Μα γιατί πάτε εκκλησία,τι κάνετε τόσες ώρες εκεί;

Ρωτάνε μερικοί :"Μα γιατί πάτε εκκλησία, και αυτός είναι ένας χώρος όπως το σπίτι μας, τι καταλαβαινετε,τι κάνετε τόσες ώρες εκει;

 Και απαντω: "Tίποτα δεν κάνουμε,όταν είσαι εννιά μήνες στην κοιλιά της μάνας σου τι κάνεις; τίποτα. Περιμένεις να βγεις στον αληθινό κόσμο. Η μάνα σου και ο οργανισμός της προσπαθούν να σε γεννήσουν υγιή. Έτσι και στην εκκλησία, κυοφορεισαι μέσα στο «σώμα »της εκκλησίας, του Θεού και προσπαθείς από εκεί μέσα να σταθείς όρθιος ως τον θάνατο σου για να μπεις στην Βασιλεία του Θεού. Παλεύεις με τον εαυτό σου και τον αντίθετο."
Αυτό είναι η εκκλησία, η μήτρα που μας κυοφορει για να αναγεννηθουμε εν Χριστω και κριμα αλλα ματαιοπονούν όσοι νομίζουν ότι κάτι θα πετύχουν εκτός αυτής.Ουδεις μπορεί να γεννηθεί φυσιολογικά εκτός της μήτρας.

Όταν είσαι σε δίλημμα...μέσα σου ρώτα τον Κύριο...

Όταν είσαι σε δίλημμα, όταν πρέπει να κάνεις κάτι ή να απαντήσεις σε έναν άνθρωπο κάτι, μέσα σου ρώτα τον Κύριο: 

«Τί θέλεις Κύριε, τώρα Εσύ να κάνω;».

 Αμέσως θα έρθει η απάντηση μέσα σου και θα την βγάλεις κι έξω. 

Εάν δεν κάνεις αυτό που θα σου πει η συνείδησή σου, μετά δεν θα νιώθεις καλά.

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Όπου και αν βρεθείς,μη συγκρίνεις τον εαυτό σου μέ άλλο πρόσωπο...

«Ὅπου κι ἂν βρεθεῖς τέκνον, μὴ συγκρίνεις τὸν ἑαυτό σου μὲ ἄλλο πρόσωπο, γιὰ νὰ ἔχεις ἀνάπαυση στὴν ψυχή. Διαφορετικά, ὁ διάβολος μπορεῖ νὰ σὲ ξεγελάσει καὶ νὰ νομίζεις ὅτι εἶσαι καλύτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους».

Ἀββᾶς Παφνούτιος

Έμοιαζε με τον Άγιο Σεραφείμ που μόλις είχε διαβάσει την διδαχή του.

 

  Το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα. Όλα είχανε σκεπαστεί με το λευκό πέπλο του χιονιά. Είχε καιρό να χιονίσει έτσι. Το μοναστήρι έμοιαζε αλλιώτικο. Λευκό. Σιωπηλό.

 Ένας μοναχός μονάχα –κι αυτός αθόρυβα- διέσχιζε την αυλή χωρίς ίχνος αίσθησης του κρύου. Η άκρη από το ρασάκι του χάιδευε απαλά το απλωμένο χιόνι. Το κουκούλι του γεμάτο κι αυτό με νιφάδες, όπως και τα γένια του, μαρτυρούσαν ότι για ώρα βρισκόταν εκτεθειμένος στον χιονιά.
Τελικά έφτασε στην πόρτα που οδηγεί στα κελλιά των πατέρων. Ακούστηκε ο χαρακτηριστικός θόρυβος των κλειδιών του. Η πόρτα έκλεισε και μετά σιωπή. Μια σιωπή που δεν σε φόβιζε αλλά σε ειρήνευε, σου δημιουργούσε μια αίσθηση χαράς μέσα σου.
 Όλα αυτά τα έβλεπε από το παραθύρι του κελλιού του ο αρχάριος μοναχός. Είχε περίπου δύο χρόνια στο μοναστήρι. Ανέπνεε τον κρύο αέρα με ευχαρίστηση. Έμεινε εκεί για μερικά ακόμα λεπτά. Το πρόσωπό του άρχισε να κρυώνει. Τότε ήταν που έκλεισε το παράθυρο. Τακτοποίησε και την κουρτίνα. Πήγε κάθισε στο γραφειάκι που είχε.

 Από το ράφι που βρισκόταν ακριβώς πάνω από το μικρό γραφείο του έπιασε ένα βιβλίο χωρίς να κοιτά. Είχε πολλά βιβλία. Βιβλία γεμάτα Θεό, μετάνοια, άσκηση, αγιότητα.
Όταν άφησε το βιβλίο στο γραφείο, τότε άνοιξε και τα μάτια του για να δει ποιο βιβλίο τελικά πήρε. Ήταν ένα βιβλίο με την ζωή του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Τι ευλογημένη σύμπτωση; Πριν λίγες ημέρες εόρταζε ο Άγιος Σεραφείμ. Το βιβλίο αυτό το είχε διαβάσει δυο φορές. Το έπιασε με τα δυο του τα χέρια. Έκλεισε τα μάτια και άρχισε να το ξεφυλλίζει. Σταμάτησε απότομα. Άνοιξε τα μάτια του. Άνοιξε διάπλατα το βιβλίο. Είχε σταματήσει σε μια σελίδα με τις διδαχές του Αγίου. Ο τίτλος ήταν «Η απάρνησις του κόσμου». Μόλις διάβασε την επικεφαλίδα είπε ένα απαλό «Κύριε ελέησόν με...». Έκανε τον σταυρό του και άρχισε να διαβάζει.
«Ο φόβος του Θεού αποκτάται μόνο όταν ο άνθρωπος απαρνηθεί κάθε τι κοσμικό, πρέπει να συγκεντρώσει τις σκέψεις και τις αισθήσεις του και βυθισθεί ολόκληρος στη θεωρία του Θεού και στην αίσθηση της μακαριότητος που ο Κύριος έχει υποσχεθεί στους αγίους.
Είναι αδύνατον να απαρνηθείς τον κόσμο και να έρθεις σε κατάσταση πνευματικής θεωρίας, όσο παραμένεις σ’ αυτόν. Διότι όσο τα πάθη δεν ησυχάζουν είναι αδύνατον να αποκτήσεις την ψυχική ειρήνη. Και τα πάθη δεν ησυχάζουν, εφόσον μας περιβάλλουν οι αιτίες που τα διεγείρουν. Για να φτάσεις στην τελεία απάθεια και ψυχική γαλήνη πρέπει να ασκηθείς πολύ στη νοερά προσευχή και στη νήψη. Αλλά πώς είναι δυνατόν να παραδοθείς ολοκληρωτικά στη θεωρία του Θεού, να μαθητεύεις στον νόμο Του και να ανυψώνεσαι ολόψυχα κοντά Του με τη φλογερή προσευχή, αφού θα βρίσκεσαι μέσα στην αδιάκοπη ταραχή των παθών που αφθονούν στον κόσμο; "Ο κόσμος εν τω πονηρώ κείται".
Αν η ψυχή δεν απελευθερωθεί από τον κόσμο, δεν μπορεί να αγαπήσει ειλικρινά τον Θεό. Διότι τα βιοτικά, κατά τον Όσιο Αντίοχο, τη σκεπάζουν σαν πέπλο...».Το διάβασε τρεις φορές αυτό το κομμάτι. Όταν τελείωσε, έκανε και πάλι τον σταυρό του. Είπε σχεδόν ψιθυριστά «Δόξα σοι ο Θεός... Άγιε Σεραφείμ πρέσβευε υπέρ ημών». Σηκώθηκε. Πήρε το βιβλίο και το έβαλε στην θέση του στην βιβλιοθήκη.
  Πήγε και πάλι προς το παράθυρο. Κάτι τον παρακίνησε να δει έξω στην αυλή. Άνοιξε την κουρτίνα. Σα να είδε μια μορφή μέσα στην κατάλευκη αυλή. 
«Πάλι βγήκε ο πάτερ»; διερωτήθηκε. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν ντυμένος στα μαύρα. Μα, τώρα που παρατηρούσε καλύτερα και πιο επίμονα δεν ταίριαζε αυτή η μορφή με του μοναχού που είδε πιο πριν. Ήταν πίσω από τα λεμονοκυπάρισσα. Μια την έβλεπε, μια την έχανε. Άνοιξε το παράθυρο για να μπορέσει καλύτερα να δει τον άνθρωπο. Ποιος ήταν; Τι έκανε έξω στην παγωνιά;
  Ξάφνου πίσω από ένα λεμονοκυπάρισσο ξεπρόβαλε αυτή η μαυροφορεμένη μορφή. Ήταν μια γυναίκα. Ούτε μικρή, ούτε μεγάλη. Αρχοντική. Περπατούσε

Η… καλοσύνη των γιόγκι!

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 

  Δεν ξέρω πώς είχε γίνει, και ενώ είχα τραβήξει και πάθει τόσα πολλά από τους Ινδούς μάγους, τους γιόγκι, μ’ έναν περίεργο τρόπο δεν τα είχα συνειδητοποιήσει. Ενώ είχα κινδυνέψει θανάσιμα, δεν το είχα πάρει είδηση. Ενώ αυτοί οι άνθρωποι είχαν επιτεθεί χωρίς συστολή ενάντια στην πνευματική, στην ψυχική και σωματική μου υπόσταση, εγώ δεν το εννοούσα.

Τι συνέβαινε τότε; Ήταν η Χάρη του Θεού που με σκέπαζε με την ευχή του γέροντα, για να μην τρομάξω και έλθω σε απελπισία; Ήταν η χαζομάρα μου απλώς; Δε γνωρίζω. Άρχισα να συνειδητοποιώ το γεγονός, όταν βρισκόμουν «ασφαλισμένος» πια στο Άγιον Όρος, μετά από το εξής περιστατικό.
Κάποια μέρα, μετά που ο Γέροντας [Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης] μου είχε βγάλει το δαιμόνιο, είχα πάει να τον δω. Ήμασταν μόνο οι δυό μας και έφευγα. Είχα βγει έξω από το σύρμα της αυλής και ο γέροντας ετοιμαζόταν να κλειδώσει. Μιλούσαμε για τους γιόγκι και κάποια στιγμή του λέω:
– Γέροντα, είναι καλοί άνθρωποι.
Γύρισα τρομαγμένος, ξαφνιασμένος στα δεξιά μου· μια δάφνη, ένας θάμνος γύρω στα δύο μέτρα. Κουνιόταν τόσο δυνατά λες και ήταν έτοιμος να ξεριζωθεί, κουνιόταν τόσο άγρια σαν να ξεσπούσε κάποιος το βαθύ του μίσος επάνω του και προσπαθούσε να τον ξερριζώσει. Κουνιόταν… Μόνος του, χωρίς να τον αγγίζει κανένα ορατό χέρι και με πλήρη άπνοια! Ήταν δίπλα μου, στο ένα μέτρο… Τα διπλανά φυτά ήταν τελείως ακίνητα. Ούτε φύλλο δεν σάλευε. Τα ‘χασα, φοβήθηκα.
– Γέροντα, τι είναι αυτό; φωνάζω τρομαγμένος.
– Ο φίλος σου, μου απαντάει ήσυχα ο γέροντας.
Έβαλα το κεφάλι κάτω ντροπιασμένος. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα, τι είδους καλοσύνη είχαν οι γιόγκι. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ποιος έμπαινε ανάμεσα σε μένα και τον γκουρού. Ανάμεσα σε μένα και το δαίμονα.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πόσα δαιμόνια είχαν στείλει πάνω μου… οι φίλοι μου, οι γιόγκι. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα σε πόσους και πόσους αγώνες είχα βάλει το γέροντα. Εγώ θα έφευγα και αυτός θα αντιμετώπιζε το δαιμόνιο για χάρη μου. Αυτός σήκωνε το πνευματικό μου βάρος.
Φοβισμένος και ντροπιασμένος έφυγα γρήγορα από κει αφήνοντάς τον… Οι γιόγκι… έπρεπε να περάσουν πρώτα από το γέροντα, για να φτάσουν σε μένα. Αυτός βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του πνευματικού αγώνα, εγώ βρισκόμουν στο νοσοκομείο, στα μετόπισθεν. Πόσες φορές άραγε θα ‘χει γίνει αυτό; Ακόμα γίνεται.
Ακόμα σηκώνει το πνευματικό μου βάρος, διότι εγώ έχω αποδειχτεί δειλός και τεμπέλης. Χωρίς φιλότιμο και δε θέλω στην πράξη να βαστάσω το μερίδιό μου στον πνευματικό αγώνα… Τότε όμως δεν είχα καταλάβει καλά τον εαυτό μου, μ’ έπνιγε ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης προς τον γέροντα και γύρευε να εκφραστεί.

 Κάποια στιγμή του λέω:
– Γέροντα, έχετε κάνει τόσα πολλά για μένα. Τι μπορώ να κάνω εγώ για σας;
– Τι λές, ευλογημένε; Ξέρεις τι καλό μου έχεις κάνει; Ξέρεις πόσα κομποσχοίνια μου έχεις φέρει;
Εννοούσε, ότι επειδή εγώ βρισκόμουν σε κίνδυνο, πιεζόμενος αυτός από τη μεγάλη αγάπη του μένα, αναγκαζόταν να τραβάει κομποσχοίνι για χάρη μου, έξω και πέρα από τα συνηθισμένα… Βάρυνε δηλαδή ακόμα περισσότερο το ήδη βαρύ του πρόγραμμα… Και αυτόν τον κόπο, που προσθέτονταν πάνω στον καθημερινό μεγάλο του, κόπο, ο γέροντας τον θεωρούσε όφελος!

Από το βιβλίο του Διονυσίου Φαρασιώτη, “Οι γκουρού, ο νέος, και ο Γέροντας Παΐσιος”.

πηγή

Να ακουμπάμε ολόκληροι πάνω στον Χριστό

 "Σήμερον", έλεγε το τροπάριο, "Ἰωάννης ἃπτεται κορυφῆς τοῦ Δεσπότου", βάζει το χέρι του στην κορυφή του Χριστού και όλα έφριξαν, διότι ήταν αμαρτωλός και αγιάσθηκε. 

 Νοιώθετε πόσο περισσότερο αγιασμό και τιμή και δόξα αποδίδει σε μας ο Κύριος, όταν όχι απλώς ακουμπά το χέρι μας επάνω στην κεφαλή Του - όπως συνέβη με τον Ιωάννη -, αλλά όταν εκείνος ακουμπά ολόκληρος επάνω στο κάθε μέλος του σωματικού και πνευματικού οργανισμού μας;

 Και τι δικό μας δεν ακουμπά η κεφαλή του Κυρίου, η καρδιά Του, το στήθος Του, τα πόδια Του και όλα όσα συνήργησαν στην δόξα του ανθρώπου, στην σωτηρία του αμαρτωλού γένους μας; Όταν τόσα θαυμαστά μας αποκάλυψε ο Κύριος, πώς είναι δυνατόν εμείς φτωχικά, ψεύτικα, αμαρτωλά, σκληρά να αντιμετωπίσουμε τον καινούργιο χρόνο, που μας άνοιξε ο Θεός;
...Όπως ο Ιωάννης έβαλε το χέρι του επάνω στον Χριστό, έτσι ας βάζουμε και εμείς την καρδιά μας και τα μάτια μας,... και ολόκληροι άς ακουμπάμε πάνω στον Χριστό.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Χιονισμένα Μετέωρα

ΜΕΤΕΩΡΑ-Ιερά Μονή Βαρλαάμ

πηγή

Σπάνια κρητική εικόνα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου

  Αγνωστη εικόνα της Κρητικής Σχολής Αγιογραφίας, έργο ενός από τους σημαντικότερους Κρητικούς αγιογράφους του δεύτερου μισού του 17ου αιώνα, του Εμμανουήλ Τζάνε (γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1610, πέθανε στη Βενετία το 1690), αποκαλύφθηκε στη διάρκεια εργασιών συντήρησης στο ναό του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου Κρανιδίου.

   Πρόκειται για εικόνα διαστάσεων 1,22Χ1,03 μ., με κεντρική παράσταση του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, την οποία πλαισιώνουν στις τρεις πλευρές δώδεκα διάχωρα με μικρογραφημένες σκηνές από το βίο του αγίου. Στο χρυσό βάθος της παράστασης, εκατέρωθεν του φωτοστέφανου, υπάρχει μεγαλογράμματη επιγραφή «Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ». 

 Στα δεξιά του αγίου υπάρχει η επιγραφή «χειρ Εμμανουήλ ιερέως του Τζάνες, 1646». Για αιώνες διατηρούνταν σε ειδικά διαμορφωμένο προσκυνητάρι και αποκαλύφθηκε μετά την απομάκρυνση της επένδυσης. Δεδομένου ότι η σημαντική αυτή εικόνα χρήζει άμεσης συντήρησης και προστασίας, αποφασίστηκε εργαστηριακός έλεγχος, καθώς και εκπόνηση σχετικής μελέτης συντήρησης από τη Διεύθυνση Συντήρησης Αρχαίων και Νεωτέρων Μνημείων.
Είναι πρώιμο και άγνωστο στη βιβλιογραφία έργο του Ρεθύμνιου ιερέα και ζωγράφου Εμμανουήλ Τζάνε, του επονομαζόμενου Μπουνιαλή, η καλλιτεχνική δημιουργία του οποίου κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος του 17ου αιώνα. 

Τα γνωστά έργα του Τζάνε είναι γύρω στα 120, από τα οποία τα μισά φέρουν την υπογραφή του.

πηγή/αντιγραφή

"Μέγας ενώπιον του Κυρίου"

 

« Ήτον κατά την σωματικήν θεωρίαν άγριος και φοβερός και ανόμοιος με τους άλλους ανθρώπους, δια την πολυχρόνιον εν ταις ερήμοις διατριβήν. Αυτός είχε τα μαλλία της κεφαλής πεπυκνωμένα και ακτένιστα. Είχε κεκαυμένον υπό του ηλίου το πρόσωπον, ήτον λεπτός εις το σώμα και τόσους λεπτούς είχε τους βραχίονας και τα πλευρά, ώστε εφαίνοντο ως αράχνη και τα σκέλη του επαρομοίαζαν με τα σκέλη των ακρίδων. Η ομιλία του ήτον τραχεία εν ταυτώ και γλυκεία, τραχεία μεν δια το ονειδιστικόν, γλυκεία δε δια το κήρυγμα της μετανοίας. Διότι έλεγε προς τους Ιουδαίους "Γεννήματα εχιδνών (το τραχύ και άγριον) ποιήσατε καρπούς αξίους της μετανοίας (το γλυκύ και πράον). Καθώς ήτο η τροφή του άγρια και γλυκεία, ούτω και η διδασκαλία του ήτο σμιγμένη με γλυκύτητα και σκληρότητα.» (Αγ.Νικόδημος Αγιορείτης).

 Εάν εμείς σήμερα βλέπαμε έναν τέτοιο άνθρωπο με αυτά τα άγρια χαρακτηριστικά, να ζει από μικρό παιδάκι μόνος του στην έρημο, ντυμένος με ένα ένδυμα από τρίχες καμήλου και τρώγοντας μόνο ακρίδες (άκρες φυτών και δέντρων) και μέλι άγριο, δεν θα τον χαρακτηρίζαμε ψυχολογικά άρρωστο;

  Και όμως ήταν ένας Προφήτης προφητευμένος εκατοντάδες χρόνια πριν από δύο άλλους Προφήτες, τον Ησαΐα και τον Μαλαχία.

 Ο Μέγιστος και Τελευταίος των Προφητών ο οποίος όχι μόνο προφήτεψε για τον Ερχομό του Χριστού, αλλά τον έδειξε με το χέρι του ποιός είναι και τον εβάπτισε. Κανείς άνθρωπος πάνω στη γη δεν αξιώθηκε ποτέ τέτοιας τιμής, να ακουμπήσει το χέρι του πάνω στο Κεφάλι του Βασιλέα των Βασιλέων, του Θεανθρώπου. Ήταν αυτός που "Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού" στην ίδια κοιλιά όπου ως βρέφος " εσκίρτησε εν αγαλλιάσει" όταν άκουσε την φωνή της Κεχαριτωμένης Θεοτόκου, χαίροντας έτσι για την Ενσάρκωση του Θεού Λόγου.

 Ήταν η "Φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ετοιμάσατε την οδόν του Κυρίου" αλλά και η Φωνή που έλεγχε βασιλιάδες και Φαρισαίους για αμαρτίες και υποκρισίες. Μια Φωνή που χαρακτήριζε την αμαρτία του Ηρώδη πάθος και όχι δήθεν ατομική ελευθερία και έκφραση. Γνώριζε καλά τους πνευματικούς νόμους και ήξερε ότι αυτές οι αμαρτίες δεν μένουν μόνο σε αυτούς που τις εργάζονται αλλά γίνονται παράδειγμα προς κακή μίμηση και διαφθορά σε όλο τον λαό.

 Φωνή Ερήμου έως Μαρτυρίου. Προπορεύθηκε, με αποκεφαλισμό, του Σταυρικού Θανάτου του Χριστού, για να ετοιμάσει και άλλη Οδό για τον Κύριο

Πόσα «ουκ έξεστί σοι» δε βροντοφωνεί και σήμερα, στον καθένα μας ξεχωριστά

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ

Σε ένα τροπάρι του στην έκτη ωδή, ο εμπνευσμένος υμνογράφος που έγραψε τον κανόνα για τη Σύναξη του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, προσφέρει έναν καίριο χαρακτηρισμό του:

Προφητών σε σφραγίδα γινώσκομεν,ως τη Παλαιά και Καινή μεσιτεύσαντα
και Βαπτιστήν και Πρόδρομον,του Σωτήρος Χριστού καταγγέλλομεν.

Δηλαδή: «σε γνωρίζουμε σαν επισφράγισμα και τελείωμα όλων των Προφητών, σαν ένα σύνδεσμο και μια γέφυρα, που μας φέρνει από την Παλαιά στην Καινή Διαθήκη, από το Νόμο στη Χάρη· και το κηρύχνουμε φανερά, πως είσαι ο Βαπτιστής και Πρόδρομος του Σωτήρα μας, του Χριστού». 

Γι’ αυτό η Εκκλησία μας τελεί, μια μέρα ύστερ’ από τ’ άγια Θεοφάνεια, τη Σύναξη του αγίου Προδρόμου, «ως τω μυστηρίω του θείου Βαπτίσματος υπουργήσαντος» - όπως ακριβώς, μια μέρα ύστερ’ απ’ τη θεία Γέννηση του Χριστού, τελεί τη Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου, «ως υπουργησάσης εις το μυστήριον της γεννήσεως του Χριστού».

 Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος στάθηκε πάντα μια θαυμαστή για τον κάθε πιστό μορφή αγίου, αλλά και μια τραγική προφητική φυσιογνωμία. Η γέννησή του έγινε με τη χάρη του Θεού, κ’ η σύλληψή του ευαγγελίστηκε, όπως μας αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς (α΄ 5-25), στον πατέρα του Ζαχαρία, μέσα στην εκκλησία, την ώρα που εθυμίαζε. Είπεν εκεί ο αρχάγγελος Γαβριήλ στο Ζαχαρία, πως η στείρα και μεγάλη πια στα χρόνια γυναίκα του Ελισάβετ, θα γεννήσει υιόν: «και καλέσεις το όνομα αυτού Ιωάννην· και έσται χαρά σοι και αγαλλίασις και πολλοί επί τη γεννήσει αυτού χαρήσονται. Έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου». Κι αλήθεψεν ο λόγος τούτος του αγγέλου. Γεννήθηκεν ο Πρόδρομος «εκ των στειρωτικών λαγόνων» της Ελισάβετ, λύνοντας ταυτόχρονα την αφωνία του πατέρα του Ζαχαρία. Ακόμα, όταν ήταν στην κοιλιά της Ελισάβετ και σκίρτησε, προφήτεψε τη σάρκωση του θείου Λόγου, στην παρθενική μήτρα της Παναγίας. Χωρίς να γνωρίσει την αμαρτία του κόσμου ο Πρόδρομος φεύγει νεώτατος στην έρημο, όπου ζει με άσκηση φοβερή, τρεφόμενος με ακρίδες και άγριο μέλι, σα να ’τανε πουλί. 

(Σε πολλές εικόνες της βυζαντινής αγιογραφίας, ο άγιος Πρόδρομος βρίσκεται ιστορημένος πράγματι με δύο φτερά, φυτρωμένα στους ώμους του, και με την επιγραφή «το πτηνόν της ερήμου»). 

Εκεί στην έρημο, μέσα στο μεγάλο καμίνι που δοκιμάζονται και ωριμάζουν οι μεγάλοι άγιοι, αρχίζει το κήρυγμα της μετανοίας. Βροντοφωνεί ότι «ήγγικεν», πως έφτασε κ’ είναι πολύ κοντά η βασιλεία των Ουρανών – εννοώντας, ασφαλώς, το Χριστό, που ερχόταν κοντά του, και ο οποίος, σαν Θεός, «έμπροσθέν του γέγονε». Δεν δειλιάζει να κηρύξει και ελέγξει προς όλες τις κατευθύνσεις, χτυπώντας τελευταία και τη μοιχεία του Ηρώδη, κι ας ήξερε πως αυτό θα του κόστιζε τη ζωή του. Με τον αποκεφαλισμό του, στο παράνομο συμπόσιο των γενεθλίων, ο Πρόδρομος ανοίγει τις πύλες του Άδη κ’ ευαγγελίζεται κ’ εκεί την έλευση του Σωτήρος, όπως ψάλλουμε και στο απολυτίκιό του: «όθεν της αληθείας υπεραθλήσας, χαίρων ευηγγελίσω και τοις εν Άδη, Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου και παρέχοντα ημίν το μέγα έλεος». Κι αξιώθηκε ν’ ακούσει στο τέλος το εγκώμιο, που κανείς άνθρωπος δεν άκουσε, απ’ το ίδιο το φοβερό στόμα του Κυρίου και Θεού του, που βάφτισε στον Ιορδάνη ποταμό: «αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού» (Ματθ. ια΄ 11).

*   *   *

Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι η πιο αποπνευματωμένη μορφή της βυζαντινής αγιογραφίας. Ιστορείται σύμφωνα με την παράδοση, που τον διέδωσε, ως ένα πραγματικό «πτηνόν της ερήμου». 

Ιδού μια εικόνα του, ιστορημένη απ’ το χέρι και τον κάλαμον ενός αγίου, του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου: «Ήτον κατά την σωματικήν θεωρίαν άγριος και φοβερός και ανόμοιος με τους άλλους ανθρώπους, διά την πολυχρόνιον εν

Τα τελευταία Θεοφάνεια στην ελεύθερη Αμμόχωστο

Μια παλιά φωτογραφία που ξυπνά μνήμες.

Τα τελευταία Θεοφάνεια στην ελεύθερη τότε Αμμόχωστο από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο. 

(Ιανουάριος 1974)

facebook

Αυτό με γοητεύει στον Άγιο Ιωάννη...

Πίσω από τον Προφήτη δες τον ασκητή.
Πίσω από τον Βαπτιστή δες τον παρθένο.
Πίσω από τον Μέγα δες τον ταπεινό.
Πίσω από τον Άγιο δες τον Ιωάννη.
Πίσω από κάθε Άγιο της Εκκλησίας υπάρχει μια ολόκληρη ζωή αγώνων, κόπων, δακρύων. Κρύβεται μια ζωή προσευχής και άσκησης, απλότητας και αφάνειας.

 Δεν είναι αυτά που ξέρουμε για τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή και Πρόδρομο του Κυρίου μας. Είναι όλα αυτά που δεν γνωρίζουμε γι' αυτόν που τον καθιστούν Μέγα μεταξύ των ανθρώπων και των Αγίων. Είναι όλα αυτά που γνωρίζει ο Τριαδικός Θεός μας γι' αυτόν.
 Αυτό με γοητεύει στον Άγιο Ιωάννη...το ότι είναι ένα υπέροχο αγριολούλουδο που ομορφαίνει τον κόσμο κι ο κόσμος το αγνοεί...

π.Παύλος Παπαδόπουλος

Ἀπόθου φόβον ἅπαντα, ὁ Λυτρωτής τῷ Προδρόμῳ ἔφησεν

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
 «Ἀπόθου φόβον ἅπαντα, ὁ Λυτρωτής τῷ Προδρόμῳ ἔφησεν· ἐμοί δέ πειθάρχει, ὡς Χριστῷ μοι πρόσελθε».
 Πρίν ἀπό μερικές ἡμέρες ἑορτάσαμε τό γεγονός τῆς ἄκρας συγκατα­βά­σεως τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο. Εἴδαμε τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ νά κλίνει οὐρανούς καί νά κατέρχεται στή γῆ γιά τή σωτηρία μας. Τόν εἴδαμε νά ἐνδύεται τήν ἀνθρώπινη φύση, νά γεννᾶται ὡς βρέφος καί νά ἀνα­κλί­νε­ται στήν ταπεινή φάτνη τῆς Βηθλέεμ. 
 Καί σήμερα τόν βλέπουμε νά κάνει τό δεύτερο βῆμα τῆς συγκαταβάσεώς του πρός τό πλάσμα του. Νά ἔρχεται στά ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου, ἐκεῖ ὅπου ὁ Πρόδρομος του, ὁ ἅγιος Ἰωάννης, βάπτιζε τούς ἀνθρώπους πού μετανοοῦσαν μέ τό βάπτισμα τοῦ ὕδατος, γιά νά βαπτισθεῖ καί αὐτός.
 Δέν ἔρχεται νά βαπτισθεῖ ὅπως οἱ ἄνθρωποι, γιατί ὁ Χριστός εἶναι ὡς Θεός ἀναμάρτητος. Ἔρχεται νά βαπτισθεῖ γιά νά προσεγγίσει τό πλάσμα του. Ἔρχεται νά βαπτισθεῖ γιά νά μεταποιήσει τό βάπτισμα τοῦ ὕδατος σέ βάπτισμα ἐν Πνεύματι γιά τόν ἄνθρωπο, γιά νά τό μετατρέψει σέ καθαρτήριο ψυχῆς καί σώματος διά τῆς Χάριτος καί τῆς ἐνεργείας τῆς ὑπερουσίου Τριάδος. Ἔρχεται νά κλίνει τόν αὐχένα ἐνώπιον τοῦ δούλου του καί νά ὑποδείξει στόν ἄνθρωπο τή μόνη ὁδό τῆς σωτηρίας, τήν ὁδό τῆς ταπεινώσεως.
Γιατί ὁ φόβος εἶναι τό συναίσθημα πού μᾶς ὑποβάλλει ὁ ἐχθρός τῆς ψυχῆς μας, ὁ ἐχθρός τῆς σωτηρίας μας, γιά νά μᾶς ἐμποδίσει νά πλησιάσουμε τόν Χριστό.
Εἶναι φυσικό νά δειλιᾶ ὁ ἄνθρωπος νά προσεγγίσει τόν Χριστό ἐξαιτίας τῆς

Το Βάπτισμα του Ιησού

ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

  Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, εἶναι ἡ τρίτη Δεσποτική ἑορτή. Πρώτη Δεσποτική ἑορτή εἶναι ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, δεύτερη ἡ Περιτομή καί τρίτη Δεσποτική ἑορτή εἶναι ἡ Βάπτιση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

 Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἀναμάρτητος καί γι᾽ αὐτό δέν εἶχε ἀνάγκη ἀπό τό βάπτισμα. Ἀλλά ἔρχεται πρός τό βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου, γιατί αὐτό τό βάπτισμα ἦταν θέλημα Θεοῦ· γιατί ἔπρεπε μέ τήν πράξη Του αὐτή ὁ Χριστός νά ἐπικυρώσει τό ἔργο τοῦ Ἰωάννου. Στήν βάπτιση τοῦ Χριστοῦ ἀκοῦμε τήν φωνή τοῦ οὐρανίου Πατρός, «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ὧ ηὐδόκησα». Αὐτή ἡ φωνή εἶναι καί φωνή τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ ὁποία εἶχε ἀνακηρύξει τόν Μεσσία ὡς Υἱόν τοῦ Θεοῦ ἀγαπητόν (βλ. Ψαλμ. 2,7. Ἠσ. 42,1). Κατά τήν βάπτισή Του ὁ Ἰησοῦς «ἀνέβη εὐθύς», δηλαδή, ἀμέσως, «ἀπό τοῦ ὕδατος». Αὐτό δηλώνει καθαρά τήν ἀναμαρτησία τοῦ Χριστοῦ, γιατί οἱ βαπτιζόμενοι παρέμεναν στό νερό ὅσο χρόνο διαρκοῦσε ἡ ἐξομολόγηση τῶν ἁμαρτιῶν τους. Ἀλλά ὁ Χριστός, μή ἔχοντας οὐδεμία ἁμαρτία, «ἀνέβη εὐθύς ἀπό τοῦ ὕδατος».

  Ἀκόμη κατά τήν βάπτιση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἄνοιξαν οἱ οὐρανοί, πού τούς εἶχε κλείσει ὁ Ἀδάμ μέ τήν ἁμαρτία του. Αὐτό σημαίνει ὅτι, καί ὅταν βαπτίζονται οἱ χριστιανοί, ἀνοίγουν καί γι᾿ αὐτούς οἱ οὐρανοί.

 Τό πιό θαυμαστό δέ ἀκόμη εἶναι ὅτι κατά τήν βάπτιση τοῦ Χριστοῦ ἦλθε τό Ἅγιο Πνεῦμα. Γιατί; Ἦλθε γιά νά μαρτυρήσει ὅτι εἶναι ἀνώτερος ὁ βαπτιζόμενος, δηλαδή ὁ Χριστός, ἀπό τόν βαπτίζοντα, δηλαδή τόν Πρόδρομο. Γιατί οἱ Ἰουδαῖοι θεωροῦσαν τόν Ἰωάννη ἀνώτερο ἀπό τόν Χριστό. Γιά νά μή νομίσουν δέ ὅτι ἡ φωνή τοῦ Πατέρα «οὗτος ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός» λέγεται γιά τόν Ἰωάννη, γι᾿ αὐτό κατέρχεται τό Πνεῦμα μέ μορφή περιστερᾶς στό Χριστό. Στό Χριστό καί ὄχι στόν Ἰωάννη, γιατί τόν Χριστό ἤθελε νά δηλώσει τό Ἅγιο Πνεῦμα ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ ἀγαπητό. Ἐμφανίστηκε δέ τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ μορφή περιστερᾶς, γιά νά δηλωθεῖ ὅτι, γιά νά ἔχουμε τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πρέπει νά εἴμαστε καθαροί, ὅπως ἡ περιστερά ἀγαπάει τήν καθαρότητα. 

Πάντως, ὅπως ἐπί τοῦ Νῶε ἡ περιστερά μέ τό κάρφος ἐλαίας ἀνήγγειλε τήν λύση τοῦ κατακλυσμοῦ, ἔτσι καί ἐδῶ ἡ περιστερά ἀναγγέλλει τήν λύση τῶν ἁμαρτιῶν μας μέ τό βάπτισμά μας. Καί τό ἄνοιγμα λοιπόν τῶν οὐρανῶν καί ἡ ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατά τήν βάπτιση τοῦ Χριστοῦ, αὐτά τά δύο «τοῦ χριστιανικοῦ βαπτίσματος ἦσαν προχαράγματα», λέγει ὁ Ζιγαβηνός, ἕνας σπουδαῖος ἑρμηνευτής τῶν Ἁγίων Γραφῶν.

 Χριστιανοί μου, μήν λησμονοῦμε τό βάπτισμά μας καί ὅτι μέ αὐτό πήραμε υἱοθεσία καί γίναμε παιδιά τοῦ Θεοῦ. Ἄς τιμήσουμε, λοιπόν, τήν ἀξία μας αὐτή, τήν θεία μας αὐτή υἱοθεσία καί ἄς κρατοῦμε καθαρό τόν χιτῶνα τοῦ βαπτίσματός μας ἀπό τούς μολυσμούς τῆς ἁμαρτίας.

Χρόνια σας πολλά καί εὐλογημένα ἀπό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

πηγή

Αὐτό εἶναι το ἔργο τοῦ Βαπτίσματος

Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας

 Στὰ ἱερὰ Μυστήρια εἰκονίζουμε τὴν ταφὴ καὶ ἐξαγγέλλουμε τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ. Μὲ αὐτὰ γεννιόμαστε, μορφοποιούμαστε καὶ συναπτόμαστε ὑπερφυῶς μὲ τὸν Σωτήρα. Αὐτὰ εἶναι ἐκεῖνα μὲ τὰ ὁποῖα, ὅπως λέει ὁ Παῦλος, «ἐν αὐτῷ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καί ἐσμεν». 

 Τὸ Βάπτισμα χορηγεῖ τὴν ὕπαρξη καὶ τὴν ὑπόσταση κατὰ Χριστόν, γιατὶ μᾶς παίρνει νεκροὺς καὶ διεφθαρμένους καὶ μᾶς εἰσάγει γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωή.

 Ἡ χρίση μὲ τὸ Μύρο τελειοποιεῖ αὐτὸν ποὺ γεννήθηκε, γιατὶ προσφέρει ἐνέργεια κατάλληλη γι᾿ αὐτὴ τὴ ζωή. 

 Ἡ θεία Εὐχαριστία συντηρεῖ καὶ διατηρεῖ τὴ ζωὴ αὐτὴ καὶ τὴν ὑγεία, γιατὶ ὁ Ἄρτος τῆς ζωῆς δίνει τὴ δυνατότητα νὰ διαφυλάξουμε ὅσα ἀποκτήσαμε καὶ νὰ παραμείνουμε ζωντανοί. Ζοῦμε λοιπὸν μὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο, κινούμαστε μὲ τὸ Μύρο, ἔχοντας λάβει τὴν ὕπαρξη ἀπὸ τὸ Βάπτισμα.

 Τὸ Βάπτισμα εἶναι ἀρχὴ βίου καὶ βάση καὶ θεμέλιο ζωῆς. Ἀλλὰ καὶ ὁ Χριστὸς πού, μαζὶ μὲ ὅλα ὅσα ἀνέχθηκε γιὰ μᾶς, ἔπρεπε καὶ νὰ βαπτισθῆ, τὸ βάπτισμα δέχθηκε πρὶν ἀπὸ τὰ ἄλλα. Καὶ τὰ ὀνόματα τοῦ Βαπτίσματος τί ἄλλο δηλώνουν; Γέννηση, ἀναγέννηση, ἀνάπλαση καὶ σφραγίδα ὀνομάζεται, κι ἀκόμη βάπτισμα, ἔνδυμα, χρίσμα, χάρισμα, φώτισμα καὶ λουτρό. Ὅλα δηλώνουν ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πράγμα· Ἀρχὴ τῆς ὑπάρξεως αὐτῶν ποὺ ὑφίστανται καὶ ζοῦν κατὰ Θεὸν εἶναι τὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Ἡ γέννηση λοιπὸν εἶναι φανερὸ ὅτι σημαίνει αὐτὸ καὶ τίποτε ἄλλο. Καὶ ἡ ἀναγέννηση καὶ ἡ ἀνάπλαση ἐπισημαίνουν μόνο ἐκεῖνο· Αὐτοὶ ποὺ τώρα γεννιοῦνται καὶ πλάθονται εἶχαν γεννηθῆ προηγουμένως καὶ ἐπειδὴ ἔχασαν τὴ μορφή τους, ἐπανέρχονται τώρα μὲ δεύτερη γέννηση στὴν πρώτη μορφή.

Νὰ βαπτισθοῦμε σημαίνει νὰ γεννηθοῦμε κατὰ Χριστὸν καὶ νὰ λάβουμε ὕπαρξη καὶ ὑπόσταση, ἐνῶ δὲν ἤμασταν τίποτε.
Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργο τοῦ Βαπτίσματος. Ἐλευθερώνει ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, συμφιλιώνει τὸν Θεὸ μὲ τὸν ἄνθρωπο, κάνει τὸν ἄνθρωπο υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ἀνοίγει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, δίνει τὴν αἴσθηση τοῦ θείου φωτός, μὲ λίγα λόγια προετοιμάζει γιὰ τὴν μέλλουσα ζωή.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ

(Ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα, Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἀποσπάσματα ἀπ᾿ τοὺς Α´ καὶ Β´ Λόγους)

πηγή

Γιατί βαπτίστηκε ο Χριστός;

Θεοφάνεια-Φεύγει ο νόμος και μπαίνει πλέον η χάρις στον ορίζοντα των σχέσεών μας με τον Θεό

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

Ὑπάρχει μιὰ ἁλυσσίδα ἐορτῶν ποὺ ἀναφέρονται στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου καὶ οἱ ὁποῖες ὀνομάζονται δεσποτικὲς ἑορτές. Ἀπὸ ὅλες τὶς δεσποτικὲς ἑορτές, οἱ πρῶτες τρεῖς, τῆς Γεννήσεως, τῆς Περιτομῆς καὶ τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου, παρουσιάζουν τὸν Θεὸ νὰ ταπεινώνεται ὡς ἄνθρωπος, καὶ μάλιστα σταδιακὰ καὶ ὅλο καὶ περισσότερο, ἐν ἀντιθέσει μὲ τὶς ἑορτὲς τῆς Μεταμορφώσεως, τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς Ἀναλήψεως, οἱ ὁποῖες φανερώνουν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ.

 Στὴν ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων, ὁ Θεὸς δέχεται τὴν ταπείνωση τῆς φύσεως μὲ τὸ νὰ ἐνδυθεῖ τὴ δική μας φύση, νὰ λάβει τὴ δική μας μορφή, νὰ ἀποκτήσει τὴ δική μας συγγένεια. Αὐτὸ τὸ κάνει γιὰ νὰ μεταβάλει τὴ δική μας κατάσταση ἀπὸ ἀνθρώπινη σὲ θεανθρώπινη, χαρίζοντάς μας τὴ δυνατότητα τῆς θεώσεως.

Στὴν ἑορτὴ τῆς Περιτομῆς κάνει ἕνα ἀκόμη βῆμα• ὑποτάσσεται στὸν νόμο καὶ τὶς διατάξεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ λεπτομερῶς ἀναφέρονται στὰ βιβλία τοῦ Δευτερονομίου καὶ τοῦ Λευϊτικοῦ. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ νόμος τῆς Παλαιᾶς Διάθηκης ἦταν «παιδαγωγὸς εἰς Χριστὸν» (Γαλ. γ΄ 24). Ὁ λόγος τῆς ὑπάρξεώς του καὶ τῶν διατάξεων ἦταν ἡ τήρηση καὶ ἐφαρμογή τους ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε σιγὰ-σιγὰ νὰ μπορέσουν νὰ ὀρθοποδήσουν ὕστερα ἀπὸ τὸν κλονισμὸ ποὺ προκάλεσε ἡ πτώση. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν προετοιμάσθηκαν νὰ δεχθοῦν τὸν Κύριο καὶ τὴ ζωὴ τῆς Νέας Διαθήκης. Ὑποτάσσεται λοιπὸν ὁ Κύριος στὴ διάταξη τῆς περιτομῆς ἀπὸ ταπείνωση καὶ μόνον, δίνοντας ἔτσι τὸ παράδειγμα τῆς τηρήσεως τοῦ νόμου.

Μὲ τὴ Βάπτισή Του, ὅμως, κάνει ἀκόμη ἕνα βῆμα, τὸ ὁποῖο ἂν τὸ σκεφθεῖ κανείς, εἶναι συγκλονιστικό• ταπεινώνεται σὲ τέτοιο βαθμὸ ὥστε ἐνδυόμενος σφιχτὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση φαίνεται νὰ πλησιάζει, ἀκόμη καὶ νὰ ἐγγίζει, ὄχι ἁπλὰ τὴν ἀδυναμία ἀλλὰ καὶ τὴν πτώση της, τὴν πτώση τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας. Ἐνῶ, δηλαδή, πλησιάζει τὸν νόμο ὡς διάταξη, τὸν πλησιάζει καὶ ὡς πτώση.
Καὶ νὰ γιατί. Τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου ἦταν βάπτισμα μετανοίας, ὅπου πήγαιναν οἱ ἄνθρωποι ὡς ἁμαρτωλοί, ἐξομολογοῦντο τὶς ἁμαρτίες τους, μετανοοῦσαν καὶ ἐβαπτίζοντο. Ὅταν λοιπὸν ὁ Κύριος πλησίασε τὸν Ἰωάννη, θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ διερωτηθεῖ γιὰ τὸν λόγο τῆς Βαπτίσεώς Του, τὴ στιγμὴ ποὺ ἦταν ἀναμάρτητος. Ὁ Κύριος ὅμως δὲν βυθίσθηκε στὸ νερό, ἁπλᾶ τὸ ἀκούμπησε, ἀφοῦ «ἀνέβη εὐθὺς ἀπὸ τοῦ ὕδατος» (Ματθ. γ΄ 16).
 Οἱ πατέρες δικαιολογοῦν αὐτὸ τὸ «εὐθύς», ἐπειδὴ ὁ Κύριος δὲν εἶχε ἀνάγκη βαπτισμοῦ, δὲν εἶχε ἀνάγκη καθάρσεως. Ἡ ταπείνωσή Του πλησίασε τὸν ἀκρότατο βαθμό. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ σχίζονται οἱ οὐρανοί• σὰν νὰ μὴν ἄντεχαν στὸ θέαμα, σὰν νὰ μὴν ἄντεχε ἡ φύση τὸ γεγονός, καὶ σάν, κατὰ κάποιο τρόπο, νὰ προμηνύει ὁ Θεὸς τὴ συνέχεια.
Ἀνοίγει ὁ οὐρανὸς καὶ ἀποκαλύπτεται ὁ Τριαδικὸς Θεός, ποὺ ὁμολογεῖ ὅτι ὁ βαπτιζόμενος Υἱὸς εἶναι Θεός, δὲν εἶναι ἄνθρωπος• αὐτὸ εἶναι το μήνυμα τῶν Θεοφανείων. Καὶ δὲν σχίζονται μόνο οἱ οὐρανοί, ἀλλά, ὅπως ἀναφέρουν τὰ τροπάρια καὶ τὰ ἀναγνώσματα τῆς ἑορτῆς, σχίζεται καὶ ὑποχωρεῖ ὁ Ἰορδάνης.

 Ὅταν πέρασε ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ μὲ τὴν Κιβωτὸ τῆς Διαθήκης τὸν Ἰορδάνη, σχίστηκε στὰ δύο (Ἰησ. Ναυῆ γ΄ 16, 17)• δὲν ἄντεξαν τὰ νερά του νὰ μὴν ὁμολογήσουν τὴν ἱερότητα τῆς Κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης. 
 Ὅταν πάλι ὁ Μωϋσῆς, ὁδηγῶντας τὸν Ἰσραηλιτικὸ λαό, ἔφθασε στὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα, γεγονὸς ποὺ προεικόνιζε τὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπὸ τὴν ἔρημο αὐτοῦ τοῦ κόσμου, πάλι τὸ πέρασμα ἔγινε μὲ ἕναν ἀνάλογο τρόπο• χτύπησε τὴ θάλασσα, σχίστηκε στὰ δύο καὶ πέρασε ὁ λαὸς ἀπὸ μέσα (Ἐξοδ. ιδ΄ 21, 22). 
 Ἀλλὰ καὶ ἕνα τρίτο περιστατικὸ ἀναφέρουν τὰ ἀναγνώσματα• αὐτὸ ποὺ προηγήθηκε τῆς ἀναλήψεως τοῦ προφήτου Ἠλιού. Μὲ τὴ μηλωτή του ὁ προφήτης Ἠλίας χτύπησε τὸν Ἰορδάνη ποταμὸ γιὰ νὰ περάσει μὲ τὸν προφήτη Ἐλισσαῖο στὴν ἀπέναντι ὄχθη (Δ΄ Βασ. β΄ 8). Καὶ δὲν ἄντεξαν τὰ φυσικὰ νερά νὰ ἀκουμπήσουν αὐτὴ τὴν ὑπερφυσικὴ ἀλλὰ ἀνθρώπινη παρουσία τῶν προφητῶν, οὔτε κἂν τὴ μηλωτή, τὸ πανωφόρι τοῦ προφήτου Ἠλιού.
Πῶς λοιπὸν ἦταν δυνατὸ αὐτὰ τὰ νερὰ νὰ μὴν ἀποτραβηχθοῦν κατὰ ἀνάλογο τρόπο καὶ στὴ Βάπτιση τοῦ Κυρίου; Ἂν ἔρχονταν σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸ σῶμά Του, θὰ ὁμολογοῦσε ἡ φύση τὴ συγγένεια τοῦ ἀναμάρτητου Θεοῦ μὲ τὴν πτώση καὶ τὴν ἁμαρτία.

 Τὰ δύο αὐτὰ γεγονότα, ἡ διάνοιξη τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἡ ὑποχώρηση τῶν ὑδάτων τοῦ Ἰορδάνη ἀποτελοῦν ἀναπαραστάση τοῦ γεγονότος τῆς σωτηρίας μας ποὺ ἐπιτελέσθη μὲ τὸ Βάπτισμα τοῦ Κυρίου. 
Ὁ κλεισμένος ἀπὸ τὴν ἁμαρτία οὐρανὸς ἀνοίγει καὶ ὁ ποταμὸς τῆς πτώσεως καὶ τῆς ἁμαρτίας ὑποχωρεῖ γιὰ νὰ περάσει ἡ χάρις. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅλα τὰ ἀναγνώσματα μιλοῦν γιὰ τὸ νόμο καὶ τὴ χάρη. Λέει τὸ δογματικὸ θεοτοκίο τοῦ β΄ ἤχου: «παρῆλθεν ἡ σκιὰ τοῦ νόμου τῆς χάριτος ἐλθούσης...», ἔφυγε ὁ νόμος καὶ μπαίνει πλέον ἡ χάρις στὸν ὁρίζοντα τῶν σχέσεών μας μὲ τὸν Θεό.

 Ἂς ἀνανεώσουμε κι ἐμεῖς φέτος τὸ δικό μας βάπτισμα. Τὴν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς μας, λάβαμε τὴ χάρη τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου κι ἔτσι γιὰ ὅλους μας ἄνοιξε ὁ οὐρανὸς καὶ σχίσθηκε ἡ γῆ. Τὸ βάπτισμά μας ἀποτελεῖ ἕνα προσκλητήριο πνευματικῆς ζωῆς. Μπορεῖ πλέον ὁ καθένας μας νὰ γίνει οὐράνιος ἄνθρωπος. Παρὰ τὸ ὅτι φέρει τὰ στίγματα τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς πτώσεως ἐπάνω του, μπορεῖ μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, μέσα ἀπὸ τὴν διάβαση τῶν μυστηρίων τῆς χάριτός Του, νὰ διασχίσει τὸν ποταμὸ αὐτῆς τῆς ζωῆς καὶ νὰ κατευθυνθεῖ πρὸς τὸν Θεό.
 Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ εὐχὴ τῆς Ἐκκλησίας μας• νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός, τέτοιες μέρες νὰ ξαναθυμηθοῦμε τὸ βάπτισμά μας καί, ἀναβαπτιζόμενοι στὴν πνευματικὴ κληρονομιὰ ποὺ πήραμε μὲ αὐτό, νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντικρύσουμε ἀνοικτοὺς τοὺς οὐρανούς, νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ Πατρός, νὰ προσκυνήσουμε τὸν Κύριο, νὰ ζήσουμε τὴ χάρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος κι ἔτσι ὅλοι μαζὶ νὰ περάσουμε ἀπὸ τὸ πέλαγος καὶ τὴ θάλασσα αὐτοῦ τοῦ κόσμου στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν.

Ἰανουάριος 2019

ΠΗΓΗ

Οἱ 13 Βατοπαιδινοί Ὁσιομάρτυρες οἱ ὑπό λατινοφρόνων μαρτυρήσαντες (4 Ἰανουαρίου)

 

Τό Ἅγιον Ὄρος, ἐκτός ἀπό Ὁσίους καί ἀσκητές Ἁγίους καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀνέδειξε καί πλῆθος Ὁσιομαρτύρων καί Νεομαρτύρων. Ἡ ὑπεράσπιση μέχρι θανάτου τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, χωρίς καμμία ὑποχώρηση καί παραχώρηση, συνόδευε πάντοτε τούς ἀσκητικούς καί νηπτικούς ἀγώνες τους, ἀφοῦ «οὐδέν ὠφελεῖ βίος ὀρθός δογμάτων διεστραμμένων» ( Ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος).
Ἔτσι, ὅταν τό 1274, στή Σύνοδο τῆς Λυών ὁ Αὐτοκράτορας Μιχαήλ Η” Παλαιολόγος (1261-1282) ὑπέγραψε ψευδοένωση μέ τούς Λατίνους, προκειμένου νά ἐξασφαλίσει τήν πολιτική ὑποστήριξη τοῦ Πάπα καί νά μπορέσει νά ἀνασυγκροτήσει τήν ἀποδιοργανωμένη ἀπό τήν λατινική κατοχή Βυζαντινή Αὐτοκρατορία, οἱ Ἁγιορεῖτες ἀντέδρασαν, ὅπως ἄλλωστε καί ἡ πλειοψηφία τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ.
Κατ” ἀρχήν ἔστειλαν γενναία ὁμολογιακή ἐπιστολή πρός τόν Αὐτοκράτορα καί τήν Σύνοδο τῶν Ἱεραρχῶν, ἀφοῦ εἶχε, ἐν τῷ μεταξύ, ἐξοριστεῖ ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἅγιος Ἰωσήφ. Σ' αὐτήν ἐπικρίνουν μέ παρρησία τίς παπικές καινοτομίες, χαρακτηρίζουν τόν πάπα «αἰρετικό» καί «ἀπόστολο τοῦ σατανᾶ», τούς δέ Λατίνους «ἄθεους», ἐνῶ ἐκδηλώνουν τήν....ἀπορία τους «πῶς ἄρα καί προσδεκτέοι καί ἑνωτέοι τῷ ἀμωμήτῳ καί ὀρθοδόξῳ σώματι τῆς ἁγίας καθολικῆς καί ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας» (Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους, “Ἅγιον Ὄρος, 2003).
Ταυτόχρονα διέκοψαν κάθε ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ ὅσους ἑνώθηκαν καί ἀποδέχτηκαν τούς Λατίνους.

 Ὁ Μιχαήλ Η”, ἀποφασισμένος νά ἐπιβάλει τήν ἕνωση μέ κάθε τρόπο, σέ συνεργασία μέ τόν Λατινόφρονα Πατριάρχη Ἰωάννη ΙΑ” Βέκκο (1275-1282) στράφηκε μέ μανία ἐναντίον τῶν Ἁγιορειτῶν. Οἱ δύο λατινόφρονες ἡγέτες Ἐκκλησίας καί Πολιτείας μετέβησαν στό Ἅγιον Ὄρος μέ παπική ἐπικουρία γιά νά ἀναγκάσουν τούς Ἁγιορεῖτες νά δεχθοῦν τήν ἕνωση.
Οἱ Μονές Μεγίστης Λαύρας καί Ξηροποτάμου ὑπέκυψαν πρός στιγμήν στήν βία τῶν Λατινοφρόνων καί ἀποδέχτηκαν τήν βδελυρή ψευδοένωση.
Οἱ Μοναχοί, τῆς Μονῆς τῶν Ἰβήρων ἀντιστάθηκαν μέ ἄκαμπτο καί ἀδιάλλακτο φρόνημα. Ἤλεγξαν μέ αὐστηρότητα καί παρρησία τόν δυσσεβῆ βασιλέα καί τούς ὁμόφρονές του ὡς αἰρετικούς καί παράνομους. Ὁ Μιχαήλ ἐξοργισμένος ἔδωσε ἐντολή στούς στρατιώτες του νά βάλουν σ” ἕνα πλοῖο τούς μοναχούς πού κατάγονταν ἀπό τήν Ἰβηρία καί ἀφοῦ ξανοιχτοῦν στό πέλαγος νά τό βυθίσουν μαζί μέ τούς ἐπιβάτες του. Ἔτσι οἱ ἅγιοι Ὁσιομάρτυρες ἔλαβαν τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου ἐπισφραγίζοντας μέ τή θυσία τους τήν ὅλη ὁσιακή βιωτή τους. Τούς Ἅγίους Ἰβηρίτες Ὁσιομάρτυρες ἑορτάζουμε στίς 13 Μαΐου.
Οἱ λατινόφρονες συνεχίζοντας τήν καταστροφική ἐπιδρομή τους ἔφθασαν στή Μονή Βατοπαιδίου, ἀλλά καί ἐκεῖ ἀντιμετώπισαν ἰσχυρή ἀντίδραση. Ἀφοῦ κατάλαβαν πώς δέν ὑπῆρχε περίπτωση νά λυγίσουν τούς μοναχούς πού ἀντίκρυσαν ὡς ἀκλόνητους βράχους τῆς Πίστεως, ἄρχισαν νά τούς κακοποιοῦν. Τέλος ἔσυραν ἔξω τόν ἁγιώτατο προηγούμενο Ὅσιο Εὐθύμιο καί δώδεκα ἀπό τούς μοναχούς καί τούς ἀπηγχόνισαν. Ἡ μνήμη αὐτῶν τῶν Βατοπαιδινῶν ὁσιομαρτύρων ἑορτάζεται στίς 4 Ἰανουαρίου.

Ἔπειτα ἀπό ὅλα αὐτά καί ἐνῶ οἱ Λατινόφρονες συνέχιζαν νά λεηλατοῦν τά πάντα στό πέρσμά τους, ἔφθασαν στή Μονή τοῦ Ζωγράφου.

...«διό καί νῦν τήν δεξιάν σου, ἐμοί δάνεισον, ἵνα καί πλύνω ἐν ἐμοί, τοῦ κόσμου τά πταίσματα»

 

  «Ὕψος οὐρανοῦ, οὐδαμῶς ἐξιχνιάσω· ἄστρων ἀριθμόν, οὐδέ γῆν ἀναμετρήσω· καί πῶς τῆς κορυφῆς σου, τῷ Δεσπότῃ ὁ Πρόδρομος, ἅψομαι χειρί; Πῶς δέ βαπτίσω, τόν φέροντα δρακί τήν κτίσιν; Διό κράζω σοι· Εὐλογημένος ὁ φανείς, Θεός ἡμῶν δόξα Σοι».
«Σύνθρονος Πατρί, καί τῷ Πνεύματι ὑπάρχων, ταῖς ἀγγελικαῖς, στρατιαῖς δορυφοροῦμαι· ἀλλά σμικρῷ σπηλαίῳ, ἐξενίσθην τικτόμενος, ἐν τῇ Βηθλεέμ δι’ εὐσπλαγχνίαν· διό καί νῦν τήν δεξιάν σου, ἐμοί δάνεισον, ἵνα καί πλύνω ἐν ἐμοί, τοῦ κόσμου τά πταίσματα»

  (Καθόλου δέν μπορῶ νά ἐξιχνιάσω τό ὕψος τοῦ οὐρανοῦ κι οὔτε νά μετρήσω τόν ἀριθμό τῶν ἄστρων ἀλλά καί τή γῆ. Καί πῶς θά ἀγγίξω μέ τό χέρι μου τήν κεφαλή σου, ἐγώ ὁ Πρόδρομος ἀπέναντι σέ Σένα τόν Δεσπότη Κύριο; Καί πῶς θά βαπτίσω Ἐσένα πού κρατᾶς στό χέρι Σου τή Δημιουργία; Γι’ αὐτό Σοῦ φωνάζω δυνατά: Εὐλογημένος εἶσαι Θεέ μου πού φανερώθηκες, δόξα Σοι.
Εἶμαι σύνθρονος μέ τόν Πατέρα καί τό Πνεῦμα καί δορυφοροῦμαι ἀπό τίς ἀγγελικές στρατιές. Κι ὅμως γεννήθηκα ὡς ἄνθρωπος στή Βηθλεέμ καί φιλοξενήθηκα σέ μικρό σπήλαιο λόγω τῆς ἀγάπης Μου. Γι’ αὐτό καί τώρα δάνεισέ μου τή δεξιά σου, προκειμένου νά ξεπλύνω ἐγώ τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου).

  Ἀπό τούς αἴνους τῆς προπαραμονῆς τῆς Μεγάλης Ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων ἀκούγονται στήν Ἐκκλησία μας σέ ἦχο πλ. β΄ τά ὑπέροχα αὐτά τροπάρια, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν διάλογο μεταξύ τοῦ Ἰωάννου Προδρόμου καί τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

  Ὁ ὑμνογράφος δέν ἱκανοποιεῖται μέ μία «ξερή» κατάθεση τῆς σημασίας τοῦ Βαπτίσματος τοῦ Κυρίου γιά σύμπαντα τόν κόσμο – καί αὐτό γίνεται βεβαίως σέ ἄλλα τροπάρια.

  Δραματοποιεῖ τά γεγονότα πού συνέβησαν ἐκεῖ στό ρεῖθρο τοῦ Ἰορδάνου, τά προβάλλει ἀνάγλυφα, σάν νά εἴμαστε κι ἐμεῖς παρόντες καί ν’ ἀκοῦμε τό τί διαμείφθηκε μεταξύ τοῦ Ἰωάννου καί τοῦ Κυρίου.

  Ὅ,τι μαρτυρεῖ τό Εὐαγγέλιο, τό ἴδιο σχολιασμένο καί ἐπεξεργασμένο μᾶς τό προσφέρει ὁ ὑμνογράφος, προκειμένου ἀσφαλῶς νά κατανοήσουμε ὅσο εἶναι δυνατόν τό μέγεθος τῶν γεγονότων καί τό βάθος τοῦ μυστηρίου τους.

  Στό πρῶτο τροπάριο ἀκοῦμε τόν προβληματισμό καί τήν ἐπιφύλαξη καί τόν φόβο ἀκόμη τοῦ ἁγίου Προδρόμου: «δέν μπορῶ νά ἐξιχνιάσω τά ἐπίγεια καί τά κτιστά καί πῶς θά ἀγγίξω καί θά βαπτίσω τόν ἴδιο τόν Δημιουργό πού φέρει στό χέρι Του τά σύμπαντα; Τό μόνο πού μπορῶ νά κάνω εἶναι νά Τόν δοξολογῶ».

  Κι ἀμέσως στή συνέχεια ἀκοῦμε τήν ἀπάντηση τοῦ Κυρίου:

 «Ναί, εἶμαι ὁ ἕνας τῆς Τριάδος καί μέ δορυφοροῦν ἀγγελικές στρατιές. Ὅμως ἡ ἀγάπη μου εἶναι αὐτή πού μέ ἔκανε νά ἔλθω ταπεινά στή γῆ καί νά γεννηθῶ μάλιστα σ’ ἕνα μικρό σπήλαιο. Ὁπότε ὡς συνέχεια τῆς κένωσής μου αὐτῆς εἶναι καί ἡ βάπτισή μου ἀπό σένα Ἰωάννη, μέ σκοπό νά ξεπλύνω τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου». 

Στό πρόσωπο τοῦ Ἰωάννου ζοῦμε κι ἐμεῖς τό ἴδιο θάμβος καί τό ἴδιο δέος: κατανοοῦμε ἀπό τά γεγονότα τήν ἀγάπη καί τήν ταπείνωση τοῦ Δημιουργοῦ, καί μαζί του κράζουμε: Εὐλογημένος ὁ φανείς, Θεός ἡμῶν, δόξα Σοι.

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

Καινούργιος χρόνος-Γ. Βερίτης

Καινούριος χρόνος πάλι ξημερώνει

και σβήνεται και χάνεται ο παλιός

μαζί του να σβηστούνε όλοι οι πόνοι

το δάκρυ μας, η λύπη, ο στεναγμός.

Καινούργιος χρόνος πάλι ξημερώνει

και λάμπει ο σκοτισμένος ουρανός

μ’ ελπίδες ο Θεός να τον χρυσώνει

και να ‘ν ευτυχισμένος και καλός.

Ελάτε να γυρίσουμε και πάλι

στην πίστη του Χριστού σαν αδελφοί

και ο χρόνος ο καινούργιος θα μας βγάλει

στης δόξας την ολόφωτη κορυφή.

Χριστέ μεγαλοδύναμε Θεέ μας

Χριστέ γεμάτε αγάπη και στοργή

χαρούμενο το χρόνο χάρισέ μας

και δώσε την ειρήνη σου στη γη.

Ο εκκλησιασμός της νέας χρονιάς και η Θεία Λειτουργία της Κυριακής

  «Kαί νέον Ἔτος ἀριθμεῖ...», τραγουδάει ἡ λαϊκή εὐσέβεια, πού ἀγκάλιαζε –μέχρι πρίν λίγα χρόνια– ὅλες τίς πτυχές τῆς ζωῆς τοῦ λαοῦ μας. Ἄρχισε τό νέο ἔτος μέ πανηγυρικό Ἐκκλησιασμό του καί μᾶς συνεκκλησίασε, γιά νά μᾶς κρατήση ὁλόκληρο τόν χρόνο ἐκκλησιασμένους, λειτουργημένους, δηλαδή ἀνθρώπους πού πατοῦν καί ἐρ­γά­ζονται στή γῆ ἀλλά, ταὐτόχρονα, ἑτοιμάζονται γιά τά αἰώνια οὐράνια χρόνια, πού θά ἐπακολουθήσουν γιά τόν καθένα μας, ὅταν συμπληρωθῆ ὁ ἀριθμός τῶν ἐτῶν πού μᾶς ἀναλογεῖ.

 Ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ εἴσοδος τοῦ Νέου Ἔτους, ἔγινε μέσα στήν κατανυκτική Ἀγρυπνία τῆς Ἐνορίας μας, στίς 12 τά μεσάνυχτα τῆς 31ης Δεκεμβρίου καί μᾶς ἀφύπνισε πνευματικά, ἐπισημαίνοντάς μας πόσο συνυφασμένη πρέπει νά εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία, μέ τήν καθημερινή μας ζωή, ἰδιαιτέρως δέ κάθε Κυριακή!
  Ὅσοι εἴμαστε τό βράδυ στήν Ἀγρυπνία καί ὅσοι ἦλθαν στήν πρωϊνή Λειτουργία τῆς Πρωτοχρονιᾶς νοιώσαμε καί πάλι τό γιατί ἡ Ἐκ­κλησία μας δίνει τόσο μεγάλη σημασία στόν Ἐκκλησιασμό, καί ἰδιαίτερη στόν Ἐκκλησιασμό τῆς Κυριακῆς. Μᾶς τονίζουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῶν Ἀποστολικῶν καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ὅτι ὅποιος λείπει ἀπό τή Θεία Λειτουργία ἐπί τρεῖς συνεχόμενες Κυριακές, χωρίς νά ἔχει πνευμα­τικά εὔλογη δικαιολογία, αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι σάν νά χάνη τό Ἅγιο Βάπτισμα, ἀφοῦ ἀφωρίζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία!

 Ἔτσι ἐξηγεῖται τό σημερινό πνευματικό κατάντημα τῆς Πατρίδος μας, μιᾶς Πατρίδος, πού ἡ συντριπτική της πλειοψηφία κοιμᾶται βαρειά κάθε Κυριακή πρωΐ, ἤ κάνει τζόκινγκ στούς δρόμους ἀπό τά ἄγρι­α χαράματα, καί ἄλλες τέτοιες ἀνόητες ἀσχολίες, μέ ἀποτέλεσμα νά γίνουμε λαός θηριώδης, μανιασμένος, διχασμένος, λαός προδοτῶν καί προδομένων!
 Μέσα στή ζάλη καί στήν ταραχή, πού κυριαρχοῦν, ἔχουμε ἀνακατέψει καί τά μαθήματα τῆς Πνευματικῆς Ζωῆς. Χάσαμε τίς προτεραι­­ότητες, τό τί μᾶς εἶναι ἀπαραίτητο, τό τί εἶναι ζωτικό καί ἀναγ­καῖο.

 Δώσαμε προτεραιότητα στά λόγια καί ὄχι στήν Πράξη, γι’ αὐτό ἀτόνισε τό ἐνδιαφέρον μας γιά τή Θεία Λειτουργία καί ἰδιαίτερα τῆς Κυριακῆς. Παραγεμίσαμε τό μυαλό μας μέ θρησκευτική φλυαρία, ἀποστηθίζουμε καί ἀναμασοῦμε τίς προδιαγραφές τῆς “ἁγιότητος” πού διαμορφώνει ἡ φαντασία μας, καί κάναμε καθημερινό μας ἐν­τρύ­­φημα ἀρρωστημένα κείμενα πού δέν διαφέρουν ἀπό τόν... «Κα­ζα­μία»!
 Ἀπουσιάζει ἡ πράξη ἀπό τή ζωή μας γιατί ἀπουσιάζει ἡ Θεία Λειτουργία, πού εἶναι Πράξη, ἔργο τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ, πού μεταβάλλεται μέ τή Θεία Χάρη σέ Θεῖο Ἔργο!

 Ἡ Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς εἶναι προορισμένη γιά ἐκεί­νους τούς ἀνθρώπους πού ἀνταποκρίνονται στήν κλήση τους ἀπό τόν Θεό ὅτι εἶναι «θεοί κεκελευσμένοι». Εἶναι γι’ αὐτούς πού, μι­μού­­με­­νοι τόν Δημιουργό Θεόν Λόγον, ἕξι ἡμέρες ἐργάζονται καί τήν ἑβδόμη ἀναπαύονται μέ τήν Θεία Λειτουργία καί ἀναπαύουν ὅσους τούς πλησιάζουν. Ὅσοι συ­στη­ματικά δέν συμμετέχουν στήν Ἱερή αὐτή ἐργασία, πού εἶναι ταὐτόχρονα ἀπόλαυση καί τιμή,ἀπό προορισμένοι γίνονται ἀφωρισμένοι, ἀφοῦ ἐπιλέγουν ἑκούσια νά μή συμμετέχουν στήν Κυριακάτικη κάθοδο τοῦ Παραδείσου στή γῆ μας.

Ὅσοι χωρίς πνευματική δικαιολογία δέν ἐκκλησιάζονται τήν Κυριακή πρέπει νά διδαχθοῦν ἀπό αὐτά πού συνέβησαν καί σημάδεψαν τήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
 Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς ἔλλειψε τήν Κυριακή πού ἐμφανίστηκε ὁ Χριστός στούς ἄλλους ἐκκλησιαζομένους Μαθητάς Του, ἔχασε τήν Παρουσία τοῦ Χριστοῦ καί κινδύνεψε νά χάση τήν πίστη του, πού τήν ξαναβρῆκε, διορθώνοντας τό λάθος του αὐτό «μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ», τήν ἑπόμενη Κυριακή.
 Ἡ Πεντηκοστή, ἡ Κάθοδος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού μᾶς χάρισε τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἔγινε ἡ­μέ­ρα Κυριακή. Ἡ «Ἀποκάλυψις» τῶν Μελλόντων στόν Ἅγιο Ἀπό­στο­­λον καί Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην τόν Θεολόγον ἔγινε ἡμέρα Κυρια­κή. Ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας δέν γνωρίζωμε σέ ποιά ἡμερομηνία καί σέ ποιά ὥρα θά γίνη, ἔχω, ὅμως, μιά βεβαιότητα ὅτι θά γίνη ἡμέρα Κυριακή, γιατί ἡ Κυριακή εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχήν ἡμέρα τοῦ Κυρίου μας.
 Αὐτό μᾶς τό ἔδειξε ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἴδιος μέ τό νά θαυματουργῆ σχεδόν πάν­το­τε ἡμέρα Σάββατο, πού στήν Παλαιά Διαθήκη ἦταν προτύ­πω­ση τῆς Κυριακῆς.

Ξεχάσαμε τήν Κυριακή, ἀδιαφορήσαμε γιά τήν Κυριακή ὅλοι μας. Κληρικοί καί λαϊκοί. Ξεχάσαμε ὅτι Θεία Λειτουργία γίνεται κάθε μέρα ὥστε νά ἔχουν τή δυνατότητα ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά βροῦν τή μέρα πού ἡ ἐργασία τους τό ἐπιτρέπει καί νά ἐκκλησιάζονται.

 Ἡ Κυριακή ὅμως, εἶναι Πανορθόδοξο προσκλητήριο γιά τήν συνάθροιση ὅλων τῶν –ὅπου γῆς– Πιστῶν, ὥστε ἑνωμένοι ὅλοι μας μέ τή Θεία Λει­τουργία –ἀσχέτως τοῦ Ναοῦ πού ἐκκλησιάζεται ὁ κα­θέ­νας μας– νά ὑ­πο­δεχθοῦμε τόν Χριστό μας, πού κατέρχεται μέ ἰδι­αίτερο τρόπο τήν ἡμέρα πού ἔχει τό Ὄνομά Του, σάν μιά ἀέναη, ἀόρατη ἀλλά πραγ­μα­τι­κή προ­αναγ­γελία τῆς Δευτέρας καί Ἐνδόξου Παρουσίας Του! Ἔτσι ἐξηγεῖται καί τό γιατί ἡ Ἐκκλησία μας δέν ἀποκόπτει ἀπό τό Σῶμα Της ὅσους ἀπουσιάζουν ἀπό τήν καθημερινή Θεία λειτουργία, ἀκόμη καί τῶν μεγάλων ἑορτῶν, ἀλλά ἀφορίζει μόνο ἐκείνους πού ἀπουσιάζουν ἀναίτια τήν Κυριακή.
  Ἀναίτιες ἀπουσίες εἶναι πολλές, ὅπως ἡ ἀπουσία τῶν μαθη­τῶν λόγω συμμετοχῆς τους σέ φροντιστηριακά μαθήματα ἤ φροντιστηριακές ἐξετάσεις, πού, ὅσο περνοῦν οἱ μέρες, γενικεύονται σέ ὅλη τήν Πατρίδα μας χωρίς νά διαμαρτύρονται Ἱεράρχες, Πνευματικοί, γονεῖς, καθηγητές καί μαθητές!

 Ἔχουμε ὑποταχθεῖ στή μοῖρα μας! Τριακόσιοι Βουλευτές ἀποφάσισαν νά συμμαχήσουν μέ τήν ἀθεϊστική Δύση καί νά “βγάλουν τόν Χριστό” ἀπό τίς ψυχές τῶν Ἑλλήνων καί τούς ἀφήνουμε ἀνενόχλητους μέ τό “ὠχαδελφικό” δικαιολογητικό “πώς ἄλλαξαν οἱ καιροί καί δέν μποροῦμε νά τούς φέρουμε πίσω”! Οἱ καιροί δέν ἄλλαξαν, ἐμεῖς –οἱ λεγόμενοι χριστιανοί– ἀλλάξαμε καί “βολευτή­κα­με” μέ τίς ἀλλαγές τῶν καιρῶν πού ἐπέβαλαν οἱ “προ­σκυ­νη­μένοι” πολιτικοί πράκτορες τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς!

Γι’ αὐτό οἱ “προσκυνημένοι” προχωροῦν ἀκάθεκτοι! Πρόσφατα νομοθέτησαν –οἱ παράνομοι– κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς(!), πού ἐθέσπισε ὁ Μέγας Ἅγιος Κωνσταντῖνος καί τήν σεβάσθηκαν οἱ Ἀγαρηνοί καί ὅλοι οἱ κατακτητές τῆς Πατρίδος μας μέσα στούς δεκαεπτά αἰῶνες!

Πότε θά ξεσηκωθοῦμε; Ποιός θά μᾶς ξεσηκώση; Ἕως πότε θά ἀνεχόμαστε νά καταντᾶ μέρα μέ τήν ἡμέρα «γενεά ἄπιστος καί διεστραμ­μένη» τό κάποτε εὐσεβές Γένος μας; Θά ἀρκεσθοῦμε στήν μοιρολατρεία ἤ θά ἀδράξουμε τό κοντάρι τοῦ Φινεές νά πατάξουμε ὅλους αὐτούς πού ἀσελγοῦν στό Σῶμα τῶν Πιστῶν, πού εἶναι Ἐκκλησία;
Φαίνεται πώς σήμερα πιά πρέπει νά διδαχθοῦμε εὐσέβεια καί ἀπό τήν ἄλογη Κτίση, ἀφοῦ γίναμε ἀλογότεροι τῶν ἀλόγων καί, ὄχι μόνο δέν ἐκκλησιαζόμεθα τίς Κυριακές ἀλλά οὔτε τόν Σταυρό μας δέν κάνουμε ὅταν καθήσουμε στό τραπέζι γιά νά φᾶμε! Πρέπει νά διδαχθοῦμε εὐσέβεια ἀπό τήν ἄλογη Κτίση πού ὑπακούει στόν Κτίστη μέ φυσικό καί ἀδιαπραγμάτευτο τρόπο, χωρίς νά ἐπηρεάζεται ἀπό τήν δική μας ἀπείθεια καί ἀσέβεια.

Χαρακτηριστικό ἀλλά καί ἐκπληκτικό εἶναι τό παράδειγμα τῆς συμπεριφορᾶς τῶν πουλιῶν Horneros, πού ἐργάζονται κάθε ἡμέ­ρα ὀκτώ ὧρες γιά τό κτίσιμο τῆς φωλιᾶς τους καί τήν Κυριακή δέν ἐργά­ζονται ἀλλά ἔχουν ἀργία!





Ἄς προσέξουμε τήν περιγραφή τοῦ ἐρευνητοῦ Daniel Carajal, πού παρατήρησε τή ζωή αὐτῶν τῶν πουλιῶν:

Αφοδεύοντας (σ)το ιερό

του Μάνου Στεφανίδη 

 Αυτό που απέδειξε με κυνικήν ωμότητα ο μοιραίος Αλέξης σ’ αυτά τα χρόνια της εξουσίας του, είναι πως είμαστε κι εμείς όλοι, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι, ίδιοι κι απαράλλαχτοι με τους άλλους, τους απέναντι. Ή, τουλάχιστον τους περισσότερους. Καμία διαφορά, καμία εξαίρεση, καμιά ελπίδα… Τα προσωπεία έπεσαν και τα πρόσωπα έγιναν θλιβερές καρικατούρες του εαυτού τους. Ο Μπαλάφας στη θέση του Γιακουμάτου.

Έτσι, κι οι απέναντι θα επιστρέψουν με την σειρά τους και με την ίδια κι απαράλλαχτη αλαζονεία με την οποία πρωτοανέβηκε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τα σκαλιά του Μαξίμου, στους παλιούς τους θώκους. Σίγουροι, δηλαδή επικίνδυνοι.

Λες και οι δυσάρεστες εμπειρίες κι ακόμα χειρότερα οι οδύνες αυτού του τόπου δεν αξίζει να διδάξουν τίποτα το ουσιαστικό στο μακάριο, πολιτικό μας σύστημα… Στις αποκρουστικές βεβαιότητες των δύο μονομάχων. Αφού κι οι απέναντι περιμένουν να νικήσουν όχι γιατί έχουν ανανεωθεί ριζικά ή κομίζουν κάτι το συνταρακτικά καινούργιο αλλά γιατί απλώς εκπροσωπούν το μη χείρον βέλτιστον. Λες και μπορεί να υπάρξει κάτι χειρότερο από την σπείρα των Συριζανέλ και των θλιβερών, δευτερότριτων πασόκων συνοδοιπόρων τους. Δείτε τι προτείνουν αμφότεροι για τον πολιτισμό. Τίποτε!

Στη Ν.Δ. λοιπόν αστεία, πολιτικά πρόσωπα που σε άλλες συνθήκες θα είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης, αλληλοπροσφωνούνται «πρόεδροι» και

Όμορφη και παράξενη πατρίδα

Όμορφη και παράξενη πατριδα 

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης

 Μουσική: Δημήτρης Λάγιος Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας 

Όμορφη και παράξενη πατρίδα 

ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα 

Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά

 στήνει στην γη καράβι κήπο στα νερά 

κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται 

μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται

 Όμορφη και παράξενη πατρίδα 

ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα 

Κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά 

κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα 

μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς

 ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύρρανους 

Όμορφη και παράξενη πατρίδα

 ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Μερικοί λένε πως η ζωή μας είναι αρκετά σύντομη

 

 Μερικοί λένε πως η ζωή μας είναι αρκετά σύντομη. Νομίζουμε όμως πως από μόνοι μας συντομεύουμε το χρόνο της ζωής μας από την κατάχρηση, την παράχρηση και την ηθοφθορία...
 Αν τη ζωή τη χρησιμοποιήσουμε με σεβασμό, περίσκεψη και φειδώ είναι σίγουρα αρκετά μεγάλη. Ο άνθρωπος γενικά δεν εκτιμά τον χρόνο, τον αφήνει να κυλά ανεκμετάλλευτα, τον σπαταλά εύκολα, δεν τον αξιοποιεί, δεν τον χρησιμοποιεί χρήσιμα. Οι άνθρωποι ζουν συχνά ως επιγείως αθάνατοι.

   Δεν εξαγοράζουν τον καιρό, παρά το ότι οι ημέρες είναι αρκετά πονηρές. Ο χρόνος μακραίνει όσο ο άνθρωπος αυξάνεται πνευματικά, όσο πλησιάζει το βάθος και την ιερότητα του νοήματος της ζωής...
  Μερικοί γέρασαν χωρίς να ζήσουν όντας γέροι και νέοι γέρασαν προτού να μεγαλώσουν. Φοβούνται τον θάνατο, παρότι δε γνωρίζουν να ζήσουν. Χάνουν τη ζωή μέσα από τα χέρια τους δίχως να τη ζήσουν. Δεν ξέρουν ούτε τι είναι ζωή, ούτε τι είναι θάνατος, ούτε πιο είναι το ουσιαστικό νόημα της ζωής του ανθρώπου...

Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης

Ν’ ἀνατείλουν δυό ἥλιοι μαζί στό στερέωμα

..Νά γίνει τό ὄνειρο:

Ν’ ἀνατείλουν δυό ἥλιοι μαζί στό στερέωμα. Ὁ ἕνας τους

μές ἀπ’ τήν ἄβυσσο τοῦ διαστήματος ὅπως

πάντα, κι ὁ δεύτερος

μές ἀπό τήν ἀνθρώπινη ἄβυσσο…

Ἄς ζητήσουμε λίγα ἀπό τό νέο χρόνο.

Τήν καλή αντάμωση μόνο.

Ευχές.

(Χειρόγραφη κάρτα του Νικηφόρου Βρεττάκου για την Πρωτοχρονιά 1974)

πηγή

H προσωπικότητα του Μ. Βασιλείου επι τη βάσει των δύο επιταφίων λόγων του Αγ. Γρηγορίου Νύσσης και του Αγ. Γρηγορίου Ναζιανζηνού.

Σύντομο σχεδιάγραμμα του Bίου του Μ. Βασιλείου.

Ο Μ. Βασίλειος γεννήθηκε το 329 ή το 330 στην Καισάρεια της Καππαδοκίας από διαπρεπείς και ηθικούς γονείς, τον πατέρα του Βασίλειο, ρητοδιδάσκαλο και την μητέρα του Εμμέλεια. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στα Άνησα του Πόντου, όπου μεγάλωσε με την επίβλεψη της γιαγιάς του Μακρίνας, η οποία τον μύησε στην ευσέβεια της Εκκλησίας.
Η αγάπη του για την παιδεία τον οδήγησε μετά από την Καισάρεια και την Κων/πολη στην Αθήνα, το 350 μ.Χ, όπου σπούδασε ό,τι καλύτερο είχε να προσφέρει ο Δ΄ αιώνας.
Μετά την άνοιξη του 357 μ.Χ. ταξιδεύει στην Ανατολή για να πραγματώσει και την δεύτερη μαθητεία του κα σπουδή στους ασκητές και ερημίτες. Από το 365 μέχρι το 370 η δραστηριότητά του είναι ευρεία και σπουδαία. Η ποιμαντική του φροντίδα βαίνει παράλληλα με τη συμβολή του στην λατρευτική και λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Σύντομα το κύρος του εξέρχεται των ορίων της Καισάρειας, ακόμα και της Καππαδοκίας. Το τέλος του 367 βρίσκει τον Βασίλειο να παρεμβαίνει ενεργά προς ανακούφιση των θυμάτων του τρομακτικού λιμού. Ιδρύει ειδικά συνεργεία περίθαλψης, ενώ παρά την αρρώστιά του και την σωματική του αδυναμία του δεν έπαυσε να εργάζεται ποιμαντικά.

Σε σχέση με την κεντρική εξουσία ακολούθησε σθεναρή και πείσμονα στάση υπεράσπισης της πίστεως. Ο αυτοκράτορας Ουάλης είχε επαναφέρει τη φιλική προς τους αρειανούς πολιτική και ο ύπαρχος Μόδεστος προσπαθούσε να επιβάλλει τις αιρετικές απόψεις, όμως τον Βασίλειο δεν τον φόβιζε τίποτα, ούτε η δήμευση ούτε τα βάσανα, ούτε η εξορία και ο θάνατος. Το αποτέλεσμα ήταν ο αυτοκράτορας να υποχωρήσει αφήνοντας ελεύθερο τον ιεράρχη στις δραστηριότητές του.

Η δραστηριότητα του Βασιλείου περιέλαβε επίσης και την οργάνωση του μοναχικού βίου και την συστηματοποίηση του κοινωνικού έργου. Όταν προσήλθε στο μοναχικό βίο διαμοίρασε την πατρική του περιουσία και ως επίσκοπος συγκρότησε σύμπλεγμα φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, ήτοι φτωχοκομείο, ορφανοτροφείο, νοσοκομείο με την λειτουργία του οποίου είχαν επιφορτισθεί οι μοναχοί του. Το κοινωνικό αυτό συγκρότημα, σχεδόν ολόκληρη πόλη, ονομάστηκε «Βασιλειάδα». Οι βαριές κοινωνικές και εκκλησιαστικές φροντίδες ήταν δυσβάσταχτες για τον ασθενικό και ασκητικό ιεράρχη. Η υποβόσκουσα ασθενικότητα εκδηλώθηκε τέλος ως οξεία νόσος των νεφρών, η οποία τον οδήγησε και στον θάνατο στα τέλη Δεκεμβρίου του 378. Ο πιστός φίλος του, Γρηγόριος ο θεολόγος, απομακρυνόμενος της Κων/πολεως (381) διήλθε εκ Καισαρείας και εκφώνησε τον επιτάφιο λόγο του.

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ήταν τόσο μεγάλη η προσωπικότητα του Βασιλείου ώστε ο Γρηγόριος Νύσσης μη δυνάμενος δια λόγων να τον εγκωμιάσει, παρατηρεί «κρείττον αν είη τη σιωπή μάλλον αύξειν εν εαυτοίς το θαύμα ή δια του λόγου κατασμικρύνειν τον έπαινον», (ΒΕΠ 69,355, 21-22). Εν συνεχεία δε, παρατηρεί ότι ο καλύτερος επαίνος είναι «το δια της μνήμης εκείνου τον βίον ημίν γενέσθαι της συνηθείας βελτίονα» (ΒΕΠ 69,366,38-39).

Επομένως, καταλήγει ο Γρηγόριος Νύσσης«…και εμείς που καυχιόμαστε για τον Βασίλειο, ας δείξουμε με την ζωή μας πως είμαστε μαθητές του…)

Ο χρόνος τρέχει και δεν περιμένει αυτόν που αργοπορεί

πηγή

Η Τιμία Κάρα και το αδιάφθορο χέρι του Μεγάλου Βασιλείου

Η Τιμία Κάρα του Μεγάλου Βασιλείου του Ουρανοφάντορος, αφιέρωμα του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά. Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους.

Η ασημένια λειψανοθήκη του 1849 με τους βυζαντινούς σταυρούς, 
όπου φυλάσσεται η δεξιά χείρα του Μεγάλου Βασιλείου.
Αποθησαυρίζεται στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Το αδιάφθορο χέρι του Μεγάλου Βασιλείου (ίσως αφιέρωμα του βυζαντινού αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά).
Σκευοφυλάκειο του Ιερού Ναού της Αναστάσεως, Ιεροσόλυμα.

Και άλλα λείψανα του Μεγάλου Βασιλείου στην leipsanothiki