Ο Γέροντας Εφραίμ περιγράφει την ιστορία της απόκτησης της θαυματουργικής εικόνας της Παναγίας της Παντάνασσας από τον μακαριστό Γέροντα Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό καθώς και μερικά περιστατικά που φανερώνουν την Χάρη της Παναγίας.
Ένα από αυτά είναι και αυτό με νεαρό προσκυνητή που πήγε να ασπαστεί την εικόνα της Παναγίας, αλλά η Κύρια Θεοτόκος δεν τον άφησε διότι ο νέος αυτός ασχολούταν με τη μαγεία. Το γεγονός αυτό έγινε αφορμή ο νέος να έρθει σε μετάνοια και να αλλάξει τρόπο ζωής. Περιστατικό που θυμίζει το αντίστοιχο με την Οσία Μαρία την Αιγυπτία.
Να σημειώσουμε ότι η Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης, σύμφωνα με την εντοιχισμένη επιγραφή στο δεξιό μέρος της εισόδου, χτίστηκε το 1774 και είναι αφιερωμένη στο Γενέσιον της Θεοτόκου. Ορθώνεται μέσα σε ένα τοπίο άγριας ομορφιάς, πάνω σε απότομο βράχο της Τύμφης και δίπλα στο ποτάμι του Αώου, όπου σχηματίζεται «στόμιο» (=άνοιγμα, απ’ όπου και η ονομασία) της χαράδρας. Είναι βέβαιο ότι ΒΑ της Ιεράς Μονής υπήρχε άλλη Μονή παλαιότερα, η οποία έχει επικρατήσει να λέγεται «Παλιομονάστηρο» και μέχρι το 1775 σώζονταν εκεί ερείπια. Η Ιερά Μονή Στομίου βρίσκεται σε απόσταση 5 Χλμ. από το Μονότοξο Πέτρινο Γεφύρι του ποταμού Αώου στην Κόνιτσα, και ο Προσκυνητής που θέλει να την επισκεφτεί θα πρέπει να οδηπορήσει για διάστημα περίπου μίας ώρας και λίγο.
Η ευχή στην Υπεραγία Θεοτόκο, την οποία αναγιγνώσκουμε ή και ψάλλουμε στο Μικρό και στο Μέγα Απόδειπνο και την οποία έγραψε ο λόγιος όσιος Παύλος, ο ιδρυτής και κτίτωρ της Ιεράς Μονής της Θεοτόκου της Ευεργέτιδος στην Κων/λη τον 11ο αιώνα, έχει μεγάλη αξία και σπουδαιότατο πνευματικό περιεχόμενο.
Αποτελείται από πέντε μέρη. Το πρώτο, ομιλεί για την Υπεραγία Θεοτόκο. Το δεύτερο, περιέχει την επίγνωση της αμαρτωλότητος του προσευχομένου πιστού. Το τρίτο αναφέρει την δέηση προς την Παναγία, ενώ το τέταρτο γράφει για τις καταστάσεις του ανθρωπίνου βίου και το πέμπτο κατακλείει την Ευχή, γράφοντας για την μεσιτεία της Παναγίας προς τον Χριστόν, τον Μονογενή Υιόν της.
Το πρώτο μέρος, που γράφει για την Υπεραγία Θεοτόκο, έχει έξι θαυμάσια προσωνύμια για την Παναγία. Την αποκαλεί, όπως ήταν δηλαδή: άσπιλο, αμόλυντο, άφθορο, άχραντο (δηλ. ακηλίδωτο), αγνή παρθένο, Θεόνυμφο Δέσποινα. Έχουμε έτσι εδώ επίκληση στις εξαιρετικές αυτές ιδιότητες της Παναγίας. Είναι η Παναγία εκείνη, η οποία με την ενανθρώπιση του Υιού και Λόγου του Θεού στα σπλάγχνα της ένωσε, συνήψε πάλιν με το Θεό την ανθρώπινη φύση που είχε απομακρυνθεί από τα ουράνια ένεκεν της πτώσεως στην αμαρτία. Η Παναγία, λοιπόν, καθίσταται η μοναδική ελπίδα εκείνων που είναι απελπισμένοι, η βοήθεια εκείνων που δέχονται πνευματικό πόλεμο από τον διάβολο, ως και είναι η ταχυτάτη συμπαράσταση και σκέπη όλων των χριστιανών που τρέχουν και καταφεύγουν κοντά της, στο καταφύγιό της.
Ψάλλει ο Θεόφραστος Α. Βογιατζής καθηγητής Βυζαντινής Μουσικής.
Ένας σπάνιος ύμνος ανωνύμου υμνογράφου προς την Μητέρα Παναγία μας ο οποίος δεν βρίσκετε σε λειτουργική χρήση. Κάθε στροφή (ωδή) ξεκινά με το αντίστοιχο κατά σειρά ελληνικό γράμμα.
Αυτοί είναι οι τύποι που κουνούν το δάχτυλο στην κοινωνία περί "ενσυναίσθησης", "συμπεριληπτικότητας" και άλλα υποτίθεται υψηλά ιδανικά. Στην πραγματικότητα όμως, υποστηρίζουν μια ωμή, απάνθρωπη και κατά βάθος ρατσιστική λογική, σύμφωνα με την οποία οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως ανώτερης ευφυίας, διαχωρίζοντας έτσι τους εαυτούς τους από τους υπόλοιπους, τους κατώτερης αντίληψης (δεν είναι καθόλου τυχαίος ο χαρακτηρισμός "ψεκασμένοι") που κατά την γνώμη τους είναι υπάνθρωποι και άρα τελικά η ζωή τους δεν έχει καμία αξία.
Γιατί είναι άλλο πράγμα να μην συμπαθεί κανείς τον Κούγια, ή ακόμα και να κρίνει αρνητικά την επαγγελματική του σταδιοδρομία και τις επιλογές του γενικά, και εντελώς άλλο να τον χλευάζει την μέρα του θανάτου του με αυτόν τον ανατριχιαστικά αισχρό τρόπο.
Το πιο αποκρουστικό όμως είναι ότι αυτοί οι τύποι συστηματικά διαστρέφουν τις έννοιες των λέξεων ώστε να τις εκμηδενίσουν και να τις απαξιώσουν. H λέξη valiant σημαίνει "γενναίος" "ανδρείος" όμως οι βαλιανάτοι μόνο γενναίοι και ανδρείοι δεν είναι.
Σαν σήμερα ο κομμουνιστής Λαβρέντι Μπέρια πρότεινε στον Στάλιν να δολοφονήσουν την στρατιωτική και πνευματική αφρόκρεμα των Πολωνών, με αιτιολογία να μην μπορέσουν να δημιουργήσουν στρατό.
Ο Στάλιν το δέχθηκε.
Και το "φόρτωσαν" στους Γερμανούς. Περίπου 22000 νεκροί στο Κατίν. Ιδεολογία βαμμένη με αίμα...
5/3/1953. Θάνατος του Στάλιν, ενός από τους μεγαλύτερους εγκληματίες της ανθρωπότητος! Ο Γιάννης Ρίτσος δεν θέλει να το πιστέψει και του αφιερώνει αυτό το ποίημα!!!!!!
«Όχι, δεν είναι αλήθεια... Δεν είναι αλήθεια... Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες... Σταματήστε τις! Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν πέθανε!
«Κύριε, μάθε μας ν’ αγαπήσουμε αυτούς που δεν αγαπήθηκαν. Κάνε μας να υποφέρουμε με τον πόνο των άλλων. Μην επιτρέψεις πια να ευτυχούμε μόνοι μας. Δωσ' μας την αγωνία της παγκόσμιας δυστυχίας και φύλαξέ μας από τη λησμονιά των άλλων».
Παρακολουθήστε ένα συγκλονιστικό αφιέρωμα στον π. Γερμανό Χοζεβίτη, επιμέλεια της Μονής Αγίου Γεωργίου Χοζεβά, με στιγμιότυπα από την ζωή του π. Γερμανού, από τον Εύοσμο, ως τον μαρτυρικό θάνατο.
Στις 5 Μαρτίου 1929 κοιμήθηκε ο π.Γεώργιος Ασπρόπουλος, ο ενάρετος ιερέας των Λευκών Πάρου, εκείνος που βάπτισε τον πασίγνωστο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή και επέδρασε πολύ θετικά στην μετέπειτα πορεία του. Φτωχός και ταλαιπωρημένος πλήρης όμως ελεημοσυνών και αγαθών έργων. Υπόδειγμα πίστεως και αρετής, λαμπάδα φωτεινή για όλους. Έλιωνε και φώτιζε ταυτόχρονα. Η θυσιαστική του διακονία στην Εκκλησία σε χρόνια πολύ δύσκολα ήταν μία ευεργεσία για τους ενορίτες του και όλους τους παριανούς. Να έχουμε τις ευχές και των δύο.
Ο παπα-Φώτης Λαυριώτης, ο «δια Χριστόν σαλός», γεννήθηκε στα Πάμφιλα της Λέσβου στις 5 Ιανουαρίου 1913 από τους Δημήτριο και Μαρία Σαρδέλλη.
Σε ηλικία δεκαεπτά ετών έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς και δεν άργησε, αναγνωρίζοντας την ματαιότητα του κόσμου, να αναζητήσει τη μοναχική ζωή στον Άγιον Όρος με τον συγχωριανό του, μετέπειτα π.Παχώμιο. Εκεί γνώρισαν μεγάλες ασκητικές μορφές και έγινε υποτακτικός του παπά-Τύχωνα (γέροντα του Αγίου Παϊσίου). Τελικά ο νεαρός Φώτιος εκάρει μοναχός με το όνομα Αβέρκιος. Αφού έλαβε το μεγάλο μοναχικό σχήμα, χειροτονήθηκε διάκονος και μετέπειτα πρεσβύτερος.
Ο μητροπολίτης Μυτιλήνης αναγνωρίζοντας την αγιασμένη αυτή μορφή, ζήτησε από τον παπα-Φώτη να διαποιμάνει το χωριό Τρύγωνα της Μυτιλήνης, πράγμα το οποίο και αποδέχθηκε ιερουργώντας εκεί για 46 συναπτά έτη.
Τη περίοδο που ο παπα-Φώτης Λαυριώτης μόνασε στο Άγιον Όρος, άρχισε να ασκείται στο χάρισμα της δια Χριστόν σαλότητος. Διακόνησε έτσι τη Μυτιλήνη με γνήσιο αγιορείτικο φρόνημα ως μονοχίτων και ανυπόδιτος. Υπήρξε διορατικός και προορατικός γέροντας στο νησί. Τα θαύματα που επιτελούσε και η αφοσίωσή του στη πατερική παράδοση είναι μερικά από αυτά, που χαρακτηρίζουν την αγιασμένη ζωή του.
Ωστόσο τα θαύματα που επιτελούσε διά του Ιησού Χριστού, δεν σταμάτησαν στην επί γης βιοτή του. Τόσο την ημέρα της κοιμήσεώς του στις 5 Μαρτίου του 2010, όσο και μετά από αυτή, ο παπα-Φώτης συνεχίζει να θαυματουργεί και να ευωδιάζει ο τάφος του.
Ένα τροπάριο της Προηγιασμένης τής Τετάρτης της Πρώτης Εβδομάδας Νηστειών, αφιερωμένο στην ορθή κατανόηση της νηστείας, αντιγράφει σχεδόν κατά λέξη ένα χωρίο του προφήτη Ησαΐα (Ησ. 58:6-7), στο οποίο ο Θεός δηλώνει τί... δεν είναι νηστεία γι' Αυτόν και ποια είναι η (απο)δεκτή από Εκείνον νηστεία. Το τροπάριο έχει ως εξής: "Νηστεύοντες ἀδελφοὶ σωματικῶς, νηστεύσωμεν καὶ πνευματικῶς· λύσωμεν πάντα σύνδεσμον ἀδικίας, διαρρήξωμεν στραγγαλιὰς βιαίων συναλλαγμάτων· πᾶσαν συγγραφὴν ἄδικον διασπάσωμεν, δώσωμεν πεινῶσιν ἄρτον, καὶ πτωχοὺς ἀστέγους εἰσαγάγωμεν εἰς οἴκους, ἵνα λάβωμεν παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ τὸ μέγα ἔλεος".
Το απόσπασμα από τον προφήτη Ησαΐα είναι το εξής: "οὐχὶ τοιαύτην νηστείαν ἐγὼ ἐξελεξάμην, λέγει Κύριος, ἀλλὰ λύε πάντα σύνδεσμον ἀδικίας, διάλυε στραγγαλιὰς βιαίων συναλλαγμάτων, ἀπόστελλε τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει καὶ πᾶσαν συγγραφὴν ἄδικον διάσπα· διάθρυπτε πεινῶντι τὸν ἄρτον σου καὶ πτωχοὺς ἀστέγους εἴσαγε εἰς τὸν οἶκόν σου· ἐὰν ἴδῃς γυμνόν, περίβαλε...".
Η ομοιότητα είναι πασιφανής! Αν, μάλιστα, προσθέσουμε και τους δύο προηγούμενους στίχους του Ησαΐα (Ησ. 58:4-5), έχουμε μια πλήρη εικόνα για την περί νηστείας αντίληψη στον συγκεκριμένο προφήτη:
Nα λέτε δόξα τω Θεώ που μπορείτε και νηστεύετε . Έχει ανθρώπους εκεί έξω, οι οποίοι δεν έχουν την δυνατότητα να διαλέγουν φαγητά. Είτε επειδή είναι φτωχοί καί τρώνε μόνο όταν βρούνε κάτι να βάλουν στο στόμα τους, είτε επειδή είναι βαριά άρρωστοι και κάποιες τροφές τους είναι απαγορευμένες. Η ίδια η αποχή τους είναι απαγορευμένη.
Μην προκαλείτε τον Θεό γιατί 'τυχαία', εντελώς 'τυχαία' δεν βρισκόμαστε στην θέση τους. Δεν είναι καν θέμα ότι είμαστε αξιότεροι τους ή πιο ευνοημένοι από τον Θεο, την μοίρα , την φύση, ό, τι πιστεύει ο καθένας σας τελοσπάντων, από αυτούς.
Μία ροπή, ένα κλικ και χάνουμε τα αυγά και τα καλάθια.Έρχεται το αναπάντεχο, το παράλογο, το μη υπολογισμένο και πάνε όλα. Από μία κλωστή κρέμεται το μέλλον μας.Και πάνε σιγουριές, βεβαιότητες, αυτοπεποίθηση και ασφάλεια και εξυπνάδες και ανωτερότητες. Εν παντί ευχαριστείτε.
Μνήμη του εν Αγιοις Πατρός ημών Νικολάου Βελιμίροβιτς.
Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς: Απόσπασμα ομιλίας στο μνημόσυνο του Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς το 1973 (για την 17ετή κοίμησή του).
Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς στο μνημόσυνο του Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς στην Μονή Λέλιτς το 1975
Να μαστε στο σερβικό Θαβώρ!
Ο Χριστός στην μέση, ο Άγιος Σάββας στην δεξιά, και ο Άγιος Νικόλαος στην αριστερή πλευρά.
Και τριγύρω μας, η νεκρά θάλασσα της ευρωπαϊκής κουλτούρας, Τριγύρω μας η θάλασσα που πνίγει τις ψυχές.
Τριγύρω μας η θάλασσα που σκοτώνει τις αισθήσεις. Και εμείς οι Σέρβοι, στο Θαβώρ το οποίο ονομάζεται Λέλιτς.
Επειδή ο μεγάλος Άγιος Επίσκοπος μπορεί να μας σώσει από την νεκρά ευρωπαϊκή θάλασσα. Από στήθους γνώριζε ολόκληρη την Ευρώπη γι’ αυτό καλεί τον Σερβικό λαό προς την μεταμόρφωση, αλλά την αληθινή μεταμόρφωση.
Την μεταμόρφωση που μεταμορφώνει τον άνθρωπο από αμαρτωλό σε δίκαιο, από αμαρτωλό σε άγιο.
Την μεταμόρφωση που συνιστά την οικογένεια αγία, κοινωνία αγίων.
Σήμερα σίγουρα εξ ολοκλήρου η Ουράνια Σερβία συμμετέχει στον εορτασμό του μεγαλύτερου Σερβικού γιου μετά τόν Άγιο Σάββα.
'Εάν φυλάξεις την γλώσσα σου, θα δοθεί από τον Θεό η χάρις της καρδιακής κατανύξεως, με την οποία θα γνωρίσεις την ψυχή σου, δηλ. θα λάβεις τον φωτισμό του νου και θα γεμίσεις από την χαρά του Αγίου Πνεύματος. Αν όμως σε νικά η γλώσσα σου, ποτέ δεν θα μπορέσεις να βγεις από την σύγχυση του νου. Αν δεν κατορθώσεις να έχεις καθαρή καρδιά, τουλάχιστον να έχεις το στόμα σου καθαρό''. Αγ.Ισαακ Σύρου
Μάθε ότι έτσι έρχεται σε σένα το έλεος του Θεού.." Απόφυγε την περιέργεια, τα κουτσομπολιά και οτιδήποτε περιττό που δεν σε αφορά. Κάθε μέρα ετοιμάσου για πειρασμούς και θλίψεις, για κάθε είδους προσβολές, συκοφαντίες και τα παρόμοια. Μάθε ότι έτσι έρχεται σε σένα το έλεος του Θεού. Για την υπομονή σε όλα θα σταθείς στην τάξη των μαρτύρων και χωρίς άλλους αγώνες θα αξιωθείς της Βασιλείας των Ουρανών. Άγιος Σεραφείμ Ρομάντσιωφ της Μονής Γκλινσκ
«Μην νομίσεις, ότι επειδή 3 μέρες εγκρατεύτηκες και νήστεψες τρομάζεις μ’ αυτό τον σατανά.
Να σε κατηγορήσουν και να μην μιλήσεις, να σε βρίσει ο άλλος και να μην μιλήσεις, να σε ταράξει ο άλλος και να υπομείνεις, αυτό είναι το τέλειο και αυτό πειράζει το σατανά.
Γιατί αν έχεις όλες τις αρετές, δεν έχεις όμως ταπεινοφροσύνη, τίποτα δεν έκανες.»
Μία νέα γυναίκα από την Νικήσιανη όταν πήγε να δει τον όσιο Γέροντα, αφού είχε κατηγορήσει πικρά κάποιον στη μητέρα της, έκπληκτη άκουσε:
«Προχθές εσύ που πήγες στη μάνα σου τι την είπες; Τι ωραίες συμβουλές την έδωσες; Και ποια είσαι εσύ που μπορείς να κρίνεις άνθρωπο;»
Την ίδια ημέρα πήγαν και αρκετές άλλες συγχωριανές της να δουν τον όσιο. Προς όλες είχε κάτι προσωπικό να πει. Ασφαλώς και δεν το έκανε για να τις ντροπιάσει, αλλά για να μετανοήσουν. Ούτε φυσικά για να φανερώσει το διορατικό του χάρισμα και να τον θαυμάζουν. Μάλιστα προς την κάθε μία αναφερόταν με το όνομά της, χωρίς να του το έχουν πει.
Λέγει σε μία: «Εσύ γιατί ήρθες; Κακώς ήρθες. Γιατί έκανες φασαρία στον άνδρα σου; Αφού δεν σε άφηνε, δεν έπρεπε να ‘ρθείς».
● «Aς συγχωρήσουμε για να συγχωρηθούμε. Aς δώσουμε άφεση, για να ζητήσουμε άφεση»
● «Συγχώρησε εσύ που συγχωρήθηκες. Eλέησε εσύ που έλεήθηκες. Kάνε κτήμα σου τη φιλανθρωπία όσο είναι καιρός»
● «Aς δώσουμε λίγη συγχώρηση, για να πάρουμε πολύ περισσότερο, την ομόνοια. Aς ηττηθούμε, για να νικήσουμε. Bλέπετε τους νόμους της αθλήσεως και τα αγωνίσματα των παλαιστών, οι οποίοι με το να είναι ξαπλωμένοι κάτω, πολλές φορές νικούν εκείνους που βρίσκονται από πάνω»
● «Είναι καλό να νικάμε τη θρασύτητα με την καλοσύνη, κάνουμε δε καλύτερους τους άδικους με το να υπομένουμε με καρτερία τα δεινά (που μας προκαλούν)»
● «Καλό είναι το να νικάς με την καλωσύνη την θρασύτητα, και να κάνεις καλύτερους εκείνους που σε αδικούν, στους οποίους να δείχνουμε υπομονή όταν υποφέρουμε απ’ αυτούς»
● «Ποια διδασκαλία είναι πιο σύντομη απ’ την καλωσύνη; Nα είσαι τέτοιος στους φίλους και τους πλησίον σου, όπως θέλεις κι αυτοί να είναι σε σένα»
● «Nα μη σε εξαπατά ο άδικος λογισμός, ότι το να τιμωρήσεις αυστηρά, όντας δίκαιος, και να παραδώσεις στους νόμους αυτόν που σ’ αδίκησε, σε απαλλάσσει από την ευθύνη»
Από το βιβλίο «ΜΕΓΑΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ», των εκδόσεων «ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ»
Αυτοί έρχονται απλώς για μια ανακούφιση ή για να πετύχουν μια καινούρια ερμηνεία, μια καινούρια απάντηση, μια καινούρια λύση, που θα είναι πιο ικανοποιητική στις επιθυμίες τους· έρχονται για ένα έγγισμα, για να βρουν μια συντροφιά στην απομόνωση την οποία ζουν, έρχονται για να πετύχουν κάτι, όχι όμως για να εξομολογηθούν· ή έρχονται και λένε τις αμαρτίες τους χωρίς να μετανοούν, διότι δεν αισθάνονται τις ανομίες τους, ούτε καν ξέρουν τι είναι ανομία.
Έρχεται κάποιος και σου λέει: «δεν πήγα στην Εκκλησία, έκανα αυτό, δεν άκουσα την μάνα μου», αλλά για τίποτε από όλα αυτά δεν μετανοεί.
Όλο αυτά που κάνει είναι αμαρτία, αλλά δεν έχει την αίσθηση της ανομίας του. Δεν λέει κάτι για το οποίο αμάρτησε ενώπιον του Θεού· αυτό που λέει, είναι κάτι με το οποίο έχει συνθηκολογήσει· αν δεν είχε συνθηκολογήσει, δεν θα ερχόταν να το πει σε μένα, θα άλλαζε αμέσως ζωή, θα εξεγείρετο.
«Ανάστα εκ των νεκρών, και επιφαύσει σοι ο Χριστός», λέγει ο Απόστολος Παύλος. Αυτός, που το λέει αυτά, θα παραμείνει στην ίδια κατάσταση.
Ανέβηκε χτες στο TikTok ένα πολύ συγκινητικό βίντεο με τον Κυπριανό Παπαϊωαννου ,που έχασε την ζωή του στα Τέμπη, να παίζει κιθάρα και να τραγούδα όμορφα ένα παλιό τραγούδι, τον "Στρατή" του Κώστα Χατζή.
Δεν είναι τόσο γνωστό σαν τον "Ιδανικό και Ανάξιο Εραστή" ή το "Έχω έναν Καφενέ" που πραγματεύονται το ίδιο θέμα, αυτό της πίκρας των ματαιωμένων ταξιδιών, αλλά νομίζω πως στέκεται επάξια δίπλα τους. Οι στίχοι της σπουδαίας Σώτιας Τσώτου (διπλά στενάχωροι αν τους συνδέσεις με τον Κυπριανό και τον τρόπο που έφυγε) :
Tα νιάτα του έφαγε ο Στρατής στα ναυπηγεία ολημερίς φτιάχνει τα πιο γερά σκαριά να παν οι άλλοι μακριά να ταξιδέψουνε τη γη οι τυχεροί, οι τυχεροί.
T’ απόβραδο στο καπηλειό με τον Γιωργή τον παραγιό λένε για χώρες μακρινές που δεν τις είδανε ποτές ζηλεύουνε τους ναυτικούς τους τυχερούς, τους τυχερούς.
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:«ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 21-2-1999]
Με τρία μεγάλα συνθήματα, αγαπητοί μου, η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς προετοιμάζει για το μεγάλο γεγονός του Πάσχα. Και είναι η αγάπη προς τους εχθρούς, η νηστεία και η αφιλαργυρία.
Κατ’ ουσίαν, τα συνθήματα αυτά μας παρασκευάζουν για την συμμετοχή μας στο ποτήριον της Θείας Ευχαριστίας. Διότι, όπως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, «Οπότε κοινωνείς, Πάσχα επιτελείς». Αλλά και επιπλέον, την περίοδον αυτήν της Μεγάλης Τεσσαρακοστής οι άνθρωποι συχνότερα, πυκνότερα, μετέρχονται εις το Ποτήριον της ζωής. Μάλιστα επενοήθη η τετελεσμένη Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων- το είπα διπλά, τετελεσμένη και προηγιασμένη, το ίδιο είναι- ακριβώς για τις ανάγκες του λαού να κοινωνεί συχνά. Εξάλλου, θα λέγαμε, οι πιστοί, τώρα την Σαρακοστή έχουν νηστεία διαρκή, προσευχή τονισμένη, μελέτη πιο έντονη, άσκηση κάθε αρετής και όλα αυτά αποβλέπουν εις την ένωσίν μας με τον Ιησούν Χριστόν.
Και οφείλομε, τουλάχιστον την περίοδον μιας Τεσσαρακοστής, πολύ παραπάνω της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, να βγάλομε πολύ το κέρδος. Διότι εάν ο Νώε επί 120 χρόνια -120 χρόνια!- προετοίμαζε την Κιβωτόν, που θα δεχόταν μέσα την οικογένειά του και τα ζώα που του είπε ο Θεός να μαζέψει και να βάλει μέσα εις την Κιβωτόν -ήταν ένα θωρηκτό, αγαπητοί μου, ένα τεράστιο καράβι ήτανε, η Κιβωτός του Νώε, και σας είπα, 120 χρόνια ηργάζετο για να τελειώσει αυτήν την Κιβωτόν- πόσο περισσότερο θα πρέπει εμείς να προετοιμάζομε τον εαυτόν μας για να δεχθούμε ως άλλη κιβωτός, το άσπιλον Σώμα και Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού;
Εάν ο θεόπτης Μωυσής, με τόσην επιμέλεια κατεσκεύασε την άλλην εκείνην κιβωτό, που έβαλε μέσα τις πλάκες του Νόμου, με την χρυσή επένδυση κ.λπ. και την στάμνα με το μάννα, την χρυσή στάμνα με το μάννα, εις ενθύμιον, εις ανάμνησιν ότι ο λαός ετράφη εις την έρημον, πόσον περισσότερον εμείς που θα βάλομε μέσα μας τον Νομοθέτη και τον Τροφοδότη, που θα λάβομε το αληθινό μάννα;
Γιατί ο Χριστός είπε: «Η σάρκα μου είναι το αληθινό μάννα». Το είπε στους Καπερναΐτας που Τον αναζητούσαν μετά από τον χορτασμό των πεντακισχιλίων. «Όχι», λέει, «όπως το μάννα εκείνο που έπεσε από τον ουρανό, που το έφαγαν οι πατέρες σας και απέθαναν. Εγώ είμαι το μάννα το αληθινό». Πόση, λοιπόν, περισσότερη προετοιμασία πρέπει να επιβάλομε στον εαυτόν μας, προκειμένου να δεχθούμε, όπως σας είπα, τον Νομοθέτην και τον Τροφοδότην με το Αίμα Του και το Σώμα Του που θα μας προσφέρει; Και ακόμη, εάν ο σοφός Σολομών επί επτά έτη έκτιζε τον περίφημον ομώνυμον ναόν, πόσο θα πρέπει εμείς να ευπρεπίζομε τις ψυχές μας, που θα γίνουν ναοί Θεού ζώντος; «Ὑμεῖς ἐστέ», λέγει, «ναοί Θεοῦ ζῶντος», λέγει ο Απόστολος Παύλος στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του.
Όταν έρχεται η ώρα της προσελεύσεως των πιστών εις άο Άγιον Ποτήριον, να κοινωνήσουν, ο ιερεύς καλεί με τούτα τα λόγια: «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε». Δηλαδή «να προσέλθετε με φόβο Θεού, με πίστιν Θεού και με αγάπην Θεού». Τι σημαίνει αυτή η εξαγγελία που λέγεται πριν κοινωνήσουν οι πιστοί;
Ακριβώς 700 χρόνια πριν η Μόσχα έγινε το εκκλησιαστικό κέντρο της Ρωσίας.
Ήταν η 1η Μαρτίου του 1325 που ο Μητροπολίτης Κιέβου και πάντων των Ρως Πέτρος [_ΕΔΩ _] μετέφερε τη μητροπολιτική έδρα από τον Βλαντίμιρ στη Μόσχα. Αυτό το γεγονός είχε μεγάλη σημασία για ολόκληρη τη ρωσική γη. Ο Πέτρος προφήτεψε την απελευθέρωση από τον ταταρικό ζυγό και τη μελλοντική ανάδειξη της Μόσχας ως κέντρου όλης της Ρωσίας. Ακολουθώντας τη βούληση και τη συμβουλή του Πέτρου, ο Δούκας της Μόσχας Ιβάν Α΄ Καλιτά ίδρυσε την πρώτη πέτρινη εκκλησία στη Μόσχα - τον σημερινό Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο.
Στο βιβλίο «ο Ιεραπόστολος του Ζαΐρ» σελ. 26 διαβάζουμε τον θαυμαστό και διακριτικό τρόπο που χρησιμοποίησε ο Άγιος Παΐσιος, προκειμένου να διδάξει την ταπείνωση στον Ιεραπόστολο π. Κοσμά Γρηγοριάτη, όταν ακόμα ήταν λαϊκός.
«Το καλοκαίρι του 1977, βρήκε την ευκαιρία ο Γιάννης (το κοσμικό όνομα του π. Κοσμά) να επισκεφθεί και ενάρετους αγιορείτες πατέρες. Μεταξύ αυτών ήταν ο π. Παΐσιος, που τότε έμενε στην περιοχή Καψάλας της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα. Μου διηγήθηκε ο Γιάννης για την πρώτη του επίσκεψη και γνωριμία με τον π. Παΐσιο. Του συστήθηκε και του μίλησε για την ιεραποστολική του δράση κοντά στο Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αυγουστίνο.
Ο Άγιος Γέροντας τον άκουγε σιωπηλά, δεν απαντούσε αμέσως σε όσα άκουγε. Σηκώθηκε, έφερε μία στάμνα και τον έστειλε να του φέρει νερό από μία πηγή, που βρισκόταν σε αρκετή απόσταση από το Κελί του. Πήρε τη στάμνα ο Γιάννης πρόθυμα και ξεκίνησε. Βρήκε τη βρύση, η οποία έτρεχε σταγόνα - σταγόνα, και μετά από αρκετή ώρα υπομονής μέχρι να γεμίσει η στάμνα, γύρισε πίσω. Ο Γέροντας πήρε τη στάμνα και την άδειασε μπροστά του μέσα στη στέρνα του Κελιού. Ήθελε μ’ αυτόν τον τρόπο να δοκιμάσει την υπακοή του Γιάννη, αλλά και να του διδάξει την ταπείνωση.
Εκείνη την πρώτη φορά συζήτησαν αρκετές ώρες και ωφελήθηκε από τις θεοφώτιστες συμβουλές του Αγίου Γέροντος, τον οποίο στη συνέχεια έκανε και πνευματικό του οδηγό».
