Όσοι δέχονται μία από τις δύο περιπτώσεις σαν απόλυτες έχουν παρεξηγήσει την σωτηρία και πορεύονται με συστήματα θρησκευτικά και αλλότρια. Δεν νομίζω ότι ο Χριστός ενδιαφέρθηκε για την εξωτερική διαγωγή ή από την άλλη γοητεύτηκε από την ασυμβίβαστη ζωή μας. Αυτά είναι εξίσου μάταια.
Πιστεύω ότι πριν αυτή η κίνηση ειχε δυναμικό συμβολισμό.
Πριν από τόν Ερχομό του Χριστού, αλλά και μετά, όσο υπάρχει αμετανοησία στον κόσμο,όλοι μας είμαστε στο περιθώριο, απομακρυσμένοι και αυτονομημένοι από τον Θεό και επαναστατημένοι και αναπαυόμενοι στον τρόπο ζωής , τον οποίον έχουμε διαλέξει.
Όταν ο Χριστός διάλεξε να γεννηθεί μέσα στην πόλη της αμαρτίας και να μεγαλώσει άσημος και να προσεταιριστεί όλους τους περιθωριακούς, προσέγγιζε την ίδια την Ανθρωπότητα, αυτή πού βρίσκεται εκτός της Εδέμ. Μας έδωσε την εικόνα ολου του περιθωριοποιημένου από τον Παράδεισον ανθρώπου.Δεν διάλεξε τους κατά κόσμον δίκαιους, για να μην φανεί οτι ήρθε στον κόσμο γι αυτούς, να τους ξεχωρίσει σαν σαρβαιβορς ενός παγκόσμιου ναυαγίου, καίτοι ανάμεσα τους βρίσκονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες και ουδείς ακατακριτος, αλλά τους προφανέστερα αμαρτωλούς, αυτούς για τους οποίους θα μπορούσε να καταλάβει ο καλοπροαίρετος άνθρωπος, ότι διάλεξε να προσεγγίσει για να εικονίσει τις πληγές και την πτώση μας.Του όλου ανθρωπου. Να μας δώσει σημείο, στίγμα για το που βρισκόμαστε.
Γιατί όμως ο Χριστός είπε στους Φαρισαίους ότι ανάγκη από γιατρειά δεν έχουν οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι; Ποιός είναι υγιής, καθαρός, άψογος και ακέραιος έναντι του Θεού; Όποιος σταθεί σε κρίση μαζί Του θα φανεί αναπολόγητος. Ή για να το πουμε πιο καθαρά ποιος δεν είναι άρρωστος; Κανένας!
Εφόσον ο Κυριος ενηνθρώπησε για να αναπλάσει όλη την ανθρώπινη φύση, η οποία κατά τον Ησαΐα, δεν είχε σημείο στο νοητό της σώμα χωρίς πληγή και ακαθαρσίες, αφού όλοι μπροστά στον Θεό αποδεικνυόμαστε κατεστραμμένα ναυάγια, πως είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι ανενδεείς θεραπείας;
Ο λόγος είναι περι οίησης, περί της αισθήσεως ότι κάποιος είναι πνευματικά αυτάρκης, καθαρός, βαδίζει τον ίσιο δρόμο και δεν έχει ανάγκη πλέον τον Θεό, αφού πιστεύει στην τελειότητα του, την αυτοσωτηρία.
Με απλά λόγια αυτός ο οποίος βρίσκεται στην παρέκκλιση, στην κατάντια του φαρισαϊσμού. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος είναι τυφλός από οίηση και δεν θέλει να δει τις πληγές του για να θεραπευθεί. Είναι ικανοποιημένος, τακτοποιημένος με τον εαυτό του. Έτσι δεν δίνει χώρο στον Θεό να τον σώσει. Ακόμα και αν ο γιατρός επιμένει να τον πλησιάσει για να του αποκαλύψει το πάθος του, αυτός τον κρατάει μακρυά. Άρα λοιπόν ο ''υγιής'' αυτής της φράσης δεν είναι ο πραγματικά υγιής, αλλά αυτός ο οποίος ζει εγκλωβισμένος στην αυτοδικαίωση.
Έχει αποφασίσει ότι είναι υγιής, τακτοποιημένος και όλα καλά! Όποιος ζει σε άρνηση ή σε ψευδαισθήσεις δεν θα επιζητήσει την γιατρειά για να σωθεί. Είναι ευχαριστημένος εκεί που βρίσκεται.
Ενώ με τον όρο ''οι χρείαν έχοντες ιατρού '' εννοούνται αυτοί, οι οποίοι είναι μεν ασθενείς ως οι πρώτοι, μέσα στα δικά τους πάθη κι αυτοί , αλλά α ν α γ ν ω ρ ί ζ ο υ ν την κατάσταση τους και επιζητούν να πλησιάσουν τον Γιατρό για να ωφεληθούν. Έχουν αυτογνωσία , δηλαδή την πιο υψηλή μορφή ταπείνωσης. Και αυτοί θεραπεύονται.
Συνεπώς ο Χριστός ούτε εξιδανίκευσε το περιθώριο, αλλά ούτε το περιφρόνησε. Αλλά έδειξε σε όλους εμάς μέσα από το περιθώριο και τους θαμώνες του , την Κοινή Ανάγκη, η οποία είναι η επιστροφή σε Αυτόν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου