Η κατάθλιψη είναι κακή διαχείριση της λύπης λόγω δαιμονικής επήρρειας

 

 Ἡ λύπη εἶναι μία δύναμη πού μᾶς δόθηκε ἀπό τόν Θεό μετά τήν πτώση γιά νά βοηθηθοῦμε στήν μετάνοια. Ἐμεῖς ὅμως (λόγῳ τῶν παθῶν μας καί μέ τήν ὑποβολή-ἐπήρρεια τοῦ πονηροῦ) τήν χρησιμοποιοῦμε κακῶς καί πέφτουμε στήν κατάσταση τῆς κατάθλιψης. 

Διαβᾶστε τό ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ: Jean Claude Larchet, Ἡ θεραπευτική τῶν πνευματικῶν νοσημάτων (τομ. Α΄, ἐκδ. Ἀποστολική Διακονία, 2008, σελ. 299-301).
«Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ζοῦσε στόν Παράδεισο, δέ γνώριζε τή λύπη, πού ἐμφανίστηκε μετά τό ἀδαμικό παράπτωμα…Ὀφείλουμε νά διακρίνουμε δύο μορφές λύπης. Ἡ πρώτη ἀποτελεῖ τμῆμα αὐτοῦ πού οἱ Πατέρες ὀνομάζουν «ἀδιάβλητα καί φυσικά πάθη», δηλαδή ὅσα ἔχουν ἐνσωματωθεῖ στή φύση τοῦ ἀνθρώπου μετά τό προπατορικό ἁμάρτημα καί τά ὁποῖα δέν εἶναι κακά, μολονότι παρέχουν μαρτυρία τῆς πτώσης του ἀπό τήν προηγούμενη κατάσταση τελειότητας.

Ἡ μορφή τῆς λύπης, πού ἀποτελεῖ τμῆμα τῶν φυσικῶν παθῶν, ὄχι μόνο εἶναι «ἀδιάβλητη», ἀλλά μπορεῖ καί ὀφείλει νά χρησιμεύει ὡς βάση μιᾶς ἀρετῆς: τῆς «κατά Θεόν λύπης» (Β΄Κορ. 7, 10). Ἡ συγκεκριμένη ἀρετή ἐπιτρέπει στόν ἄνθρωπο νά θλίβεται γιά τήν πτώση του, νά κλαίει τίς ἁμαρτίες του, νά λυπᾶται γιά τήν ἀπώλεια τῆς πρώτης τελειότητας, νά ὀδυνᾶται γιά τήν ἀπομάκρυνσή του ἀπό τό Θεό, καί ἡ ὁποία συνιστᾶ τήν κατάσταση τῆς μετάνοιας, τοῦ πνευματικοῦ πένθους, τῆς κατάνυξης καί βρίσκει τήν πραγμάτωσή της στό χάρισμα τῶν δακρύων.

Η αχάριστη λέξη "γιατί" να μη φανεί ποτέ στο στόμα μας.

Η αχάριστη λέξη "γιατί" να μη φανεί ποτέ στο στόμα μας. Θα μπείς εις τα σχέδια του Θεού; Τις βουλές του Θεού δεν τις ξέρουμε παιδάκια μου. Μόνο μία λέξη "Δόξα σοί ο Θεός!" Αυτή η λέξη να κυβερνάει τη ζωή μας. Ότι και αν μας συμβεί σ' αυτόν τον κόσμο, μα και το πιό βαρύ και το πιό χειρότερο, μόνο "Δόξα σοί ο Θεός!"

 Αυτό έλεγαν και οι Μάρτυρες που έχυσαν το αίμα τους για τον Χριστό.

 Μην αναφέρετε τη λέξη "γιατί Θεέ μου;" διότι είναι κόλασις αυτή.

 Διότι καραδοκεί ο πονηρός και εκείνη τη στιγμή κολάζεσαι αδελφέ μου. Κάθε φορά που λες το "γιατί" είναι και μια κόλασις.

Αρχιμανδρίτης Σάββας Αχιλλέως.

Αύτός ό έφησυχασμός είναι έκ τού πονηρού καί τούς κρατάει δέσμιους στήν πλάνη τους...

Οί άνθρωποι πού δέν έκκλησιάζονται, άλλά ύποστηρίζουν ότι πιστεύουν καί ότι άγαπούν τόν Χριστό, μοιάζουν μέ έκείνους πού λένε...
...ότι άγαπάνε κάποιον άνθρωπο, άλλά δέν τόν έπισκέπτονται ποτέ στό σπίτι του.

Πολλοί νομίζουν ότι όσοι έκκλησιάζονται θά πρέπει νά είναι άγιοι.

Ξεχνούν οί άνθρωποι, ότι ή Έκκλησία είναι νοσοκομείο πού περιθάλπει ψυχές άνθρώπων καί οί έκκλησιαζόμενοι είναι άρρωστοι, άλλοι βαριά καί άλλοι έλαφριά.
Καί έπειδή οί άνθρωποι δέν έχουν όρθή γνώμη περί τής Έκκλησίας γιά τό τί θά συναντήσουν έκεί μέσα, τούς κρατάει ό σατανάς έξω άπό τήν Έκκλησία.Μέ τό πρόσχημα ότι είναι πολύ καλύτεροι άπό πολλούς πού έκκλησιάζονται.
Τί κρίμα όμως, γιατί αύτός ό έφησυχασμός είναι έκ τού πονηρού καί τούς κρατάει δέσμιους στήν πλάνη τους...

Δημήτριος Παναγόπουλος Ίεροκήρυκας

Πρόσεξε παιδί μου μη χάσεις την ψυχή σου...

Συχνά έκανε συζητήσεις με παλαιοημερολογίτες ζηλωτές.
Η προσπάθειά του εκινείτο σε επίπεδο συγγραφικό, επιστολογραφικό κ.τ.λ., αλλά και σε επίπεδο συζητήσεων.
-Εσείς οι νεοημερολογίτες δεν θα πάτε στον παράδεισο, του έλεγε κάποιος φανατικός ζηλωτής.
-Θα πάμε και μάλιστα με σιγουριά, του απαντούσε ήρεμα ο Γέροντας.
Δεν θα πάτε και στο λέγω εγώ με βεβαιότητα.
-Φυσικά και θα πάμε στον παράδεισο μη αμφιβάλλεις γι αυτό.
-Εάν πάτε σεις στον παράδεισο εγώ δεν θέλω να έλθω.Προτιμώ την κόλαση.
-Πρόσεξε παιδί μου μη χάσεις την ψυχή σου. Εγώ θέλω να πάω στον παράδεισο και ας είμαι τελευταίος μετά και από τον χειρότερο άνθρωπο. Να με βάλει ο Θεός στον Παράδεισο και ας έχει βάλει και τον Νέρωνα και τον Χίτλερ και μάλιστα να τους γυαλίζω και τα παπούτσια.Τι με νοιάζει εμένα ποιον θα βάλει ο Θεός στον Παράδεισο;Δικός του είναι ότι θέλει κάνει.Εμένα δεν μου πέφτει λόγος· εγώ θέλω να σωθώ και τα υπόλοιπα είναι του Κυρίου!
-Η καρδιά μου, παιδιά μου, έχει μόνο εισόδους και καμιά έξοδο.
Εάν κάποιος εισέλθει σε αυτή δεν πρόκειται να εξέλθει, όσα προβλήματα και να μου δημιουργήσει.Δεν θα ψυχρανθεί η αγάπη μου, ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά αυτού του ανθρώπου.
-Βέβαια, αγαπώ τα παιδιά μου, όπως είναι, θα ευχόμουν όμως να μη μένουν με τα ελαττώματά τους αλλά να προοδεύουν πνευματικώς και να βελτιώνονται συνεχώς.

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΣ Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Αρχιμ. Εφραίμ Χαλή Θεολόγου
Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη Θεσσαλονίκη

π. Νεόφυτος Σκαρκαλάς, ο φιλοκαλικός Γέροντας της Κοζάνης

                        

   

Ο Άγιος Μάρτυς Στέφανος του Ντέτσανι, Βασιλεύς της Σερβίας

Ο Στέφανος ήταν γιος του βασιλιά Μιλουτίν και πατέρας του Τσάρου Ντουσαν . Με εντολή του παραπληροφορημένου πατέρα του, ο Στέφανος τυφλώθηκε και, με διαταγή του φιλόδοξου γιου του (Ντουσαν), στραγγαλίστηκε σε μεγάλη ηλικία. Όταν τυφλώθηκε, του εμφανίστηκε ο Άγιος Νικόλαος στην εκκλησία στο Oβτσε Πολγιε (Πεδιάδα των προβάτων) και του έδειξε τα μάτια του λέγοντας: 

«Στέφανε, μη φοβάσαι: δες κρατώ τα μάτια σου μέσα στην παλάμη μου. Στον κατάλληλο καιρό, θα σου τα επιστρέψω.» 

Ο Στέφανος πέρασε πέντε χρόνια στην Κωνσταντινούπολη ως κρατούμενος στη Μονή του Παντοκράτορος. Εκεί, με τη σοφία και την ασκητικοτητα του, την πραότητα και την ευλαβειά του, την υπομονή και την αγαθοσύνη του, ο Στέφανος δεν ξεπέρασε μόνο όλους τους μοναχούς του μοναστηριού του, αλλά και όλους τους μοναχούς της Κωνσταντινούπολης.

Όταν πέρασαν πέντε χρόνια, του εμφανίστηκε πάλι ο Άγιος Νικόλαος και του είπε: «Ήρθα να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου». 

Σημείωσε το σημείο του Σταυρού στον τυφλό βασιλιά και ο Στέφανος βρήκε την όρασή του. Ως ευχαριστία προς τον Θεό, ο Στέφανος έχτισε την εκκλησία της Ντέτσανι, ένα από τα πιο θαυμαστά έργα βυζαντινής καλλιτεχνικής ομορφιάς, και ένα από τα πιο γνωστά μνημεία της σερβικής ευσέβειας.

Ο άγιος βασιλιάς Στέφανος, με τον Άγιο Σάββα και τον άγιο Πρίγκιπα Λάζαρο, αποτελούν μια λαμπρή τριάδα αγιότητας, ευγένειας και αυτοθυσίας – ένα δώρο του σερβικού λαού. Ο Άγιος Στέφανος έζησε τον επίγειο βίο του ως μάρτυρας, και ως μάρτυρας πέθανε το έτος 1336, λαμβάνοντας τον στέφανο της αθάνατης δόξας από τον Παντοδύναμο Θεό τον οποίο υπηρέτησε πιστά.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς ''Ο πρόλογος της Αχρίδος'' ,'' Βίοι Αγίων, Ύμνοι, Στοχασμοί και Ομιλίες για κάθε ημέρα του χρόνου.''

Τα λείψανά του βρίσκονται στη Μονή Ντέτσανι στο ΚοσσυφοπέδιοΤο βασιλικό του στέμμα φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Τσετίνιε στο Μαυροβούνιο.

Η μνήμη του τιμάται στις 11/24 Νοεμβρίου

Σπάνια φωτογραφία.'Αγ.Ιουστίνος Πόποβιτς και Πατριάρχης Παύλος

 

πηγή

Για περισσότερο από χίλια χρόνια το Βυζάντιο αποτέλεσε την έπαλξη, υπό την προστασία της οποίας ζούσε ολόκληρος ο δυτικός κόσμος.

«Για περισσότερο από χίλια χρόνια το Βυζάντιο αποτέλεσε την έπαλξη, υπό την προστασία της οποίας ζούσε ολόκληρος ο δυτικός κόσμος.

 Μέσα σ' αυτήν την ασφαλή ζώνη ήταν που μπόρεσε να αναπτυχθεί ο δυτικός πολιτισμός στην πρώτη του φάση, τη μεσαιωνική. Η διαδεδομένη φλυαρία περί δήθεν χιλιετούς παρακμής της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αντιφάσκει προς την τιτάνια στρατιωτική προσπάθεια των τάχα παρηκμασμένων Βυζαντινών. Η εξαιρετική ζωτικότητά τους δεν έγκειται μόνο στη φυσική και υλική αντοχή τους αλλά και στα πολιτιστικά τους επιτεύγματα.

Κατ' αρχάς, οφείλουμε να θυμηθούμε ότι το σύνολο σχεδόν της αρχαιοελληνικής γραμματείας που έχουμε σήμερα στη διάθεσή μας διασώθηκε χάρη στους αντιγραφείς χειρογράφων των βυζαντινών σχολών και μοναστηριών.

Στο Βυζάντιο - και όχι στην Λατινική Δύση - βρήκε η παράδοση της ελληνικής αρχαιότητας τη φυσική της συνέχεια. Εκεί - και όχι στην Δύση - συνέχιζαν να διαβάζονται, να μελετώνται, να σχολιάζονται και να αντιγράφονται τα μεγάλα έργα των αρχαίων Ελλήνων.

Ο κόσμος θα ήταν φτωχότερος, πιθανότατα πολύ φτωχότερος, αν οι Βυζαντινοί δεν πρόσφεραν στην ανθρωπότητα την υπηρεσία αυτή»

(Κλάους Όλερ “ Μεσαιωνική Φιλοσοφία. Σύγχρονη Έρευνα και Προβληματισμοί”)

πηγή

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΑΣΚΗΤΙΚΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

 https://ikee.lib.auth.gr/record/134550/files/GRI-2014-12575.pdf

"Όσο κρατάει ένας καφές"

...η ιστορία αυτού του πανέμορφου τραγουδιού του Διονύση Θεοδόση
Ο ίδιος ο Διονύσης, έχει διηγηθεί πως ένα βράδυ, όταν είχε σχολάσει από το κέντρο διασκέδασης που δούλευε, έτρεχε με τη μηχανή του και ήθελε να κάνει κάτι κακό. Ξαφνικά, γύρω στις τρεις το πρωί, άκουσε μέσα στο μυαλό του μια δυνατή φωνή να του φωνάζει

 «Διονύση που πας;». 

Ήταν η φωνή του γέροντα του, του πνευματικού του.

Ταράχτηκε, φρέναρε τη μηχανή του και γύρισε στο σπίτι. Το επόμενο πρωί τον πήρε τηλέφωνο ο γέροντας. Του είπε ότι είχε μια ανησυχία για εκείνον, πως κάτι του είχε συμβεί. Και όταν ένιωσε αυτή την ανησυχία ξύπνησε και προσευχήθηκε. Τον ρώτησε ο Διονύσης, τι ώρα ήταν όταν άρχισε να προσεύχεται. Ήταν τρεις το πρωί. Την ίδια εποχή γραφτηκε το "όσο κρατάει ένας καφές". Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι το αφιέρωσε στο γέροντα του.

Από τότε, τουλάχιστον μια φορά το μήνα, μετά το τέλος του προγράμματος που τραγουδούσε στην Αθήνα, έπαιρνε την μηχανή του και μεσα στην νυχτα πηγαινε στο Άγιο Όρος να συναντησει τον πατέρα Διονύσιο. Καθόταν κοντά του, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, όσο κρατάει ένας καφες...
"Αυτό το βράδυ μην μ' αφήνεις μόνο, σ' ένα ναρκοπέδιο γυρνώ. Αυτό το βράδυ που σε πίνω και στεγνώνω ή θα σωθώ ή θα χαθώ. Μείνε ακόμα λίγο, μέχρι που να ξεφύγω και κράτησέ με αν θες, Όσο κρατάει ένας καφές. Μείνε ακόμα λίγο, μέχρι που να ξεφύγω κι ύστερα πες μου "γεια" και πως θα 'ρθεις ξανά. Αυτό το βράδυ, μην μ' αφήνεις μόνο, το μυαλό μου πάει στο κακό. Αυτό το βράδυ, παρηγόρα μου τον πόνο, ξεγέλασέ με σαν μωρό..."

πηγή

Διονύσης Θεοδόσης 1958 - 1993

Ο σπουδαίος τραγουδιστής που έγινε κρυφά μοναχός στο Άγιον Όρος.

Κανείς δεν ήξερε το μυστικό του όλο το διάστημα της μάχης του με την επάρατο νόσο, ώσπου στην εξόδιο ακολουθία του στον Ι.Ν. Αγίου Θωμά στο Γουδί, ο πνευματικός του, π. Σπυρίδων Μικραγιαννανίτης, μνημόνευσε :

"Έτι δεόμεθα υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του δούλου σου Διονυσίου Μοναχού!"

Όλοι έμειναν άφωνοι.

Η Γερόντισσα των Γεροντισσών ~ Γερόντισσα Ακυλίνα Δράμας

                       

~ Η Γερόντισσα Ακυλίνα της Ιεράς μονής Αναλήψεως (Σίψα)

~Γερόντισσα Ακυλίνα-’Αν και ήταν δεκαπέντε χρόνων, ό Όσιος την αποκάλεσε «Μάνα-Ερασμία»

«Ἦλθε ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας ἀπό τή Σίψα....»

 Μία κυρία από τον Ξηροπόταμο Δράμας, πού έμενε στή Γερμανία, εἶχε ἕνα ἀντίτυπο τοῦ βιβλίου μέ τή βιογραφία τοῦ ὁσίου στό σπίτι της, πού τῆς τό εἶχε προσφέρει ἡ ἀδελφή της. Τότε εἶχε καί τόν υἱό της ἀσθενῆ ἐπί ἕξη μῆνες στό νοσοκομεῖο. Στόν ὕπνο της ἄκουσε μία φωνή πού ἔλεγε: 

«Ἦλθε ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας ἀπό τή Σίψα». 

Τήν εἰκόνα αὐτή ὁ ὅσιος τήν εἶχε στό τέμπλο. Ὅταν ἡ μητέρα διάβασε τό βιβλίο ζήτησε στό μοναστήρι νά κάνουν μία παράκληση. Τό παιδί της ἔγινε καλά. Ὅταν πῆγε στό μοναστήρι νά προσκυνήσει τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ἐλεούσας, δάκρυσε ἀπό συγκίνηση κι εὐχαρίστησε τήν Παναγία γιά τό πολύτιμο δῶρο τῆς ὑγείας τοῦ παιδιοῦ της καί τόν πιστό της θεράποντα, ὅσιο Γεώργιο.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ(Παραβολή άφρονος πλουσίου)

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία
τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,
ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 12ο, στίχοι 16 ἕως 21, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 20-11-2005.

 Ὁ Χριστός μέ τήν παραβολή αὐτή, τήν τόσο λιτή καί καταπληκτικά διεισδυτική προσεγγίζει, κατά τά μέτρα τῆς δικῆς μας διανοητικῆς δυνατότητας νά καταλάβουμε, ὅσο μπορεῖ νά γίνει, τό μυστήριο τῆς ἀνομίας, πού κρύβεται μές τή καρδιά ἑνός ἀνθρώπου, ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου, πού διαστρέφει τόν κόσμο, μέσα ἀπό τή δική του διαστροφική παρουσία πάνω στόν κόσμο καί αὐτό τό μυστήριο προσεγγίζεται σέ δύο ἐπίπεδα.

 Τό πρῶτο ἐπίπεδο θά εἶναι μιά ἀναίρεση τῶν βασικῶν προτάσεων πού κάνει ὁ Χριστός, ὅταν εἶπε ὅτι ἡ δική μας ζωή εἶναι νά στρεφόμαστε, νά ἀγαπήσουμε τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους. Ἐδῶ στό κείμενο αὐτό ὑπάρχει μιά πλήρης ἀναίρεση. Δέν ὑπάρχει οὔτε στροφή στόν Θεό, οὔτε στροφή πρός τόν ἄνθρωπο, τουναντίον ὑπάρχει στροφή στόν ἴδιο τόν ἑαυτό. 

Βλέπετε, ἀρχίζει στό πρῶτο ἐπίπεδο, αὐτό τό ἁπλό, ὡς ἀναίρεση ἄλλης διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ μας, νά προσεγγίζεται τό ἐπίπεδο τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνομίας: μή στροφή στόν Θεό, μή στροφή στόν ἄλλο ἄνθρωπο καί ναί, στροφή στόν ἑαυτό μας. Καί γιά νά γίνει τό κείμενο πιό βατό καί πιό κατανοητό, ὁ Χριστός προσδιορίζει καί τίς αἰτίες καί ταυτόχρονα τά ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς πορείας μας πρός τό μυστήριο τῆς ἀνομίας. Καί τά βήματα εἶναι πραγματικά ἁδρά, λιτά καί οὐσιαστικά, γιά νά ἀντιμετωπίσουμε αὐτό τό θέμα πού ζεῖ μέσα μας καί φωλιάζει: τό μυστήριο τῆς ἀνομίας.

-Τό πρῶτο ἐπίπεδο εἶναι ἕνα ἐξωτερικό ἐπίπεδο, λέει: «Ἀνθρώπου τινός πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα», ἦταν ἡ χώρα του σέ εὐφορία. Ἐφόσον ἡ χώρα εἶναι σέ εὐφορία καί τά πράγματα τά ἐξωτερικά εἶναι καλά, αὐτό εἶναι μιά πρόταση καί μιά πρόκληση ἀπό τόν Θεό, θεραπευτική, γιά νά στραφοῦμε σ᾽ Αὐτόν δοξολογικά. Ὁτιδήποτε ὄμορφο γίνεται, ὁποιοδήποτε καλό γίνεται, δέν εἶναι ἁπλῶς γιά νά τό γευθοῦμε μέ ἕναν τρόπο μονότονο καί κλειστό στόν ἑαυτό μας, εἶναι μιά πρόταση δοξολογίας στόν Θεό. Τό ξέρετε ὅλοι αὐτό. Ἐμεῖς βέβαια στήν ὀρθόδοξη παράδοση μαθαίνουμε νά δοξολογοῦμε τόν Θεό ἀκόμη κι ὅταν τά πράγματα δέν πηγαίνουν καλά. Ἀλλά ἐδῶ τά πράγματα εἶναι πιό εὔκολα, ἐδῶ τά πράγματα πηγαίνουν καλά: εὐφόρησεν ἡ χώρα. Εἶναι μιά πρόκληση κι ἐδῶ δέν στρέφεται στόν Θεό, εἶναι ἡ πρώτη πρόσβαση τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνομίας, ἡ μή δοξολογική κι εὐχαριστιακή στάση στόν Θεό, τήν ὥρα πού ὅλα πηγαίνουν παρά πολύ καλά.

-Ἡ δεύτερη πρόταση, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ καί δίνει βάθος σέ αὐτό τόν προσδιορισμό τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνομίας, εἶναι τό «διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ».

Από εκεί μπορούμε πολύ καλά να αγναντέψουμε τον ουρανό...

Εάν θέλεις να δεις και να αγναντέψεις κάποιον υπέροχον τόπον πίσω από ένα βουνό, τι θα κάνεις; Θα ανέβεις σε κάποια κορυφή και από εκεί θα αφήσεις την ματιά σου να απλωθεί εις όλο εκείνο το ωραίο μέρος που επιθυμούσες. 

Αυτό θα κάνωμε και εμείς. 

 Ήλθαμε εις τον ναόν, εις την εκκλησίαν του Θεού, εις τον τόπον ακριβώς από τον οποίον μπορούμε πολύ καλά να αγναντέψωμε τον ουρανό, τον χώρο ο οποίος φωτίζεται και ωραΐζεται και κατακοσμείται από το ανέσπερον φως της τριλαμπούς θεότητος.

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Αγίου Ισαάκ του Σύρου-Λόγοι πνευματικοί

Αγίου Ισαάκ του Σύρου

Νά συμφιλιώνεις τούς συνανθρώπους σου μέ τήν ἀρετή σου καί ὄχι μέ τά λόγια σου.

 Μέ τήν πραότητά σου καί τήν γλυκύτητα θά σβήνεις τήν πυρκαϊά τοῦ θυμοῦ καί τῆς φιλονικίας. 

Νά ἐλέγχεις τούς ἀκόλαστους μέ τήν ἐνάρετη συμπεριφορά σου.

Ὅπου κι ἄν πᾶς νά θεωρεῖς τόν ἑαυτό σου ξένο. Ἔτσι θά προσέξεις καί δέν θά βλάψεις τούς ἄλλους. Σέ κάθε περίπτωση νά κάνεις πώς δέν γνωρίζεις τίποτε, γιά νά μή σέ κυριέψει ὁ ἐγωϊσμός.

Κι ἄν ἀκόμη σέ κατηγορήσουν, ἐσύ νά τούς συγχωρεῖς καί νά μήν κρατᾶς κακία μέσα σου. 

Who really was Nicholas II

                        

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ ΛΟΥΚΑ-Δέν ἔχει ση­μασία τό μέγεθος τοῦ πλούτου ἀλλά ἡ προσκόλλησή μας σ᾽αὐτόν...

«Ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου» (Λουκ. 12.19)

Δύο ἀντίθετες εἰκόνες μᾶς παρουσίασαν τά ἀναγνώ­σματα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς. Ἀπό τή μία ὁ ἀπόστολος Παῦλος καυχᾶται γιά τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου, γιά τό ἔσχατο δηλαδή ὅριο τῆς ἀνθρωπίνης ἐξαθλιώ­σεως καί τῆς θείας κενώσεως, καί ἀπό τήν ἄλλη ὁ ἄφρων πλούσιος τῆς εὐαγγελικῆς παραβολῆς καυ­χᾶται γιά τά πολλά ἀγαθά πού τοῦ ἀπέφερε ἡ εὐφορία τῆς γῆς καί τά ὁποῖα τοῦ ἐξασφαλίζουν μία πλού­σια ζωή «εἰς ἔτη πολλά», γιά πολλά χρόνια.

  Ὁ ἕνας, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, δέν καυχᾶται μόνο γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἀκολουθεῖ μέ χαρά τό παράδειγμά του. Στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ σταυρώνει τόν κόσμο «σύν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ καί ταῖς ἐπιθυμίαις», μέ τίς πράξεις καί τίς ἐπιθυμίες του, μέ τίς κακίες καί ἀδυναμίες του, μέ τίς φιλοδοξίες καί τίς πλεονεξίες του, καί συγχρόνως σταυρώνει καί τόν ἑαυτό του γιά τόν κόσμο, νεκρώνει δηλαδή καί ἀκυρώνει τήν ἐπίδραση πού μπο­ρεῖ νά ἔχουν ὅλα αὐτά μέσα του, γιατί τά θεωρεῖ ἀσήμαντα σέ σύγκριση μέ αὐτό πού κερδίζει ὁ ἄνθρωπος μέσα ἀπό τή μετοχή του στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ καί μέσα ἀπό τήν οἰκείωσή του μέ τή σταύ­ρωσή του.

Ὁ ἄλλος, ὁ ἄφρων πλούσιος, ἐπα­ναπαύεται στά ὑλικά ἀγαθά, γιατί δέν κατανοεῖ πόσο προσω­ρι­νά καί πρόσκαιρα εἶναι. Ἐπανα­παύ­εται στά ὑλικά ἀγαθά καί καυχᾶται γι᾽ αὐτά, χωρίς νά ἀντι­λαμβάνεται πόσο πρόσκαιρη εἶναι ἡ ζωή καί πόσο ἄδηλο τό τέλος της.

Μιά ἥσυχη λύπη, ἓτοιμη γιά τό χαμόγελο παρηγοριᾶς....

”Τά μάτια μεγάλα καί σκεπτόμενα.Μιά ἥσυχη λύπη, ἓτοιμη γιά τό χαμόγελο παρηγοριᾶς· ἡ λύπη λόγω τῶν ἀθλιοτήτων τοῦ κόσμου καί τό χαμόγελο λόγω τῆς ἐμπιστοσύνης στόν Θεό Παρηγορητή.
Ὅμως καί ἡ λύπη καί τό χαμόγελο συγκρατημένα κι ὅλα ὑποταγμένα στό πνεῦμα. Τοῦτο εἶναι τό πρόσωπο τῆς Νικήτριας, ἡ ὁποία ἔζησε ὅλες τίς πίκρες τοῦ πόνου καί τοῦ καημοῦ, ὥστε μπορεῖ νά βοηθήσει ἐκείνους πού παλεύουν μέ τόν πόνο καί μέ τόν καημό.”

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς“Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται”, Εκδ. “Εν πλω” σελ, 157.

πηγή

Σαν σήμερα έκανε τα δικά του Εισόδια στην Βασιλεία του Θεού!

  Σαν σήμερα, κατά την μεγάλη εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου,ο Όσιος Ιάκωβος έκανε τα δικά του Εισόδια στην Βασιλεία του Θεού!

  Εκτοτε χαίρεται και αγαλλιάται, παριστάμενος δίπλα στον Θρόνο του Θεού, στον οποίο αφιέρωσε όλη επίγεια ζωή του. 

 Την 22α Νοεμβρίου , η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη αυτού του μεγάλου Αγίου της Ορθοδοξίας μας!

ΟΣΙΕ ΙΑΚΩΒΕ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ.

πηγή

Μᾶς λείπει ἡ ἀγάπη..!

  Ἡ ἀγάπη ὠφελεῖ καὶ τὰ φυτὰ καὶ τὰ ζῶα καὶ τὸ λογικὸν ζῶον, τὸν ἄνθρωπον, πολὺ περισσότερο. Γι’ αὐτὸ σήμερα ὑπάρχουν πολλοὶ μαραζωμένοι ἄνθρωποι ἀδελφοί μας. Κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι. Κι ἐγὼ δηλαδή. Δὲν πᾶμε παρέκει. Ἔχουμε, ἔτσι, μέσα μας, μιὰ μελαγχολία, ἕνα μαράζι, μιὰ δυσκολία, ἕνα ἀνικανοποίητο, μιὰ ἀντιδικία, καὶ τόσα ἄλλα. Ἔτσι εἶν’ αὐτό. Μᾶς λείπει ἡ ἀγάπη, ποὺ εἶναι μέσα μας, βέβαια, ἀλλὰ δὲν τὴν ἀξιοποιοῦμε. Δὲν τὴν καλλιεργοῦμε. Δὲν τὴν ἐκφράζομε. Καὶ περισσότερο, δὲν τὴ δίνουμε. Δὲν τὴ δίνουμε! Στὸν Θεό μας καὶ στὸν ἀδελφό μας. 

 Νά, οἱ δυὸ μεγάλες ἐντολές. Ὅταν δώσει κανεὶς τὴν ἀγάπη, λειτουργεῖ. Κι ἂς ἔχει προβλήματα. Κι ἂς εἶν’ καὶ μόνος του. Κι ἂς ὑπάρχουν καὶ δυσκολίες. Κι ἂς περνάει τὸν Γολγοθᾶ του. Ἀλλοίμονο. Ἀλλοιῶς ὑποφέρει ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τὴν ἀγάπη. Μπλοκάρεται ἐσωτερικά. Ἐξ οὗ καὶ τὰ λεγόμενα ψυχολογικὰ προβλήματα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ εἶναι μπλοκαρισμένη ἀγάπη.

Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης

πηγή

Παναγιώτης Καραΐσκος: Ο αθλητής που πριν νικήσει 25.000 δρομείς στον Μαραθώνιο της Αθήνας, είχε νικήσει την ηρωίνη

  Ο Παναγιώτης Καραΐσκος, ο μεγάλος φετινός νικητής του Μαραθωνίου, ποτέ δεν έκρυψε το παρελθόν του.
  Σε μια ζωή που πέρασε από διάφορα περίεργα μονοπάτια, πριν ο ίδιος κατασταλλάξει αρχικά στην προσπάθεια για απεξάρτηση από την ηρωίνη και τα μικρά καθημερινά βήματα, για να φτάσει μέχρι τα άλματα και τις μεγάλες νίκες (δύο πλέον) στο πιο σημαντικό δρομικό γεγονός στον κόσμο...

  Από τα κατηχητικά έπεσε στα σκληρά ναρκωτικά και σήμερα ανέβηκε το πρώτο σκαλί του βάθρου.
 «Ήμουν ένα παιδί που είχα μεγαλώσει στο κατηχητικό, έπαιζα ποδόσφαιρο και ήμουν σε καλό επίπεδο στο τζούντο. Τα παράτησα όλα. Ξεκίνησα με χασίς, άρχισα φυσικά το κάπνισμα. Στην παρέα μου έκαναν χρήση ναρκωτικών. Σταδιακά ξεκίνησε η κατηφόρα...», θα πει ο Παναγιώτης...

  Αυτός είναι ο νικητής του 40ου Μαραθωνίου. Στα 35 του χρόνια ο Παναγιώτης Καραΐσκος είναι ένα παράδειγμα για όλους μας, για την Ελλάδα και το παγκόσμιο δρομικό κίνημα. Είναι η δύναμη της θέλησης και του καλού ενάντια στο κακό και στο λάθος. Είναι ο άνθρωπος που όλοι θα θέλαμε να ακολουθήσουμε και κυρίως να μιμηθούμε στα δύσκολα και στα μεγάλα μας λάθη.

Διαβάστε όλο το αφιέρωμα από το ΕΘΝΟΣ εδώ

Το είδα ΕΔΩ

Σήμερα εορτάζουμε τους αρραβώνες του Θεού με την ανθρώπινη φύση.

Από το Καθολικόν της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου

 Όταν το άγιο και πανάχραντο τέκνο που ο Θεός εχάρισε στο ανθρώπινο γένος –το προ πολλού στείρο εξαιτίας της αμαρτίας, των παθών και του θανάτου– έφθασε στην ηλικία των δύο χρόνων, ο πατέρας του Ιωακείμ είπε στη σύζυγό του: 

«Ας το οδηγήσουμε στον Ναό του Κυρίου, για να εκπληρώσουμε την υπόσχεση που εδώσαμε να το αφιερώσουμε από τρυφερή ηλικία στον Παντοδύναμο». 

Η Άννα, όμως, απάντησε: «Ας περιμένουμε να γίνει τριών ετών, γιατί μπορεί να ζητά τον πατέρα και τη μητέρα της, και να μη μείνει στον Ναό του Κυρίου».
Όταν το παιδί έγινε τριών ετών, οι γονείς του αποφάσισαν να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους και να προσφέρουν το τέκνο τους στον Ναό. Ο Ιωακείμ κάλεσε τότε κόρες Εβραίων από καθαρή φυλή να το συνοδεύσουν στον Ναό προπορευόμενες με αναμμένες λαμπάδες, έτσι ώστε το φως να τραβήξει το ενδιαφέρον του παιδιού και να μη μπει αυτό στον πειρασμό να στραφεί πίσω προς τους γονείς του.

Η πάναγνος Παρθένος όμως, υπό του Θεού εκ γενετής υψωθείσα σε βαθμό αρετής και αγάπης των ουρανίων πραγμάτων ανώτερο από κάθε άλλο πλάσμα, όρμησε τρέχοντας προς τον Ναό. Πέρασε μπροστά από τις παρθένες της συνοδείας της και δίχως ένα βλέμμα για τον κόσμο ρίχθηκε στην αγκαλιά του αρχιερέα Ζαχαρία που την περίμενε στον πρόναο συνοδευόμενος από τους πρεσβυτέρους.
Ο Ζαχαρίας την ευλόγησε, λέγοντας: «Ο Κύριος εδόξασε το όνομά σου σε πάσα γενεά. Στο πρόσωπό σου θα αποκαλύψει κατά τις έσχατες ημέρες τη Λύτρωση που ετοίμασε για τον λαό Του». 

Και πράγμα ανήκουστο για τους ανθρώπους της Παλαιάς Διαθήκης, εισήγαγε το παιδί στα Άγια των Αγίων, όπου μόνον ο αρχιερέας μπορούσε να εισέλθει μία φορά, τον χρόνο κατά την εορτή του Εξιλασμού. Το έβαλε να καθήσει στο τρίτο σκαλί του θυσιαστηρίου και η Χάρη του Κυρίου από τότε την επεσκίασε. Σηκώθηκε και άρχισε να χορεύει για να δείξει τη χαρά της. Όσοι ήταν εκεί παρόντες εθαύμασαν τούτο το θέαμα που υποσχόταν μεγάλα θαύματα τα οποία ο Θεός επρόκειτο σύντομα να πραγματοποιήσει στο πρόσωπό της.

Αύριο, όταν ακουστεί το πρώτο «Χριστός γεννάται δοξάσατε», θα είναι σαν ν' ανοίγει πάλι ο ουρανός.

 Στην Εκκλησία δεν καταλαβαίνουμε πως πλησιάζουν τα Χριστούγεννα από τους στολισμούς, τα λαμπάκια και τα μελομακάρονα, που κι αυτά έχουν τη χάρη τους και τα χαιρόμαστε και τα απολαμβάνουμε κι εμείς. Καταλαβαίνουμε πως πλησιάζουν τα Χριστούγεννα από την πρώτη φορά που θα ψαλλούν οι καταβασίες τους.
 Αύριο λοιπόν, στον Όρθρο, θα ψάλλουμε για πρώτη φορά για φέτος:
«Χριστός γεννάται δοξάσατε! Χριστός εξ ουρανών απαντησατε! Χριστός επί γης υψώθητε! Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη και εν ευφροσύνη ανυμνήσατε λαοί ότι δεδόξασται!».

 Ο υμνογράφος ξεκινά από τότε που οι Ισραηλίτες πέρασαν την Ερυθρά Θάλασσα και είδαν ότι ο Θεός τους έσωσε. Τότε είπαν αυτό το «δεδόξασται». Η Εκκλησία το τοποθετεί στην αρχή των Χριστουγέννων για να μας δείξει ότι η Γέννηση είναι έργο της σωτηρίας μας. Ο Θεός μπαίνει στην ιστορία με τρόπο ανατρεπτικό και η δημιουργία καλείται ν’ ανταποκριθεί σ’ αυτή τη φανέρωση Του. Η φράση δεν περιγράφει απλώς τη χαρά της εορτής, είναι αναγγελία σωτηρίας. Ο υμνογράφος δεν λέει «ήρθε η γιορτή» αλλά «δεδοξάσθη ο Θεός γιατί επενέβη». Η Γέννηση είναι θεϊκή ενέργεια ανάλογη με την έξοδο από την Αίγυπτο, είναι νέο Πάσχα, νέα διάβαση, αυτή τη φορά όχι από τη θάλασσα αλλά από τη φθορά στη ζωή.

«Τω προ των αιώνων, εκ Πατρός γεννηθέντι αρρεύστως Υιώ, και επ' εσχάτων εκ Παρθένου, σαρκωθέντι ασπόρως, Χριστώ τω Θεώ βοήσωμεν, ο ανυψώσας το κέρας ημών, Άγιος ει Κύριε».
Εδώ εκφράζεται η καρδιά της Χριστολογίας. Ο Χριστός υπάρχει πριν από κάθε χρόνο, γεννημένος από τον Πατέρα χωρίς αρχή και στα έσχατα λαμβάνει σάρκα από την Παρθένο, χωρίς ανθρώπινη συμβολή. Η Εκκλησία δεν επιχειρεί να εξηγήσει το πώς. Διατυπώνει το γεγονός όπως το παρέλαβε. Ο Υιός γίνεται άνθρωπος και η ανθρώπινη φύση ανακτά την αξιοπρέπειά της. Το «ανύψωσας το κέρας ημών» δηλώνει αυτήν ακριβώς την αποκατάσταση. Οι Πατέρες της Εκκλησίας είδαν εδώ όχι έναν γενικό «εξευγενισμό» του ανθρώπου αλλά την πραγματική αναστήλωση της φύσεώς μας, που είχε ταπεινωθεί από την αμαρτία. Είναι ο Χριστός που σηκώνει το βάρος του ανθρωπίνου προσώπου και το επαναφέρει στο ύψος που είχε προοριστεί: Στην κοινωνία με Τον Θεό.

«Ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί και άνθος εξ αυτής Χριστέ, εκ της Παρθένου ανεβλάστησας, εξ όρους ο αινετός, κατασκίου δασέως, ήλθες σαρκωθείς εξ απειράνδρου, ο άϋλος και Θεός, δόξα τη δυνάμει Σου Κύριε».
 Ο υμνογράφος εδώ στηρίζεται άμεσα στην προφητεία του Ησαΐα για τη ρίζα του Ιεσσαί, δείχνοντας ότι ο Χριστός έρχεται από τη γενεαλογία του Δαβίδ αλλά γεννιέται με τρόπο που υπερβαίνει τη φυσική σειρά της καταγωγής. Το «εκ της Παρθένου ανεβλάστησας» δηλώνει ότι η Γέννηση δεν προέρχεται από ανθρώπινη σπορά αλλά από τη θεία ενέργεια που δρα μέσα στη μήτρα της Παρθένου. Η φράση «εξ όρους κατασκίου δασέως» δεν είναι ποιητική υπερβολή αλλά βιβλική εικόνα της θείας σκιάς που καλύπτει τον τόπο της φανέρωσης Του Θεού και εδώ το «όρος» είναι η Θεοτόκος που γίνεται χώρος της επισκίασης, όπως προαναγγέλλεται στον Ευαγγελισμό. Το «σαρκωθείς εξ απειράνδρου» επιβεβαιώνει την αειπαρθενία της Παναγίας και δηλώνει ότι ο άϋλος Λόγος προσλαμβάνει πλήρη ανθρώπινη φύση χωρίς ν' αλλοιώνει τη θεότητά Του, φανερώνοντας ότι η Γέννηση είναι πράξη σωτηρίας και όχι αποτέλεσμα φυσικών όρων. Οι Πατέρες που εντρυφούν στη Γέννηση, τονίζουν ότι το μυστήριο της, δεν είναι απλώς θαυμαστό αλλά σωτηριώδες, γιατί εδώ συναντιούνται άφθαρτη θεότητα και φθαρτή ανθρωπότητα χωρίς σύγχυση και χωρίς διάλυση και μέσω αυτής της ένωσης, θεραπεύεται η ρίζα της ανθρώπινης τραγωδίας.

Η Εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας της ΜΥΡΟΒΛΥΤΙΣΣΑΣ στον Βοτανικό

Ο Ιερός Ναός Αγίας Μαρκέλλης Βοτανικού εορτάζει την Εφέστιο Εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας, της Μυροβλύτισσας η οποία τευθησαύρισται στον Ναό μας. Πως όμως έφτασε αυτή η Εικόνα στον Βοτανικό; Ποιος ήταν ο άνθρωπος που την έφερε;

Ο άνθρωπος αυτός ονομάζονταν Στρατής Σπυρίδων του Παναγιώτου και γεννήθηκε στο χωριό Ιωκάς στην Πρέβεζα στις 6/12/1884. Κατατάχθηκε στον Ελληνικό στρατό. Γρήγορα ανελίχθηκε στην Ιεραρχία και στις 25/03/1917 προήχθη στον βαθμό του Λοχαγού και μετατίθεται στο Ε’ Σώμα Στρατού. Υπάχθηκε στην 30η Μεραρχία που είχε αναλάβει την φύλαξη του τομέα των Πρεσπών έναντι των Βούλγαρων.

Στην μάχη της Δοϊράνης οι Βούλγαροι για αντίποινα λόγω την ήττα τους χτύπησαν με οβίδες τον τομέα των Πρεσπών και το σημείο που βρίσκονταν ο Λοχαγός και οι άνδρες του με αποτέλεσμα να πέσουν όλοι νεκροί εκτός από τον ίδιο. Μόλις συνειδητοποίησε τι συνέβη και πήγε να σηκωθεί, αντιλήφθηκε ότι κάτω από το σώμα του βρισκόταν ένα μεγάλο ξύλο με σημάδια φωτιάς. Γυρίζοντας το είδε το πρόσωπο της Παναγίας και κατάλαβε ότι αυτή ήταν η σωτηρία του. Πως βρέθηκε στο σημείο το Εικόνισμα και από ποια Εκκλησία ή Μοναστήρι προήλθε κανείς δεν ξέρει. Η μόνη επιγραφή που φέρει είναι η εξής <<ΔΕΞΑΙ ΔΕΗΣΙΝ ΜΗΤΗΡ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΩΝ ΔΟΥΛΩΝ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΙΕΡΕΩΣ ΣΥΜΒΙΑΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΚΝΩΝ ΑΥΤΩΝ>>.

Από εκείνη την στιγμή η Θαυματουργή Εικόνα περιήλθε στην κατοχή του Λοχαγού και την είχε πάντα μαζί του σε όποια μετάθεση και αν πήρε.

Ή αθεΐα καί ή δεισιδαιμονία πάνε μαζί!

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.EΠΙΣΤΟΛΕΣ

Μού γράφεις, ότι συνάντησες έναν πού δέν πίστευε στόν Θεό, μά σέ ήταν πολύ δεισιδαίμονας!Δέν πίστευε σέ Θεό!
Όμως έτρεχε στίς τσιγγάνες από παιδί, νά τού πούν τήν μοίρα του!
Καί υποστήριζε, ότι ή μαγική τέχνη τών τσιγγάνων είναι επάνω από όλες τίς επιστήμες. Φοβόταν πολύ τό κακό πού έβλεπε. Άν γινόταν κάποιο ατύχημα στόν δρόμο του, γύριζε τό κεφάλι του αλλού!
Τήν Τρίτη τήν θεωρούσε γρουσούζικη ημέρα. Τέτοια ημέρα ούτε εργαζόταν, ούτε κάν έβγαινε από τό σπίτι του!
Τόν αριθμό 13 τόν απόφευγε σάν τήν φωτιά! Κάποιος έγραψε αστειευόμενος τό νούμερο 13 στήν καρέκλα, πού είχε τεθεί μπροστά του. Καί εκείνος τού τήν κοπάνισε μέ μανία στό κεφάλι!
Κατά τά άλλα ήταν... μορφωμένος άνθρωπος!

 Γιατί απορείς, αγαπητέ μου;
Ή αθεΐα καί ή δεισιδαιμονία πάνε μαζί! Φαίνεται αφύσικο. Και όμως είναι τό πιό φυσικό. Ψέμα καί τό ένα, ψέμα καί τό άλλο. Καί τά δύο προέρχονται από εκείνον, πού ό Χριστός τόν ονόμασε ''πατέρα τού ψεύδους''. Ή αλήθεια είναι πάντα ή ίδια, ενώ τό ψέμα μοιάζει μέ τόν χαμαιλέοντα, πού αλλάζει συνεχώς χρώματα. Δέν είναι καθόλου αφύσικη η σχέση της αθεΐας με την δεισιδαιμονία, όπως νόμιζες! Πάνε τόσο φυσικά μαζί, όσο η φωτογραφία με την κορνίζα. Χωρίς Θεό, το κάθε τι καταντάει κορνίζα της δεισιδαιμονίας. Το ένα ψέμα αναζητεί το άλλο. Όταν ο βασιλιάς Σαούλ έπαυσε να υπακούει στον Θεό, δια του Προφήτου Σαμουήλ, κατέφυγε στην εγγαστρίμυθο μάγισσα της πόλεως, Αενδώρ, να του ειπεί την αλήθεια να της ζητήσει συμβουλή!

Μη ξεχνάμε, η ΜΕΤΑΝΟΙΑ είναι το αντίθετο της ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ

Διαισθάνομαι ότι η ανθρωπότητα αργά αλλά σταθερά πορεύεται σε μια πολύ βαθύτερη επίγνωση του Θεού,αλλά μέσα από μαρτύρια και βάσανα.Μέσα από τον κλίβανο.Εκεί θα πάμε αναγκαστικά, με απώλειες όμως.Μέσα από τα βάσανα που οι ίδιοι φτιάχνουμε.
Η δουλειά του ανθρώπου είναι να κατασκευάζει κολάσεις.
Μη ξεχνάμε, η ΜΕΤΑΝΟΙΑ είναι το αντίθετο της ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ.

π. Νικ. Λουδοβίκος

Η όποια επιστήμη, δεν είναι σε θέση να παράσχει απόδειξη περί της υπάρξεως ή μη του Θεού

 «Η ύπαρξη του Θεού δεν ανιχνεύεται επιστημονικά αλλά πιστεύεται βιωματικά. Την αλήθεια αυτή την κατάλαβε η σύγχρονη επιστήμη, κυρίως η Αστροφυσική, και γι' αυτό δεν έβαλε τον Θεό κάτω από το μικροσκόπιο, ούτε όμως και απέναντι από το τηλεσκόπιο. Έχει γίνει επιτέλους κατανοητό και από τις καλούμενες θετικές επιστήμες ότι το περιεχόμενο του «επιστητού» είναι «κτιστό και άκτιστο».

  Άκτιστο είναι ο Θεός, ο οποίος, όπως είπαμε, δεν ανιχνεύεται «φυσικώς», αλλά «γινώσκεται» εμπειρικώς, ή άλλως βιωματικώς. 

 Κτιστό είναι το σύμπαν, το οποίον και μόνο υπόκειται στην επιστημονική έρευνα.

 Η γνώση του ακτίστου παρέχεται με την πίστη, ενώ του κτιστού με την επιστήμη. Επομένως η επιστήμη, ή όποια επιστήμη, δεν είναι σε θέση να παράσχει απόδειξη περί της υπάρξεως ή μη του Θεού, διότι το Θείο δεν εμπίπτει στον κύκλο του αντικειμένου της όσο και αν διευρυνθεί αυτό εις το μέλλον»

Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος, Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ. Δ.Ν., "Η δυστυχία του να είσαι άθεος", εκδ.Αρμός, σελ.51

πηγή

Ο ΧΟΤΖΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

Μια μέρα ήρθαν στον Χότζα κάτι γραμματικοί από την πόλη, πολύ σοβαροί, με στολές και χαρτιά.
«Χότζα, από εδώ και πέρα όλοι πρέπει να έχουν έναν Αριθμό. Σπουδαίο πράγμα. Θα σου λύσει τα χέρια!»
«Μα έχω όνομα, έχω σπίτι, με ξέρει όλο το χωριό!»
«Δεν φτάνει. Ο Αριθμός είναι το μέλλον!» του είπαν.
Ο Χότζας κούνησε το κεφάλι. Το σκέφτηκε.
Την άλλη μέρα, ο Χότζας πήγε στο παζάρι να αγοράσει σχοινί, αλλά γύρισε με κάτι παράξενο: ένα μεγάλο ξύλινο ταμπελάκι με αριθμό.
«Τι είναι αυτό;» τον ρώτησαν.
«Είναι ο Αριθμός Αναγνώρισης Γ-2849!» είπε καμαρωτός.
«Και τι τον κάνεις;»
«Τον βάζω στον Μουσταφά!» είπε και τον κρέμασε στο λαιμό του γαϊδουριού του.
«Γιατί;»
«Για να τον αναγνωρίζουν οι Αρχές!» Έτσι δεν είπαν οι γραμματικοί?
«Μα τον ξέρουν όλοι στο χωριό!»
«Δεν έχει σημασία ποιος τον ξέρει. Σημασία έχει ποιος τον καταγράφει!» είπε σοβαρός.

Την επόμενη εβδομάδα, ο Μουσταφά χάθηκε.
Ο Χότζας έψαχνε παντού φωνάζοντας:
«Χάθηκε ο Γ-2849! Γ-2849!»

Το τελευταίο πανηγύρι των Εισοδίων στα Αλάτσατα(1921)

Με αφορμή την αυριανή ημέρα της εορτής της των Εισοδίων της Θεοτόκου!
Σαφώς, η ιστορική σημασία της εν λόγω εικόνας είναι βαθιά συνδεδεμένη με τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και τον ξεριζωμό του ελληνικού πληθυσμού…
Η φωτογραφία αυτή δεν είναι απλώς μια καταγραφή μιας θρησκευτικής τελετής, αλλά ένα ισχυρό σύμβολο του τέλους μιας εποχής.
Απαθανατίζει μια κοινότητα που, παρά τα σύννεφα του πολέμου που είχαν ήδη φανεί, συνέχιζε να ζει και να τιμά τις παραδόσεις της στην πατρογονική της γη…

Έναν χρόνο μετά από αυτή τη φωτογραφία, η κατάρρευση του μετώπου οδήγησε σε βίαιους διωγμούς, λεηλασίες, φόνους, βιασμούς και τη φυγή των επιβιωσάντων κατοίκων προς την Ελλάδα.
Το πανηγύρι του 1921 ήταν, χωρίς να το γνωρίζουν τότε, το "κύκνειο άσμα" του ελληνισμού στα Αλάτσατα.

Η μνήμη αυτού του γεγονότος και της χαμένης πατρίδας παραμένει ζωντανή.
Στην Ελλάδα, οι σύλλογοι Αλατσατιανών και οι κοινότητες που δημιούργησαν οι πρόσφυγες, συνεχίζουν να τιμούν την εικόνα της Παναγίας της Αλατσατιανής και να γιορτάζουν τα Εισόδια της Θεοτόκου, ως φόρο τιμής σε εκείνες τις στιγμές και τους ανθρώπους της φωτογραφίας.

Στους εσχάτους καιρούς όπου οδηγούμαστε,όσο πιο σύντομα απαλλαχθεί κάποιος από τις εξαρτήσεις του,τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να μείνει ελεύθερος

[...]Η νέα ηλεκτρονική παγίδα της κυβέρνησης μόνο ως σατανική μπορεί να χαρακτηριστεί. Χρησιμοποιεί τους εθισμούς ως τυράκι για την ψηφιακή φάκα, αρχικά για τους νέους και έπειτα για όλους. Το αλκοόλ, το κάπνισμα, το σερφάρισμα στο ίντερνετ, το γήπεδο και αργότερα άλλες εξαρτήσεις η και βασικές ανάγκες θα χρησιμοποιηθούν ως «μοχλοί» εξαναγκασμού για την ψηφιακή μας υποδούλωση.

Με λίγα λόγια τα πάθη – πέρα από πνευματικές αλυσίδες – μετατρέπονται και σε πολιτικές. Όπως αντιστοίχως και η ελευθερία, που πέρα από (πρωτίστως) πνευματική υπόθεση, είναι και θέση ζωής στον τρόπο που συμμετέχουμε στα κοινά. Εδώ αποκαλύπτεται η μεγάλη αλήθεια ότι στους εσχάτους καιρούς όπου οδηγούμαστε, όσο πιο σύντομα απαλλαχθεί κάποιος από τις εξαρτήσεις του, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να μείνει ελεύθερος, τόσο ως πνευματική – όσο και ως κοινωνική οντότητα.

Εδώ λάμπει σαν τον ήλιο η ελευθερία που απαρχής ήταν προορισμένο να προσφέρει μόνο το Ευαγγέλιο. Σήμερα φαίνεται περισσότερο από ποτέ. Η πιο προηγμένη δικτατορία όλων των εποχών, θα ηττάται μόνο με το δισχιλιετές μήνυμα του ταπεινού Ναζωραίου, που παραμένει διαχρονικά αναλλοίωτο και επίκαιρο. Ο δρόμος για την αντίσταση σε αυτόν τον τεχνοφασισμό, είναι ξεκάθαρος.

Ολόκληρο το άρθρο του Ελευθεριου ΑΝΔΡΩΝΗ για τα νέα μέτρα για αλκοόλ και καπνικά προϊόντα,την ψηφιακή θηλιά φακελώματος με πρόσχημα το «σώσιμο» των ανηλίκων! στο sportime.gr