Πριν τη σφραγίδα του αντιχρίστου θα έχει σφραγιστεί ο νους με την αμαρτία

«Τη σφραγίδα θα μπορέσουν να τη βάλουν μόνο σε αυτόν, που αμετανόητα ζούσε μέσα στην αμαρτία και που έχει αποκοπεί με τη ζωή του από τον Κύριο. Πριν τη σφραγίδα του αντιχρίστου θα έχει σφραγιστεί ο νους με την αμαρτία».

Στάρετς Ιωάννης Κρεστιάνκιν 

Λεωνίδας Ανδρούτσος, ο γιος του ήρωα του 1821 Οδυσσέα Ανδρούτσου

 Μέσα στο παλιό νεκροταφείο της πόλης του Μονάχου στην Γερμανία, υπάρχει ένας τάφος με το όνομα Λεωνίδας Ανδρούτσος, όπου είναι θαμμένος ο γιος του ήρωα του 1821 Οδυσσέα Ανδρούτσου.

 Ο Λεωνίδας γεννήθηκε το 1824 στην σπηλιά της Βελίτσας που ήταν γνωστή και ως «Μαύρη Τρούπα του Παρνασσού» και βαπτίστηκε «Λεωνίδας» από τον οπλαρχηγό της Άμφισσας, Πανουργιά. Σε ηλικία ενός έτους έμεινε ορφανός και βρέθηκε σε άμεσο κίνδυνο από αυτούς που βρίκονταν πίσω από την δολοφονία του πατέρα του. Η μητέρα του, έκρυβε τον μικρό Λεωνίδα σε φίλους και σπηλιές και έκανε τα πάντα για να προστατέψει το παιδί της. Και για να το μεγαλώσει. Δεδομένου ότι ο Οδυσσέας είχε δώσει όλη την περιουσία του στον Αγώνα για ανεξαρτησία, η οικογένεια ήταν καταδικασμένη στη φτώχεια. Ωστόσο, ο φιλέλληνας βασιλιάς της Βαυαρίας και πατέρας του Όθωνα, Λουδοβίκος Α’ παρενέβη και έθεσε υπό την προστασία του τον μικρό Λεωνίδα....
Με την έλευση του Όθωνα στην Ελλάδα, το 1833, ο νεαρός Ανδρούτσος στάλθηκε στο Μόναχο της Βαυαρίας, προκειμένου να μεγαλώσει στο βασιλικό οίκο. Όμως ούτε ο μικρός Ανδρούτσος είχε καλή τύχη. Η επιδημία χολέρας που θέριζε τα ευρωπαϊκά εδάφη του κόστισε τη ζωή. Πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου του 1836, σε ηλικία μόλις 12 ετών....

 Ο Λουδοβίκος Α’ ανέλαβε η ταφή του να γίνει με τιμές. Κατέθεσε μάλιστα ένα γενναίο ποσό στην τράπεζα με την εντολή οι τόκοι των χρημάτων να δαπανούνται για την συντήρηση του τάφου. Έτσι και έγινε. Ο τάφος του Λεωνίδα Ανδρούτσου διατηρείται μέχρι και σήμερα στο παλιό νεκροταφείο του Μονάχου, απέναντι από τον τάφο του Ηλία Κατσάκου Μαυρομιχάλη, επίσης αγωνιστή της ελληνικής επανάστασης. 

 Εκτός από τα προσωπικά στοιχεία και την ιστορία του μνημείου, ο τάφος φέρει και την επιγραφή του Γερμανού φιλέλληνα και ουμανιστή Ειρηναίου Θείρσιου, η οποία είναι χαραγμένη τόσο στα ελληνικά όσο και στα γερμανικά. Στην επιγραφή αναφέρεται: «Ειμί θάλος πολυανθές, υπ’ ανδρών βλαστέν αρίστων,οίτινες αντ’ αρετής έργ οδυνηρά πάθον.Τον δε πάππον ελών νηλεώς εφόνευσ ο τύραννος,ου βία αλλά δολω, φάρμακα λυγρά διδούς.Τον δ ου γεννητήρα, τον εν πολέμοις αδάμαστον,εχθροδαποί πύργον κρήμνισαν εκ μεγάλου.Μήτηρ δε, η Παρνασσού ενί σπηλαίοις μ’έτικτεν,ενθάδε δωδεκάτη κλαύσεν αποφθίμενον»...

Απόδοση: Είμαι βλαστάρι ανθηρό, από άνδρες αρίστους βγαλμένο, οι οποίοι αντί για καλά, οδυνηρά έπαθαν. Τον παππού μου τον κυνήγησε και τον σκότωσε ο τύραννος όχι με τη δύναμη αλλά με δόλο, φαρμάκι δίδοντάς του ολέθριο. Τον πατέρα μου τον αδάμαστο στους πολέμους, μοχθηροί τον γκρέμισαν από πύργο ψηλό. Η μητέρα μου, που σε μια σπηλιά με γέννησε του Παρνασσού, κλαίει εδώ και τον δωδεκαετή καταστραμμένο....

Εδώ και μερικά χρόνια, ο Ελληνικός Σύλλογος Λόγου και Τέχνης της Βαυαρίας οργανώνει το ετήσιο μνημόσυνο

πηγή

Δεν μετανοούμε. Μετανοούμε με τα λόγια.Ακόμα και σε αυτή την φοβερή, προδρομική εποχή του αντίχριστου

"Μας έμεινε μόνο η Ομολογία. Δεν μετανοούμε. Μετανοούμε με τα λόγια. Όχι όμως με έργα. Ακόμα και σε αυτή την φοβερή, προδρομική εποχή του αντίχριστου."

Γέροντας Γαβριήλ Μάινας

πηγή

Τα ιερά λείψανα του οσίου Βαρσανουφίου του Μεγάλου

 

Τα ιερά λείψανα του οσίου Βαρσανουφίου του Μεγάλου, που φυλάσσονται στην πόλη Όρια της Κάτω Ιταλίας. Μεταφέρθηκαν εκεί από Έλληνες μοναχούς της Παλαιστίνης κατά το έτος 873.

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Η αυθεντική πνευματική ζωή κρύβει ένα ρίσκο

 

Η παραβολή των ταλάντων παρουσιάζει έναν άρχοντα που, επειδή έφυγε για μακρινό ταξίδι, έδωσε στους υπηρέτες του να διαχειριστούν ένα μεγάλο χρηματικό ποσόν. Σε έναν δίνει ένα τάλαντο, σε άλλον δίνει δύο και σε έναν τρίτο πέντε τάλαντα. Το τάλαντο ήταν νόμισμα της εποχής εκείνης, πολύ μεγάλης αξίας. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα επέστρεψε και αφού κάλεσε τους υπηρέτες του, ζήτησε να μάθει πως διαχειρίστηκαν το χρηματικό ποσόν που τους παρέδωσε. «Εκείνος που είχε πάρει τα πέντε τάλαντα, προσήλθε καί έφερε άλλα πέντε τάλαντα και είπε: Κύριε, μου παρέδωσες πέντε τάλαντα· κοίτα, κέρδισα άλλα πέντε τάλαντα.

 Ὁ κύριός του τού είπε: Εύγε, δούλε καλέ και πιστέ. Σε λίγα φάνηκες αξιόπιστος, σε πολλά θα σε εγκαταστήσω. Μπες στη χαρά του κυρίου σου.

 Ήλθε κι εκείνος που είχε πάρει τα δύο τάλαντα και είπε: Κύριε, δύο τάλαντα μου παρέδωσες· κοίτα, κέρδισα άλλα δύο τάλαντα. Ο κύριός του τού είπε: Εύγε, δούλε καλέ και πιστέ. Σε λίγα φάνηκες αξιόπιστος, σε πολλά θα σε εγκαταστήσω. Μπες στη χαρά του κυρίου σου. 

Ήλθε κι εκείνος που είχε πάρει το ένα τάλαντο και είπε: Κύριε, ήξερα ότι είσαι ένας σκληρός άνθρωπος, θερίζεις εκεί, όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις εκεί, όπου δεν σκόρπισες και επειδή φοβήθηκα, πήγα κι έκρυψα το τάλαντό σου στο χώμα· να, έχεις ό,τι είναι δικό σου».

 Αν θα βλέπαμε την σκηνή αυτή με καθαρά ανθρώπινα κριτήρια, θα λέγαμε ότι πιο φρόνημα ενήργησε ο τρίτος υπηρέτης με το ένα τάλαντο, γιατί ο πρώτος και ο δεύτερος εμπορεύτηκαν το μεγάλο χρηματικό ποσό με κίνδυνο να το χάσουν. Κανείς δεν κερδίζει αν δεν κάνει κάποιες διαχειριστικές ενέργειες. Οι δύο πρώτοι εμπορεύτηκαν τα ξένα χρήματα και κέρδισαν, όμως υπήρχε και το ενδεχόμενο να χάσουν. Πήραν ένα μεγάλο ρίσκο. Ο τρίτος επειδή τα σκέφτηκε όλα αυτά, φύλαξε καλά τα χρήματα και όταν επέστρεψε το αφεντικό του τα έδωσε, με τα λόγια, «Κύριε, ήξερα ότι είσαι ένας σκληρός άνθρωπος, θερίζεις εκεί, όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις εκεί, όπου δεν σκόρπισες και επειδή φοβήθηκα, πήγα κι έκρυψα το τάλαντό σου στο χώμα· να, έχεις ό,τι είναι δικό σου».

Ο άρχοντας θύμωσε πολύ και του είπε, «Πονηρέ δούλε και οκνηρέ, ήξερες πως θερίζω εκεί, όπου δεν έσπειρα και μαζεύω εκεί, όπου δεν σκόρπισα. Έπρεπε λοιπόν να βάλεις τα χρήματά μου στους τραπεζίτες και εγώ, όταν επέστρεφα, θα τα έπαιρνα πίσω με τόκο. Πάρτε απ΄ αυτόν το τάλαντο … και τον άθλιο δούλο ρίξτε τον έξω στο σκοτάδι· εκεί θα υπάρχει κλάμα και τρίξιμο των δοντιών». Ο δούλος

Ότιδήποτε άλλο εκτός από το να δουλεύεις ήταν απαγορευμένο-Τζωρτζ Όργουελ, 1984

«Ότιδήποτε άλλο εκτός από το να δουλεύεις ήταν απαγορευμένο. Να περπατάς στο δρόμο, να διασκεδάζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να βρίσκεσαι με φίλους, όλα ήταν απαγορευμένα»

Τζωρτζ Όργουελ, 1984

πηγή

Η μάχη κατά της Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας συνεχίζεται...

Η μάχη κατά της Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας συνεχίζεται από τον καιρό της γέννησής της και θα συνεχίζεται μέχρι την τελευταία μέρα της γήϊνης ζωής του κόσμου.

Στάρετς Ιωάννης Κρεστιάνκιν (✞ 5 Φεβρουαρίου 2006)

πηγή

Αφιέρωμα στον γέροντα Ιωάννη Κρεστιάνκιν ΕΔΩ

TO ΟΡΓΙΟ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ(1941-44)

«….Άλλα προτιμούσαν τον θάνατον οι μαρτυρικοί Δυτικομακεδόνες παρά νά υποκύψουν. Και τό μαρτύριο των συνεχίζετο χωρίς τέλος και κάθε ήμερα και κάθε νύκτα τρομερότερο. Πολλοί παρεφρόνησαν από το ξύλο. Πολλοί εκάθησαν γυμνοί επάνω εις αναμμένα κάρβουνα. Πολλών κοριτσιών έβγαζαν μίαν-μίαν τας τρίχας από τα αιδοία των για να μαρτυρήσουν. Πολλούς τους εκκρεμούσαν από τά πόδια και αφού τους εβασάνιζαν κι λιποθυμούσαν από τό ξύλο τους έβρεχαν νά συνέλθουν γιά νά τους βασανίσουν πάλιν.
Ό πρώτος αντάρτης εις την περιφέρειαν ήτο ό χωροφύλαξ και φοιτητής της νομικής Σταύρος I. Σινάνογλου. Κατόρθωσε ν' απελευθέρωση 5 κρατουμένους και μαζι με τον μάρτυρα Κυρηττόπουλο εβγήκαν εις το κλαρί. 

Ένας πράκτωρ των Ιταλών Ζίος τούς έπρόδωσε. Συνελήφθησαν από τους Ιταλούς και υπέστησαν μαρτύριον εθνικών αγίων.
Ο Επίτροπος Παπακυριακόπουλος άνέφερεν εις την δίκην των πρώτων εγκληματιών πολέμου(εισαγγελική αγόρευση την 6-9 Μαίου 1946 στην πρώτη δίκη των εγκληματιών πολέμου):Τον Σινάνογλου έδεσαν εις την ουρά ενός αλόγου, το οποίον εκάλπασε. Συρόμενον και αιμόφυρτον τον έφεραν εις την Χρούπισταν. Αίμα εβγαινεν από τό στόμα του και από τά αυτιά του. Μέ άλυσσίδα 10 μέτρων τον έδεσαν. Και επι 6 ημέρας τον εξυλοκόπουν. Μη δυνάμενον να περιπατήση τον εκουβαλουσαν σηκωτόν πρωΐ και βράδυ διά μέσου της αγοράς της κωμοπόλεως, και εις τό ύπόγειον του τόπου της ανακρίσεως, εις την οποίαν και ο Ράβάλι μετέσχεν, έσφαζαν, αρνιά διά να βλέπουν οί κρατούμενοι τι τους περιμένει.
Ευγενής ο ιταλός ανακριτής όταν ο ανακρινόμενος δεν ομολόγει, του έλεγε μυθικώς όπως ο μεσαιωνικός προγονός του: «Πρόσεξε, θα σε πάω στο υπόγειο». Ό Σινάνογλου μετά έξαήμερον μαρτύριο εξετελέσθη χωρίς δίκην με μίαν άπλήν διαταγήν του φρουράρχου Βενιέρι, την 7 Μαΐου 1942.Τον ήρωα τον έπέρασαν αυγή πρισμένον από το ξύλο άπό τήν αγορά του χωρίου. Τον οδήγησαν στο νεκροταφείο και τον ήνάγκασαν να σκάψη ό ίδιος τον τάφον του. Εμπρός εις τό φέρετρόν του, ζωντανόν ακόμη, οι δήμιοι του του υπόσχονται άν μαρτυρήσει τους συντρόφους του να του χαρίσουν τήν ζωή. Ήρνήθη, άπεχαιρέτησε τον σύντροφόν του Φλώρον, έδωσε ενα γράμμα για τους γονείς του και παρεκάλεσε να τυλίξουν το πτώμα του μέσα σε μια γαλανόλευκο, και αντίκρισε άφοβα τό εκτελεστικόν απόσπασμα φωνάζων Ζήτω ή Ελλάς…»

Συγκλονιστικό το βιβλίο του Εμμανουήλ Γρηγορίου για τα εγκλήματα πολέμου που συνέβησαν στη Δυτική Μακεδονία κατά τη περίοδο 1941-44 βασισμένο κυρίως στα πρακτικά της δίκης των πρωταιτίων εγκληματιών πολέμου.Όλη η εθνική ελληνική διανόηση,οι παλαιοί μακεδονομάχοι,οι ήρωες του Βορειοηπειρωτικού μετώπου,ανήλικα παιδιά δολοφονήθηκαν αφού πρώτα υπέστησαν τα πάνδεινα.
Για όποιον έχει γερό στομάχι ας το ξεφυλλίσει προκειμένου να κατατοπισθεί για το Εθνικό φρόνημα εκείνων των ανθρώπων της Μακεδονίας που προτίμησαν τα μαρτύρια και το θάνατο,από το να προδώσουν την Ελλάδα.
Το βιβλίο κρίνεται ακατάλληλο για παιδιά.

πηγή

Ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός ανατρέπει την διδασκαλία ότι η μονολόγιστη ευχή «δεν είναι η σωστή προσευχή».

 Ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο μέγας στύλος της Ορθοδοξίας, εκάρη μοναχός σε ηλικία 26 ετών και παρά το νεαρόν της ηλικίας του σύμφωνα με τον Γεώργιο Σχολάριο ήταν «σωφρονέστερος τῶν τάς ἐρήμους οἰκούντων».

 Στην ησυχία του ερημικού νησιού «Αντιγόνη» της Προποντίδος υπεβλήθη σε σκληρή άσκηση και μάλιστα στη μονολόγιστη ευχή, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν». Ακολουθώντας την νηπτική και ασκητική παράδοση των θεουμένων αγίων της Ορθοδοξίας, πέρασε από τα πνευματικά στάδια της καθάρσεως, του φωτισμού, ηξιώθη του δοξασμού από την άκτιστη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και έγινε μυσταγωγός της νοεράς προσευχής.

Το σύντομο κείμενο που ακολουθεί αποτελεί ανάλυση της ευχής του Ιησού, και αρχικώς μας παρεδόθη ως έργον ανωνύμου. Κατόπιν όμως ερεύνης του Σέρβου ιερομονάχου Ειρηναίου Μπούλοβιτς, απεδείχθη πως αποτελεί κείμενο του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού. Πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό ''Κληρονομία'', αρ. 7 (1975), σελ. 345-352, και αργότερα συμπεριελήφθη σε μετάφραση στην ''Φιλοκαλία των ιερών Νηπτικών'', τ. 5, σελ. 284-288, εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη, 1984.
O Άγιος Μάρκος διδάσκει πως η ευχή όχι μόνο είναι «η σωστή προσευχή», αλλά και πλήρης αγίων δωρεών και Ορθοδόξου Ομολογίας. Ομολογία, που δυστυχώς τελεί υπό εξαφάνιση στη διδασκαλία και πράξη των συγχρόνων αρχιποιμένων.

Το κείμενο έχει ως εξής:

Λόγος τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Μάρκου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ περί τῶν λόγων τῆς θείας εὐχῆς, δηλαδή τό ''Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με''

«Πόση δύναμη έχει η ευχή και ποιες είναι οι δωρεές της σε όσους την χρησιμοποιούν και σε ποια πνευματική κατάσταση τους φέρνει, δεν μπορούμε εμείς να το πούμε. Τους λόγους όμως από τους οποίους αποτελείται, τους βρήκαν αρχικά οι άγιοι Πατέρες μας, όχι από δική τους επινόηση, αλλά πήραν αφορμή από παλιά από την ίδια την Αγία Γραφή και από τους κορυφαίους μαθητές του Χριστού. Ή, για να το πούμε καλύτερα, τους δέχθηκαν αυτοί ως πατρική κληρονομιά και τους μετεβίβασαν σε μας.

Ώστε και από αυτό γίνεται φανερό, σε όσους δεν το έμαθαν εκ πείρας, ότι αυτή η ιερή ευχή είναι κάτι το ένθεο και ιερός χρησμός. Γιατί πιστεύουμε ότι αποτελούν θείους χρησμούς και πνευματικές αποκαλύψεις και λόγους Θεού όλα όσα έδωσε στους ιερούς Αποστόλους να πουν ή να γράψουν ο Χριστός, ο οποίος λάλησε μέσω αυτών.

Παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου: Εν καιρώ πανδημίας, μία στις τρείς χώρες καταδικάζει τους καρκινοπαθείς σε ανυπαρξία και τους αφήνει στη μοίρα τους

Ελευθέριος Ανδρώνης

Παγκόσμια μέρα κατά του καρκίνου. 4η Φεβρουαρίου. Σε μία μέρα σαν και αυτή, είναι χρέος μας να φέρουμε και πάλι στο προσκήνιο το σημερινό δράμα που βιώνουν όσοι δίνουν την μάχη της ζωής τους με την επάρατη νόσο, σε συνθήκες πανδημίας.

Ο κορονοϊός κυριολεκτικά σαρώνει τις ζωές των καρκινοπαθών, όχι τόσο γιατί τους απειλεί ο ίδιος ο ιός (που και αυτό είναι αναμφισβήτητα μια σοβαρή απειλή), όσο διότι η εγχώρια και παγκόσμια εργαλειοποίηση του κορονοϊού που έχει σχεδόν μετατρέψει τα συστήματα υγείας σε κέντρα περίθαλψης μίας νόσου (covid – 19), τους έχει εξοστρακίσει σε ένα εφιαλτικό περιθώριο όπου βασιλεύει η ανεπάρκεια και η αδιαφορία του κράτους.

Ακόμα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας που δεν εκφράζει και τις ψυχραιμότερες των εκτιμήσεων σε σχέση με τον κορονοϊό, σήμανε συναγερμό για το θέμα του καρκίνου. Εξετάζοντας τα συστήματα υγείας 53 χωρών, απεφάνθη πως μία στις τρείς χώρες έχει διακόψει μερικώς ή εντελώς (!) τις ογκολογικές υπηρεσίες στην επικράτεια της, εν μέσω κορονοϊού. Μία στις τρείς χώρες!

Μπορούμε να διανοηθούμε τι σημαίνει αυτό για τους καρκινοπαθείς μίας χώρας;

Κρίσιμα και σωτήρια χειρουργεία μπαίνουν σε αναστολή και ποσόστωση λόγω της covid. Η έγκαιρη διάγνωση (ή και η παρακολούθηση) της νόσου σκοντάφτει στο υγειονομικό κομφούζιο του κορονοϊού, σε φρακαρισμένες ή υποστελεχωμένες μονάδες υγείας και νοσοκομεία, όπου -μην ξεχνάμε πως- παραμονεύουν οι ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις.

Ο φόβος που τροφοδοτείται (κυρίως) από τα μέσα ενημέρωσης, οδηγεί σε μεγάλη μείωση των προληπτικών εξετάσεων. Το άγχος και η αγωνία που δημιουργείται στους καρκινοπαθείς λόγω αυτών των χαοτικών συνθηκών και λόγω της κρισιμότητας της νόσου που αντιμετωπίζουν, δρουν καταλυτικά εναντίον τους.

Οι συνθήκες της παρατεταμένης καραντίνας πέρα του ότι προωθούν την κατάθλιψη και τις κρίσεις πανικού, ευνοούν και την καθιστική ζωή, την έλλειψη άσκησης, τη κακή διατροφή, το κάπνισμα και την κατανάλωση αλκοόλ, και όλα μαζί αποτελούν ένα ολέθριο κοκτέιλ σοβαρών υποτροπών της νόσου.

Σε ορισμένες χώρες παρατηρούνται ελλείψεις αντικαρκινικών φαρμάκων και σημαντική

Αγάθη: Η Αγία που νίκησε το ηφαίστειο ( 5 Φεβρουαρίου)

* Αγάθη: Η Αγία που νίκησε το ηφαίστειο ( 5 Φεβρουαρίου)

* Η Ορθή Πρόθεση –Μνήμη Αγίας Αγάθης

~ Σπάραγμα τοιχογραφίας που απεικονίζει την αγία Αγάθη Σπηλαιώδης εκκλησία των αγίων Αγάθης και Λουκίας alle Malve της Ματέρας.

Η μεγαλύτερη ίσως πονηριά του διαβόλου είναι, το ότι έχει κάνει τους ανθρώπους, να μην έχουν την ανάγκη να τραφούν από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

''Η μεγαλύτερη ίσως πονηριά του διαβόλου είναι, το ότι έχει κάνει τους ανθρώπους, να μην έχουν την ανάγκη να τραφούν από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού''.

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

πηγή

Παναγία μου βοήθησε και τούτη τη φορά τους Έλληνες να ψυχωθούν(Θ.Κολοκοτρώνης)

 «Έκατσα που εσκαπέτισαν με τα μπαϊράκια τους απεκατέβηκα κάτω. Ήταν μιά εκκλησία εις τον δρόμον, η Παναγία στο Χρυσοβίτσι, και το καθησιό μου ήτο όπου έκλαιγα την Ελλάς...Σίμωσα, έδεσα το άλογό μου σ' ένα δένδρο, μπήκα μέσα και γονάτισα. Παναγία μου είπα από τα βάθη της καρδιάς μου και τα μάτια μου δάκρυσαν. Παναγία μου βοήθησε και τούτη τη φορά τους Έλληνες να ψυχωθούν. Έκανα το Σταυρό μου, ασπάσθηκα την εικόνα της, βγήκα από το εκκλησάκι, πήδηξα στο άλογό μου και έφυγα. Σε λίγο μπροστά μου ξεπετάγονταν οχτώ αρματωμένοι, ο εξάδελφός μου ο Αντώνης Κολοκοτρώνης και επτά ανήψια του.

 - Κανείς δεν είναι στην Πιάνα, μου είπε ο Αντώνης. Ούτε στην Αλωνίσταινα. Είναι φευγάτοι. 

- Ας μη είναι κανείς αποκρίθηκα. Ο τόπος σε λίγο θα γιομίση παλληκάρια...

Ο Θεός υπέγραψε την λευτεριά της Ελλάδος και δεν θα πάρη πίσω την υπογραφή του».

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Η ομορφιά της μετανοίας αυτής της γυναίκας έμεινε ανεξίτηλη στη μνήμη μου...

Το γεγονός το αφηγήθηκε μία εθελόντρια αδελφή νοσοκόμα και συνέβη στο παλαιό νοσοκομείο των Πατρών, στον “Άγιο Ανδρέα”. Είπε:

«Περί το 1968-69 έκανα την πρακτική μου εξάσκηση στο παλαιό νοσοκομείο των Πατρών που βρισκόταν κοντά στο κάστρο. Η κατάσταση βέβαια ήταν θλιβερή από κτιριακής πλευράς , παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που λιγοστού νοσηλευτικού προσωπικού και των γιατρών. Εμείς οι εθελόντριες βοηθούσαμε όσο μπορούσαμε τις μόνιμες αδελφές και συγχρόνως εξασκούμεθα.
Ένα απόγευμα του Δεκαπενταύγουστου , καθώς μπήκα στον θάλαμο των γυναικών (με 25-30 κρεβάτια ! ) , είδα μία μεσόκοπη γυναίκα να πηγαίνει παραπατώντας προς το κρεβάτι της και ίσα που πρόλαβε να πέσει επάνω του ημιλιπόθυμη και κατάχλωμη.
Την πλησίασα , την σκέπασα και στεκόμουν από πάνω της κοιτώντας το χλωμό πρόσωπό της που ήταν ιδρωμένο. Την είχε περιλούσει κρύος ιδρώτας! Φαινόταν αρχοντική και όμορφη γυναίκα. Πλησίασα στο αυτί της και την ρώτησα αν θέλει να την βοηθήσω σε κάτι. Αντί για απάντηση, άπλωσε το χέρι της και μου έβαλε με κόπο μέσα στη φούχτα μου ένα τσαλακωμένο κιτρινωπό χαρτί, χωρίς να ανοίξει τα μάτια της. Μόνο μου ψιθύρισε:
– Σας παρακαλώ, διαβάστε το μου!
Ξεδιπλώνω το χαρτάκι και τι να δω! Ήταν ένα κομμένο φύλλο, προφανώς από κάποια “Σύνοψη” ή “Ωρολόγιο” και επάνω ήταν τυπωμένος ο πεντηκοστός ψαλμός, ο ψαλμός της μετανοίας, το “ Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου…” !
Άρχισα χαμηλόφωνα να της τον διαβάζω κοντά στο αυτί της: “ Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου …”.

 Καθώς προχωρούσα το διάβασμα, πρόσεξα με συγκίνηση πως από τα κλειστά μάτια της έτρεχαν δάκρυα, που κατρακυλούσαν κι έβρεχαν το μαξιλάρι της.
Όταν τελείωσα , άνοιξε τα μάτια της, είχε λίγο συνέλθει , και με έκπληξη είδα δυο γαλάζια παιδικά μάτια κατακάθαρα και λαμπερά να με κοιτάζουν ήρεμα και ταπεινά. Αμέσως δε, χωρίς δυσκολία, άρχισε να μου λέει με μεγάλη συντριβή:
– Αδελφή ,είμαι πολύ αμαρτωλή! Είχα κέντρο διασκεδάσεως και … καταλαβαίνετε.

«Η τελευταία επιθυμία μου, είναι να φύγω ξυπόλητος από τη ζωήν, πεινώντας, όπως ξεκίνησα στην αρχήν…»

  Ο 97χρονος ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ – ΕΦΟΠΛΙΣΤΗΣ Ιάκωβος Τσούνης γεννήθηκε στην Πάτρα το 1925 και ήταν το 13ο τέκνο μιας πολύτεκνης οικογένειας.
 Είναι απόγονος των αγωνιστών του 1821 Λιονταίων και Πετμεζαίων, και κατά την διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου πλαστογράφησε την ταυτότητά του σε ηλικία 16 ετών, ώστε να εμφανίζεται μεγαλύτερος, για να σπεύσει στο αλβανικό μέτωπο.
  «Η τελευταία επιθυμία μου, είναι να φύγω ξυπόλητος από τη ζωήν, πεινώντας, όπως ξεκίνησα στην αρχήν…» σημειώνει συγκινητικά ο κύριος Τσούνης, που υπογράφει ως «ένας μικρός και ασήμαντος ανθρωπάκος, αλλά γνήσιος απόγονος των πολεμιστών του 1821» σε επιστολή που έστειλε στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ.
 Δώρισε 23.000.000 € στις Ένοπλες δυνάμεις καθώς επίσης και:
-Εξήντα αποβατικά σκάφη στην Ζ’ ΜΑΚ.
-Πλήρης ανακαίνιση 29 κλινών της κλινικής στο 401 ΓΣΝΑ.
-Αγορά ανταλλακτικών διά τα τεθωρακισμένα των ακριτικών μονάδων του Έβρου.
-Αγορά υπερσύγχρονων καμερών νυχτερινής όρασης.
-Ανέγειρε ορθόδοξους ναούς ανά την επικράτεια και πέραν αυτής (Ιαπωνία)
-Μουσείο στη γενέτειρά του, το Αίγιο, στο οποίο φυλάσσονται μεταξύ άλλων και κειμήλια των Λιονταίων, των Πετμεζαίων και του Παπαφλέσσα.
Άγνωστη είναι, τέλος, η έκταση του κοινωνικού έργου του κυρίου Τσούνη, ο οποίος ευρίσκεται μια ζωή δίπλα στον πάσχοντα άνθρωπο.
Επεδώθη ξίφος , παράσημο και ο τίτλος Υποστρατήγου επί τιμή ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης της πατρίδας .
ΑΞΙΟΣ!!!

πηγή

Δώστε εντολή στο τάφο σας να γράψουν: ”Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών”

 Δώστε εντολή στο τάφο σας να γράψουν: ”Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών”, όχι τα άλλα παραμύθια που γράφονται εκεί και κάτι στιχάκια που δεν έχουν μέσα νόημα πίστεως και νόημα Αναστάσεως. Το παν γίνεται γι’ αυτήν την Αναστάση. Η Ανάσταση είναι που μας παρηγορεί. Είναι τόση η θλίψη στον κόσμο αυτόν, τόσο τα δάκρυα και τόσο η κακία, που αν δεν υπήρχε η Ανάσταση, δεν υπήρχε ο λόγος, ούτε ένα δευτερόλεπτο να ζήσει ο άνθρωπος εδώ.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 – 1982).

Ο Γέροντας Ιωαννίκιος Ανδρουλάκης,ένας «παλαιοδιαθηκικός» μοναχός της Κρήτης

Ο Γέροντας Ιωαννίκιος Ανδρουλάκης (1924-2017) ο από Μαλλών Ιεραπύτνης: ένας «παλαιοδιαθηκικός» μοναχός της Κρήτης

Γνωρίσαμε τον π. Ιωαννίκιο με την προτροπή φίλου μας, το 2011, ένα χρόνο πριν μετακομίσουμε από την Κρήτη στην Αθήνα .«Πήγαινετε» μας είπε «γιατί τον ταλαιπωρούν κάτι έλκη στα πόδια του. Πήγαινετε και πληρώνει καλά», τονίζοντας εμφατικά το «πληρώνει καλά».

Κάνοντας «υπακοή», ξεκινήσαμε με τη γυναίκα μου από το Ηράκλειο για τη Νότια Κρήτη στο Βαχό, λίγα χιλιόμετρα μετά την Βιάνο στο δρόμο για Ιεράπετρα. Εκεί πρωτο-συναντήσαμε τον Γέροντα , ο οποίος αναπαύθηκε οσιακά την Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου 2017 στο σπιτάκι του. Έχοντας γεννηθεί και οι δύο μας -η γυναίκα μου και εγώ- εκτός Κρήτης, ο πατήρ Ιωαννίκιος μας άνοιξε ένα παράθυρο στη λαϊκή ευσέβεια της κρητικής ψυχής και στο μοναχισμό της Μεγαλονήσου. Ιδού λοιπόν, «α οίδαμεν λαλούμεν και α εωράκαμεν μαρτυρούμεν» περί του πατρός.

Ο π. Ιωαννίκιος (κατά κόσμον Μιχαήλ Ανδρουλάκης) γέννημα των Μαλίων, εκάρη μοναχός τον Απρίλιο του 1946 στην Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Ιεράπετρας από όπου μετετέθη το 1948 στην Ιερά Μονή Παναγίας Ακρωτηριανής Τοπλού. Άνθρωπος με παρρησία και «θάρρος της γνώμης», ο π. Ιωαννίκιος δεν δίστασε να συγκρουσθεί – όπου και όταν χρειάσθηκε – υπερασπιζόμενος το «συμφέρον» των μονών και του ποιμνίου που διακόνησε, υφιστάμενος της συνέπειες των διαφωνιών του με «μετακινήσεις». Τον Αύγουστο του 1963 εξαναγκάσθηκε από τον Επίσκοπο να μετακομίσει στην ερειπωμένη Ιερά Μονή Παναγίας Εξακουστής που ίδρυσε ο συγχωριανός του Όσιος Χατζη-Ανανίας Μπαρμπεράκης, του οποίου την ανακομιδή των λειψάνων έκανε το 1968. Την ίδια περίοδο, επιδόθηκε σε μια συστηματική προσπάθεια για να αναδείξει την αγιότητα του τελευταίου, συγγράφοντας το Βίο του και τα Θαύματά του.

Το 1976, ο τότε Μητροπολίτης Ιεραπύτνης του ζητά και πάλι να αφήσει το Μοναστήρι – που με κόπους και θυσίες ανακαίνισε, για να εγκατασταθεί στη κατεστραμμένη Μονή του Αγίου Αντωνίου Άρβης υπηρετώντας ταυτόχρονα ως Εφημέριος στην ενορία Λουτρακίου Βιάννου. Ολοκλήρωσε την Ιερατική του διακονία ως εφημέριος στο Βαχό, όπου και εγκαταβίωσε μέχρι την οσιακή κοίμησή του. Παρόλο που κυριολεκτικά «έλιωσε» αναλωνόμενος στη διακονία των μονών και των ενοριών, δεν έλειψαν τα πικρόχολα σχόλια από κληρικούς και λαϊκούς, που πολύ πόνο του επροκάλεσαν.

 Μετά την συνταξιοδότησή του, στο απέριττο σπιτάκι του στο Βαχό, άρχισαν να συρρέουν «κάθε λογής και κοπής» άνθρωποι, όχι μόνο από την Κρήτη, αλλά και από ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο εντός και εκτός Ελλάδος. Ο λόγος του απλός και απέριττος. Η εφαρμογή των εντολών του Θεού, άνευ όρων και υποχωρήσεων ή δεύτερων σκέψεων, ήταν η μόνιμη προτροπή του. Ο Γέροντας δεν χαριζόταν σε κανέναν -ήταν της «χειρουργικής σχολής», εφαρμόζοντας επιθετική θεραπεία «εκρίζωσης» που θύμιζε προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Ήταν απόλυτος, μην αφήνοντας περιθώρια για παρερμηνείες ή για ενδιάμεσες ερμηνείες. Όμως, μέσα στον απόλυτο και αυστηρό του λόγο, διέκρινες την πατρική αγάπη, και μία μεγάλη αγκαλιά που χώραγε τους πάντες,-όχι όμως τη κακοδαιμονία και την αχαριστία.

Ο καθεδρικός ναός της Αγίας Φωτεινής στην Σμύρνη

 Ο καθεδρικός ναός της Αγίας Φωτεινής στην Σμύρνη. Συγκεκριμένα από την πίσω του πλευρά, αυτή του Ιερού. Το 1922 οι Τούρκοι θα την ανατιναξουν με δυναμίτη...  Η Αγία Φωτεινή και το καμπαναριό της ήταν η πρώτη εκκλησία που ανατινάχτηκε με δυναμίτη γιατί ήταν το σύμβολο της Σμύρνης. Ανατινάχτηκε και ισοπεδώθηκε αμέσως. 

 Για την ισοπέδωση της, για να απομακρύνουν τα μπάζα, χρησιμοποιήθηκαν 100 Έλληνες αιχμάλωτοι, πολλοί από τους οποίους κατοίκησαν στη Νίκαια του Πειραιά και από αυτούς έχουμε μαρτυρίες ότι η ανατίναξη και η ισοπέδωση της έγινε αρχές Οκτωβρίου με το νέο ημερολόγιο.

πηγή

«Πιστεύω στον Θεό, υποπτεύομαι ότι Του αρέσει να περνά από το χειρουργείο»

Θανάσης Νιάρχος

Ο οδηγός του ταξί ακούγοντάς μας να μιλάμε στο κινητό για τις ανάγκες αυτής της συνέντευξης με τον καρδιοχειρουργό Στρατή Παττακό, χωρίς όμως να έχουμε χρησιμοποιήσει στη συνομιλία μας το επίθετό του, παρά μόνο το βαφτιστικό του όνομα, μας ρώτησε κλείνοντας με τρομερή συγκίνηση: «Με τον κύριο Παττακό μιλούσατε; Να του πείτε όταν τον δείτε την ευγνωμοσύνη του ταξιτζή του Φώτη. Χειρούργησε πριν από 25 χρόνια τον πατέρα μου, που τον χάσαμε πολύ αργότερα από άλλη αιτία, και πριν από 15 χρόνια χειρούργησε την πεθερά μου, που την έχουμε ακόμη υγιέστατη κοντά μας». Εντυπωσιακότερο ακόμη από τη συγκίνηση του οδηγού του ταξί υπήρξε εκείνο το «του ταξιτζή του Φώτη» που αποκάλυπτε τη βεβαιότητα πως ο γνωστός καρδιοχειρουργός, αν και χιλιάδες οι άνθρωποι που είχε στο μεταξύ χειρουργήσει, δεν θα είχε ξεχάσει τον ίδιο και τους συγγενείς του. Είναι ακριβώς η popularité που έκανε τον Ανδρέα Παπανδρέου και την Αλίκη Βουγιουκλάκη να χαίρονται πολύ περισσότερο από ό,τι τις πολιτικές και καλλιτεχνικές τους δάφνες το να συνεννοούνται οι άνθρωποι μεταξύ τους αναφέροντας μόνο τα βαφτιστικά τους ονόματα.

Πώς χειραγωγείται για έναν χειρουργό ο συγκινησιακός πλούτος που προκαλεί το γεγονός ότι έχει επέμβει αποκαθιστώντας τις καρδιές χιλιάδων ανθρώπων;

Θα ήθελα από την αρχή να τονίσω ότι, όταν διάβασα τις ερωτήσεις σας, ένιωσα το βάρος που έχουν οι ερωτήσεις που προκαλούν όχι μια επιπόλαια απάντηση αλλά μια εσωτερική ανασκαφή, ενδοσκόπηση και ανάλυση. Αρχικά, παραμονεύει μια εύκολη απάντηση και αυτή δεν είναι άλλη από μια αίσθηση ικανοποίησης και δικαίωσης που ο κάθε γιατρός, κάθε επιστήμων, κάθε εργαζόμενος θεωρεί δικαίωση κόπων και προσπαθειών.

Υστερα από αυτό, όμως, έρχεται πάντα στον νου μου η σκέψη τού τι ορίζει ο καθένας ως αναγνώριση και συγκινησιακό πλούτο. Η καρδιοχειρουργική έχει το πλεονέκτημα να έχει αναγνωρίσιμο μέγεθος ευγνωμοσύνης έπειτα από κάθε επιτυχημένη εγχείρηση. Ο ασθενής και η οικογένειά του, οι φίλοι και γνωστοί του έχουν να προσφέρουν πολλές φορές υπερβολικούς λόγους συγχαρητηρίων, αγάπης, θαυμασμού και ευγνωμοσύνης. Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, είναι βάλσαμο στην ψυχή του κάθε γιατρού που, ευτυχώς, αντισταθμίζει το ελάχιστο ποσοστό - υπαρκτό όμως - των περιπτώσεων που ο ιατρικός αγώνας δεν δικαιώθηκε.

Πολλές φορές σκέφτομαι, όμως, πόσο αδικούνται άνθρωποι που, δυστυχώς, δεν αναγνωρίζεται το έργο τους όσο θα έπρεπε. Ας αφήσουμε ιστορικά παραδείγματα που σοκάρουν. Ο Van Gogh εν ζωή δεν πούλησε ούτε ένα έργο. Ο πρωτοπόρος της χειρουργικής μεταμοσχεύσεων Νorman Shumway είδε τον μαθητή του Christiaan Barnard να πραγματοποιεί την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στη Ν. Αφρική αποσπώντας την παγκόσμια αναγνώριση. Πώς να αισθάνθηκε άραγε; Είχα την ευκαιρία να τον συναντήσω στην Αμερική και στην Αθήνα. Πώς αισθανθήκατε εκείνη τη μέρα; τον ρώτησα. «Απίστευτη ικανοποίηση! Η μέθοδός μου απογειώθηκε». Ναι, αλλά την αναγνώριση την πήρε ο μαθητής σας, συμπλήρωσα. «Τι σημασία έχει αυτό... Εγώ ένιωσα απίστευτη δικαίωση» απάντησε. Νorman Shumway. Παράδειγμα υπέρτερης ψυχής και ανώτερου πνεύματος.

Φαίνεται εύκολα λοιπόν ότι ο ψυχικός πλούτος που παίρνουμε από την προσφορά μας δεν είναι πάντα ανάλογος της οποιασδήποτε αναγνώρισης αλλά της εσωτερικής αίσθησης προσφοράς και δοτικότητας στον άνθρωπο. Αυτή είναι η ανάλυση του συγκινησιακού πλούτου που με ευλογία απολαμβάνω.

Η ποιήτρια Κική Δημουλά ορκιζόταν στο όνομά σας και μάλιστα είχατε δώσει και μια συνέντευξη κοινή, μιλώντας εκείνη για την καρδιά και εσείς για την ποίηση. Ηταν η αφορμή να ενδιαφερθείτε για αυτή τη μορφή του λόγου ή χρονολογείται επί μακρόν η σχέση σας μαζί της;

Είναι πραγματική τιμή για μένα η ανάπτυξη μιας ιδιαίτερης φιλίας με την αείμνηστη ποιήτρια Κική Δημουλά. Η σχέση μας άρχισε σαν μια κοινωνική γνωριμία και ολοκληρώθηκε με την ανάληψη της ιατρικής της φροντίδας και την αναίμακτη τοποθέτηση αορτικής βαλβίδας, όπως η ίδια ανακοίνωσε.

Από την πρώτη στιγμή ήταν προφανές ότι η ποιήτριά μας ξεπερνούσε κατά πολύ τον συνήθη συμπολίτη και συνομιλητή. Το απαστράπτον εφηβικό της θυμικό σε συνάρτηση με μια καθηλωτική ευχέρεια γλώσσας την καθιστούσαν μοναδικό συνομιλητή και πηγή κοινωνικής γνώσης και έμπνευσης. Δεν υπήρχε θέμα για το οποίο να μην είχε καθοριστική άποψη και γλαφυρή ανάλυση. Η τοποθέτησή της για την κοινωνική μας ζωή, τις αξίες μας, τις παραλείψεις μας και την αλλοίωση του μέτρου της αξιοκρατίας παραμένει ηχηρή και διαχρονική. Πολλές φορές αναλογίζομαι ότι έπρεπε να είχα κρατήσει σημειώσεις, αν όχι ηχογραφήσεις, από τις ατελείωτες συζητήσεις μας. Να μην προσθέσω πόσο μου λείπουν.

Οσον αφορά την ποίηση που με ρωτάτε, αυτό είναι πιο σύνθετο θέμα. Από τα γυμνασιακά μου χρόνια με συνέπαιρναν ο λόγος και η λογοτεχνία. Διάβασα και ασχολήθηκα όσο μπορούσα, αλλά μετά ήρθε η ηλικία των 16 χρόνων που για μένα υπήρξε καθοριστική, όπως φοβάμαι ότι είναι για όλους τους νέους. Η αγωνία για το μέλλον για έναν έφηβο της επαρχίας είναι εξουθενωτική. Από τότε και μέχρι την ηλικία των 40 ετών που επέστρεψα από την Αμερική οι συνθήκες αγώνα και αγωνίας με κράτησαν μακριά από την ενασχόλησή μου με τα αγαπημένα θέματα του λόγου. Πού χρόνος για λογοτεχνία, ποίηση, θέατρο, κινηματογράφο; Με ένα κενό 24 ετών, τα πιο αδύνατα σημεία μου υπήρξαν η ποίηση και η όπερα. Ορατότης μηδέν. Και να που ήρθε ξαφνικό φως και για τα δύο. Από τις πρώτες μας συζητήσεις η Κική Δημουλά με πήρε στα χέρια της και άρχισε την παράδοση μαθημάτων για αρχάριους. Με μάγεψε από την πρώτη στιγμή η ανάλυση και το βάθος μιας απλής λέξης και το βάρος της, αν τη δεις από τη σωστή οπτική γωνία.



Δεν πρόφτασα να πάρω όσα ήθελα. Mου εμφύτευσε, όμως, την περιέργεια για τον υψηλό τρόπο της ποιητικής έκφρασης και απάλειψε λίγο τη φοβία μου ότι η ποίηση απευθύνεται μόνο σε γεννημένους για αυτήν, πνευματικά προνομιούχους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την προσπάθειά μου να γράψω κάτι σαν πείραμα και να το υποβάλω για διόρθωση και κρίση. Το ποίημά μου είχε τον τίτλο «Η μαργαρίτα» και προσπάθησα να μιμηθώ το ξεχωριστό της ύφος. Πώς σας φαίνεται; ρώτησα με μια ορατή δόση αυτοσαρκασμού. Υπέροχο, μου είπε. Εκφράζεις κάτι πολύ καλά. Και τι βαθμό παίρνω; Τρία, μου απάντησε γελαστά. Γιατί; ξαναρώτησα. Γιατί ό,τι ήταν να πεις το είπες. Δεν άφησες τίποτα στη σκέψη και την αναζήτηση του αναγνώστη. Το ποίημα, είπε με την αυτοπεποίθηση της μορφής της, πρέπει να έχει την αξιοπρέπεια της αοριστίας του. Αείμνηστη Κική Δημουλά, μας λείπεις.

Οταν αναλογίζεστε το παιδί των δέκα χρόνων κατά τη δεκαετία του '60 στο χωριό Πολιχνίτος της Λέσβου, τι αισθήματα σας δημιουργεί η εξέλιξή σας μέσα στα 50 χρόνια που μεσολάβησαν και σας έφεραν παγκοσμίως στην κορυφή μιας επιστήμης, αποδεδειγμένα θεωρούμενης ως σωτηρίας για τον άνθρωπο;

Ο Συμεών κράτησε τον Χριστό στην αγκαλιά του· αλλά εμείς με την θεία Κοινωνία παίρνουμε τον Χριστό όχι απλά στην αγκαλιά μας, αλλά στην καρδιά μας

Ιερεμίου, Μητροπ. Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως

 1. Την 2α του μηνός Φεβρουαρίου, η αγία μας Εκκλησία εορτάζει την τέταρτη Δεσποτική εορτή, την Υπαπαντή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πρώτη Δεσποτική εορτή είναι τα Χριστούγεννα, δεύτερη είναι η Περιτομή, τρίτη η Βάπτιση στον Ιορδάνη ποταμό και τέταρτη η Υπαπαντή. Είναι μεγάλη η εορτή αυτή, γιατί δεν είναι μόνο Δεσποτική, αλλά και Θεομητορική εορτή. Κατά λειτουργικό κανόνα που ακολουθεί η Εκκλησία μας, την άλλη μέρα μιας Δεσποτικής εορτής, εορτάζουμε το πρόσωπο εκείνο που συνδέεται άμεσα με την εορτή αυτή. Επειδή σας μίλησα άλλοτε για την Υπαπαντή, θα σας μιλήσω σήμερα για τον άγιο Συμεών τον θεοδόχο, ο οποίος εορτάζει την άλλη μέρα της εορτής· γιατί αυτός «απάντησε» τον Κύριο, και γι’ αυτό η εορτή λέγεται Υπαπαντή.

2. Ο άγιος Συμεών, ήταν ένας ευσεβής Ισραηλίτης «Προσδεχόμενος Παράκλησιν Του Ισραήλ», όπως λέγει γι’ αυτόν ο ευαγγελιστής Λουκάς (2,25). Αυτό σημαίνει ότι άνηκε στους Ισραηλίτες εκείνους οι οποίοι καρτερούσαν με δυνατή πίστη και προσδοκία τον ερχομό του Μεσσία, για τον οποίον έγραψαν οι Προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη. Στην Παλαιά Διαθήκη, οι Προφήτες σαλπίζουν για τον ερχομό του Μεσσία, και ο θεοδόχος Συμεών άκουε την φωνή των σαλπίγγων αυτών. Αυτό μάλιστα σημαίνει και το όνομά του Συμεών, που είναι από το εβραϊκό ρήμα «σαμά», το οποίο ερμηνεύεται «ακούω». Ο Συμεών λοιπόν ήταν όλο ακοή. Άκουε τις φωνές των Προφητών για τον ερχομό του Μεσσία, και επιθυμούσε να ζήσει και αυτός τις ημέρες εκείνες του ερχομού Του. Μάλιστα το Άγιο Πνεύμα, που είχε μέσα του (Λουκ. 2, 25), τον πληροφόρησε καθαρά ότι δεν θα πεθάνει προτού να δει τον Μεσσία, τον Χριστόν Κυρίου (Λουκ. 2, 27). Και έτσι έγινε. Στα χέρια του δέχθηκε τον Χριστό, τον Θεό, γι’ αυτό και λέγεται «θεοδόχος».

3. Πού ο Συμεών, είχε αυτή την μεγάλη χαρά να δει και να δεχθεί τον Χριστό; Στον Ναό του Θεού. «Ήλθεν Εν Πνεύματι Εις Το Ιερόν», λέγει ο Ευαγγελιστής (Λουκ. 2, 27). Εκεί είδε την Παναγία Δέσποινα, την τεσσαρακοστή ημέρα από την γέννηση του Χριστού, να Τον φέρει στον Ναό κατά τον νόμο του Μωυσή. Στον Ναό του Θεού, στην Εκκλησία, και εμείς θα συναντήσουμε τον Χριστό. Τί γίνεται στον Ναό; Γίνεται η Θεία Λειτουργία. Τί είναι η Θεία Λειτουργία; Είναι ο Χριστός! Τον Χριστό να γεννάται και να πάσχει συμβολίζει η προσκομιδή που κάνει ο ιερέας. Τον Χριστό να έρχεται στην γη για να κηρύξει τον άγιο λόγο Του συμβολίζει όταν βλέπουμε τον ιερέα να έρχεται από το Ιερό κρατώντας το άγιο Ευαγγέλιο και λέγοντας στο κέντρο του Ναού «Σοφία Ορθοί»! Και τον ίδιο τον Χριστό να κηρύττει τον λόγο Του πρέπει να νοιώθουμε όταν ακούμε τον ιερέα να διαβάζει το άγιο Ευαγγέλιο. Τον Χριστό να πηγαίνει στον Γολγοθά να θυσιασθεί συμβολίζει η πορεία του ιερέα που κρατάει τα Άγια κατά την λεγόμενη Μεγάλη Είσοδο.

4. Αλλά εκεί που όχι συμβολικά, αλλά πραγματικά είναι η παρουσία του Χριστού στην Θεία Λειτουργία, είναι όταν ο ιερεύς, μετά το «Τα Σα Εκ Των Σων», λέει μία ευχή, την ευχή του καθαγιασμού. Τότε γίνεται θαύμα στην θεία Λειτουργία: Το ψωμάκι, που είναι στο άγιο Δισκάριο πάνω στην Αγία Τράπεζα γίνεται Σώμα Χριστού και το κρασί, που είναι στο άγιο Ποτήριο, γίνεται Αίμα Χριστού. — Αν θέλουμε λοιπόν σαν τον άγιο Συμεών τον θεοδόχο να συναντήσουμε τον Χριστό και να τον πάρουμε και εμείς στην αγκαλιά μας να πάμε στον Ναό, στην θεία Λειτουργία, και εκεί, μόνον εκεί, είναι ο Χριστός. Μην ψάχνουμε να γευθούμε τον Χριστό σε σπουδαστήρια και σε κοινοβούλια. Ο Χριστός είναι στον Ναό Του, είναι στο άγιο Ποτήριο.

5. Εμείς οι χριστιανοί στην θεία Λειτουργία αξιωνόμαστε να έχουμε μεγαλύτερη τιμή από αυτή που είχε ο Συμεών ο Θεοδόχος. Ο Συμεών κράτησε τον Χριστό στην αγκαλιά του· αλλά εμείς με την θεία Κοινωνία παίρνουμε τον Χριστό όχι απλά στην

Ὁ Άγιος Νεομάρτυς Ιορδάνης ο εκ Τραπεζούντος

 Καταγόταν ἀπὸ τὴν Τραπεζοῦντα καὶ ὅταν παντρεύτηκε ἐγκαταστάθηκε στὸν Γαλατὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τότε ἦταν 40 χρονῶν. 

 Κάποτε λοιπόν, διασκέδαζε μὲ κάποιους Ὀθωμανοὺς συμπατριῶτες του, παίζοντας μαζί τους ἕνα παιγνίδι. 

Σὲ κάποια στιγμή, ἕνας συμπαίκτης του, εἶπε κοροίδευτικα στὰ ἑλληνικά: «Ἅγιε Νικόλα ψωριάρη, βοήθησέ με νὰ νικήσω». 

Ὁ Ἰορδάνης τότε ἀπάντησε παρόμοια, εἰς βάρος ὅμως τοῦ Μωάμεθ. 

Τὴν ἑπόμενη μέρα, ἕνας ἀπὸ τὴν παρέα του τὸν κατηγόρησε σὰν ὑβριστὴ τῆς θρησκείας τοῦ Μωάμεθ. Ὁδηγήθηκε λοιπὸν στὸν Βεζίρη καὶ πιέστηκε νὰ δεχθεῖ τὸν μουσουλμανισμὸ γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν τιμωρία τοῦ θανάτου. Ὁ Ἰορδάνης, ὅμως, παρέμεινε σταθερὸς στὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν «γλυκύτατο Ἰησοῦ» καὶ ἔτσι ὁδηγήθηκε ἀπὸ τὸν ἔπαρχο στὸ Κουτζοὺκ Καραμάνι, τὸν τόπο τῆς ἐκτέλεσης. 

Ἐνῷ ἦταν ἕτοιμος ὁ δήμιος νὰ ἀποκεφαλίσει τὸν μάρτυρα, ἔφθασε ἀγγελιοφόρος τοῦ Βεζίρη καὶ εἶπε μυστικὰ στὸν Ἰορδάνη: «Ὁ Βεζίρης σὲ συμβουλεύει νὰ λυπηθεῖς τὴν ζωή σου καὶ πὲς φανερὰ ὅτι τουρκεύεις καὶ ἔπειτα πήγαινε ὅπου θέλεις νὰ ζήσεις χριστιανικά».

Ὁ Ἰορδάνης ἀπάντησε: «Εὐχαριστῶ τὸν Βεζίρη, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν θὰ τὸ κάνω ποτέ». Ἔτσι ὁ δήμιος ἔκοψε τὸ κεφάλι τοῦ ἐνδόξου αὐτοῦ μάρτυρα, στὴν Κωνσταντινούπολη 2 Φεβρουαρίου 1650 (κατ᾿ ἄλλους 1651). Τὴ νύκτα πῆγαν οἱ συγγενεῖς καὶ οἱ φίλοι του στὸν ἔπαρχο, καὶ ἀφοῦ τοῦ ἔδωσαν ἀρκετὰ χρήματα, πῆραν τὸ ἱερὸ λείψανό του καὶ τὸ ἔθαψαν εὐλαβικὰ στὴν τοποθεσία Μπέγιογλου. Μαρτύριο τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ συνέγραψαν ὁ Ἰ. Καρυοφύλλης, Μέγας Λογοθέτης τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καὶ ὁ Μελέτιος Συρίγου.

ΠΗΓΗ

Αθάνατο '21

Ο Προφήτης Αζαρίας -Λόγια πολυτιμότατα για κάθε Κράτος και για κάθε λαό

Ο Προφήτης Αζαρίας ήταν γιος του Ωδήδ (ή Aδδώ) και έζησε στα χρόνια της βασιλείας του Ασά (910-870 π.Χ.) γιού και διαδόχου του Αβιά στο βασίλειο του Ιούδα.
Καταγόταν από την γη Σεμβαθά και κήρυττε στον λαό την ευσέβεια.
Ο Ασά υποστήριξε τη λατρεία του αληθινού θεού, οχύρωσε καλά την Ιουδαία και εξόπλισε και εκγύμνασε καλά 500.000 πολεμιστές.

 Σύμφωνα λοιπόν με τη διήγηση του βιβλίου Β’ Παραλειπομένων Κεφ. ιδ’- ιε’, εξήλθε κατά της Ιουδαίας Ζερά ο Αιθίοψ. Λέγεται ότι πρόκειται για τον Φαραώ Οσορκόν Α’ της 223 Αιγυπτιακής δυναστείας, διάδοχο του Σησάκ, που νίκησε τον βασιλιά του Ιούδα Ροβοάμ.
Ο Φαραώ διέθετε εκατομμύρια στρατού και 300 πολεμικά άρματα. Ο Ασά, προ της μάχης, έκανε θερμότατη προσευχή προς τον Θεό.
Όταν λοιπόν, νίκησε, ο Αζαρίας, εμπνευσμένος από το Πνεύμα το Άγιο, πήγε στον βασιλιά Ασά και στο λαό και είπε:
«Ακούστε με συ ο βασιλιάς Ασά και όλος ο λαός των φυλών του Ιούδα και του Βενιαμίν. Ο Κύριος θα είναι μαζί σας, όταν σεις θα προσέχετε να είστε μαζί Του, λατρεύοντας το όνομα Του και τηρώντας τις εντολές Του. Όταν Τον ζητάτε θα Τον βρίσκετε. Αν όμως Τον εγκαταλείψετε, θα σας εγκαταλείψει και Αυτός».

Λόγια πολυτιμότατα για κάθε Κράτος και για κάθε λαό.

Ο Προφήτης Αζαρίας πέθανε ειρηνικά και τάφηκε στον αγρό του.
Τιμούμε την εορτή του 3 Φεβρουαρίου.

Το βαλς των βυζαντινών

 Υπό το όνομα του Πατριάρχου Γερμανού του Α΄(730) είναι γνωστά τα Μεγαλυνάρια της Θ΄ ωδής της Υπαπαντής. Έχουν αλφαβητική ακροστιχίδα και ψάλλονται σε γ΄ ήχο. Ο στίχος είναι δημώδης τροχαϊκός επτασύλλαβος οξύτονος με ένα ακόμα δεσπόζοντα τόνο στη τρίτη συλλαβή. Ο στίχος αυτός κατέστη προσφιλής στους βυζαντινούς υμνογράφους και χρησιμοποιήθηκε σε διαφόρους λειτουργικούς ύμνους και μη. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η στιχουργική μορφή διατηρείται όμοια και απαράλλακτη στη νεοελληνική ποίηση τόσο στη δημώδη όσο και στην έντεχνη (Φεγγαράκι μου λαμπρό, Σήμερα γάμος γίνεται).

Μικρογραφία σε χειρόγραφο. Τελετή γάμου. Σύνοψις Ιστοριών Ιωάννου Σκυλίτζη, Ισπανία, Μαδρίτη, Εθνική Βιβλιοθήκη)

 Εξ απόψεως μουσικής ο ρυθμός που χαρακτηρίζει αυτό το μέλος είναι ο εξάσημος δακτυλικός. Λόγω του επίσημου χαρακτήρα που απέκτησε ο ρυθμός αυτός χρησιμοποιήθηκε από το λαό σε επίσημες και εξαιρετικές εκδηλώσεις. Τα «Άκτα» και οι «Επευφημίαι» των Βυζαντινών αυτοκρατόρων ανήκουν σε αυτό το ρυθμομελωδικό σχήμα, τα λεγόμενα και «ιαμβία» π.χ.

Άγιε Τρισάγιε/τους Δεσπότας φύλαττε/τας Αυγούστας φύλαττε/τα Πορφυρογέννητα.
Ο Θεός ο Άγιος/τους νεονύμφους φύλαξον/Πνεύμα το Πανάγιον/τους συμπεθέρους φύλαξον.
Ακατάληπτον εστιν/το τελούμενον εν σοι/και αγγέλοις και βροτοίς/ μητροπάρθενε Αγνή.

Οι μοναχές της Ορμύλιας αποδίδουν αριστοτεχνικώς το μέλος των μεγαλυναρίων:

Οι γάμοι των βυζαντινών αυτοκρατόρων με δυτικές δυναστείες και οι επαφές με τη δύση, έγιναν αιτία πολιτισμικών επιδράσεων και ανταλλαγών. Αυτή την πολιτισμική όσμωση ενέτειναν και οι βυζαντινές πορφυρογέννητες, οι οποίες έπαιρναν μαζί με τα πολύτιμα δώρα και μια συνοδεία ανθρώπων μεταξύ των οποίων και μουσικούς. Το προξενιό μεταξύ της Πριγκίπισσας Θεοφανούς (που ήταν θυγατέρα του Αυτοκράτορα Ρωμανού και της Θεοφανούς, αδελφής του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου) και του γιου του Γερμανού Αυτοκράτορα Όθωνα του Α΄, ο οποίος ονομάζονταν Όθωνας ο Β΄ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Έτσι μεταφέρθηκε η μουσική αυτών των εφυμνίων και ιαμβίων και έγινε η ακουστική ιδέα για το λεγόμενο «βαλς» της δυτικοευρωπαικής μουσικής. Μεγάλοι συνθέτες, όπως π.χ. ο Στράους, συνέθεσαν με βάση αυτό το ρυθμό που σήμερα μάλιστα θεωρείται από τους πιο λαμπρούς ευρωπαϊκούς χορούς. Πρόκειται για ένα ακόμα δάνειο προς τη δύση, τα ίχνη του οποίου χάνονται στα βυζαντινά χρόνια και στις πολιτισμικές επαφές των δύο κόσμων

pemptousia

O τάφος του π.Φιλόθεου Ζερβάκου στην Ι.Μ.Θαψανών Πάρου

O τάφος του π.Φιλόθεου Ζερβάκου στην Ι.Μ.Θαψανών Πάρου. 

Βρίσκεται παραπλεύρως του ναού του Αγ.Νεκταρίου που ειχε κτίσει ο ίδιος ως πνευματικoπαίδι του ,αλλά και επειδή είχε μείνει στο μέρος αυτό ο Αγ.Νεκτάριος.
Η Μονή εορτάζει την Υπαπαντή του Κυρίου καθώς κτίσθηκε επάνω στα ερείπια παλαιότατης Μονής της Υπαπαντής του Κυρίου( του 16 ου αιώνα ) μετοχίου της νέας Μονής Χίου.
Η Μονή εορτάζει επίσης στις 24 Σεπτεμβρίου της Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης και την επέτειο της κοιμήσεως του π. Φιλόθεου στις 8 Μαΐου.

πηγή

Στήν ὥρα τῆς χαρᾶς ὁ Συμεών προ­­φητεύει τήν ὀδύνη.

«Σοῦ δέ αὐτῆς τήν ψυχήν διελεύ­σεται ρομφαία» (Λουκ. 2.35).

  Συνάντηση οὐρανοῦ καί γῆς· συ­νάν­τηση παρόντος καί μέλ­λοντος σήμερα, ἀδελφοί μου, στόν ναό τοῦ Θεοῦ, καί ἐμεῖς θεαταί καί ἀκροαταί τῶν θείων μυστηρίων.
 Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο ὁ Πα­τήρ προσέφερε γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου, προσφέρεται ἀπό τήν κατά σάρκα μητέρα του στόν ναό τοῦ Θε­οῦ.
 Εἰσέρχεται ὁ Χριστός ὡς βρέ­φος τεσσαρακονθήμερο στόν χειρο­ποίη­το ναό τοῦ Θεοῦ γιά νά εἰσο­δεύ­­σει ἐν τῷ προσώπῳ του τή φθαρ­­­τή ἀν­θρώπινη φύση στόν ἀχει­­ροποίη­το ναό τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

 Εἰσάγεται ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, ἐκεῖ ὅπου εἶναι μο­­­νίμως παρακαθήμενος τῷ θρόνῳ τοῦ Θεοῦ, καί ὁ πρεσβύτης Συμεών δοξάζει τόν Θεό, γιατί ἀξιώθηκε νά ζήσει τήν ἐκπλήρωση τῆς ὑποσχέ­σεως τοῦ Θεοῦ νά σώσει τόν κόσμο διά τοῦ Υἱοῦ του.

 Ὁ θεοδόχος Συμεών εὐφραίνεται καί ἀγάλλεται γιά τή δωρεά τοῦ Θε­οῦ, ἀλλά καί προφητεύει γιά τόν Ἰησοῦ καί τήν Παναγία Μητέρα του. Προφητεύει γιά τόν Χριστό πού θά ἀναδειχθεῖ «εἰς σημεῖον ἀντι­λε­γόμενον» καί θά γίνει ἡ αἰτία τῆς πτώ­σεως, ὅσων δέν θά τόν πι­στεύ­σουν καί δέν θά τόν ἀποδεχθοῦν, ἀλλά καί τῆς ἀναστάσεως καί σω­τη­­ρίας γιά ὅσους θά ἀκούσουν τῆς φωνῆς του καί θά ἀκολουθήσουν τή διδασκαλία του. Προφητεύει καί γιά τήν Πα­ναγία Μητέρα του καί ἀναφέ­ρε­ται στή ρομφαία πού θά δια­πε­ράσει τήν ἁγία ψυχή της.

Στήν ὥρα τῆς χαρᾶς ὁ Συμεών προ­­φητεύει τήν ὀδύνη. Στήν ὥρα τῆς εὐφροσύνης ὁ Συμεών προφη­τεύει τή θλίψη. Γιατί τό κάνει αὐτό; Ἤ, καλύτερα, γιατί ὁ Θε­ός ὁμιλεῖ μέ αὐτόν τόν τρόπο μέσω τοῦ ἁγίου πρεσβύτου; Ἀνεξιχνίαστες, ἀσφαλῶς, οἱ βου­λές τοῦ Θεοῦ· ὅμως ἐπιτρέπει καί ἐμᾶς τούς χοϊκούς ἀνθρώπους νά ἐπιχειρήσουμε νά τίς προσεγγί­σου­με καί νά τίς ἑρμηνεύσουμε γιά νά ὠφεληθοῦμε ἀπό τήν, ἔστω καί ἐν μέρει, κατανόησή τους.

Ἡ προφητεία τοῦ θεοδόχου Συ­με­ών ἔχει σκοπό νά προετοιμάσει τήν Παναγία γιά

Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΤΕΧΝΗ

 

Ψηφιδωτό ΙΑ΄ αιώνα Μονή Αγίου Λουκά Βοωτίας.

Μικρογραφία από το Ψαλτήριο Chludov, 850-875.

Τοιχογραφία Ι΄ αιώνα Μονή Eski Gumus Καππαδοκίας.

Επισμαλτωμένη εικόνα ΙΒ΄ αιώνα Βασιλική Αγίου Μάρκου Βενετίας.

Τοιχογραφία 1290 Πρωτάτο Καρυές Αγίου Όρους.

facebook

Κέρας Χριστιανών

  Πρώτοι αιώνες. Τα Λούγδουνα (σημ. Λυών της Γαλλίας) αξιώνονται επισκόπου σπουδαίου και Αγίου. Ειρηναίος το όνομα και το φρόνημα. Νους λαμπρός, φωτισμένος και λογική όμορφη ως ταπεινή. Σε κάποιο από τα συγγράμματά του προσδίδει σε κάθε Ευαγγελιστή κι ένα σύμβολο ζωικό, ανάλογο της γραφίδας του. Ο Λουκάς κοσμείται με το Βόδι.

 Πρώτος παιδαριώδης λογισμός από μεριάς μου: "διόλου κολακευτικό!". Κι όμως το βόδι, συμβολίζον την ιερότητα, είναι ακριβώς ότι σου αφήνει ως γεύση ο Λουκάς με το κείμενο του. Ακριβείς ιστορικές περιγραφές και συνάμα προεκτάσεις πέραν του κόσμου τούτου. Δεύτερος παιδαριώδης λογισμός: "χοντροκομμένο ζώο για να είναι ιερό".
 Για πολλά χρόνια αυτό το ξέχασα σαν συνειρμό. Φτάνοντας, όμως, στην ιεραποστολή κατάλαβα επακριβώς το "γιατί" της επιλογής. Δεν είναι λίγες οι φορές κατά τις οποίες βοϊδάμαξες με έσυραν σε χωριά δυσπρόσιτα. Μέσα από λάσπες και αφράτη άμμο. Πάνω σε πέτρες και ανάμεσα σε λακούβες όμοιες με κρατήρες βομβαρδισμών.

  Και τότε είδα το παράδοξο. Γιγαντόσωμα ζώα, με κέρατα θεόρατα να περπατούν σε ρυθμό λιτανείας, προσεκτικά και σταθερά, ως όλη η ζωή του όντως χριστιανού, οι αλυσίδες της αμαξάς να χτυπούν με σταθερή περιοδικότητα, μεταλλικοί ήχοι σαν θυμιατό και κατζίο κατά τη διάρκεια όπου χοροί αγιορείτικοι ψάλλουν το "Εξομολογείσθε τω Κυρίω".

  Τα κέρατά τους, σαν τα κέρατα του θυσιαστηρίου του Ναού του Σολομώντος, να αιωρούνται, να συγκρούονται, να κροταλίζουν, ως κύμβαλα αλαλάζοντα που αινούν το Δημιουργό τους, ως τάλαντα μοναστηριακά που σημαίνουν το μυστηριο. Και στο βάθος ο ήλιος να σβήνει, κάνοντας το ιερό κατανυκτικό. Δόξα Τον!

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Η ημιμάθεια. Η τρομερότερη μάστιγα της ανθρωπότητας,

Η ημιμάθεια. Η τρομερότερη μάστιγα της ανθρωπότητας,χειρότερη από τον λοιμό,
τον λιμό και τον πόλεμο.
Η ημιμάθεια εμφανίστηκε μόλις τώρα στον αιώνα μας.
Η ημιμάθεια είναι ένας τύραννος πρωτοφανής στα χρονικά.
Ένας τύραννος που έχει τους ιερείς και τους σκλάβους του,ένας τύραννος
που τον προσκύνησαν όλοι με αγάπη και τυφλή πίστη- αγάπη και πίστη που ήταν αδύνατο να τη φανταστούμε ως τα τώρα -ένας τύραννος που τρέμει μπροστά του
και η ίδια η επιστήμη και συμβιβάζεται επονείδιστα μαζί του.
Κι εγώ ο ίδιος δεν είμαι παρά ημιμαθής και γι' αυτό τη μισώ ιδιαίτερα.

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Απόσπασμα από το βιβλίο:''Οι Δαιμονισμένοι''

-Περιμένουμε τον δεσπότη. -Εγώ είμαι ο δεσπότης!

Προς το τέλος της δεκαετίας του 90.
Ακολουθώντας την γνωστή διαδρομή, επισκεφτήκαμε στη Νέα Σκήτη τον γέροντα Γεράσιμο τον Μυτιληνιό , και ξεκινήσαμε παίρνοντας το μονοπάτι να πάμε για διανυκτέρευση στην Ι.Μ. Αγίου Παύλου.
Καθυστερήσαμε όμως στον δρόμο και φτάσαμε αργά το απόγευμα στον προορισμό μας.Εκείνη την εποχή δεν χρειαζόταν να πάρεις τηλέφωνο.
Ο αρχοντάρης μας πληροφόρησε ότι η τράπεζα είχε γίνει και μας ρώτησε αν πεινάμε.Μας οδήγησε από ένα μικρό πορτάκι μέσα στην τράπεζα.
Λίγο πριν πέσουμε με τα μούτρα στο λιτό αλλά νοστιμότατο φαγητό ξαναεμφανίστηκε οδηγώντας έναν μικροσκοπικό και αδύνατο παπά στο απέναντι τραπέζι.
Ράσα παμπάλαια και τριμμένα.
Στα χέρια του κρατούσε ένα μικρό μαύρο παμπάλαιο βαλιτσάκι σαν αυτά που βλέπουμε σε παλιές ταινίες.
Είχαμε τελειώσει το φαγητό και σιγομουρμουρίζαμε.
Πριν καν τελειώσει το δείπνο του ο παπάς ξαναεμφανίζεται για τρίτη φορά ο αρχοντάρης .
-Πάτερ φάγατε ;
-Ναι τελείωσα απάντησε ο παπάς.
-Να σας οδηγήσουμε στο κελί . Πρέπει να καθαρίσουμε την τράπεζα. Περιμένουμε τον δεσπότη.
-Εγώ είμαι ο δεσπότης.
Έμεινε έκπληκτος ο αρχοντάρης .
-Περιμένετε λίγο σας παρακαλώ.
Σε τρία λεπτά εμφανίζεται μια ομάδα από ψαλτάδες μοναχούς.
"Τον δεσπότην και αρχιερέαν ημών......."
Ρωτήσαμε.
Ήταν ο μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος Κόμπος.
Ο ασκητής δεσπότης.
Αυτός που για να μετακινηθεί έπαιρνε το λεωφορείο της γραμμής ή έβγαινε με τα πόδια στον δρόμο και έκανε ωτοστόπ.

ΠΗΓΗ