Παιδικά δάκρυα

Παιδικά δάκρυα

Ματάκια των παιδιών, ματάκια αγνά,

Που όσα θωρείτε γύρω σας είναι παιχνίδια

Εσείς που δακρυσμένα και στεγνά

Την ίδια όψη δείχνετε,πάντα την ίδια.

Αμίλητοι καθρέφτες,φωτεροί,

Που η σκέψη δε σας θάμπωσε,μηδέ κι η έννοια

Παραθυράκια που η ψυχή θωρεί

Κι όλα καλά της φαίνονται, τριανταφυλλένια.

Ματάκια, σεις,που δίχως αφορμή

Κάθε στιγμή δακρύζετε, καθώς γελάτε,

Ματάκια των μικρών παιδιών, αχ! μη

Τα δροσερά σας δάκρυα τα σπαταλάτε.

Έχετε μπρος σας στράτα μακρινή…

Θα σας μαράνει η κούραση κι η θλίψη η μαύρη

Απέλπιδα η καρδιά σας θα πονεί,

Και θα ζητήσει δάκρυα και δε θε να ‘βρει.

Ιωάννη Πολέμη«Άπαντα»

Το Ψαλτήρι του Αγίου Κολούμπα.

Παρακάτω παραθέτω φωτογραφίες από το Ψαλτήρι του αγίου Κολούμπα. Το Ψαλτήρι του αγίου Κολούμπα είναι γραμμένο στα Λατινικά και είναι το αρχαιότερο σωζόμενο Ιρλανδικό χειρόγραφο και το δεύτερο αρχαιότερο Ψαλτήρι γραμμένο στα Λατινικά.

 Η παράδοση λέει πως το αντέγραψε ο άγιος Κολούμπα από ένα Ψαλτήρι που ανήκε στον άγιο Φίννιαν μία νύχτα και για να μπορεί να βλέπει για να γράφει τον φώτιζε ένα φως σταλμένο από τον Θεό.

 Η Ιρλανδική οικογένεια των O'Donnell η οποία κατείχε για κάποια χρόνια το Ψαλτήρι συνήθιζε να το περιφέρει τρεις φορές γύρω από το πεδίο της μάχης για να τους προσφέρει προστασία για αυτό του δόθηκε η Ιρλανδική ονομασία "Cathach" που σημαίνει "Μαχητής". Σήμερα βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Ιρλανδίας (National Museum of Ireland.)

ΠΗΓΗ

Γέροντα,εγώ χρόνια τώρα έχω να κλάψω για ένα σφάλμα μου

–Γέροντα,εγώ χρόνια τώρα έχω να κλάψω για ένα σφάλμα μου∙ δεν έχω ούτε ένα δάκρυ. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω πραγματική μετάνοια;

– Δεν πονάς για ένα σφάλμα που κάνεις;
– Πονάω ,αλλά ίσως είναι ρηχός ο πόνος.
– Από τα δάκρυα μη βγάζης συμπέρασμα. Είναι βέβαια τα δάκρυα ένα χαρακτηριστικό της μετανοίας, αλλά δεν είναι το μόνο χαρακτηριστικό. Μερικοί, εκεί που κλαίνε, εκεί γελάνε. 
Ο καρδιακός πόνος και ο εσωτερικός αναστεναγμός είναι τα εσωτερικά δάκρυα, που είναι ανώτερα από τα εξωτερικά. 
Ένας καημένος, έλεγε: «Τί σκληρός που είμαι, πάτερ! Ούτε ένα δάκρυ! Η καρδιά μου είναι σαν πέτρα. Τί σκληροκαρδία! Αχ!». Ενώ ήταν πολύ ευαίσθητος, αισθανόταν πολύ σκληρός, γιατί δεν έκλαιγε. Αναστέναζε όμως βαθιά, βογγούσε ο καημένος, και έβλεπες έναν αναστεναγμό να βγαίνη από τα βάθη της καρδιάς του! Ενώ άλλος κλαίει-γελάει και είναι σαν να τον ανοιξιάτικο καιρό. Βλέπει λ.χ. κάποιον δυστυχισμένο, συγκινείται, κλαίει λίγο, κι ένα κι ένα λέει: «α, εγώ ,πώς συμμετέχω στον πόνο του άλλου!». Ή, αν προσευχηθή και χύση λίγα δάκρυα ,λέει:«α,η προσευχή μου εισακούεται, γιατί γίνεται μετά δακρύων!» και αναπαύει τον λογισμό του.

 Υπάρχουν και τα απαρηγόρητα δάκρυα. Αυτά είναι ταγκαλίστικα. Δεν έχουν μετάνοια, αλλά θιγμένο εγωισμό. Τότε ο άνθρωπος κλαίει εγωιστικά για την πτώση του. Πληγώνεται, γιατί με τις απροσεξίες του ξέπεσε στα μάτια των άλλων, και όχι γιατί λύπησε τον Θεό, και υποφέρει διπλά. 
 Στον ανταρτοπόλεμο ένας καπετάνιος από τους αντάρτες – ο Θεός να του χαρίζη μετάνοια- είχε πιάσει έναν φτωχό οικογενειάρχη που είχε εννιά παιδιά, τον έβαλε κάτω και τον χτυπούσε αλύπητα, επειδή δεν συμφωνούσε με την ιδεολογία του. Αυτός ο άνθρωπος μάλιστα ήταν κάποτε στην υπηρεσία του. Φώναζε ο καημένος: «Καλά, δε με λυπάσαι, εννιά παιδιά έχω∙ δεν θυμάσαι που σε κουβαλούσα και στην πλάτη μου; Τι σου έκανα;».
 Κάποιος από τους συντρόφους του καπετάνιου, όταν τον είδε να τσαλαπατά τόσο σκληρά αυτόν τον άνθρωπο, του φώναξε: «Ε, τί σου έκανε; Δεν τον λυπάσαι; Οικογενειάρχης άνθρωπος είναι». Αμέσως εκείνος βάζει κάτι κλάματα, επειδή θίχτηκε ο εγωισμός του από την παρατήρηση του συντρόφου του!

 Αυτά τα κλάματα είναι εγωιστικά∙ είναι σαν την μεταμέλεια του Ιούδα. Παρέδωσε τον Χριστό και μετά πήγε στους Φαρισαίους να πη «ήμαρτον», αλλά εκείνοι του είπαν: 
«Τι μας το λες ότι αμάρτησες;». Οπότε προσεβλήθη,πείσμωσε, τους πέταξε τα αργύρια και πήγε και κρεμάσθηκε από εγωισμό. Ενώ, αν μετανοούσε και πήγαινε και έλεγε στον Χριστό «ευλόγησον», θα σωζόταν.

Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Γ΄ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ»

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

2007

Άγνωστες σελίδες του Ελληνισμού - Οι Σουλιώτισσες της Ποταμίτισσας

Του Χαράλαμπου Χαραλαμπίδη

Όταν η ΕΟΚΑ άνοιγε τον δρόμο προς τη λευτεριά, με τις γυναίκες της κοινότητας σε πρωταγωνιστικό ρόλο

Άοπλες, αλλά με λιονταρίσια καρδιά, ανάγκασαν τους Βρετανούς στρατιώτες και τους προδότες που τους συνόδευαν να διακόψουν τις έρευνες και να εγκαταλείψουν άρον-άρον το χωριό τους

Συμπληρώθηκαν την περασμένη βδομάδα 60 ολόκληρα χρόνια από τη μέρα που οι γυναίκες της μικρής κοινότητας της Ποταμίτισσας συγκρούστηκαν με πάνοπλους Βρετανούς στρατιώτες, που είχαν επιβάλει κατ’ οίκον περιορισμό -το αλήστου μνήμης «κέρφιου»- στο χωριό τους και άρχισαν έρευνες για τον εντοπισμό κρησφυγέτων και ανταρτών της ΕΟΚΑ.

Άοπλες, αλλά με λιονταρίσια καρδιά, ανάγκασαν τους Βρετανούς στρατιώτες και τους προδότες που τους συνόδευαν να διακόψουν τις έρευνες και να εγκαταλείψουν άρον-άρον το χωριό τους. Ας πάμε 60 χρόνια πίσω, για να παρακολουθήσουμε με της ψυχής και του λογισμού τα μάτια την ιστορική εκείνη σύγκρουση, που αποτελεί χρυσή σελίδα του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ.

Οι έλεγχοι
Στην Ποταμίτισσα και τα γύρω χωριά, οι Βρετανοί, οδηγούμενοι από τους προδότες, Απόστρατο-«Φώκο», Ιωάννη Παύλου-«Πιπίνο» και τον συρφετό των άλλων προσκυνημένων καθαρμάτων, σχεδόν καθημερινά διεξάγουν έρευνες σε σπίτια και υποστατικά και προβαίνουν σε συλλήψεις. Πάντοτε με την παρουσία και την υπόδειξη των προδοτών ταλαιπωρούν τους κατοίκους, πιστεύοντας ότι θα έκαμπταν το ηθικό τους και θα τους αποσπούσαν μυστικά της ΕΟΚΑ.
Έτρεφαν ψευδαισθήσεις, οι συχαμεροί προδότες, ότι υπήρχαν ακόμη στην Ποταμίτισσα αρκετοί αγωνιστές που δεν έτυχε να τους γνωρίσουν και έπρεπε να συλληφθούν, να οδηγηθούν στις Πλάτρες κι εκεί να βασανιστούν, με την ελπίδα ότι θα εξασφάλιζαν πληροφορίες για την ΕΟΚΑ, που συνέχιζε απτόητη τον ένοπλο Απελευθερωτικό Αγώνα.

Επιστροφή στον Πατέρα(Κυριακή του Ασώτου)

Σκέψεις στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου 2017 (Παραβολή Ασώτου Υιού, Λουκ. ιε’, 15- 32)

 Πριν λίγες μέρες στο περίπτερο ένα παιδάκι έκλαιγε ζητώντας απ’ τη μητέρα του παγωτό. Η μητέρα εξηγούσε ότι είναι χειμώνας και ότι δε κάνει να φάει παγωτό. Ο μικρός άρχισε να φωνάζει με περισσή επιμονή. Τότε, η μητέρα αντιλήφθηκε ότι δίπλα της περιμένει να εξυπηρετηθεί ο ιερέας. Γυρνά στο παιδάκι κι αυθόρμητα μ’ αυστηρή φωνή του λέει: “σταμάτα λοιπόν! Αν συνεχίσεις, θα σε μαλώσει ο παππούλης!”.

Είναι συχνή άποψη ότι ο ιερέας είναι ο φορέας της τιμωρίας, αφού ο Θεός που “εκπροσωπεί” είναι ο Θεός της τιμωρίας εξίσου. Έτσι φοβόμαστε τον Θεό και φτιάχνουμε μια ενοχική σχέση σχέση μαζί Του. Δεν Τον αναγνωρίζουμε ως ελευθερωτή αλλά ως δυνάστη. Δεν είμαστε μαζί Του από αγάπη αλλά από τον φόβο της τιμωρίας και μάλιστα της “μελλούσης κολάσεως”.

 Στην παραβολή του Ασώτου Υιού, που διαβάζουμε την δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, κρύβεται ολόκληρη η φιλανθρωπία του Θεού για όλους: ο νέος που σπαταλά την πατρική περιουσία, φεύγει μακριά από την αγκαλιά του Πατέρα. Εκεί, στα μακρινά και στα ξένα, αναγνωρίζει το λάθος της απομάκρυνσής του και τότε επιστρέφει. Ο Πατέρας τον δέχεται σα και πρώτα. Μάλιστα για την επιστροφή του οργανώνει γιορτή μεγάλη. Ο μεγάλος του όμως αδερφός δυσανασχετεί με τη χαρά του Πατέρα που είδε τον αδελφό του να επιστρέφει. Ο Πατέρας τον ηρεμεί με την αγάπη Του κι ομολογεί ξανά τη χαρά του για την επιστροφή του παιδιού του.

Μέσα σ’ αυτή την παραβολή είμαστε όλοι. Είμαστε εμείς που ζούμε την Αγάπη του Θεού. Είμαστε εμείς που τρεφόμαστε απ’ τον Χριστό… Κάποιες στιγμές όμως μας περιμένει ο σατανάς λογισμός να μας πει ότι μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς Αυτόν. Μας μπαίνει η σκέψη ότι η δύναμή μας, η δική μας προσωπική δύναμη είναι αρκετή κι ας έχει ημερομηνία λήξης. Τότε ξεχνάμε τον Χριστό και πιστεύουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε μακριά Του. Αυτή η απομάκρυνση -και κάθε απομάκρυνση- είναι η αμαρτία.

Αυτό θα πει αμαρτία: απομάκρυνση απ’ τον Χριστό.
Κάθε απομάκρυνσή μας στερεί τον Χριστό και χωρίς Χριστό δε ζούμε, όπως ο νέος χωρίς την αγκαλιά του Πατέρα. Ο νέος όμως επέστρεψε, αφού το κατάλαβε ο ίδιος μέσα του. Επιστρέφοντας, απ’ τις μακρινές χώρες που πήγε να ζήσει, γύρισε κάνοντας ταξίδι μεγάλο μέχρι να ξαναβρεθεί στην αγκαλιά του Πατέρα του. Κι ο Πατέρας του; Ο Πατέρας του δε θύμωσε. Ο Πατέρας του δεν του έβαλε τις φωνές. Ο Πατέρας του δεν του έκανε τον έξυπνο… Ο Πατέρας του έκανε σα να μην είχε συμβεί τίποτε. Ο Πατέρας του τον δέχτηκε στην αγκαλιά του. Δεν του επέβαλε κάποια ποινή.

Ο Πατέρας δεν είναι άλλος απ’ τον Θεό. Ο Πατέρας του Ασώτου, είναι ο δικός μας ουράνιος Πατέρας. Ο Πατέρας που γίνεται φίλος, Ιησούς Χριστός. Ο Χριστός δε δικάζει γιατί πρώτος δικάστηκε στο Σταυρό ώστε κανένας να μη ξανακαταδικαστεί πια. Όποιος επιστρέφει στο Χριστό, δε καταδικάζεται σε κανένα κάτεργο αλλά του χαρίζεται η ίδια η Ζωή.

Η απομάκρυνσή μας τελικά είναι ο θάνατος, αυτό θα πει όντως κόλαση: η απομάκρυνση είναι δική μας επιλογή όπως επίσης και η κόλαση. Η τωρινή και η μέλλουσα. Αν είμαστε με τον Χριστό από τώρα, θα είμαστε και μετά. Αν δεν είμαστε τώρα, ούτε στη μέλλουσα θα ‘μαστε. Λογικό είναι, δεν είν’ παράλογο!
Η θυσία του Χριστού έγινε γέφυρα για όλους μας ώστε εκεί που είμαστε μακριά Του, όχι να έρθουμε απλώς κοντά Του αλλά να γίνουμε ένας μ’ Αυτόν. Ο Θεός που πιστεύουμε υψώνεται με πληγωμένη αγκαλιά για όλα τα παιδιά Του. Δε μαλώνει κανέναν, ούτε τιμωρεί. Παιδαγωγεί με τη Σοφία Του. Άλλωστε, ο Θεός ο δικός μας δεν είναι Δικαστής αλλά δικασμένος, δικασμένος για χάρη μας.

Η περίοδος του Τριωδίου είναι η πιο διδακτική στην Εκκλησίας μας για να καταλάβουμε το πως απομακρυνόμαστε απ’ τον Χριστό ενώ Αυτός μας καλεί όλους στη γιορτή της επιστροφής, στη Θεία Λειτουργία. Μας καλεί να συχωρέσουμε για να συχωρεθούμε. Έρχονται Άγγελοι κι Αρχάγγελοι: τέτοια είναι η χαρά στον ουρανό για όποιον επιστρέφει. Ας προσπαθήσουμε λίγο. Ο Χριστός το δικό μας λίγο θα το κάνει δικό Του πολύ. Όλοι είμαστε καλεσμένοι στη Βασιλεία Του, όλοι πλαστήκαμε για την αγκαλιά Του.

Για την επιστροφή στον Πατέρα γεννηθήκαμε.

Ιάσων Ιερομ.

πηγή

Κυριακή του Ασώτου-Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου

 Ἦταν δυό ἀδέλφια·τά ὁποῖα, ἀφοῦ μοιράστηκαν τήν πατρική περιουσία τους, ὁ ἕνας ἔμεινε στό σπίτι, ἐνῶ ὁ ἄλλος ἔφυγε σέ μακρινή χώρα. ‘Εκεῖ, ἀφοῦ κατέφαγε ὅλα ὅσα τοῦ δόθηκαν, δυστύχησε καί ὑπέφερε μή ὑπομένοντας τή ντροπή ἀπό τή φτώχεια. (Λουκᾶ 15: 11 κ.ἑ.) Αὐτή τήν παραβολή θέλησα νά σᾶς τήν πῶ, γιά νά μάθετε, ὅτι ὑπάρχει ἄφεση ἁμαρτημάτων καί μετά τό Βάπτισμα, ἐάν εἴμαστε προσεκτικοί. Καί τό λέγω αὐτό ὄχι γιά νά σᾶς κάνω ἀδιάφορους, ἀλλά γιά νά σᾶς ἀπομακρύνω ἀπό τήν ἀπόγνωση. Γιατί ἡ ἀπόγνωση μᾶς προξενεῖ χειρότερα κακά καί ἀπό τή ραθυμία.

 Αὐτός λοιπόν ὁ υἱός ἀποτελεῖ τήν εἰκόνα ἐκείνων πού ἁμάρτησαν μετά τό Βάπτισμα. Καί ὅτι φανερώνει ἐκείνους πού ἁμάρτησαν μετά τό Βάπτισμα, ἀποδεικνύεται ἀπό τό ὅτι ὀνομάζεται υἱός. Γιατί κανένας δέν μπορεῖ νά ὀνομασθεῖ υἱός χωρίς τό Βάπτισμα. Ἐπίσης διέμενε στήν πατρική οἰκία καί μοιράστηκε ὅλα τά πατρικά ἀγαθά, ἐνῶ πρίν ἀπό τό Βάπτισμα δέν μπορεῖ κανείς νά λάβει τήν πατρική περιουσία, οὔτε νά δεχθεῖ κληρονομία. Ὥστε μ᾽ ὅλα αὐτά μᾶς ὑπαινίσσεται τό σύνολο τῶν πιστῶν. Ἐπίσης ἦταν ἀδελφός ἐκείνου πού εἶχε προκόψει. Ἀδελφός ὅμως δέν θά μποροῦσε νά γίνει χωρίς τήν πνευματική ἀναγέννηση. Αὐτός λοιπόν, ἀφοῦ ἔπεσε στή χειρότερη μορφή κακίας, τί λέγει: «Θά ἐπιστρέψω στόν πατέρα μου» (Λουκᾶ 15:18).

 Γι᾽ αὐτό ὁ πατέρας του τόν ἄφησε καί δέν τόν ἐμπόδισε νά φύγει στήν ξένη χώρα, γιά

Είναι που έχεις βγει στο παραθύρι...(Του Ασώτου)

Δέν εἶναι πού πῆρα τῶν ὀμματιῶν μου καί χάθηκα ἀπό τό πρόσωπό Σου.

Δέν εἶναι πού ξενιτεύθηκα σέ χῶρες μαγεμένες κι ἄγνωστες
κι ἡ ξενιτιά κι ὁ θάνατος εἶναι τό ἴδιο.

Δέν εἶναι πού κατέβηκα σκαλί-σκαλί ὅλα τά ὑπόγεια τῆς Νινευΐ…

Εἶναι πού ἔχεις βγεῖ στό παραθύρι καί τρῶς τό δρόμο μέ τά μάτια σου,
μέτρο τό μέτρο, πόντο τόν πόντο καταβροχθίζεις τήν ἀπόσταση,
ξαγρυπνᾶς μέρα καί νύχτα,περιμένοντας τό γυρισμό μου.

Ἔχεις ἀκουμπήσει τά χέρια σου στό περβάζι τοῦ παραθύρου
μέ τό πρόσωπο στίς παλάμες σου.
Ἀνακατεύεις καί μασᾶς τά γένια σου κοιτάζοντας ἐπίμονα στό δρόμο.
Τό βλέμμα σου αὐτό τῆς ἀναμονῆς μέ ἐξουθενώνει.

Γι’ αὐτό, ἐσύ ξέρεις γιά μένα δέν εἶναι πού πῆρα τῶν ὀμματιῶν μου.
Εἶναι πού ἔχεις βγεῖ στό παραθύρι…

(Δ. Μποσινάκης)

πηγή

Στήν Εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς του Ἀσώτου

π. Νικόλαος Λουδοβῖκος

Νομίζω πώς ἀπό τό σημερινό Εὐαγγέλιο μποροῦμε νά καταλάβουμε, μελετώντας προσεκτικά, πώς ἡ μόνη χαρά τοῦ ἀνθρώπου, ἡ μεγάλη χαρά, ἀπό τήν ὁποία πηγάζουν ὅλες οἱ χαρές, ἡ χαρά ἡ μόνη τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ὁ Θεός. Γι᾿ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας καταλάμπεται ἀπό αὐτήν τή χαρά.
Αὐτή ἡ χαρά δέν εἶναι μία χαρά κοινή, τοῦ Πάσχα, ἔχει καί τήν Μ. Παρασκευή προηγουμένως. Δέν εἶναι μιά κοινή εὐφορία, εἶναι ἡ χαρά τῆς μετανοίας.
Πρέπει νά προσέξουμε νά μήν κατανοοῦμε τή μετάνοια ψυχολογικά καί ἀτομιστικά μόνο. Ἡ μετάνοια δέν εἶναι μιά μεταβολή στήν αὐτογνωσία καί μόνο, πού μᾶς δίδαξαν οἱ δυτικοί Θεολόγοι μέ πρῶτο τόν Αὐγουστῖνο. Δέν εἶναι μόνο μιά μεταβολή στή γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας. Εἶναι κάτι πού ἀφορᾶ τήν ἴδια τήν ὕπαρξή μου, τήν ὀντολογία. Θά λέγαμε εἶναι κάτι πού ἀφορᾶ τό γεγονός, τό εἶναι, τήν ὕπαρξη, εἶναι κοινωνία.
Καί ἐγώ ἔχω ἐκπέσει τῆς κοινωνίας καί δέν ἔχω τό εἶναι μου. Δέν ἔχω τή ζωή, παρόλο πού φαίνεται πώς τήν ἔχω. Εἶναι τό αἴσθημα διά τοῦ ὁποίου ὁ ἄνθρωπος πραγματικά φαίνεται νά σταυροῦται τῷ κόσμῳ, φαίνεται νά ἀρνεῖται τήν κοινή εὐφορία τοῦ κόσμου, πλήν ὅμως αἰσθανόμενος ὅτι τό εἶναι, ἡ ζωή, ἐνεργεῖται πολύ βαθύτερα, πολύ πληρέστερα, ἀπ᾿ ὅτι ὁ κόσμος συνήθως μπορεῖ νά καταλάβει καί νά νιώσει.

Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος πραγματικά μέ τή μετάνοια ἀνήκει σέ ὅλους καί καταλαβαίνει τήν ἀληθινή ζωή μέ τό νά ἀνήκει σέ ὅλους καί νά μπορέσει νά προσφερθεῖ σέ ὅλους.
Τό νά μάθεις τήν τέχνη τοῦ νά προσφέρεσαι σέ ὅλους, τό νά μάθεις τήν ἁπλότητα

Ἅγιος Γαβριήλ (Βσεβολόδος Μστισλάβιτς)ο θαυματουργός(+11 Φεβρουαρίου)

Ὁ Ἅγιος Γαβριὴλ (Βσεβολόδος Μστισλάβιτς), υἱὸς τοῦ Ρώσου ἡγεμόνος Μστισλάβ-Θεόδωρος του Μέγας († 15 Απρίλη 1132 ) , ἐπὶ πολλὰ ἔτη καταπολέμησε, ὡς Πρίγκιπας τοῦ Νόβγκοροντ, τὶς διαμάχες μεταξὺ τῶν διαφόρων Ρώσων ἡγεμόνων.Έχτισε πολλούς ναούς, μεταξύ των οποίων - τον καθεδρικό ναό του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου στη Μονή Yuriev και την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, που χτίστηκε προς τιμήν του αγγέλου του γιου του, του πρωτότοκου Ιωάννη, ο οποίος πέθανε σε βρεφική ηλικία († 1128 ). 

Εκοιμήθη στις 11Φεβρουαρίου 1138 .Τα άγια λείψανά του βρίσκονται στον Καθεδρικό Ναό Αγίας Τριάδος του Πσκώβ και βρέθηκαν το 1192. Κατά την πολιορκία της Πσκοφ από τον Stefan Batory το 1581, όταν καταστράφηκε το τείχος της πόλης, και οι Πολωνοί ήταν έτοιμοι να εισέλθουν στην πόλη, από τον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας με μια πομπή έφεραν στον τόπο της μάχης τα ιερά λείψανα του Πρίγκιπα Vsevolod, και οι εχθροί υποχώρησαν.

Η Ρωσικὴ Ἐκκλησία τὸν ἀνακήρυξε Ἅγιο καὶ θαυματουργὸ τὸ ἔτος 1549

proskynitis

Ανάβοντας ένα κερί για τον εχθρό...

Ιστορίες από το εξομολογητάρι(1)

π.Γεωργίου Δορμπαράκη

Όταν ξαναήλθε για την εξομολόγηση έλαμπε το πρόσωπό του.
«Πάτερ, αυτό που μου είπατε την τελευταία φορά το εφάρμοσα και είδα σχεδόν άμεσα το αποτέλεσμά του».
«Ποιο;», απόρησε ο ιερέας. «Δεν θυμάμαι για τι μου λέτε. Και ο καιρός που πέρασε, και οι διάφορες εξομολογήσεις πολλών ανθρώπων που περνούν από το εξομολογητάρι, με κάνουν να μη θυμάμαι τις συζητήσεις που γίνονται κάθε φορά με τον εξομολογούμενο, οπότε να με συμπαθάτε, μα δεν… θυμάμαι».

«Σας είχα εξομολογηθεί την προηγουμένη φορά», είπε ο μεσήλικας άνδρας, «ότι είχα κάποιο πρόβλημα μ’ έναν γείτονα που με ταλαιπωρούσε, και συνεχίζει βέβαια να με ταλαιπωρεί, με τα λόγια τα πειρακτικά που λέει συχνά, με ενέργειες προσβλητικές, και μάλιστα κάποιες που στρέφονται εναντίον και των ίδιων των παιδιών μου. Ήταν και είναι ακατανόητη για μένα η στάση του, γιατί κοιτάω την όλη βιωτή μου απέναντί του, πώς του συμπεριφέρομαι, κι εγώ και όλη η οικογένειά μου, και δεν βρίσκω κάτι που να του έχουμε φταίξει. Γι’ αυτό και μέσα μου υπάρχει κάτι σαν αγκάθι, που μερικές φορές με κάνει να δημιουργούνται λογισμοί εκδίκησης απέναντί του, να θέλω να του κάνω ίσως κάποιο κακό… Συγκρατούμαι βέβαια πάντοτε, γιατί γνωρίζω τον λόγο του Θεού που μας καλεί να αγαπούμε και τους ίδιους τους εχθρούς μας, μα δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο…».

«Λοιπόν, σε τι έγκειτο η βοήθειά μου την προηγουμένη φορά;», είπε ο ιερέας, ο οποίος σιγά σιγά έφερνε στη μνήμη του τη συνάντησή τους και τι μάλλον του είχε προτείνει να κάνει.
 «Πάτερ, λειτούργησε σαν θεραπευτικό φάρμακο η πρότασή σας, τουλάχιστον σ’ εμένα, και θα σας την θυμίσω σύντομα. Πέρα από το ότι μου θυμίσατε την εντολή βεβαίως του Κυρίου περί αγάπης για όλους και μάλιστα τους ενάντιους σε μας – είναι η εντολή, μου είπατε, που κατεξοχήν αυτή εφαρμοζόμενη μας φέρνει άμεσα μπροστά στον Θεό και μας γεμίζει από τη χάρη Του -, μου επισημάνατε ότι μπορεί να μη βλέπω κάτι εχθρικό δικό μου απέναντι σ’ αυτόν τον συνάνθρωπό μου, μα ίσως ανεπίγνωστα κάτι που είπα ή κάτι που έκανα, κάποια ίσως γκριμάτσα του προσώπου μου, να εκλήφθηκε από αυτόν με αρνητικό τρόπο και να θεώρησε έτσι ότι τον περιφρονώ ή ότι τον εχθρεύομαι. 

Στιχηρό Ἰδιόμελον Ἑσπερινοῦ Σαββάτου Ἀσώτου

Ἦχος α΄
Στιχηρό Ἰδιόμελον Ἑσπερινοῦ Σαββάτου Ἀσώτου 

«Ἐπιγνῶμεν ἀδελφοί, τοῦ μυστηρίου τήν δύναμιν, τόν γάρ ἐκ τῆς ἁμαρτίας, πρός τήν πατρικήν ἑστίαν ἀναδραμόντα Ἄσωτον Υἱόν ὁ πανάγαθος Πατήρ, προϋπαντήσας ἀσπάζεται, καί πάλιν τῆς οἰκείας δόξης, χαρίζεται, τά γνωρίσματα, καί μυστικήν τοῖς ἄνω ἐπιτελεῖ εὐφροσύνην, θύων τόν μόσχον τόν σιτευτόν, ἵνα ἡμεῖς ἀξίως πολιτευσώμεθα, τῷ τε θύσαντι φιλανθρώπῳ Πατρί, καί τῷ ἐνδόξῳ θύματι, τῷ Σωτήρι τῶν ψυχῶν ἡμῶν.»

"ΕΠΙΓΝΩΜΕΝ ΑΔΕΛΦΟΙ"  ΗΧΟΣ Α΄ από takist

Ἑρμηνευτική ἀπόδοση

“Ἄς κατανοήσουμε ἀδελφοί μου, τό πνευματικό βάθος καί τή δύναμη πού ἔχει τοῦτο τό μυστήριο. Ἐκεῖνον τόν Ἄσωτο γυιό πού ξέφυγε ἀπό τήν χώρα τῆς ἁμαρτίας καί ξαναγύρισε στό πατρικό του σπίτι, ὁ πανάγαθος Θεός Πατέρας τόν προϋπάντησε γλυκοφιλώντάς τον. Τοῦ χάρισε ὅλα τά πρῶτα του ἔνδοξα χαρίσματα πού εἶχε ὡς παιδί του. Τοῦ ἑτοίμασε ἀκόμα οὐράνια εὐφρόσυνη πανήγυρη κι ἔστρωσε γιορτινό τράπεζι σφάζοντας τό ὀμορφότερο καί πιό καλοθρεμένο μοσχαράκι. Γι᾽ αὐτό καί ἐμεῖς ἄς ζήσουμε ὅπως ἁρμόζει σέ παιδιά τέτοιου Πατέρα καί τέτοιου ἔνδοξου θύματος, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού θυσιάσθηκε γιά μᾶς καί εἶναι ὁ Σωτήρας τῶν ψυχῶν μας.”

πηγή

Σύναξη των Αγίων ιεραρχών του Νόβγκοροντ

Η εορτή αυτή καθιερώθηκε μετά τη φανέρωση του Αγίου Ιωάννου, Αρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ (κοιμήθηκε 7 Σεπτεμβρίου 1186 ) στον Άγιο Ευθύμιο, Αρχιεπίσκοπο Νόβγκοροντ (κοιμήθηκε 11 Μαρτίου 1458), ο οποίος του είπε να εορτάζει με αγρυπνία στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας τους μακαρίους Ιεράρχες της τοπικής αυτής Εκκλησίας, που ευαρέστησαν με το βίο και τους αγώνες τους τον Θεό. Επίσης, η εορτή αυτή επιτελείται στις 4 Οκτωβρίου, ημέρα της μνήμης του Αγίου Ιεροθέου, Επισκόπου Αθηνών, σύμφωνα με όσα είπε ο Άγιος Ιωάννης, και την Τρίτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή.

Οι Άγιοι Ιεράρχες είναι: Ιωακείμ (κοιμήθηκε 1030), Λουκάς (κοιμήθηκε 1060), Γερμανός (κοιμήθηκε 1096), Αρκάδιος (κοιμήθηκε 1162 ), Γρηγόριος (κοιμήθηκε 1193 , 24 Μαΐου), Μαρτύριος (κοιμήθηκε 1199), Αντώνιος (κοιμήθηκε 1231 μ.Χ.), Βασίλειος (κοιμήθηκε 1352), Συμεών (κοιμήθηκε 1421), Γεννάδιος (κοιμήθηκε 1505), Ποιμήν (κοιμήθηκε 1571 ), Αφφώνιος (κοιμήθηκε 1652).

Η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, αλλά θεραπευτική αγωγή.

π. Ιωάννου Ρωμανίδη

Σε πολλούς επικρατεί η αντίληψις ότι η Ορθοδοξία είναι μία από τις πολλές θρησκείες, που έχει σαν κύρια μέριμνά Της την προετοιμασία των μελών της Εκκλησίας για την ζωή μετά θάνατον, να εξασφάλιση δηλαδή μία θέση στον Παράδεισο για κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό. Έτσι θεωρείται ότι το Ορθόδοξο δόγμα προσφέρει μία επί πλέον εξασφάλισι, επειδή είναι Ορθόδοξο, και ότι, αν κανείς δεν πιστεύη στο Ορθόδοξο δόγμα, αυτό είναι ένας επί πλέον λόγος για να πάη στην Κόλασι ο άνθρωπος αυτός, εκτός δηλαδή από το ότι ενδεχομένως θα τον στείλουν εκεί τα προσωπικά του αμαρτήματα.

Όσοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πιστεύουν ότι αυτό το πράγμα είναι η Ορθοδοξία, αυτοί έχουν συσχετίσει την Ορθοδοξία αποκλειστικά με την μέλλουσα ζωή. Και αυτοί δεν κάνουν και πολλά πράγματα σ’ αυτήν την ζωή, αλλά περιμένουν να πεθάνουν, για να πάνε στον Παράδεισο, επειδή, όταν ζούσαν, ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί!

Μια άλλη μερίδα Ορθοδόξων δραστηριοποιείται μέσα στον χώρο της Εκκλησίας ενδιαφερομένη όχι για την άλλη ζωή, αλλά κυρίως γι’ αυτήν εδώ την ζωή. Δηλαδή για το πως θα τους βοηθήση η Ορθοδοξία να ζήσουν καλά σ’ αυτήν την ζωή. Τέτοιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί προσεύχονται στον Θεό, βάζουν τους παπάδες[i] να κάνουν προσευχές, κάνουν αγιασμούς, παρακλήσεις ευχέλαια κλπ., για να τους βοηθάη ο Θεός να περνάνε καλά σ’ αυτήν την ζωή, να μην αρρωσταίνουν, να αποκαθίστανται τα παιδιά τους, να εξασφαλίσουν στα κορίτσια τους μία καλή προίκα και έναν καλό γαμπρό, τα αγόρια τους να βρουν καλές κοπέλλες με καλή προίκα για να παντρευτούν, οι δουλειές τους να πηγαίνουν καλά, το εμπόριο, με το οποίο ασχολούνται, να πηγαίνει καλά, ακόμη και το χρηματιστήριο ή η βιομηχανία τους, κλπ. Οπότε βλέπομε ότι αυτοί οι Χριστιανοί δεν διαφέρουν κατά πολύ από τους πιστούς των άλλων θρησκειών, που κάνουν και εκείνοι τα ίδια περίπου πράγματα[ii] .

Δηλαδή βλέπει κανείς από τα παραπάνω την Ορθοδοξία να έχη αυτά τα δύο κοινά σημεία με όλα τα άλλα θρησκεύματα: Πρώτον, το να προπαρασκευάζη τους πιστούς για την ζωή μετά θάνατον, ώστε να πάνε στον Παράδεισο, όπως ο καθένας τον φαντάζεται, και δεύτερον, το να φροντίζη, ώστε οι Χριστιανοί να μην περνούν θλίψεις, στενοχώριες, καταστροφές, αρρώστιες, πολέμους κλπ. σ’ αυτήν εδώ τη ζωή, δηλαδή ο Θεός να τα τακτοποιή όλα κατά τις ανάγκες ή τις επιθυμίες τους. Έτσι γι’ αυτούς τους δεύτερους, η θρησκεία παίζει μεγάλο ρόλο σ’ αυτήν την ζωή και μάλιστα σ’ αυτήν την καθημερινή τους ζωή.

Η Ορθόδοξη «Σεξουαλική αγωγή» ~ π. Γεώργιος Μεταλληνός

Πρωτοπρ. π. Γεώργιος Μεταλληνός

Επίμονα προβάλλεται σήμερα η ανάγκη για «σεξουαλική αγωγή» των παιδιών μας στο πλαίσιο μάλιστα της σχολικής τους παιδείας. Όπως σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής μας μάθαμε να ακολουθούμε τυφλά την «φωτισμένη» Δύση, έτσι και στο θέμα αυτό. Ο φόβος μας είναι πάντα να μην υστερήσουμε απέναντί της. Γι' αυτό αντιγράφουμε πρόθυμα τον προβληματισμό και τις μεθόδους της. Επόμενο, λοιπόν, να θεωρούμε απαραίτητο, ο «διαφωτισμός» να προχωρήσει και στην προβληματολογία του «γενετησίου ενστίκτου».

Βέβαια, το τί διδάσκει η Δύση σχετικά με το ζήτημα αυτό, δεν φαίνεται να θεωρείται πρωταρχικής σημασίας. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι η Δύση -και μείς μαζί της, αφού είμασθε κομμάτι της-κλυδωνίζεται σε μία λαίλαπα πανσεξουαλισμού.
Ο «φροϋδισμός» έχει καταστεί κυριαρχούσα ιδεολογία στην εποχή μας. Η προτεραιότητα δίνεται στο σεξουαλικό ένστικτο και στη κτηνώδη ορμή. Το ανθρώπινο σώμα κατάντησε υποτιμημένη αξία και αντικείμενο - όργανο ηδονής. Μέσα σ' αυτό τό κλίμα διαμορφώνεται το περιεχόμενο της «σεξουαλικής» διαφώτισης του ευρωπαίου ανθρώπου. Έρχεται όμως σήμερα από τα βάθη των αιώνων η φωνή του ουρανοβάμονα και θεόπτη Απ. Παύλου να μας παρουσιάσει την «σεξουαλική αγωγή», όπως (πρέπει να) διδάσκεται στο Σώμα του Χριστού, στο «σχολείο» της Εκκλησίας.
Το σώμα, ναός του Αγίου Πνεύματος(Α’ Κορ. 6:12-20)

"Αδελφοί, πάντα μοι έξεστιν, αλλ’ ου πάντα συμφέρει· πάντα μοι έξεστιν, αλλ’

Λόγος εις το μαρτύριον του Αγίου Χαραλάμπους - 10 Φεβρουαρίου

Η «έβδομη πόλη της Ασίας», η Μικρασιατική Μαγνησία που την προστατεύει από βορρά ο χιονοσκέπαστος Θώρακας και της κεντά τα κράσπεδα το ιδιόσχημο κύλισμα του ποταμού Μαιάνδρου, υπήρξε η μακαριστή γενέτειρα του Αγίου Ιερομάρτυρα και θαυματουργού Χαραλάμπους. Γεννήθηκε το 90 μ.Χ. περίπου και μαρτύρησε στα χρόνια των μεγάλων διωγμών της Χριστιανοσύνης. Οι ευσεβείς χριστιανοί γονείς του κρατούσαν την πίστη τους στον Χριστό με κίνδυνο της ζωής τους στους δύσκολους, αλλά ηρωικούς εκείνους χρόνους των διωγμών.

Στην Μαγνησία έζησε όλη του τη ζωή ο Άγιος Χαράλαμπος. Εκεί σαν νέος, ήταν φωτεινό παράδειγμα συνετής ζωής. Αργότερα η πίστη του στον Χριστό έγινε πιό φλογερή και η επιθυμία του να βοηθήσει τους χριστιανούς και τους ειδωλολάτρες, να σωθούν, πιό μεγάλη. Δεν μπορούσε να ησυχάσει, όταν σκεφτόταν, ότι υπάρχουν άνθρωποι μακριά από τον Χριστό, που δεν ξέρουν ποιός είναι ο προορισμός τους και γιατί ζουν εδώ στη γη. «Είναι κρίμα», έλεγε, «είναι τρομερό, είναι αδιανόητο να ζουν οι άνθρωποι στην πλάνη της ειδωλολατρείας και να καταλήξουν κατόπιν στην κόλαση».

Ο εθνικός μας γεννήτορας και προφήτης...

Από την Μάρω Σιδέρη

 Η Ελλάδα ως πατρίδα, ως έθνος, ως κράτος έχει μια ιδιαιτερότητα: δε γεννά τα παιδιά της, γεννιέται απ’ αυτά... ποτέ δε γεννήθηκαν Έλληνες εξαιτίας της Ελλάδας: αντίθετα η Ελλάδα γεννήθηκε εξαιτίας των Ελλήνων: ως ιδέα, ως έθνος, ως πατρίδα η Ελλάδα είναι το αποτέλεσμα του οράματος μιας μερίδας σπουδαίων ανθρώπων, είναι το πόνημα οραματιστών που ήθελαν μια πατρίδα και την έφτιαξαν, από το μετερίζι του ο καθένας και κόντρα στους διχασμούς, τους ατομισμούς και στη κενοδοξία των υπολοίπων.

  Ένας από εκείνους τους οραματιστές που συνέβαλαν στη γέννηση της Ελλάδας , είναι ο Διονύσιος Σολωμός. Η ζωή και το έργο του προκαλούν δέος σε όποιον θέλει να δει την αλήθεια: πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που γεννήθηκε σε μια κατακτημένη πατρίδα, από οικογένεια που είχε ιδεολογικά αποδεχτεί τον κατακτητή (ο τίτλος του κόντε που έφερε ο πατέρας του είναι ιταλικός) , ένας άνθρωπος που έλαβε παιδεία Ευρωπαϊκή, που έζησε μακριά από την ελληνική παρακμή της ανελευθερίας και ανδρώθηκε στον αέρα επανάστασης που έπνεε στην Ευρώπη, πώς είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να μετουσιώσει όλα αυτά σε πάθος για κάθετί Ελληνικό, ακόμα κι όταν αυτό δεν υπήρχε; 

Η αντοχή στο μαρτύριο είναι καρπός της Θείας. Χάρης: Άγ.Νικηφόρος

Έζησε και έλαμψε τον 3ο  αιώνα στην Αντιό­χεια τη μεγάλη, της Συρίας. Είχε φιλία μ’ έναν ιε­ρέα. Τον Σαπρίκιο. Τόσο μεγάλη φιλία, που κατέστη παροιμιώδης. Αλλά υπάρχει κι ο σατανάς. Και μπή­κε ανάμεσά τους το κακό και τους έφερε τέτοια έχθρα, που δεν ήθελε αρχικά ο ένας να δει τον άλλον. Ο Νικηφόρος, όμως, ήταν καλόψυχος και καλοπροαίρετος. Δεν κράταγε πολύ την κακία. Είχε εύκολο το χείλος αλλ’ όχι κακή την καρδιά.  Μαλάκωσε, λοιπόν, ο Νικηφόρος,  η ψυ­χούλα αυτή, και έβανε ανθρώπους, να τα φτιάξουν με τον ιερέα Σαπρίκιο. Εκείνος, όμως, δεν δεχότα­νε. Και λειτουργούσε με την μνησικακία. Που δεν εί­ναι καλό αυτό, λέει το ευαγγέλιο.

Ηγέρθη διωγμός, λοιπόν, είμαστε στη ρωμαϊκή, ακόμη, εποχή, της αυτοκρατορίας, συνέλαβαν και τον Σαπρίκιο και ομο­λόγησε την πίστη στον Χριστό, και έφθασε μέχρι το μαρτυρικό τέλος. Λίγο πριν. Έτρεξε ο Νικηφόρος ο καημένος, έπεσε στα πόδια του, τον παρακάλεσε, τον παρακαλούσε με δάκρυα, να τον συγχωρήσει. «Εγώ», λέει, «έφταιξα, σε προκάλεσα, σε εξόργισα, αλλά συγχώρεσέ με, πατέρα μου. Ξέφυγα κι εγώ. Με ξεγέλα­σε ο σατανάς. Άνθρωπος είμαι κι εγώ». Δεν έβανε τίποτα στον άλλο. Τά ’βαλε όλα επάνω του. Ξέρετε τί καλό είν’ αυτό; Πάρα πολύ καλό. Φέρνει την χά­ρη του Χριστού η ταπείνωση αυτή κι η αυτομεμψία. Εκείνος τίποτε.

Έβλεπε, λοιπόν, ο Νικηφόρος, ήταν αγαθή ψυ­χούλα, άγγελο Κυρίου να φέρνει το στεφάνι στο κε­φάλι του Σαπρικίου. Αλλά, επειδή δεν έδινε συγ­γνώμη, δεν το έβαζε στο κεφάλι. Και σε μια στιγ­μή, όταν ο δήμιος θέλησε να τον φονεύσει για την πί­στη του Χριστού, τί είπε ό Σαπρίκιος; «Γιατί», λέει, «με βασανίζετε; Τί έκαμα;» «Σε βασανίζουμε», του λέει, ο δήμιος, «να θυσιάσεις στα είδωλα.» «Ευχαρί­στως», λέει. Τον άφησε η χάρη του Θεού, γιατί δεν συγχωρούσε. Προσέξτε το. Προσέξτε το. Δεν συγχωρούσε! Άμα δεν αγαπάμε και δεν συγχωράμε, δεν είμαστε χριστιανοί. Ούτε το μαρτύριο μάς σώζει. Κι αν κάψομε το σώμα μας και το παραδώσομε στην πυρά, που έλεγε ο απόστολος Παύλος στην Επιστο­λή «Προς Κορινθίους», που είναι ο Ύμνος της αγά­πης, δεν σωζόμεθα, εάν δεν έχουμε αγάπη.

Και τρέχει ο Νικηφόρος, καθώς είδε τον φίλο του να αρνείται τον Χριστό, και μπαίνει στη θέση του. Και λέει: «Είμαι χριστιανός κι εγώ. Είμαι και φίλος του Σαπρικίου. Και τον αγαπάω. Είμαι του Χρι­στού.» 
Οι άλλοι τα χάσανε. Σου λέει: «Τί, τρελός είν’ αυτός; Ήλθε να πάρει τη θέση του; Ο άλλος γλίτωσε τη ζωή του, θυσιάζει στα είδωλα, θα ζήσει.» Και πώς θα ζούσε;
— Εκείνος, όμως, ομολόγησε και ο δήμιος του απέκοψε την κεφαλή. Και πήρε τη θέση του φίλου του. Κλαίγοντας, όμως, για την απώλεια του φίλου του. Και ποιός ξέρει μετά ο Σαπρίκιος πώς αισθάνθηκε, βλέποντας τον φίλο του, τον πρώην φίλο του, που δεν συγχωρούσε, να του παίρ­νει την θέση; Μυστήρια πράγματα!

Γι’ αυτό ας συγχωρούμε από καρδίας, που λέει το ευαγγέλιο. Ό,τι κι ας μας κάνουν. Ή ό,τι κι αν κάνομε κι εμείς, δεν θέλομε να μάς συγχωρήσουν; Ε, να συγχωρούμε κι εμείς. Κι άμα συγχωρούμε, έχει χώρο ο Θεός κοντά Του και για μας. Είμαστε στο συν. Μαζί με τον Χριστό και με τους αδελφούς, άμα συγχωρούμε. Ενώ, άμα μισούμε, γινόμαστε μισοί. Χωριζόμαστε στα δύο. Αυτό σημαίνει μίσος. Κι άμα χωριστεί κανείς στα δύο, είναι μισερός. Και δεν είναι ούτε αγαθός ούτε του Θεού. Είναι του κακού. Του μισόκαλου.

 (Αρχιμ. Ανανίας Κουστένης, Χειμερινό Συναξάρι, τ. Β΄, σ.89-92)

πηγή

Ήθος και ανηθικότητα είναι μεταδοτικά

Ἀττικός ἐρυθρόμορφος κύλικας (χρονολογείται γύρω στό 485-480 π.Χ.). Παρουσιάζει σκηνές ἀπό ἀθηναϊκό σχολεῖο τοῦ 5ου αἰώνα π.Χ., ἀποδίδεται στόν ἀγγειογράφο Δούρη καί ἐκτίθεται στό Ἀρχαιολογικό Μουσεῖο τοῦ Βερολίνου.


 «Πρέπει, γενικά, νά ἐμποδίζουμε τά παιδιά ἀπό τό νά συναναστρέφονται φαύλους ἀνθρώπους, δεδομένου ὅτι παίρνουν κάποιο μέρος τῆς κακίας τους. Αὐτό τό παράγγελμα δίνει ὁ Πυθαγόρας μέ τίς αἰνιγματώδεις φράσεις του, τίς ὁποῖες θά παραθέσω καί θά ἐξηγήσω· αὐτές, ἄλλωστε, ἔχουν σημαντική συμβολή ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀπόκτηση τῆς ἀρετῆς. Γιά παράδειγμα:“Μήν δοκιμάσεις μελανούρια”, πού σημαίνει μή συναναστρέφεσαι μαύρους στήν ψυχή, γιά τόν κακό τους χαρακτήρα.

“Μήν περνᾶς πάνω ἀπό τόν ζυγό”, πού σημαίνει ὅτι πρέπει νά σέβεσαι ἰδιαίτερα τή δικαιοσύνη καί νά μήν τήν παραβαίνεις.“Μήν κάθεσαι πάνω σέ χοίνικα”, δηλαδή νά ἀποφεύγεις τήν ἀργία καί νά προνοεῖς γιά νά προετοιμάσεις τά ἀπαραίτητα ἐφόδια.“Μή δίνεις τό χέρι σου στόν καθἕνα”, ἀντί νά πεῖ μήν κάνεις πολύ εὔκολα σχέσεις».
Πλουτάρχου «Ἠθικά, Τόμος 1, Περί παίδων ἀγωγῆς», ἐκδόσεις Κάκτος, σελ. 85.


  Ὁ Πλούταρχος ἀποσυμβολίζει μερικές ἀπό τίς αἰνιγματικές φράσεις πού ἔλεγαν οἱ μυημένοι στόν πυθαγορισμό, γιά νά δείξει πόσο πολύ μποροῦν νά ἐπηρεάσουν οἱ συναναστροφές τούς νέους. 

Ὅλα μποροῦν νά ἐπηρεάσουν καί ὅλα μποροῦν νά μεταδοθοῦν ἀπό τόν ἕναν στόν ἄλλον. Οἱ ψυχές καί οἱ συνειδήσεις μιᾶς παρέας λειτουργοῦν σάν συγκοινωνοῦντα δοχεῖα. Ὅ,τι πλεονάζει στή μία θά εἰσρεύσει στήν ἄλλη κ.ο.κ.

 Γι' αὐτό χρειάζεται τεράστια προσοχή ἡ διαμόρφωση τοῦ εὐρύτερου περιβάλλοντος κάθε νέου. Μέ παρέα φαύλων τό παιδί εἶναι βέβαιο ὅτι θά διαφθαρεῖ. Ἡ κακότητα, ἡ διαφθορά, ἡ διαστροφή, ἡ ἀδικία, ναί, εἶναι κολλητικές.

 Ἡ ἀνατροφή τῶν παιδιῶν καί ἡ καθοδήγηση τῶν νέων πρός τήν εὐτυχία, τήν ευπραξία καί τήν ἀρετή εἶναι ἕνα στοίχημα πού ποτέ δέν μπορεῖ νά ἰσχυριστεῖ κάποιος ὅτι κερδήθηκε. Μπορεῖ νά ὑπάρχουν στιγμές ὅπου τό πολιτισμικό σύνολο διαμορφώνει ένα καλό πλαίσιο ἀνάπτυξης καί ἐξέλιξης τῆς νεότητας, ἀλλά δέν μπορεῖ νά ἀποκλειστεῖ καί ἕνά δυσάρεστο «σενάριο». Ὁ ἀνθός τῆς κοινωνίας νά ταλαιπωρεῖται ἀπό τήν ἀστοχία τῶν κρατικῶν δομῶν σέ ὅλους τούς τομεῖς καί νά ἐξωθεῖται σέ ἀποκοπή ἀπό τόν ἐθνικό κορμό διά τῆς μεταναστεύσεως.

  Ἐπίσης, ἡ Ἱστορία ἔχει ἀποδείξει ὅτι ὑπάρχουν καί περιπτώσεις ὅπου σέ περιόδους γενικῆς πτώσης καί παρακμῆς ἡ νεότητα δύναται νά σηκώσει στούς ὤμους της «τό ἅρμα τοῦ ἥλιου» καί νά τό φέρει πάνω ἀπό τόν δοκιμαζόμενο λαό. Ὅταν οἱ νέοι ξεστρατίζουν, εἶναι σίγουρο ὅτι κάποιοι ἐνήλικοι ἐπέδειξαν πλημμέλεια στήν ἐκτέλεση τῶν παιδαγωγικῶν καθηκόντων τους. Ὅταν ὅλα δείχνουν νά πηγαίνουν καλά, εἶναι πολύ νωρίς γιά... πανηγυρισμούς. Το μόνο πού μποροῦν νά κάνουν οἱ γονεῖς καί ἡ πόλις γι' αὐτό τό θέμα εἶναι νά ἀγωνίζονται διαρκῶς καί πεισμόνως, ἔχοντας ὡς βάσεις καί θεμέλια τήν πνευματική παραγωγή τῶν κολοσσῶν τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος. Ἡ κλασική γραμματεία, πέρα ἀπό θησαυροφυλάκιο ἐπιστημονικῶν γνώσεων καί ἀνυπέρβλητων καλλιτεχνικῶν δημιουργημάτων, εἶναι ἡ πιό ἔγκυρη, δοκιμασμένη καί λειτουργική παιδευτική «συνταγή» πού ὑπάρχει.

Ὁ Πλούταρχος (46-120μ.Χ.), ὁ διάσημος, σεβαστός μύστης καί φιλόσοφος πού ἀνήκει στή «σχολή» τοῦ μέσου Πλατωνισμοῦ καί μέ ἔργο πού ἀποτέλεσε μία «γέφυρα» ἡ ὁποία κατέληγε στό κίνημα τῶν Νεοπλατωνικῶν, ἀσχολήθηκε ἐπιμελῶς μέ τό θεωρητικό πρόβλημα της διαπαιδαγώγησης τῶν νέων. Στο «Περί Παίδων Ἀγωγῆς» συνθέτει γνώσεις, μεθόδους καί πληροφορίες ἀπό διάφορες σχολές σκέψης τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ κόσμου, τίς ἐκλαϊκεύει καί προσφέρει τή δική του ὀπτική γιά τό ζήτημα, ἡ ὁποία εἶναι αντιδιαμετρικά ἀντίθετη μέ τήν ἀνία τῆς ἀγγαρείας, τῆς διεκπεραίωσης μετάδοσης ἑνός ἀθροίσματος κανόνων.

  Γιά τόν Πλούταρχο ἡ ἀποστολή τοῦ παιδαγωγοῦ εἶναι θεϊκή. Το ἔργο αὐτό παραμένει ἀθάνατο. Συγκεκριμένα ἀναφέρει: «Ἀπό τά δικά μας ἀγαθά, ὅμως, ἡ παιδεία εἶναι τό μόνο ἀθάνατο καί θεϊκό. Τα κυριότερα ὅλων στοιχεῖα τῆς ἀνθρώπινης φύσης εἶναι δύο, ὁ νοῦς καί ὁ λόγος. Ὁ νοῦς, ἀφ' ἑνός, κυβερνάει τόν λόγο, ἐνῶ ὁ λόγος ὑπηρετεῖ τόν νοῦ, πού δέν αλίσκεται ἀπό τήν τύχη, δέν ἀφαιρεῖται ἀπό τή συκοφαντία, δέν φθείρεται ἀπό τήν αρρώστια, δέν καταστρέφεται ἀπό τά γηρατειά. Μόνο ὁ νοῦς, δηλαδή, γηράσκοντας μπορεῖ νά ἀνανεώνεται, καί ὁ χρόνος, πού ἀφαιρεῖ ὅλα τά ἄλλα, μέ τά γηρατειά, προσθέτει τή γνώση. Ὁ πόλεμος, ἐξ ἄλλου, πού σάν χείμαρρος παρασέρνει καί σαρώνει τά πάντα, μόνο τήν παιδεία δέν μπορεῖ ν' ἁρπάξει».

adiavroxoi/αντιγραφή

Νέοι και μουσική

Η μουσική που ακούνε οι νέοι συχνά χαρακτηρίζεται για τον θόρυβό της, συνήθως για τον ρυθμό της και τα τελευταία χρόνια για τον καταιγισμό από στίχους, σημάδι κατατεθέν της αμερικανικής μουσικής σκηνής, η οποία έχει αναδείξει και μουσικούς και τραγουδιστές που με πληθώρα λόγου προσπαθούν να δείξουν ότι ο νέος άνθρωπος θέλει να βρει στο τραγούδι την ευκαιρία να αφηγηθεί τη ζωή του, τα παράπονά του από τον κόσμο, την κοινωνική αδικία που βιώνει, την μοναξιά του, την ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

 Άλλοτε η μουσική είναι διασκεδαστική. Ελαφριά, «ποπ», όπως χαρακτηρίζεται. Σα να θέλει ο νέος να ξεφύγει από τη σοβαρότητα μιας εποχής η οποία μας κάνει να μελαγχολούμε, παρά την πληθώρα των προτάσεων και των αγαθών. Άλλοτε οι νέοι ακούνε τα τραγούδια των μεγάλων που μιλούν για αποτυχημένους έρωτες, για καημούς ανεκπλήρωτων πόθων, για χωρισμούς, για λάθη και πάθη. Οι πιο «ψαγμένοι» ακούνε το λεγόμενο «έντεχνο». Τραγούδι με εσωτερικότητα. Με στίχους που μιλούνε για τον έρωτα, για τη ζωή, για τα συναισθήματα, για το σήμερα και τις δυσκολίες του, με μία σχετική ποιητικότητα. Τραγούδια που αφηγούνται ιστορίες οι οποίες θα μπορούσαν να αγγίξουν τον καθένα.

 Οι γονείς συνήθως δεν γνωρίζουν τι ακούνε τα παιδιά τους. Εικάζουν τι τους αρέσει. Νέοι με ακουστικά στ’ αυτιά, πηγαίνουν στα μαθήματα, στις υποχρεώσεις, στη διασκέδασή τους δίνοντας την εντύπωση υπάρξεων που ζούνε σε έναν δικό τους κόσμο. Σα να λένε στους μεγάλους ότι «η μουσική είναι το μοναδικό μας μυστικό» σε έναν κόσμο όπου τα πάντα αναρτώνται στο Διαδίκτυο, «δεν είναι για σας», «μη μας ενοχλείτε»! Κι αν οι γονείς ανησυχήσουν δεν είναι για την ποιότητα της μουσικής που ακούνε τα παιδιά τους, αλλά για το αν η μουσική τα κάνει επαναστατικά και κριτικά έναντί τους.

  Τα είδη της μουσικής πάντως που αρέσουν στους νέους έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα τους, τα ακούσματα από τους μεγαλύτερους και το φιλικό περιβάλλον, την μουσική μόδα, τις περιστάσεις της ζωής. Ασυνείδητα η μουσική γίνεται τρόπος έκφρασης του εαυτού μας μέσα στις χαρές και τις λύπες του. Αν η λύπη είναι παρατεταμένη και έχει να κάνει με την απουσία ή την αδυναμία αυθεντικής επικοινωνίας με όσους αγαπούμε και δεν λαμβάνουμε την αγάπη που θα θέλαμε από αυτούς, τότε η μουσική γίνεται εκτόνωση και επανάσταση. Θα είχε ενδιαφέρον αν οι γονείς μπορούσαν να εκτιμήσουν για ποιους λόγους αρέσουν συγκεκριμένα είδη μουσικής στα παιδιά τους. Θα μπορούσαν ευκολότερα να εξηγήσουν στοιχεία του χαρακτήρα τους και να ερμηνεύσουν την συμπεριφορά τους. Θα γινόταν καλύτερη και ποιοτικότερη η επικοινωνία μ’ αυτά.

 Γιατί η μουσική που ακούμε εκφράζει και την ποιότητα της ψυχής μας. Τα ενδιαφέροντά μας. Η επιφανειακότητα που μας χαρακτηρίζει αποτυπώνεται στα είδη της μουσικής που θριαμβεύουν εμπορικά. Η μουσική γίνεται έκφραση του αληθινού ή του ψεύτικου που ζούμε, του εσωτερικού μας θορύβου, της ευαισθησίας μας, της ανάγκης μας για κάτι διαφορετικό.

 Εδώ μπορούμε να συναντηθούμε και με την μουσική της Εκκλησίας μας, η οποία συνδυάζει μοναδικά ποιητική γλώσσα και ηχητική έκφραση περιγράφοντας τα συναισθήματα του ανθρώπου που αναζητεί τον Θεό αλλά και το νόημα ζωής που μας λείπει. Αυτό της κοινωνίας με τον ουρανό.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 8 Φεβρουαρίου 2017

πηγή

Η Παναγία η Βαραγγιώτισσα και άλλα.

Σκανδιναβοί στην αυλή του αυτοκράτορα

Τι δουλειά είχε ένας Σκανδιναβός στο παλάτι του βυζαντινού αυτοκράτορα; Εύλογη απορία που έχει πολύ ενδιαφέρουσα απάντηση. Ο Σκανδιναβός ήταν Βάραγγος μισθόφορος, από τους πολλούς που χρησιμοποιούσαν οι βυζαντινοί αυτοκράτορες από το 843, χρονιά που ο αυτοκράτορας Θεόφιλος τους στρατολόγησε για πρώτη φορά.

Βάραγγοι μισθοφόροι υπηρέτησαν το 949 στο στρατό του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου στην εκστρατεία του κατά της Κρήτης και μετά το 955 αναβαθμίστηκαν και έγιναν μέλη της αυτοκρατορικής φρουράς.

Τη μεγάλη τους φήμη την κέρδισαν επί Βασιλείου Β΄ (του Βουλγαροκτόνου). Τότε 6.000 Βάραγγοι μισθοφόροι συνέτριψαν τις δυνάμεις του σφετεριστή του θρόνου, Βάρδα Φωκά. Μάλιστα ο Φωκάς υπέστη εγκεφαλικό -ή ανακοπή- στη θέα των Βαράγγων πολεμιστών και πέθανε επί τόπου την ώρα που οι στρατιώτες του σφαγιάζονταν μέχρι ενός από τους Βαράγγους.

Έκτοτε δημιουργήθηκε στο Βυζάντιο ειδικό τάγμα Βαράγγων σωματοφυλάκων και βαραγγική φρουρά. Οι αυτοκρατόρες στρατολογούσαν σε αυτά τα τάγματα, κατά καιρούς, και άλλους Βίκινγκς (Νορβηγούς, Σουηδούς, Δανούς).

Το προτέρημα των Βαράγγων ήταν η πίστη τους όχι σε πρόσωπα αλλά στον θεσμό του αυτοκράτορα, σε αντίθεση με τους βυζαντινούς στρατιώτες που επηρεάζονταν από τις διαθέσεις και τις προσωπικές φιλοδοξίες των στρατηγών τους. Την πίστη τους επιβεβαιώνει και η Άννα η Κομνηνή που γράφει πως οι Βάραγγοι διατηρούν την πίστη τους προς τον αυτοκράτορα «ακράδαντον» και «ουδέ ψιλόν πάντως ανέξονται περί προδοσίας λόγον».

Η αμοιβή τους ήταν πολύ καλή, 10 με 15 χρυσά νομίσματα το μήνα, συν επιπλέον δώρα κάθε Πάσχα και κάθε φορά που ανέβαινε νέος αυτοκράτορας στον θρόνο, ενώ δικαιούνταν σημαντικό μερίδιο από τα λάφυρα στις πολεμικές εκστρατείες. Από τον 11ο αιώνα είχαν και τη δική τους την εκκλησία, την Παναγία την Βαραγγιώτισσα κοντά στην Αγία Σοφία.

Ο απλός λαός αποκαλούσε τους Βαράγγους «πελεκοφόρους βαρβάρους» λόγω του τσεκουριού που είχαν πάντοτε μαζί τους και «βασιλικές κρασοκούλες» λόγω της αγάπης τους προς το αλκοόλ. Διάσημα μέλη της βαραγγικής φρουράς υπήρξαν ο Χάραλντ Σίγκουρτσον και ο Έντγκαρ Έθελινγκ.

Πολλές ρουνικές επιγραφές έχουν βρεθεί στη Σουηδία στη μνήμη Βαράγγων πολεμιστών που σκοτώθηκαν υπερασπίζοντας κάποιον βυζαντινό αυτοκράτορα και δεν επέστρεψαν ποτέ στην πατρίδα τους. Οι περισσότερες επιγραφές αναφέρονται στο Βυζάντιο ως χώρα των Ελλήνων (Grikkland) και στους Βυζαντινούς ως Έλληνες (Grikkjar).

πηγή /αντιγραφή

Από την υμνολογία του Αγ.Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Στρατηλάτου

  

Ο υμνογράφος του αγίου Θεοδώρου Νικόλαος προβάλλει την ομορφιά του και το παράστημά του: ο άγιος Θεόδωρος ήταν «ωραίος νέος, με σπάνια ομορφιά, διακρινόμενος για το κάλλος της ψυχής και του σώματος». 

  Αλλά η ομορφιά του ανθρώπου, κατά τον υμνογράφο, κάτι που βλέπουμε στους αγίους μας σαν τον σημερινό, έγκειται κατεξοχήν στην ομορφιά της ψυχής. «Η ομορφιά των αρετών τον έκανε ωραίο,κυρίως όμως στολιζόταν από τα στίγματα των μαρτύρων». («Νεανίας ωραίος, πανευπρεπής δέδειξαι, κάλλει καταλλήλως εμπρέπων, ψυχής και σώματος, ωραϊζόμενος των αρετών ευμορφία, και μαρτύρων στίγματι καλλωπιζόμενος» (ωδή γ΄). 

  Πράγματι, για την πίστη μας, η ομορφιά του σώματος είναι ένα αγαθό, το οποίο όμως επειδή είναι φθαρτό δεν έχει πρωτεύουσα σημασία. Έρχονται τα γηρατειά κι αυτό που αποτελεί συνήθως καύχημα για τον έχοντα το αγαθό τούτο, εξαφανίζεται. Χωρίς να λάβουμε υπόψη πιθανούς τραυματισμούς, αρρώστιες που αλλοιώνουν τον άνθρωπο, ή και τον αφανίζοντα τα πάντα θάνατο. 

  Η αληθινή ομορφιά έγκειται, όπως λέει για τον άγιο ο υμνογράφος, στην απόκτηση των αρετών. Όταν η ανθρώπινη ψυχή ντύνεται τις αρετές, όταν η χάρη του Θεού επισκιάζει τον άνθρωπο, τότε και ο πιο άσχημος εξωτερικά θεωρούμενος άνθρωπος αποκτά μία γλυκύτητα και μία «επιφάνεια» που γοητεύει και μαγνητίζει τους πάντες.

 «Καρδίας ευφραινομένης, πρόσωπον θάλλει» ακούμε να λέει επ’ αυτού ο λόγος του Θεού. 

Στον άγιο Θεόδωρο βεβαίως συνυπήρχαν και τα δύο στοιχεία: και το κάλλος του σώματος και το κάλλος της ψυχής. Για τον άγιο όμως η προτεραιότητα ήταν δεδομένη:το κάλλος της ψυχής. Και μάλιστα όχι μόνο με τις αρετές, αλλά κυρίως με τα βάσανα που υπέστη. Κι αυτό διότι προφανώς τον έβαζαν στα χνάρια του κατ’ εξοχήν «ωραίου κάλλει παρά πάντας ανθρώπους» Ιησού Χριστού.

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

πηγή

ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κοιτάζω γύρω μου, κενό

σιωπή κι ανατολή αργεί

δεν συγκράτησα το δάκρυ

τ΄άφησα να κυλήσει

σε μια προσευχή .

Ορθρινές ματιές συναντώνται

στην διασταύρωση του πόνου

κι εκεί που βρίσκομαι γονυπετής

απλώνεις το χέρι Σου

και βρίσκω το φώς της ζωής

 Αναστασία Κλώνη

πηγή

Τόσοι άνεμοι Θεέ μου, και δεν έσβησε ακόμη της καρδιάς μου το φως !

Τόσοι άνεμοι Θεέ μου, και δεν έσβησε

ακόμη της καρδιάς μου το φως !

Νικηφόρος Βρεττάκος.

Μόνο αν θέλεις! – Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Σκοπός μας δεν είναι να σας αλλάξουμε μόνο από την λύπη, αλλά και να σας γεμίσουμε την ψυχή με μόνιμο και διαρκή χαρά, πράγμα που δεν είναι αδύνατον, έαν θέλετε και σεις. 

Διότι για να αισθάνεται κανείς χαρά, δεν εξαρτάται από τους φυσικούς νόμους, τους οποίους κανείς δεν μπορεί να καταργήσει ή μεταβάλει, αλλά από την ελεύθερη θέληση του ανθρώπου, ή οποία εύκολα μεταβάλλεται… 

Η χαρά και η ευχαρίστηση, επαναλαμβάνω, δεν είναι φυσικό αποτέλεσμα της ουσίας των πραγμάτων, αλλά θελήσεως του ανθρώπου….Δια τούτο ας μη σας καταβάλει, αδελφή μου, η λύπη, αλλά, σηκωθείτε επάνω, βοηθήσετε τους λόγους μας, δώσετε μας την πολύτιμη συμμαχία σας, δια να σας ελευθερώσουμε τελείως από την αιχμαλωσία των πικρών σκέψεων της μελαγχολίας που σας κατέχει. 

Εάν δεν θελήσετε να ενεργήσετε σ’ αυτό το ζήτημα με προθυμία και ζήλο, όπως εμείς, η προσπάθειά μας να σας θεραπεύσουμε δεν θα φέρει αποτέλεσμα.

Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου-Επιστολή στην Ολυμπιάδα Γ’ (α)

πηγή

Το ζέον ύδωρ της Θείας Ευχαριστίας. Η χρήση και ο συμβολισμός του

Γεωργίου Ζαραβέλα,Λειτουργιολόγου,Καθηγητού Θεολόγου

Το ζέον αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο τέλεσης κάθε Θείας Λειτουργίας, σύμφωνα με το βυζαντινό λειτουργικό τυπικό. Ως ζέον ορίζεται το βρασμένο νερό (ζέον ύδωρ), το οποίο χέει ο λειτουργός στο ποτήριο της Θείας Ευχαριστίας μετά την πλήρωση του ποτηρίου με την μερίδα ΙΣ, μία από τις τέσσερις μερίδες του Αμνού - Σώματος και την ένωσή του με το Αίμα. Ο λειτουργός, αφού βάλει τη μερίδα του αμνού στο ποτήριο, λέγοντας: «Πλήρωμα Ποτηρίου πίστεως, Πνεύματος Αγίου», ευλογεί το δοχείο με το ζέον διά του: «Ευλογημένη η ζέσις των αγίων σου πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων» και εκχέει το ζεστό νερό μέσα στο ποτήριο, ενώ ταυτόχρονα ομολογεί: «Ζέσις πίστεως, Πνεύματος αγίου».

Η μικρή αυτή τελετουργική πράξη θα μπορούσε να φανεί ασήμαντη και περιττή, δεδομένου ότι στο ποτήριο έχει τοποθετηθεί ήδη νερό. Ο λειτουργός, κατά τον καιρό της προσκομιδής, προσέθεσε στο ποτήριο οίνο και ύδωρ, σύμφωνα με τη βιβλική διήγηση του πάθους του Κυρίου, όταν ένας από τους στρατιώτες τρύπησε με τη ρομφαία του την πλευρά του Κυρίου και αμέσως έρρευσε από αυτή αίμα και νερό.

Η προσθήκη επιπλέον ζέοντος ύδατος στο ευχαριστιακό ποτήριο έχει βαθύτατα θεολογικές προεκτάσεις, τις οποίες αποκτά σταδιακά από τον ΙΑ’ αι. κ.εξ., και δεν συνιστά ένα απλό έθος. 

 Ο συμβολισμός της χρήσης του ζέοντος είναι διπλός. Το ζέον ύδωρ συμβολίζει, αφενός, τη θερμότητα του αίματος και του ύδατος, το οποίο εξήλθε από την πλευρά του Χριστού πάνω στο Σταυρό. Ο νεκρός, πλέον, Ιησούς θα έπρεπε να

Οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι νέοι

Όταν αναφερόμαστε στους Πατέρες της Εκκλησίας μελετούμε τη διδασκαλία τους και προσπαθούμε να δούμε αν η ζωή μας είναι σύμφωνη μ’ αυτή. Αφήνουμε όμως κατά μέρος από ποιον τρόπο ζωής διαμορφώθηκε η διδασκαλία τους. Γι’ αυτό και η χρήση των επιχειρημάτων τους εκλαμβάνει ως αυτονόητο ότι εμείς ζούμε τη ζωή τους. 
  Απαιτείται βεβαίως πολλή τόλμη, η οποία εγγίζει τα όρια του θράσους για να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο. Κι όχι μόνο. Ακόμη και ο τρόπος που ερμηνεύουμε τους Πατέρες είναι αποσπασματικός. Απομονώνουμε τα χωρία της διδασκαλίας τους σαν να είναι κείμενα που δεν βγαίνουν από τη ζωή. Δεν εξετάζουμε πώς ήταν η πραγματικότητα της εποχής τους, ο πολιτισμός, τα ζητούμενα που οι άνθρωποι έθεταν, οι σχέσεις τους με την εξουσία, αλλά και οι πειρασμοί και οι κίνδυνοι που αντιμετώπιζε η Εκκλησία. Έτσι απολυτοποιούμε το γράμμα και αφήνουμε το πνεύμα τόσο των λόγων όσο και της ζωής τους.

  Πόσο μπορεί να επηρεάσει έναν σύγχρονο νέο η πατερική διδασκαλία; Οι πολλοί στην πατρίδα μας έχουν άγνοια γύρω από τα βασικά της πίστης. Την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. Τη λειτουργική ζωή. Την ενορία ως κοινότητα. Ακόμη και η πατερική γλώσσα είναι δυσνόητη και συνήθως ακατανόητη στους νέους. Ούτε οι μεταφράσεις μπορούν να γίνουν ελκυστικές, καθώς οι Πατέρες μιλούν για τον άνθρωπο, την ανάγκη της υπέρβασης του χρόνου, την αναζήτηση της Αλήθειας που είναι ο Χριστός, ερμηνεύουν οντολογικές απορίες, επικαιροποιούν τον λόγο του Θεού, δείχνουν πώς συγκροτείται ο θεσμός της Εκκλησίας εν Αγίω Πνεύματι, παλεύουν εναντίον των αιρέσεων της εποχής τους.
Κυρίως όμως δεν μένουν στα λόγια. Ζούνε την κατά Χριστόν ζωή. 

 Είτε με τον τρόπο της άσκησης στην έρημο και τα κοινόβια, είτε ως επίσκοποι στον κόσμο ποιμαίνοντας ανθρώπους κάθε ηλικίας, εργαζόμενους για τον επιούσιο, οικογενειάρχες σε μία κοινωνία η οποία ήξερε τουλάχιστον πού πατούσε και ποιος ήταν ο στόχος της, δηλαδή ο συγκερασμός της παρούσης με την αιώνια ζωή, με εντελώς διαφορετικούς πειρασμούς και περισπασμούς. Άλλο ήταν να έχει κανείς να παλέψει με τον ιππόδρομο και τους κύβους, τα τυχερά παιχνίδια, με το θέατρο ως θέαμα, δηλαδή με διασκέδαση που ξεκινούσε σε συλλογικό επίπεδο, και άλλο με την διασκέδαση η οποία βιώνεται πρωτίστως ατομικά, διαδίκτυο, κινητά τηλέφωνα, μουσική στα ακουστικά, μεγάλη οθόνη που γίνεται μικρή για να απασχολήσει τον νέο άνθρωπο, στερώντας του ακόμη και τον ύπνο.
 Μήπως ήρθε καιρός να δούμε πρωτίστως την ζωή των Πατέρων; Την παιδεία τους, η οποία ξεκινούσε από φιλομάθεια και διάθεση να βρούνε την Αλήθεια; Την αγάπη τους για τον Θεό και τον συνάνθρωπο, που δεν κρυβόταν αλλά γινόταν έμπνευση και για άλλους; Την απόφασή τους να πολεμήσουν εναντίον των παθών τους με την προσευχή και την άσκηση; Την ταπεινοφροσύνη τους τελικά, η οποία τους έκανε να ζούνε τη ζωή της Εκκλησίας και της κοινωνίας με συγκατάβαση και συγχωρητικότητα, ακόμη και στις πιο μαχητικές στιγμές τους, αυτές της σύγκρουσης με μία εξουσία που ήθελε να υποδουλώσει την πίστη στην πολιτική;
Ας εμπνευστούμε ως Εκκλησία και ας εμπνεύσουμε τους νέους από από τη ζωή των Πατέρων και οι λόγοι τους θα μιλήσουν τότε ευκολότερα στις καρδιές τους!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην "Ορθόδοξη Αλήθεια"

στο φύλλο της 1ης Φεβρουαρίου 2017

πηγή