Για κάθε περιττό μας λόγο θα μας ζητηθεί ευθύνη την ημέρα της Κρίσεως.

Κάποια αδελφή έλεγε κάποτε θλιμμένη στο Στάρετς Ζωσιμά:

-Τι να κάνω, γέροντα, που νικιέμαι από τη γλώσσα μου και φλυαρώ και ματαιολογώ; Στεναχωριέμαι πολύ γι’ αυτό και παίρνω κάθε τόσο απόφαση να διορθωθώ, αλλά πάλι πέφτω.
-Να θυμάσαι ότι, όπως είπε ο Κύριος, για κάθε περιττό μας λόγο θα μας ζητηθεί ευθύνη την ημέρα της Κρίσεως.Κατάφυγε στη βοήθειά Του. Και όποτε αμαρτάνεις να μετανοείς.Χίλιες φορές έπεσες;Χίλιες να μετανοήσεις.

– Κάποιες φορές λέω κάτι χρήσιμο ή ψυχωφελές. Ενώ όμως αρχίζω με πνευματικούς λόγους, σε λίγο, χωρίς να το καταλάβω, ξεγλιστράω στην αργολογία ή την κατάκριση ή την περιέργεια ή τον κομπασμό…
Μετά από όλα αυτά με κυριεύει κατάθλιψη και αθυμία. Τι να κάνω; Δεν μπορώ να διορθωθώ…
– Για να μάθεις να μιλάς καλά και προσεκτικά, πρέπει πρώτα να μάθεις να σωπαίνεις, τη συμβούλεψε ο γέροντας. Όσο θερμό κι αν είναι το κελί μας, αν ανοίγουμε συχνά τα παράθυρα θα παγώσει. Κι αν ανοίγουμε κάθε τόσο ένα μπουκάλι με άρωμα, σύντομα θα εξατμιστεί.

 Γι’ αυτό ο προφήτης λέγει «ἐκωφώθην καὶ ἐταπεινώθην καὶ ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν» (Ψαλμ. Λη’2). Ακούς; «ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν». Αποφάσισα δηλαδή να μην ξεστομίζω ούτε αγαθούς λόγους. Και τότε, συνεχίζει, «ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου».
Όπως γράφει ο Κάλλιστος Καταφυγιώτης, ο καλός λόγος είναι κατώτερος από τη σιωπή με διάκριση. Βέβαια, κι από τη σιωπή του στόματος ανώτερη είναι η σιωπή του νου-τόσο ανώτερη, όσο και η ψυχή από το σώμα. Γιατί είναι δυνατό, ενώ τηρείται σιωπή του στόματος, εσωτερικά ο νους να σχηματίζει λογισμούς και νοήματα.

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο

«Τό γεροντικό τοῦ Βορρᾶ» τοῦ Πέτρου Μπότση

πηγή

Ζουν μέσα σου τα πάθη, γι'αυτό χρειάζεσαι αγώνα ως το τέλος της ζωής σου...

 Καποιος Ασκητης ειχε ζησει πενηντα χρονια στην ερημο χωρις να τρωγη ψωμι η να βαλει κρασι στο στομα του κι έλεγε πως ειχε νεκρωσει εντελως τα παθη της σαρκος,καθως και τη φιλαργυρια και την κενοδοξια.

  Σαν τ'ακουσε ο Αββας  Αβρααμ,πηγε μια μερα να βεβαιωθεί.
-Ειπες τετοιον λογο,αδερφε; τον ρωτησε.
Ναι αποκριθηκε με πεποιθηση εκεινος.
-Ας υποθεσουμε,του ειπε τοτε ο Γεροντας,πως μπαίνοντας ξαφνικα στο κελλι σου,βρισκεις μια γυναίκα στο στρωμα σου.Εχεις την δυναμη να σκεφθης πως δεν ειναι γυναικα;
-Οχι βεβαια,μα αγωνιζομαι να διωξω την κακη επιθυμια,αναγκάσθηκε να ομολογήσει ο ερημιτης.

 -Βλεπεις πως ζη ακομη μεσα σου το παθος,δεν εχει νεκρωθη.μονο το εχεις περιορισει.Ας πουμε τωρα πως στο δρομο που πηγαινεις,αναμεσα στα λιθαρια και οστρακα,βλεπεις χρυσαφι,θα το περιφρονησεις σαν εκείνα;
-Οχι ειπε παλι ,αλλα αντιστεκομαι στο λογισμο μου και δεν το εγγιζω.
-Να που και η φιλαργυρια ζη μεσα σου,αλλα κι'αυτη ειναι δεμενη.
Υπόθεσε τωρα πως δυο ανθρωποι ερχονται να σε επισκεφτουν,και ξερεις πως ο ενας σε επαινεί, ενω ο αλλος σε κακολογει.Μπορεις να εχεις και τους δυο το ίδιο;
-Καθολου, ειπε παλι με ειλικρινεια ο Ασκητης.Θα προσπαθησω ομως να φερθω με καλοσυνη και σ'εκεινον που με κακολογει.
-Τοτε αδερφε μου,τον συμβουλευσε ο Αββας, παψε να νομιζης και να λες πως εφθασες σε απαθεια. Ζουν μεσα σου τα παθη, γι'αυτο χρειαζεσαι αγωνα ως το τελος της ζωης σου...

Από το ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ 

Οι Άγιοι Νεομάρτυρες Χρήστος (ιερέας) και Πανάγος(+9 Μαρτίου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Η Εκκλησία μας έχει να επιδείξει νέφος Μαρτύρων στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας, κατά την οποία χιλιάδες Νεομάρτυρες αντάλλαξαν τη ζωή τους με την πίστη τους στο Χριστό. Δύο από αυτούς υπήρξαν ο ιερέας Χρίστος και ο Πανάγος (Παναγιώτης) από την Ηλεία.

 Είναι απαραίτητο να επισημάνουμε εισαγωγικά, πως η τουρκοκρατούμενη Πελοπόννησος καταλήφτηκε από του Ενετούς στα 1685 και η εξουσία τους κράτησε ως τα 1715. Αυτό το διάστημα υπήρξε καθοριστικής σημασίας για τον πληθυσμό της, καθ’ ότι ανέπνευσε τον αέρα κάποιας σχετικής ελευθερίας. Την περίοδο αυτή επέστρεψαν στην Εκκλησία πολλοί εξισλαμισθέντες. Μεταξύ αυτών ήταν και οι γονείς των δύο Νεομαρτύρων Χρίστου και Πανάγου.

Ο Νεομάρτυρας Χρίστος καταγόταν από τηνΑνδραβίδα. Είχε χειροτονηθεί ιερέας στην Πάτρα από τονΕπίσκοπο Βυτίνης Γαβριήλ και υπηρετούσε στην πατρίδα του την Ανδραβίδα. Ήταν ευσεβής και καλοκάγαθος άνθρωπος, καθώς και καλός και αφοσιωμένος οικογενειάρχης, πατέρας δύο ή και περισσότερων παιδιών.
Μετά την ανακατάληψη της Πελοποννήσου από του Τούρκους στα 1715 άρχισαν οι βίαιοι εξισλαμισμοί κατά των Χριστιανών.

Ανέκδοτη επιστολή του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

 Όταν ο αρχιμανδρίτης Σοφρώνιος Σαχάρωβ καταπιάστηκε με την συλλογή των γραμμάτων του πνευματικού του πατρός,Αγίου Σιλουανού,παρακάλεσε όλους τους αλληλογράφους του Αγίου να του εμπιστευτούν τα πρωτότυπα των επιστολών και οι ίδιοι να κρατήσουν αντίγραφα.Έτσι όλες σχεδόν οι επιστολές του Αγίου Σιλουανού βρίσκονται στην βιβλιοθήκη της Μονής του Αγ.Ιωάννη του Προδρόμου στο Έσσεξ.

Η γαλλική μετάφραση του ρωσικού κειμένου

 Ο π.Σέργιος(Σέβιτς)διατήρησε στο αρχείο του πολλά από αυτά του αντίγραφα που του έδωσαν οι αλληλογράφοι.

Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι στο Podvorije στην κοινότητα των ''Αγ.Τριών Ιεραρχών''και στις ενορίες ή κοινότητες οι οποίες εξαρτιόνταν κανονικά(από αυτήν) ζούσαν πολλοί αλληλογράφοι του Αγίου Σιλουανού:

Ο ιερομόναχος Δημήτριος(Μπαλφούρ),ο επίσκοπος Βενιαμίν(Φεντσένκωβ),η Νάντια Σομπόλεβα(μετέπειτα μοναχή Σιλουανή),ο ιερομόναχος Σεραφείμ(Ροντιόνωβ,μετέπειτα Μητροπολίτης Ζυρίχης),η Βέρα Λάβροβα(μετέπειτα μοναχή Γενοβέφα),η Βέρα Κιπαρίσοβα(μετέπειτα μοναχή Άννα,η Βέρα Όρλοβα(μετέπειτα μοναχή Θεοδοσία)και ο Κύριλλος Σέβιτς(αργότερα Αρχιμανδρίτης Σέργιος)...

Βέρα Βασίλιεβνα Κιπαρίσοβα 

 Έτσι βρέθηκε ένα αντίγραφο ενός γράμματος που έστειλε ο Άγιος Σιλουανός στην Βέρα Αλεξέεβα Λάβροβα η οποία εκάρη ως μοναχή με το όνομα Γενοβέφα από τον π.Σοφρώνιο στην Sainte Geneviève des Bois αλλά και σε μία δεύτερη αλληλογράφο της οποίας το όνομα ήταν επίσης Βέρα, Βέρα Βασίλιεβνα Κιπαρίσοβα η μετέπειτα μοναχή Άννα.Αυτή πιθανόν εκάρη μοναχή από τον αρχιμανδρίτη Σέργιο.
 Τα γράμματα του Αγίου Σιλουανού είναι πάντοτε πολύ ενδιαφέροντα,τόσο από ιστορικής όσο και από πνευματικής πλευράς.

Βέρα Αλεξέεβα Λάβροβα

Μαιος 1937

Γράμμα το οποίο έλαβα από τον π.Σιλουανό ως απάντηση στο γράμμα μου με το οποίο του ζητούσα να προσευχηθεί γαι την Βέρα Βασίλιεβνα Κιπαρίσοβα και για εμένα:

Χριστός Ανέστη!

Βέρα και Βέρα!Είθε ο Θεός να δώσει όπως δια του Αγίου Πνεύματος να εννοήσετε πως η ψυχή του ανθρώπου είναι νύμφη του Χριστού,ενώ ο Χριστός ο νυμφίος της ψυχής

 Να στοχάζεστε μέρα-νύχτα πάνω στην αγάπη Του και την γλυκύτητα του Χριστού και ποτέ να μην σκέφτεστε τις επίγειες συναλλαγές -ακόμη και αν είναι απαραίτητες-του να αγοράσετε ή να πουλήσετε κάτι,αλλά η ψυχή σας να είναι τόσο προσηλωμένη στον Νυμφίο ώστε να Τον σκέφτεται μέρα και νύχτα.

Να πως είναι ο Κύριός μας.Αυτός θέλει να κατοικήσει στις ψυχές μας αλλά εμείς μπορεί εξαιτίας της απειρίας μας να Τον χάσουμε.Η ψυχή  όμως τείνει προς Αυτόν τόσο έντονα,μέρα και νύχτα.Πού κρύφτηκες;Ω,(1)μου,μακριά από την ψυχή μου;!

 Κοίτα Κύριε,η ψυχή μου τείνει προς Σε,πως[θα μπορούσα εγώ]να μην Σε αναζητώ;!Η ειρήνη και η γλυκύτητά Σου είλκυσαν την ψυχή και την καρδιά μου και η ψυχή Σε αγάπησε και έχασα την Θεία Χάρη Σου και την ψάχνω εδώ και 44 χρόνια και δεν την βρίσκω,αλλά η ψυχή μου την αναζητά μέρα-νύχτα και επιθυμεί πολύ να Την βρει.

Θυμάστε τα λόγια του Χριστού;«Εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας, εως της συντελείας του αιώνος»Όποιος αγαπάει τον Κύριο,εκείνος προσεύχεται μέρα-νύχτα χωρίς να χορταίνει,γι αυτό η ψυχή μου θυμάται τον Κύριο και θέλει να ζήσει μαζί Του.Ο Κύριος δεν θυμάται τα αμαρτήματά μας αλλά τα συγχωρεί με το έλεος και την αγάπη Του.Ω,αν οι άνθρωποι ήξεραν τι Κύριο έχουμε,πως θα έρχονταν όλοι κοντά Του.

Άγιον Όρος

1)λέξη που δεν φαίνεται καθαρά

 πηγή/proskynitis.blogspot

Η Ρωσία πριν το 1917...

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης(1829-1908)

Τί συμβαίνει με τους πιο πολλούς χριστιανούς; Είναι κατ' όνομα χριστιανοί και τίποτε παραπάνω. Ακόμη και τα πνευματικά τους ενδιαφέροντα είναι κοσμικά,θύραθεν. Έχουν ξεχάσει το Ευαγγέλιο,οι βίοι των Αγίων δεν τους ελκύουν. Εξαντλούν κάθε ικμάδα της ζωής τους σε έργα ξένα προς το πνεύμα της θρησκείας.Ούτε τους περνά απο τον νου ότι ο ύψιστος προορισμός του ανθρώπου ειναι να γίνει θεάρεστος,να σώσει την ψυχή του.Τι θλιβερό κατάντημα!

Μαρτυρία για σύγχρονο θαύμα Αγίου Λουκα αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Διαβάστε παρακάτω άλλο ένα μεγάλο θαύμα του Αγίου Λουκά του ιατρού αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως, μετά από την προσκύνηση του ιερού λειψάνου του Αγίου στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά στην Βέροια.

Παραθέτουμε αυτολεξεί την ευχαριστήρια επιστολή που δέχτηκε ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων και ο καθηγούμενος της Ι.Μ. Παναγίας Δοβρά από τον ευγνώμωνα πατέρα του οποίου ο Άγιος Λουκάς θεράπευσε το παιδί.

Ηράκλειο, Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2016

Προς
- τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη
Βεροίας, Ναούσης & Καμπανίας
κ. κ. Παντελέημονα
- τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη
π. Παντελεήμονα
Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά



Σεβασμιώτατε Άγιε Βεροίας και Πανοσιολογιώτατε Άγιε Καθηγούμενε της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά καλημέρα σας και έτη πολλά.
Σήμερα για την ταπεινότητα και την ελαχιστότητα μου είναι μια μεγάλη ημέρα, μια μέρα χαράς και ευλογίας διότι σεις Άγιε Βεροίας μου δώσατε την ευκαιρία να επικοινωνήσω μαζί σας.

Η αναξιότητα μου δυσκολεύεται να βρει από μόνη της την δύναμη και το κουράγιο να σταθεί έμπροσθεν του Αγίου Θεού μας, της Μητέρας του Χριστού και Κυρίας όλων μας αλλά και έμπροσθεν του Τιμίου Λειψάνου του δικού μας Αγίου, του Αγίου της καρδιάς μας και προστάτη της Οικογένειας μου, του Αγίου Ενδόξου Λουκά Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας του Ιατρού και Θαυματουργού όχι μόνο να ζήτησω κάτι αλλά ακόμη και για να τους ευχαριστήσω για όσα πλουσιοπάροχα και ανιδιοτελή μου έχουν προσφέρει. Παρακαλώ λοιπόν την αγάπη σας, να το πράξετε εσείς για μένα, σεις που δικαίως μπορείτε να σταθείτε ενώπιον του Ιερού Θυσιαστηρίου και να γίνετε «μεσίτες» και πρεσβευτές των αιτημάτων μας.

Το «κανόνι» και ο Άγιος Παϊσιος (ιστορία)

 Το Σάββατο και την Κυριακή ο Πατήρ Παϊσιος πήγαινε να λειτουργηθή άλλοτε στο Κελλί των Δανιηλαίων και άλλοτε στη Μικρά Αγία Άννα ή πιο μακριά στην Κερασιά. Συνήθως έφευγε αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία, χωρίς να κερασθή, και σε όλους τους Πατέρες έκανε εντύπωση η ασκητική μορφή του, καθώς και τα μετρημένα λόγια του.

Όταν βοηθούσε στις πανηγύρεις των Κελλιών αυτών, είχαν την ευκαιρία να τον συναναστραφούν λίγο περισσότερο και έβλεπαν και τον αθόρυβο τρόπο, με τον οποίο διακονούσε:
«Βλέποντας τον πατέρα Παϊσιο να διακονή, έλεγε αργότερα ο π. Δανιήλ, καταλάβαινες ότι ο πνευματικός άνθρωπος ότι και να κάνει το κάνει με προθυμία. Ήταν άνθρωπος γεννημένος να ζή για τον πλησίον»

Επίσης αν και ταλαιπωρημένος από την εγχείρηση, πήγαινε συχνά στην Καψάλα, απόσταση αρκετών ωρών, για να επισκεφθή τον παπα-Τύχωνα και να εξομολογηθή.
Για πνευματική ωφέλεια επισκεπτόταν και τον γερο-Γαβριήλ τον Καρουλιώτη, ο οποίος έμενε τότε κατάκοιτος στην σπηλιά ενός απόκρημνου βράχου.

Επικοινωνία είχε και με έναν άλλον αγωνιστή ασκητή, τον Ρουμάνο τον γερο-Δανιήλ, ο οποίος έμενε χαμηλά στην Κερασιά. 
Μια μέρα ο γερο-Δανιήλ τον ρώτησε:
-Εσύ Πάτερ Παϊσιε, τι τυπικό έχεις;
-Για πες εσύ το τυπικό το δικό σου και μετά να θυμηθώ κι εγώ το δικό, είπε ο Πάτερ Παϊσιος.
-Εγώ, απάντησε εκείνος, μόλις σηκωθώ τη νύχτα, αρχίζω πρώτα το κανόνι. Και εννοούσε τον κανόνα.
-Πολύ καλά το λες, Γέροντα, είπε ο Όσιος. Κανόνι είναι !!!

Από το βιβλίο «Ο Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης»

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»

ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

πηγή

Μία αλλαγή τόπου δεν φέρνει τον Θεό κοντύτερα σε σάς

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ

  Μία αλλαγή τόπου δεν φέρνει τον Θεό κοντύτερα σε σάς. Άσχετα απὸ τὸ πού μπορεί νὰ είστε, ὁ Κύριος θὰ ρθεί σὲ σάς άν ἡ ψυχή σας είναι τέτοια, ώστε νὰ μπορεί νὰ κατοικήσει καὶ νὰ βαδίσει μέσα σας.

Αλλά αν ὁ έσω άνθρωπος μέσα σας είναι γεμάτος απάτη, τότε, ακόμα κι άν στέκεστε στὸν Γολγοθά η στὸ Όρος τών Ελαιών, η κάτω από τὸ μνημείο της Αναστάσεως, είστε τόσο μακριὰ απὸ τού νὰ λάβετε τὸν Χριστό μέσα σας όσο ένας ποὺ δὲν έχει ακόμα αρχίσει νὰ ομολογεί πίστη σ᾽Αὐτόν».

 Αντίθετα, «ἡ αληθινή Βηθλεέμ, και ὁ αληθινός Γολγοθάς, και τὸ αληθινό Όρος τών Ελαιών, καὶ ἡ αληθινή Ανάσταση, όλα βρίσκονται στὴν καρδιά τού ανθρώπου ποὺ έχει τὸν Θεό». 

Τί θὰ βρούμε στὰ Ιεροσόλυμα ποὺ είναι νέο; «Θὰ βρούμε ότι ὁ Χριστός ποὺ φανερώθηκε εκεί ήταν ὁ αληθινός Θεός, αλλά αὐτὸ τὸ ομολογούμε πριν έλθουμε στὰ Ιεροσόλυμα κα μετὰ τὸ ταξίδι μας ἡ πίστη μας ούτε μειώθηκε ούτε αυξήθηκε. Γνωρίζαμε επίσης ότι Αὐτὸς έγινε άνθρωπος διά τής Παρθένου πριν πάμε στην Βηθλεέμ. 

Πιστεύαμε στὴν Ανάσταση των νεκρών πριν δούμε τὸν τάφο Του. Ομολογούμε τὴν αλήθεια τής Αναλήψεως πριν δούμε τὸ Όρος τών Ελαιών. Είναι πιὸ σπουδαίο νὰ «μεταβούμε ἀπὸ τὸ σώμα προς τὸν Κύριό μας παρά νὰ ταξιδέψουμε απο τὴν Καππαδοκία στὴν Παλαιστίνη».

Η Οσία Θεοκτίστη του Βορονέζ η δια Χριστόν σαλή

 Η Αγία Θεοκτίστη αναφέρεται επιγραμματικά στους Ρωσικούς συναξαριστές χωρίς άλλο υπόμνημα.Καταγόνταν από την ρωσική πόλη Βορονέζ ά έζησε και ασκήτεψε σε αυτήν και έφερε το επίθετο Μιχαήλοβνα.

  Έζησε τον 20ο αιώνα και αναφέρεται ως νεομάρτυρας,κάτι από το οποίο μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ίσως να έπεσε θύμα του κομμουνιστικού αθεϊστικού καθεστώτος.

  Σίγουρα η αγία ευαέστησε τον Κύριο,με την δύσκολη άσκηση της δια Χριστόν σαλότητας και κατάφερε να εισπράξει το αντίτιμο της άσκησης αυτής στις ουράνιες σκηνές όπου και κατετάγη από τον ίδιο τον Κύριό μας.

   Η Αγία Ρωσική Εκκλησία τιμά και εορτάζει την μνήμη της στις 22 Φεβρουαρίου/4 Μαρτίου ημέρα κατά την οποία παρέδωσε την ψυχή της το έτος 1936

Από το βιβλίο του Ίκαρου Πετρίδη:Εμπάιζοντες''ημείς μωροί δια Χριστόν...''

Η κρίση του Θεού και η συγχώρεση των ανθρώπων

+Επισκόπου Antony Bloom

 Σήμερα, ὁδεύοντας πρός τή Μεγάλη Τεσσαρακοστή, φθάνουμε στό τελικό στάδιο· ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μέ τήν Κρίση. ῎Αν τῆς δώσουμε τήν πρέπουσα προσοχή, τήν ἑπόμενη ἑβδομάδα, ὁ πνευματικός μας προορισμός θά εἶναι στό χέρι μας· ἡ ἑπόμενη Κυριακή εἶναι ἡ μέρα τῆς συγχώρησης.

 ῾Ο σύνδεσμος ἀνάμεσα στίς δύο αὐτές μέρες εἶναι πάρα πολύ προφανής. ῎Αν μπορούσαμε νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὅλοι μας καί κάθε ἕνας ἀπό μᾶς στεκόμαστε μπροστά στήν κρίση τοῦ Θεοῦ καί στήν κρίση τῶν ἀνθρώπων, ἄν μπορούσαμε νά θυμηθοῦμε καί νά ἀντιληφθοῦμε βαθιά καί ὁλόψυχα, μέ φιλότιμο καί εὐσυνειδησία ὅτι εἴμαστε ὅλοι χρεωμένοι ὁ ἕνας στόν ἄλλον, ὑπεύθυνοι μεταξύ μας γιά κάποιους ἀπό τούς πόνους καί τά βάρη τῆς ζωῆς, τότε θά μᾶς ἦταν εὔκολο, ὄχι μόνο νά συγχωρήσουμε ὅταν μᾶς ζητηθεῖ, ἀλλά καί, ὡς ἀνταπόκριση στό αἴτημα αὐτό, νά ζητήσουμε κι ἐμεῖς συγνώμη.

  Δέν εἶναι μόνο μ’ αὐτά πού κάνουμε, δέν εἶναι μόνο μ’ αὐτά πού παραλείπουμε, ἀλλά εἶναι ὅτι κατά ἕνα τρόπο ἐκπληκτικό ἀγνοοῦμε τήν εὐθύνη πού φέρουμε ἀπέναντι τῶν ἄλλων· ἀγνοοῦμε αὐτό πού θά μπορούσαμε νά εἴμαστε γι’ αὐτούς, αὐτό πού θά μπορούσαμε νά κάνουμε γι’ αὐτούς…
 ῎Οχι, δέν ἐκπληρώνουμε τήν ἀνθρώπινη κλήση μας. Θά μπορούσαμε καί θά ἔπρεπε νά εἴμαστε, σέ ὅλα τά ἐπίπεδα καί γιά κάθε ἄνθρωπο, ἀλλά καί πέρα ἀπ’ τούς ἀνθρώπους, γιά ὅλο τόν κόσμο, μιά εὐλογία καί μιά ἀποκάλυψη· νά εἴμαστε μιά ἀποκάλυψη ἐκείνης τῆς μεγάλης καί τόσο ὑψηλῆς Πραγματικότητας, ὥστε οἱ ἄνθρωποι γύρω μας (κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι πρῶτοι) νά μποροῦν νά συνειδητοποιήσουν ὅτι εἴμαστε στή ζυγαριά τοῦ ῎Ιδιου τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἡ κλήση μας δέν εἶναι νά εἴμαστε ἁπλῶς ἠθικά καλοί, ἀλλά νά εἴμαστε μεγάλοι ὅπως Αὐτός. 
῞Ενας Γερμανός μυστικός θεολόγος ἔγραφε σ’ ἕνα ἀπό τά ποιήματά του, «Εἶμαι μεγάλος ὅσο ὁ Θεός, ὁ Θεός εἶναι τόσο μικρός, ὅσο κι ἐγώ».

Βρέθηκε άφθαρτο το λείψανο του αρχιεπισκόπου Δημητρίου(Royster)

Ο π.Δημήτρης Royster(κατά κόσμον Robert Royster)γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1923 στο Τέξας και ήταν Αρχιεπίσκοπος Ντένβερ (1978-2009)και έξαρχος Μεξικού(1972-2008).

Ο Robert Royster γεννήθηκε σε μία  οικογένεια βαπτιστών.

Από μικρός μελετούσε την Αγία Γραφή και κατάλαβε ότι το πνεύμα της Αγίας Γραφής και το πνεύμα του προτεσταντισμού είναι ασυμβίβαστα.

Το 1941 βαπτίστηκε ορθόδοξος μαζί με την αδελφή του.

Το 1941-1943 σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Τέξας.Από το 1943 υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό ως διερμηνέας της ιαπωνικής γλώσσας.Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας αποπεράτωσε τις σπουδές του παίρνωντας τον τίτλο του Master of Arts στην ισπανική γλώσσα και έγινε καθηγητής ισπανικής φιλολογίας.

 

Το 1954 χειροτονήθκε ιερέας και ποίμανε στον ναό του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ στο Ντάλλας μέχρι το 1969.Στις 29 Ιουνίου 1969 χειροτονήθηκε βοηθός επίσκοπος στην επαρχία του Σαν Φραντσίσκο και της Δύσης(Diocese of San Francisco and the West).

Το 1978 ορίστηκε να ποιμάνει την Επαρχία του Νότου(Diocese of Dallas and the South)η οποία περιελάμβανε τις ακόλουθες πόλεις:Alabama, Arkansas, North Carolina,South Carolina ,Florida,Georgia, Kentucky,Louisiana,Mississippi,New Mexico, Oklahoma, Tennessee, Texas și Virginia.

Το 1993 έλαβε τον τίτλο του αρχιεπισκόπου και απο τον Νοεμβριο του 2008 εως τον Μάρτιο του 2009 ως αρχαιότερος στην τάξη ήταν τοποτηρητής της Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής της Αμερικής.

Εκοιμήθη στο Ντάλλας στις 15/28 Αυγούστου 2011.

Το λείψανο του βρέθηκε άφθαρτο εχθές 4 Μαρτίου 2015.Βέβαια είναι νωρίς ακόμη να πούμε εάν είναι ένας νέος Άγιος της εκκλησίας.Ας γίνει το θέλημα του Θεού.Το λείψανο θα μεταφερθεί στον ναό του Αγίου Σεραφείμ στο Ντάλλας.

Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης proskynitis.blogspot

Υπάρχει σελίδα στο facebook αφιερωμένη στον επίσκοπο Δημήτριο Archbishop Dmitri (Royster) of Blessed Memory

Άλλα σχόλια στο Death to the world στο Facebook

Ο Άγιος Παίσιος μιλάει για τους ετοιμοθάνατους

- Γέροντα, μας ζήτησαν να ευχηθούμε για κάποιον που μέρες ψυχορραγούσε και δεν έβγαινε η ψυχή του. 
- Γιατί δεν έβγαινε η ψυχή του; Εξομολογήθηκε;
 - Όχι, δεν θέλησε να εξομολογηθή. Δηλαδή, Γέροντα, η ταλαιπωρία του ανθρώπου, όταν βγαίνη η ψυχή του, οφείλεται στην αμαρτωλότητά του;

 - Δεν είναι απόλυτο αυτό. Ούτε όταν βγαίνη η ψυχή του ανθρώπου ήρεμα, σημαίνει πως είναι σε καλή κατάσταση, αλλά ούτε και όσοι ταλαιπωρούνται στα τελευταία τους σημαίνει πως έχουν πολλές αμαρτίες. Είναι μερικοί που από μεγάλη ταπείνωση ζητούν επίμονα από τον Θεό να έχουν άσχημο τέλος, για να μείνουν μετά τον θάνατό τους στην αφάνεια.
 Ή μπορεί κάποιος να έχη άσχημο τέλος, για να ξεχρεώση λίγο χρέος. Επειδή λ.χ. τον εγκωμίαζαν οι άνθρωποι περισσότερο από όσο άξιζε, επιτρέπει ο Θεός να παρουσιάση παραξενιές την ώρα του θανάτου του, για να ξεπέση στα μάτια των ανθρώπων. 
 Άλλες φορές πάλι οικονομάει ο Θεός να έχουν μερικοί δυσκολία, όταν ψυχορραγούν, για να καταλάβουν όσοι είναι κοντά του πόσο δύσκολα είναι εκεί στην κόλαση, όταν δεν τακτοποιηθής εδώ. Ενώ, εάν είναι τα χαρτιά καλά, είσαι δηλαδή τακτοποιημένος, περνάς από την μια ζωή στην άλλη, χωρίς να σε πλησιάζουν καθόλου τα ταγκαλάκια. 

- Γέροντα, σε έναν ετοιμοθάνατο ή σε κάποιον που έχει μια σοβαρή αρρώστια είναι σωστό να μην πούμε την αλήθεια; 
- Ανάλογα και με το τι άνθρωπος είναι. Καμμιά φορά, με ρωτάει κανένας καρκινοπαθής: 
«Τι λες, Γέροντα, θα ζήσω ή θα πεθάνω;». 

Κήρυγμα Κυριακή της Απόκρεω

Η ευλογημένη πρόκληση

Βυζαντινό ψηφιδωτό(12ου αιώνα).Καθεδρικός ναός της Santa Maria -Assunta

«Τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη»

 Τρίτη Κυριακή του Τριωδίου, της Απόκρεω, όπως ονομάζεται και η Εκκλησία ξεδιπλώνει ενώπιον μας το γεγονός της μέλλουσας κρίσης. Η ευαγγελική περικοπή της ημέρας προσφέρει τα απαραίτητα ερεθίσματα για να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος ότι κανένας εφησυχασμός δεν χωρεί στη ζωή του, αλλά αντίθετα επιβάλλεται εγρήγορση και αγώνας. Αποκαλύπτει, εξάλλου, ότι  στην προσφορά της αγάπης του Χριστού καθορίζεται η ποιότητα της ζωής και η κατάσταση που μπορεί να βιώνει ο άνθρωπος, είτε ως παράδεισο είτε ως κόλαση, ανάλογα με τη στάση που διαμορφώνει και ακολουθεί.

 Με την αποφυγή από την κρεοφαγία, η Κυριακή της Απόκρεω μάς παρακινεί ταυτόχρονα να εγκαταλείψουμε τα ψυχοκτόνα πάθη που εμφωλεύουν μέσα μας για να εισέλθουμε στο χώρο της αγάπης του Χριστού, μέσα στο γόνιμο έδαφος του οποίου καρποφορεί η αληθινή ελευθερία που τόσο εναγωνίως ψάχνει στη ζωή του ο άνθρωπος.

Η αγάπη ως δικαιοσύνη

 Στο Σύμβολο της Πίστεως εμφανίζεται ο Χριστός ως ο δίκαιος κριτής: «Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς…». 

 Θα πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι ο Κύριος δεν περιορίζεται στην απόδοση της γνωστής εκείνης δικαιοσύνης, όπως την εννοούν οι άνθρωποι και η οποία σε αρκετές περιπτώσει εμφανίζει συμπτώματα χρεοκοπίας και ελλειμμάτων. Η δικαιοσύνη του Χριστού, αντίθετα, θεμελιώνεται στην φανέρωση της αγάπης Του. Αυτή ενώνει τους ανθρώπους με τον Θεό και μεταξύ τους. 

 Έτσι, η άρνηση του ανθρώπου να αποδεχθεί την προσφερόμενη σ’ αυτόν αγάπη του Θεού και κατ’ επέκταση να κινηθεί αγαπητικά και ο ίδιος προς τον συνάνθρωπό του, συνιστά την αυτοκατάκριση και την αυτοτιμωρία του. «Αύτη δε εστιν η κρίσις, ότι το φως ελήλυθεν και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος ή το φως». 

Όταν λοιπόν ο άνθρωπος δεν πλησιάζει αυτό το φως ως το αγαθό που εκπέμπει η θεϊκή αγάπη, τότε βυθίζεται στα σκοτάδια της αμαρτίας, τα οποία στην καθημερινή ζωή ερμηνεύονται σε πάθη, εγωισμούς, αδικίες, κακίες κ.α. Επιλέγει ο ίδιος ουσιαστικά να εγκαταλείπει άσπλαχνα τον εαυτό του στο σκοτάδι της κόλασης.

Το κριτήριο της αγάπης

  Η αγάπη του Χριστού που προσφέρεται απεριόριστα στον άνθρωπο, φανερώνει το μεγαλείο του και ειδικότερα το εστιάζει στην κατ’ εικόνα Θεού δημιουργία του. Αποκαλύπτει τη συγγένειά μας με το Πρόσωπό Του. Γι’ αυτό άλλωστε στην περικοπή της ημέρας ταυτίζει τον Εαυτό Του «ενί των αδελφών Του των ελαχίστων».

  Όταν ο Χριστός λοιπόν επιβραβεύει αυτούς που του έδωσαν να φάει, να πιει, να ενδυθεί, δεν περιορίζεται σε κάποια απλά ανθρωπιστικά στοιχεία που ασφυκτιούν σε μια στείρα ηθικολογία και συναισθηματολογία, αλλά φανερώνει την υπέρτατη αλήθεια της σωτηρίας μας που είναι ο παράδεισος. Δίνει τη διάσταση του μεγαλείου μιας αλληλοπεριχώρησης και κοινωνίας προσώπων που σφυρηλατεί το μυστήριο της ζωής του Θεού στους ανθρώπους.

  Η άλλη όψη αποκαλύπτεται στο πρόσωπο εκείνων που αρνούνται την αγάπη του Θεού. «Επείνασα γαρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν…». Κατ’ αναλογία, η άρνηση εδώ της αγάπης δεν συνιστά μια απλή απόρριψη, αλλά οντολογική απομάκρυνση από την ίδια τη ζωή που είναι ο Χριστός. Έτσι, η άρνηση της αγάπης του Θεού μεταβάλλει τη διακονία, την προσφορά και την θυσία σε φιλαυτία, εγωισμό, αυτάρκεια, ατομικισμό κ.α. Πρόκειται τελικά και στην μια και στην άλλη περίπτωση για επιλογή του ιδίου του ανθρώπου αν θα εισέλθει στην τροχιά της ζωής ή του θανάτου, του παραδείσου ή της κόλασης και όχι βέβαια καταδίκης του από τον Θεό.

  Αγαπητοί αδελφοί, η σημερινή περικοπή δεν ενσπείρει φόβο και πανικό στον άνθρωπο, αλλά συνιστά την πιο ισχυρή πρόσκληση γι’ αυτόν ν’ αφήσει ανοικτή την καρδιά του για να εισέλθει η Χάρη του Θεού, ως καρπός της αυθεντικής αγάπης, για να πλημμυρίσει όλη την ύπαρξή του. Τότε θα είναι σε θέση να βλέπει στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου του τον ίδιο τον Χριστό και να έχει «καλήν απολογίαν επί του φοβερού βήματός Του».

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος

ΠΗΓΗ

Πως πρέπει να μετανοούμε (Μικρός Ευεργετινός)

Νὰ μὴν ἀναβάλλουμε τὴ μετάνοια γιὰ τὸ μέλλον. Μετὰ τὸ θάνατο δὲν ὑπάρχει διόρθωση.

Τοῦ ἀββᾶ Μάρκου

Ἂν κάποιος πέσει σὲ μία ἁμαρτία καὶ δὲν λυπηθεῖ ἀνάλογα μὲ τὸ σφάλμα του, εὔκολα θὰ ξαναπιαστεῖ στὸ ἴδιο δίχτυ.

Ὅταν ἀποφεύγεις τὴν κακοπάθεια καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς, μὴν ἰσχυρίζεσαι πὼς θὰ μετανοήσεις μὲ ἄλλες ἀρετές, γιατὶ ἡ κενοδοξία καὶ ἡ ἀποφυγὴ τῆς κακοπάθειας ἀπὸ τὴ φύση τους ὑποδουλώνουν στὴν ἁμαρτία ἀκόμα καὶ μὲ εὔλογες προφάσεις.

Τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ

 Ἀδελφοί, ὁ τωρινὸς καιρὸς εἶναι καιρὸς γιὰ μετάνοια. Μακάριος λοιπὸν εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἔπεσε καθόλου στὰ δίχτυα τοῦ ἐχθροῦ. Μακάριος εἶναι γιὰ μένα κι ἐκεῖνος ποὺ ἔπεσε στὰ δίχτυα του, ἀλλὰ κατόρθωσε νὰ τὰ σκίσει καὶ νὰ τοῦ ξεφύγει ὅσο βρίσκεται στὴν παροῦσα ζωή. Αὐτός, ζώντας ἀκόμα σωματικά, μπόρεσε νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν πόλεμο καὶ νὰ σωθεῖ, ὅπως ξεγλιστράει τὸ ψάρι ἀπὸ τὸ δίχτυ. Γιατὶ τὸ ψάρι, καὶ νὰ πιαστεῖ, ἂν σκίσει τὸ δίχτυ καὶ ὁρμήσει πρὸς τὸ βυθό, ὅσο βέβαια εἶναι ἀκόμα στὸ νερό, σῴζεται. Ἂν ὅμως τὸ τραβήξουν στὴ στεριά, τότε πιὰ δὲν μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὸν ἑαυτό του. 

 Ἔτσι κι ἐμεῖς. Ὅσο εἴμαστε σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή, ἔχουμε πάρει τὴ δύναμη καὶ τὴν ἐξουσία ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ σπάσουμε μόνοι μας τὶς ἁλυσίδες τῶν θελημάτων τοῦ ἐχθροῦ, νὰ πετάξουμε τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν μας μὲ τὴ μετάνοια καὶ νὰ σωθοῦμε, κερδίζοντας τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἂν ὅμως μᾶς προφτάσει
τὸ φοβερὸ ἐκεῖνο πρόσταγμα, ἂν ἡ ψυχὴ χωριστεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ τὸ σῶμα μπεῖ στὸν τάφο, τότε δὲν μποροῦμε πιὰ νὰ βοηθήσουμε τὸν ἑαυτό μας - ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τὸ ψάρι, ποὺ τὸ τράβηξαν ἀπ᾿ τὸ νερὸ καὶ τὸ ἔκλεισαν μέσα σὲ δοχεῖο.

Ἀδελφέ, μὴν πεῖς, «Σήμερα ἁμαρτάνω καὶ αὔριο μετανοῶ», γιατὶ δὲν ἔχεις σιγουριά. Στὸν Κύριο ἀνήκει ἡ φροντίδα γιὰ τὸ αὔριο.

Τοῦ ἀββᾶ Ἰσαὰκ

Σ᾿ αὐτὰ ποὺ ἔχασες τὴν ἀρετή, σ᾿ αὐτὰ νὰ τὴν ἀποκτήσεις καὶ πάλι. Χρωστᾷς χρυσάφι στὸ Θεό; Δὲν δέχεται νὰ τοῦ δώσεις μαργαριτάρι. Ἔχασες, γιὰ παράδειγμα, τὴν ἁγνεία σου; Ὁ Θεὸς δὲν δέχεται ἀπὸ σένα ἐλεημοσύνη, ὅσο ἐπιμένεις στὴν πορνεία. Σοῦ ζητάει τὸν ἐξαγνισμὸ τοῦ σώματος, ἐπειδὴ αὐτὴ τὴν ἐντολὴ ἀθέτησες, νικημένος ἀπὸ τὸ φθόνο τοῦ διαβόλου. Τί κι ἂν πολεμᾷς τὸν ὕπνο ἀγρυπνώντας; Τί κι ἂν καταγίνεσαι μὲ τὴ νηστεία; Καθόλου δὲν θὰ σὲ ὠφελήσουν αὐτὰ ἐνάντια σ᾿ ἐκεῖνο τὸ πάθος. Γιατὶ κάθε ἀρρώστια, εἴτε ψυχικὴ εἴτε σωματική, μὲ τὰ δικά της καὶ κατάλληλα φάρμακα θεραπεύεται.

Ὅποιος πέφτει στὴν ἁμαρτία γιὰ δεύτερη φορά,

Άγιοι Οσιομάρτυρες Βασίλειος του Μιρώζ και Ιωάσαφ του Σνετνογκόρσκ

Οι Άγιοι Οσιομάρτυρες Βασίλειος και Ιωάσαφ έζησαν κατά τον 13ο αιώνα στην περιοχή του Πσκωφ της Ρωσίας.

Ο Άγιος Βασίλειος ήταν ηγούμενος της μονής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος του Μιρώζ ενώ ο Άγιος Ιωάσαφ ήταν ηγούμενος στη μονή του Γενεθλίου της Θεοτόκου του όρους Σνάτνα.

Οι Άγιοι μαρτύρησαν κατά το έτος 1299 όταν οι Γερμανοί επιτέθηκαν εναντίων του Πσκωφ και των μοναστηριών της περιοχής.

Tα ιερά λείψανα των αγίων βρίσκονται στον Καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδος του Πσκώβ.Η μνήμη τους τιμάται στις 4 Μαρτίου.

Πολλές από τι θαυματουργικές θεραπείες του Αγ.Ιωάννου της Κροστάνδης έγιναν με την Θεία Μετάληψη

Σεμενὼφ-Τιὰν-Σάνσκυ Ἀλέξανδρος (Ἐπίσκοπος)

 Πολλές ἀπό τίς θαυματουργικές θεραπεῖες τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης (1829­-1908), τοῦ σύγχρονου κοσμαγάπητου ἁγίου τοῦ ρωσικοῦ βορρᾶ, ἔγιναν μέ τή θεία μετάληψη. Ἡ ἰαματική του δύναμη ἐκδηλωνόταν κυρίως τήν ὥρα τῆς μεταδόσεως τῶν ἀχράντων Μυστηρίων.Μέ τή βαθειά πίστη πού ἐνέπνεε, οἱ ἀσθενεῖς κοινωνοῦσαν πραγματικά «εἰς ἴασιν ψυχῆς τε καί σώματος». 

Ὁ ἱερέας Βασίλειος Σοῦστιν διηγεῖται πώς, ὅταν ἦταν πολύ νέος ἀκόμα, ὁ πατέρας του ἀρρώστησε βαριά ἀπό φυματίωση τοῦ λάρυγγα.

Ὁ καθηγητής Σιμανόφσκυ δήλωσε πώς ὁ ἀσθενής ἔχει ζωή μόνο γιά δέκα μέρες. Ὁ π. Ἰωάννης βρισκόταν τότε στήν Κρονστάνδη. Τοῦ ἔστειλαν τηλεγράφημα. Σέ πέντε μέρες ἔφτασε.
- Γιατί δέν μέ πληροφορήσατε πὼς ἀρρώστησε τόσο βαριά; Θά ἔφερνα μαζί μου τή θεία Κοινωνία. Καί, γυρίζοντας στόν ἄρρωστο, ρώτησε:
«Πιστεύεις πὼς μέ τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ μπορῶ νά σέ βοηθήσω;».
Ἐκεῖνος ἔγνεψε καταφατικά. Τότε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ φύσηξε στό στόμα του τρεῖς φορές σέ σχῆμα σταυροῦ. Ὕστερα χτύπησε μέ τό χέρι τό τραπεζάκι πού εἶχε τά γιατρικά καί εἶπε:

Ενάρετος δεν είναι ο θεωρητικός της αρετής,αλλά ο εργάτης της αρετής

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

 ΣΤΙΣ ∆ΙΑΦΟΡΕΣ συναντήσεις πού πραγµατοποιοῦν οἱ χριστιανοί συχνά γίνεται λόγος γιά ἐνάρετους ἀνθρώπους, πού εἶναι ἀνάµεσά µας καί προσφέρουν σηµαντικό πνευµατικό ἔργο. Περιγράφονται γεγονότα καί καταστάσεις µέ ἐνθουσιασµό καί ὑπερβολή καί δηµιουργοῦνται ἐντυπώσεις ἀδικαιολόγητες, γιατί ἡ πραγµατικότητα εἶναι διαφορετική. Αὐτό συµβαίνει, γιατί ἀγνοοῦν οἱ ἄνθρωποι ὅτι ἄλλο εἶναι ἡ γνώση τῶν ἀρετῶν καί ἄλλο ἡ ἀπόκτησή τους.

Οἱ θεολόγοι καί οἱ ἱεροκήρυκες µιλοῦν µέ ἄνεση καί ἐνθουσιασµό γιά τίς ἀρετές, ἀλλά γιά τόν κόπο καί τόν ἱδρώτα πού ἀπαιτεῖ ἡ ἀπόκτησή τους δέν κάνουν λόγο!

Ὁ Άγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει ὅτι «ἀρετή πού δέν ἀσκεῖται ἔµπρακτα, γρήγορα, κάτω ἀπό τήν ἐπήρεια τῶν διαφόρων περιστάσεων, ἐξαφανίζεται». Ἐνάρετος λοιπόν δέν εἶναι ὁ θεωρητικός τῆς ἀρετῆς, ἀλλά ὁ ἐργάτης τῆς ἀρετῆς. Ὄχι αὐτός πού µελετάει, µιλάει καί γράφει γιά τήν ἀρετή, ἀλλά αὐτός πού ταπεινά τηρεῖ τίς ἐντολές, δέν κάνει θόρυβο, συναισθάνεται τίς ἀδυναµίες του καί ζητάει τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Αὐτός πού συνήθως δέν µπορεῖ νά περιγράψει ὅσα βιώνει, οὔτε προθυµοποιεῖται νά διδάξει σχετικά. Ὡστόσο ἡ ζωή του µιλάει στούς ἄλλους, τούς παραδειγµατίζει καί τούς διδάσκει.

 Τό περί ἀρετῆς θέµα εἶναι πολύ σοβαρό καί χρειάζεται προσοχή. ∆υστυχῶς, βλέπουµε καθηµερινά ἀνθρώπους µέ «ἀρετές» νά µᾶς ἀπογοητεύουν µέ τή συµπεριφορά τους καί τίς ἐπιλογές τους.
 Πέφτουµε ἀπό τά σύννεφα καί σκανδαλιζόµαστε. Εἶναι νευρικοί, ἀνυπόµονοι, φιλόδοξοι, ὑποκριτές, περίεργοι, φίλοι τῆς κατάκρισης ἀλλά καί τῶν ἀρνητικῶν καί µαύρων λογισµῶν. Ἐνῶ ἐµεῖς νοµίζαµε ὅτι εἶχαν ἀνέλθει καί τίς τελευταῖες βαθµίδες τῆς κλίµακας τῶν ἀρετῶν.
 Οἱ ἀδυναµίες τους ἀποκα-λύπτονται, ὅταν ἀντιµετωπίζουν διάφορες δυσάρεστες καταστάσεις ἤ ὅταν δέν ἔχουν τό πρῶτο λόγο στό περιβάλλον τους. Αὐτό φαίνεται περισσότερο στούς προβεβληµένους κληρικούς, οἱ ὁποῖοι βιώνουν γεγονότα πού δέν τούς ἀρέσουν, ἀλλά κρύβουν τήν ἐνόχλησή τους καί ἐµφανίζονται ὡς ἀνώτεροι καί ἀνεπηρέαστοι. Ἔρχονται ὅµως ὧρες ὅπου τά τείχη τῆς ὑποκρισίας πέφτουν καί ἡ πραγµατικότητα ἐµφανίζεται σέ ὅλο τό µεγαλεῖο.

 Τότε ἡ ἀπογοήτευση εἶναι πικρή. Καί διερωτᾶται κανείς. Ποῦ εἶναι οἱ ἀρετές; Γιατί χάθηκαν τόσο ξαφνικά;

Εἶναι ἀνάγκη νά χτίζουµε τήν πνευµατική µας ζωή σέ γερά θεµέλια, δηλαδή στήν ἀκριβῆ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Μόνο τότε θά ἔχουµε πραγµατική πρόοδο. Ἐάν ἡ θεωρία µας δέν εἶναι βιωµατική, οἱ «ἀρετές» µας θά ἐξανεµίζονται καί θά γινόµαστε χειρότεροι καί ἀπό τούς κοσµικούς.

Ορθόδοξος Τύπος, 19/02/2016

πηγή

Οι πατάτες και το μίσος

  
Μια δασκάλα σκέφτηκε να βάλει τους μαθητές στην τάξη της να παίξουν ένα παιχνίδι. Είπε λοιπόν στα παιδιά, να φέρει το κάθ’ ένα, μια πλαστική σακούλα, που θα περιέχει μέσα μερικές πατάτες. Σε κάθε πατάτα θα δώσει ένα όνομα από τους ανθρώπους που μισεί. Έτσι, ο αριθμός των πατατών που κάθε παιδί θα έβαζε στη σακούλα του θα ήταν ανάλογος των ανθρώπων που μισεί.

Την άλλη μέρα κάθε παιδί, έφερε από μια σακούλα με πατάτες, με το όνομα των ανθρώπων που μισούσαν, γραμμένο πάνω σε κάθε πατάτα. Κάποια παιδιά είχαν δύο πατάτες μέσα στη σακούλα, άλλα τρεις, άλλα πέντε και άλλα περισσότερες. Η δασκάλα είπε μετά στα παιδιά, να κουβαλούν για μερικές μέρες μαζί τους την πλαστική σακούλα με τις πατάτες, όπου και αν πηγαίνουν.

Ύστερα από κάποιες μέρες, τα παιδιά άρχισαν να διαμαρτύρονται, λόγω της δυσάρεστης οσμής που άφηναν οι πατάτες οι οποίες άρχισαν να σαπίζουν. Άλλωστε, αυτοί που είχαν περισσότερες πατάτες στη σακούλα, έπρεπε να αντέξουν επιπλέον και το μεγαλύτερο βάρος τους. Όταν το παιχνίδι τελείωσε, τα παιδιά ανακουφίστηκαν αφού απαλλάχτηκαν από το βάρος αλλά και από τη δυσοσμία των χαλασμένων πατατών.
Η δασκάλα ρώτησε τα παιδιά: «Πώς αισθανθήκατε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού;.
Τα παιδιά διαμαρτυρήθηκαν για το γεγονός ότι έπρεπε να κουβαλούν παντού μια τσάντα με πατάτες και μάλιστα χαλασμένες με άσχημη μυρωδιά..

Στη συνέχεια, η δασκάλα τους αποκάλυψε το κρυμμένο νόημα πίσω από το παιχνίδι. «Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν έχετε μίσος για κάποιον μέσα στην καρδιά σας. Η δυσωδία από το μίσος θα φωλιάσει στην ψυχή σας και θα το μεταφέρετε μαζί σας όπου κι αν πάτε συνεχώς. Αν δεν μπορείτε να ανεχθείτε τη μυρωδιά των σάπιων πατατών για μερικές μόνο μέρες, μπορείτε να φανταστείτε πως είναι να έχετε τη δυσωδία του μίσους στην ψυχή σας για μια ζωή;

Ηθικό Δίδαγμα: Ας Προσπαθήσουμε να αποβάλλουμε το μίσος που τυχόν έχουμε για τους άλλους κι ας τους συγχωρέσουμε, ώστε να μην έχουμε το βάρος στην καρδιά μας για μια ζωή...πηγή

Με αφορμή ένα θάνατο...

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Ο απροσδόκητος θάνατος του γνωστού τραγουδιστή γέννησε προβληματισμούς. Συγκίνηση, σχόλια πάνω στην ματαιότητα της ζωής, ένα αίσθημα αδικίας, οργή εναντίον εκείνων που τόλμησαν να τον κρίνουν για επιλογές του, θαυμασμός για το ότι υπήρξε ουσιαστικά αυτοδημιούργητος, κριτική από κάποιους για το ότι, παρασυρμένος από την επιπολαιότητα της νεότητας, δεν τήρησε τους κανόνες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, θυμός για το κράτος που δεν συντηρεί τους δρόμους όπως πρέπει και... θέαμα. Όλα ένα θέαμα! Δηλώσεις ανθρώπων του χώρου, αναρτήσεις στο Facebook από επώνυμους και ανώνυμους, μία απόπειρα έκφρασης της κατάπληξης για την απώλεια, αίσθηση συμμετοχής με την παρακολούθηση της κηδείας.

  Είναι σύμπτωμα παρακμής της κοινωνίας μας ό,τι έγινε;

Κράτα με Χριστέ, μη Σου φύγω

Ούτε αυτά που έκανα, ούτε αυτά που κάνω,

ούτε αυτά π’ αλλοίμονο μπορεί να ξανακάνω,

τόσο πονούνε τη ψυχή, μα όχι παραπάνω

όσο ο φόβος Κύριε ότι Εσένα χάνω.

Κράτα με Κύριε γερά, φοβάμαι μη Σου φύγω,

την ελευθερία μου να Σ’ αρνηθώ Σου παραδίδω.

Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ Θεού ελέησον με

Σε πρόδωσα ξανά, μετάνιωσα, συγχώρησον με.

Κύριε Ιησού Χριστέ κράτα με, μη Σου φύγω

σε κάθε βήμα μακριά Σου, μόνο πληγές ανοίγω

Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ Θεού ελέησον με

αμάρτησα πολύ και πόνεσα, συγχώρησον με

Β.Κ.

Εμπνευσμένο από τη φράση του μακαριστού γέροντα Ιωήλ Γιαννακόπουλου: Κράτα με Χριστέ, μη Σου φύγω

πηγή

Η καταδίκη των μεγάλων, από τα χέρια των παιδιών...

π. Θωμάς Ανδρέου

Ένας αγαπητός φίλος, κοινοποίησε στο προσωπικό του προφίλ σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, τρεις εικόνες, τρεις ζωγραφιές από τα χέρια μικρών προσφυγόπουλων που αυτές τις ημέρες βρέθηκαν στην Ελευθερούπολη μαζί με δεκάδες ακόμα πρόσφυγες από την ματωμένη Συρία...

Του ζήτησα λοιπόν την άδεια να τις ''χρησιμοποιήσω'' , ώστε να ξυπνήσω την σκέψη μου και τον ευχαριστώ θερμά γιατί το δέχτηκε. Με πληροφόρησε, πως κυρίες της Φιλοπτώχου αδελφότητος Ελευθερουπόλεως, έφεραν στα μικρά παιδιά που βρίσκονται μέσα στο κλειστό γυμναστήριο της πόλεως, είδη ζωγραφικής, να τα απασχολήσουν, να ξεχαστούν για λίγο μέσα σε εικόνες και χρώματα...

Πώς μαλακώνει μια σκληρή καρδιά;(Από το βίο του Αγ.Νικολάου Πλανά)

Στην οικογένεια που συχνότατα πήγαινε ο Παππούς (άγιος Νικόλαος Πλανάς), τον χώρο τους εντός της αυλής τον είχε νοικιάσει ένας τσαγκάρης κομουνιστής, εκ των σημαινόντων στελεχών. Το μίσος του προς όλους, και εξαιρετικώς προς τους ιερείς, δεν είχε όρια. Εκεί που εργαζόταν παραληρούσε μονολογώντας, από πού θα αρχίσει με την παρέα του να σφάζουν τους παππάδες.

Και έλεγε:
- «Πρώτα – πρώτα, θα σφάξουμε τους παπάδες της Ζωοδόχου Πηγής».
Και έλεγε συνέχεια και για τους άλλους. Όπως σας είπα αυτός εργαζόταν εντός της αυλής. Ο Παππούς με την καλοσύνη του πήγε κοντά του και του λέει:
- «Καλησπέρα, παιδί μου».
Εκείνος, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του από την δουλειά του, κάτι μουρμούρισε. Το άλλο Σάββατο πήγε πάλι ο Παππούς:
- «Καλησπέρα, Λουκά μου».
Εκείνος του απάντησε «καλησπέρα», και πάλι χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του. Σε τρίτη επίσκεψη, του λέει πάλι ο Παππούς:
- «Καλησπέρα, Λουκά μου, τι κάνεις παιδί μου»;
Εδέησε να πει «καλά, παππού».

Συνέχεια ο Παππούς να τον επισκέπτεται εκεί που δούλευε, ώσπου έσπασε ο πάγος. Σηκώνεται από τη δουλειά του, τού ασπάζεται με σεβασμό το χέρι, και λέει σε μας:
- «Όταν θα σκοτώσουν τους παπάδες, εγώ θα πω για τον παπα-Νικόλα να μην τον σκοτώσουν. Και όχι μόνο θα πω, αλλά θα τον περιφρουρήσω».

Κατόπιν όταν ερχόταν ο Παππούς, έσπευδε αυτός να τον συναντά και να του φιλά το χέρι. Ούτε ήξερε ο Παππούς τις προθέσεις του, ούτε από κομμουνισμό είχε ιδέα, ούτε και την μεταβολή του κατάλαβε -έτσι νομίζουμε εμείς.- Ποιος ξέρει πώς έβλεπε αυτός με το διορατικό της ψυχής του.

Λοιπόν, ο κομμουνιστής αυτός, όσα κηρύγματα και αν άκουγε και όσες συμβουλές να του έλεγαν, τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να επιδράσει στην πωρωμένη ψυχή του, όσο η αγαθότητα του πολιού αυτού γεροντάκου, με το να τον επισκέπτεται όρθιος κάθε φορά, αδιαφορώντας αν αυτός κατ’ αρχήν τον περιφρονούσε. Με την ευχούλα του Παππούλη μετανόησε. Και όταν σε λίγο καιρό αρρώστησε με μία ασθένεια (παράλυση των κάτω άκρων των ποδιών του) και πέθανε σε ηλικία 30 ετών, εκοιμήθη ως καλός χριστιανός και χωρίς να… σκοτώσει κανέναν.

Αυτήν την επίδραση είχε η φυσιογνωμία του Παππού σε όσους τον γνώριζαν. Και για αυτό δεν είχε εχθρό κανέναν. Μόνο τον σατανά, αλλά και αυτόν τον εκμηδένιζε δια της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, που είχε εγκατασταθεί στην ψυχή του».

''Ο άγιος παπα-Νικόλας Πλανάς'', εκδόσεις Αστήρ σελ. 62-63

«Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς»

 

Tον 5ο αιώνα μ.Χ. βασίλευε στην Κωνσταντινούπολη ο Θεοδόσιος ο Μικρός. Ευλαβής ο αυτοκράτορας, μα στα χρόνια του ξεφύτρωναν η μία μετά την άλλη οι αιρέσεις. Συχνά αυτές πλανούσαν απ΄ τη σωστή πίστη και τον ευσεβή λαό αλλά ακόμη και τους άρχοντες και τους ιερείς.
Τώρα βγήκανε κάποιοι που λέγανε πως στον Αγγελικό Ύμνο που λέμε κάθε τόσο οι πιστοί, στο «Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς» πρέπει, τάχα, να προσθέσουμε και τις λέξεις «ο σταυρωθείς δι΄ ημάς».

 Αρκετοί πιστοί παρασύρθηκαν. Πολλοί άλλοι μπερδεύτηκαν. Οι λέξεις δεν τους φαινότανε κακές, αντίθετα και σωστές ήταν και την αλήθεια φανέρωναν… Άλλοι πάλι λέγανε πως το σωστό ήταν να λέγεται ο Ύμνος όπως τους τον μάθανε οι πιο παλιοί και να μην προσθέσουν τίποτα. Κι έτσι υπήρχε απορία και διαμάχη.....

Προσεύχονταν γι΄ αυτό κι οι Επίσκοποι κι ο Αυτοκράτορας και οι πιστοί. Κι ο Θεός έδειξε πώς έπρεπε, σωστά να Τον υμνούνε: Επέτρεψε κι έγινε ένας φοβερός σεισμός. Όλος ο λαός, άρχοντες και βασιλιάς και Πατριάρχης βγήκαν στους δρόμους. Πήραν σταυρούς και λάβαρα, εικόνες και εξαπτέρυγα κι εκεί, έξω από τη Βασιλεύουσα, κάνανε λιτανεία. Με δάκρυα προσεύχονταν στον Θεό να σώσει την Πόλη, να σώσει τις ζωές τους.

 Ο σεισμός ασταμάτητος συνεχιζότανε…

Κι εκεί, μπροστά στα μάτια ολονών έγινε το θαύμα: Ένα παιδάκι, απ΄ αυτά που ακολουθούσαν τη λιτανεία, ξαφνικά, αρπάχτηκε – σαν από αόρατα χέρια – κι άρχισε ν΄ ανεβαίνει στον ουρανό. Σταμάτησαν όλοι, σαστισμένοι κι αμίλητοι στράφηκαν προς τα πάνω κι έβλεπαν το θαυμαστό σημείο.
Χάθηκε στον ουρανό το παιδί. Τι έγινε; Πώς έγινε; Τι να σήμαινε άραγε αυτό;
«Κύριε ελέησον!» ήτανε η προσευχή σ΄ όλων τα χείλη. «Κύριε ελέησον!».
Πέρασε ώρα. Και να, σαν να ΄τανε καθισμένο σ΄ ένα σύννεφο, σιγά-σιγά κατέβηκε ξανά το παιδί και στάθηκε ανάμεσά τους.

Εκεί, μπροστά σε όλους, μπροστά στον Πατριάρχη και τον Αυτοκράτορα είπε με δυνατή φωνή:
– Στον ουρανό, οι αγγελικοί χοροί ψάλλουνε τον Τρισάγιο Ύμνο, ασταμάτητα, χωρίς τις λέξεις «ο σταυρωθείς δι΄ ημάς». 
 Παντού στον ουρανό αντηχεί το «Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς».
Και λέγοντας τα τελευταία λόγια, άφησε την ψυχή του στα χέρια του Θεού. Την ίδια στιγμή σταμάτησε κι ο σεισμός.

Πόσο προσεκτικοί είμαστε όταν προφέρουμε τον αγγελικό ύμνο, όπως τον ψάλλουν οι άγγελοι στον ουρανό;

πηγή/αντιγραφή

Η προσευχή των παιδιών

Μιλάω στο Θεό Πατέρα μου.

Και του ζητώ, και του ζητώ...

Κάποτε, που σταματώ,

Τον ακούω να μου λέει:

- Τι άλλο; Τι άλλο; Πες μου!...

(Διονύσης Ν. Πόθος)

Όταν ρωτώ ως πνευματικός «προσεύχεσαι;», συνήθως η απάντηση είναι καταφατική. Στην πορεία όμως ανακαλύπτω ότι αυτή η «προσευχή» είναι βασικά ένας κατάλογος αιτημάτων. Ο δυνατός Θεός, ως παντοδύναμος, που τα έχει και τα μπορεί όλα, δίνει στα αδύνατα πλάσματά Του...

Η αντίληψη μιας τέτοιας σχέσης με το Θεό δεν είναι απλά παιδική αλλά θρησκευτική. Είναι η βάση των θρησκειών που αναζητούν στήριγμα και βοήθεια, για να δώσουν στους ανθρώπους το δυνατό Θεό, ώστε να νικήσουν τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες της ζωής.

Ο Θεός της Ορθοδοξίας είναι ο «παθών», ο Εσταυρωμένος, ο ζητιάνος της αγάπης μας, ο αδύνατος μπροστά στην ανθρώπινη ελευθερία. Γι’ αυτό και ο όντως δυνατός! Μια δύναμη που δεν συντρίβει αλλά ανορθώνει. Γιατί είναι η δύναμη της αγάπης.

Γίνεται ο Πατέρας μας και εμείς τα παιδιά Του. Η σχέση μας είναι στενή, ουσιαστική, δυνατή. Γι’ αυτό και υπάρχει η άνεση να ζητήσεις πάλι και πολλάκις ό,τι θέλεις, όπως το θέλεις κι όταν το θέλεις. Όπως ακριβώς το μικρό παιδί. Μέσα στην ανωριμότητά του, που θεωρεί όλο τον κόσμο δικό του και τον πατέρα του ικανό για όλα, ζητά και ζητά και ζητά...

 Από την άλλη στέκεται ο Πατέρας, που δίνει και δίνει και δίνει... Κάποτε παραπάνω και από τις προσδοκίες μας! Όμως, επειδή είναι όντως Πατέρας, θέλει και να παιδαγωγήσει το παιδί του, να το μάθει πως η συνεχής αίτηση και η συνεχής ανταπόκριση δημιουργεί άνθρωπο εγωκεντρικό, ανώριμο και ανίκανο να ζήσει και να χαρεί τον εαυτό του, το δόσιμο, τη δημιουργία, τον όμορφο κόσμο μας.

Δεν είναι έκφραση της ανωριμότητάς μας το να μην δεχόμαστε και την άρνηση ή τη σιωπή του Πατέρα μας; Δεν ενεργεί σωστά, όταν σιωπά ή λέει όχι, μπροστά σε τέτοιο παιδί;

Ένας χαρτοπαίκτης έλεγε με σιγουριά: «εμένα ο Θεός με αγαπά. Όταν χάνω, τον παρακαλώ να με βοηθήσει και με βοηθά!». Θα έλεγε κάποιος πως είναι η φαντασία του, ο Θεός δεν ασχολείται μ’ αυτά. Νομίζω πως ο χαρτοπαίκτης έχει δίκαιο! Γιατί να μην κατανοήσω τη συγκατάθεση του ουράνιου Πατέρα ως τον τρόπο που θα του δείξει την αγάπη Του; Δεν θα πρέπει να μιλήσει στη γλώσσα που κατανοεί αυτή την αγάπη; Κι όταν βεβαιωθεί γι’ αυτή, δεν θα μπορεί να πει τ’ αντίθετο στην ερχόμενη παιδαγωγία που θα τον βοηθήσει να προχωρήσει πιο πέρα «από τα πρόσκαιρα στα αιώνια».

Έχουμε ένα Θεό που θέλει να λέγεται ΠΑΤΕΡΑΣ, δηλαδή τρέφει τα παιδιά με την αγάπη Του. Να μπορούσαμε να νιώσουμε δυναμικά την αγάπη Του! Τότε θα υπομέναμε, θα ελπίζαμε, θα εμπιστευόμαστε. Τότε θα πήγαζε από μέσα μας η χαρά, η ασφάλεια, η ειρήνη και η ευχαριστία που έχουμε τέτοιο Πατέρα, ακόμα και τις στιγμές που «η αγάπη Του σπάζει κόκκαλα».

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Πηγή