Βυζαντινή κρύπτη της αγ. Μαρίνας. 10ος-12ος αιώνας

Miggiano (Lecce της Κ.Ιταλίας). 
Βυζαντινή κρύπτη της αγ. Μαρίνας. 10ος-12ος αιώνας

πηγή

Απολυτίκιον Αγίων Βασιλομαρτύρων Ρομάνοφ

17 Ιουλίου 1918, 101 χρόνια από το Μαρτύριο της Αγίας Τσαρικής Οικογένειας της Ρωσίας.

Απολυτίκιον Αγίων Βασιλομαρτύρων Ρομάνοφ.
Ήχος γ'. Θείας πίστεως.

Θείω στέμματι καταστεφθέντες και βασίλειον ευρόντες χάριν, αρεταίς θεοπρεπώς διελάμψατε, ου την επίγειον δόξαν ποθήσαντες, αλλά του Πνεύματος κάλλος το άφθορον όθεν, Άγιοι Ρομάνοφ Βασιλομάρτυρες, πρεσβεύσατε σωθήναι τας ψυχάς ημών.

πηγή

Ἀπ’ ὅλα τα θαύματα που γνώρισε ἡ γῆ μας,αὐτό που γίνεται στη Λειτουργία , εἶναι το πιο μεγάλο

  «Ἀπ’ ὅλα τά θαύματα πού γνώρισε ἡ γῆ μας, αὐτό, πού γίνεται στή Λειτουργία καί πού θά ἐπαναληφθῇ αὔριο, εἶναι τό πιό μεγάλο. Ἀλλά κι’ ἀπό ὅλα τά συγκλονιστικά γεγονότα, αὐτό εῖναι τό πιό συγκλονιστικό. 
  Ὅταν ἔρχεται αὐτή ἡ ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας, ξαναζοῦμε τόν Μυστικό Δεῖπνο. Ἀκριβῶς σύμφωνα μέ τήν ἐπιθυμία καί μέ τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου. Μετέχουμε στό θαῦμα τῆς μεταβολῆς τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ σῶμα καί αἷμα δικό του. Καί στό τέλος, γινόμαστε συνδαιτημόνες τῆς Τραπέζης καί παίρνουμε μέσα μας τήν οὐράνια τροφή, τήν ὁποία ἐκεῖνος μᾶς προσφέρει.»

 Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, Στοχασμοί τοῦ Σαββάτου, α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1970), σελ. 113-114

πηγή

Ο χρόνος δέν αποτελειται μόνο από ωρες καί λεπτά, αλλά από αγάπη καί θέληση.

''Ο χρόνος δέν αποτελειται μόνο από ώρες καί λεπτά, αλλά από αγάπη καί θέληση. `Εχουμε λίγο χρόνο, οταν εχουμε λίγη αγάπη.''

πηγή

Μνήμη της ευρέσεως των λειψάνων της οσίας μητρός ημών Ροσαλίας της εν Πανόρμω της Σικελίας.

Τη IE’ του αυτού μηνός, μνήμη της ευρέσεως των λειψάνων της οσίας μητρός ημών Ροσαλίας της εν Πανόρμω της Σικελίας.

 Η αγία Ροσαλία, νορμανδικής καταγωγής, έγινε μοναχή σε ορθόδοξο γυναικείο μοναστήρι του Παλέρμο και στη συνέχεια εμόνασε σε σπήλαιο, στον λόφο Πελεγκρίνο έξω από την πόλη όπου υπήρχε ελληνικό παρεκκλήσιο του αγίου Νικολάου. 
 Εκοιμήθη οσιακά την 4η Σεπτεμβρίου του 1170.
 Στις 15 Ιουλίου του 1624 βρέθηκαν θαυματουργικά τα ιερά λείψανά της μέσα στο σπήλαιο όπου ασκήτευσε και σταμάτησε την επιδημία της πανώλης που μάστιζε το Παλέρμο.

πηγή

Ακόμη και στη βαθειά μας θλίψη, ο Κύριος μας δίνει ειρηνική και φωτεινή χαρά.

«Ακόμη και στη βαθειά μας θλίψη,ο Κύριος μας δίνει ειρηνική και φωτεινή χαρά».  

Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β' της Ρωσίας (✞ 17 Ιουλίου 1918)

στη φωτογραφία με τις κόρες του, Τατιάνα και Όλγα.

πηγή

Η τίμια κάρα του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥΦυλάσσεται στο κελί του Αγίου Γεωργίου των Σκουρταίων όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του και εκοιμήθη ο άγιος Νικόδημος στις Καρυές του Αγίου Όρους.  

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: Αν έπεσες, αδελφέ μου, από το ύψος του θεϊκού νόμου, μην απελπίζεσαι. Αγωνίσου να επιστρέψεις και ο Θεός θα σε στολίσει και θα σε στερεώσει με τις αρετές του.

Από το βιβλίο «ΝΕΑ ΚΛΙΜΑΞ»: Ερμηνεία του τετάρτου Αναβαθμού του Α΄ ήχου:

Ἀντίφωνον Β΄
«Εἰς τὰ ὄρη τῶν σῶν, ύψώσας με νόμων, ἀρεταῖς ἐκλάμπρυνον, ὁ Θεός, ἵνα ὑμνῶ σε».

 Ο μεν Θεοπάτωρ Δαβίδ έτσι άρχισε τον β΄ Ψαλμό των Αναβαθμών: «Ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου εἰς τὰ ὄρη, ὅθεν ἥξει ἡ βοήθειά μου» (Ψαλμ. 120,1), εννοώντας όρη τους ουρανούς, επειδή είναι ψηλοί και στέκονται πάνω απ` αυτόν τον κόσμο, όπως λένε ο Χρυσόστομος και ο Ευθύμιος. Διότι οι Ιουδαίοι, που ήταν αιχμάλωτοι στην Βαβυλώνα, από τους ουρανούς έλπιζαν να έλθει η βοήθεια του Κυρίου και να τους οδηγήσει στην πατρίδα τους, την Ιερουσαλήμ. Ο δε Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο μελουργός των Αναβαθμών αυτών, ως όρη εννοεί τους νόμους και τα προστάγματα του Θεού, επειδή, όπως τα ψηλά βουνά στέκονται ψηλότερα από τη χαμηλή γη και από όλα τα γήινα, έτσι και οι νόμοι και οι προσταγές του Θεού είναι ψηλότερα από κάθε γήινο νόημα και μας ανεβάζουν στα ύψη της πρακτικής και της θεωρητικής αρετής, με την προϋπόθεση ότι όλοι μας και ολοκληρωτικά είμαστε προσηλωμένοι σ` αυτές και τις εργαζόμαστε με προθυμία(1).

 Και με άλλα λόγια δε, θα μπορούσαμε να πούμε πως οι νόμοι και οι εντολές του Θεού μοιάζουν με έναν μεγάλο φάρο, ο οποίος ανάβει πάνω σε ψηλό μέρος, για να οδηγεί στο λιμάνι αυτούς που ταξιδεύουν στη θάλασσα.
 Γι `αυτό είπε ο Προφητάναξ Δαβίδ: 
«Φωτοβόλος λύχνος στην πορεία της ζωής μου είναι ο Νόμος σου. Φως πλούσιο στους δρόμους μου». (Ψαλμ. 118,105) και πάλι: «οι εντολές του Κυρίου σκορπίζουν μέχρι των πλέον μακρινών περάτων άπλετο το φως και φωτίζουν τους οφθαλμούς των ανθρώπων» (Ψαλμ. 18,9). 
 Και ο Ησαΐας έλεγε: «διότι γνωρίζω, ότι φως είναι τα προστάγματά σου για τους ανθρώπους της γης» (Ησ. 26,9). Ποιος δε υψώνεται στα όρη των νόμων και των εντολών του Θεού; Όποιος, όχι μόνο τους μελετά θεωρητικά, εξετάζοντάς τους και περιεργαζόμενος τους θαυμαστούς λόγους και τις αιτίες κάθε εντολής, αλλά τις κάνει πράξεις και έργα στη ζωή του, όσο είναι δυνατό, άλλοτε μεν φωνάζοντας με τον Δαβίδ: «Στη μελέτη των εντολών σου θα επιδοθώ με χαρά και θα καταβάλλω κάθε προσπάθεια να κατανοήσω τους δρόμους σου» (Ψαλμ. 118,15), άλλοτε δε:
 «Με ιερό πόθο σήκωσα τα χέρια μου προς τις εντολές σου, τις οποίες αγάπησα πάρα πολύ» (Ψαλμ.118, 48).

Το ότι φορώ το πετραχήλι δεν με κάνει καλύτερό σου

π.Παύλος Παπαδόπουλος

 Το ότι φορώ το πετραχήλι δεν με κάνει καλύτερό σου. Να το θυμάσαι αυτό, όχι για να απαξιώσεις το χάρισμα της ιεροσύνης αλλά για να μην με δεις ποτέ ως δικαστή σου και απομακρυνθείς.
 Το πετραχήλι πάνω του φέρει μερικά κρόσια που συμβολίζουν τους ανθρώπους που ο Θεός μου εμπιστεύτηκε μέσα από το Μυστήριο της Εξομολογήσεως αλλά και γενικότερα μέσα από την ενορία που διακονώ. 

 Τόσο βαθιά λοιπόν είσαι στην ζωή μου, τόσο αχώριστα πορευόμαστε πλέον σ'αυτήν την πνευματική προσπάθεια· τόσο πολύ που σε φορώ επάνω μου όταν λειτουργώ, ότι κάνω παράκληση, όταν διαβάζω την συγχωρετική ευχή. Σε φέρω πάνω μου ως κάτι αναπόσπαστο πλέον από την αιωνιότητά μου.
 Το ότι φορώ το πετραχήλι δεν με κάνει καλύτερό σου, σου το ξαναλέγω. Ποτέ μην με δεις με ντροπή και ενοχή, γιατί δεν είμαι εδώ για να σε τιμωρήσω αλλά για να σε αγκαλιάσω, δεν είμαι εδώ για να σε κατακρίνω αλλά για να σε συμφιλιώσω με τον Φιλάνθρωπο Θεό.

 Να το θυμάσαι αυτό. Το πετραχήλι, με κάνει φίλο και συνοδοιπόρο σου, πατέρα σου ακόμα κι αν με περνάς και μερικά χρόνια...σε κάνει τέκνο μου και έννοια μου.

πηγή

Εκεί έχουμε Θεία Κοινωνία, εδώ θεία επικοινωνία!

-Γέροντα, ποιά προετοιμασία χρειάζεται να κάνουμε για την προσευχή;
– Ανάλογη με την προετοιμασία που κάνουμε για την Θεία Κοινωνία. Εκεί έχουμε Θεία Κοινωνία, εδώ θεία επικοινωνία. 

 Όταν κοινωνούμε, παίρνουμε μέσα μας τον Χριστό και έρχεται η θεία Χάρις. Με την προσευχή έχουμε συνέχεια επικοινωνία με τον Χριστό και δεχόμαστε με άλλον τρόπο την θεία Χάρη. Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό! 

 Τότε κοινωνούμε Σώμα και Αίμα Χριστού, τώρα επικοινωνούμε με τον Θεό. Όπως λοιπόν για την Θεία Κοινωνία επιβάλλεται να εξομολογηθή κανείς στον Πνευματικό, έτσι και για την προσευχή, που είναι θεία επικοινωνία, πρέπει να κάνη μια ταπεινή εξομολόγηση στον Χριστό.

«Χριστέ μου, να πή, είμαι χάλια, είμαι τέτοιος, τέτοιος… Δεν αξίζει να ασχοληθής με εμένα, αλλά, Σε παρακαλώ, βοήθησέ με». Έτσι έρχεται η θεία Χάρις και μετά αρχίζει η θεία επικοινωνία.

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

Εμπειρίες του π. Ευάγγελου Παπανικολάου από τον Άγιο Παΐσιο

Γιατί η γιόγκα καθαρά σαν τρόπος άσκησης θεωρείται αμαρτία;

Γιατί η γιόγκα καθαρά σαν τρόπος άσκησης θεωρείται αμαρτία;

Απόσπασμα από την E΄ πνευματικὴ σύναξη διαλόγου μὲ τὸν Πανιερώτατο Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεόφυτο η οποία πραγματοποιήθηκε στὶς 25 Ἰουνίου, 2019 στὴν αἴθουσα πολλαπλῆς χρήσης τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου Ἀκακίου. Στὶς πνευματικὲς αὐτὲς συνάξεις ὁ Πανιερώτατος ἀπαντᾶ σὲ ἐρωτήσεις τῶν πιστῶν ποὺ τοὺ ὑποβάλλονται εἴτε γραπτῶς εἴτε προφορικῶς, ἐπώνυμα ἢ ἀνώνυμα.

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε συχνά ότι «δε θα βγάλουμε ρίζες εδώ»..

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε συχνά ότι «δε θα βγάλουμε ρίζες εδώ» και πως ξεχνούμε ότι θα φύγουμε από τούτη τη ζωή.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν υποχρέωση να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής, το οποίο προσδιόριζε ως «προετοιμασία για την Πατρίδα μας τον Ουρανό, τον Παράδεισο»
Το «παν» είναι να συλλάβει ο άνθρωπος το νόημα αυτό. Ο Θεός είναι καλός και θέλει τη σωτηρία όλων των ανθρώπων. Γι’ αυτό και σταυρώθηκε ο Χριστός.

 Η πύλη του Παραδείσου δεν είναι στενή. Αν ο άνθρωπος έχει –μικρή έστω– διάθεση να μη λυπήσει τον Θεό, ο φύσει αγαθός Θεός θα οικονομήσει ώστε να τον πάρει στην καλύτερη ώρα του, σε ώρα μετάνοιας, και θα τον «σπρώξει σκανδαλωδώς» στον Παράδεισο. Από φιλότιμο και μόνο πρέπει να σωθούμε.

 Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος για τον Θεό από το να δει τον άνθρωπο στην Κόλαση. Όταν ο άνθρωπος πιστέψει στον Θεό και στη μέλλουσα ζωή, τότε καταλαβαίνει ότι η επίγεια ζωή είναι μάταιη και ότι απλώς ετοιμάζει το «διαβατήριό» του για την άλλη ζωή. Αυτή η ζωή δεν είναι για να περάσουμε καλά. Χρησιμεύει για να δίνουμε εξετάσεις προκειμένου να περάσουμε στην άλλη ζωή. Σε τούτη τη ζωή δοκιμάζεται ο καθένας στο κατά πόσο ανταποκρίνεται σε όσα ζητά ο Θεός. Σε περίπτωση που οι άνθρωποι το θυμούνταν αυτό, τότε οι μικροπρέπειες και οι γκρίνιες θα εξέλιπαν

πηγή

Ο Άγιος νεομάρτυς Γρηγόριος του Κουμπάν(+27 Ιουνίου 1918)

   

Ο Άγιος νεομάρτυς Γρηγόριος γεννήθηκε το 1854 και χειροτονήθηκε ιερέας το 1883.Υπηρέτησε στην επαρχία του Αστραχάν. Συχνά επισκέπτονταν ένα τοπικό μοναστήρι όπου προσευχόνταν απομονωμένος.

  Από το 1915 μέχρι την κοίμησή του,υπηρέτησε στο μοναστήρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής στο Κουμπάν.Ήταν υπεύθυνος του σχολείου γυναικών του σωφρονιστικού καταστήματος που λειτουργούσε στην περιοχή. Επίσης φρόντιζε τους τραυματισμένους στρατιώτες στο νοσοκομείο του μοναστηριού.

 Ήταν γνωστός για τον ζήλο με τον οποίο ποίμαινε το ποίμνιό του.Τον ίδιο ζήλο έδειξε και ως δάσκαλος ενώ ανέγειρε και πολλούς ναούς. Οι αρχές των είχαν βραβεύσει επανειλημμένα για τις δραστηριότητές του.

 Το καλοκαίρι του 1918,στις 27 Ιουνίου, αιχμαλωτίστηκε από τους μπολσεβίκους στο Κουμπάν. Είχαν προηγηθεί δολοφονίες άλλων κληρικών. Τον συνέλαβαν μόλις τελείωσε την Θεία Λειτουργία. Τον χτυπούσαν συνεχώς και όταν προσπάθησε να τους ευλογήσει του χτύπησαν τα χέρια και τον πυροβόλησαν στο στόμα.

Η αγιοκατάταξη του έγινε στις 4 Απριλίου 2019 και η μνήμη του τιμάται στις 27 Ιουνίου.

Τρείς μυρωμένες κοιμούνται σέ λάρνακες τόν ύπνο τών αγίων- Η ΕΥΦΗΜΙΑ,Η ΘΕΟΦΑΝΩ,Η ΣΟΛΟΜΩΝΗ

ΟΙ ΛΑΡΝΑΚΕΣ ΜΕ ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ,ΕΥΦΗΜΙΑΣ ΚΑΙ ΣΟΛΟΜΩΝΗΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Τρείς μυρωμένες κοιμούνται σέ λάρνακες 

τόν ύπνο τών αγίων στό κλίτος τό δεξί

αιώνες κλώθοντας τήν θέωση 

σέ χάρη, σά φώς καί σά ζωή,

η Ευφημία,η Θεοφανώ καί η Σολομωνή . 

Τρείς σφραγισμένες μέ Τόμους καί Σκήπτρα 

από Συνόδων καί Ανάκτων ορισμό 

κρατάνε σέ στάση πρόσκαιρης ταφής 

τού χρόνου καί τού θρόνου τό φανό, 

η Ευφημία,η Σολομωνή και η Θεοφανώ.

Τρείς ορκισμένες γιά σεπτή παρουσία 

τής μνήμης ψάλλουν τούς αιώνες 

τραβώντας τόν Αέρα απ΄τά πρόσωπα 

μιά ρήγισσα,μιά μάνα,μιά αγία,

η Θεοφανώ,η Σολομωνή κι η Ευφημία. 

Μητροπολίτου Πέργης Ευαγγέλου " ΕΚ ΦΑΝΑΡΙΟΥ Β "

πηγή

Τα πάθη που χρονίζουν...

 Πρέπει να ξέρουμε,και να θυμόμαστε,ότι τα πάθη εκείνα που χρονίζουν,τα συνηθίζουμε.Και δεν τα βλέπουμε.Δεν τα συνειδητοποιούμε.

Ειδικά εκείνα τα φύσει αδιόρατα.
Σαν την υπερηφάνεια.Που την συγχέουμε με την προσωπικότητα.
Είναι προσωπικότητα.Αλλά, μιά προσωπικότητα κυριαρχημένη από το πάθος της υπερηφανείας.

Σταύρος Εμμανουήλ

facebook

...και τότε κάθε στιγμή έχει το νόημά της...

 Αν πιστέψεις στον Χριστό και αποδυθείς στον πνευματικό αγώνα, τίμια όμως, τότε αρχίζεις να βρίσκεις το νόημα της ζωής. 

 Να πεις δηλαδή: «Χριστέ μου, έδωσες το τίμιο αίμα σου και με αγόρασες και ανήκω σ’ εσένα. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη ότι στη ζωή μου θα τα κάνεις εσύ όλα κατά τον καλύτερο τρόπο και παραδίδομαι σ’ εσένα. Βοήθησέ με να κάνω το θέλημά σου». 

 Έτσι αρχίζεις να βρίσκεις τον εαυτό σου και τον Θεό. Φωτίζονται τα πράγματα, ανοίγουν τα μάτια σου, αρχίζεις να βλέπεις και προχωρείς. Και τότε κάθε βήμα και βίωμα. Κάθε στιγμή έχει το νόημά της, κάθε λεπτό έχει το δικό του βίωμα.

Αρχιμ. Συμεών Κραγιόπουλος

Το επιτραχήλιο και η αναγκαιότητα της αμφίεσής του

Τελετουργικά θέματα  

Γεωργίου Ζαραβέλα- Θεολόγου ΜΑ Ιστορικής Θεολογίας - Λειτουργικής ΕΚΠΑ

  Το επιτραχήλιο ή κοινώς πετραχήλι, είναι άμφιο κοινό για τον αρχιερέα και τον πρεσβύτερο. Αποτελείται από μία λωρίδα υφάσματος, η οποία περιβάλλει τον τράχηλο του λειτουργού και έχει τις δύο απολήξεις της ενωμένες κατά μήκος μπροστά, φθάνοντας έως και τα πόδια του. Η ονομασία του αμφίου προέρχεται από τον τρόπο της περιβολής του γύρω από τον τράχηλο, με τη σύνθεση των λέξεων «επί» και «τράχηλος».

 Το επιτραχήλιο δηλώνει το τελεστικό χάρισμα του κληρικού, ο οποίος το φέρει στον τράχηλό του. Η ένδυσή του συμβολίζει την ενίσχυση του λειτουργού με τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, το οποίο τον καθιστά τελετουργό, όργανο της θείας χάρης και δοχείο του Παρακλήτου. Η κάθοδος των χαρισμάτων Του δηλώνεται, επίσης, από το γεγονός ότι ο κληρικός φορά το επιτραχήλιο από το κεφάλι και με φορά προς τα κάτω, αλλά και από την ευχή που συνοδεύει την ένδυσή του «Εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ ἐκχέων τὴν χάριν αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς ἱερεῖς αὐτοῦ».

 Ο λειτουργός συνοδεύει την ένδυση του επιτραχηλίου με τη σχετική ευχή μόνο όταν ενδύεται για να τελέσει τη Θεία Ευχαριστία. Ο ιερέας, κατά την έναρξη όλων των άλλων αγιαστικών τελετών, φέρει το επιτραχήλιο, αφού το ευλογήσει

Η εξομολόγηση δεν είναι για τους μελλοθάνατους!Είναι για όσους θέλουν να ζήσουν...!

Θαύματα του αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα

Διήγηση της Αντωνίνα Νικολάγεβνα Λ.

  «Τον καιρό του πολέμου ήμουν στο μέτωπο. Το 1944 τραυματίστηκα και με έστειλαν στο σπίτι. Από διάφορους ανθρώπους είχα ακούσει ότι στην Βίριτσα ζει ένας ιερεύς, ο πατήρ Σεραφείμ, πού έχει διορατικό χάρισμα και ότι σ· αύτον πηγαίνουν πολλοί άνθρωποι για να πάρουν την ευλογία του και να άκούσουν τις συμβουλές του. Είχα μία σοβαρή ερώτηση και ήθελα πολύ να πάω στον Γέροντα και να ακούσω τί θά μού πει, αλλά δεν μπόρεσα να βρω εύκαιρία. Μια φορά, ήταν Κυριακή, βρέθηκα κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό και πήγα να ρωτήσω τί ώρα ξεκινάει το τρένο για την Βίριτσα. Μού είπαν ότι ξεκινά σε ένα τέταρτο. Πήρα εισιτήριο και πήγα. Στο δρόμο άρχισαν αμφιβολίες : ''δύο ώρες δρόμο, το φουστάνι μου είναι πολύ έλαφρό – θά κρυώσω, και άν θά βρέξει, δεν είναι καθόλου σοβαρό αύτό πού κάνω!''

Αποφάσισα όμως να συνεχίσω το δρόμο. Όταν έφτασα στην Βίριτσα συνάντησα έκεΐ μία παλιά μου φίλη πού είχα να την δώ δεκατέσσερα χρόνια. Αύτή χάρηκε πάρα πολύ όταν με είδε. Νοίκιαζε ένα έξοχικό σπίτι στή Βίριτσα και με κάλεσε να έλθω στο σπίτι της. Τής είπα:
-Έχω μία δουλειά έδώ. Θά πάω πρώτα να κάνω την δουλειά μου και μετά θά έλθω σε σένα.
Μού είπε ότι θά ετοιμάσει φαγητό και θά με περιμένει. Είπε επίσης ότι θά στείλει την κόρη της να με πάρει. Τότε εγώ σκέφτηκα” «Νά, ο Κύριος μού δίνει και σπίτι να διανυκτερεύσω και φαγητό να φάω».

Όταν έφτασα στο σπίτι του πατρός Σεραφείμ, τον περίμεναν περίπου τριάντα άτομα. Πρώτα ο Γέροντας δεχόταν τους ιερείς και μετά ήλθε η σειρά μας. Ο Γέροντας δεν αισθανόταν καλά εκείνη την ήμερα γι· αυτό η αδελφή Σεραφείμα μας είπε να γράψουμε τις ερωτήσεις μας σε χαρτάκια και εκείνη θά τα πάει στον Γέροντα. Όταν γύρισε, μας είπε:
-Σήμερα ήλθαν πολύ καλοί άνθρωποι. Ο Γέροντας για όλους θά προσεύχεται και σε όλους εύχεται χρόνια πολλά για την σημερινή γιορτή (ήταν Κυριακή). Και έδωσε σε όλους τις άπαντήσεις γραμμένες σε χαρτάκια. Επίσης έδωσε σε όλους από ένα πρόσφορο. Σέ μένα και σε μία άλλη γυναίκα έδωσε δύο πρόσφορα, λέγοντας ότι αύτό είναι για τους ασθενείς. Αύτή άρχισε άμέσως να λέει:

 -Και πώς κατάλαβε ότι έχω στο σπίτι μου τέσσερις ασθενείς;
Άλλά εγώ άπορούσα γιατί μού έδωσε το δεύτερο πρόσφορο, έπειδή κανένας από τους γνωστούς μου δεν ήταν άρρωστος. Πήρα όμως και το χαρτάκι και τα πρόσφορα εύχαριστώντας την άδελφή Σεραφείμα. Η άπάντηση πού μού έδωσε ο Γέροντας δεν μού άρεσε. Ένας άνδρας μού έκανε πρόταση γάμου και ρωτούσα τον Γέροντα άν πρέπει να τον παντρευτώ. Το χαρτάκι πού μού έστειλε ο Γέροντας έλεγε” Ό Κύριος μόνος του θά σού δείξει το δρόμο».
-Τί άπάντηση είναι αύτή, – σκέφτηκα. Και πώς θά μάθω αύτό το δρόμο;
Γυρίζω στο σπίτι μου και βρίσκω έκεί ένα γράμμα στο όνομα του γαμπρού μου. Δεν διαβάζω ξένα γράμματα. Σκέφτηκα όμως ότι μπορεί να είναι κάτι επείγον

Ουαί και αλίμονο, όταν θα φτάσει η κοινωνία μας σ` εκείνο το σημείο...

 ''Τις παρά φύσιν παρεκτροπές των Σοδομιτών και Γομορριτών ο Θεός τις τιμώρησε με ένα «παρά φύσιν» τρόπο. Με βροχή δηλαδή όχι από νερό, αλλά από φωτιά και θειάφι! 
 Η φιληδονία και η φιλοσαρκία ψυχραίνει και εξαφανίζει την αγάπη στο Θεό. Παλαιότερα οι άνθρωποι αισθάνονταν ντροπή όταν έπεφταν σε σαρκικά αμαρτήματα. 
Σήμερα δυστυχώς τα αμαρτήματα αυτά γίνονται αδιάντροπα. Και με τον κατήφορο που πήραμε, θα έλθει καιρός, που όχι μόνο δεν θα θεωρούνται πια αμαρτήματα, αλλά και θα επαινούνται!
 Ουαί και αλίμονο, όταν θα φτάσει η κοινωνία μας σ` εκείνο το σημείο...''

 Γέρων Γερμανός Σταυροβουνιώτης

Ο μεγάλος μας εχθρός βρίσκεται μέσα μας και λέγεται εγωισμός. ( Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας )

...«Αυτός δίδει εις πάντας ζωήν και πνοήν και τα πάντα…. εν Αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν» (Πράξεις Αποστόλων ιζ΄ 25, 28)

 Αφού χαρούμε, απολαύσουμε και ξοδέψουμε τα μοναδικά δώρα της αγάπης Του, μετά Τον προσπερνάμε, Τον αγνοούμε, Του γυρίζουμε την πλάτη και στήνουμε θεωρίες του εγωισμού μας....
Την ίδια ώρα που πίνουμε το δροσερό νεράκι Του και εισπνέουμε τον αέρα που μας χαρίζει, εμείς ταΐζουμε τον εγωισμό μας:
 «Εγώ… εμένα… και μένα… σε μένα… από μένα… δικό μου, εγώ….»
 Είμαστε πιο ανόητοι και φτωχοί κι από τα ίδια μας τα πιτσιρίκια στο σπίτι…
Αυτά που λέει και κάνει ο εγωιστής άνθρωπος είναι προκλητικά μα και παράλογα, και το μόνο που μπορεί να περιμένει κανείς με υπομονή και έλεος είναι να τον δει να επιστρέφει στα λογικά του.
 Να παραδέχεται, να ταπεινώνεται….Να μετανοεί.. να καταργεί το εγώ του...

πηγή

Κάθε άνθρωπος καταδικάζει εκείνες τις αμαρτίες των άλλων, για τις οποίες κατηγορείται ο ίδιος

 Χωρίς την ταπείνωση, έλεγε ο στάρετς Αμβρόσιος, δε σώζεται ο άνθρωπος. Αν πιστέψουμε πως από δική μας αξία σωζόμαστε, έχουμε απατηθεί.
Θα σας αναφέρω ένα διδακτικό περιστατικό. Μια επιφανής αρχόντισσα, αρκετά ευσεβής αλλά όχι και αρκετά ταπεινή, καθώς κοιμόταν είδε ένα συγκλονιστικό όνειρο:
Πάνω σε ένδοξο θρόνο ο δίκαιος Κριτής! Και απέναντί Του πλήθη λαού, μεταξύ των οποίων και η ίδια.Ο Χριστός ετοιμαζόταν να καλέσει κοντά Του τους εκλεκτούς. Εκείνη που βασιζόταν στις αρετές της και στις καλοσύνες της περίμενε μεγάλες τιμές, αλλά έπεσε έξω στην πρόβλεψή της….

Κάποια ταπεινή χωριατοπούλα κρίθηκε άξια για την για την πρώτη θέση. Δεύτερος ήταν ένας φτωχός χωρικός που φορούσε μάλιστα και τσαρούχια. Ακολούθησαν στη σειρά πλήθη απλοικών ανθρώπων. Σε μια στιγμή ο Κύριος έπαυσε να προσκαλεί άλλους. Εκείνη πάνω στην απελπισία της αποφάσισε να τον πλησιάσει και να Του υπενθυμίσει τα καλά που είχε κάνει.
Ο Χριστός όμως απέστρεψε εντελώς το πρόσωπό Του από αυτήν. Εξουθενωμένη πλέον, έπεσε στο έδαφος, έκλαψε και αναγνώρισε ταπεινά πως πραγματικά δεν της άξιζε η ουράνια Βασιλεία. Να, αγαπητοί μου – εδώ δυνάμωσε τη φωνή του ο στάρετς – το ταπεινό φρόνημα!
Έτσι έπρεπε να σκεφτόμαστε όλοι. Όταν ξύπνησε από το όνειρο η αρχόντισσα, δεν τόλμησε πια να φιλοξενήσει υπερήφανες ιδέες στην ψυχή της. Της έδωσε ο Θεός με το όνειρο αυτό ένα αξέχαστο ονειρο. 

Ο στάρετς Ιωσήφ, υπόδειγμα ταπείνωσης, πραότητας και ακατακρισίας, είπε κάποτε σε μια μοναχή: Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου σε ενοχλούν και δεν μπορείς να βρεις την ειρήνη της ψυχής σου, θυμήσου τα εξής:
 Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου που θέλεις να διορθώσεις σε ενοχλούν, σ’ εκνευρίζουν και χάνεις την ειρήνη σου, τότε αμαρτάνεις κι εσύ. Η αμαρτία δεν διορθώνεται με την αμαρτία, αλλά με την ταπείνωση. Ο ζήλος που θέλει από

Νόμιμα πράγματα σοῦ στερεῖ, παιδί μου, ἤ παράνομα;

 

Μιά φοιτήτρια μοῦ εἶχε πεῖ μιά μέρα: Δέν θέλω τό Χριστό καί τό Εὐαγγέλιό Του, γιατί μοῦ στεροῦν μερικά πράγματα.. 

-Νόμιμα πράγματα σοῦ στερεῖ, παιδί μου, ἤ παράνομα; τήν ρώτησα. 

Καί μέ ἀπάντησε κοφτά:

 -Δέν ξέρω! Ἐσεῖς οἱ Χριστιανοί εἶστε δυστυχισμένοι, εἶπε συμπληρώνοντας. 

-Καλά τῆς λέω, μορφωμένη εἶσαι καί δέν μέ δίνεις μία ἀπάντηση. Σέ ξαναρωτῶ: Νόμιμα πράγματα σοῦ στερεῖ ἤ παράνομα; Δέν σοῦ ἐπιτρέπει ὁ Χριστός νά πάρεις ἕναν ἄνδρα καί νά σέ εὐλογήσει; Δέν σοῦ φτάνει ὁ ἕνας ἄνδρας καί εἶναι ἀνάγκη νά ἔχεις 40 ἄνδρες; Εἶδες ποτές σου κανέναν πραγματικό Χριστιανό νά αὐτοκτονήσει ἤ νά ἔχει τρελαθεῖ; Δέν ἔχεις ζήσει τήν Χριστιανική ζωή καί ἑπομένως δέν μπορεῖς νά ἔχεις γνώμη. Νά ξέρεις ὅτι δέν ὑπάρχει πιό εὐτυχισμένος, πιό ἤρεμος καί πιό νορμάλ ἄνθρωπος ἀπό τόν Χριστιανό! 

Ἐκείνη ὅμως ἔλεγε τά δικά της. Δέν ἤθελε νά καταλάβει....

Του Ιεροκήρυκα Δημητρίου Παναγοπούλου

Βυζαντινή τοιχογραφία της Αγίας Κυριακής στην Απουλία. 11ος αιώνας.

 Βυζαντινή τοιχογραφία της Αγίας Κυριακής στην Απουλία. 11ος αιώνας.

πηγή

Ο τρόμος του θανάτου αποδεικνύει ότι υπάρχουν αμαρτίες για τις οποίες δεν εδείχθηκε μετάνοια

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

Μικρές στάσεις στην Κλίμακα του Αγ.Ιωάννου(2)

 «Η δειλία του θανάτου είναι φυσικό ιδίωμα του ανθρώπου, το οποίο οφείλεται στην παρακοή του Αδάμ. Ο τρόμος όμως του θανάτου αποδεικνύει ότι υπάρχουν αμαρτίες για τις οποίες δεν εδείχθηκε μετάνοια» (λόγ. στ΄, 3).

  Ο φόβος που δείχνεις πολύ συχνά μπροστά στον θάνατο πρέπει να σε προβληματίσει. Μπορεί να είναι φόβος δικαιολογημένος γιατί είσαι άνθρωπος: είναι φυσικό ιδίωμα του ανθρώπου μετά την πτώση του στην αμαρτία. Κι είναι μία περίτρανη απόδειξη τούτο ότι δεν δημιουργηθήκαμε για να πεθάνουμε. Η αθανασία ήταν η προοπτική του ανθρώπου, μέσα στα πλαίσια της «κατ’εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού» δημιουργίας του. Αν ο θάνατος ήταν μέσα στο αρχικό θέλημα του Θεού, τότε θα έπρεπε κανονικά να χαιρόμαστε με την ύπαρξή του. Αλλά ο θάνατος ήταν το τίμημα της ανυπακοής προς την πηγή της ζωής, τον Θεό. «Διά της αμαρτίας ο θάνατος». 
Οπότε ο φόβος σου αυτός, η δειλία σου καλύτερα, μπροστά στον θάνατο δεν είναι μόνο δική σου. Είναι όλων των ανθρώπων.Ακόμη και ο Κύριος δείλιασε ενόψει του θανάτου Του,δείχνοντας ότι ήταν καθόλα αληθινός άνθρωπος,καθώς είχε όλα τα συμπτώματα της πεσμένης φύσης.«Δειλιάζει ο Χριστός εμπρός στον θάνατο, αλλά δεν τρέμει, για να δείξει καθαρά τα ιδιώματα των δύο Του φύσεων»(4).

Μπορεί όμως να είναι όχι ο φόβος της φυσικής δειλίας, αλλ’ εκείνος που σε κάνει να τρέμεις και να αγωνιάς, που σε κάνει πολλές φορές να μη θέλεις να ακούσεις κουβέντα γι’ αυτόν, ενώ σε κάνει άλλες να μένεις ξάγρυπνος και κάθιδρος τα βράδια. Σαν εκείνον τον ταλαίπωρο, που ενώ πέθανε ο πατέρας του, δεν τόλμησε να σύρει τα βήματά του μέσα στον ναό κατά τη διάρκεια της κηδείας, κι ούτε καν πλησίασε το φέρετρό του στο νεκροταφείο. Μακριά και με τρόμο στην καρδιά και τα μέλη του.

Ο άγιος έχει κάνει τη διάγνωση. Σ’ έχει ακτινογραφήσει: εφόσον ανήκεις στη δεύτερη περίπτωση, ο φόβος κι ο τρόμος σου οφείλεται σε αμαρτίες σου, για τις οποίες δεν έχεις μετανοήσει και δεν έχεις συνεπώς εξομολογηθεί. Σου χτυπάει το καμπανάκι. Σε προκαλεί να ξυπνήσεις, δηλαδή να μετανοήσεις. Ζήτα από τον Θεό συγχώρηση, πήγαινε σε πνευματικό. Ο χρόνος λειτουργεί ακόμη υπέρ σου. Γιατί όσο ζεις κι αναπνέεις, έχεις ελπίδα. «Ουαί τω τεθνηκότι»! Αν σε βρει ο θάνατος – κι είναι άδηλη η ώρα του – αμετανόητο, τότε όντως είσαι για… κλάματα!

πηγή

Κυριακή Γ' Ματθαίου-Να κοπιάζουμε, αλλά και να στρέφουμε το βλέμμα μας στον ουρανό.

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Εἰ δέ τόν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα και αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεός οὓτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι;» (Ματθ. 6, 30)

«Αν ο Θεός ντύνει έτσι το αγριόχορτο, που σήμερα υπάρχει και αύριο θα το ρίξουν στη φωτιά, δε θα φροντίσει πολύ περισσότερο για σας, ολιγόπιστοι;»

  Μία από τις μεγαλύτερες αγωνίες που έχουμε οι άνθρωποι είναι το να ελέγξουμε την ζωή μας, να κρατάμε τα πάντα στα χέρια μας. Δεν είναι μόνο θέμα επιβίωσης ή εγωισμού. Είναι κυρίως θέμα φόβου. Φοβόμαστε για τον χρόνο που έρχεται. Φοβόμαστε για τον κόπο που έχουμε καταβάλει ότι θα πάει χαμένος. Φοβόμαστε τους άλλους, ότι μας επιβουλεύονται και ότι δεν θα καταφέρουμε να κρατήσουμε όσα έχουμε. Φοβόμαστε την αρρώστια, την δοκιμασία, τον θάνατο και πείθουμε τον εαυτό μας ότι πρέπει να κάνουμε τα πάντα, όσα περνούν από το χέρι μας, για να ζήσουμε.

  Στους καιρούς μας φοβόμαστε συνήθως για τα αγαθά μας, γι’ αυτά που έχουμε, γι’ αυτά που θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας, γι’ αυτά που νομίζουμε ότι μας ταιριάζουν, που τα δικαιούμαστε. Φοβόμαστε ότι δεν θα έχουμε όσα οι άλλοι, κι εδώ λειτουργεί η ζήλεια. Φοβόμαστε ότι ενώ πιστεύουμε στον Θεό, εντούτοις Εκείνος θα επιτρέψει να δοκιμαστούμε ή ήδη επιτρέπει και η πίστη μας θα είναι μάταιη. Κι ενώ θέλουμε μέσα από την πίστη μας να εξασφαλιστούμε και όσο δοκιμαζόμαστε περισσότερο πιστεύουμε, εντούτοις οι λογισμοί της αμφιβολίας, της ολιγοπιστίας μας ταλαιπωρούν.

  Αν ρωτήσουμε όσους πιστεύουν στον Θεό για ποιο λόγο έχουν κάνει αυτήν την επιλογή, μία από τις αιτίες είναι η ασφάλεια, η υπέρβαση του φόβου. Ο φόβος είναι και υπαρξιακός και κοινωνικός. Η σχέση με τον Θεό καταλαγιάζει τον φόβο. Κάποτε όμως δεν είναι αρκετή, όταν νοούμε την πίστη είτε ως απόφαση του νου είτε ως εκπλήρωση συμφέροντος είτε ως καταφυγή σε μια Ανώτερη δύναμη. Για την Εκκλησία η πίστη είναι καρπός αγάπης προς τον Θεό και «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» (Α ’Ιωάν. 4, 18). Αυτός που παλεύει να αγαπήσει τον Θεό, να αφεθεί δηλαδή στο θέλημα και την πρόνοιά Του, αυτός που βάζει την σχέση με τον Θεό ως προτεραιότητα στην ζωή του, αυτός που βλέπει

Ο παπα-Νικόλας ο ευλαβής

 Ήταν από τήν Κόνισκα της Τριχωνίδας. Πρωτο’δωθήκαμε στήν Νομαρχία τού Μεσολογγίου. Δεν χρειάστηκαν πολλές κουβέντες γιά νά γνωριστούμε.
Ό ένας είχε ακουστά γιά τον άλλον. Ή βαθειά μετάνοια του λευκοπώγωνα παπά στον τριαντάρη ήγούμενο φανέρωνε πολλά. Ό παπα-Νικόλας, σχεδόν απαίδευτος αλλά ευλαβέστατος, καί πικραμένος από οικογενειακές δοκιμασίες, φύλαξε τήν άκρια τής γης, γιά νά μή μένη ό ξεχασμένος κόσμος αλειτούργητος. Όταν τον ρώτησα:
- Σέ ποιό χωριό είσαι παπάς;
Μού άπήντησε:
- Πίσω από τον Θεό. Κανένας δέν μάς θυμάται. Ήρθα στον νομάρχη νά παρακαλέσω γιά τον δρόμο. Είναι, όπως καταλαβαίνεις, καί ή πρόσβαση στά μεγάλα χωριά μιά παρηγοριά γιά μάς τούς κοσμικούς.
- Στα τριάντα πέντε χρόνια διακονίας σου στην μικρή Κόνισκα δεν έπεθύμησες ενορία πιο κάτω στα ισιώματα;
- Γέροντα, χρυσίου καί αργυρίου καί καλού ίματίου δεν έπεθύμησα. Δεν σκέφθηκα ποτέ να γίνω Άμερικάνος. Ή καρδιά μου ένα πράγμα λαχτάρησε: την σωτηρία εμού καί τουποιμνίου μου. Εκεί πού με άφησε ό ’Άγγελός μου τήν νύχτα τής γέννησής μου, απ’ εκεί να με πάρη για τούς ουρανούς.
Καί όλα αυτά τα έλεγε με σκυμμένο τό κεφάλι, σαν να σέβιζε μπροστά στον Θεό. ’Άν τον ονομάσουμε «παπα-Νικόλας ό εύλαβής»,δεν θά αστοχήσουμε.

’Άλλη φορά τον συνάντησα στο χάνι του μπαρμπα-Χαράλαμπου, τό λεγόμενο από τούς ντόπιους «Νέα Ελβετία».Σάν κάτι σοβαρό νά του συνέβαινε. Γιατί άραγε; Έχει κάποια καινούρια δοκιμασία ή εγώ κάπου τον λύπησα;
- Τί έχεις, παπα-Νικόλα, καί είσαι σάν βαρυχειμωνιά;Έγώ έπεθύμησα, λεύίτα μου καλέ, νά δω τό ιεροπρεπές σου πρόσωπο καί νά χαρώ, κι έσύ σκυθρωπάζεις;
- Γέροντα, δεν έμαθες τα κακά μαντάτα;
- Ποιά, παπα-Νικόλα;
- Ή ιερά Σύνοδος τής Εκκλησίας τής Ελλάδος ψήφισε νόμο γιά ολιγογράμματους παπάδες σάν κι έμενα. Πάλι ή Εκκλησία πενήντα χρόνια πίσω. Λειτουργία, Ευαγγέλιο και λατρεία: σφραγισμένα βιβλία. Ποιόν ’Άγγελο θά άποστείλη ό Θεός νά τά ξεσφραγίση καί νά τά δώση στον λαό ποτό καί φαγητό, νά γίνη ζωντανό μέλος τής Εκκλησίας; Διαβάζω το Εύαγγέλιο προς τον λαό καί, όταν τελειώσω καί γυρίσω στην αγία Τράπεζα, λέγω: «Κύριε, λυπήσου μας· στείλε μας παπά εύαγγελιστή».
Αίσθάνθηκα ντροπή, γιατί εγώ δεν ένιωσα πόνο γι’ αυτήν την δυσκολία τής Εκκλησίας.
Ήταν Αύγουστος τού 1976, πού συναντηθήκαμε στον ίσκιο τής ψηλής έλάτης. Τώρα πού γράφω είναι 2004 καί δεν ξεχνώ τον κλαυθμό του αληθινού παπα-Νικόλα, εφημέριου τής Κόνισκας: «’Όχι αγράμματοι πιά στην Εκκλησία. Τό Ευαγγέλιο λείπει από την ζωή μας».

''Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας»

Γέρων Γρηγόριος -Ι.Μ.Δοχειαρίου''

πηγή

Ο υπερμεγέθης Σταυρός που φορούσε ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης

Ο υπερμεγέθης Σταυρός που φορούσε ο άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης φυλάσσεται στην Ι. Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους όπου οι προσκυνητές έχουν την ευλογία να τον ασπασθούν αλλά και να τον φορέσουν.

πηγή

«Γιατί είμαι πνευματικά στάσιμος; Τι φταίει;»

 π.Σπυρίδων Σκουτής

Πολλές φορές αγανακτούμε με τον εαυτό μας και γενικότερα με την πορεία μας στην πνευματική ζωή.
Το σημαντικό ερώτημα που ταλανίζει τον εσωτερικό μας κόσμο είναι «Γιατί είμαι πνευματικά στάσιμος; Τι φταίει;» από κει και πέρα αρχίζει η πτώση, η απογοήτευση και μερικές φορές η εγκατάλειψη και ο εσωτερικός ακρωτηριασμός.
 Στην πνευματική ζωή δεν υπάρχουν συνταγές που κάποιος θα μας πει ότι είναι ωραίες και κερδίζουν το βραβείο. Η πνευματική ζωή είναι μια διαρκής σχέση με τον Θεό αυστηρά προσωπική. Ένα ταξίδι που δεν σταματάει , ένα φως που δεν σβήνει τουλάχιστον από την πλευρά του Θεού.
 Χρειάζεται αγώνας σε όλα τα μέτωπα, να γίνει ο Χριστός η ζωή μας και όχι απλά ένα μέρος αυτής. Να ζητάμε στην προσευχή μας τον ίδιο τον Χριστό και όχι κάτι από Εκείνον για να καλύψουμε κάποιες υλικές ανάγκες κάποιας περιόδου της ζωής μας. Να ανοιχτούμε στο θέλημα Του , και όχι να απαιτούμε το δικό μας θέλημα και μάλιστα να θέλουμε και τον Θεό συνένοχο σε αυτό.

 Η πνευματική αλλοίωση είναι υπόθεση του Θεού και όχι δική μας, μέσα φυσικά από τη δική μας συνέργεια και όχι μέσα από κάποιο ατομικό κατόρθωμα. Ο αγώνας δεν θα σταματήσει, ακόμα και μέχρι την τελευταία μας πνοή θα παλεύουμε για μετάνοια και αγάπη.
 Δεν χρειάζεται απογοήτευση ιδιαίτερα όταν πέφτουμε συχνά στο ίδιο αμάρτημα, αλλά θάρρος και ελπίδα που θα αντλήσουμε από την αγκαλιά του Θεού. Εκεί είναι το λιμάνι του ανεφοδιασμού για να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες μάχες.
 Πρέπει να δώσουμε αίμα για να λάβουμε πνεύμα. Χρειάζονται αγώνες, δάκρυα