Αγίες Ζηναΐδα και Φιλονίλλα οι αδελφές(+11 Οκτωβρίου)

Οι Αγίες Ζηναΐδα και Φιλονίλλα ήταν αδελφές μεταξύ τους και διακρίθηκαν για την έμπρακτη πίστη τους. Η καταγωγή τους ήταν από την Ταρσό της Κιλικίας. Μερικοί συναξαριστές αναφέρουν ότι ήταν συγγενείς του Αποστόλου Παύλου, αλλά τα ονόματα τους δεν έχουν κάτι το Εβραϊκό και επομένως ο ισχυρισμός αυτός δεν έχει βάση.

 Βέβαιο όμως είναι, ότι ήταν γυναίκες που διακρίθηκαν για τη θερμή τους πίστη, ήταν πολύ μορφωμένες και γνώριζαν την ιατρική τέχνη που εξασκούσαν με τρόπο εντελώς φιλανθρωπικό και φιλάδελφο. θεράπευαν δηλαδή δωρεάν, και έτρεχαν αυτές στους ασθενείς και όχι το αντίθετο. Η θεραπευτική τους ικανότητα ενεργούσε πάντα με επιτυχία, ενισχυόμενη από τη Θεία Χάρη.

Η παροχή των ιατρικών υπηρεσιών τους, τις βοηθούσε θαυμάσια στο να εργάζονται και για την πίστη. Κοντά σε κάθε άρρωστο και στην οικογένεια αυτού, γίνονταν διδασκάλισσες του Ευαγγελίου. Παρηγορούσαν και μαλάκωναν με τα λόγια τους και τους τρόπους της χριστιανικής αγάπης και ελπίδας, καρδιές τραυματισμένες από τις συμφορές της ζωής. Ευτύχησαν μάλιστα να φωτίσουν, αρκετούς απίστους στη χριστιανική ζωή.

Κάποτε έφτασαν στην πόλη Δημητριάδα, όπου και διέμειναν σε ένα σπήλαιο. Κατά την διαμονή τους στο σπήλαιο αυτό η Ζηναΐδα θεράπευε από κάθε ἀσθένεια όσους προσέτρεχαν σε αυτήν για βοήθεια. Η Φιλονίλλα έκανε μακροχρόνιες νηστείες και πραγματοποίησε πολλές θαυματουργές θεραπείες και άλλα θαύματα.
Και οι δυό Αγίες κοιμήθηκαν εν ειρήνη στο σπήλαιο.Η μνήμη τους τιμάται στις 11 Οκτωβρίου

πηγή/αντιγραφή

Ας πιστέψουμε επιτέλους στην Ανάσταση!

Σκέψεις στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής 9 Οκτωβρίου 2016 (Η ανάσταση του υιού της χήρας της Ναΐν, Λουκ. ζ’, 11-16

 Κάποτε είπανε στο Γέροντα της Σκήτης ότι δυο χριστιανές απ’ την πόλη κατέληξαν πόρνες και ζούσαν των άλλων την κατακραυγή. Τότε, ο Γέροντας έκανε προσευχή κι ήλθε σε έκσταση. Είδε ότι κοινωνά τους πιστούς και πολλών τα πρόσωπα μπροστά στο Ποτήριο άλλαζαν, μεταμορφώνονταν σε φιγούρες αλλόκοτες! Άλλα έλαμπαν ενώ τα ρούχα τους χιονοφεγγόφωτα έλαμπαν εξίσου. Στην ουρά ήταν κι αυτές οι δύο γυναίκες. Όταν πλησίασαν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, φωτίστηκε η μορφή τους με θαβώριο φως. Αμέσως ο Γέροντας σάστισε! Ρώτησε στην έκστασή του τον Κύριο αν ό, τι του είχανε γι’ αυτές μηνύσει ήταν αληθές: η απάντηση του Κυρίου ήταν καταφατική. 
Μα, πρόσθεσε ο Δικαιοκρίτης, ότι ακόμα και μέσα απ’ την κόλαση που είχανε διαλέξει για τη ζωή τους, ακόμη και μέσα από ‘κει, ο ίδιος σε μετάνοια τις κάλεσε. Έπειτα δώσαν ό, τι είχαν στους φτωχούς κι από ταπείνωση δεν απαντούσαν στον περίγελο των επικριτών τους, που συνεχίστηκε παρότι άλλαξαν ζωή.

 Ο Χριστός είναι πιό δυνατός απ’ τον θάνατο. Χωρίς Ανάσταση, η πίστη μας, μάταιη (Α’ Κορ. ιε’, 17). Κι ο Παύλος που τούτο μας λέει, ήταν αυτός που ανέβηκε μέχρι τον “τρίτο ουρανό” (Β’ Κορ. ιβ’ 1-6) βιώνοντας της Ανάστασης την δόξα: την έζησε την Ανάσταση, δεν μιλά θεωρητικά! 
 Ο Χριστός είναι πιο δυνατός απ’ τον θάνατο γιατί είν’ ίδιος Ανάσταση. Αυτός Ανάσταση, Αυτός και Ζωή. Κάθε σελίδα του Ευαγγελίου σ’ αυτήν την Ανάσταση μας καλεί. 
Η χήρα της Ναΐν πίστεψε ότι Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός. Πίστεψε κι ας μην το κραύγασε. Αυτός που ανέστησε το παιδί της, είναι το Όντως Εφετόν, η πιο γλυκιά δηλαδή επιθυμία και προσδοκία, μόνος καρδιογνώστης. Αυτός ήξερε και την καρδιά των δυο εκείνων γυναικών και μεταμόρφωσε το πάθος τους σε αρετή, την εμμονή σ’ ελευθερία. Ο Χριστός για να μας σηκώσει απ’ τον θάνατο, θέλει να δει ότι αναγνωρίζουμε τι είν’ αυτό που με θάνατο μας δένει. Στον πλούσιο λέει “πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου κι ακολούθησέ με” (Ματθ. ιθ’, 21).
 Ο νέος προτίμησε τα χρήματα, τον θάνατό του, ό, τι δηλαδή του στέρησε στο τέλος τον Χριστό. Ο νέος της Ναΐν μας λέει ότι ο θάνατος δεν κάνει εξαιρέσεις. Κι όπως δεν κοιτά ηλικίες, μπορεί ‘να ναι και πολύπτυχος: θάνατος δεν είναι μονάχα ο αναμενόμενος, η λήξη της ζωής, μα κι ό, τι μας στερεί την όντως Ζωή, σε τούτη ‘δω, ακόμα, που περνάμε.

 Απ’ τον θάνατο που διαλέγαμε, μας ανασταίνει ο Χριστός. Είδαμε το που τέλος πάντων φταίμε: μα το κυριότερο; Το αναγνωρίσαμε. Λένε πολλοί χριστιανοί, ότι εξομολογούνται “στην εικόνα”. Πάντα, τα εύκολα προτιμάμε! Θέλει κότσια κανείς να πάει στο πετραχήλι του πνευματικού, μάθε και λίγο αδελφέ μου την ταπείνωση! Όπως οι γυναίκες εκείνες που έλαμπαν από φως: η αμαρτία τους έγιν’ ανάμνηση κι όταν κρίνονταν απ’ τους άλλους, ακόμη κι όταν η ζωή τους άλλαξε, δεν αντιδρούσαν: είχαν απ’ την αμαρτία αναστηθεί. Ήξεραν καλά από ταπείνωση… Αυτό είναι που θα πει απόλυτη ελευθερία. 
Η νεκρική πομπή του νέου της Ναΐν είναι η ζωή μας, η δική μου κι η δική σου. Χήρα και μάνα μας, τα μέσα μας που ξέρουν την αλήθεια και θρηνούν για την στροφή μας στη θανή. Ας πιστέψουμε επιτέλους ότι ο Χριστός μας ανασταίνει, ας πιστέψουμε ότι Αυτός είναι η Ανάσταση, αλλιώς η πίστη μας στ’ αλήθεια μάταιη φαίνει. Μαζί μ’ αυτήν και το κήρυγμα κενό, χωρίς περιεχόμενο (Α’ Κορ. ιβ’, 14).

Ιάσων Ιερομ.

πηγή

«Χαρμολύπη της Ρωμιοσύνης» – Αδελφότητα Θωμάδων, Φανάρας, Αχτινούδης (βίντεο)

Μια μοναδική συλλογή παραδοσιακών τραγουδιών την οποία επιμελείται η αδελφότητα των Θωμάδων από την Μικρά Αγία Άννα του Αγίου Όρους. 

Μαζί συμμετέχουν οι Άγγελος Αχτινούδης και Γιώργος Φανάρας. 

Η αδελφότητα των Θωμάδων θεωρείται μιά από τις καλύτερες αδελφότητες ψαλτών στο Άγιο Όρος, που συνεχίζει πιστά μια παράδοση αιώνων. Αξίζει να τους ακούσετε στο παρακάτω βίντεο.

πηγή

Παρακλητικός κανόνας του Οσίου πατρός ημών ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ(+10 Οκτωβρίου)

****Παρακλητικός κανόνας του Οσίου πατρός ημών ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

****Ο Όσιος στάρετς Αμβρόσιος της Όπτινα(+10 Οκτωβρίου 1891)

Τραγούδι των αγίων Ευλαμπίου και Ευλαμπίας

Μικρογραφία Μηναίου Οκτωβρίου(β μισό 11ου αιώνα)

Τρίτο αιώνα των διωγμών τα δυο αδέρφια ζούσαν

εκεί στη Νικομήδεια που τόσο αγαπούσαν.

Όταν βγήκε διάταγμα για τους διωγμούς πηγαίνουν

μαζί με άλλους χριστιανούς και σ' όρος ανεβαίνουν

Δεν πήγαιναν αυτόκλητοι ώστε να μαρτυρήσουν

πριν του Θεού το θέλημα καλά να το γνωρίσουν.

Μια μέρα τον Ευλάμπιο τον στέλνουν για να φέρει

ψωμί, καθώς πεινάσανε μες στου βουνού τα μέρη

Στην πόλη κατεβαίνοντας στέκεται και διαβάζει

το διάταγμα πως Μάξιμος έπαρχος διατάζει

όπου κι αν δούνε χριστιανό να του τον παραδώσουν.

Οι ειδωλολάτρες πάραυτα τον παίρνουν να τον δώσουν

στον έπαρχο της πόλης τους για να τον ανακρίνει

Ο Ευλάμπιος ακλόνητος στην πίστη του θα μείνει

και έτσι τα μαρτύρια αρχίζουν για τον άγιο

καθώς ήτανε αίτημα των βασιλέων πάγιο.

Μονή Διονυσίου(1547)

Ο Διοκλητιανός διέταζε απ' τη Ρώμη

και ο Μεξιμιανός μαζί, δυο ήτανε οι θρόνοι

Οι μέρες σαν περνούσανε, πήγε η Ευλαμπία

να μάθει του Ευλάμπιου ποια ήταν η αιτία

που τόσο αργοπόρησε και δεν ξανάρθε πίσω

Τον βρίσκει στα μαρτύρια. "Κι εγώ δε θα γυρίσω

Ευλάμπιε, απ' τον Κύριο, ζήτα να μαρτυρήσω

Ζήλεψε η ψυχούλα μου, θέλω στη Βασιλεία

πάλι μαζί να είμαστε. Στην άγια Ασυλεία

αδέρφια, όπως στη ζωή ήμασταν, κι αιωνίως

εκεί να παραμείνουμε, στο λέω εναγωνίως."

Το λόγο δεν απόσωσε κι ο Μάξιμος θυμώνει

Καμίνι, με πολλά υγρά ποικίλλα, το πυρώνει

και τα αδέρφια σπρώχνοντας μέσα εκεί τα βάζει

Αλώβητα μένουν αυτά μες στο ζουμί που βράζει

και οι διακόσιοι θεατές μ' ένα στόμα φωνάζουν

"Είναι μεγάλος ο Θεός των αδερφών που βράζουν

και δεν παθαίνουν τίποτα. Κι εμείς, λοιπόν, μαζί τους

Γινόμαστε και χριστιανοί μα και ακόλουθοί τους"

Οργίστηκε ο τύραννος, τους αποκεφαλίζει

μαζί με τον Ευλάμπιο. Το αίμα συγκλονίζει

την Ευλαμπία, τρυφερή σαν μίσχος ανεμώνης

και της αγίας της ψυχής του ουρανού ο Κόμης

την παίρνει στα χεράκια Του προτού ν' απλώσουν χέρι

οι δήμιοι με τα σπαθιά, κοντά Του να τη φέρει.

πηγή

«Σ’ευχαριστώ που ήσουν μαζί μου, έστω γι’ αυτά τα φανάρια...»(Αληθινή ιστορία)

Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.Αυτοκίνητα έρχονται και φεύγουν.
Μηχανάκια κάνουν μανούβρες μέσα στην κίνηση της πόλης προσπαθώντας να φτάσουν γρήγορα στον προορισμό τους.
Τα λεωφορεία της πόλης γεμάτα κόσμο. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών που δουλεύουν, που ψάχνουν για δουλειά, που πάνε για ψώνια, για καφέ, για σπουδές...
Και ο ήχος της πόλης συνθέτεται από κορναρίσματα, εξατμίσεις, ομιλίες ανθρώπων που συζητούν μεταξύ τους, από κινητά που χτυπούν σε ήχους περίεργους και επίμονους.
Το φανάρι είναι κόκκινο.
Το παράθυρο του αυτοκινήτου ενός νεαρού είναι ανοιχτό. Απολαμβάνει αυτήν την αρμονική βαβούρα της πόλης του. Το ραδιόφωνό του παίζει απαλά. Ακούει βυζαντινούς ψαλμούς. Λόγια που υμνούν τον Κύριο, που ζητούν έλεος, που δοξολογούν. Είναι και ο ίδιος ψάλτης σε ναό της πόλης.
Το φανάρι είναι κόκκινο.

Έρχεται δίπλα του ένα ταξί. Το παράθυρό του ανοιχτό. Δεν υπάρχει επιβάτης, μόνο ο ταξιτζής. Μεσήλικας. Πιάνει το τιμόνι απαλά. Το ένα του χέρι σαν να δείχνει προς τον ουρανό.
Τα μάτια του κοιτούν ψηλά. Όχι, δεν κοιτά το φανάρι.Το στόμα του κινείται. Κάτι λέει. Όχι δεν μιλά στο κινητό.Προσπαθεί ο νεαρός ν’αφουγκραστεί τα λόγια του.
Το φανάρι γίνεται πράσινο. Κορνάρουν οι από πίσω του.Πρέπει να φύγει.
Μα το επόμενο φανάρι τους ξαναβρίσκει δίπλα δίπλα.
Με ανοιχτά παράθυρα να αναπνέουν τον ίδιο αέρα, να ακούν τους ίδιους ήχους.
Μα τί λέει αυτός ο ταξιτζής;
Τα μάτια του προσπαθούν να ακούσουν τα λόγια του. Κλείνει βιαστικά το ραδιόφωνο που έπαιζε τους ψαλμούς.
Τώρα μπορεί να τον ακούσει καθαρά.

Το να προσευχόμαστε αδιάκοπα δεν σημαίνει μόνο να διαβάζουμε τις ευχές...

Άγιος Λουκάς Κριμαίας

Το να προσευχόμαστε αδιάκοπα δεν σημαίνει μόνο να διαβάζουμε τις ευχές, να κάνουμε γονυκλισίες και να πηγαίνουμε στην εκκλησία. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Να προσευχόμαστε αδιάκοπα μπορούμε πάντα και οπού και να βρισκόμαστε.

Το μόνο πού χρειαζόμαστε είναι να έχει ή καρδιά μας διάθεση για προσευχή. Να είναι ταπεινή και να θρηνεί αδιάκοπα την αναξιότητα και την αμαρτωλότητά της. Γεμάτη φόβο μπροστά στην μεγαλοσύνη του Θεού, τον Όποιο προσβάλλουμε με τις αμαρτίες μας, Αν τέτοια θα είναι ή καρδιά μας, τότε πάντα θα είμαστε προσευχόμενοι και στη δουλειά και στο σπίτι.

Το εικονοστάσι του Καθολικού της Μονής της Αγίας Τριάδας ή Αγίου Σεργίου

Το εικονοστάσι του Καθολικού της  Μονής  της Αγίας Τριάδας ή Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ(Σεργκέεβ Πόσαντ).Το καθολικό αγιογραφήθηκε μεταξύ 1425-1427 από τον Άγιο Αντρέι Ρουμπλιώφ

Κυριακή Γ΄Λουκά(Ανάσταση υιού της χήρας της Ναϊν)

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΜΗ ΚΛΑΙΕ

  Οι άνθρωποι στη ζωή μας συχνά πονάμε γι’ αυτά που έχουμε και χάνουμε ή γι’ αυτά που θα θέλαμε να έχουμε και δεν τα έχουμε. Τα δάκρυα είναι μία φυσική ένδειξη λύπης και πόνου, κάποτε και θυμού και οργής. Άλλοτε πάλι είναι ένδειξη ενός υπερευαίσθητου συναισθηματικού κόσμου, ο οποίος αντιδρά σε εξωτερικά ερεθίσματα ή στην ψυχολογική του κατάσταση ενεργοποιώντας τον μηχανισμό τους. Σπανιότερα τα δάκρυα είναι έκφραση μεγάλης χαράς για ό,τι μας δίδεται.

  Στην πνευματική ζωή τα δάκρυα είναι σημείο μετανοίας, επίγνωσης του θελήματος του Θεού και ευγνωμοσύνης γι’ Αυτόν και την παρουσία Του στη ζωή μας. Άλλοτε είναι σημείο της κοινωνίας μαζί Του που μας κάνει να αλλοιωνόμαστε εσωτερικά. Η πολλή και έντονη προσευχή, όπως και η χάρις Του αλλάζουν την όψη του ανθρώπου, καθώς τον καθιστούν ταπεινό και την ίδια στιγμή δεκτικό της κοινωνίας με έναν κόσμο ελπίδας και αιωνιότητας. 

 Τα δάκρυα πάλι είναι σημάδι μεγάλης αγάπης για τους ανθρώπους, η οποία, κυρίως στις αγιασμένες ψυχές, εκφράζεται μ’ αυτόν τον τρόπο από ένταση και αγωνία για την πορεία τους, όχι στην καθημερινότητα, αλλά στη σχέση τους με τον Θεό. 

Το να δακρύζουμε για την απουσία του Θεού από τη ζωή μας και από τη ζωή των άλλων είναι ένα γεγονός ασυνήθιστο. Υπερβαίνει τον τρόπο του εγωισμού μας, διότι συνήθως ενδιαφερόμαστε για το τι θα μας δώσει ο Θεός και όχι για το αν Τον αισθανόμαστε και Τον βιώνουμε ως παρόντα στη ζωή μας. 

 Σκληραίνει η καρδιά μας εξαιτίας των βιοτικών μεριμνών, της παράδοσής της στα πάθη και τις ηδονές του κόσμου, στα προβλήματα της ζωής, στα πολλά στην οποία η εποχή και ο πολιτισμός μας την παραδίδουν, με αποτέλεσμα να μην απομένει ούτε χώρος ούτε διάθεση για δάκρυ. 

Η σχέση του Εσπερινού και του Όρθρου με τη Δημιουργία του Κόσμου και τη Σωτηρία μας

Ένα συγκλονιστικό κείμενο του πατρός Αλέξανδρου Σμέμαν (Alexander Schmemann), που μας προσφέρει υπέροχα στοιχεία από τη βαθιά πνευματική και ελπιδοφόρα σημασία των δύο αυτών αρχαίων ακολουθιών, δηλαδή τελετουργιών της Εκκλησίας μας, του Εσπερινού (που γίνεται το βράδυ, και εσπέρα = βράδυ) και του Όρθρου, που γίνεται το πρωί, πριν τη θεία λειτουργία (όρθρος = πολύ πρωί).

Για την ακολουθία του Όρθρου κάπως περισσότερα στοιχεία δείτε εδώ:
https://proskynitis.blogspot.gr/2014/02/blog-post_8125.html
http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/leitoyrgika/sunday_matins.htm.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Για να Ζήσει ο Κόσμος, μτφρ. Ζήσιμου Λορεντζάτου, εκδ. Δόμος 1987 (επανέκδ. 2001), κεφ. «Ο καιρός της αποστολής», σελ. 88-97.

 Αντίθετα με την κοσμική εμπειρία του χρόνου, η λειτουργική μέρα αρχίζει με τον εσπερινό, και τούτο σημαίνει: αρχίζει το βράδυ. Αυτό φυσικά είναι ανάμνηση του βιβλικού: Και εγένετο εσπέρα, και εγένετο πρωί, ημέρα μία (Γένεσις, 1,5). Ωστόσο είναι κάτι περισσότερο από ανάμνηση. Γιατί αληθινά το τέλος κάθε χρονικής «μονάδας» είναι που φανερώνει το αχνάρι και το νόημα του χρόνου, που χαρίζει στο χρόνο την πραγματικότητά του.
Ο χρόνος πάντα είναι αύξηση, όμως μονάχα στο τέλος μπορούμε να διακρίνουμε την κατεύθυνση αυτής της αύξησης και να παρατηρήσομε τους καρπούς της. Στο τέλος κάθε μέρας, στο βράδιασμα κάθε μέρας, ο Θεός βλέπει τη δημιουργία Του ως καλήν· στο τέλος της δημιουργίας είναι που ο Θεός τη χαρίζει στον άνθρωπο. Και έτσι η Εκκλησια αρχίζει στο τέλος της μέρας τη λειτουργία του καθαγιασμού του καιρού (=χρόνου).

Καθώς ερχόμαστε στην εκκλησία, ο κόσμος και εμείς που βρισκόμαστε στον κόσμο έχομε περάσει πολλές ώρες και αυτές οι ώρες γέμισαν, όπως συνήθως, με δουλειά και ξεκούρασμα, με πόνο και χαρά, με φθόνο και αγάπη. Άνθρωποι πέθαναν και άνθρωποι γεννήθηκαν. Για μερικούς στάθηκε η πλέον ευτυχισμένη μέρα της ζωής τους, μια μέρα που θα τη θυμούνται παντοτινά. Και για μερικούς άλλους έφερε το τέλος σε όλες τις ελπίδες τους, ρήμαξε την ίδια την ψυχή τους. Και ολάκερη η μέρα βρίσκεται τώρα εδώ – μοναδική, αμετάστροφη, ανεπανόρθωτη. Η μέρα διάβηκε, όμως τα αποτελέσματά της, οι καρποί της θα χαρίσουν το σχήμα της στην επόμενη μέρα, γιατί ό,τι κάναμε μια φορά απομένει παντοτινά.

Όμως η εσπερινή ακολουθία (=τελετουργία) δεν αρχίζει ως θρησκευτικός «επίλογος» της μέρας, ως προσευχή προσθετή σε όλες τις άλλες εμπειρίες της μέρας. Αρχίζει στην Αρχή και αυτό σημαίνει στην «ξανά ανακάλυψη», με τη λατρεία και την ευχαριστία, πως ο κόσμος είναι δημιούργημα του Θεού. 

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ’ ΛΟΥΚΑ (Το άγγιγμα του Θεού)

  

Ο τρόπος με τον οποίο ο Χριστός ανασταίνει το γιο της χήρας γυναίκας στην Ναΐν, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι χαρακτηριστικός της αγάπης που δείχνει ο Θεός για τον άνθρωπο. 

«Ήψατο της σορού», μας λέει ο ευαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. 7, 14). Άγγιξε την σορό του νέου, άγγιξε το σώμα του. Προηγήθηκε το άγγιγμα και ακολούθησε ο λόγος. Ο Χριστός δίνει τη ζωή με όλες τις αισθήσεις. Δεν είναι μία αφ’ υψηλού θεώρηση της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά μία πλήρης κοινωνία μαζί της. Και δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο.

 Στην Παλαιά Διαθήκη ο Τριαδικός Θεός δημιουργεί τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και ομοίωσή Του. Στο βιβλίο της Γενέσεως (2,7) ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο (ανθρωποπαθής έκφραση) με χώμα από τη γη και φύσηξε (άλλη ανθρωποπαθής έκφραση) το πρόσωπό του πνοή ζωής. Ενώ για όλα τα άλλα δημιουργήματα ο Θεός «είπε και εγεννήθησαν», για τον άνθρωπο έδωσε τα δικά Του χαρίσματα και αυτό φαίνεται με τη χρήση από τον ιερό συγγραφέα όρων που δηλώνουν την κοινωνία και δια των αισθήσεων.

 Όταν ο προφήτης Ηλίας ανέστησε το γιο της χήρας στα Σαρεπτά της Σιδωνίας φύσηξε τρεις φορές στα ρουθούνια του παιδιού και κατόπιν ζήτησε από το Θεό να το αναστήσει (Βασιλειών Γ’ , 17, 21). Το ίδιο και ο προφήτης Ελισσαίος, όταν ανέστησε τον γιο της Σωμανίτιδος, τον αγκάλιασε πρώτα, και μετά επέστρεψε το πνεύμα στο σώμα του (Βασιλειών Δ’ , 4, 34). Στην Καινή Διαθήκη, στην ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, ο Χριστός πρώτα της κράτησε το χέρι και μετά της είπε «η παις, εγείρου» (Λουκ. 8, 54). Μόνο στην ανάσταση του Λαζάρου, ο Χριστός δεν τον άγγιξε, αλλά φώναξε το «Λάζαρε, δεύρο έξω» (Ιωάν. 11, 43). Όμως κι εκεί ο Ιησούς δάκρυσε, πριν προχωρήσει στο θαύμα.

Η πρώτη Ελληνική ταινία μετά από δεκαετίες για την Εθνεγερσία του 1821 δεν είχε την παραμικρή κρατική αρωγή

Η τελευταία φορά κατά την οποία υπήρξε εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή που να αναφέρεται στην Εθνεγερσία του 1821 βρίσκεται στα χρόνια του Στρατιωτικού Καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967.

Πριν λίγες ημέρες πληροφορηθήκαμε ότι πρόκειται να μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη η επική ιστορία 120 Βλάχων από τη Σαμαρίνα των Γρεβενών, οι οποίοι τον Απρίλιο του 1826 έσπευσαν να βοηθήσουν τους Μεσολογγίτες στην πολιορκία της πόλης τους (από εκεί βγήκε και το δημοτικό «Παιδιά της Σαμαρίνας»). Πρόκειται για την κινηματογραφική ταινία ιστορικού περιεχομένου με τίτλο “Έξοδος 1826” και όπως αναφέρει στην εφημερίδα “Δημοκρατία” ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας Βασίλης Τσιακάρας, «η προεργασία του φιλμ ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια, διότι θέλαμε να κάνουμε μεγάλη και σωστή έρευνα». 

Για να σηκώνεις τον σταυρό σου με μεγαλύτερη δύναμη...

Μη νομίζεις ότι τις προσευχές, τη Θεία Μετάληψη και τους άλλους πνευματικούς σου αγώνες, τα χρησιμοποιείς για να πετάξεις το σταυρό από πάνω σου, αλλά για να τον σηκώνεις με περισσότερη δύναμη και για μεγαλύτερη δόξα του Χριστού.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Η άσκηση είναι η ετοιμασία του είναι μας, για τις ιερουργίες του Αγίου Πνεύματος.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ

Η άσκηση είναι η ετοιμασία του είναι μας, της ψυχής και του σώματος, για τις ιερουργίες του Αγίου Πνεύματος.

...Η μυστική ζωή μας είναι η ετοιμασία του προσφόρου για την λειτουργία.
 Όπως πηγαίνομε στην προσκομιδή το πρόσφορο και το υψώνομε και, όταν το υψώνομε, είναι πλέον άγιο, δηλαδή δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κοινή πράξη, είναι έτοιμο για την λειτουργία, να μετατεθεί στο θυσιαστήριο από την προσκομιδή, έτσι και το κελλί μας, του εγγάμου και του αγάμου, είναι η προσκομιδή, όπου ετοιμάζομε τον αμνό της λειτουργίας μας.

facebook

Ουράνιοι Φύλακες. Φλεγόμενος και μη Καταφλεγόμενος

Ουράνιοι Φύλακες
Ο φωστήρας της οικουμένης, ο ιερός Χρυσόστομος (4ος αι.), με το διορατικό του χάρισμα είδε πολλές φορές τους αγίους αγγέλους να επιτηρούν και να φυλάνε ακατάπαυστα την εκκλησία, και μάλιστα την ώρα της αναίμακτης θυσίας.
«Όταν αρχίζει ο ιερέας να προσκομίζει», διηγήθηκε ο άγιος στους πνευματικούς του φίλους, «κατεβαίνουν αμέσως αγγελικές δυνάμεις από τον ουρανό με λαμπρές και θαυμαστές ενδυμασίες. Με πόδια γυμνά και σκυμμένο πρόσωπο περιτριγυρίζουν το άγιο θυσιαστήριο, και στέκονται εκεί ήσυχοι και σιωπηλοί μέχρι το τέλος της θείας λειτουργίας.
Ύστερα σκορπίζονται σ” όλο το ναό, βοηθούν τους κληρικούς που μεταδίδουν στο λαό τ” άχραντα Μυστήρια, και τους δυναμώνουν στην πίστη».

Φλεγόμενος και μη Καταφλεγόμενος
Ήταν ημέρα Κυριακή. Ένας επίσκοπος επισκέφθηκε με τη συνοδεία του κάποιο χωριό της επαρχίας του. Εκεί αναζήτησε τον εφημέριο και του ζήτησε να τελέσει τη θεία μυσταγωγία.
Ο ιερέας ήταν ένας απλός και αγράμματος χωρικός. Από τη στιγμή όμως που στάθηκε μπροστά στην αγία τράπεζα, τον κύκλωσαν πύρινες φλόγες χωρίς όμως να τον καίνε!
Έκπληκτος από το θέαμα ο επίσκοπος, τον καλεί μετά τη λειτουργία και του λέει:
– Ευλόγησέ με, άξιε δούλε του Θεού!
Ο εφημέριος σάστισε.
– Πώς είναι δυνατόν να ευλογηθεί ο επίσκοπος από τον ιερέα; ρώτησε.
– Δεν είμαι άξιος να ευλογήσω ιερέα, που προσκομίζει στο Θεό τα τίμια Δώρα «φλεγόμενος» από υπερφυσικό πυρ «και μη καταφλεγόμενος». Όπως λέει ο άγιος απόστολος, «το έλαττον υπό του κρείττονος ευλογείται».
– Είναι ποτέ δυνατόν, απάντησε ταπεινά ο πρεσβύτερος, να τελεί τα φρικτά μυστήρια ο κληρικός, χωρίς να περιβάλλεται από θεϊκή φωτιά;
Ο επίσκοπος θαύμασε την ψυχική καθαρότητα του ιερέα και την ανεπιτήδευτη συμπεριφορά του, και αναχώρησε ωφελημένος.

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής σελ. 59-60

  πηγή/αντιγραφή

A pilgrim to Athos - Προσκυνητής στον Άθωνα

anastasiosds

Ο φίλος Αγγλικανός Ιερέας π. Andrei Petrine επισκέφθηκε πρόσφατα το Άγιο Όρος και μας έκανε τη τιμή να μας γράψει (στα αγγλικά) μερικές εντυπώσεις του, τις οποίες με πολλή χαρά δημοσιεύουμε στο Ημερολόγιό μας:

The Russians have a saying: “even a stick fires once a year”. That means anything might happen quite unexpectedly although not without a reason. In my case, the second visit to Mount Athos in September 2016 resulted from the firing of a woollen prayer rope bought in the Holy Monastery Iviron a few years earlier. When buying I thought of it more like a special souvenir, almost like a mug from a gift shop displaying a picture of a museum or a historic town.

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων πού πάνε να εξομολογηθούν:

 Η πρώτη κατηγορία, περιλαμβάνει αυτούς πού πάνε για πρώτη και τελευταία φορά, χωρίς απόφαση μετανοίας και βρίσκονται στο εξομολογητήριο από περιέργεια. Μετά οί περισσότεροι χάνονται.

Σπάνια μπορεί κάποιοι απ’ αυτούς, καλοπροαίρετοι, να προστρέξουν ξανά στο ευλογημένο Μυστήριο. Εδώ σ’ αυτές τις ψυχές δεν υπάρχει μετάνοια, αλλά διακρίνεις περιέργεια, αμφιβολίες πολλές και αινιγματικά χαμόγελα. Πολλές φορές αυτοί με ερωτήσεις αδιάκριτες, προσπαθούν να εξομολογήσουν τον Πνευματικό και όλα τα κρίνουν με τον «επάρατο» ορθολογισμό. 

Αν θελήσει να τους βοηθήσει λίγο ο Πνευματικός με καμιά ερώτηση, διακριτικά βέβαια, για να βγουν τα φίδια (αμαρτίες) από την ψυχή τους, οι περισσότεροι δεν απαντούν με ειλικρίνεια και συνήθως μετέπειτα τον κατηγορούν, ότι δήθεν τους σκανδάλισε με κάποιες ερωτήσεις πού τους έκανε. «Προφάσεις εν αμαρτίαις». 

Σημειώνουμε ότι ό Πνευματικός ρωτάει όταν υπάρχει διστακτικότητα και δεν μιλάν οι εξομολογούμενοι και το κάνει αυτό από αγάπη και πόνο στις ψυχές. Ή τέτοιου είδους εξομολόγηση είναι για τον Πνευματικό πολύ επίπονη και κουραστική. Ρωτάμε: Μπορούν αυτές οι ψυχές να ελευθερωθούν και να σωθούν με τέτοια πίστη και με τέτοια στάση έναντι του Θεού, του Μυστηρίου και του Πνευματικού τους Πατέρα;

Η δεύτερη κατηγορία ανθρώπων. Αυτοί οί αδελφοί πάνε και εξομολογούνται πιο συχνά, έχουν μεγαλύτερη συναίσθηση του Μυστηρίου από τους εξομολογουμένους της πρώτης κατηγορίας. Όμως, αυτοί το κάνουν για να περνούν καλά εδώ σ’ αυτή τη γη και να μην έχουν πειρασμούς. Ή πίστη τους κλονίζεται εύκολα και δεν έχουν συνειδητοποιήσει τί γίνεται στον Ουρανό. 

Τι έλεγε όμως ό Αββάς; «έπαρον τους πειρασμούς και ουδείς ό σωζόμενος». Αυτοί συνήθως δουλεύουν σε δυο κυρίους, λίγο στο Χριστό και πιο πολύ στον κοσμοκράτορα σατάν. Αν και ευεργετήθηκαν από την εξομολόγηση και το Χριστό πάρα πολύ, τρέχουν στο Μυστήριο ιδίως, όταν τους πάνε, όπως λένε, «όλα ανάποδα». 

ΠΡΩΙ ΠΡΩΙ ΣΤΟ LIDL

Κυριακή πρωί.
Χτυπά η καμπάνα
Γυρίζω πλευρά
και πιέζω το μαξιλάρι
στ΄αυτιά μου.
Νυστάζω...

Δευτέρα πρωί.
Βάζω ξυπνητήρι νωρίς.
Στις 7 περιμένω ήδη
την πόρτα του LIDL ν΄ανοίξει.
Να προλάβω τα καινούρια
αθλητικά παπούτσια.
Βλέπεις...είναι σε προσφορά.

Η δική σου προσφορά
Χριστέ μου
μ΄αφήνει αδιάφορο...

Α.Α 19/9/16

πηγή

Αγιορείτικο διήγημα: «Το λεκιασμένο μαντήλι»

Αγιορείτικο διήγημα: «Το λεκιασμένο μαντήλι»

Ιερομόναχος Ονούφριος Μαρουδάς (†1957),Γέροντας του Ιερού Χιλιανδαρινού Κελλιού Γέννησης της Θεοτόκου (Μαρουδά)από το 1925 έως το 1957

Αφιερωμένο στον Πνευματικό μου Ονούφριο Ιερομόναχο «Μαρουδά»

Ιερώνυμος Μοναχός

Μακρυά απ’ την ταραχή του κόσμου, και μέσα σ’ ένα ολόδροσο καταπράσινο γραφικό δασάκι, με άφθονα κρυσταλλένια νερά, είναι χτισμένο το σπίτι του Γερω Πνευματικού ολόλευκο και καθαρό, με το μικρό εκκλησάκι του.

Γύρω στις όμορφες πλαγιές, χιλιάδες μυριόχρωμα λουλουδάκια σπαρμένα απ’ το ευλογημένο χέρι του Θεού, χύνουν τη μυρωδιά των και τη σκορπίζουν στη γύρω φύσι με το σιγανό τ’ αγεράκι π’ ανάμεσά τους διαβαίνει, και τη μοσχομυρίζουν, ενώ κάτω στες λαγκαδιές, και μεσ’ τα φουντωμένα δένδρα, μύρια πουλάκια κελαϊδούν ολόγλυκα. Είναι ένας σωστός παράδεισος εδώ στον κάτω κόσμο!...

Εκεί πέρα σ' αυτό το όμορφο το μέρος, τρέχουν κάθε λίγο και λιγάκι σαν τα διψασμένα τα’ αλαφάκια στο γάργαρο νερό, ψυχές βασανισμένες, και φλογισμένες απ’ την αμαρτία για να δροσισθούν, και πληγωμένες καρδούλες, για να ζητήσουν παρηγοριά και βάλσαμο για τις πληγές τους, απ’ το γιατρό που ο Χριστός έχει βάλει εδώ κάτω, να γιατρεύη τα πάθη, να βαλσαμώνη τον πόνο, κ,έχει δώση στο χέρι του το κλειδί ν’ ανοιγοκλείνη τη πόρτα του παραδείσου. «Όσα αν δήσητε επί της γης, έσται δεδεμένα εν τω ουρανώ, και όσα αν λύσητε επί της γης, έσται λελυμένα εν τω ουρανώ».


Μέσα στην εκκλησούλα του σπητιού του που λάμπει ολοκάθαρη και μοσχοβολά και μπροστά στην εικόνα του Χριστού μας, που τα’ ασημένιο καντηλάκι της χύνει αδιάκοπα μέρα και νύχτα το λιγοστούτσικο πρασινωπό του φως, ο Γέρων πνευματικό έχει στήση το ιατρείο του και δέχεται καλόκαρδα τους αρρώστους του. Σκυμμένος εκεί μπροστά επάνω τους, εξετάζει τον καθένα χωριστά. Κυττάζει το σφυγμό του, ψυχολογεί την κλήσι του, θερμομετρελι την κράσι του, χτυπά τις χορδές του, ακούει το καρδιοχτύπι του, βρίσκει το πάθος, ανακαλύπτει το αίτιον. Ανοίγει κατόπιν με προσοχή την καρδιά του, πιάνει και ξεριζώνει τα πάθη, καθαρίζει τες πληγές, δίνει τα φάρμακα, δροσίζει την φλόγα, γλυκαίνει τον πόνο, παύει τον στεναγμό, σκουπίζει το δάκρυ, δίνει παρηγοριά, δίνει ελπίδα, χαρίζει γαλήνη, σκορπά τη χαρά. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που τρέχουν εκεί πέρα. Είναι πολλοί, είναι άπειροι.


.......Απ’ τους πολλούς αυτούς μια μέρα του καλοκαιριού, να και φθάνει ένα παλληκάρι. Ξεκίνησε το δόλιο απ’ το μέρος που βρισκότανε και σέρνοντας αργά τα βήματά του, έφθασε στο σπητάκι του πνευματικού και χτύπησε την πόρτα του. Ήλθε κι αυτό σαν τους άλλους με τον ίδιο τον σκοπό. Ν’ ανοίξη την καρδούλα του, να δείξη την πληγή του, να πάρη τη γιατρειά του και να ξελαφρώση. Τ’ άνοιξε ο ίδιος ο Πνευματικός και το δέχθηκε με το χαμόγελο στο στόμα. Το πήρε μέσα, το έβαλε στ’ αρχονταρήκι για να καθήση και να ξεκουρασθή, το κέρασε γλυκό και καθαρό κρύο νεράκι, ετοίμασε και τούδωσε καφέ, του πρόσφερε δροσερά και μεστωμένα κεράσια απ’ τα δικά του δένδρα, και έπειτα το ωδήγησε στο εκκλησάκι. Ευλόγησε και φόρεσε το πετραχήλι του, και πήγε και στάθηκε στο στασίδι του και περίμενε. Το παιδί μπήκε κι αυτό μέσα έκαμε το σταυρό του, προσκύνησε τες εικόνες, γύρισε έβαλε μετάνοια του Πνευματικού, και πήγε και σταμάτησε, με κάποια μικρή ταραχή μέσα του, δίπλα στο στασίδι που τούδειξε ο Πνευματικός.


 Τώρα να σ’ ερωτήσω παιδί μου ένα πράγμα. Πήγες άλλη φορά σε πνευματικό, ή πρώτη φορά εξομολογείσαι; Μόνος ήλθες, ή άλλοι σε παρακίνησαν; Δηλαδή μονάχος σου το σκέφθηκες ότι πρέπει να εξομολογηθής, ή άλλοι σε συμβούλευσαν;

- Όχι Γέροντα. Στα 24 χρόνια μου πρώτη φορά πατώ το πόδι μου σε πνευματικό. Δεν με παρακίνησε κανείς, μόνος μου ήλθα, γιατί κατάλαβα ότι έχω ανάγκη να εξομολογηθώ και να ελαφρώσω. Θέλω να πω τον πόνο μου σ’ ένα μέρος που να με καταλάβουν καλά και να ξανασάνω. Είμαι νέος, μα έχω πολύ βασανισθή στη ζωή. Ανεμοδέρνοντας από μικρό παιδάκι (γιατί έμεινα πεντάρφανο τριών χρονών) μέσα στο φουρτουνιασμένο πέλαγος της ζωής, με χτύπησαν πολύ σκληρά τα κύματά του. Γιατί είναι μεγάλη η τρικυμία του Γέροντα, και αλοί και τρις αλοί, σε κείνο το φτωχό το καράβι που θα βρεθή στ’ ανοιχτά του, με καπετάνιο άπρακτο σαν και μένα∙ θα συντριβή το δύστυχο όπως συντρίφθηκα κι’ εγώ. Έρχομαι πρώτη φορά, βαρυφορτωμένος με ταραγμένη την ψυχή για να ξεφορτωθώ και ναύρω ησυχία. Όπου κι αν πήγα και γύρισα δεν βρήκα αλλού καταφυγή ούτε λιμάνι για να σταθώ.

Γιατί είναι τόσο σημαντικό το αξίωμα της Ιερωσύνης;

Αδελφοί μου συμπρεσβύτεροι, ευλογημένοι μας Χριστιανοί.

  Ένας πολύ μεγάλος Ρώσος συγγραφέας ο Ντοστογιέφσκι, είχε γράψει μεταξύ άλλων και τούτο το σοφό. “ Το ξέρω πως δεν είναι καλό να μιλάει κανείς, το καλύτερο απ' όλα είναι ένα παράδειγμα”. 
 Αλλά η ταπεινότης μου σήμερα έχει υποχρέωση να εκφράσει λόγο ευχαριστήριο και λόγο ευγνωμοσύνης, προς τον εν Τριάδι Θεόν. Όμως οι λόγοι ενός Ιερέα δεν εκφράζουν ατομικές συγκινήσεις ή εκτιμήσεις προσωπικές. Αντλούν εξ' ολοκλήρου το περιεχόμενό τους από το χάρισμα και το πλήρωμα της ζωής της Εκκλησίας, τη θεολογική πείρα και την πνευματική παράδοσή της. Ό,τι ομολογεί ή ό,τι εργάζεται ένας Ιερέας είναι πάθος και πόνος της Εκκλησίας για την Εκκλησία, τη μία σάρκα του Χριστού και τη μόνη σωτηρία του κόσμου.

  Κατενόησα απολύτως, (αυτό που βιώνω με την Χάρι του Παναγάθου Θεού επί τεσσαράκοντα χρόνια σήμερα ακριβώς από την ημέρα που έλαβα τον δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης), ότι σκοπός της υπάρξεώς μας ως Ιερέων και της διακονίας μας, είναι να κάνουμε τον Θεό την πρώτη και μεγαλύτερη αγάπη των ανθρώπων, να εμπνέουμε τον άγιο “φόβο” στις καρδιές τους, να πείθουμε ότι η εφαρμογή των θείων εντολών Του στην ζωή τους είναι χαρά, υγεία, ψυχική και σωματική και σωτηρία αιώνιος. Να τους μάθουμε να βιώνουν την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας, που εξαγιάζει την ψυχή και το σώμα μας, μας κάνει μέλη Χριστού ζωντανά και χριστοποιεί την ύπαρξή μας.

Ένας από τους πνευματοφόρους Πατέρες, χάρη στους οποίους οι άνθρωποι μπόρεσαν να βρουν λόγια, να εκφραστούν μπροστά στο ανέκφραστο Μυστήριο των Μυστηρίων, τη Θεία Ευχαριστία, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εγκωμιάζει το μέγα αξίωμα της Ιερωσύνης ως εξής: "Ώ θαύμα παράδοξον! Ώ δύναμις άῤῥητος! Ώ φρικτόν μυστήριον τό τής ιερωσύνης·"

  Γιατί είναι τόσο σημαντικό το αξίωμα της Ιερωσύνης; Επειδή είναι το Μυστήριον, που ανάγει αμέσως στο πιο αγαπητό πρόσωπο, προς στον Θεό Πατέρα, αλλά και προς το πλήρωμα της Εκκλησίας και της δημιουργίας, στον Κύριον ημών Ιησοῦν Χριστόν. Και γιατί τόσο μεγάλη καί υψηλή η ιερατική διακονία;(«το γαρ διακονείν σοι, Βασιλεύ της δόξης, μέγα καί φοβερόν και αυταίς ταις αγγελικαίς δυνάμεσιν»).

«Κάθε μέρα κάτι κλέβω»...

Πενήντα ολόκληρα λεπτά τις προάλλες στο ταξί στη Θεσσαλονίκη. Η βροχή και η απεργία των λεωφορείων δημιούργησαν φοβερή κίνηση τους δρόμους.

Κάθε φορά που μπαίνω σε ταξί και μάλλον έτσι συμβαίνει με όλους τους ιερείς, είναι σχεδόν αναπόφευκτη η συζήτηση με τον οδηγό περί κοινωνίας, θρησκείας ή κάτι παραπλήσιο. 

Πολλές φορές το κήρυγμα είναι ανάποδο. Το αναλαμβάνει ο ταξιτζής και εγώ μπαίνω στην θέση του ποιμνίου.Έτσι και τώρα. Μου έλεγε περί κατάντιας της κοινωνίας, περί απομάκρυνσης από τον Θεό, περί μη τήρησης των εντολών του Κυρίου και άλλα παρόμοια. Δεν μιλούσα, γιατί ο φίλος ταξιτζής ήταν σχεδόν απόλυτος και για να μην μπω σε συζήτηση χωρίς τέλος μόνο συμφωνούσα χαζεύοντας την βροχή. 

Επέμενε όμως να προτείνω λύσεις και να καταδικάσω ενόχους. Αναγκαστικά έπρεπε κάτι να πω.

“Κάπου διάβασα” του λέω “ότι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος αν σήμερα με το που θα φτάσουμε ο καθένας στο σπίτι του προσφέρει όση περισσότερη αγάπη μπορεί στην οικογένεια του” και μετά πρόσθεσα έτσι ασυναίσθητα “και όταν σταματήσουμε να κλέβουμε”.
Αμέσως... 

-“Πάτερ εγώ δεν έκλεψα ποτέ πελάτη ούτε το κράτος ούτε κανένα άλλο. Κλέφτης δεν είμαι” μου λέει. 

-“Πως δεν είσαι” του απαντώ “όλοι είμαστε”. 

Επέμενε... 

-“Εγώ πάντως κλέβω” του λέω. “Κάθε μέρα κάτι κλέβω. Κάποιον θα στεναχωρήσω έστω και άθελα μου. Κάποιον θα ξεχάσω να επαινέσω να του πω ένα όμορφο κομπλιμέντο. Τι είναι αυτό, κλοπή δεν είναι; Kλέβω το χαμόγελο από τα χείλη κάποιου. Κάθε μέρα κάπου μπορεί να μην είμαι εντελώς ειλικρινής διότι μέσα μου ακόμα λειτουργούν, όσο και να προσπαθώ να τους κλείσω, αμυντικοί μηχανισμοί που προστατεύουν το εγώ μου. Κάπου δεν θα δείξω την απαιτούμενη υπομονή και θα απαντήσω στην γκρίνια με γκρίνια και στον θυμό με θυμό. Kάποιον θα δυσκολέψω, κάποιον θα πικράνω, κάποιου θα κλέψω ένα κομμάτι ευτυχίας. Κι’ αυτό κλοπή δεν είναι;

Κλέβω και χρόνο ακόμα. Χρόνο που θα μπορούσα να δώσω στους άλλους. Χρόνο που δεν θυσίασα για να αναπαύσω την σύζυγο μου ή αυτόν που δεν αφιέρωσα στα παιδιά μου ή σ’ ένα συνάνθρωπο μου. Κλέβω χρόνο και τον αφιερώνω σε ανούσια χωρίς πραγματικό όφελος πράγματα αντί στην προσευχή... Πήγε να απαντήσει αλλά επιτέλους φτάσαμε, μετά από πενήντα ολόκληρα λεπτά όπως είπα, καταπονημένοι στον προορισμό μας.

Θεέ μου, σκέφτομαι, ελπίζω εκεί πάνω να έλυσες το κυκλοφοριακό... “μόνο στον παράδεισο. Στην κόλαση... άσε”.

πηγή

Η μεταστροφή μιας Ιταλίδας και ο γέροντας Απολλώ

Του Ηλία Προύφα ilproufas@gmail.com 

 Το όνειρο της Ιταλίδας Καθηγήτριας Πανεπιστημίου για την περιπέτεια της υγείας του Δοχειαρίτη Γέροντα

Η Βερονίκη στο πλευρό του Γέροντα Απολλώ.

Στην μεταστροφή της στην ορθοδοξία μέσω ενός ασυρμάτου, την γνωριμία της με την Ιερά Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους, την πνευματική της σχέση με τον ασθενούντα Δοχειαρίτη Γέροντα Απολλώ και το πρόσφατο όνειρο για την περιπέτεια της υγείας του που την οδήγησε εσπευσμένα στην Ελλάδα, αναφέρεται σε επιστολή της που μας έστειλε η γνωστή και στη χώρα μας. 

Καθηγήτρια του Βασιλικού Πανεπιστημίου του Λονδίνου Veronica della Dora.
Η ''Δοχειαρίτισα'' Βερονίκη όπως είναι πλέον γνωστή, είναι καθηγήτρια Ανθρωπογεωγραφίας στο Royal Holloway του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Έχει Ph.D. στη Γεωγραφία από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (Los Angeles), και έως πρόσφατα δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ με το βαθμό του λέκτορα.
Υπήρξε υπότροφος στο Dumbarton Oaks (Washington, DC), το Ερευνητικό Ινστιτούτο Getty (Los Angeles) και τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα καλύπτουν την ιστορική και πολιτισμική γεωγραφία, με ιδιαίτερη έμφαση στο τοπίο, τους χάρτες και τους ιερούς χώρους. Μεταξύ των δημοσιεύσεων της αναφέρουμε ενδεικτικά τα: Imagining Mount Athos: Visions of a Holy Place from Homer to World War II (University of Virginia Press, 2011, με υποψηφιότητα για το βραβείο Criticos το 2012), Landscape, Nature and the Sacred in Byzantium (Cambridge University Press και Mountain: Nature and Culture (Reaktion, αναμένεται να εκδοθεί το Νοέμβριο του 2016).

Διαβάστε την επιστολή:

Στην εορτή του Γενεθλίου της Παναγίας, 8 Σεπτεμβρίου 2016, επισκέφθηκα την Ιερά Μονή Θεοσκεπάστου στον Σοχό Θεσσαλονίκης, για να προσκυνήσω την Θαυματουργό Εικόνα της Παναγίας Γοργοϋπηκόου, που εξέρχεται κάθε χρόνο από την Ιερά Μονή Δοχειαρίου.
Εκεί συνάντησα τον Γέροντα Απολλώ, που με έχει οδηγήσει πριν δεκαέξι χρόνια στην Ορθοδοξία, και τον Γέροντα Γρηγόριο, που με βάφτισε Ορθόδοξη και είναι ο πνευματικός μου.

Επίσκοπος Λογγίνος-Πατέρας 400 παιδιών!Μία συνέντευξη που αγγίζει την ψυχή!

 Δεν είναι ακαδημαικός,ούτε εφευρέτης,ούτε εξωγήινος.Είναι εθνικός ήρωας στην Ουκρανία παρότι είναι Ρουμάνος.Γιατί;Επειδή είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
 Είναι 50 ετών και έχει 400 παιδιά.Τα 33 από αυτά τα έχει υιοθετήσει,ενώ έχει την κηδεμονία των υπόλοιπων.Τα μεγαλώνει σε δύο μοναστήρια.Στο Μπαντσένι και στο Μποιάν.
Πρόκειται για τον επίσκοπο Λογγίνο.Τον γνωρίσατε πρώτη φορά μέσα από την ταινία «ΤΟ ΦΡΟΥΡΙΟ».Όταν γυρίστηκε η ταινία ήταν ο ιερομόναχος Μιχαήλ(Ζαρ).
Ξέρω ότι αυτή η ταινία άγγιξε πολλές ψυχές.Ξέρω πως άγγιξε τις ευαισθητες χορδές πολλών.Είναι μία ταινία για αγγέλους και αγίους ή αλλιώς για αγάπη και χριστιανική ομολογία.Είναι για την ψυχή μία δοκιμασία.Η παρουσία του Θεού σε αυτό το μοναστήρι είναι έντονη,τα θαύματα καθημερινά.

Σας παρουσιάζω λοιπόν μία συνέντευξη του επίσκοπου Λογγίνου,εξίσου συγκινητική που ίσως βοηθήσει να αναθεωρήσουμε πολλά.

-Δοκίμασα πολλά στη ζωή μου αλλά όλοι οι δρόμοι με οδήγησαν στην εκκλησία,στην πίστη,στον Θεό.Εαν θα μου έλεγε κάποιος όταν έμεινα ορφανός και μόνος σε αυτόν τον κόσμο,πήγαινε στο μοναστήρι να γίνεις μοναχός,να υπηρετήσεις τον Κύριο,θα πήγαινα.Ο Θεός όμως μου έδωσε άλλον σταυρό,άλλον δρόμο,για να περάσω από πολλά βάσανα και θλίψεις και να φτάσω εκεί που βρίσκομαι σήμερα.Επειδή όταν έμεινα μόνος μου σε αυτόν τον κόσμο...

-Σε ποιά ηλικία;
-Στα δεκαέξι μου.Ήμουν μικρός και φιλάσθενος.Εργαζόμουν πολύ.Μία μέρα πήγαινα σχολείο και μία μέρα άρμεγα τις αγελάδες στην φάρμα για να μπορώ να ζήσω..Την νύχτα φύλαγα τις αγελάδες στην φάρμα,καθάριζα, και το πρωί πήγαινα στο σχολείο.Όλα τα παιδιά έφευγαν από κοντά μου επειδή μύριζα κοπριά,εγώ όμως είχα μέσα μου ειρήνη...Και έτσι άρχισε η ζωή μου.Θυμάμαι όμως τον μεγαλύτερο πόνο μου...
 Βγαίνοντας στο κατώφλι του σπιτιού μου και βλέποντας να βγαίνει ο καπνός από τις καμινάδες των γειτόνων,ρωτούσα τον Θεό:
«Θεέ μου,γιατί δεν έχω και εγώ ξύλα για να ανάψω φωτιά;Και πήγαινα,έβαζα όλα τα μαξιλάρια όπως τότε που κοιμόμουν με την μητέρα-η μητέρα ήταν άρρωστη και ήταν πολύ δύσκολα-και έβαζα τα μαξιλάρια πάνω στην σόμπα,ντυνόμουν,σκεπάζομουν με το πουπουλένιο πάπλωμα και ήμουν πολύ ευτυχισμένος εκεί κοντά στην μητέρα μου.
 Έτσι συνέχισα και όταν δεν την είχα.Μόνο που μου έλειπε η μητέρα και κοιμόμουν αγκαλιά με τα ρούχα της και την φωτογραφία της.Έτσι κοιμήθηκα πολλά χρόνια,η ψυχή μου όμως σχιζόνταν από την νοσταλγία της μητέρας μου.Επειδή σαν εκείνην δεν είχα κανέναν.
 Και όταν πεινούσα,πάλι ρωτούσα τον Θεό:
«Κύριε,γιατί δεν έχω τουλάχιστον ένα κομμάτι ψωμί;»Αφού δεν έχω ξύλα,τουλάχιστον να έχω ψωμί!Αφού μου πήρες την μανούλα,Κύριε,τουλάχιστον δώσε μου κάτι απ'όλα αυτά!»
Αλλά ο Θεός δεν μου απαντούσε τότε,επειδή δεν ήταν η στιγμή να μου απαντήσει,αλλά μου απαντάει σήμερα.Εαν είχα τότε απ'όλα,δεν θα είχαν αυτά τα τετρακόσια παιδια σήμερα,αυτά που έχουν.

-Πώς ξεπεράσατε αυτό το γεγονός που σας σημάδεψε,τον θάνατο της μητέρας σας;
-Διάβαζα όλο το βράδυ προσευχές,επειδή είχα μέσα μου έναν φόβο όταν νύχτωνε.Ήμουν μόνος στο σπίτι,διάβαζα προσευχές και έβαζα το βιβλίο κάτω από το μαξιλάρι.Μέχρι να κοιμηθώ όμως έβρεχα το μαξιλάρι με τα δάκρυά μου.Μου ήταν πολύ δύσκολο!Όμως αισθανόμουν και κάτι σαν ανακούφιση...δεν λέω ότι είδα κάτι,αλλά αισθανόμουν σαν να βρισκόμουν υπό την φροντίδα κάποιου.Αυτό είπε και η μητέρα πριν πεθάνει,ήταν τα τελευταία της λόγια:«Δεν έχω σε ποιόν να σε αφήσω,εαν σε αφήσω σε εκείνο το μέρος ή κάπου αλλού  δεν θα σου φερθούν καλά,γι αυτό σε αφήνω στα χέρια του Θεού.Αυτός θα σε φροντίζει!

-Πότε σκεφτήκατε να πάτε στο μοναστήρι;Πώς σας ήλθε η ιδέα να ξεκινήσετε το μοναστήρι στο Μπαντσένι;
 Εγώ πέρασα πολλά στη ζωή μου.Παντρεύτηκα,είχα οικογένεια,είχα τρία παιδιά-ή θα έλεγα την έχω και σήμερα,πνευματική οικογένεια.Είχα μία ζωή ήσυχη,ήμουν ιερέας,λειτουργούσα...όμως στην καρδιά μου είχα πόθο να πάω στο μοναστήρι.

Το ωραιότερο πράγμα στη Γη...

Ένας καλλιτέχνης ήθελε να βρή και να ζωγραφίσει το ωραιότερο πράγμα στη γη.

Ρώτησε έναν ιερέα, ποιο ήταν το καλύτερο πράγμα στην γη.
-Η πίστη, του απάντησε εκείνος. Είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο δυναμικού στη ζωή.

Ρώτησε έναν γεωργό.
-Η ελπίδα, του απάντησε. Αν λείψη αυτή, έλειψε κάθε δημιουργία για την ζωή.

Ρώτησε και μια φτωχή εργάτρια.
-Η αγάπη, του είπε. Μ’ αυτήν ξεπερνώ κάθε μου καημό.

Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη σκέφθηκε ο καλλιτέχνης. Πώς όμως μπορώ να ζωγραφίσω μαζί αυτά τα τρία;

Την ώρα που έμπαινε στο σπίτι του, στάθηκε με έκσταση μπροστά σ’ένα ζωντανό πίνακα: Τους γονείς του, την γυναίκα του, τα παιδιά του!

Στο μέτωπο των γονέων του είδε την πίστη.
Στο χαμόγελο των παιδιών του την ελπίδα.
Στα μάτια της γυναίκας του λαμποκοπούσε η αγάπη.

Η καρδιά του σκίρτησε.
Να το ωραιότερο πράγμα στην γη! Αυτό θα ζωγραφίσω.
Και αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά η οικογενειακή του εστία.
Ένα απλό χαρούμενο σπιτάκι, που το κυβερνούσε, η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη!

πηγή

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β’ ΛΟΥΚΑ(Αγαπώ μόνο αυτούς που με αγαπούνε);

Γιατί οι άνθρωποι έχουμε την τάση να αγαπούμε μόνο αυτούς που μας αγαπούνε; Ο Χριστός, αγαπητοί μου αδελφοί, αναφέρει στο ευαγγέλιο του Λουκά ότι «οι αμαρτωλοί αγαπούν αυτούς που τους αγαπούν» και ζητά από τους χριστιανούς «να αγαπούν τους εχθρούς τους», νικώντας την τάση που ο άνθρωπος έχει αναπτυγμένη μέσα του για την ωφέλεια και το συμφέρον του (Λουκ. 6, 32 και 35). Και αναφέρει ότι όσοι νικήσουν το συμφέρον και την ωφέλεια θα λάβουν χάρη, εύνοια, ευλογία από το Θεό.

  Είναι σημείο της απομάκρυνσης, της πτώσης του ανθρώπου από τη σχέση με το Θεό, η αγάπη μόνο σ’ αυτούς που μας αγαπούν. Και δεν είναι εύκολη η ανατροπή αυτής της στάσης.

 Ο άνθρωπος δεν διδάσκεται εύκολα από παραδείγματα. Έχοντας απομακρυνθεί από το Θεό και τη σχέση μαζί Του, είναι συνήθως πρόθυμος να αγαπήσει και να αποδεχθεί αυτούς που τον αγαπούνε, αυτούς που ανταποκρίνονται στις επιθυμίες του, αυτούς με τους οποίους τα συμφέροντά του ταυτίζονται. Όταν όμως διαπιστώνει ότι εκείνοι ή άλλοι άνθρωποι δεν βλέπουν τον κόσμο με τις δικές του προοπτικές, δεν βλέπουν τον ίδιο όπως εκείνος τον εαυτό του, τότε ο άνθρωπος δυσκολεύεται να τους αγαπήσει. 

Και το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο, όταν οι άλλοι αναπτύσσουν εχθρότητα έναντί του. Όταν χτίζουν διαφορές, όταν οι συμπεριφορές τους είναι προσβλητικές, όταν κοιτούν να τον εκμεταλλευτούν, όταν αντί του μάνα του ανταποδίδουν χολή, όταν του κάνουν ή θέλουν να του κάνουν κακό, τότε ο καθένας μας νιώθει ότι δυσκολεύεται να αγαπήσει, να συγχωρήσει, να παλέψει με τους λογισμούς του εναντίον των προσώπων που του δυσκολεύουν τη ζωή.