Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι, είναι να το κάνεις.

Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι, είναι να το κάνεις.

Χοσέ Μαρτί (1853-1895). Ποιητής και κορυφαίος μαχητής της Κουβανικής Ανεξαρτησίας.

«Η σκήτη του Παχωμίου»

Η σκήτη του Παχώμιου είναι ένα από τα πιο απομονωμένα  ησυχαστήρια της

 Ρουμανίας.Βρίσκεται στα 30 χιλιόμετρα από την πόλη Ρέμνικου 

Βέλτσεα,κρυμμένο ταπεινά μέσα στα πυκνά δάση του Όρους Μπούιλα.

 Σύμφωνα με παλιές πηγές,την σκήτη θεμελίωσε κάποιος μοναχός με το όνομα 

Παχώμιος το 1520.

Όμως να ξέρεις ότι εγώ δε δίνω άφεση αμαρτιών σ’ αυτούς που δεν συμμετέχουν στις ιερές ακολουθίες(Γέροντας Θεόφιλος)

Στους νέους , και ειδικά στους διανοούμενους , προτείνω στη συνέχεια, κατά την εξομολόγηση, ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει πέντε σημεία:

α ) παρακολούθηση των ιερών ακολουθιών,

β) προσευχή πρωί και βράδυ,

γ) ανάγνωση δύο κεφαλαίων της Καινής διαθήκης καθημερινά,

δ ) επανάληψη όλο και πιο συχνά και πιο έντονα της προσευχής «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν» και

ε) τήρηση νηστειών.

Θα ήθελα να αναλύσουμε ξεχωριστά κάθε σημείο αυτού του προγράμματος:

α ) Φυσικό θα ήταν όσοι εξομολογούνται να παρουσιάζουν μόνοι τους τον εαυτό τους με την αμαρτωλότητά του και να εξομολογούνται τα αμαρτήματά τους. Όμως κάτι τέτοιο συμβαίνει σπάνια. Οι περισσότεροι από αυτούς που έρχονται στην εξομολόγηση περιμένουν να ερωτηθούν και αυτό το κάνουν και μερικοί που εξομολογήθηκαν ήδη αρκετές φορές.
 Μάλιστα πριν αρχίσουν να εξομολογούνται κάποιο αμάρτημα , συνηθίζω να ρωτώ στην αρχή ποιο είναι το βαπτιστικό όνομα αυτού που προσέρχεται. Έπειτα ρωτώ ποια είναι η ηλικία, η κοινωνική, οικογενειακή και επαγγελματική του κατάσταση. Ακολούθως πότε εξομολογήθηκαν για τελευταία φορά , αν είχαν κάποιο επιτίμιο και αν το εκπλήρωσαν. 
Μετά από αυτά η πρώτη πιο ειδική ερώτηση είναι: «Πηγαίνεις στην εκκλησία;». Από την απάντηση που θα λάβω εξαρτάται η συνέχεια της εξομολόγησης. Στην περίπτωση κατά την οποία ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν πάτησε το πόδι του στην εκκλησία για μακρό χρονικό διάστημα, χωρίς να υπάρχει εύλογη αιτία (αρρώστια, εργασιακός περιορισμός ) τότε του λέω με αποφασιστικό τόνο: «Αν θέλεις να πεις τίποτε άλλο, εγώ θα σε ακούσω. Όμως να ξέρεις ότι εγώ δε δίνω άφεση αμαρτιών σ’ αυτούς που δεν συμμετέχουν στις ιερές ακολουθίες της Εκκλησίας και ιδιαίτερα στη θεία λειτουργία». Μπροστά σε αυτή τη στάση οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι χωρίς να πηγαίνεις στην Εκκλησία δεν μπορείς να φτάσεις στη συγχώρηση των αμαρτημάτων και βέβαια αυτό θα το εφαρμόσουν, όχι μονάχα για μερικούς μήνες αλλά για ολόκληρη τη ζωή τους, όσο ο κάθε χριστιανός είναι υγιής και έχει δυνάμεις.

Αποδίδω μεγάλη σημασία στο να πηγαίνουν οι άνθρωποι στην εκκλησία, γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι εκκλησία ιερών ακολουθιών , είναι εκκλησία της θείας λειτουργίας, εκκλησία που δοξολογεί το Θεό με τους ιερείς και τη μεσολάβηση της ιεροσύνης.

Θεωρώ ότι δεν μπορεί κάποιος να είναι ορθόδοξος, ν’ ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία,χωρίς να συμμετέχει στις ιερές ακολουθίες, στη θεία λειτουργία , χωρίς να έχει σχέση με το Θεό δια της μεσιτείας των ιερέων. Όλα αυτά είναι ουσιώδη χαρακτηριστικά της Ορθοδοξίας και απαρτίζουν αυτό το ιδιαίτερο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

ΜΙΑ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΟΥ

'' Έλα Παναγία μου. Πού φύτρωσε αυτή η αμυγδαλιά στην άκρη της αβύσσου». Και κάποια στιγμή μου φώναξε:-Πάτερ, αυτή η αμυγδαλιά κάνει αμύγδαλα;-Βεβαίως κάνει, του απαντώ και μάλιστα φέτος μου έδωσε μισή σακούλα, δόξα τω Θεώ!''

Στο χείλος του Βιγλιώτικου γκρεμού με τις γρανιτοβράχινες πλάτες του να εμπαίζουν  τον τρελό βοριά, εντύπωση προκαλεί η ύπαρξη μιας αμυγδαλιάς. Αλήθεια πώς ξεφύτρωσε εκεί, πώς μεγάλωσε και πώς έχει κουράγιο να καρποφορεί;Παρουσία της Πρόνοιας του Θεού θεωρώ, που αποδεικνύει ολοφάνερα την μέριμνα του Κυρίου για τα δέντρα και τα κρίνα του αγρού.Πολύ κοντά στην αμυγδαλιά υπάρχει μια ασκητική παλαίστρα, ένα ησυχαστήριο.Έρμαιο και αυτό, όπως η αμυγδαλιά όχι μόνο των καλοκαιρινών μελτεμιών αλλά και των χειμωνιάτικων και φαρμακερών γραιγολεβάντηδων και των βίαιων και βροχερών σοροκάδων.

Φοβερά και πρωτόγνωρα τα χειμωνιάτικα ακραθωνίτικα καιρικά φαινόμενα.«Είναι να μη σε αποχαιρετά το καλοκαίρι… Ζωντανεύουν και σφυρίζουν μανιασμένα όλα τα παντός είδους βραχύκορμα γύρω σου, τα μικροπούρναρα και οι θάμνοι και αυτοί ακόμα της περιοχής οι βράχοι καθώς τα δέρνει ο γρεγολεβάντης. Και όλα  γύρω σου τα αισθάνεσαι έτσι να προσωποποιούνται και να παίρνουν μορφή και διάθεση επιθετική για να σε πιάσουν και κατασπαράξουν ή να σε αρπάξουν και εκσφενδονίσουν στου  Ακράθω εκείνα τα φοβερά κρημνοκάθετα… 

Και σαν να μη φθάνουν αυτά…. να και τα αστραπόβροντα και οι κεραυνοί που με μανία απερίγραπτη και συχνότητα δυσμέτρητη  εκκενώνουν την τεράστια ενέργειά τους στις ακρολοφιές και τους οξύληκτους βράχους. (Επίσκοπος Ροδοστόλου Χρυσόστομος).

Και αυτή την  αμυγδαλιά την σείει αλλά δεν φαίνεται να την βλάπτει το λυσσομάνι των ανέμων, που σε τούτη εδώ την προκλητικά γι΄ αυτούς ανοιχτή περιοχή, όχι μόνο δένδρα και καλύβες αλλά και σένα αν βρουν στο διάβα τους, μπορούν να σε απογειώσουν, όχι βέβαια για να σε πάνε στους ουρανούς αλλά για να σε πετάξουν σαν πούπουλο στα αχανή της αφρίζουσας θάλασσας.

Κάποτε στην Ελλάδα μας ένωνε η πείνα...

Κάποτε στην Ελλάδα μας ένωνε η πείνα. Όταν χορτάσαμε, μας ένωνε ο πλούτος, η δόξα, η ηδονή. Σήμερα, που μπουχτίσαμε και από αυτά, δεν μας ενώνει τίποτα. Γι' αυτό κι έχουμε συνεχώς διαζύγια και καυγάδες. Γίναμε κομφούζιο. Μόνο η συνεκτική και ενωτική δύναμη της αγάπης του Χριστού, ενώνει τους ανθρώπους.

Αρχιμ.Αρσένιος Κωτσόπουλος

Εφημέριος Ι.Ν.Προφήτη Ηλία Παγκρατίου.

πηγή

Ο Όσιος Κασσιανός ο εν τη Γλυφία, παρά της κώμης Αλέκτορα ασκήσας

Για τον Όσιο αυτόν αναφέρει ο Κύπριος ιστορικός του 15ού αιώνα Λεόντιος Μαχαιράς στο Χρονικόν του: «Κοντά στην Αλέκτορα, σ΄ένα μέρος που λέγεται Γλυφία, υπάρχει το μνήμα του Αγίου Κασσιανού καθώς και το λείψανό του και εορτάζεται στις 16 του Σεμτέμβρη».

Τρία περίπου χιλιόμετρα βορειοανατολικά του χωριού Αλέκτορα, (χωριό το οποίο βρίσκεται στο μέσο των επαρχιών Λεμεσού και Πάφου) και συγκεκριμένα στα όρια των χωριών Αρχιμανδρίτας- Πλατανίσκιας- Αλέκτορας, βρίσκεται μια ήσυχη περιοχή, που λεγόταν Γλυφία. Πάνω σ΄ένα λόφο αυτής της περιοχής βρίσκονται τα ερείπια της εκκλησίας του Οσίου Κασσιανού, καθώς και η σπηλιά που ασκήτεψε, στο βόρειο τοίχο της εκκλησίας. Μέσα στην εκκλησία περικλειόταν και η σπηλιά με μικρή πύλη που οδηγούσε σ΄αυτήν. Μέσα στην σπηλιά που φαίνεται μαυρισμένη από τα πολλά κεριά που άναβαν οι πιστοί προς τιμήν του Αγίου τον παλαιό καιρό, βρίσκεται και ένα κοίλωμα στα αριστερά της σπηλιάς χαμηλά που περιτειχίζεται με γύψο, όπως το έφτιαξαν παλαιοί χριστιανοί και φαίνεται μέχρι σήμερα, το οποίο πιστεύεται ότι ήταν η λειψανοθήκη των οστών του Αγίου.

Ο μικρός αυτός ναός, ήταν αγιογραφημένος, όπως αποδεικνύεται από ίχνη τοιχογραφιών που φαίνονται στα αριστερά της κόγχης του ιερού βήματος. Ο Όσιος Κασσιανός πρέπει να ήταν θαυματουργός, γιατί υπήρχε και το λείψανό του, το σώμα του ολόκληρο, όπως αναφέρει ο Μαχαιράς, αλλά και στον ναό του πιθανόν να υπήρχαν (δυστυχώς δεν διεσώθησαν) παραστάσεις με αγιογραφίες από την ζωή και τα θαύματα του.

Περί τα τετρακόσια μέτρα νοτιοανατολικά από το ασκητήριο του, υπάρχει πηγάδι. Το πηγάδι αυτό ύστερα ανοίχθηκε, όπως αναφέρουν κάτοικοι της περιοχής, ενώ τον καιρό του Αγίου υπήρχε το νερό επιφανειακά και διασώζεται το πετρόκτιστο αυλάκι που οδηγούσε το νερό που προμηθευόταν ο Όσιος, πιο κοντά στο ασκητήριο του παραπλεύρως στα νότια του λοφίσκου. Το νερό αυτό μετά την κοίμηση του Αγίου οπωσδήποτε θα εθεωρείτο αγίασμα από τους πιστούς, που κατέφθαναν για να προσκυνήσουν το λείψανό του.

Η μνήμη του Οσίου Κασσιανού του εν τη Γλυφία, εορταζόταν στις 16 Σεπτεμβρίου. Σήμερα ο Άγιος έχει ξεχαστεί και δεν εορτάζεται.

noctoc

Ένα μάθημα χαμένο

 Τέτοιες μέρες πριν ακριβώς εκατό χρόνια άναψε το φυτίλι του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Σερβοβόσνιος φοιτητής Γκαβρίλο Πρίντσιπ σκότωσε στο Σεράγεβο τον Αρχιδούκα Φερδινάνδο της Αυστροουγγαρίας και τη σύζυγό του Σοφία, πυροδοτώντας μια σύρραξη που θα τελείωνε τέσσερα χρόνια αργότερα αφήνοντας δέκα εκατομμύρια νεκρούς σ’ ολόκληρη την Ευρώπη και γράφοντας μαύρες σελίδες στην ιστορία, όπως η εκτεταμένη χρήση χημικών όπλων (αζωθυπερίτη) στη μάχη του Υπρ, με τις τραγικές της συνέπειες.

 Θα περίμενε κανείς ότι η ανθρωπότητα θα έβγαινε σοφότερη από μια τέτοια παρατεταμένη σφαγή. Ωστόσο, μόλις είκοσι χρόνια αργότερα η Ευρώπη κατάφερε να καταρρίψει το προηγούμενο ‘ρεκόρ’ της με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. 

 Το μάθημα δεν ‘έπιασε’ ούτε τότε, και οι αποδείξεις υπάρχουν σκόρπιες σε διάφορες γωνιές της γης. Κι όπως διαβάζω σήμερα, η ηγεσία της Σερβίας δεν έλαβε μέρος στις αναμνηστικές εκδηλώσεις, αφού θεωρεί τον Πρίντσιπ ήρωα και του έχει στήσει και άγαλμα. Εκατό χρόνια μετά τον ‘Μεγάλο Πόλεμο’, όπως ονομάσθηκε τότε, κάποιοι φαίνεται να αναζητούν το επόμενο φυτίλι.

antonispapagiannis

Η αμετανοησία είναι αυτή που αχρηστεύει την προσευχή μας..

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ποιος ήταν δικαιότερος από τον Παύλο; Και όμως, επειδή ζήτησε κάτι που δεν θα τον ωφελούσε, δεν εισακούστηκε.

«Τρεις φορές παρακάλεσα γι' αυτό τον Κύριο», γράφει ο ίδιος, «και η απάντησή Του ήταν: «Σου αρκεί η χάρη μου»» (Β' Κορ. 12:8-9).

Αλλά και ο Μωυσής δεν ήταν δίκαιος; Ε, ούτε κι εκείνος εισακούστηκε. «Φτάνει πια!», του είπε ο Θεός (Δευτ. 3:26), όταν ζητούσε να μπει στη γη της επαγγελίας.

Πέρα απ' αυτά, όμως, υπάρχει και κάτι άλλο που αχρηστεύει την προσευχή μας, και αυτό είναι η αμετανοησία.

Προσευχόμαστε, ενώ επιμένουμε στην αμαρτία. Έτσι έκαναν οι Ιουδαίοι, γι' αυτό ο Θεός είπε στον προφήτη Ιερεμία: «Μην προσεύχεσαι για το λαό αυτό! Δεν βλέπεις τι κάνουν;» (Ιερ. 7:16-17). Δεν απομακρύνθηκαν, λέει, από την ασέβεια.

Κι εσύ με παρακαλάς γι' αυτούς; Δεν σ' ακούω! Όταν, πάλι, ζητάμε κάτι κακό εναντίον των εχθρών μας, όχι μόνο δεν το πραγματοποιεί ο Θεός, αλλά και παροργίζεται.

Γιατί η προσευχή είναι φάρμακο. Κι αν δεν γνωρίζουμε πως πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ένα φάρμακο, δεν θα ωφεληθούμε ποτέ από τη δύναμή του.

ΠΗΓΗ

Κήρυγμα Κυριακή Δ' Ματθαίου

Χωρίς πίστη στο Θεό δεν πάμε πουθενά

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη 

Η Ευαγγελική Περικοπή  αυτής της Κυριακής αναφέρεται στη μεγάλη αρετή της πίστεως στο Θεό, η οποία όμως πάντοτε πρέπει να συνοδεύεται κι από τις άλλες μεγάλες αρετές που πρέπει να χαρακτηρίζουν τη ζωή του καλού ανθρώπου, όπως είναι οι αρετές της ταπεινοφροσύνης και της αδιάκριτης αγάπης προς κάθε άνθρωπο που έχει την ανάγκη μας.

Η όλη στάση του Ρωμαίου αξιωματικού προς τον Ιησού αποδεικνύει ότι κοντά στο Θεό βρίσκεται αυτός που έχει τις αρετές αυτές. Έτσι στο διάλογο του με τον Ιησού ο Ρωμαίος εκατόνταρχος ομολογεί με πολύ ταπείνωση "Κύριε,ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης". Θα περίμενε κανείς, ως συνήθως, ότι ο Ρωμαίος εκατόνταρχος ως αξιωματούχος των κυρίαρχων κατοχικών στρατευμάτων στη περιοχή της Καπερναούμ, αλλά και λόγω της Ρωμαϊκής υπεροψίας και του επαγγέλματος του να παρουσιάζεται με ένα συναίσθημα υπεροχής, περιφρόνησης και με ύφος δεσποτικό, όπως δηλαδή συνέβαινε το 1974 με τους βάρβαρους Τούρκους αξιωματικούς στη Κύπρο που βίαζαν ανήλικα παιδιά και ηλικιωμένες γριές γιαγιάδες και πυροβολούσαν ανυπεράσπιστα άοπλα γεροντάκια, ή όπως συμπεριφέρονται τώρα οι Εβραίοι αξιωματικοί στους άοπλους αδελφούς μας Παλαιστινίους, ή όπως χιλιάδες αδελφοί μας υπόφεραν για τόσα χρόνια με την αποικιοκρατία και  με την απαράδεκτη πολιτική των φυλετικών διακρίσεων και της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο Θεός όμως αναδεικνύει ηγέτες που σώζουν τους λαούς τους. Τέτοιοι ηγέτες ήταν ο Μωϋσής, ο Γκάντι, ο Κενυάτα, ο Νάσσερ, ο Νυερέρε, ο Μακάριος, ο Νέλσων Μαντέλα, ο Αραφάτ, ο Οτσαλάν.

Το παράδειγμα του Ρωμαίου εκατόνταρχου αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την κάθε εποχή για τη συναδέλφωση των λαών και την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων. Έτσι βλέπουμε τον Ρωμαίο εκατόνταρχο να πλησιάζει τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν με ένα τρόπο όλο μετριοφροσύνη και ικετευτικά να παρακαλεί τον Ιησού για την θεραπεία του δούλου του.

Για να καταλάβουμε το μεγαλείο της πράξεως του Ρωμαίου εκατοντάρχου πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι την εποχή εκείνη οι δούλοι από κοινωνικής πλευράς δεν θεωρούντο άνθρωποι. Τους έβλεπαν ως πράγματα όπως είναι τα άλλα πράγματα που τα χρειάζεται ο άνθρωπος για μια καλύτερη ζωή. Θεωρούσαν δηλαδή τους δούλους πράγματα καλά, όχι όμως απαραίτητα. Φαίνεται ότι η μόνη εξαίρεση σ' αυτή την κοινωνική αδικία ήταν ο Ρωμαίος εκατόνταρχος που με πολύ αγάπη βλέπει τον δούλον του ως τον συνάνθρωπόν του που πρέπει να βοηθούσε όπως θα αντιδρούσε για να βοηθήσει έναν από τους γονείς του ή ένα από τα παιδιά του ή ένα από τους συγγενείς του.

Ὁ Χριστός προτιμούσε αὐτούς πού φαίνονταν άσχημοι αλλά ήσαν όμορφοι, κι όχι αυτούς πού φαίνονταν όμορφοι ενώ ήσαν άσχημοι

 Νά φοβᾶσαι τόν «τζέντλεμαν Ἰούδα» πού σέ πλησιάζει μέ τό... τριαντάφυλλο, γιά νά σοῦ ἀποσπάσει κάτι. Νά χαίρεσαι τόν «ἄτσαλο Πέτρο» πού, λόγω ἀπειρίας, ἀπό ἀγάπη κι ἐνδιαφέρον, κάνει κινήσεις πού θά σέ πληγώσουν. 
 Ὁ Χριστός προτιμούσε αὐτούς πού φαίνονταν άσχημοι αλλά ήσαν όμορφοι, κι όχι αυτούς πού φαίνονταν όμορφοι ενώ ήσαν άσχημοι. Τούς τελευταίους τούς ονόμασε τάφους κεκονιαμένους. Ἀπό τούς λύκους εὔκολα προφυλασσόμαστε· παίρνουμε τά κατάλληλα μέτρα καθώς πλησιάζουμε. Ἀπό τούς προβατόσχημους ὅμως λύκους, πῶς θά ξεφύγουμε; 

π.Αρσένιος Κωτσόπουλος

πηγή

Η σοφία του Γιάννη Τσαρούχη και η Ορθοδοξία

Του αρχιμ. Βασιλείου Γοντικάκη, προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ιβήρων

Τον Τσαρούχη τον γνώρισα γέρο στο Άγιον Όρος, όταν ερχόταν και παρακολουθούσε την Μεγάλη Εβδομάδα. Ήταν άνθρωπος ώριμος, με βαθειά σοφία και ανθρωπιά, που για να την φθάσης, πρέπει να έχεις πονέσει πολύ, και να είσαι ευγνώμων γι’ αυτό. Είχε μέσα του σαφήνεια και τόλμη, που έμοιαζε με τη σαφήνεια και την τόλμη του Αγίου Όρους.

Έτσι δεν μπορείς, ούτε έχει νόημα, μιλώντας για τον Τσαρούχη να απαριθμήσης τα προσόντα και τις ικανότητές του. Αυτό που του χαρίσθηκε είναι η σύνθεσις και η υπέρβασις όλων, και η άφιξίς του δια της αληθούς μετανοίας στο μακάριον τέλος, που καταυγάζει τον άνθρωπο με ιλαρόν φως αγίας δόξης.

Ο Τσαρούχης δεν ήταν ένας απλός καλλιτέχνης ή στοχαστής. Τέτοιους έχουμε πολλούς. Ήταν πνευματικός άνθρωπος, με την αληθινή σημασία του όρου. Και σε μιά απλή του φράσι περιέκλεισε και απεκάλυψε όλο το πνευματικό του μεγαλείο και τη δύναμι.

¨Οταν τον ρώτησα αν ευτύχησε στη ζωή του, είπε: «Τώρα, με τα γεράματα και τη αρρώστια, νοιώθω ευτυχισμένος, γιατί βρήκα αυτό που ζητούσα. Όταν ήμουν νέος, ήμουν δυστυχής, γιατί έψαχνα όλα αυτά, και δεν τα εύρισκα».

Αυτό είναι το επαναστατικό και γαλήνιο του Τσαρούχη, που πήρε από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Για να απαντήσει έτσι, σημαίνει ότι είχε δύναμι που ανατρέπει την καθεστηκυία τάξι της φθοράς και φέρνει τα πάνω κάτω.

Συνήθως λέγεται ότι «το παν είναι η υγεία». Επίσης, ότι «το γήρας ουκ έρχεται μόνον», αλλά συνοδεύεται με πολλά δεινά, που οδηγούν στον θάνατο. Αυτό ουσιαστικά είναι υποδούλωσι στη μοίρα και ηττοπάθεια.

Αλλά ούτε για την Εκκλησία ούτε για τον Τσαρούχη είναι έτσι τα πράγματα. Η υγεία είναι σημαντικό αγαθό, αλλά δεν είναι το παν. Και το γήρας ουκ έρχεται μόνον, αλλά φέρνει μαζί του –γι’ αυτούς που ζητούν τα τίμια- την ευτυχία που δεν περιγράφεται.

Ταινία προσβολή για το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά

Από τον Κώστα Ζαφειρίου

Τη Μονή, σύμβολο του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα, έβαλαν στο στόχαστρό τους για μια ακόμη φορά οι τούρκοι.

Ο ιερός αυτός χώρος έγινε σκηνικό τουρκικής κινηματογραφικής ταινίας με τίτλο «Κωδικός Σουμελά», κατά το «Κωδικός Ντα Βίντσι». Είναι άγνωστο αν για την παραγωγή είχε ενημερωθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ποιά ήταν η αντίδρασή του για την ταινία, προσβολή για την Ορθοδοξία. Η ταινία γυρίστηκε το 2011, προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες της γείτονος το 2012 και το 2013 , ενώ κυκλοφορεί και σε DVD με αγγλικούς υπότιτλους σε ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Βέλγιο) όπου ζούν τούρκοι.

 Οι παραγωγοί της ταινίας, στην οποία εκσφενδονίζεται... παπούτσι κατά αγιογραφίας της Μονής, διακωμωδείται το μυστήριο της Θείας Μετάληψης με τρόπο χυδαιότατο και διασύρεται ο ιερός κλήρος, επειδή «πέτυχε» το σκοπό της, να προσβάλει δηλαδή το θρησκευτικό συναίσθημα των ελλήνων , επανέρχονται δριμύτεροι με νέα παραγωγή!

Η οσιομάρτυς Μαρία μοναχή της Γκάτσινα(+4/17 Απριλίου 1932)

Στην πόλη Γκάτσινα, τριάντα μίλια περίπου μακριά από την Αγία Πετρούπολη, ζούσε πριν από την επανάσταση ή μοναχή Μαρία. Το κοσμικό της όνομα ήταν Λυδία Άλεξάντροβνα Λελιάνοβα. Νέα ακόμα, πριν από την επανάσταση του 1917, είχε προσβληθεί από τη νόσο του Πάρκινσον κι υπόφερε από εγκεφαλίτιδα. Αυτό προξένησε μια ακινησία σ' ολόκληρο το σώμα της, πού νόμιζε κανείς πώς ήταν αλυσοδεμένο, ακίνητο. Το πρόσωπο της ήταν ωχρό, αναιμικό. Μπορούσε να μιλάει, αλλά με μισόκλειστο το στόμα της. Ή φωνή της έβγαινε ανάμεσα από τα δόντια της. Πρόφερε πολύ αργά τα λόγια της, κι ό ήχος τους είχε μια μονοτονία. Έτσι ανάπηρη πού ήταν, είχε απόλυτη ανάγκη από βοήθεια κι από αποκλειστική φροντίδα. Το παραμικρό άγγιγμα, της προξενούσε πόνο.

Ή αρρώστια αύτη πολύ συχνά συνοδεύεται από ψυχολογικές μεταβολές (εκνευρισμό, μια κουραστική επιμονή να επαναλαμβάνει στερεότυπες ερωτήσεις, να έχει υπερβολικές απαιτήσεις, να παρουσιάζει σημάδια γήρανσης κλπ.). Φυσική συνέπεια τέτοιων μεταβολών είναι οι άρρωστοι αυτοί να καταλήγουν συνήθως σε ψυχιατρεία. Ή μητέρα Μαρία όμως όχι μόνο δεν είχε αλλοιωθεί ψυχικά, αλλά φανέρωσε και κάποιες εξαιρετικές πτυχές της προσωπικότητας και τού χαρακτήρα της, πού είναι πολύ σπάνιες σε τέτοιους άρρωστους. Είχε πολύ μεγάλη πραότητα, ταπείνωση, υποταγή, αυτοσυγκέντρωση και δεν ήταν καθόλου απαιτητική. Ήταν αφοσιωμένη στην αδιάλειπτη προσευχή κι υπόμενε τη δύσκολη κατάσταση της χωρίς τον παραμικρό γογγυσμό.

Ως ανταπόδοση στη μεγάλη της ταπείνωση κι υπομονή ό Θεός την προίκισε μ' ένα χάρισμα: να παρηγορεί τούς θλιμμένους. Άνθρωποι ξένοι κι εντελώς άγνωστοι πού αντιμετώπιζαν θλίψεις, απόγνωση και κατάθλιψη, άρχισαν να την επισκέπτονται και να συζητούν μαζί της. Κι όλοι έφευγαν από κοντά της παρηγορημένοι, ανακουφισμένοι. Ένιωθαν τη θλίψη μέσα τους να φωτίζεται, τούς φόβους τους να ξεπερνιούνται, την κατάθλιψη και την απόγνωση να εξαφανίζονται. Οι φήμες για τις αρετές της εξαιρετικής αυτής μοναχής διαδόθηκαν σταδιακά πολύ μακρύτερα από τα σύνορα της Γκάτσινα.

Ή μάτουσκα Μαρία ζούσε μαζί με την ελεύθερη αδερφή της Ιουλία Άλεξάντροβνα και τον αδερφό της Βλαδίμηρο Άλεξάντροβιτς. Αρχικά έμεναν στο κέντρο της πόλης, κοντά στον καθεδρικό ναό των αγίων Πέτρου και Παύλου. Αργότερα εγκαταστάθηκαν σ' ένα μικρό ξύλινο σπίτι στα περίχωρα. Έμεναν στο ίδιο διώροφο σπίτι από το 1909 ως το 1932. Την μάτουσκα Μαρία δεν την γνώριζαν μόνο οι κάτοικοι της Γκάτσινα, μα και πολλοί κάτοικοι της πρωτεύουσας. Έτσι στη μοναχική κουρά της, πού την έκανε ένας αρχιμανδρίτης, παραβρέθηκαν πολλοί άνθρωποι. Λόγω της κατάστασης της υγείας της της έδωσαν αμέσως το μεγάλο σχήμα.

Γύρω από τη μάτουσκα Μαρία δημιουργήθηκαν δύο ομάδες. Τη μια ομάδα αποτελούσε ένας μεγάλος κύκλος πού βοηθούσε σε διάφορες σπιτικές δουλειές. Ή άλλη ομάδα, πού ήταν μικρότερη, είχε τη βασική υποχρέωση να ψάλλει παρακλήσεις. Ό μικρός κύκλος αποτελούνταν από κορίτσια, ηλικίας περίπου 20 ετών. Τις καθοδηγούσε ό π. Ιωάννης Σμόλιν και μαζί του έψαλλαν στο κρεβάτι της μάτουσκα, επισκέπτονταν άλλους ασθενείς κι έθαβαν τούς νεκρούς. Το 1927 πού κοιμήθηκε ό π. Ιωάννης, τη θέση του πήρε ό π. Πέτρος Μπελάφσκυ.

Το Μάρτη τού 1927 επισκέφτηκε τη μάτουσκα ό Ίβάν Μιχαήλοβιτς Άντρεγέφσκυ. Όση ώρα περίμενε να γίνει δεκτός, περιεργαζόταν τις πολλές φωτογραφίες πού υπήρχαν στο δωμάτιο υποδοχής. Δύο απ' αυτές τού έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Ήταν οι φωτογραφίες των μητροπολιτών Πετρούπολης Βενιαμίν και Ιωσήφ. Ό μητροπολίτης Ιωσήφ είχε γράψει στη δική του φωτογραφία μια πολύ συγκινητική αφιέρωση στη μάτουσκα Μαρία, παραθέτοντας μια μεγάλη περικοπή από το βιβλίο του «Στην Αγκαλιά του Πατέρα». Ό μητροπολίτης Βενιαμίν είχε γράψει κάτι σύντομο: «Στην αξιοσέβαστη και μαρτυρική μάτουσκα Μαρία, πού ανάμεσα σε τόσους πονεμένους, παρηγόρησε και μένα τον αμαρτωλό...»

Ό Ιβάν Μιχαήλοβιτς είχε τη μεγάλη τύχη να παραστεί μάρτυρας στη θαυματουργική δύναμη της μάτουσκα στις θλιμμένες ψυχές.

Κάποτε ένας νέος άντρας είχε πέσει σε απόγνωση, επειδή είχαν συλλάβει κι είχαν εξορίσει τον ιερέα πατέρα του. Όταν έφυγε από τη μάτουσκα ήταν χαρούμενος κι είχε αποφασίσει ήδη να γίνει διάκονος. Μια νέα γυναίκα πού ήταν επίσης θλιμμένη, μετά τη συνάντηση της με τη μάτουσκα, έγινε ξαφνικά πολύ χαρούμενη και αποφάσισε μάλιστα να γίνει μοναχή. Ένας ηλικιωμένος άντρας πού υπόφερε πολύ επειδή είχε πεθάνει ό γιός του, έφυγε από κοντά της παρηγορημένος. Μια ηλικιωμένη γυναίκα πού είχε έρθει κλαμένη, έφυγε ήρεμη και γαλήνια.

Όταν την επισκέφτηκε ό Ίβάν Μιχαήλοβιτς, της είπε πώς συχνά τον ταλαιπωρούσε μια κατάθλιψη πού κρατούσε αρκετές εβδομάδες. Δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο ν' απαλλαγεί απ' αυτήν.

«Ή κατάθλιψη είναι πνευματικός σταυρός», του είπε ή μάτουσκα. «Την επιτρέπει ό Θεός για να βοηθήσει εκείνους πού θέλουν μα δεν ξέρουν πώς να μετανοήσουν, εκείνους δηλαδή πού, αφού μετανοήσουν, ξαναγυρίζουν πάλι στις παλιές αμαρτίες τους...Τήν τρομερή αυτή ψυχική δοκιμασία μόνο δύο φάρμακα μπορούν να την θεραπεύσουν: είτε πρέπει να μάθει να μετανοεί σωστά κανείς και να προσφέρει έργα μετανοίας, ή να υπομένει τον πνευματικό σταυρό, την κατάθλιψη, με ταπείνωση, πραότητα, υπομονή κι ευγνωμοσύνη στον Κύριο. Να γνωρίζεις πώς τον σταυρό αυτόν ό Κύριος θα τον λογαριάσει ως καρπό μετανοίας... Έπειτα, σκέψου πόσο μεγάλη παρηγοριά είναι να συνειδητοποιείς πώς ή δοκιμασία σου είναι ό κρυφός καρπός της μετάνοιας, ένας ανεπίγνωστος αύτοκολασμός λόγω της απουσίας απαραίτητων έργων... Με τη σκέψη αυτή πρέπει ό άνθρωπος να φτάσει στη συντριβή. Και τότε ή κατάθλιψη σιγά σιγά υποχωρεί κι οι αληθινοί καρποί μετανοίας θ' αναπτυχθούν...»

Τα λόγια αυτά της μάτουσκα Μαρίας λειτούργησαν σαν χειρουργική επέμβαση στην ψυχή του Ιβάν Μιχαήλοβιτς, σαν αφαίρεση κάποιου πνευματικού όγκου. Κι αμέσως άλλαξε, έγινε άλλος άνθρωπος.

Τη νύχτα της 17ης (ή κατ' άλλες πηγές 19η) Φεβρουαρίου τού 1932 οι αρχές συνέλαβαν πολλούς μοναχούς και πιστούς σ' ολόκληρη τη χώρα. Συνέλαβαν επίσης και πολλές μοναχές από την Γκάτσινα, ανάμεσα τους και τη μάτουσκα Μαρία με την αδερφή της. Ήταν ή εποχή πού ή OGPU  προχώρησε σε συλλήψεις όλων των μοναχών και μοναζουσών πού είχαν μείνει ελεύθεροι, αφού ως τότε είχαν ήδη κλείσει όλα τα μοναστήρια κι άλλοι μεν μοναχοί είχαν συλληφθεί κι άλλοι ζούσαν στον κόσμο.

Ή μάτουσκα κατηγορήθηκε για αντεπαναστατική προπαγάνδα, πώς συμμετείχε σε μια αντεπαναστατική οργάνωση, σύμφωνα με την παράγραφο 10 του άρθρου 58 τού Σοβιετικού Κώδικα Εγκλήματος. Συνέλαβαν επίσης και τον αδερφό της. Και βέβαια ή «προπαγάνδα» εναντίον του κομμουνισμού ήταν το χάρισμα της να παρηγορεί τούς θλιμμένους, Εκείνοι πού παρευρίσκονταν στη σύλληψη περιγράφουν μια φοβερή εικόνα εμπαιγμού κι άγριας βίας στην καρτερική κι ανάπηρη μάτουσκα, πού ήταν παράλυτη κι αδύναμη να κάνει οποιαδήποτε σωματική κίνηση. Δύο τσεκάδες  άρπαξαν από τα χέρια την ταλαίπωρη και μαρτυρική γυναίκα, την κατέβασαν από το κρεβάτι της, πού ήταν στον δεύτερο όροφο, και την έσυραν ως το φορτηγό...Ταρακουνούσαν το βασανισμένο και παράλυτο σώμα της, την πέταξαν μέσα στο φορτηγό και την οδήγησαν στο Λένινγκραντ. Έμεινε εκεί δύο μήνες, ως το θάνατο της.

Οι άνθρωποι πού τη σέβονταν και την τιμούσαν, άρχισαν να της φέρνουν στη φυλακή μικρά δέματα. Για ένα μήνα περίπου οι φύλακες δέχονταν τα δέματα της. Μετά οι φρουροί άρχισαν ξαφνικά ν' αρνούνται, δέ τα δέχονταν.

- Πέθανε στο νοσοκομείο, τούς είπαν κοφτά.

Συνήθως τέτοιους αβοήθητους ανθρώπους τούς εκτελούσαν. Πληροφορίες αναφέρουν πώς ή μοναχή Μαρία είχε καταδικαστεί σε τριετή εξορία, μα δεν πρόλαβε να εκτελέσει την εξορία της. Στο νοσοκομείο οι γιατροί της έκαναν εγχείριση και της έκοψαν τους τένοντες. Ή ταλαιπωρημένη μοναχή δεν άντεξε τους πόνους και πέθανε. Το σώμα της το παρέδωσαν σε μια ξαδέρφη της να το ενταφιάσει, αλλά «χωρίς δημοσιότητα», όπως την προειδοποίησαν. Ό ενταφιασμός της έγινε στο κοιμητήριο του Λένινγκραντ «Σμολένσκοϊε», όπου βρίσκεται κι ό ναός της Παναγίας του Σμολένσκ.

Τον τάφο της όμως επισκέπτεται πλήθος ανθρώπων, πού κάνουν μνημόσυνα και προσεύχονται. Ό θάνατος της αναφέρεται πώς έλαβε χώρα στις 4/17 Απριλίου του 1932.

Την 26η Μαρτίου του 2007 έγινε ή ανακομιδή των λειψάνων της κι ή μοναχή Μαρία συναριθμήθηκε στο χορό των μαρτύρων της Εκκλησίας μας. Σήμερα τα άγια λείψανα της βρίσκονται στο ναό του αγίου Παύλου, στην Γκάτσινα.

Ό αδερφός της μάτουσκα, Βλαδίμηρος Άλεξάντροβιτς, ήταν ένας αδύνατος, μικρόσωμος κι ευγενής άντρας, πού φρόντιζε την αδερφή του και δεχόταν τούς επισκέπτες με αυτοθυσία. Εκείνον τον μετέφεραν μ' ένα «μαύρο κοράκι», δηλαδή μ' ένα μαύρο αυτοκίνητο, απ' αυτά πού συνήθως χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά θυμάτων πού είχαν συλληφθεί μέσα στη βαθιά νύχτα.  Μετά από ανακρίσεις πού κράτησαν εννιά μήνες, καταδικάστηκε σε πενταετή εγκλεισμό στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Σιβηρία.

Ή αδερφή του, Ιουλία Άλεξάντροβνα, καταδικάστηκε σε τριετή εγκλεισμό στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μαζί με πολλούς άλλους πού τιμούσαν τη μοναχή Μαρία. Οι φίλες της την επισκέπτονταν και της έφερναν τρόφιμα. Κανένας δεν ξέρει πότε πέθανε... 

Από το βιβλίο ''Μάρτυρες του Βορρά''Γ΄

Γυναίκες μάρτυρες ομολογήτριες

Πέτρος Μπότσης,Αθήνα 2012

πηγή      /           proskynitis

Τα πρότυπα γεννώνται στα θρανία και στη βιοπάλη και όχι μόνο στα γήπεδα!..

Το γεγονός ότι οι Έλληνες ποδοσφαιριστές έκαναν μια επιτυχημένη εμφάνιση στο Μουντιάλ 2014 είναι από μόνο του ένα γεγονός που αξίζει συγχαρητήρια. Και περί αυτού ουδείς αντίθετος λόγος. Μήπως όμως η υπερ-προβολή του θέματος και η καθημερινή «πλύση εγκεφάλου», που μας κάνουν τα κανάλια, όχι απλώς κούρασαν, αλλά απογοήτευσαν τους θεατές; Μήπως, δηλαδή, για μία ακόμη φορά εμείς οι Έλληνες χάσαμε κι εδώ το μέτρο;

ΘΑ ΗΜΟΥΝ (και ζητώ συγγνώμη για το πρώτο ενικό πρόσωπο) ο τελευταίος Έλληνας που θα έλεγε όχι σ’ αυτήν την πανελλήνια ποδοσφαιρική πανδαισία , όπως ήσαν οι αγώνες της Εθνικής μας ομάδας στο Μουντιάλ, που διεξάγονται ακόμη στη Βραζιλία. Τουλάχιστον, ως προς αυτό το σημείο, οι Έλληνες ποδοσφαιριστές αξίζουν τα συγχαρητήριά μας και θα πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι που, όπως οι ίδιοι ισχυρίζονται, έδωσαν τα πάντα προκειμένου να διακριθούν και η ομάδα μας να πάει πιο ψηλά. Κυριολεκτικά άξιος ο μισθός τους. Και το εννοώ.

Από του σημείου, όμως, εκείνου μέχρι την υπερβολή, που γίνεται σε όλα σχεδόν τα ΜΜΕ από πλευράς προβολής του θέματος, υπάρχει μεγάλη διαφορά και θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω. Και θα διαφωνήσω λέγοντας: Μέχρις εδώ, κύριοι!

George Frideric Handel: Theodora-Ένα σπουδαίο θρησκευτικό δράμα

 Η ιστορία της Θεοδώρας εκτυλίσσεται στην Αντιόχεια του 4ου αιώνα μ.Χ., την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Η Θεοδώρα, μία νεαρή πριγκίπισσα που έχει ασπαστεί τον χριστιανισμό, αρνούμενη να συμμετάσχει στις θυσίες προς το Δία για τον εορτασμό των γενεθλίων του αυτοκράτορα, καταδικάζεται να εκπορνευτεί με τη βία και φυλακίζεται. Ή χριστιανή παρθένος έμεινε ακλόνητη στην ομολογία της και απέλπισε έτσι το ωμό πείσμα του έπαρχου. Τότε αυτός, για να εκδικηθεί τη σεμνή παρθένο, την έκλεισε σε πορνείο για να σπιλωθεί το σώμα της. 

Μόλις πληροφορήθηκε αυτό ένας επίσημος της Αλεξάνδρειας, ό Δίδυμος, αποφάσισε να ριψοκινδυνεύσει, για ν' απαλλάξει τη Θεοδώρα από ενδεχόμενο αίσχος. Ντύθηκε λοιπόν τη στολή του, πήγε στο πορνείο και ζήτησε να δει ιδιαίτερα τη Θεοδώρα. Επωφελούμενος το σκοτάδι, έντυσε τη Θεοδώρα με τη στολή του και έτσι διευκόλυνε τη φυγή της. όταν έμαθε το γεγονός ό Ευστράτιος, κόχλασε από οργή. Διέταξε λοιπόν να αποκεφαλίσουν τον Δίδυμο και κατόπιν το σώμα του το έριξαν στη φωτιά. Ή Θεοδώρα όμως, δεν θέλησε εγωιστικά τη σωτηρία της. Έτσι, παρουσιάστηκε στον έπαρχο και τον ήλεγξε αυστηρά για το φόνο του Διδύμου. Θυμωμένος τότε αυτός, διέταξε να ρίξουν και τη Θεοδώρα στίς φλόγες.(Η εκκλησία μας τιμά την μνήμη της Αγ.Θεοδώρας και του Αγ.Διδύμου στις 5 Απριλίου)

 Ο  Χαίντελ συνέθεσε τη Θεοδώρα το  1749, για να την παρουσιάσει ο ίδιος ένα χρόνο αργότερα στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου. Φαίνεται πως το έργο δεν άρεσε στο βρετανικό κοινό γιατί σύντομα ο αριθμός των προγραμματισμένων παραστάσεων περιορίστηκε στις τρεις.  Χρόνια αργότερα ωστόσο, αναγνωρίστηκε η πραγματική αξία του ορατόριου, ο έντονος λυρισμός και  το συναισθηματικό βάθος της γραφής του Χαίντελ, για να φτάσει σήμερα να θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα θρησκευτικά δράματα όλων των εποχών.

Η Θεοδώρα, το αριστουργηματικό ορατόριο του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ, σε λιμπρέτο του Thomas Morell, παρουσιάζεται σε δραματοποιημένη μορφή, στην «κλασική» πλέον σκηνοθεσία του Πίτερ Σέλαρς ο οποίος μεταφέρει τη δράση στη σύγχρονη Αμερική, αναδεικνύοντας το έργο σε μια διαχρονική παραβολή της πνευματικής αντίστασης σε κάθε είδους τυραννία.
Αγγλικοί υπότιτλοι – English subtitles

facesofclassicalmusic

Αναζητώντας 145 εικόνες της μονής Αγίου Σπυρίδωνα

Λευκωσία: Το άγνωστο και σημαντικό από κάθε άποψη φωτογραφικό υλικό, το οποίο δημοσιεύει σήμερα ο «Φ», ρίχνει φως για πρώτη φορά στη μετά το 1974 κατάσταση της περίφημης μονής του Αγίου Σπυρίδωνος στην Τρεμετουσιά (αρχαία Τριμυθούντα), αλλά κυρίως των κειμηλίων που υπήρχαν για συντήρηση εκεί, αφού η μονή αποτελούσε Κέντρο Συντήρησης Εικόνων και Χειρογράφων, υπό τη διεύθυνση του Πανοσιολογιοτάτου Αρχιμανδρίτη Διονυσίου -τώρα καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσορογιατρίσσης στην Πάφο.

Στη μονή είχαν μαζευτεί πριν το 1974 πολύτιμα κειμήλια, εικόνες και χειρόγραφα από όλη την Κύπρο. Στόχος της παρούσης δημοσίευσης είναι η ευαισθητοποίηση όλων για την ανεύρεση, διαφύλαξη, συντήρηση  και προβολή της πολύπαθης πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας. 

Κατά τα έτη 1965-1966 έγιναν στη μονή επισκευαστικές εργασίες και περιορισμένης έκτασης αρχαιολογικές ανασκαφές από το Τμήμα Αρχαιοτήτων της Δημοκρατίας υπό τη διεύθυνση του Αθ. Παπαγεωργίου. Τα αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαίωσαν την ύπαρξη παλαιοχριστιανικής βασιλικής του τέλους του 4ου ή των αρχών του 5ου αι., η οποία σωζόταν στις 14 Δεκεμβρίου του 655, όταν ο επίσκοπος Πάφου Θεόδωρος εκφώνησε λόγο για τον Βίο του Αγίου Σπυρίδωνος ενώπιον Κυπρίων επισκόπων και του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Παύλου. Η σημαντική αυτή μαρτυρία τεκμηριώνει τη λειτουργία της μονής, παρά τις προηγηθείσες δύο αραβικές επιδρομές του 649 και 653, ενώ πολυσήμαντη είναι και η παρουσία του Αρχιεπισκόπου Κρήτης κατά την έκρυθμη αυτή περίοδο.

Σημαντικό εύρημα των ανασκαφών αποτέλεσε το παλαιοχριστιανικό ψηφιδωτό δάπεδο του μέσου κλίτους της βασιλικής, που έφερε ελληνική επιγραφή και διάλιθο σταυρό. Δυστυχώς δεν κατέστη δυνατό να γνωρίζουμε σήμερα την κατάσταση διατήρησής του, αφού απαγορεύεται η είσοδος στο μοναστηριακό συγκρότημα.

Πώς πρέπει να συγχωρούμε;(Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης)

Μορφωμένος άνθρωπος ο κ. Σταύρος. Με πτυχίο πανεπιστημίου και ξένες γλώσσες και πείρα ζωής. Δυσκολευόταν, όμως, στα πνευματικά. Δεν μπορούσε να καταλάβει και τα πιο απλά πράγματα. Όλα τα εξέταζε και τα πλησίαζε ορθολογιστικά. Είχε αναπτύξει το νου και όχι την καρδιά. Δεν ήταν πρόθυμος να συγχωρήσει εύκολα τους άλλους. Ειδικά αυτούς που έβλεπε κατώτερους και εμπαθείς. Καθόταν τώρα απέναντι από τον Γέροντα Ιάκωβο, έναν ασκητικό ιερομόναχο, με ροζιασμένα χέρια και ένοιωθε σαν μαθητούδι μπροστά στον δάσκαλο. Ερωτήσεις πολλές. Αντιρρήσεις περισσότερες. Αλλά και οι απαντήσεις σοφές και αποκαλυπτικές.

Ρώτησε τον Γέροντα για το σοβαρό (το σοβαρότερο;) θέμα της συγχωρήσεως των άλλων ανθρώπων, που δυσκολευόταν να το κατανοήσει:
—Αφού βλέπω καθαρά και ολοφάνερα τον άλλον να αμαρτάνει, πως να τον συγχωρήσω; Δεν έχω δίκιο;
—Όλους μας βλέπει ο Θεός αδιάκοπα και ξέρει καθαρά και ολοφάνερα ότι αμαρτάνουμε. Γιατί μας συγχωρεί και μας ανέχεται και μας περιμένει να μετανοήσουμε και να ζητήσουμε άφεση αμαρτιών;
—Πάλι δεν σας καταλαβαίνω, πάτερ μου. Τι πρέπει να κάνουμε; Να πούμε στην αμαρτία μπράβο; Να την επαινέσουμε σιωπώντας;
—Ποτέ δεν πρέπει να επαινούμε την αμαρτία, είπε ο π. Ιάκωβος. Συγχωρούμε τον αμαρτωλό και όχι την αμαρτία. Εάν δεν κάνουμε αυτήν την διάκριση, αυτό το διαχωρισμό μεταξύ αμαρτίας και αμαρτωλού, θα βρισκόμαστε πάντοτε σε λάθος δρόμο.

—Τότε, τι πρέπει να κάνουμε; Πώς να αντιμετωπίζουμε αυτό το θέμα;
—Έχεις δει τους σιδεράδες, που μαστορεύουν τα σίδερα; Δεν τα πιάνουν τα αναμμένα σίδερα με τα χέρια τους, γιατί θα καούν, εξήγησε ο Γέροντας. Έχουν ειδικές τσιμπίδες και δαγκάνες και έτσι τα πλησιάζουν και τα μαστορεύουν. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και για κάθε πρόβλημα και για κάθε θέμα, που πλησιάζουμε. Να έχουμε τα κατάλληλα εργαλεία και στα πνευματικά θέματα τις κατάλληλες προϋποθέσεις. Αυτό ισχύει και για το θέμα της συγχωρήσεως των άλλων.

—Μα, πάτερ μου, εγώ έθεσα ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Πώς μπορούμε να συγχωρήσουμε κάποιον, που αμάρτησε φανερά και χωρίς καμία δικαιολογία; Εγώ θέλω να μάθω τι πρέπει να κάνω στην περίπτωση αυτή.

—Το «χωρίς καμιά δικαιολογία» πρέπει να το αφήσουμε στην άκρη, γιατί δεν μπορούμε να ξέρουμε, είπε ο π. Ιάκωβος. Μόνον ο Θεός γνωρίζει τα βάθη της ψυχής του κάθε ανθρώπου. Μόνον Εκείνος ξέρει τι συμβαίνει. Εμείς βλέπουμε απ' έξω. Εκείνος βλέπει το από μέσα. Ας θυμηθούμε και την διδασκαλία του Χριστού για τα ποτήρια, όταν μιλούσε για την υποκρισία των Γραμματέων και των Φαρισαίων. Απ' έξω φαίνονται καθαρά.

Βάπτισμα και Νηπιοβαπτισμός

Βάπτισμα

Κατά την ορθόδοξη πίστη η αναγέννηση του ανθρώπου πραγματοποιείται με το άγιο βάπτισμα. Δεν πρόκειται εδώ για το βάπτισμα του Ιωάννη, γιατί αυτό διακρίνεται από το Χριστιανικό  βάπτισμα (Πράξ. ιθ' 3-5). Το Χριστιανικό βάπτισμα γίνεται εις το όνομα του Πατρός και του υιού και του Αγίου Πνεύματος (Ματθ. κη' 19)

Με το Χριστιανικό βάπτισμα ενδύεται κανείς τον Χριστό, λαμβάνει το Πνεύμα της υιοθεσίας και γίνεται κληρονόμος Θεού και συγκληρονόμος Ιησού Χριστού (Γαλ γ' 26-29. Ρωμ. η' 17). Η αγία Γραφή βεβαιώνει πώς δεν υπάρχουν δύο βαπτίσματα για τούς πιστούς το βάπτισμα με νερό, πού ακολουθείται από το άγιο Χρίσμα, είναι ή «άνωθεν αναγέννηση» του Ιω. γ' 3-5.

Το Χριστιανικό λοιπόν βάπτισμα είναι απαραίτητο για τη σωτηρία (Μάρκ. ιστ' 16. Α' Πέτρ. γ' 20-21). Μ' αυτό αποθνήσκουμε ως προς την αμαρτία και αναγεννώμεθα πνευματικά (Πράξ. β' 38. Ρωμ. στ' 1-11. Τίτ. Υ' 5).

 Με το άγιο βάπτισμα λαμβάνουμε το Πνεύμα της υιοθεσίας και γινόμαστε «τέκνα Θεού» (Ρωμ. η' 5-11. Γαλ δ' 5-6), γιατί με το βάπτισμα εvτασσόμαστε στο σώμα του Κυρίου, στην Εκκλησία (Πράξ. β' 41.47. Α' Κορ. lβ' 13. Γαλ Υ' 26-28) «εν σώμα και εν Πνεύμα... μία πίστις, ένα βάπτισμα» (Εφεσ. δ' 4-5). Ή Εκκλησία, πού είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α' Τιμ. Υ' 15), ερμήνευσε το Ιω. γ' 3-5 σε αναφορά με το άγιο βάπτισμα.

Ο άγιος Ιουστίνος (†165) συνδέει το βάπτισμα με την αναγέννηση του Ιω. γ' 3-5' μάλιστα το χαρακτηρίζει «τρόπον αναγεννήσεως» (Άπολ Α' 61). Ο Ωριγένης (185-254) Λέγει πώς το Άγιο Πνεύμα υπάρχει «εις μόνους τούς μεταλαβόvτας αυτού εν τη του βαπτίσματος δόσει» (παρά Άθαν., Πρός Σεραπ. επ. Δ', 10). Ο Τερτυλλιανός (†220) αναφέρει πώς «χωρίς το βάπτισμα δεν ανήκει σε κανένα η σωτηρία, όλως ιδιαιτέρως εξ αιτίας του Λόγου του Κυρίου, 'εάν τις δεν αναγεννηθεί εξ ύδατος', δεν έχει την Ζωήν» (Περί βαπτ. 12). Ο Μ. Άθανάσιος αναφέρει πώς ο βαπτιζόμενος «τον μεν παλαιόν απεκδύεται, ανακαινίζεται δε άνωθεν, γεννηθείς τη του Πνεύματος χάριτι» (Πρός Θεραπ., επιστ. Δ',13). (295-373)

Αλλά και στην εποχή των μεγάλων Πατέρων, η Εκκλησία με τον ίδιο τρόπο ερμήνευσε τούς Λόγους της Γραφής, ταυτίζοντας τη σωτηρία και την αναγέννηση με το βάπτισμα.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρεται στο διάλογο με τον Νικόδημο (Ίω. γ' 1-21) και ονομάζει το βάπτισμα «λοχείαν», δηλαδή τοκετόν και «νέον δημιουργίας τρόπον... εξ ύδατος και Πνεύματος», «και αν ερωτήση κανείς ‘πως από ύδωρ;', τότε πρέπει να δοθεί η απάvτηση: Όπως ακριβώς εις την αρχήν το πρώτον υποκείμενον στοιχείον ήτό το χώμα και το παν ήτο έργο του Δημιουργού, έτσι και τώρα το μεν ύδωρ είναι το υποκείμενον στοιχείον, το παν δε είναι έργον της χάριτος του Πνεύματος'» (Χρυσ., Εις τό Ιω., ομιλ ΚΕ' 2).

Ο Χιτώνας της Παναγίας στη Γεωργία

Πρόκειται για την τιμία Εσθήτα, που φυλασσόταν στις Βλαχέρνες; Μάλλον όχι, αν εκείνη ήταν μαφόριο και όχι χιτώνας . Ίσως πρόκειται για το δεύτερο ένδυμα της Παναγίας, που δώρισε πριν την κοίμησή της (το μαφόριο και το χιτώνα – γι’ αυτό ήταν δύο τα ενδύματα, ενώ, αν ήταν ίδια, θα ήταν λογικό να είχε μόνο ένα & να είχε ήδη δώσει το άλλο σε κάποιον φτωχό). Έτσι επιβεβαιώνεται και η πληροφορία της παράδοσης περί δύο ενδυμάτων. 

Η φωτογραφία είναι από το φόρεμα της Κυρίας Θεοτόκου η οποία βρίσκεται αποθησαυρισμένη στο κρατικό μουσείο της πολεως Ζουγκντίντι στη Γεωργία.
Το Ιερό Κειμήλιο, άγνωστο για πολλούς, φυλάσσεται στο Κρατικό Μουσείο της πόλεως Ζουγκντίντι της Γεωργίας.

Από το Ρωμαϊκό κράτος βρέθηκε στη Γεωργία, κατά την περίοδο της Εικονομαχίας (8οςαιώνας), ή σύμφωνα με άλλες πηγές, αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως (15οςαιώνας).

Για την ύπαρξη του χιτώνα στη χώρα μαρτυρούν ο Πατριάρχης Αντιοχείας Μακάριος (1641-1688), οι πρέσβεις της Ρωσίας, Φέντον Έλτσιν και Παύλος Ζαχαρίεβ καθώς και ξένοι περιηγητές των μεσαιωνικών χρόνων.

Ο Θεομητορικός χιτώνας διαστάσεων 1,80 Χ 1,50, ήταν βαμμένος, αλλά με τον καιρό η βαφή ξεθώριασε.

 Ο χιτώνας είναι τοποθετημένος σε ειδικό κατασκευασμένο ξύλινο κιβώτιο και αποτελεί ιδιαίτερη πηγή ευλογίας και αγιασμού για τον πολύπαθο Γεωργιανό λαό και όχι μόνο.

Τι σημαίνει η λέξις «Αμήν»

του Π.Μ. ΣΩΊΉΡΧΟΥ

Όλοι ξέρουμε την λέξη «Αμήν» καί συχνά την χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ζωή. Πότε έτσι και πότε αλλιώς. Δεν ξέρουμε όμως την πραγματική σημασία της και ας είναι μια από τις πιο σημαντικές λέξεις στο ανθρώπινο λεξιλόγιο. Άλλοι νομίζουν ότι σημαίνει τέλος καί έτσι την χρησιμοποιούν και λένε “φτάσαμε στο αμήν”, δηλαδή στα άκρα του ζητήματος. Άλλοι την θεωρούν σαν ευχή και έτσι την χρησιμοποιούν. “Αμήν και πότε” λένε συχνά. Άλλοι την εννοούν και λένε “αυτό γίνεται μέχρι να πεις αμήν”, ενώ άλλοι δίνουν διαφορετικό νόημα στη λέξη…

Μπορεί να έχει όλες αυτές τις σημασίες και άλλες και κυρίως το νόημα, που έχει μέσα στο Ευαγγέλιον καί σημαίνει την βεβαίωσιν “αληθινά, πραγματικά, χωρίς αμφιβολία”. Έχει επίσης και την ευχετικήν σημασία, που χρησιμοποιείται και κατά την Θεια Λατρεία και μάλιστα στο τέλος των προσευχών, Έχει όμως καί άλλην πολύ πιο σημαντικήν σημασία, πολύ πνευματικήν και βοηθόν της σωτηρίας μας. Με αυτήν την απορίαν πήγαμε να επισκεφθούμε τον σοφόν Γέροντα Ασκητήν π. Ισαάκ στο Κελί του, ο φίλος μου ο Γιάννης κι εγώ. Ο φίλος μου κρατούσε πάντοτε μαζί του και ένα μικρό μαγνητόφωνο για να καταγράφει με ακρίβεια τις πνευματικές συνομιλίες με Ασκητές. Με την βοήθεια του μικρού αυτού μαγνητοφώνου θα μεταφέρω τώρα μερικά αποσπάσματα των λόγων του π. Ισαάκ, ο οποίος μας είπε:

— Όποιο λεξικόν και αν ανοίξετε, παιδιά μου, θα δείτε να γράφει ότι η λέξη “Αμήν” προέρχεται από ξένη γλώσσα και έχει νόημα βεβαιωτικόν και ευχετικόν. Την αποδίδουν νοηματικώς με τις λέξεις “αλήθεια, ναι, είθε, γένοιτο” και όντως αυτό είναι το λογικόν της νόημα και αυτό το νόημα δίνουν στην λέξη και οι περισσότεροι άνθρωποι. Στην πνευματική πραγματικότητα, σε αυτό που λέμε πνευματική ζωή, το “Αμήν” είναι μια πολύ σπουδαία λέξη, μια ιερή λέξη θα έλεγα, μια λέξη από τις σπουδαιότερες, που μπορεί να πει ο άνθρωπος. Και θυμάμαι αυτήν την ώρα έναν μεγάλον ερημίτην, που προσευχόταν συνεχώς με τις λέξεις “Χριστέ μου, αμήν. Χριστέ μου, αμήν, Χριστέ μου, αμήν” και με αυτές τις τρεις λέξεις έλεγε τα πάντα στον Θεόν.

— Ποια είναι η σημασία της, πάτερ μου; ρώτησε ο Γιάννης.

— Θα πρέπει να το δούμε προσεκτικά μέσα στη γλώσσα της Εκκλησίας, που εκφράζει με ακρίβεια την πίστη μας. Γι’ αυτό και δεν πρέπει ποτέ να μεταφρασθούν τα λειτουργικά κείμενα, γιατί θα αλλοιωθούν και θα αλλάξει το νόημά τους. Είναι, άλλωστε κατανοητά σε όλους κατά το μέγα τους μέρος. Διότι λ.χ. δεν χρειάζεται μετάφραση το “Κύριε, ελέησαν” ή Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού αθάνατος υπάρχων”. Έτσι λοιπόν και το “Αμήν”, που τόσον συχνά το χρησιμοποιεί η Εκκλησία, υποδηλώνει και αναφέρει και βεβαιώνει την ανθρώπινη συμμετοχή στο έργον της σωτηρίας του. Γιατί όλην την σωτηρίαν μας την ενεργεί, την βοηθά και την ολοκληρώνει το θείον έλεος, άλλα χρειάζεται απαραιτήτως και η προσωπική συμφωνία του ανθρώπου, με το να καταθέτει ολόκληρη την θέλησή του λέγοντας με επίγνωση το “Αμήν”. Δεν έχει η λέξη αυτή μόνον την λογικήν σημασίαν και την ευχετικήν διάθεσιν, αλλά πρωτίστως την ολοκληρωτικήν θέλει να θυμόμαστε πάντοτε, ότι στην κάθε προσευχή μας να λέμε το όνομα του Χριστού. Μας το είπε καθαρά: “Εάν τι αιτησητε εν τω ονόματί μου, εγώ ποιήσω” (Ιω. ια 14).

Σταυριανός-Ο μαύρος υπηρέτης της Μονής του Τιμίου Σταυρού Ομόδους

Γύρω στο έτος 1750, ο Οικονόμος της Ιεράς Μονής του Τιμίου Σταυρού Ομόδους, κατέβηκε κάποια μέρα στην Πόλη της Λεμεσού για επείγουσες ανάγκες της Μονής. 
Εκεί σε κάποιο παζάρι συνάντησε Τούρκους δουλέμπορους οι οποίοι πουλούσαν δούλους, μεταξύ των οποίων υπήρχε και ένα μαυράκι. Ο οικονόμος λυπήθηκε το μαυράκι και το αγόρασε και αφού το πήρε στη Μονή, το βάπτισε Σταυριανό. 
Από τότε ο Σταυριανός υπηρετούσε στις ανάγκες της Μονής και βοηθούσε τους Πατέρες. Με τον καιρό, έμαθε και την Ελληνική γλώσσα και έτσι υπηρέτησε την Μονή μέχρι τα γεράματα του. 
Όταν έγινε 80 χρονών, γύρω στο 1830, προγνώρισε τον θάνατο του και ετοιμάσθηκε για το μεγάλο ταξίδι. Επειδή ήταν απλός, ταπεινός, και αγνός ,αλλά και επειδή αγαπούσε και τους συνανθρώπους του, όλοι τον αγαπούσαν στο χωριό- και Μοναχοί και λαϊκοί. 
Κάποια νύκτα, Σάββατο βράδυ προς ξημερώματα της Κυριακής, είχε δει στον ύπνο του τον Χριστό που κρατούσε τον Τίμιο Σταυρό και να τον καλεί κοντά του. Όταν ξύπνησε ο γέρο-Σταυρινός (γιατί δεν ξέρουμε αν έγινε μοναχός) ετοιμάσθηκε και κατέβηκε στην εκκλησία. Παρακολούθησε με πλήρη κατάνυξη τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής που ήταν και η τελευταία του Λειτουργία. Όταν τελείωσε η Λειτουργία πήρε την χοντρή του μαγκούρα και γύρισε όλο το χωριό και αφού ζήτησε και έδωσε συγχώρεση στους κατοίκους, και αφού τους είπε ότι ο Τίμιος Σταυρός τον καλεί κοντά του, επέστρεψε το απόγευμα στη Μονή. Αφού πήρε και από τους Πατέρες συγχώρεση, μετά το δείπνο αποσύρθηκε στο δωμάτιο του. Γονάτισε, έκανε την προσευχή του, και κοιμήθηκε χωρίς να ξανασηκωθεί.

noctoc

Η ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΟ ΟΜΟΔΟΣ

Το στολίδι και το πραγματικό καμάρι του χωριού Όμοδος είναι το Μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού και είναι κτισμένο στη καρδιά της κοινότητας. Ορθώνεται μεγαλόπρεπα και με την επιβλητικότητα του αποτελεί σημαντικό μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κύπρου. Το Μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού είναι από τα παλαιότερα και πιο ιστορικά μοναστήρια του νησιού.

Σύμφωνα με την παράδοση οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών Πάνω και Κάτω κουπέτρα (=Τ΄ατού Πέτρα), που ήταν κτισμένα στα πλάγια του όρους Αφάμης αλλά σήμερα δεν υπάρχουν, μια νύκτα πρόσεξαν μια φωτιά ανάμεσα σε κάτι θάμνους στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα κτισμένο το Μοναστήρι. Όταν ξημέρωσε πήγαν στο μέρος που είδαν τη φωτιά αλλά δεν είδαν κανένα σημάδι.Το φαινόμενο αυτό επαναλήφθηκε αρκετές νύκτες. Τότε άρχισαν να σκάβουν τη γη για να ανακαλύψουν μια μικρή σπηλιά μέσα στην οποία βρήκαν το Σταυρό. Για να ευχαριστήσουν τον Θεό, έκτισαν πάνω από την σπηλιά ένα παρεκκλήσι και φύλαγαν εκεί τον πολύτιμο θησαυρό τους που έγινε ιερό προσκύνημα, και προσέτρεχαν για θεραπεία με τη θαυματουργία του Τιμίου Σταυρού. 

Με το καιρό το εκκλησάκι μετατράπηκε σε μεγάλο Μοναστήρι, με πολλούς μοναχούς και τεράστια περιουσία όχι μόνο στη Κύπρο αλλά και στο εξωτερικό, διατηρώντας Μετόχι στην Κωνσταντινούπολη και ακίνητη περιουσία στη Ρωσία. Οι κάτοικοι των Κουπέτρων, και άλλοι από αλλού, απεκατεστάθησαν γύρω από την Μονή και έτσι σχηματίσθηκε ο οικισμός του Ομόδους. Σύμφωνα με την παράδοση, το Μοναστήρι ιδρύθηκε πριν από την Άφιξη της Αγίας Ελένης στη Κύπρο το 327 μ.χ. Το πότε ακριβώς ιδρύθηκε είναι άγνωστο. 

Διάφοροι ιστορικοί της Κύπρου όπως ο Νεόφυτος ο Ροδινός, ο Ρώσος μοναχός περιηγητής Μπάρσκι, ο Αχριμανδρίτης Κυπριανός κ.α. αναφέρονται στην επίσκεψη της Αγίας Ελένης στη Κύπρο και στο γεγονός ότι άφησε στο Μοναστήρι κομμάτι από το Άγιο Σχοινί και το Τίμιο Ξύλο. Το Σχοινί αυτό με το οποίο οι Ρωμαίοι έδεσαν τον Χριστό στο Σταυρό το περιγράφουν ότι έχει χρώμα κοκκινωπό και ότι κηλιδώθηκε δια αίματος του Χριστού.

noctoc