Ο άνθρωπος του Θεού ο οποίος βεβαιώθηκε για την ύπαρξη του Θεού στην καρδία του δεν φοβάται τίποτε και κανένα...

 Ο άνθρωπος του Θεού ο οποίος βεβαιώθηκε για την ύπαρξη του Θεού στην καρδία του δεν φοβάται τίποτε και κανένα... Αυτή η ειρήνη του Θεού έχει απίστευτες κοινωνικές προεκτάσεις...

Μητροπολίτης Λεμεσου Αθανάσιος

πηγή

Ο πατέρας Αντώνιος Φραγκάκης συνομιλεί με τον μοναχό Ιερόθεο για την Γερόντισσα Γαλακτία

                            

Η λήθη της εκκλησίας αποτελεί επίμονον επιδίωξιν των δαιμόνων.

Προφητεία Μεγάλου Αθανασίου

ΒΕΠΕΣ, 32

Η   απιστία, το μίσος, η φιληδονία και η κοσμικότης θα συσκοτίσουν τον νουν των ανθρώπων, δια να μη βλέπουν το φως της Αληθείας, την λαμπρότητα της Χάριτος και το κάλλος της Ορθοδοξίας. 

 Η Ορθόδοξος Εκκλησία θα κρυβεί από των οφθαλμών των ανθρώπων όπισθεν του κονιορτού των πλανών των αιρέσεων, της ορθολογιστικής σκέψεως της θετικοκρατικής αντιλήψεως και των ποικίλων άθεων και υλιστικών θεωριών, αι οποίαι θα διαφημίζονται εν ονόματι της ανθρωπίνης επιστημονικής γνώσεως. Άγνοια θα καλύπτει την Ορθοδοξίαν και ένεκα τούτου αύτη, ή θα εξισώνεται προς τας αιρέσεις και θα νοείται ως εν τμήμα του κοσμικώς νοούμενου «Χριστιανισμού», ή θα θεωρείται ως γεγονός παρωχημένων εποχών. Θα λογίζεται ως υπάρξασα κάποτε, μη υπάρχουσα όμως σήμερον, ως βοηθήσασα άλλοτε την ανθρωπότητα, μη ούσα όμως χρήσιμος εις το παρόν.

Και η ιστορική ακόμη γνώσις ταύτης θα κρίνεται ανωφελής και επομένως στερουμένη ενδιαφέροντος. Τοιουτοτρόπως, δια την έλλειψιν γνώσεως περί αυτής, ή την ύπαρξιν μόνον πεπλανημένων πληροφοριών, η Ορθόδοξος Εκκλησία θα περιέλθει εις λήθην δια τους πολλούς των ανθρώπων. 

Η λήθη της εκκλησίας αποτελεί επίμονον επιδίωξιν των δαιμόνων. 

Οι δαίμονες συνεργάζονται εις το πονηρόν έργον των, του οποίου σκοπός είναι να απωλεσθεί η ψυχή του ανρθώπου, να επιφέρουν εις ημάς αιωνίαν πνευματικήν πανωλεθρίαν και να παραδώσουν εις την λήθην το εν τω κόσμω εργαστήριον της εν Χριστώ σωτηρίας, ήγουν την Ορθόδοξον του Θεού Εκκλησίαν. Εάν λησμονηθεί η Εκκλησία εν τω κόσμω, τότε αίρεται και το έτερον εμπόδιον, δια την έλευσιν του Αντιχρίστου. Λήθη της Εκκλησίας σημαίνει λήθην του Ευαγγελικού κυρήγματος, η δε λήθη αυτού αποτελεί προυπόθεσιν και της σποράς, αλλά κυρίως της καρποφορίας των αντιχρίστων ζιζανίων.

ΠΗΓΗ

Ἀπό τήν στιγμὴ πού ἀρχίζει τό Τριώδιο, πρέπει νά ἀρχίζη κανείς νά ὁδεύη πρός τόν Γολγοθά

  «Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀρχίζει τὸ Τριώδιο, πρέπει νὰ ἀρχίζη κανεὶς νὰ ὁδεύη πρὸς τὸν Γολγοθά. Καί, ἂν ἀξιοποιήση πνευματικὰ αὐτὴν τὴν περίοδο, ὅταν πεθάνη, θὰ ὁδεύση ἡ ψυχή του πρὸς τὰ ἄνω, χωρὶς νὰ ἐμποδίζεται ἀπὸ «διόδια» καὶ τελώνια.

  Κάθε χρόνο ἔρχονται αὐτὲς οἱ ἅγιες ἡμέρες, ἀλλὰ καὶ κάθε χρόνο μᾶς φεύγει καὶ ἕνας χρόνος καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα. Τὸν ἀξιοποιήσαμε πνευματικὰ ἢ τὸν σπαταλήσαμε στὰ ὑλικά;»

(Ὁσίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Στ', Περὶ προσευχῆς, σελ. 198

Κι όμως... μπορεί να κάνεις ολημερίς τον σταυρό σου και στην ουσία να παραμένεις... ασταυρωτος.

Κι όμως... μπορεί να κάνεις ολημερίς τον σταυρό σου και στην ουσία να παραμένεις... ασταυρωτος.

  Να διαβάζεις προσευχές και να μένεις μακράν της συνάντησης μ' Εκείνον.
Να ποιεις ελεημοσύνη και να μην ευεργετείς ούτε κατ' ελάχιστο τον εαυτό σου.
  Να κάνεις μετάνοιες ενώπιον των ιερών εικόνων και η ψυχή να στέκει υπερήφανα και εωσφορικα άκαμπτη.
Να σκορπάς έργα αγάπης κι ο Θεός να μην στα αναγνωρίζει.
  Να πλασάρεις τα πολύτιμα και βαρυτιμητα κι ο Θεός να αποστρέφει το πρόσωπο Του κάθε φορά που θα απευθύνεσαι υποκριτικά σ Αυτόν.
  Κι εσύ να νομίζεις ότι όλα κυλούν... καλώς.
Μάθε... λοιπόν ότι...
  Δεν θέλει χέρια και μάτια υψωμένα στον ουρανό και ψυχές κολλημένες στη λάσπη της γης ... αλλά προτιμά χέρια και μάτια χαμηλωμένα στην γη και ψυχές να ατενίζουν τον ουρανό.
  Ειδάλλως...θα έρθει η στιγμή που θα ακούσεις ένα.. περιποιημένο:

"Ουκ οίδα υμάς"!!!Διότι....από τα λόγια προτιμά τις ... ψυχές !!!

π.Γεώργιος Πετράκης

Το μέτρο της αγάπης είναι, να αγαπάμε χωρίς μέτρο.

Το μέτρο της αγάπης είναι, να αγαπάμε χωρίς μέτρο.

Ιερός Αυγουστινος

Δεν προσπάθησε να αποφύγη ο Τελώνης τον ονειδισμό του Φαρισαίου...

  Δεν προσπάθησε να αποφύγη ο Τελώνης τον ονειδισμό του Φαρισαίου ούτε λυπήθηκε πολύ για τις κατηγορίες του, αλλά δέχτηκε μέσα του τα λόγια του Φαρισαίου με ευγνωμοσύνη. 

 Και έτσι το βέλος του εχθρού έγινε γι' αυτόν φάρμακο και θεραπεία. Η κοροϊδία έγινε έπαινος και η κατηγορία στεφάνι. 

 Τόσο μεγάλο καλό είναι η ταπεινοφροσύνη, τόσο πολύ κέρδος έχει κανείς από το να μη πληγώνεται από τις κοροϊδίες των άλλων και να μην εξαγριώνεται από τις βρισιές των πλησίον του. 

Είναι μάλιστα δυνατόν κι από αυτές να καρπωθή κανείς μεγάλη και πλούσια ωφέλεια, όπως ακριβώς συνέβη και με τον τελώνη. Γιατί με το να δεχθή εκείνος αγόγγυστα τους ονειδισμούς, ξαλάφρωσε από τις αμαρτίες του.

Ιερός Χρυσόστομος

Τι είναι αυτό που ενόχλησε τον Χριστό στην παραβολή του Φαρισαίου;

«Ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι» (Λουκ. 18, 11-12)
«Ὁ Φαρισαῖος στάθηκε ἐπιδεικτικὰ κι ἔκανε τὴν ἑξῆς προσευχὴ σχετικὰ μὲ τὸν ἑαυτό του· “Θεέ μου, σ’ εὐχαριστῶ ποὺ ἐγὼ δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ἅρπαγας, ἄδικος, μοιχός, ἢ καὶ σὰν αὐτὸν ἐδῶ τὸν τελώνη. Ἐγὼ νηστεύω δύο φορὲς τὴν ἑβδομάδα καὶ δίνω στὸν ναὸ τὸ δέκατο ἀπ’ ὅλα τὰ εἰσοδήματά μου”.

  Ο ηθικός άνθρωπος αισθάνεται συνήθως ικανοποίηση για τις επιλογές της ζωής του, ιδίως όταν ακούει τις γνώμες των άλλων, ιδίως όταν έρχεται η ώρα να σταθεί ενώπιος ενωπίω με τον Θεό. Μάλλον το είδος αυτό τείνει να περιοριστεί, ιδίως στη νεώτερη γενιά, η οποία απομακρύνεται αρκετά και από το ήθος και από την προσευχή και από την ενδοσκόπηση.

 Ωστόσο, όπως ο Φαρισαίος στην παραβολή που ακούμε από τον Χριστό την πρώτη Κυριακή του Τριωδίου, της περιόδου εκείνης που μας προετοιμάζει αρχικά για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή και στη συνέχεια μας ζητά να ξαναδούμε τις συνισταμένες της ζωής μας, θέτοντάς τες στην προοπτική της σχέσης με τον Θεό και στην αλλαγή όσον αφορά στον τρόπο θέασης του πλησίον όχι ως αντικειμένου ή αφορμής δικού μας αυτοδοξασμού, αλλά ως συν-εικόνας του Θεού, τραυματισμένης τουλάχιστον εξίσου με μας, εντούτοις εμείς εύκολα επιλέγουμε την άλλη οδό. Ικανοποιημένοι διότι διαλέγουμε τον υγιή δρόμο, χαιρόμαστε γι΄ αυτόν και μπαίνουμε και στη λογική της σύγκρισης με τον πλησίον. Δεν είναι όμως ο πλησίον μας σημείο αναφοράς για να συν-άρουμε τους σταυρούς μας, αλλά αφορμή επανάπαυσης ότι εμείς δεν είμαστε σαν εκείνον, καθώς υπακούμε στον Θεό και η συνείδησή μας δεν μας ενοχλεί.

Τι είναι αυτό που ενόχλησε τον Χριστό και λέει αυτή την παραβολή; Τον ενόχλησε η ηθική του Φαρισαίου; Το ότι τηρούσε τις εντολές; Τον ενόχλησε ότι δεν ήταν άρπαγας,

Ἁρματηλάτης ἐν ἀρεταῖς, ᾤετο δραμεῖν Φαρισαῖος...

Αρχή Τριωδίου.
-Ενώ πάνω στο άρμα των αρετών του φαντασιωνόταν να προελαύνει ο Φαρισαίος,με διαλυμένο όχημα και πεζός τον προσπερνά στ'αλήθεια ο Τελώνης,έχοντας ως κινητήρια ισχύ τη σύνδεση τής για το κατάντημά του θλίψης με την έναντι του Θεού ταπείνωση ειλικρινή .
-Και στο πρωτότυπο:
Ἁρματηλάτης ἐν ἀρεταῖς, ᾤετο δραμεῖν Φαρισαῖος, ἀλλὰ πεζὸς παρακλύδιον, ἅρμα διαθέων, καλῶς προέλαβε, συζεύξας ὁ Τελώνης οἴκτῳ ταπείνωσιν.

Γιατί Τριώδιο σημαίνει λύτρωση από το βάρος της αυτοδικαίωσης και από την καταπίεση της εικόνας και των αναγκών των ρόλων μας επί του πραγματικού εαυτού μας.Καλό Τριώδιο!

Πέτρος Θωμαΐδης

Ἀλλοίμονο σ’ αὐτοὺς που λένε τό κακό καλό καί τό καλό κακό.(Τελώνου και Φαρισαίου)

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ὁ τελώνης καὶ ὁ φαρισαῖος εἶναι οἱ δυὸ ἐμβληματικότερες ἴσως μορφὲς στὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Ἀποτυπώνουν δυὸ ὁριακές, διαμετρικὰ ἀντιμέτωπες μεταξύ τους, καταστάσεις τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς. Τοῦ ὕψους καὶ τοῦ βάθους. Δυὸ καταστάσεις ποὺ ἡ ἔννοιά τους κινεῖται μὲ ἀνεστραμμένο τρόπο. Αὐτὸ ποὺ ὑψώνεται καὶ φαίνεται σπουδαῖο καὶ τρανὸ στὰ ἀνθρώπινα μάτια, εἶναι κατ’ οὐσίαν μηδαμινὸ γιὰ τὸν Θεὸ καὶ ἀπορριπτέο. Καὶ ἀντιστρόφως. Τὸ χαμηλὸ καὶ ἀσήμαντο γιὰ τὸν κόσμο μπορεῖ νὰ πάρει ἀπροσμέτρητες διαστάσεις στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ.

Τί εἴμαστε οἱ σημερινοὶ Χριστιανοί; Φαρισαῖοι ἢ τελῶνες; Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, θὰ λέγαμε καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο, ἢ μᾶλλον οὔτε τὸ ἕνα οὔτε τὸ ἄλλο. Γιατὶ ἔχουμε πάρει κάτι ἀπὸ τὸν καθένα καὶ μάλιστα τὸ κακὸ καὶ ὄχι τὸ καλό. Πήραμε τὴν καύχηση τοῦ φαρισαίου χωρὶς τὶς ἀρετές του καὶ τὶς ἁμαρτίες τοῦ τελώνη χωρὶς τὴ μετάνοιά του. Καὶ τὴν καύχηση μὲν τοῦ φαρισαίου εὔκολα μπορεῖ νὰ τὴν ἀποκτήσει ὁ καθένας, ἀλλὰ τὶς ἁμαρτίες τοῦ τελώνη; Εἴμαστε τόσο ἁμαρτωλοί;

Ἂς μὴν ἀνατρέξουμε αὐτὴ τὴ φορὰ στὶς προσωπικές μας ἁμαρτίες. Ἂς σταθοῦμε στὴ συλλογικὴ ἁμαρτία μας. Στὸν τόπο μας συντελέστηκε τὶς μέρες αὐτὲς ἕνα φριχτὸ ἀνοσιούργημα. Ψηφίστηκε νομοσχέδιο ποὺ δίνει τὴ δυνατότητα γάμου σὲ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια. Ἂν καὶ ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ τοποθετεῖ τὴν ὁμοφυλοφιλία «εἰς πάθη ἀτιμίας», στὶς αἰσχρότερες ἁμαρτίες (Ρωμ. 1, 26), ὁ ἄνθρωπος ὕψωσε θρασεῖα τὴ φωνή του ὑποστηρίζοντας τὸ ἀντίθετο. Ἀπὸ ἐπίσημα καὶ μὴ στόματα διαφημίστηκε τὸ σκοτάδι γιὰ φῶς. Μὲ ἀναισχυντία εἰπώθηκε ὅτι ἡ σχέση αὐτὴ δὲν εἶναι ἁμαρτία. Ὅτι δὲν ἔχει δίκιο, ὅτι λέει ψέματα ὁ Θεός. Βλασφημήθηκε ἔτσι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀλήθεια, παρουσιάστηκε σὰν σκοτάδι, μεσαίωνας!

«Το μικρό ποίμνιο του Χριστού είναι άτρωτο από κάθε προπαγάνδα»

 «Γνωρίζω πως πολλούς από εσάς αναστάτωσε η ξαφνική άνοδος της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας και ότι αυτό σας θλίβει. Μην ανησυχείτε όμως… Πέστε μου σας παρακαλώ. Θυμάστε τα λόγια του Χριστού από το ευαγγέλιο του Αποστόλου Λουκά: «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον, ότι ευδόκησεν ο Πατήρ ημών δούναι υμίν την Βασιλείαν». 

 Μας έχει μιλήσει επανειλημμένως για το μικρό Του ποίμνιο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Το μικρό Του ποίμνιο κρατάει από τους Αποστόλους. Και μετά πλήθαινε όλο και περισσότερο… Το μικρό ποίμνιο υπάρχει παντού, παρά τη μεγάλη έξαρση της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας. Υπάρχει μέχρι τις ημέρες μας. Όλοι εσείς που με ακούτε, αποτελείτε το μικρό αυτό ποίμνιο. Μάθετε, λοιπόν, και να ελπίζετε ότι το μικρό αυτό ποίμνιο του Χριστού είναι ακατανίκητο. Κανείς δεν μπορεί να του κάνει τίποτα. Αυτό δεν φοβάται, γιατί γνωρίζει και κρατάει μέσα του τα μεγάλα λόγια του Χριστού: …«οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». 

 Λοιπόν, αφού οι πύλες του Άδη δεν μπορούν να νικήσουν την Εκκλησία Του, εμείς, το μικρόν ποίμνιον, γιατί να ανησυχούμε, γιατί να θλιβόμαστε, γιατί να αναστατωνόμαστε; Δεν υπάρχει κανένας λόγος. Το μικρό ποίμνιο του Χριστού είναι άτρωτο από κάθε προπαγάνδα».
[Απόσπασμα από κήρυγμα του Αρχιεπισκόπου Λουκά, στην εορτή της Αγίας Σκέπης το 1954. Στην τότε Σοβιετική Ένωση, τον Στάλιν είχε διαδεχθεί ο Νικήτα Χρουτσώφ, ο οποίος οργάνωσε μια μεγάλη αντιθρησκευτική προπαγάνδα πριν ξεκινήσει το νέο κύμα διωγμών κατά των χριστιανών.

Αρχιμ. Νεκτάριος Αντωνόπουλος «Αρχιεπίσκοπος Λουκάς»

πηγή

Χρύσανθος Μαρουλάκης (1926-1944)Ο ἐθνομάρτυρας Ἡγούμενος τοῦ Πανορμίτη

Χρύσανθος Μαρουλάκης (1926-1944)

Πρόκειται γιά τόν ἐθνομάρτυρα Ἡγούμενο τοῦ Πανορμίτη, πού ἐκτελέστηκε ἄγρια ἀπό τούς Ἰταλούς κατακτητές τόν Φεβρουάριο τοῦ 1944. Καταγόταν ἀπό τά Καλαβάρδα τῆς Ρόδου καί ὑπηρετοῦσε στήν Μονή ἀπό τά νεανικά του χρόνια. Ὑπῆρξε γενναιόφρων, διαπνεόμενος ἀπό ἁγνό πατριωτικό φρόνημα πού δέν ἐκάμπτετο οὐδέποτε. Πρωταγωνίστησε στήν ἐνδοξότερη θυσιαστική προσφορά τῆς Μονῆς, πού ἔλαβε χώρα τήν ἐποχή τοῦ Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, ὅταν αὐτή κατέστη μέ τίς ἐπαναστατικές του ἐνέργειες, κέντρο τῆς συμμαχικῆς ἀντικατασκοπείας. Συγκεκριμένα ἀπό τό 1943 στούς χώρους της λειτουργοῦσε ἀσύρματος μέ τήν ἀμέριστη συμπαράστασή του. Τό ἀντίτιμο αὐτῆς τῆς ἐπαναστατικῆς δράσεως, ὅταν τούτη ἔγινε ἀντιληπτή στόν ἐχθρό, ἦταν ἡ ἐκτέλεση τοῦ ἰδίου τοῦ Ἡγουμένου, τοῦ Ἕλληνα στρατιώτη-ἀσυρματιστῆ Φλώρου Ζουγανέλη, καθώς ἐπίσης καί τοῦ οἰκονόμου τῆς Μονῆς Μιχαήλ Λάμπρου, τόν Φεβρουάριο τοῦ 1944.

Τά δραματικά ἐκεῖνα γεγονότα, κατεγράφησαν λεπτομερῶς ἀργότερα καί δημοσιεύθηκαν σέ συνέχειες στά «Συμαϊκά Νέα» τοῦ 1966. Ἀπό τίς μαρτυρίες τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, πού ἔζησαν δίπλα στούς πρωταγωνιστές καί βίωσαν λεπτό πρός λεπτό τήν κορύφωση τοῦ δράματος, παραθέτουμε τήν ἔνδοξη καί ἡρωϊκή ἱστορία, πού σημάδεψε τήν νεότερη ἱστορία τῆς Μονῆς καί τῆς Σύμης:

Τό ὅλο σχέδιο εἶχε καταστρωθεῖ ἀπό τήν συμμαχική Ὑπηρεσία τῆς «Ἀπλοθήκας» (περιοχή τῆς Μ. Ἀσίας, ἀπέναντι ἀπό τήν Σύμη), ἡ ὁποία ὀργάνωσε στό Νησί κατασκοπευτική ὁμάδα, μέ 00122 ἀπώτερο σκοπό τήν ἐγκατάσταση στρατιωτικῆς Δυνάμεως, πού θά ἔκανε κρούσεις στούς κατακτητές. Στήν ὁμάδα αὐτή ἀνῆκαν οἱ δημοδιδάσκαλοι Ἀντώνιος Ἀγγελίδης, Ἀνδρέας Μοσχόβης, οἱ ὁποῖοι στήν συνέχεια ἐκτελέστηκαν, καθώς καί ὁ Ἡγούμενος Χρύσανθος Μαρουλάκης, ὁ Ἐργομηχανικός Γεώργιος Χατζησταυριός, μέ τόν Μιχαήλ Λάμπρου ὑπάλληλοι τοῦ Μοναστηριοῦ, καί ὁ ἀσυρματιστής Λοχίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ Φλῶρος Ζουγανέλης, ἀπό τήν Μύκονο. Ὁ Ζουγανέλης, ἦταν ἀνεψιός τοῦ Ἡγουμένου τῆς Παναγίας «Τουρλιανῆς» τῆς Μυκόνου, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε φλογερός Δάσκαλός του, πού τόν ἔμαθε νά ἀγαπᾶ τήν Ἑλλάδα καί νά πεθαίνει γι’ αὐτήν.

Στήν Ἀπλοθήκα ἦρθε μέ τήν 133η Δύναμη τό Μάϊο τοῦ 1943, ἀπό τήν Μέση Ἀνατολή, ὅπου ὑπηρετοῦσε ὡς χειριστής ἀσυρμάτου γιά εἰδικές ἐπιχειρήσεις σέ ἐχθρικό ἔδαφος. Στόν Πανορμίτη ἀποβιβάστηκε τήν 10η Ὀκτωβρίου ἐκείνου τοῦ ἔτους, καί ἐμφανίστηκε ὡς ἀνηψιός τοῦ Χρυσάνθου καί ὑποψήφιος Μοναχός, ταμένος ἀπ’ τήν Μάνα του στόν Ἀρχάγγελο τῆς Σύμης. Ἐκεῖ ἐγκατέστησε σταθμό ἀσυρμάτου γιά ἐπικοινωνία μέ τήν Ἀπλοθήκα καί τό Στρατηγεῖο τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Ὑπό τήν ἔμπειρη καθοδήγηση τοῦ Ζουγανέλη, ἡ Μονή μετετράπη σ’ ἕνα ἀξιόλογο κέντρο κατασκοπείας. Ὁ ἀσύρματος εἶχε τοποθετηθεῖ μέ τέχνη ἀπό τόν ἐργομηχανικό Γεώργιο Χατζησταυριό στόν Ἡγουμενικό ὀντᾶ, κάτω ἀπό τήν «ποδιά» τοῦ παραθύρου, πού βλέπει πρός τόν ὅρμο τῆς Φανερωμένης καί ἀπό ᾿κεῖ, λειτουργοῦσε ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς μέρα-νύκτα.

Παπαδιαμάντης.Ὁ πνευματικὸς ὁδηγός μας[Φώτη Κόντογλου]

Άρθρο τού Φώτη Κόντογλου στην εφημερίδα «Ελευθερία».20-8-1961.

«Ου πας ο λέγων μοι «Κύριε, Κύριε» εισελεύσεται είς την βασιλείαν των ουρανών αλλά ο ποιών το θέλημα του πατρός μου του εν τοις ουρανοίς».
Έτσι κι εμείς δεν θα γίνουμε αληθινοί Έλληνες και χριστιανοί με το να παινεύουμε μοναχά με κούφια λόγια τους ανθρώπους που λέμε πως τους έχουμε για πνευματικούς οδηγούς, αλλά σαν πορευόμαστε σύμφωνα με όσα είπανε και πράξανε.
Γιατί ο άνθρωπος έχει κλίση στο να φτιάχνει κάποια είδωλα και να τα προσκυνά, νομίζοντας πως τιμά την αλήθεια ενώ τιμά το ψεύτικο ομοίωμά της. Αυτό το πράγμα γίνεται και με τον Παπαδιαμάντη: Τον δοξάζουμε και τον ανεβάζουμε ίσαμε τον ουρανό, πλην κανένας μας δεν θέλει να ζήσει όπως έζησε ο Παπαδιαμάντης. Δεν θέλω να πω να ζήσει στη φτώχεια και κουρελιασμένος, αλλά να ζήσει με τον τρόπο που ένοιωθε την Ελλάδα εκείνος.

 Μας αρέσει η απλότητα, αγαπούμε την ταπείνωση, ενθουσιαζόμαστε με την ειλικρίνεια, τιμούμε την καλοσύνη, θαυμάζουμε την πίστη του, αλλά εμείς ζούμε με έναν τρόπο ολότελα διαφορετικόν. Τα γυρίσαμε όλα σε λόγια. Με τα λόγια ζούμε και με τα λόγια πεθαίνουμε. Δεν καταλάβαμε πως δεν υπάρχει τέχνη, παρά πως υπάρχει ζωή. Αυτό που λέμε τέχνη, είναι ένα ψεύτικο ομοίωμα της ζωής, ένα είδωλο νεκρό, αν δεν το ζωοποιεί η αληθινή ουσία της ζωής και τότε τέχνη και ζωή είναι ένα πράγμα.

 Στην εποχή μας ο άνθρωπος συμβίβασε όλα τα ασυμβίβαστα, κι αυτό είναι η αιτία της συγχισμένης ζωής του, που κατάντησε ένας ακατανόητος τραγέλαφος. Ο σημερινός άνθρωπος θυσίασε «το τιμιότατον» και ζει με την ψευτιά. Αλλά τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο αν κερδίσει όλον τον κόσμο και ζημιωθεί η ψυχή του; Εμείς θαρρούμε πως κερδίσαμε όλον τον ψεύτικο κόσμο και χάσαμε την ψυχή μας, χάσαμε τον ίδιο τον εαυτό μας.

 Όσοι καταγίνουνται με τον Παπαδιαμάντη, καταπιάνονται ν’ αναλύσουνε το έργο του, να κάνουνε ψυχανάλυση και αισθητική, πού ναι οι δυο κατάρες του καιρού

Ένας γυναικείος Βυζαντινός χορός

 Η εικόνα προέρχεται από μια υστεροβυζαντινή εικονογραφημένη έκδοση της λεγόμενης σήμερα, Φυλλάδας του Μεγαλέξανδρου* (Alexander Romance).

 Δημιουργήθηκε μάλλον στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντας κατά παραγγελία του αυτοκράτορα Αλέξιου Γ' Μεγάλου Κομνηνού.Πέρα από την "Βυζαντινή" εμφάνιση του Μ. Αλέξανδρου και το γεγονός ότι ο Βουκεφάλας απεικονίζεται ως λευκό άλογο ενώ ήταν μαύρο, στην εικόνα βλέπουμε η σπάνια -στη Βυζαντινή ζωγραφική- απεικόνιση κοσμικού χορού.

 Στο κάτω μέρος της μικρογραφίας, βλέπουμε γυναίκες με μακριά μαύρα μαλλιά να φορούν μακριά λευκά φορέματα με μακριά και φαρδιά μανίκια. Κινούνται με ακανόνιστα βήματα, κρατιούνται από τους ώμους σχηματίζοντας δύο κλειστές σειρές. Η τοποθέτηση μιας χορεύτριας στα δεξιά και στο εσωτερικό του χορευτικού σχηματισμού δημιουργεί την εντύπωση ότι υπάρχουν δύο κύκλοι.
Ο χορευτής κινείται προς τα αριστερά αλλά κοιτάζει προς τα δεξιά. Παρατηρώντας καλύτερα το μοτίβο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ίσως αυτό οφείλεται στην αδεξιότητα του μικρογράφου να ζωγραφίσει τον χορευτή στο πίσω μέρος του κύκλου.

 πηγή-Angeliki Liveri, Byzantine and western royal dances

*Mυθιστόρημα σχετικά με τον βίο του Μ. Αλεξάνδρου ποου κυκλοφόρησε με διάφορους τίτλους.
Ήταν ίσως το πιο πολυδιαβασμένο και πολυμεταφρασμένο μυθιστόρημα σχεδόν σε ολόκληρη την μεσαιωνική Ευρώπη και στο Βυζάντιο. Παρέμεινε δημοφιλές λαϊκό ανάγνωσμα και στην τουρκοκρατία

Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, μας δίνει την καλύτερη ερμηνεία του Προζυμιου.

 

ΠΗΓΗ

Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΩΣ ΖΗΛΩΤΙΚΗ ΘΕΟΤΗΤΑ

Η τηλεόραση καθιερώθηκε να βομβαρδίζει ατέλειωτες ώρες και μερόνυχτα τον κοινωνικό μαζικό άνθρωπο με ό,τι χειρότερο συμβαίνει στον κόσμο· και μόνο παρενθετικά, σχεδόν κατ’ εξαίρεση, μπορεί να παρουσιαστεί κάτι διαφορετικό ή ποιοτικό, συζήτηση, ταινία ή ντοκιμαντέρ. Το ποσοστό αυτών των τελευταίων σε σχέση με την καθημερινή σαβούρα είναι ελάχιστο. Η καθημερινή αυτή σαβούρα έχει και συνεργάτη σπουδαίο: τις διαφημίσεις.

Οι διαφημίσεις είναι το άλλοθι της σαβούρας. Γιατί μέσα τους αναδύεται ένας γυαλιστερός, λουσάτος κόσμος: είτε πρόκειται για πιάτα, είτε για πλακάκια, είτε βεβαίως για αυτοκίνητα όλα αστράφτουν και επιπλέον έμμεσα ή άμεσα, σαν είδος σάλτσας ή επιδορπίου, προβάλλεται το γυναικείο σώμα ή κομμάτια του (μερικές φορές μάλιστα όχι απλώς έμμεσα ή άμεσα αλλά εξόχως προκλητικά και χυδαία). Το σώμα, όχι η γυναίκα ως ύπαρξη αλλά το σώμα της ως αυτονομημένο είδος προς ερεθισμό των αισθήσεων -και επιβολή του προϊόντος στους χαυνωμένους τηλεθεατές.

Έχουμε λοιπόν δύο επίπεδα: από τη μία την καθημερινή σαβούρα, που αποδίδεται με τον όρο «πραγματικότητα», η οποία πρέπει τάχα να παρουσιαστεί σώνει και καλά για ενημέρωση του λαού και από την άλλη τον λουστραρισμένο και αστραφτερό κόσμο της διαφήμισης που με τη σειρά του αποτελεί σαβούρα, αλλά την κρύβει το ρούχο της, το κάλυμμα, το περιτύλιγμα, εν τέλει ο ψευδής ή μάλλον ψευδαισθητικός εικονισμός της: στη διαφήμιση όλα είναι ψεύτικα γιατί όλα είναι στημένα και σκηνοθετημένα.

Ένας τέτοιος κόσμος παγιώνει την κατάσταση του εξαρτημένου και μαζικού άνθρωπου. Γιατί ο μαζικός αυτός άνθρωπος παρακολουθώντας τα ΜΜΕ δεν βλέπει πουθενά εικόνες που να τον βγάζουν στο ξέφωτο μιας ποιοτικά ανώτερης ζωής. Είναι περικυκλωμένος διπλά.

Αυτά τα έξι τα μισεί ο Κύριος...

Παροιμίες Κεφ. 6 

16 Αυτά τα έξι τα μισεί ο Κύριος, τα επτά μάλιστα τα βδελύσσεται η ψυχή του·
17 μάτια υπερήφανα, γλώσσα αναληθή, και χέρια που χύνουν αίμα αθώο,
18 καρδιά που μηχανεύεται κακούς λογισμούς, πόδια που τρέχουν γρήγορα στο να κακοποιούν,
19 ψευδομάρτυρα, που λέει ψέματα, κι εκείνον που βάζει φιλονικίες ανάμεσα σε αδελφούς.

Ο κακός τριγυρνάει λέγοντας πράγματα διεστραμμένα, ΝΕΎΜΑΤΑ κάνει με τα μάτια του, ΝΟΉΜΑΤΑ με τα δάχτυλά του και ΣΧΉΜΑΤΑ δίνει με τα πόδια του.
Μες στο μυαλό του υπάρχουν πονηριές, το κακό πάντα σχεδιάζει και παντού σπέρνει διχόνοιες.
Γι’ αυτό και θα ’ρθει ξαφνικά η καταστροφή του, θα συντριφθεί με μιας κι ανεπανόρθωτα.

Όλο το σύστημα, πολιτικοί ηθοποιοί τραγουδιστές Celebrities ΜΜΕ σου το ζητωκραυγάζουν καθημερινά στα κρυφά.. Μισούμε τον Χριστό ακολουθούμε τον Δ.......
Δεν υπάρχει πλέον δικαιολογία ότι δεν ήξερες με ποιον ήσουν σε αυτή τη ζωή

ΠΗΓΗ

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΔΑΒΙΔ

                               

Τα τρία Φ...

Τρία πράγματα να φοβάσαι στη ζωή.
Τη φιληδονία, τη φιλαργυρία και τη φιλαρχία.
Φιληδονία, είναι να είσαι δέσμιος των απολαύσεων. Να τις υπηρετείς και όχι να σε υπηρετούνε. Φτάνει ο άνθρωπος σε τέτοιο σημείο παράδοσης σε αυτές, που για χάρη τους χάνει τον εαυτό του…
Η φιλαργυρία είναι πιο ύπουλη. Πιο σοβαρή. Πιο ζημιογόνα… Το να είναι φιλήδονος κανείς έχει και «κάποια» ελαφρυντικά… Είναι η αδυναμία του σώματος που πολλές φορές τον ρίχνει . Τα λεφτά όμως. Το χρήμα. Ο χρυσός… Εκεί ο άνθρωπος γίνεται υπόδουλος εκούσια, χωρίς δικαιολογία.
Μα από τις τρεις η πιο ύπουλη και η πιο σοβαρή, είναι η φιλαρχία. Το να θεωρείς πως είσαι εσύ και άλλος κανείς. Το να θες να είσαι πάντοτε ο πρώτος. Το να πιστεύεις ότι είσαι ο Θεός ο ίδιος.
Φιληδονία, φιλαργυρία και φιλαρχία…
Να τις φοβάσαι και τις τρεις.
Μα πάνω από όλα, πρόσεχε τον εγωισμό. Πρόσεχε τη φιλαρχία.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Νύχτα στον χιονισμένο Άγιο Ιωάννη (Θεολόγο) του Κανεό, Οχρίδα

 Νύχτα στον χιονισμένο Άγιο Ιωάννη (Θεολόγο) του Κανεό, Οχρίδα (Ohrid), Σκόπια
 Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Κανεό είναι ένα εξαιρετικό δείγμα της λεγόμενης "Παλαιολόγειας Αναγέννησης" στα τέλη του 13ου αιώνα, και είναι κτισμένη σε μια ξεχωριστή τοποθεσία, σ' έναν βράχο πάνω από τη λίμνη.

  Η προσέγγισή της γίνεται, είτε μέσω ενός πλακόστρωτου μονοπατιού είτε με βάρκα κατά μήκος των ακτών της λίμνης. 

 Η πανοραμική θέα της λίμνης από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Κανεο αποτελεί ένα ισχυρό κίνητρο για να επισκεφθεί κανείς τον συγκεκριμένο θρησκευτικό χώρο της Οχρίδας, που οικοδομήθηκε το 1270.
Είναι από τα πιο εμβληματικά και φωτογραφημένα τοποσημα των Βαλκανίων.

πηγή

Ψηφιακό χρήμα και ψηφιακές ταυτότητες

 Του Γιάννη Τσιρογιάννη

Δεν είναι οι ταυτότητες αυτές καθ’ αυτές, δηλαδή η μορφή και χρήση τους ως μέσο ταυτοποίησης και πιο συγκεκριμένα το «επίμαχο» σημείο τους, το «τσιπάκι». Είναι το ότι θα αποτελέσουν «το μέσο για όλα τα άλλα μέσα».

Στην πραγματικότητα αυτό που ενοχλεί τον περισσότερο κόσμο που αντιδρά στις ταυτότητες (κι όσους δεν τους ενοχλεί ακόμη, είναι επειδή δεν έχουν αντιληφθεί το πόσο δραματικά θα αλλάξουν οι ζωές μας) δεν είναι οι ίδιες οι ταυτότητες, αλλά το ψηφιακό χρήμα. Το αμιγώς ψηφιακό χρήμα (καμιά σχέση με το πλαστικό που κυριαρχεί σήμερα), δηλαδή τα λεγόμενα CBDC που λανσάρονται ευρωπαϊκά από το 2024 (αρχής γενομένης από την Ελλάδα μάλιστα, όχι τυχαίως). Το μέλλον όπου τίποτα δε θα είναι κρυφό (και μην πάει το μυαλό σας μόνο στη φοροδιαφυγή), όπου οποιαδήποτε ένοχη ή μη απόλαυση, θα φαίνεται στο νοικοκυριό, στο κράτος, την εφορία, σε πραγματικό χρόνο.

Και πολλοί θα πουν «ε, και, δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι αν δεν έχεις τίποτα να κρύψεις», όμως εκτός του ότι μια τέτοια νοοτροπία αποτελεί την τέλεια συνταγή για μια τεχνοκρατική απολυταρχία, το θέμα μας δεν είναι ότι έχουμε απαραίτητα κάτι να κρύψουμε. Το θέμα μας είναι να ξέρουμε ότι τουλάχιστον μπορούμε να κρύψουμε κάτι, ασχέτως αν θα εξασκήσουμε το «δικαίωμα» αυτό ποτέ.

Διότι το να κρύψεις κάτι δεν είναι απαραίτητα κακό, μπορεί να συντρέχουν λόγοι ασφάλειας ή π.χ. ευαίσθητα οικογενειακά θέματα στα οποία το κράτος δε θα έπρεπε να βάζει χέρι. Είναι μια ακόμη παραβίαση της ιδιωτικότητας που ανοίγει την κερκόπορτα σε ένα μέλλον όπου όλα είναι δημόσια, όλα ανήκουν σε όλους και τίποτα σε εμάς.

Είναι εύκολο να λέμε:Ο κόσμος δεν πάει καλά

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Είναι εύκολο να λέμε:Ο κόσμος δεν πάει καλά.Οι άλλοι μας δυσκολεύουν Είναι αδύνατο ν’ αλλάξουμε
Όπως κι είναι εύκολο να κρίνουμε τη συμπεριφορά των άλλων, να δικαιολογούμε τον εαυτό μας, να επαναπαυόμαστε στα όποια καλά κάνουμε.
Όπως ένας ασθενής που κωλυσιεργεί τη θεραπευτική αγωγή που του ταιριάζει και του καθορίζουν, νομίζοντας πως ο χρόνος θα θεραπεύσει την ασθένειά του.

Αν «θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία», η αγιότητα χρειάζεται αποφασιστικότητα, ταπείνωση και πόθο, για να φέρει την ελευθερία από τα πάθη και να βιώσουμε την καρδιακή χαρά και ειρήνη.
Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι τον τελευταίο λόγο στη ζωή μας τον έχει ο Χριστός που νίκησε κάθε μορφή θανάτου κι όχι ο εαυτός μας που όζει θάνατο ακόμα και στα όποια καλά κάνουμε.

Η συνειδητοποίηση αυτή χαρίζει ελπίδα, γιατί η δύναμη και η σταθερότητα βρίσκονται στο Χριστό που «εξήλθε νικών και ίνα νικήσει» και μαζί Του κι όσοι στηριχτούν σ’ Αυτόν.

Επικίνδυνη Αγάπη

 

Η αγάπη έχει πάντα μέσα της κίνδυνο, διότι έχει ρίσκο και ξεβόλεμα.
Όταν αγαπάς σφόδρα δεν σε ενδιαφέρει τίποτα, ούτε η ζωή σου, ούτε το βόλεμα σου, μέσα σου ήδη κατοικεί το αγαπημένο πρόσωπο που ποθείς και θα κάνεις τα πάντα για αυτό όσο και επικίνδυνα αν είναι. Δεν έχει λογικές , κουτάκια, και μαθηματικές πράξεις διότι δεν μπορείς να την κλείσεις πουθενά. Σπάει τα δεσμά για αυτό και ο θάνατος δεν μπόρεσε να αντέξει τη δική της ορμή ως Πρόσωπο.

  Έρχεται ο Θεός ως μανιακός εραστής, λαμβάνει σάρκα και μας ανοίγει τις πύλες της Βασιλείας των Ουρανών. Μας σοκάρει όλο αυτό. Όταν ο άλλος σου λέει ότι είναι τρελά ερωτευμένος μαζί σου σε σοκάρει. Δεν ξέρεις τι να κάνεις, τρελαίνεσαι ,φοβάσαι, νιώθεις κίνδυνο να σε τυλίγει ολόκληρο.Και πας να κάνεις ένα βήμα και αναρωτιέσαι «Και αν πληγωθώ; Και αν κάνω λάθος;». Γίνεται σεισμός μέσα στην καρδιά διότι έρχεται μια πρόσκληση ώστε να κάνει την υπερβαση. Να αφήσει όλες τις σταθερές και να αρχίζει να σχοινοβατεί για να περάσει στην απέναντι όχθη, στην μεγάλη συνάντηση. Όλα αυτά γιατί; Πολύ απλά διότι δεν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε μια ολοκληρωτική αγάπη και δεν είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε την αγάπη μας στον άλλον άνευ όρων. Μόνο με την τόλμη ξεπερνάς κινδύνους αλλά για να γίνει αυτό ο πόθος για να δοθείς πρέπει να υπερβαίνει τον φόβο μήπως χάσεις κατι. Φοβόμαστε να αγαπήσουμε διότι ο εγωϊσμός σου φωνάζει "Κράτα ! μην τα δίνεις όλα". 

Η τολμηρή καρδιά όμως απαντά 

"Όχι θα τα δώσω όλα , ακόμα και ο θάνατος δεν θα σταθεί εμπόδιο!".

Και ξαφνικά ο Χριστός γίνεται «σημείο αντιλεγόμενο» για τη ζωή του καθενός. Ανάλογα με το κατά πόσο θέλεις να μπεις σε αυτή την σχέση αγάπης. Μας φοβίζει η αγάπη του Χριστού διότι δεν μας θέλει χλιαρούς, θέλει αποφάσεις ζωής και δεν

Είναι αδύνατο να γίνουμε φίλοι του Θεού, τη στιγμή που στασιάζουμε εναντίον του με τα πάθη μας

  Όλα τα πάθη και όλα τα πονηρά πνεύματα, έχουν στενή συγγένεια και συνδέονται μεταξύ τους. Ο συγγενικός και συνεκτικός τους δεσμός είναι η αμαρτία. Αν λοιπόν υποταχθείς σε ένα πάθος θα υποταχθείς και σε όλα τα υπόλοιπα. Αν αιχμαλωτιστείς από ένα πονηρό πνεύμα, με την αποδοχή των λογισμών που σου βάζει, θα γίνεις αιχμάλωτος όλων των πονηρών πνευμάτων. Με την ήττα σου, τα πνεύματα αυτά, σε παραδίνουν το ένα στο άλλο, σαν δούλο.Παρατήρησε τον εαυτόν σου και θα δεις, ότι αν νικήθηκες εκούσια από ένα πάθος, στη συνέχεια θα νικηθείς ακούσια, από κάποιο άλλο. Και θα νικιέσαι συνεχώς, μέχρι να μετανοήσεις ειλικρινά.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

   Είναι αδύνατο να γίνουμε φίλοι του Θεού, τη στιγμή που στασιάζουμε εναντίον του με τα πάθη μας και ανεχόμαστε να πληρώνουμε φόρο στον τύραννο και φονέα των ψυχών διάβολο.
Όπως ο λόγος, που είναι κύριος των παθών, κάνει τις αισθήσεις όργανο της αρετής, έτσι και τα πάθη όταν επικρατήσουν στον λόγο κάνουν τις αισθήσεις κατάλληλες για την αμαρτία.
Όποιος χωρίς πάθη ζητάει τα θεία, θα πάρει οπωσδήποτε ό,τι ζητάει. Όποιος όμως ζητάει κυριευμένος από κάποιο πάθος, δεν θα πετύχει το ζητούμενο.
Δε θα μπορέσεις να κόψεις όλα τα πάθη που σε πολεμούν, αν πρώτα δεν αφήνεις ακαλιέργητη τη γη που τα τρέφει.
Μη δεθείς στο μικρό για να μην υποδουλωθείς στο μεγαλύτερο. Διότι το μεγάλο κακό δεν διαμορφώνεται πριν από το μικρό.

Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Αν θανατώσεις τα άτακτα πάθη σου και τις επιθυμίες σου, θα αρέσεις περισσότερο στο Θεό, παρά όταν αυστηρά νηστεύεις και ταλαιπωρείς το σώμα σου.
Εαν θέλεις να νικάς τους εχθρούς σου γρήγορα και εύκολα, τότε χρειάζεται, αδελφέ μου, να πολεμάς συνεχώς και ανδρειωμένα όλα σου τα πάθη.
Πρέπει να ξέρεις, αδελφέ μου, ότι τον πόλεμο δεν είναι δυνατό να τον αποφύγει κανείς είτε στη ζωή είτε στο θάνατο. Και όποιος δεν πολεμά να νικήσει τα πάθη του, κατ’ ανάγκη θα πιαστεί ή εδώ ή εκεί και θα πεθάνει!
Για να γλυτώσεις από τις σαρκικές πτώσεις απέφευγε την παρέα με πρόσωπα που σκανδαλίζουν, την τεμπελιά, την παρακοή στους πνευματικούς πατέρες, την κατάκριση προς τον πλησίον σου, να βρίσκεσαι σε εκγρήγορση με σκέψεις και έργα πνευματικά και να καλλιεργείς την ταπείνωση.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Το πνεύμα των Αγίων Πατέρων στις κομμουνιστικές φυλακές της Ρουμανίας (1941‐1989)

 https://ikee.lib.auth.gr/record/267952/files/GRI-2015-14509.pdf

WOKE, Η ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ

  Στη εποχή μας θριαμβεύει το κίνημα της αφύπνισης, το λεγόμενο WOKE. Στο όνομα της αποκατάστασης αδικιών του παρελθόντος, εις βάρος των μαύρων της Αμερικής, εις βάρος των γυναικών, των ατόμων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, των μεταναστών, των διεμφυλικών, το κίνημα αυτό κινητοποιείται συνεχώς, κυρίως στο Διαδίκτυο, αλλά και με ακτιβιστικές ενέργειες, ώστε να ακυρωθεί στον δημόσιο λόγο οποιαδήποτε παρέμβαση δεν είναι σύμφωνη μ’ αυτό. 

  Η κουλτούρα του εξοστρακισμού ή ακύρωσης (cancel culture) απαγορεύει να μιλούν δημόσια άνθρωποι που έχουν αντίθετες απόψεις, καθώς θεωρεί εκ προοιμίου ρατσιστικό τον λόγο τους, καταστρέφει αγάλματα ακόμη και προέδρων των ΗΠΑ που αμφισβητείται σήμερα ο ανθρωπισμός τους, πιέζει ώστε να μη διδάσκονται στα πανεπιστήμια κείμενα όπως τα ομηρικά έπη ή οι αρχαίες τραγωδίες, διότι διαφαίνεται υποτίμηση των γυναικών ή αποδοχή του χωρισμού των ανθρώπων σε ελεύθερους και δούλους, και ζητά να γυρίζονται σειρές ή ταινίες που διαστρέφουν την Ιστορία, όπως για παράδειγμα η μαύρη Κλεοπάτρα, βασίλισσα της Αιγύπτου, για να επέλθει έτσι η κάθαρση από τις αμαρτίες του παρελθόντος.

  Όσοι είναι «αφυπνισμένοι», βλέπουν παντού αδικίες. Αλλιώς, θεωρούνται

«Πῦρ γάρ ἐστι τούς ἀναξίους φλέγον» Μία καταγραφή - μαρτυρία τοῦ μακαριστοῦ π. Δημητρίου Γκαγκαστάθη (+1975)

Στὶς 30 Δεκεμβρίου τοῦ 1967, ἡμέρα Σάββατο καὶ ὥρα 3 μ.μ. ἐπῆγα στὰ Μετέωρα, γιὰ νὰ προσκυνήσω καὶ ὠφεληθῶ ψυχικά.

 Τὴν Κυριακὴ ἐλειτούργησα στὴν ῾Ιερὰ Μονὴ Μεταμορφώσεως καὶ τὴν Δευτέρα στὸν ῞Αγιο Στέφανο, νυκτερινή. Χαρὰ Θεοῦ καὶ εὐλογία Κυρίου.
᾿Αφοῦ μὲ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ ἐπέστρεψα στὸ χωριό μου, μὲ εἰδοποίησαν ἀμέσως νὰ πηγαίνω νὰ κοινωνήσω τὴν γριά, Ζωὴ ᾿Αντωνίου Γκαγκαστάθη, ποὺ ἦταν ἀπὸ καιρὸ κατάκοιτη, περίπου 85 ἐτῶν.
᾿Επῆγα, καὶ μόλις τὴν κοινώνησα τῶν᾿Αχράντων Μυστηρίων, ἀμέσως ἐφώναξε: μὲ
ἔκαψεν ἡ Κοινωνία, φωτιὰ ἔχω, δός τε μου νερὸ νὰ πιῶ, καίγομαι. Μὲ καίει μέσα...
Στὶς λίγες ὧρες ποὺ ἔζησε φώναζε συνέχεια, κάηκα ἡ καϋμένη. Κατόπιν παρέδωκε τὸ πνεῦμα της.
Αὐτὸ ἦταν θαῦμα, διότι αὐτὴ εἶχε καιρὸ νὰ ἐξομολογηθῆ καὶ εἶχεν ἄστατο χαρακτῆρα. Εἶχε τὸ δαιμόνιο τῆς καταλαλιᾶς. ῞Οπου πήγαινε, πάντα ἔλεγε διάφορα ἄσχημα λόγια γιὰ τὸ παιδί της, τὴν νύφη της κλπ. Πάντα καταλαλοῦσε. Δὲν σταματοῦσε καθόλου. ῞Ολοι τὴν ἔβλαπταν καὶ ἀπὸ κανένα δὲν ἔμενε εὐχαριστημένη.

Όταν πρόκειται να κάνη ο άνθρωπος κάτι, φέρνει εις το μυαλό του τον Δημιουργό των όλων

[...]Θέλεις να σου διαβάσω σχετικά μ' αυτό, κάτι απ' τη «Φιλοκαλία»"; τον ερώτησα, βγάζοντας το βιβλίο απ' το σακκίδιό μου.

  Ευρήκα ένα κεφάλαιο του αγίου Πέτρου του Δαμασκηνού, εις το τρίτο μέρος του βιβλίου, κ' εδιάβασα τα ακόλουθα: 

 Πρέπει κανείς να μάθη να επικαλήται το όνομα του Θεού συχνότερα και από την αναπνοή του, πάντοτε, παντού και οποιαδήποτε κι αν είναι η εργασία του. Ο απόστολος είπε, «αδιαλείπτως προσεύχεσθε», με αυτό δε, διδάσκει τους ανθρώπους να έχουν τη σκέψι τους στο Θεό, σε κάθε στιγμή, σε κάθε τόπο, σε οποιαδήποτε περίστασι.
"Όταν πρόκειται να κάνη ο άνθρωπος κάτι, φέρνει εις το μυαλό του τον Δημιουργό των όλων. 

Όταν βλέπη το συνηθισμένο φως, θυμάται τον φωτοδότη Χριστό. 

Όταν ρίχνη τα μάτια του εις τον ουρανό ή την γη, την θάλασσα και όλα όσα υπάρχουν εις την φύσι, θαυμάζει με την ψυχή του και υμνεί τον πάνσοφο Καλλιτέχνη.

Και το κεφάλι μου,να μου πάρουν, ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΕΛΑΒΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΑΡΝΗΘΩ!

Έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος:
" Και στο παραστατό της πόρτας να μου βάλουν το κεφάλι μου, να μου το πάρουν, ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΕΛΑΒΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ, ΤΟΥΣ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΜΟΥ , ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ , ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΑΡΝΗΘΩ! "
Και τώρα που είναι η ώρα του ευλογημένου και μεγάλου ΟΧΙ, ας θυμηθούμε ότι " τιμή Αγίου, μίμησις Αγίου" ,για να δώσουμε στα παιδιά μας, αυτά που παραλάβαμε κι εμείς.

πηγή

Ο γερο-Γερόντιος Καψαλιώτης.

Ο γερο-Γερόντιος Καψαλιώτης.Hταν πολύ αγωνιστής και νήστευε πολύ. Μερικές μέρες δεν έτρωγε τίποτε. Περνούσε μόνο με αντίδωρο.
Στην εκκλησία είχε μία φανέλα μάλλινη στο πάτωμα, όπου έκανε τις μετάνοιες του. Δεν τις άφηνε μέχρι τα τελευταία που κατέπεσε και δεν μπορούσε να σταθή στα πόδια του.

Κάποτε κρύφτηκε μια οχιά κάτω από την φανέλα του και όπως αυτός έκανε τις μετάνοιες ενοχλήθηκε [η οχιά] και τον τσίμπησε.
Δεν ταράχθηκε καθόλου, ούτε έτρεξε στους γιατρούς.
Πήγε στον παπα-Αρσένιο αλλά έλειπε και γύρισε κελλί του.
Άφησε τον εαυτό του στην πρόνοια της Παναγίας, έβαλε λαδάκι από το καντήλι Της, και δεν έπαθε τίποτε.
Μόνο στεναχωρήθηκε και έλεγε λυπημένος ότι έκανε αμαρτία που σκότωσε την οχιά.

“Από τη ασκητική και αγιορείτικη παράδοση”, Άγιον Όρος 2011

πηγή