ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ & ΜΛΑΝΤΙΤΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

Και δεν το λέω σαν σύνθημα.
Δεν έχει σημασία αν οι αναφερόμενοι ήταν αθώοι ή ένοχοι σε αυτά που τους καταμαρτυρούσαν.

Η λαϊκή Ορθοδοξία ξέρει πολύ καλά να κάνει διάκριση μεταξύ ενός πάθους ή μιας αμαρτίας και του προσώπου, το οποίο κρίνει ως συμπαθές ή εμετικό με ένα σωρό κριτήρια πλην ενός υποκριτικά άμεμπτου βίου.

Η Ιουδαιοπροτεσταντική Ευρώπη, που έχει αναγορεύσει ουκ ολίγους ναζί, τζιχαντιστές, μαφιόζους αλλά και γραβατωμένους serial killers σε ηγεμόνες, ξίνισε με τον Μλάντιτς, ο οποίος διέσωσε τον λαό του από την ολοκληρωτική σφαγή. Οι Σέρβοι αγνόησαν τις φοβέρες και τις απειλές και τον τίμησαν όπως έπρεπε.

Παρομοίως, ενώ η Ελλάδα, η συντηρητική, χωρίς καμία woke και LGBT διάθεση, και ενώ αντιδρά στη διάδοση των ναρκωτικών, αδιαφορεί για το αν ο Μαζωνάκης είχε ηθικές παρεκτροπές, για το αν ψωνιζόταν ή αν μαστούρωνε, ενώ σιχαίνεται τους Βαλλιανάτους που προπαγανδίζουν τα ελεύθερα ναρκωτικά και την ομοφυλοφιλία στα σχολεία, για πλούσια πελατολόγια.

Γιατί; Διότι, σε αντίθεση με το Δυτικό έκτρωμα που ταυτίζει το ηθικό με το νόμιμο, υπό μια δικαιοσύνη κουρέλι, διαχωρίζει πλήρως τα προσωπικά πάθη από την αξία και τον εν γένει βίο ενός ανθρώπου.
Μαζωνάκη δεν άκουγα, κανέναν της νεότερης γενιάς γενικώς. Αλλά κάτι απροσδιόριστο μου τραβούσε την προσοχή σε αυτό το παιδί.

Αν η Ορθοδοξία είναι ζωή, άλλο τόσο ξέρω και τι είναι θάνατος. Είναι αυτό που είπε ο Χριστός για τους άμεμπτου ηθικής: «ἄφες τούς νεκρούς τούς ἑαυτῶν νεκρούς θάψαι».

πηγή