Όσο θὰ σιωπας, τόσο θά φωνάζει μέσα σου ὁ Θεός

Ἔλεγε ὁ Γέροντας Αἰμιλιανός:
Ὅταν ἤμουν μικρός, ἐπειδὴ ἐκ χαρακτῆρος μου ἤμουν ζωηρός, ἡ γιαγιά μου ὡς δασκάλα συχνὰ μοῦ θύμιζε:
"Ἀλέξανδρε, ὅσο θὰ σιωπας, τόσο θὰ φωνάζει μέσα σου ὁ Θεός".
Ἔτσι ἁπλὰ ἔμαθα ἀπὸ πολὺ μικρὸς νὰ σιωπῶ, γιὰ νὰ ἀφουγκράζομαι τὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ. Σχολιάζοντας αὐτό, ἔλεγε ὅτι:
"δὲν μᾶς κάνουν τὰ λόγια κοινωνικούς, ἀλλὰ ἡ σιωπή, ἡ ὁποία μᾶς κάνει κοινωνοὺς τοῦ Θεοῦ''καὶ ὅποιος εἶναι κοινωνὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι κοινωνικὸς μὲ τοὺς ἀνθρώπους".

 Ἱερομονάχου Μύρωνος Σιμωνοπετρίτου

"Ἄταφος νεκρός ὑπάρχων ὁ παράλυτος..."

Όποιος νομίζει ότι τα λειτουργικά κείμενα έχουν ένα λίγο-πολύ δεδομένο "μοτίβο" και ότι μάταια θα ψάξει να βρει κανείς σ' αυτά την ανάδειξη της "υπαρξιακής έντασης", την χωρίς "φιοριτούρες" και "ψιμύθια" προβολή του ανθρώπινου αδιεξόδου μπροστά στο δικέφαλο τέρας του πόνου και του θανάτου, με αποτέλεσμα την σχεδόν παραίτηση από τη ζωή, πλανάται πλάνην οικτράν...
Τρανό παράδειγμα, ένα τροπάριο του Εσπερινού της Κυριακής τού (επί 38 συναπτά έτη) Παραλύτου, το οποίο, ήδη στο ξεκίνημά του, χαρακτηρίζει τον παράλυτο ως "άταφο νεκρό" ("Ἄταφος νεκρὸς ὑπάρχων ὁ παράλυτος...") 

Και λίγο πιο κάτω, ο ίδιος ο παράλυτος παρουσιάζεται να λέει: "ἡ κλίνη μου, τύμβος μοι ἐγένετο..." ( = "το κρεβάτι μου έγινε για μένα τάφος"), με τη λέξη "τύμβος" να μας πηγαίνει πολλούς αιώνες πίσω, στην "Αντιγόνη" του Σοφοκλή: "Ὦ τύμβος, ὦ νυμφεῖον..." ( = "Τάφε μου, κρεβάτι νυφικό...") (στίχ. 890).

Με δύο μόλις φράσεις, ο ιερός υμνογράφος αναδεικνύει, στα στενά χρονικά περιθώρια που διαθέτει, όλη την ένταση, όλο το βάρος, όχι μόνο του σωματικού πόνου του παραλύτου, αλλά κυρίως του ψυχικού, αλλά και την παραίτηση που ο διττός αυτός πόνος συνεπάγεται, με αποτέλεσμα ο παράλυτος, στο ίδιο τροπάριο, να λέει μέσα στα σκοτάδια του αδιεξόδου του: "Τί μοι κέρδος ζωῆς; οὐ χρῄζω τῆς Προβατικῆς Κολυμβήθρας· οὐ γὰρ ἐστί μοι τίς ὁ ἐμβάλλων με, ταραττομένων τῶν ὑδάτων" ("Τι κερδίζω με το να ζω; Τι να την κάνω την Προβατική Κολυμβήθρα, αφού δεν υπάρχει εκείνος που θα με βάλει μέσα σ' αυτήν όταν αναταράσσονται τα νερά;").

Βέβαια, το τροπάριο δεν θα μπορούσε να μείνει μόνο στην ε

ναργή απεικόνιση των ανθρώπινων αδιεξόδων. (Εδώ, ο Ευριπίδης, πάλι πολλούς αιώνες πριν, είχε επινοήσει για τα αδιέξοδα αυτά τον "από μηχανής θεό", θα υπολειπόταν ο υμνογράφος έχοντας προ οφθαλμών τον Αναστημένο Θεάνθρωπο;). Με την κραυγή του παραλύτου "Ἐλέησόν με, Κύριε" να έχει προηγηθεί, η κατακλείδα δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από το "ἀλλὰ σοὶ τῇ πηγῇ προσέρχομαι τῶν ἰαμάτων, ἵνα κᾀγὼ μετὰ πάντων κράζω· Παντοδύναμε Κύριε, δόξα σοι" ( = "αλλά προσέρχομαι σε σένα, την πηγή των ιάσεων/θεραπειών, για να κραυγάζω κι εγώ μαζί με όλους: 'Δόξα σε σένα, παντοδύναμε Κύριε' ").

Andreas Moratos

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Βυζάντιος σώζει τη Μυτιλήνη από την πανώλη (πανούκλα)

Τό θαῦμα τῆς διασώσεως τῆς πόλεως Μυτιλήνης ἀπό τήν πανώλη, μέ τήν θαυματουργική ἐπέμβαση τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου Νεομάρτυρος τοῦ Βυζαντίου, τοῦ Πολιούχου μας κατά τό ἔτος 1832.

Το ιστορικό του θαύματος:
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Βυζάντιος σώζει τη Μυτιλήνη από την πανώλη (πανούκλα)

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Βυζάντιος ανήκει στη χορεία των Νεομαρτύρων Αγίων. Μαρτύρησε υπέρ Χριστού του Θεού στη Μυτιλήνη την 17η Φεβρουαρίου του 1795, σε ηλικία 21 έτους. Μετά από τους βασανισμούς των Τούρκων και την μαρτυρική τελευτή του, ενταφιάσθηκε εντός μιας Εκκλησίας της Μυτιλήνης, καλουμένης Παναγίας Χρυσομαλλούσας.

Το σεπτό Λείψανο του Αγίου Θεοδώρου, επί μητροπολίτου Μυτιλήνης Ιερεμίου (1798), μετέπειτα Οικουμενικού Πατριάρχου, μετεφέρθη εν αγνοία των τουρκικών αρχών, καί εναπετέθη ευλαβώς στην κρύπτη του Ιερού Βήματος του Μητροπολιτικού ναού, όπου παρέμεινε επί 34 έτη, δηλαδή μέχρι του έτους 1832…

Από του έτους τούτου γνωρίζουμε τον Άγιο Θεόδωρο ως Προστάτη και Πολιούχο της Μυτιλήνης και της Λέσβου γενικότερα. Η θανατηφόρος πανώλη, η οποία εμάστιζε την Μυτιλήνη κατά το έτος τούτο (1832), επί μητροπολίτου Μυτιλήνης Πορφυρίου, καί η οποία, κατά δεκάδας έρριπτε στους τάφους τούρκους καί χριστιανούς, ανεξαρτήτως τάξεως καί ηλικίας, ανάγκασε τους κατοίκους να εγκαταλείψουν την πόλη, για τον φόβο της μολύνσεως, καί να φύγουν στους πέριξ της πόλεως λόφους. Φόβος καί τρόμος καί σκιά θανάτου εκάλυπτε τα πάντα για αρκετό χρόνο. Και οι αρχές ακόμη αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη, για τον φόβο της μολύνσεως, καί να φύγουν στους πέριξ της πόλεως λόφους. Στην πόλη έμειναν οι ασθενείς καί όσοι τους περιποιόνταν, βέβαιοι ότι και σ’ αυτούς θα μετεδίδετο η φοβερά ασθένεια.

Συνεργεία ιατρών εστάλησαν από την Κωνσταντινούπολη καί πάντα τα μέτρα ελήφθησαν, χωρίς εν τούτοις να υποχωρήσει η πληγή της θανατηφόρου πανώλης. Αλλά τους Αγίους αυτού «εθαυμάστωσεν ο Κύριος». Ό,τι δεν μπόρεσαν να επιτύχουν τα πολυπληθή συνεργεία των ιατρών καί τα φάρμακα καί τα λαμβανόμενα προληπτικά μέτρα, κατόρθωσαν να επιτύχουν οι προς τον Κύριον πρεσβείες του Νεομάρτυρος Θεοδώρου.

Harrison Butker With Magnificent Speech On Womanhood

                        

Harrison Butker...Ένας ήρωας πραγματικά για έναν καλύτερο κόσμο.
Το μεγάλο αστέρι του Αμερικάνικου Ποδοσφαίρου NFL, τόλμησε και είπε τα πράγματα με το όνομα τους σχετικά με τον βόθρο του μεταμοντέρνου κόσμου και μοίρασε εγκεφαλικά σε όλες τις φεμινίστριες και woke οπαδούς και όλο το σύστημα που βγάζει χρήματα στις πλάτες των γυναικών τώρα τον έχει βάλει στο μάτι.

Γιατροί, Ψυχολόγοι, ΛΟΑΤΚΙ, φεμινιστρίες, φαρμακοβιομηχανίες αντικαταθλιπτκών, επιχειρήσεις εκτρώσεων, Πανεπιστήμια κτλ όλοι τον κυνηγούν τώρα και ζητούν την κεφαλήν του επί πίνακι επειδή μίλησε!
Ναι, ναι αυτός σας φταίει και όχι ο φεμινισμός της κοινωνίας.

"O Φεμινισμός έδωσε στις γυναίκες το δικαίωμα της επιλογής. Μπορούν πλέον να είναι ότι θέλουν εκτός από σύζυγος, μητέρα και νοικοκυρά. Ο Φεμινισμός πήρε από τις γυναίκες όλες τις ομορφότερες επιλογές τους. Τους αφαίρεσε την θηλυκότητα και όλα όσα κάνουν τις γυναίκες μοναδικές"

Πολλαπλασιάζονταν τα νεκταρίνια στην ποδιά τ’ Αγίου σαν τα κοφίνια του Χριστού με τα πέντε ψωμιά...

 

Κοφίνια πλέκουν αυτό που γιορτάζουμε σήμερα μ’ αυτό που γιορτάζαμε χθες και μ’ αυτό που θα πενθήσουμε σε μέρες.

Μία γυναίκα πήγε μία σακούλα νεκταρίνια στον Άγιο Ευμένιο Σαριδάκη κι αυτός τα έβαλε μέσα στην ποδιά του, μοιράζοντας από δυο νεκταρίνια στον καθέναν απ’ τους επισκέπτες, αλλ’ ο κόσμος δεν ήταν δυο τρεις άνθρωποι, αλλά καμιά εικοσαριά, κι έτσι κάπως παραξενεύτηκε η κυρία γιατί δεν έφερε τόσα πολλά, αλλά λιγότερα.

Πολλαπλασιάζονταν τα νεκταρίνια στην ποδιά τ’ Αγίου σαν τα κοφίνια του Χριστού με τα πέντε ψωμιά που έγιναν έπειτα χιλιάδες άρτοι για να ταΐσουν τον κοσμάκη. Κι έμειναν και δώδεκα κοφίνια, λέει η Γραφή, περίσσευμα, όπως έμειναν στα χέρια τ' Αγίου, λένε οι μαρτυρίες, να έχει ακόμη να δίνει νεκταρίνια.
Τα κοφίνια του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων ήταν βαλμένα στη βάση στη Στήλη του Μεγάλου Κωνσταντίνου στην Κωνσταντινούπολη με εντολή δική του.

Έτσι πλέκεται, αυτό που γιορτάζουμε σήμερα · ο Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης · μ’ αυτό που γιορτάζαμε χθες · ο Μέγας Κωνσταντίνος · μ’ αυτό που θα πενθήσουμε σε μέρες · την Άλωση της Πόλης.

ΠΗΓΗ

ΑΡΓΗΣΑΜΕ, ΑΛΛΑ ΦΤΑΙΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ(Κυριακή Παραλύτου)

Πολλές φορές στή ζωή μας, ἐνῶ ἑτοιμαζόμαστε γιά τήν ἐπίτευξη ἑνός στόχου, διαπιστώνουμε ὅτι κάποιοι ἄλλοι μᾶς προλαβαίνουνε. «Ἀργήσαμε», εἶναι ἡ φράση πού ἔρχεται αὐθόρμητα στά χείλη μας. Τό ἴδιο αἰσθανόταν καί ὁ παράλυτος τῆς Βηθεσδᾶ (Ἰωάν. 5, 1-15), κάθε φορά πού ὁ Ἄγγελος κατέβαινε καί τάραζε τό νερό τῆς κολυμβήθρας καί κάποιος ἄλλος τόν προλάβαινε, ἔμπαινε μέσα καί θεραπευόταν. Δέν μένει ὅμως μόνο σ’ αὐτό. «Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω», λέει στόν Χριστό. Ἦταν καί ἡ μοναξιά του πού τόν ἔκανε νά μήν ἔχει κάποιον ὡς συμπαραστάτη, γιά νά τόν βοηθήσει νά πέσει στήν κολυμβήθρα πρῶτος καί νά γιατρευτεῖ.

Ἡ ἁμαρτία γεννᾶ μοναξιά
Ὁ παράλυτος τῆς Βηθεσδᾶ ὅμως δέν ἔβλεπε τήν κύρια αἰτία τῆς ἀσθένειάς του, καί αὐτή δέν ἦταν ἄλλη ἀπό τήν ἁμαρτία. Τά τριάντα χρόνια της ἀσθενείας δέν ἔκαναν τόν παράλυτο νά ἐξετάσει μέ εἰλικρίνεια τή ζωή του, νά παραδεχθεῖ τά ὅποια σφάλματά του, τόν χωρισμό του ἀπό τόν Θεό, νά στραφεῖ στόν ἑαυτό του καί νά δεῖ τί ἔφταιγε. Τά τριάντα ὀκτώ χρόνια της ἀσθένειάς του δέν τόν ἔκαναν νά ὀργανώσει δυναμικά τήν ὅποια ζωή εἶχε, ἔστω καί στήν ἀσθένειά του, ἀλλά τόν κατέστησαν παθητικό θεατή τῆς κολυμβήθρας πού ἁπλῶς ἀνέμενε ἕνα θαῦμα γιά νά ἀλλάξει τή ζωή του. Τά τριάντα ὀκτώ ἔτη τῆς ἀσθένειάς του τόν ἔκαναν νά μήν ἔχει κανέναν φίλο, κανέναν πού νά τόν ἀγαποῦσε ἀληθινά, ἴσως γιατί καί ὁ ἴδιος δέν ἦταν φίλος μέ κάποιον καί δέν ἀγαποῦσε κάποιον, μέ ἀποτέλεσμα πάντοτε νά ἀργεῖ.

Το θαύμα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου στον Βασιλάκη

«Μανούλα μου μην κλαις, με έκανε καλά ο Άγιος Ιωάννης»

Μια οικογένεια στην Αθήνα δέχτηκε ένα μεγάλο πλήγμα, το παιδί τους ο Βασιλάκης, Ε΄ Δημοτικού, ξαφνικά έχασε το κέφι του, κλείστηκε στο σπίτι, άρχισαν εξετάσεις και διαπιστώθηκε «μυελογενής λευχαιμία», μετά από παρακέντηση που έγινε στην σπονδυλική στήλη.
Άρχισαν οι χημειοθεραπείες, πέφτουν τα μαλλιά του παιδιού και πρέπει να έχει μεγάλη αντοχή κανείς. Έχανε το παιδί τις δυνάμεις του.
Μια βραδιά, μεσάνυχτα, φωνάζει την μητέρα του.
Μανούλα θέλω μια χάρη. Να με πάτε στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο.
– Πως, παιδί μου, σκέφθηκες τον Άγιο αυτόν ανάμεσα σε τόσους Αγίους;
– Θυμάσαι που πήγαμε εκδρομή πέρσι; Είχαμε πάρει και το βιβλίο με την Ιστορία και τα θαύματά του. Απόψε, μόλις τελείωσα να το διαβάζω, άκουσα μέσα μου μια φωνή, σα να μου είπε έλα Βασιλάκη στην εκκλησία μου και θα σε κάνω καλά και σένα.
Πήγανε… Το παιδί να βλέπατε πως προσπαθούσε να πιαστεί από τη ζωή. Πήγε κοντά, προσκύνησε. Άνοιξε τα χεράκια του, προσευχόταν, κατόπιν βάζει το σκουφάκι και τη ζώνη του Αγίου. Και το πιό απλό αντικείμενο μπορεί να μεταφέρει την δύναμη του Θεού. Η μάνα του να κλαίει κοντά στο άγιο λείψανο, και τότε της λέει το παιδί:

Μία ἐνύπνια ἐμφάνιση τοῦ ὁσίου Γεωργίου στή μοναχή Ἄννα

  Μία ἐνύπνια ἐμφάνιση τοῦ ὁσίου στή μοναχή Ἄννα, τῆς εἶπε ὅτι ὁ 17°ς ψαλμός τοῦ ψαλτηρίου τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ ἦταν ὁ δικός του ψαλμός.

  Πράγματι ἡ μελέτη αὐτοῦ τοῦ ψαλμοῦ εἶναι μία σύνοψη τῆς ζωῆς τοῦ ὁσίου, ὅπου εἶχε συνεχῶς στραμμένο τό νοῦ του στόν Θεό, εἶχε διαρκῆ προσευχή, ἀλλά καί μόνιμη τή θεία βοήθεια. 

 Ὑπῆρξε πιστός καί ἀγαθός δοῦλος του, εὐγνώμων ἱκέτης του, πρόθυμος ὑπηρέτης του, ταπεινός διάκονός του, ἄξιος λειτουργός του. Δέν ἔπαυε ἡμέρες καί νύκτες νά ὑψώνει τή φωνή του κράζοντας ἐκ βαθέων μετά δακρύων, συντριβῆς καί κατανύξεως:

'' Ἀγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς μου. Κύριος στερέωμά μου καί καταφυγή μου και ρύστης μου.Ὁ Θεός μου βοηθός μου, ἐλπιῶ ἐπ᾿ αὐτόν, ὑπερασπιστής μου καὶ κέρας σωτηρίας μου καὶ ἀντιλήπτωρ μου.Αἰνῶν ἐπικαλέσομαι τὸν Κύριον καὶ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου σωθήσομαι''.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

πηγή

Μέχρι να βρούμε την αγάπη...

«Μέχρι να βρούμε την αγάπη, θα δουλεύουμε τη γη τη γεμάτη αγκάθια. Και ανάμεσα στ’ αγκάθια θα σπέρνουμε και θα θερίζουμε, ακόμη και αν ο σπόρος μας αποδειχθεί σπόρος δικαιοσύνης» (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος).

 «Μέχρι να βρούμε την αγάπη», μας λέει ο ασκητικός λόγος. Αναρωτιόμαστε όμως κατά πόσον θέλουμε να βρούμε την αγάπη. Κατά πόσον είναι η αγάπη το νόημα της ζωής μας. Κι αν η αγάπη περιορίζεται στην ερωτική σχέση και δεν απλώνεται στη συνάντησή μας με κάθε άνθρωπο, όποιος κι αν είναι αυτός, φίλος, εχθρός, αδιάφορος. Διότι ο κόσμος σήμερα, όταν μιλά για αγάπη, την φέρνει στη συνάντηση των όποιων δύο, στην απόλαυση που προκύπτει από αυτήν, συχνά σε προσωρινό επίπεδο, χωρίς έγνοια για διάρκεια.

«Μέχρι να βρούμε την αγάπη». Ο Θεός είναι αγάπη, μας λέει η πίστη. Άρα, αν κάποιος θέλει να βρει την αγάπη, χρειάζεται να βρει τον Θεό. Και τον Θεό Τον βρίσκουμε στην καρδιά που είναι ανοιχτή, υπομονετική, συγχωρητική, έχει πάρει την απόφαση να μοιράζεται και να μην κολλά στα παρόντα, στα δύσκολα, στους σταυρούς που οι άλλοι μας κερνάνε, στον φόβο ότι άμα ανοιχτούμε, θα πληγωθούμε.

 Τον Θεό Τον βρίσκουμε όταν η αγάπη μας δεν περιορίζεται στην κλειστότητα μιας σχέσης που έχει να κάνει με τον παρόντα κόσμο, είναι ηδονικά παρηγορητική, γεννά παιδιά, καλύπτει ανάγκες, δίνει ελπίδα. Δεν φτάνει αυτή η αγάπη. Χρειάζεται άνοιγμα, ακόμα κι αν πονέσουμε. Χρειάζεται χαμόγελο στον καθέναν.

Η κα Μαρούλα από τη Λεμεσό...

 Του Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου

  Δεν ξέρω αν γνωρίσατε στη Λεμεσό την κυρία Μαρούλα. Η κυρία Μαρούλα, έτσι τη λέγανε -αδερφή Μαριάμ μετά, έγινε μοναχή- ήτανε μία γυναίκα [που έμενε] λίγα σπίτια πάνω από τη Μητρόπολη. Τη γνώριζα πολύ πριν πάω στη Μητρόπολη αλλά έτυχε να είναι εκεί κοντά μας.

 Ήταν μία γυναίκα που από 18 χρονών ήταν παράλυτη στο κρεβάτι.

 35 χρόνια και πλέον στο κρεβάτι συνέχεια, κλεισμένη σε ένα δωμάτιο.Το σπίτι της δε, μόνο που δεν έπεσε στο κεφάλι της δηλαδή! Ένα διάστημα είχε τόσο σαπίσει το δάπεδο του σπιτιού της που βούλιαξε μια μέρα το κρεβάτι της μέσα στο δάπεδο.

 Δεν είχε κανέναν άνθρωπο στον κόσμο. Ήταν έγγαμος και πριν από καμιά δεκαριά χρόνια πέθανε ο άντρας της και έμεινε τελείως μόνη. Δεν είχε κανέναν στον κόσμο! Κάτι πολύ μακρινούς συγγενείς που δεν είχαν καμία σχέση μαζί της. Ο αδελφός της ήταν στην Αυστραλία, ηλικιωμένος κι αυτός. Αυτή η γυναίκα ήταν τελείως μόνη, με την πραγματική σημασία της λέξεως. Τελείως ανήμπορη, στο κρεβάτι παράλυτη δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Είχε να βγει από το δωμάτιό της χρόνια ολόκληρα. Πέθανε ο άντρας της και δεν μπορούσε να πάει στην κηδεία του γιατί ήταν τέτοια η πάθηση που είχε που δεν μπορούσε ούτε σε αναπηρικό καροτσάκι να καθίσει. Ήταν συνέχεια στο κρεβάτι. Ένας άνθρωπος τελείως μόνος του.

 Μάλιστα μία φορά είχε πέσει θύμα, πήγε μία κοπέλα που ήταν άρρωστη διανοητικά -είχε ψυχιατρικά προβλήματα- και την έπιασε και την έδειρε τόσο πολύ την κυρία Μαρούλα, την χτυπούσε με ένα σίδερο, έτοιμη να τη σκοτώσει και εκείνη δεν μπορούσε να αμυνθεί. Μπήκε στο σπίτι της και άρχισε να τη χτυπά τάχα ότι έλεγε ψέμματα ότι είναι παράλυτη. Και της έλεγε, σήκω πάνω.

 -Αφου δεν μπορώ, είμαι παράλυτη. 

-Όχι, ψέματα λες! 

Και την έκανε άχρηστη στο ξύλο, της μαύρισε τα μάτια, της έδινε γροθιές και μετά πήρε ένα σίδερο για να τη σκοτώσει. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν που ήταν τελείως μόνος του -είχε 18-20 εγχειρήσεις, το ζάχαρό της ήταν στο 800, πόνους, συνέχεια πονούσε φρικτά.Φανταστείτε έναν άνθρωπο μέσα στο κρεβάτι 35 χρόνια ακίνητος, τι μπορεί να έχει πάνω του. Πόνους και ταλαιπωρίες και αρρώστιες και μόνη της και εγκαταλελειμμένη και χωρίς κανέναν...

 Πραγματικά όμως αυτός ο άνθρωπος ήταν τόσο πλήρης, τόσο πλήρης άνθρωπος που ήταν αδύνατο να πας στο δωμάτιό της να τη δεις και να τη βρεις μόνη της.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η προσευχή.

  Ρεκόρ τηλεθέασης είχε, λένε οι ειδήσεις, ο διαγωνισμός της Γιουροβίζιον (αυτό το ανόσιο πανηγύρι εκκεντρικοτήτων και προώθησης μιας ολοφάνερα, πλέον, αντίχριστης θέασης ζωής).

 Έχω κάνει πολλές σχετικές αναρτήσεις αλλά είναι ανάγκη να λέγεται και ξαναλέγεται: Δεν είναι οι κυβερνήσεις οι πρωταρχικοί υπαίτιοι της παρακμής των κοινωνιών. Οι πρωταρχικοί υπαίτιοι είναι οι λαοί. Η κατάντια αυτών είναι που 'γεννάει' και τις αναλόγου ποιότητας κυβερνήσεις. Το να πιστεύεις και να λες ότι είναι οι κυβερνήσεις που φταίνε πρωτίστως δεν είναι τι άλλο παρά μια πρόφαση αποποίησης ευθυνών.
 Η ρηχότητα και καφρίλα που έχουν πάρει οργιαστικές διαστάσεις στην κοινωνία μας είναι μπροστά στα μάτια μας. Η άρνηση αναγνώρισής της δεν μπορεί παρά να είναι ένδειξη συμμετοχής σε αυτήν.
 Φόβος και τρόμος απέναντι στις πανδημίες σωματικών ασθενειών ενώ η πανδημία της εγωπάθειας και του ναρκισσιστικού τρόπου ζωής (που είναι και γενεσιουργό αίτιο όλων των υπολοίπων δεινών της ζωής), εγκατεστημένη ως ό,τι το φυσιολογικότερο! Η παράνοια στο απόγειό της!
... ... ...
 Χρειάζεται, λέει, παιδεία η κοινωνία μας. Κανείς, όμως, δεν λέει το ποιος θα παράσχει την παιδεία αυτή. Το ποιος θα επιλέξει αυτούς που θα την παράσχουν. Πως είναι δυνατόν μια κοινωνία που της λείπει η παιδεία να έχει τα κριτήρια επιλογής των κατάλληλων διδασκάλων; Μια τέτοια κοινωνία θα επιλέξει, εκ των πραγμάτων, ως διδασκάλους της αυτούς που της μοιάζουν. Αυτούς που έχουν κοινά με αυτήν ιδεώδη ζωής. Ιδεώδη εγωπάθειας, ναρκισσισμού και αρπακτικότητας (ωραιοποιημένου με πασαλείμματα σπουδών και με προς εξασφάλιση κύρους, μόνο, αποκτημένες περγαμηνές).

~"Ξύλο καί Αμάθεια γιά τούς Έλληνες".

Με αφορμή τήν επέτειο τής 21ης Μαΐου, ημέρας τής Ενώσεως τής Επτανήσου με την Μητέρα Ελλάδα -όπως κ αν αυτή έγινε- αναρτώ ένα διαχρονικά επίκαιρο κείμενο μου με τίτλο:"Ξύλο καί Αμάθεια γιά τούς Έλληνες"

  Η υπενθύμιση αυτής τής πραγματικότητας που πρέπει ως Έλληνες, υπερβαίνοντας ιδεοληψίες και φαντασιώσεις, να συνειδητοποιήσουμε, αν πότε θέλουμε να υπάρξουμε ελεύθεροι, ανήκει στον Κεφαλλωνίτη Ριζοσπάστη Αγωνιστή,Γεώργιο Τυπάλδο Ιακωβάτο.

Παραθέτω εδώ μέρος τού κειμένου,καί όποιος θέλει μπορεί να το διαβάσει
καί ολόκληρο Εδώ

"Ξύλο και Αμάθεια" μας λέει ο Γεώργιος Τυπάλδος Ιακωβάτος, ήταν το Δόγμα των Ενετών κατά των Ελλήνων στα Επτάνησα, στην διάρκεια τής τριών αιώνων Ενετικής κατοχής.
Το αναφέρει στο βιβλίο του για την Ιστορία τής Ιόνιας Ακαδημίας :
"Η μεν ιδιοκτησία ήτανε αβέβαιη,η δε προσωπικιά ασφάλεια χαμένη... το φονικό εστοίχιζε δυό παράδες...
Η γνώμη τής Κυριεύουσας (=Γαληνοτάτης Ενετικής Δημοκρατίας) ήτανε "Ξύλο και αμάθεια δια τους Ρωμαίους" Ελληνες)."
Φαίνεται ότι το Δόγμα αυτό των Δυτικών εναντίον μας συνεχίζεται :
''Ξύλο και Αμάθεια'' !!!
Κάθε είδους "ξύλο"• οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό, κ.τ.λ. και κάθε είδους "αμάθεια".
Αμάθεια για τον χρυσό και τα άκρως πολύτιμα ορυκτά που διαθέτουμε.
Αμάθεια για τις γιγαντιαίες ενεργειακές δυνατότητες που έχουμε.
Αμάθεια για την ακρογωνιαία θέση
που έχουμε στο Παγκόσμιο Γεωπολιτικό γίγνεσθαι.
Αμάθεια για το ποιός είναι ο εχθρός και ποιός ο φίλος.
Αμάθεια για το ποιός είναι ο Αληθινός και ποιός ο λαοπλάνος.
Αμάθεια μέσα στο "σύστημα" τής Παιδείας.
Αμάθεια για την Ελληνική γλώσσα ως γονιμοποιού μάλιστα των άλλων γλωσσών.
Αμάθεια για το πόσες Ελληνικές εφευρέσεις και πόσα Ελληνικά μυαλά μπόλιασαν και μπολιάζουν -αυτήν την ώρα!- Πνευματικά και Τεχνολογικά, Επιστημονικά, την Υφήλιο.

Georgios Kakis Konstantinatos

Κάποια μέρα, που ο πατήρ Ευμένιος ήταν άρρωστος στο κρεβάτι...

Κάποια μέρα, που ο πατήρ Ευμένιος ήταν άρρωστος στο κρεβάτι, τον επισκέφθηκε ένας ιερεύς για να πάρη την ευχή του. Ο παππούλης, τότε, μόλις είχε βγει από το νοσοκομείο.

Πριν προλάβει ο Ιερεύς να καθίσει, του είπε:

– Πήγαινε στο Ιερό, βάλε το Πετραχήλι μου, πάρε τα Άγια Μυστήρια και πήγαινε να μεταλάβης τον τάδε (είπε το όνομά του) στο τάδε κτίριο, στον τάδε όροφο του νοσοκομείου.
Ο ιερεύς έκανε ακριβώς ό,τι του είπε ο Παππούλης. Βρήκε έναν ετοιμοθάνατο νεαρό, ο οποίος ανέκτησε για λίγο τις αισθήσεις του, έκανε με δυσκολία τον σταυρό του, άνοιξε το στόμα του και μετέλαβε.

Ύστερα ο ιερεύς είπε στην μητέρα του νεαρού, που τον διακονούσε:
– Είχατε ειδοποιήσει τον πατέρα Ευμένιο, τον Εφημέριο του νοσοκομείου, να έλθη να κοινωνήση το παιδί σας, αλλά επειδή δεν μπορούσε ο ίδιος να έλθη, λόγω της ασθένειάς του, έστειλε εμένα.
Εκείνη απήντησε, ότι ο γιος της είχε εκφράσει την επιθυμία να κοινωνήση, αλλά δεν είχαν προλάβη να ειδοποιήσουν τον Πατέρα Ευμένιο, διότι ο γιος της είχε πέσει ήδη σε κώμα.

Ο ιερεύς, στην απορία του, ποιός είχε ειδοποιήσει τον πατέρα Ευμένιο, ρώτησε και την νοσοκόμα. Εκείνη είπε, ότι δεν είχε πάρει εντολή από κανένα, να μιλήση στον ιερέα για να κοινωνήση ο νεαρός.

Από το βιβλίο του Μοναχού Σίμωνος: «Πατήρ Ευμένιος, ο Ποιμήν ο καλός και Θαυματουργός»

«Ἀναλόγως τῆς πίστεως τοῦ ἐξομολογουμένου ὁ Θεός θέτει εἰς τόν νοῦν καί τό στόμα τοῦ Πνευματικοῦ τας ἀπαντήσεις».

«Ἀναλόγως τῆς πίστεως τοῦ ἐξομολογουμένου ὁ Θεὸς θέτει εἰς τὸν νοῦν καὶ τὸ στόμα τοῦ Πνευματικοῦ τὰς ἀπαντήσεις».

Γέρων Σεραφείμ Σαββαΐτης

Δεν μπορούσα να τους πω Χριστός Ανέστη, δεν το δεχόταν η ψυχή τους!

Μια Πασχαλιά ανεβήκαμε οικογενειακώς να του πούμε το Χριστός Ανέστη. Ήταν η ώρα εντεκάμιση το πρωί. Μπαίνουμε μέσα,
– Χριστός Ανέστη.
– Πάτερ, Αληθώς Ανέστη, χαρούμενοι εμείς.
Αυτήν την ώρα ήρθαν κάποιοι άλλοι. Βγαίνουμε έξω από το κελάκι του και τους λέει,
– Καλημέρα σας.
Μου έκανε εντύπωση αυτό το πράγμα, τους χαιρέτισε με τον καθιερωμένο χαιρετισμό. Τους μίλησε, δεν ξέρω τι είπανε, φύγανε οι άνθρωποι. Εμένα, μου σφηνώθηκε ο λογισμός, το ξέχασε το Χριστός Ανέστη ο Γέροντας κιόλας;

Μας φωνάζει:
– Ελάτε μέσα. Βρε κουτό, τι σκέψεις είναι αυτές που κάνεις; Δεν μπορούσα να τους πω Χριστός Ανέστη, δεν το δεχόταν η ψυχή τους. Καταλαβαίνεις μωρέ;
Και άρχισε να κλαίει. Έβλεπε τις ταλαιπωρημένες ψυχές, τις μη δεκτικές να χαρούν αυτή τη χαρά της Αναστάσεως. Το σεβότανε.
Ωραία συμπεριφορά. Για μένα ήταν, το μάθημα. ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ. Εμείς τι λέμε; Εμείς θα το πούμε κι ας πέσει κάτω.
Όχι. Πριν το πούμε, Κύριέ μου, έλα να πούμε στον συνάνθρωπό μου, στον αδελφό μου, Χριστός Ανέστη. Μέσα μας, ταυτόχρονα γίνονται αυτά. Αυτά όταν το θέλεις, τα επιθυμεί η καρδία σου, γίνονται ταυτόχρονα και πληροφορείσαι αν ο απέναντί σου δεν το δέχεται. Τι όμορφα!

Ο άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης για τον άγιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη!

Γράμμα Αγιορείτου

Έλαβα και το τελευταίο βιβλίο που εξέδωσε το Ησυχαστήριο «Κοντά στο γέροντα Πορφύριο» [νυν αγίου Πορφυρίου] και το μελετώ. Το βρίσκω κατ’ αρχήν καλό και ωφέλιμο. Ο συγγραφέας Κ. Γιαννιτσιώτης μας μεταδίδει με αξιοπιστία (κατά το ανθρώπινον) το πνεύμα του Γέροντα, περικλείνοντάς το, κατ’ ανάγκην, μέσα στα όρια του δικού του «δοχείου».

Κάποτε πέρασα από τον γνωστό μεγάλο Γέροντα των Κατουνακίων, τον Παπα-Εφραίμ [νυν άγιος Εφραίμ], για να πάρω την ευχή του και άρχισε να μου μιλά με απαράμιλλο ενθουσιασμό, για τον μακαριστό μας Γέροντα.

Σας μεταφέρω τμήμα του διαλόγου μας.
Γ. Εφραίμ: – Βλέπεις τη θάλασσα;
Μοναχός Αγιορείτης (Μ.Α): – Ναι.
Γ.Ε: – Τέτοια είναι και η Χάρις που έλαβε ο π. Πορφύριος. Ωκεανοί Χάριτος ρέουν από τον π. Πορφύριο. Αν όμως σε στείλω να μας φέρεις νερό από τη θάλασσα πόσο θα μπορέσεις να φέρεις;
Μ.Α: – Μα, όσο χωράει το κουβαδάκι μου…
Γ.Ε: (Με ενθουσιασμό) – Ακριβώς!

Ακριβώς έτσι συμβαίνει με όσους θέλουν να γράφουν για έναν άγιο. Όσον αφορά για ορισμένες αρνητικές κριτικές, ότι τάχα είναι επιπόλαιες ενέργειες οι εκδόσεις των βιβλίων για το Γέροντα, προσωπικά δεν με βρίσκουν σύμφωνο.

Το μεγαλείο του Γέροντα είναι ότι συγκατέβη στο επίπεδο του απλού και πονεμένου ανθρώπου των ημερών μας και του μίλησε στη γλώσσα του. Έρχεται τώρα αυτός ο πονεμένος, ο αγωνιζόμενος για τη σωτηρία του Χριστιανός και μας δίνει τις εμπειρίες του. Δεν είναι αυτό υπέροχο;

Νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωβ(23-5-1996)

 Σταυρόν τίμιον φέρων επί του στήθους σου και δι’ αυτόν μαρτυρήσας εν τω αιώνι τω νυν, ανυψώθης προς Θεόν, μάρτυς Ευγένιε.

 Πόθος Χριστού γαρ του Θεού κατενίκησεν εν σοι τον πόνον υπέρ μητρός σου, και εν χώρα της Τσετσενίας θάλλεις ως θείος αιματόχρους ανθός.

~ Νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωβ(23-5-1996) ~

Κρυπτοχριστιανοί,ακόμη και Τούρκοι έσκυβαν το κεφάλι τους και τους ευλογούσε...

ΠΗΓΗ

Ξημερώνοντας του Νέου Χρυσοστόμου...

   Όσες φορές κι αν τα χείλη της καρδιάς μας κραυγάσουν το: Δόξα τη μακροθυμία Σου Κύριε, ιδίως σε αυτές τις τόσο θεοστυγείς και σκοτεινές ημέρες, που μοιάζουν να οδηγούν την ευθεία της τάχα ακμαίας Ιστορίας στις έσχατες αναπνοές της, τίποτα άξιο δεν θα κάνουμε Κύριε, σε σύγκριση με τους οικτιρμούς που μας δωρίζεις, παρατείνοντας τις δικές μας έμμυσες ανάσες…

   Εκεί που όλα μοιάζουν νεκρά και αφώτιστα, στέλνεις Κύριε έναν δικό σου να φωτίσει τα μέσα μας πνιγηρά ερέβη… Η δίνη του σαρκολάτρη και Θεομάχου βοθύνου μιας νέας τάχα εποχής, ζητά ακόρεστη να καταπιεί αιώνια όλο και περισσότερους, από τα ατέλειωτα πλήθη των εκουσίως αμαρτανόντων…

   Σε μια τέτοια τόσο οικεία πλέον περιδήνηση, έρχεται μια γλυκύτατη φωνή να σε παρηγορήσει και να σου μιλήσει για το λείμμα, που μια χαραμάδα φωτός θα συντηρεί πάντοτε, να ξεδιπλώνεται σαν σχοινί σωτηρίας, να σε γλιτώσει, ανεβάζοντάς σε, από τα έγκατα του νεκροζώντανου Άδη. Και έγινε το διαδίκτυο, τόπος παραμυθίας και θερισμού! Και όσα οι ευλογημένοι διάκονοι- σπορείς σου κάποτε έσπειραν, τώρα να συγκομίσουν οι πεινασμένοι για Αλήθεια!

   Σαράντα και πενήντα χρόνια πριν, ποιος άραγε φώτισε Κύριε εκείνους τους ανθρώπους να βάλουν μπροστά στους εργάτες Σου, τους Ιεροκήρυκες του Παραδείσου, ένα…ψυχογραφικό μηχανηματάκι, να μείνουν εκείνα τα μετανοίας λόγια τους, τα ρήματά Σου, αιώνια και πλέον τόσο αναγκαία και σωστικά…

  Και ενώ οι πολλοί του κοπαδιού,μπροστά από μια οθόνη προσκυνούν τα προβατόσχημα είδωλα της νέας τάχα εποχής, οι λίγοι παράξενοι αναζητούν ομιλήματα του Παναγόπουλου, του Καντιώτη, του π. Αθανασίου Μυτιληναίου και τόσων ακόμα, για την νέα ευλογημένη εβδομάδα της πίστης που ξεκινά…Σαρανταήμερο Χριστουγέννων, Τριώδιο, Διακαινήσιμος, Πεντηκοστάρι, Κυριακές Ματθαίου, Κυριακές Λουκά, Μακαρισμοί, Κατηχήσεις Αγίου Κυρίλλου, Προφήτης Ησαϊας, Απαντήσεις Αποριών…Ένας κατάλογος ατέλειωτος, σαν του Θεού το έλεος!

   Αχ ο πατήρ Αθανάσιος! Πόσους…πνευματικά ορφανούς δεν καθοδηγεί χάριτι και φιλανθρωπία Θεού ιδίως στις ημέρες μας! Είχε το μέγιστο τάλαντο της ερμηνείας των Γραφών! Τι βάθος σοφίας! Τι συνειρμοί απλησίαστοι! Πόσο αποκαλυπτικός ο λόγος του! Πόσο Θεόκλητη η διαδρομή του! Τούτη την ώρα σχεδόν 4.500 ψηφιοποιημένες ομιλίες του υπάρχουν στο διαδίκτυο! Για να παρακολουθήσεις μία έστω την ημέρα, χρειάζεσαι, αν ξεκινήσεις σήμερα, 12 συναπτά χρόνια! Αν σκεφτείς δε, ότι την καθεμιά πρέπει να την ακούσεις τουλάχιστον δυο και τρεις φορές για να εμβαθύνεις κάπως,…χρειάζεσαι μια ζωή ολόκληρη! Κάνεις τότε προσευχή και περιμένεις να στείλει ο Κύριος στης ψυχής σου τα ώτα, την έστω μία ομιλία που θα προκαλέσει την ποθητή αναγεννητική ρανίδα της μετανοίας…Μακαρίζεις την ιερή εκείνη στιγμή, όσους άμισθους πνευματικώς ελεούντες, δαπάνησαν αφειδώλευτα έτη αναρίθμητα από τις δικές τους ζωές, για να φτιάξουν τούτες τις κρήνες του π.Αθανασίου, εσύ να ξεδιψάσεις μακριά από της θλιβερής αγνωσίας τα συντετριμμένα φρέατα!

  Κυριακή πρωί απολείτουργα συνάντησα έναν τέτοιο κοπιάτη όλως αναπάντεχα, μα όχι τυχαία, στο αρχονταρίκι ενός μοναστηριού της Παναγιάς μας. Τα’ φερε έτσι ο Θεός να πληροφορηθώ από κάποιον διπλανό μου για το διακόνημά του αδελφού το ευλογημένο. Δεν έχασα την ευκαιρία και τον πλησίασα! Κατάλαβα πως δεν ήθελε να πει πολλά, αλλά επέμενα! Τον ρώτησα για το πώς προέκυψε αυτή η πνευματική του εργασία και για το αν είχε γνωρίσει τον π.Αθανάσιο! Μας εξιστόρησε λοιπόν συγκινημένος, την γνωριμιά τους! Σήμερα 23 Μαίου 2022, ημέρα της ιερής του μνήμης, ήρθε η ώρα να αποτυπωθούν στο χαρτί, του Θεού τα θαυμάσια!

 -Ήταν αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ξεκίνησα να ανακαλύπτω τον πατέρα

Σκοπός μου δεν είναι να ελέγχω τους αμαρτωλούς, αλλά να τρέχω στον ίσιο δρόμο που οδηγεί στον ουρανό.

Ενώ καθόταν μπροστά στην είσοδο ο όσιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός, πλησίασε κάποιος νεαρός ευνούχος, θαλαμηπόλος ενός πλουσίου. Το πρό­σωπό του ήταν ρόδινο και το δέρμα του λευκό σαν χιόνι. Ήταν ωραίος, μάλλον ξανθός, υπερβολικά μαλθακός και μύριζε από μακριά αρώματα.

Με τον Επιφάνιο ήσαν πολύ αγαπημένοι, ήσαν γείτονες και συνομήλικοι. Κρατούσε στο χέρι τριάντα χουρμάδες που φαίνονταν σαν ξερά σύκα. Βλέποντας τον όσιο γυμνό, απόρησε και ρώτησε ταραγμένος:
– Αγαπημένε μου Επιφάνιε, ποιός είναι αυτός; Γιατί γυρίζει γυμνός μέσα στο αφόρητο κρύο και μοιάζει θαλασσοδαρμένος;
– Δεν ξέρω, φίλε μου, τι να σου πω. Τον νου του πάντως τον έχει αιχμαλωτίσει ο πονηρός και γυρίζει σαν τρελλός. Γι’ αυτό όλοι οι δαιμονισμένοι γυρίζουν με σχισμένα ρούχα, χωρίς να αισθάνωνται το κρύο ή τον καύσωνα.
Μίλησε έτσι, επειδή δεν ήθελε να αποκαλύψη την αρετή του δικαίου. Ο ευνούχος τότε ηρέμησε, συμπάθησε τον όσιο σαν φτωχό και του πρόσφερε όσους χουρμάδες είχε:
– Δέξου για την ώρα αυτά, του είπε, δεν έχω τίποτε άλλο.

Ο όσιος όμως, που με τους νοερούς οφθαλμούς έβλεπε την κατάστασι της ψυχής του, τον κοίταξε βλοσυρά και του είπε:
– Οι σαλοί δεν δέχονται δώρα από κωλο-φωνίους [Με τη σύνθετη αυτή λέξι ο όσιος εννοεί τους ομοφυλόφιλους, κάνοντας συγχρόνως λογοπαίγνιο με το φυτό κολοφώνιο (είδος λαχάνου)].
Εκείνος δεν κατάλαβε και είπε:
– Πραγματικά είσαι τρελλός. Βλέπεις χουρμάδες και τους λες κολοφώνια;
– Φύγε δόλιε! του απαντά ο μακάριος. Πήγαινε στον κοιτώνα τού κυρίου σου να κάνης μαζί του τη βδελυρή αμαρτία των Σοδομιτών, και θα σου δώση και άλλους χουρμάδες. Ταλαίπωρε! Τις ακτίνες της βασιλείας των ουρανών δεν τις βλέπεις.

Η βλασφημία εἶναι ὑπαγόρευσις ψυχῆς δαιμονιώδους...

 Η βλασφημία εἶναι ὑπαγόρευσις ψυχῆς δαιμονιώδους ἐξαναστάσης κατά τοῦ Θεοῦ· εἶναι ἡ ειδεχθής εἰκών τῆς ῦπό τοῦ πονηροῦ δαίμονος ἐλαυνομένης ψυχῆς· εἶναι τό σύμβολον τῶν ἀποστατῶν δαίμόνων· εἶναι ἡ φωνή ἡ ἐκ τοῦ βάθους τῆς ἀσεβείας ἐξερευγομένη· εἶναι ἡ ἡχώ τοῦ ταρτάρου!

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης-(Άπαντα Τόμος Ε' σελ. 142)

Μετανθρωπισμός: Η Φιδίσια Αντιστροφή του Κόσμου & των Αξιών

Του Πρωτοπρεσβύτερου Peter Heers, D.Th,

Λέκτορα Εκκλησιολογίας, Holy Trinity Seminary, Jordanville, NY

Ο Μετανθρωπισμός (Transhumanism) είναι η πιο πρόσφατη και ίσως η τελευταία, έκφραση του αρχέγονου πειρασμού και του ψέματος του σατανά προς τον άνθρωπο: να γίνει Θεός χωρίς Θεό.

«… Κατά την ημέρα που θα φάτε απ’ αυτό, θα ανοίξουν τα μάτια σας, και θα γίνετε σαν θεοί …» (Γένεση 3:5). Οι Μετανθρωπιστές περιφρόνησαν και απέρριψαν τον Θεάνθρωπο Χριστό και υιοθέτησαν το ακριβώς αντίθετο, τον εντελώς αντίστροφο δρόμο, πιστεύοντας ότι μπορούν προβούν στην τεχνολογική κατασκευή ενός ανθρωποθεού.1

Από αυτό και μόνο το γεγονός γίνεται ξεκάθαρο ότι ο Μετανθρωπισμός είναι μια εντελώς σατανική κοσμοθεωρία. Εμπνέεται και καθοδηγείται από τον ψεύτη και τον μισάνθρωπο Εωσφόρο, τον πατέρα όλων των ψεμάτων.

Ενώ το Θέλημα και το Σχέδιο του Θεού είναι να γίνει ο άνθρωπος “Θεός δια της Χάριτος”,οι μετανθρωπιστές διαστρέφουν και αντιστρέφουν το Σχέδιο αυτό του Θεού, με το ψέμα και την απάτη, ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει από μόνος του Θεός μέσω της επιστήμης και των νέων τεχνολογιών μεταλλάσσοντας την ίδια την ανθρώπινη φύση, αλλά ουσιαστικά καταργώντας τον ίδιο τον άνθρωπο (1.0) και μεταμορφώνοντας τον σε ένα μετάνθρωπο (2.0).

Η αντιστροφή του προορισμού του ανθρώπου που επιχειρεί και πάλι ο πονηρός όφις είναι ολοφάνερη δια γυμνού οφθαλμού. Άλλωστε, αυτή ακριβώς η πρόθεση ομολογείται ξεκάθαρα από τους ίδιους τους ψευδοπροφήτες του Mετανθρωπισμού.
Ο Γιούβαλ Νώε Χαράρι, o Ισραηλινός καθηγητής της Ιστορίας, φαντασιώνεται ότι οι μετανθρωπιστές και οι νεοεποχίτες συνοδοιπόροι τους θα καθοδηγήσουν τους ανθρώπους πέρα από την εξέλιξη και θα τους μετατρέψουν σε “θεούς”: «Θα ανυψώσουμε την ανθρωπότητα πάνω από το ζωώδες επίπεδο της, του αγώνα της επιβίωσης στο οποίο βρίσκεται ο σημερινός άνθρωπος, και θα επιδιώξουμε τώρα να “αναβαθμίσουμε” τους ανθρώπους σε θεούς και να μετατρέψουμε τον Homo Sapiens (Νοήμονα Άνθρωπο) σε Homo Deus (Θεϊκό Άνθρωπο).» 2

[..................]

https://oimos-athina.blogspot.com/2024/05/blog-post_68.html

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

~ Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης ~

  Στις 23 Μαΐου του 1999 την Κυριακή των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων της εν Νικαία Α' Οικουμενικής Συνόδου, στις 4:10 μ.μ. εκοιμήθη ο Άγιος Ευμένιος, σε ηλικία 68 ετών. 

 Ας σημειωθεί ότι ο Άγιος Ευμένιος ανήκε στην Μητρόπολη Νικαίας και είναι άξιον θαυμασμού το ότι εφάνη ωσάν να ήλθαν οι Άγιοι προστάτες της Μητροπολιτικής του περιφερείας να παραλάβουν το εκλεκτό και υπερευλογημένο τέκνο τους, κατά την ημέρα της εορτής τους. 

Η εξόδιος Ακολουθία εψάλη στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων τον οποίον διηκόνησε η αγιότητά του με περίσσια αυταπάρνηση και αγάπη. Ο ενταφιασμός του έγινε την επομένη ημέρα στην ιδιαιτέρα του πατρίδα, την Κρήτη, στο χωριό Εθιά του Νομού Ηρακλείου.

πηγή

Ὅταν ἀρχίσουμε καί μιλᾶμε στόν Ἀναστάντα Χριστό...

  Στὴν Ἐκκλησία δὲν εἴμαστε μόνοι.Τὰ φαινόμενα ἀπατοῦν.Κι ὁλομόναχοι νά 'μεθα σ' ἕνα δωμάτιο, ἢ σὲ μιὰ ἐρημιά, ἢ σὲ μιὰ φυλακή, ἢ σ' ἕνα θάλαμο νοσοκομείου ἀσθενοῦντες ἢ ὁπουδήποτε, ὅταν πατήσομε τὸ κουμπάκι τῆς πίστεως, τῆς πίστεως στὸν Ἀναστάντα καὶ στὴν ἁγία Του Ἐκκλησία, ἀμέσως τὸ κλίμα μεταβάλλεται. 

 Ὅταν ἀρχίσομε καὶ μιλᾶμε στὸν Ἀναστάντα Χριστὸ καὶ Τοῦ λέμε ὅτιδήποτε, τὶς δοξολογίες μας, τὰ παράπονά μας, τὶς στενοχώριες μας, τὶς μοναξιές μας, τὶς ὑποβαθμίσεις μας, τὶς ἁμαρτίες μας, τὶς πληγές μας, αὐτὰ ποὺ φαίνονται κι αὐτὰ ποὺ δὲν φαίνονται, αὐτὰ ποὺ λέγονται κι αὐτὰ ποὺ δὲν λέγονται, ἀρχίζει τὸ κλίμα καὶ ἀλλάζει καὶ μεταβάλλεται.

 Γι' αὐτό, τὸ μεγαλύτερο καὶ σπουδαιότερο ὅπλο τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ἡ προσευχή, τὴν ὁποία ὁ Χρυσορρήμων Ἰωάννης ἀποκαλεῖ «νεῦρα τῆς ψυχῆς».

π. Ανανίας Κουστένης“Λόγοι για τους ήρωες του 1821”, εκδ. Κυπρής, Αθήνα 2021, σελ. 115

πηγή

Μυροφόρες από φωτιά

Η πρώτη θέαση του κενού τάφου, το πρώτο "Χριστός Ανέστη" που ειπώθηκε είναι αποκλειστικά ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ υπόθεση.
Το μέγιστο γεγονός της πίστης μας, η βάση της Εκκλησίας πρωτοψηλαφήθηκε και έγινε εμπειρία στις Μυροφόρες.
Σε μια εποχή που η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο, ως κοινωνικό αναλώσιμο.
Κατώτερη, υποβαθμισμένη, πράγμα.
Από την κοινωνία, την εξουσία, τη θρησκεία.

Αυτές όμως δεν μπορούν να ησυχάσουν, δεν μπορούν να ηρεμήσουν. Αψηφούν τις αυστηρές απαγορεύσεις της εξουσίας, αψηφούν το σκοτάδι της νύχτας, αψηφούν τους κινδύνους της πορείας.
Πορεία προς τον Ένα, πορεία προς τον Αγαπημένο.
Πώς είναι δυνατόν να είναι μόνος στον Τάφο;
Πώς είναι δυνατόν αυτό το Σώμα να μην έχει δεχτεί μύρωμα;

SISTERS OF THE IVERON MONASTERY - IAVNANA. AN ANCIENT LULLABY IN GEORGIAN

                                

Μόλις ακούσει το σήμαντρο, δεν αντέχει, ξεκουφαίνεται και φεύγει αμέσως».

«Παρήγγειλε Γέροντας σε υποτακτικό του:
- Πήγαινε, παιδί μου, να χτυπήσεις την καμπάνα.
- Μα, εδώ είναι ερημιά, Γέροντα. Ποιος να ακούσει;
- Ο διάβολος. Μόλις ακούσει το σήμαντρο, δεν αντέχει, ξεκουφαίνεται και φεύγει αμέσως».

www.erimitic.gr

Το όραμα και η νίκη του Κωνσταντίνου στη Μούλβια γέφυρα σε βυζαντινό χειρόγραφο του 9ου αιώνα.

 Σύμφωνα με τον Έλληνα συγγραφέα και επίσκοπο Ευσέβιο, ο Ρωμαίος Αυτοκρατορας Κωνσταντίνος είχε ένα όραμα στον ουρανό το μεσημέρι που συνοδευόταν από τις λέξεις ἐν τούτῳ νίκα, κάποια στιγμή πριν την μάχη της Μουλβιας γέφυρας τον Οκτώβριο του 312 π.Χ., που παρακινούσε τον Κωνσταντίνο να μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. 

Στη μάχη της Μουλβιας γέφυρας κατά μήκος του ποταμού Τίβερη στη Ρώμη , ο στρατός του Κωνσταντίνου νίκησε τον αντίπαλο του Μαξεντιο κορυφώνοντας έναν μακρύ εξάχρονο αγώνα για την αποκλειστική κατοχή του τίτλου του " Αυγούστου " στη Δύση, ενώ ο Μαξέντιος και οι στρατιώτες του ρίχτηκαν στο ποτάμι καθώς κατέρρευσε η γέφυρα κατά τη διάρκεια της υποχώρησης.

Λεπτομέρεια από Ελληνικό χειρόγραφο που χρονολογείται μεταξύ 879-883 μ.Χ και περιέχει τις ομιλίες του Γρηγορίου Ναζιανζηνού , που φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας

πηγή

Όσα μου είπαν οι σύγχρονοι Άγιοι... - κ. Εμμανουήλ Καπετανάκης

                       

Ο κ. Εμμανουήλ Καπετανάκης, πρώην Διευθυντής δημοτικής εκπαίδευσης, μας ομιλεί για τον πνευματικό του πατέρα, γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο, τον μεγάλο «Δάσκαλο», όπως αναφέρει ο ίδιος, Άγιο Παΐσιο, τον Άγιο Πορφύριο που όχι μόνο γνώρισε αλλά και που τον βοήθησε προσωπικά στην ζωή του, την Αγία γερόντισσα Μακρίνα και για πολλούς ακόμα Αγίους ανθρώπους που του ¨φώτισαν¨ την ζωή. Ευχαριστούμε λοιπόν βαθιά τον κ. Εμμανουήλ Καπετανάκη που μοιράστηκε μαζί μας τις πολύτιμες εμπειρίες του με τους αγίους και μας ξεδίψασε πνευματικά! Ζει Κύριος ο Θεός ημών εν τοις Αγίοις Αυτού 00:00 - 3:20 : Εισήγηση 3:20 - 5:28: Ο άνθρωπος που μου σύστησε τα πνευματικά αναστήματα 5:28 - 12:35: Η γνωριμία μου με τον Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο 12:35 - 17:34: Πώς έγινε πνευματικός μου ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος 17:34 - 22:54 : Τα χαρίσματα του Γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου 22:54 - 26:00: Με βοήθησε να μετατεθώ εκεί που ήθελα 26:00 - 32:13: Χαριτωμένα περιστατικά του γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου 32:13 - 33:38: Μας έβλεπε πριν πάμε 33:38 - 40:55: Η γνωριμία μου με τον Άγιο Παΐσιο. 40:55 - 42:48: Ο Άγιος Παΐσιος και το ψαράκι που του χάρισε η Παναγία 42:48 - 45:26: Η αντιμετώπιση του Αγίου Παΐσιου σε έναν κακό λογισμό 45:26 - 50:00: Η μπουνιά του Αγίου Παισΐου και το ιαματικό του χάρισμα 50:00 - 52:03: Το ελάφι και ο Άγιος Παΐσιος 52:03 - 52:38: Η χαριτωμένη απάντηση του Αγίου Παισΐου 52:38 - 54:47: Το "κέρασμα" του Αγίου Εφραίμ 54:47 - 56:40: Η υπακοή στον πνευματικό μου με έσωσε 56:40 - 57:57: Πώς ο Άγιος παΐσιος της γιάτρεψε τον φόβο για τους σεισμούς 57:57 - 59:18: Το πορτοκάλι του Αγίου Παισΐου 59:18 - 1:03:49: Πώς γνώρισα τον Άγιο Πορφύριο 1:03:49 - 1:07:01: Πώς ο Άγιος Πορφύριος πρόλαβε να σώσει άνθρωπο πριν αυτοκτονήσει 1:07:01 - 1:18:20: Θαυμαστά γεγονότα με τον Άγιο Πορφύριο 1:18:20 - 1:21:21: π. Δαμιανός, ο διάδοχος του Γέροντα Φιλόθεου 1:21:21 - 1:27:01: Γερόντισσα Μακρίνα Βλασσοπούλου 1:27:01 - 1:31:56: Η επίσκεψη του Αγ. Νεκταρίου στον π. Δήμητριο Γκαγκαστάθη 1:31:56 - 1:44:08: Ερωτήσεις Ομάδα Νεότητας Αγίου Νεκταρίου Αττικής