Το 2026 οι αριθμοί μίλησαν από μόνοι τους.
Στη Θεολογία του ΑΠΘ, με βάση εισαγωγής 8.975, 118 από τις 148 θέσεις έμειναν κενές. Δηλαδή σχεδόν 8 στις 10. Στην Κοινωνική Θεολογία του ΑΠΘ, με βάση 9.005, 123 από τις 146 θέσεις δεν καλύφθηκαν. Στο Τμήμα Ιερατικών Σπουδών Ηρακλείου, από τις 40 διαθέσιμες θέσεις δεν καλύφθηκε ούτε μια. Στις Φιλολογικές Σχολές, η εικόνα είναι εξίσου απογοητευτική. Η Φιλολογία Αθηνών διαμορφώθηκε στις 11.160 μονάδες, ενώ σχολές όπως της Καλαμάτας έπεσαν στις 8.730. Στις Στρατιωτικές Σχολές, η ΣΜΥ είχε βάση 9.580, η ΣΜΥΝ 9.250, ενώ ακόμη και η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (Όπλα) διαμορφώθηκε στις 12.990 μονάδες.Αυτά δεν είναι απλώς στατιστικά στοιχεία. Είναι η αποτύπωση μιας βαθύτερης πραγματικότητας.
Κάποτε όχι και τόσο μακριά πριν λίγες δεκαετίες οι Θεολογικές, οι Φιλολογικές και οι Στρατιωτικές Σχολές αποτελούσαν τον κορμό του ελληνικού κράτους και της κοινωνίας. Από αυτές αποφοιτούσαν οι δάσκαλοι που διαφύλασσαν τη γλώσσα και την ιστορική μνήμη, οι θεολόγοι που υπηρετούσαν την πνευματική παράδοση του τόπου και οι αξιωματικοί που αναλάμβαναν την ευθύνη της εθνικής άμυνας.
Η εισαγωγή σε αυτές τις σχολές δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική επιλογή. Ήταν τίτλος τιμής. Ήταν υπερηφάνεια για κάθε οικογένεια. Ήταν λειτούργημα. Ήταν συνειδητή επιλογή προσφοράς.Σήμερα, όμως, η εικόνα μοιάζει να αλλάζει άρδην.Δεν είναι μόνο οι χαμηλές βάσεις ή οι κενές θέσεις που προβληματίζουν. Είναι η αλλαγή της ίδιας της νοοτροπίας.
Το πρώτο ερώτημα που ακούγεται ολοένα και συχνότερα δεν είναι: «Πού μπορώ να προσφέρω;», ούτε «Ποιο είναι το μεράκι και η κλίση μου;», αλλά «Πόσα χρήματα θα παίρνω;»
Αναμφίβολα, η οικονομική ασφάλεια αποτελεί μια απολύτως θεμιτή επιδίωξη, ιδιαίτερα στις σημερινές δύσκολες συνθήκες. Όμως, όταν μετατρέπεται στο μοναδικό κριτήριο επιλογής, τότε η κοινωνία αρχίζει να χάνει κάτι πολύ πιο πολύτιμο από τα χρήματα.
Χάνει την έννοια της αποστολής.
Χάνει την αξία της προσφοράς.
Χάνει τα υψηλά ιδανικά που ενέπνεαν γενιές Ελλήνων να υπηρετήσουν την Παιδεία, την Πατρίδα και τον Πολιτισμό.
Μια χώρα δεν διατηρείται όρθια μόνο με ισχυρή οικονομία και σύγχρονους εξοπλισμούς. Χρειάζεται δασκάλους που θα αγαπούν τη γλώσσα, θεολόγους με βαθιά πνευματική κατάρτιση, αξιωματικούς που θα υπηρετούν με αίσθημα ευθύνης, επιστήμονες που θα αντιμετωπίζουν το επάγγελμά τους ως λειτούργημα.
Οι αριθμοί των φετινών βάσεων, αλλά και η εικόνα των τελευταίων ετών γενικότερα, ίσως δεν περιγράφουν ολόκληρη την πραγματικότητα. Σίγουρα όμως μας καλούν να αναρωτηθούμε αν, μαζί με τις βάσεις των σχολών, υποχωρούν και τα θεμέλια πάνω στα οποία οικοδομείται η ίδια η κοινωνία μας.
Γιατί όταν απαξιώνονται η Παιδεία, η Πνευματική Παράδοση και η διάθεση προσφοράς, τότε το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι κενές θέσεις στα πανεπιστήμια. Είναι τα κενά που δημιουργούνται στην ψυχή ενός ολόκληρου Έθνους.
Στυλ. Καβάζης/ πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου