Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους.

«Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους. Θέλουν έναν Χριστό που να χωράει στο πρόγραμμά τους, μια Θεία Λειτουργία κομμένη στα μέτρα τους και μια Θεία Κοινωνία χωρίς κόπο, χωρίς αναμονή, χωρίς προετοιμασία. Αυτό όμως δεν είναι εκκλησιαστικό φρόνημα, είναι το κοσμικό πνεύμα που μπήκε μέσα στην πνευματική ζωή. Η Εκκλησία δεν προσαρμόζεται στη δική μας ευκολία. Εμείς καλούμαστε να προσαρμόσουμε τη ζωή μας στον ρυθμό της Εκκλησίας.

Και ξέρετε ποιο είναι το πιο λυπηρό; Τηλεφωνούν στις ενορίες και στα μοναστήρια και μας ρωτούν: «Τι ώρα βγαίνει η Θεία Κοινωνία;» Τι ερώτηση είναι αυτή, παιδί μου; Ποιος άνθρωπος που αγαπά πραγματικά τον Χριστό μπορεί να κάνει αυτή την ερώτηση; Είναι σαν να λέει: «Πείτε μου πότε να έρθω, για να χάσω όσο το δυνατόν περισσότερη Θεία Λειτουργία και να κρατήσω μόνο αυτό που με εξυπηρετεί». Αν κάποιος αγαπά έναν άνθρωπο, δεν ρωτά πότε θα τελειώσει η συνάντηση, ρωτά πότε αρχίζει, για να μην χάσει ούτε ένα λεπτό. Όταν όμως η καρδιά ψυχρανθεί, τότε αναζητά πάντοτε το ελάχιστο. Πόσο πρέπει να μείνω; Πότε θα τελειώσει; Πόσο διαρκεί; Αυτές δεν είναι ερωτήσεις αγάπης. Είναι ερωτήσεις μιας καρδιάς που ακόμη δεν γεύθηκε τη γλυκύτητα της παρουσίας του Θεού.

Από το «Ευλογημένη η Βασιλεία» αρχίζει η είσοδος στον Ουρανό. Δεν είναι μια φράση που προηγείται της Λειτουργίας γιατί είναι η ίδια η αρχή της Βασιλείας. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι κατά τη Θεία Λειτουργία η γη γίνεται ουρανός και οι άγγελοι συλλειτουργούν μαζί με τους ανθρώπους. Ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας διδάσκει ότι κάθε μέρος της Θείας Λειτουργίας προετοιμάζει την ψυχή για την ένωση με τον Χριστό. Ποιος λοιπόν τολμά να περιφρονήσει αυτή την πορεία και να κρατήσει μόνο το τέλος; Δεν κόβεται η Θεία Λειτουργία σε κομμάτια. Δεν παίρνουμε μόνο εκείνο που μας αρέσει. Όποιος κόβει τη Λειτουργία στα μέτρα του, σιγά-σιγά θα κόψει και το Ευαγγέλιο στα μέτρα του.

Να σας πω κάτι που πονάει. Για μια θεατρική παράσταση φθάνουμε μισή ώρα νωρίτερα. Για έναν κινηματογράφο καθόμαστε υπομονετικά μέχρι να τελειώσουν ακόμη και οι τίτλοι. Για μια πτήση βρισκόμαστε στο αεροδρόμιο μία ή δύο ώρες πριν. Μη χάσουμε τη θέση μας. Μη χάσουμε την αρχή. Μη χάσουμε τίποτε. Μπροστά όμως στον Χριστό δεν έχουμε την ίδια ευαισθησία. Εκεί αρκούμαστε στο να προλάβουμε την ουρά της Θείας Κοινωνίας. Αυτό δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι ο χρόνος. Είναι η αγάπη. Εκεί όπου βρίσκεται η αγάπη, βρίσκεται και ο χρόνος.

Ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει ότι κάθε πράξη της Θείας Λειτουργίας έχει θεολογικό νόημα και οδηγεί τον άνθρωπο στη μέθεξη των θείων Μυστηρίων. Τίποτε δεν είναι περιττό. Καμία εκφώνηση, καμία δέηση, κανένα «Κύριε, ἐλέησον». Όλα παιδαγωγούν την καρδιά. Όλα καθαρίζουν τον νου. Όλα προετοιμάζουν τον άνθρωπο να σταθεί μπροστά στο Φοβερό Μυστήριο. Όταν λοιπόν περιφρονούμε την αρχή, στην πραγματικότητα περιφρονούμε την παιδαγωγία της Εκκλησίας. Και τότε κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε ακόμη και τα πιο άγια.

Ας το προσέξουμε αυτό. Η Θεία Κοινωνία δεν είναι δικαίωμα που πρέπει να προλάβουμε. Είναι δώρο που πρέπει να αξιωθούμε. Και δεν αξιώνεται κανείς επειδή βρέθηκε την κατάλληλη ώρα στον ναό, αλλά επειδή άφησε τη Θεία Λειτουργία να εργασθεί μέσα του από την πρώτη ευλογία μέχρι το τελευταίο «Δι’ ευχών». Οι άγιοι δεν αναζητούσαν το ελάχιστο. Δεν ρωτούσαν «πόσο πρέπει;». Ρωτούσαν «πώς θα αγαπήσω περισσότερο τον Χριστό;». Εκεί αρχίζει η αληθινή εκκλησιαστική ζωή. Όλα τα άλλα είναι ευκολίες που παρηγορούν τη συνείδηση, αλλά δεν θεραπεύουν την ψυχή.»
μ. Θεόκτιστος ο Κρης

ΠΗΓΗ