π. Β. Γιάγκου: Ο πόνος, υπαρξιακός και κοινωνικός

Δεν υπάρχει ανώτερο πράγμα από αυτό που λέγεται μετάνοια και εξομολόγηση(Αγ.Πορφύριος)

Όσιος Μάρης ο καλλίφωνος ψάλτης

O Όσιος Μάρης ήταν από την πόλη Κύρου και ήταν ωραίος στην όψη και καλλίφωνος. Έψαλλε στους ναούς και ζούσε με εγκράτεια και σεμνότητα. Όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια, ήλθε σ' ένα χωριό που ονομαζόταν Ομήρου ή Νήτις και έκτισε σπίτι, όπου διέμεινε για τριάντα επτά ολόκληρα χρόνια, με νηστεία και προσευχή.

Έζησε συνολικά ενενήντα χρόνια και απεβίωσε ειρηνικά τον 4ο αιώνα μ.Χ.

Ο Όσιος Μάρης αγαπούσε την απλότητα και απεχθανόταν παντελώς τις διάφορες πανουργίες. Αγαπούσε επίσης, την πενία και την ακτημοσύνη. Έτσι, στα ενενήντα χρόνια που έζησε, χρησιμοποιούσε ενδύματα κατασκευασμένα από γιδίσιο μαλλί και την ανάγκη του για τροφή την ικανοποιούσε με ψωμί και λίγο αλάτι. 

Επειδή δε επί πολλά χρόνια βρισκόταν στον έρημο τόπο, αισθάνθηκε τον πόθο να δει να τελείται η Θεία Λειτουργία. Και η επιθυμία του ικανοποιήθηκε. Συνέβη, τότε που του δημιουργήθηκε αυτός ο πόθος, να τον επισκεφθεί ένας ιερέας, ο οποίος και τέλεσε την Θεία Ιερουργία, αφού χρησιμοποίησε αντί για Αγία Τράπεζα τα χέρια διακόνων. Η καρδιά του Οσίου πληρώθηκε από απερίγραπτη χαρά και αγαλλίαση και ένιωθε ότι έβλεπε τον ίδιο τον ουράνιο θρόνο του Χριστού.

Τη βιογραφία του Οσίου Μάρη έγραψε ο Κύρου Θεοδώρητος.Η μνήμη του τιμάται στις 25 Ιανουαρίου

πηγή

Θα αφήσω τα λασπόνερα...για να κολυμπήσω μαζί Του στα γάργαρα νερά της δικής Του ύπαρξης!

Μετανοώ=μετά + νοέω-ώ, μετά + νους.Αλλάζω νου,αλλάζω κρίση,βάζω μυαλό.
Μεταβάλλω τη γνώμη μου και συνεχίζω για κάτι καλό.Αναγνωρίζω το κακό,νιώθω το σφάλμα που έκανα,λυπάμαι,γι'αυτό και επιθυμώ να επανορθώσω.

Μεταμελούμαι.Μετανιώνω και αισθάνομαι τύψεις.Συνειδητοποιώ και παραδέχομαι με συντριβή τα λάθη μου.Δεν πρέπει να τα ξαναεπαναλάβω.
Θα κόψω τα πάθη μου,θα αγωνιστώ,θα παλαίψω με νύχια και με δόντια,με τη βοήθεια του Θεού.

Παραδέχομαι ενώπιον Θεού,μέσω εξομολόγησης,σε διακριτικό και καλό πνευματικό(ιερέα),τις αμαρτίες μου.Θα προσπαθήσω να αλλάξω ζωή.
Βάζω αρχή...Ξεκινώ την ψυχική μου ανακαίνιση και αναμόρφωση.
Θα γίνω καινός,νεός άνθρωπος εν Χριστώ.Οχι "θεούσος",...αλλά εν Θεώ.Αληθινός.
Οχι για τα ...μάτια του κόσμου!Για μένα και για την σωστή μου σχέση με Εκείνον!
Επειδή Τον αγαπώ.Οχι γιατί μου το επιβάλλει κανείς.
Αλλά γιατί το θέλω,το νιώθω,γιατί μου δίνει χαρά η αγάπη Του!

Θα αφήσω τα λασπόνερα...για να κολυμπήσω μαζί Του στα γάργαρα νερά της δικής Του ύπαρξης!
Δόξα Σοι...που υπάρχεις παντού,Κύριε!
Ευλογημένη μου μετάνοια.ΑΜΗΝ.

π.Ιγνάτιος Καζάκος

Ο Άγιος Φώτιος για την δογματική κακοδοξία του Filioque

Του Β. Χαραλάμπους

Ο Άγιος Φώτιος ανασκευάζοντας την αιρετική προσθήκη του Filioque, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής : 

«Η μεν πρόοδος, ω βέλτιστε, άμα τε και αδιασπάστως εκ του Πατρός τω τε Υιώ και Πνεύματι θεολογείται, ουδείς δ’ αναγκάσει λόγος εις την του Υιού μεταπεσείν το Πνεύμα προσηγορίαν, ή την αδελφικήν αναδέξασθαι σχέσιν, ή την εκείνου σχέσιν εξιδιώσατο. 

 Αλλά ταύτα μεν έκαστος των νουν έχειν ηξιωμένων Χριστού και φρονείν και διδάσκειν άλλους έτοιμον παρέχεται την χάριν. Ου γαρ, διότι εκ του αυτού θεολογούνται προϊέναι, ή εις υιότητα το Πνεύμα συνδιαστήσεται της ιδίας εξιστάμενον ιδιότητος, ή ο Υιός, της χαρακτηριζούσης αυτόν αποστάς γεννήσεως, εις το του Πνεύματος ιδίωμα συγχήσεται∙ εκ του αυτού γαρ άμφω, αλλ’ ουχ ωσαύτως ουδέ κατά την ιδιότητα την αυτήν η εκατέρου πρόοδος. Και γαρ ο μεν Υιός του Πατρός προήλθεν δια γεννήσεως, το Πνεύμα δε δι’ εκπορεύσεως»*.

Ο θεολογικός τρόπος ανασκευής του Αγίου Φωτίου, καταδεικνύει ότι αιρετική πλάνη ανασκευάζει, και δεν μπορεί να παρουσιάζεται η αιρετική προσθήκη του Filioque, σαν αποτέλεσμα μεταφραστικού λάθους ή σαν λεκτική παρεξήγηση, ούτε φυσικά μπορεί κάποιος να παρουσιάζει την κακόδοξη αυτή προσθήκη σαν ‘’αδυναμία’’ της λατινικής γλώσσας να αποδώσει τον ρηματικό τύπο ‘’εκπορεύεται’’.

Ο Άγιος Φώτιος που σημείωνε στην επιστολή προς τον Μιχαήλ το άρχοντα της Βουλγαρίας ότι «η του πλησίον στοργή και τελεία αγάπη των των άλλων εντολών ενεαυταίς περιέχουσι τας πράξεις» και ότι «ουδέν αγάπης, ως έοικε, κραταιότερον», υπεδείκνυε και τα ακόλουθα που φανερώνουν το μεγαλείο της χριστιανικής αγάπης : «...ων η τιμιωτάτη και των άλλων πρωτεύουσα χάρις προς το θείον εστίν απλανής και σωτήριος χειραγωγία, ην πρώτη και μόνη χαρίζεται της καθαράς και αμωμήτου πίστεως ημών των Χριστιανών η μάθησις και μυσταγωγία, αύτη γαρ της πολυμόρφου πλάνης τον άνθρωπον απαλλάττουσα και τα της καρδίας όμματα της εκείθεν αχλύος αποκαθαίρουσα, καθαρά ψυχής θεωρία τω καθαρωτάτω κάλλει της λατρείας καθαρώς ενατενίζειν παρέχεται· δι’ ης εις την υπέρ νουν ουσίαν και πάντων αιτίαν και δημιουργόν αναγόμενοι την ενοειδή και υπέρθεον της τριάδος θεότητα, καθ’ όσον εστίν ανθρώπω δυνατόν, ενοπτριζόμεθα».

Η εκτροπή από τη δογματική αλήθεια αποτελεί αιρετική πλάνη. Ο πόλεμος κατά των αιρέσεων, τόσο την τέλεια αγάπη προς τον Θεό φανερώνει, όσο και την τέλεια αγάπη προς τον πλανηθέντα αδελφό. Και στην προκειμένη περίπτωση η προσθήκη του Filioque, αποτελεί αιρετική πλάνη και συνεπώς ο έλεγχος της αίρεσης αποτελεί υποχρέωση προς τον πλανηθέντα αδελφό.

Η προσθήκη του Filioque αποτελεί αιρετική πλάνη. «Ο μεν γαρ Πατήρ αναίτιος και αγέννητος· ου γαρ εκ τινος, εξ εαυτού γαρ το είναι έχει. Ο δε Υιός εκ του Πατρός γεννητώς. Το δε Πνεύμα το Άγιον και αυτό μεν εκ του Πατρός, αλλ’ ου γεννητώς, αλλ’ εκπορευτώς», αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. «Και γαρ ο μεν Υιός του Πατρός προήλθεν δια γεννήσεως, το Πνεύμα δε δι’ εκπορεύσεως», τόνιζε ο Άγιος Φώτιος. Αυτά παραλάβαμε από τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, αυτά διαφυλάσσομε, γι’ αυτό τονίζομε ότι ο Παπισμός είναι αίρεση και όχι ‘’ετερόδοξη εκκλησία’’.

*Αγίου Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ‘’Αμφιλόχια’’ (Απόκρισις εις ερώτησιν κη΄)

ΠΗΓΗ

Εαν δεν αγαπούσα την πατρίδα μου,δεν θα ήμουν σ'έναν ξερό βράχο

Ο καλόγερος σημαιοφόρος που φυλάει ''Θερμοπύλες'' Ο πατέρας Βαρνάβας υψώνει την ελληνική σημαία μια ανάσα από τα Ίμια και περιγράφει με δάκρυα στα μάτια την συγκίνηση και την περηφάνια που νιώθει ως Έλληνας .

πηγή

Εγκαίνια του ναού του Αγίου γέροντος Παισίου στην ιερή ελεύθερη Δαμασκό!

Στην ιερή ελεύθερη Δαμασκό έγιναν τα εγκαίνια του ναού του Αγίου γέροντος Παισίου του Έλληνα.

Ο μεγαλοπρεπής ναός που του αφιερώθηκε στη Δαμασκό στην πρωτεύουσα της αντίστασης κατά της νέας τάξης δεν έχει όμοιό του ούτε στην Ελλάδα για την οποία ακόμη αποτελεί σημείο αμφιλεγόμενο. 

Ανηγέρθηκε στην περιοχή της Jaramana.Παρόντες κατά τα εγκαίνια πλήθος κόσμου o πατριάρχης Αντιοχείας και πάσης Ανατολής Ιωάννης ο 10ος και σύσωμη σχεδόν η ιεραρχία  των ελληνορθόδοξων μητροπόλεων της ιστορικής Συρίας τοποτηρητές άλλων εκκλησιών πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι.

Ο Άγιος Γέροντας Παίσιος από τα Φάρασα της Καππαδοκίας με απήχηση και αποδοχή τεράστια από τη Ρωσία τα Βαλκάνια ως και τη Μέση Ανατολή Συρία Λίβανο τιμάται επί προεδρίας Bashar al Assad μ΄έναν ναό αντάξιο του έργου του της φήμης του και της απήχησής του.

ΠΗΓΗ

Αγάθη: Η Αγία που νίκησε το ηφαίστειο ( 5 Φεβρουαρίου)

Η Αγία Αγάθη, μάρτυρας της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ. Την καταγωγή της διεκδικούν δύο πόλεις της Σικελίας, το Παλέρμο και η Κατάνη, όπου πιθανότερα γεννήθηκε, ανατράφηκε και μαρτύρησε.

Η αγία προερχόταν από πλούσια οικογένεια ειδωλολατρών και διακρινόταν για τη φυσική της ομορφιά, το ήθος, τις αρετές και τη βαθειά της πίστη. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, έμεινε ορφανή και διέθεσε όλη της την περιουσία σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Η κάρα της Αγίας Αγάθης στην Μονή Αγ.Παύλου Αγ.Όρους

Η αγία μαρτύρησε σε νεαρή ηλικία στις 5 Φεβρουαρίου επί Δεκίου (249-251). O έπαρχος Κιντιανός προσπάθησε χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα να την πείσει να τον παντρευτεί. Η αγία όμως όχι μόνο δεν απαρνήθηκε την πίστη της, αλλά θέλησε να μαρτυρήσει γι' αυτήν. Έτσι υπέμεινε με θαυμαστή καρτερικότητα όλα τα βασανιστήρια, δοξολογώντας τον Θεό που την αξίωσε με τη τιμή του μαρτυρίου. 

Ο λαός της Κατάνης, έντονα θορυβημένος από το γεγονός, διαμαρτυρήθηκε στον έπαρχο. Στη συνέχεια, μετέφεραν το τίμιο λείψανό της σε ασφαλές μέρος. Τότε παρουσιάσθηκε ένας λευκοντυμένος νεαρός, άγνωστος στους αυτόχθονες, ο οποίος κατευθύνθηκε προς τον τάφο της Αγίας Αγάθης και πάνω σε μαρμάρινη πλάκα έγραψε τα εξής: «Νους όσιος, αυτοπροαίρετος τιμή εκ Θεού, και πατρίδος λύτρωσις». Οι παριστάμενοι είπαν ότι ο νεαρός εκείνος ήταν ο Άγγελος της Αγίας.

Ο λαός της Κατάνης τιμούσε και σεβόταν την Αγία. Ως ανταπόκριση στην τιμή αυτή, η Αγία Αγάθη έσωσε την πόλη από μία φοβερή έκρηξη του ηφαιστείου της Αίτνας. Προκειμένου οι κάτοικοι της Κατάνης να αποσοβήσουν την καταστροφή, έτρεξαν στον τάφο της Αγίας και αφού πήραν τη λάρνακα με το άγιο λείψανό της, την έστρεψαν προς την λάβα, που ζύγωνε την πόλη και έτσι αποσοβήθηκε η συμφορά. 

Το γεγονός αυτό συνέβη στις 5 Φεβρουαρίου του έτους 252, ακριβώς ένα χρόνο μετά το μαρτύριο της Αγίας. Τα ιερά λείψανά της μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη κατά την περίοδο των αυτοκρατόρων Βασιλείου Β' (976 - 1025) και Κωνσταντίνου Η' (1025 - 1028).

Η κατακόμβη της Αγίας Αγάθης στην Μάλτα.Σύμφωνα με την τοπική παράδοση εδώ κρύφτηκε για κάποιο χρονικό διάστημα η Αγία Αγάθη

Τον 9ο αι. ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μεθόδιος (843-847), συνέταξε Εγκώμιο εις την Αγίαν μεγαλομάρτυρα του Χριστού Αγάθη. Το Εγκώμιο αυτό στηρίζεται σε πληροφορίες που παρείχε το ελληνικό μαρτύριο της αγίας. Επίσης ανάμεσα στα έργα του Συμεών του Μεταφραστή (10ος αι.) συγκαταλέγεται και η ΄Αθλησις της Αγίας. Οι κατοπινές συλλογές των Μηνολογίων και Συναξαρίων στηρίζονται στο κείμενο του Συμεών του Μεταφραστή

πηγή

Ο Χριστός και ο «μασκαράς» εαυτός μας

Σκέψεις στο άνοιγμα του Τριωδίου

Ανοίγει το Τριώδιο. Οι μάσκες του κόσμου θα βγουν απ’ τα πατάρια ή θ’ αγορασθούν από τα εποχιακά καταστήματα. Απ’ την άλλη, στην Εκκλησία δεν έχει μάσκες. Τα πάντα φωτεινά κι αγιασμένα, δε χρειάζεται τίποτε να κρυφτεί. Ο Χριστός μας διδάσκει ακριβώς το αντίθετο απ’ το φρόνημα του κόσμου. Πως να βγάζουμε δηλαδή τις μάσκες και να ‘μαστε αληθινοί.

Χωρίς Αλήθεια, δεν υπάρχει ελευθερία. Χωρίς Αλήθεια, βγαίνουν οι μάσκες απ’ το πατάρι.Κι οι μάσκες πάντα εκβιάζουν. 

Για να διατηρήσουμε τις μάσκες πρέπει να “παίξουμε θέατρο”. Να χάσουμε την Αλήθεια να υποκριθούμε. Χάνοντας όμως την Αλήθεια, χάνουμε και την ελευθερία.Άρα, όταν υποκρινόμαστε, γινόμαστε σκλάβοι της μάσκας που φοράμε.

Στην Εκκλησία όμως δεν υπάρχουν μάσκες γιατί μας ελευθέρωσε ο Χριστός χαρίζοντάς μας όχι μιαν αλήθειά αλλά Την Αλήθεια. Γι’ αυτό, ο μασκαράς κόσμος -με το κοσμικό φρόνημα-, τρέμει τον Χριστό γιατί ο Χριστός φωτίζει ό, τι κρύβουν οι μάσκες.
Ο Χριστός δείχνει πασιφανώς – Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι – ότι ο κόσμος – ό, τι δηλαδή είναι μακριά απ’ τον Χριστό – έχει ημερομηνία λήξης, ότι ο κόσμος κάποτε θα πεθάνει. Αν κανείς λοιπόν θέλει να παραμένει στον κόσμο, τότε ο Χριστός δεν του κάνει, γιατί ο Χριστός δεν κάνει εκπτώσεις. Λέει πάντα το ναι, ναι και το όχι, όχι. Χριστός κι υποκρισία μαζί δε πάνε.

Ο Χριστός δε μας θέλει ψεύτες. Μας θέλει πάντοτε αληθινούς. Ο Χριστός είναι που μας κατεβάζει τη μάσκα της υποκρισίας: μιας υποκρισίας τόσο στον εαυτό μας, όσο και προς τους άλλους.
Αλήθεια, πόσες φορές ήταν εκείνες που παίξαμε θέατρο στον εαυτό μας;
Αλήθεια, πόσες ήταν οι φορές που υποκριθήκαμε μπροστά στους αδελφούς μας;

Τότε, κι εσύ κι εγώ αδελφέ, δε μιμούμαστε τον Χριστό, την ίδια την Αλήθεια. Είμαστε υποκριτές. Δε μπορούμε να διαλέγουμε πότε θα είμαστε χριστιανοί και πότε δε θα ‘μαστε. Ειδικότερα δε, όταν θέλουμε να πείσουμε τους άλλους για το πόσο “καλοί χριστιανοί” είμαστε… Η υποκρισία στη πίστη είναι απ’ τις βαρύτερες μάσκες του κοσμικού φρονήματος.

Πριν αρχίσει η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, οι τέσσερις βδομάδες πριν την Καθαρά Δευτέρα, έρχονται να μας θυμίσουν ότι στη πνευματική ζωή δε χωρά καμιά υποκρισία. “Αφού, λοιπόν ζούμε με τη δύναμη του Πνεύματος, πρέπει ν’ ακολουθούμε το Πνεύμα” (Γαλ. 5, 25). Το πρώτο πράγμα που καλεί ο Χριστός να κάνουμε, είναι να πορευθούμε προς Αυτόν αληθινοί. Μονάχα αν δούμε τον εαυτό μας κατάματα, θα μπορέσουμε να μετανοήσουμε.

-Μετανοώ σημαίνει ξαναχτίζω γέφυρα προς τον Χριστό εκεί που η απομάκρυνσή μου απ’ Αυτόν μου στερούσε κάθε δρόμο επικοινωνίας.
-Μετανοώ σημαίνει ότι καταλαβαίνω ότι δε μπορώ να ζήσω χωρίς τον Χριστό.
-Μετανοώ σημαίνει ότι σ’ όλη μου τη ζωή αγωνίζομαι να ‘μαι με τον Χριστό ακριβώς γιατί ξέρω ότι χωρίς Αυτόν δε μπορώ να ζήσω.

Γι’ αυτό λένε οι Άγιοι Πατέρες ότι “χριστιανός χωρίς αγώνα είναι αδύνατο να υπάρξει”. Ας κάνουμε νέα αρχή: όχι για ν’ αλλάξουμε τρόπο σκέψης αλλά για να δώσουμε χώρο στον Χριστό να μεταμορφώσει όχι μόνο τη σκέψη μας αλλά τη ζωή μας ολόκληρη, εμάς τους ίδιους.

Το θέλημά Του να ‘ναι θέλημά μας. Η Αλήθεια Του να ‘ναι η Αλήθεια μας. Η Ζωή Του να ‘ναι η Ζωή μας. Αυτός Φως, Αυτός Οδός, Αυτός Ελευθερία.

Ιάσων Ιερομ.

πηγή

Φαρισαίου και Τελώνου γωνία.

Καθε πρωϊνο ξυπνω, με την χαρη του Θεου.Ποιος αλλος μας διατηρει στην ζωη, εαν οχι ο Θεος;

Μηπως η υγεια μας, η δουλεια μας, η φροντιδα μας, οι τροφες και οι τρυφες μας;
Oχι βεβαια. Αυτα ειναι τα επιφαινομενα.Και αλλοι τα εχουν αυτα, εως μια στιγμη που χανονται ολα μονομιας.

Θελει ο Θεος και ζουμε. Γιαυτο εχουμε ακομα καιρον μετανοιας.Παω στον καθρεπτη. Ριχνω νερο κατα προσωπο. Καθε μερα ειμαι ο ιδιος. Καθε μερα αλλαζω.

Ζω στον κοσμο. Ζω για τον κοσμο. Ζω για τον Χριστο. Ζω εν τω Χριστω.

Συνδυαζω αυτα που δεν συνδυαζονται. Ταιριαζω τα αταιριαστα. 
Παταω επανω σε δυο βαρκες που δειχνουν να απομακρυνονται μεταξυ τους.

Αναρωτιεμαι ποιος ειμαι στ'αληθεια. Ποιον παριστανω και ποιον φοβαμαι.
Συνηθως δεν μιλαμε μπροστα στον καθρεπτη. Φοβομαστε την αποκριση του.

Ειναι Κυριακη του Τελωνου και του Φαρισαιου. Κανονικα γιορταζω και με τους δυο.

Ειμαι Φαρισαιος μια.
Εχω μια αυταρκεια, για την πιστη μου, την αρετη μου, την ορθοδοξια μου, την φιλανθρωπια μου, την.. την..
Ειμαι Φαρισαιος δυο.
Αυτα τα νιωθω κριτικα εσωτερικα αλλα για "μενα". Εαν μου τα πουν απ'εξω, επαναστατω. Θλιβομαι και αντιδρω.

Είμαι Τελωνης μια.
Αισθανομαι οτι αυτα τα οποια ταχα κανω, οχι μονο ειναι τα διατεταγμενα, και αυτονοητα, αλλα τα κανω και λειψα εως καθολου.
Ειμαι τελωνης δυο.
Αισθανομαι να ειμαι μηδεν. Νιωθω οτι δεν κανω τιποτα. Οτι δεν εχω τιποτα. Δεν εχω προοπτικη και οραση Θεου.
Ξερω οτι δεν εχω βαλει καν αρχη μετανοιας και πορεια ζωης κατα Θεον.

Μεσα στην πιστη μου, κρυβεται η ολιγοπιστια.

Σε ποιον μοιάζουμε ή σε ποιον θέλουμε να μοιάσουμε στον Τελώνη ή στο Φαρισαίο;

 

Από σήμερα ανοίγει και πάλι το Τριώδιο. Η ωραία εκείνη περίοδος πού προμηνύει το Πάσχα. Μια περίοδος, η πιο ο μορφή, η πιο κατανυκτική, η πιο ανθρώπινη για ο ς ανθρώπους της Εκκλησίας, πού την περιμένουν κάθε χρόνο με λαχτάρα, για να βιώσουν τίς πνευματικές εκείνες αρετές, πού οδηγούνε τον άνθρωπο σκαλί - σκαλί στην υψηλότερη κορυφή της αθλήσεως, πού είναι η θυσία, ο σταυρός και η ανάσταση.

 Όσο όμως ο άνθρωπος της Εκκλησίας νοσταλγεί αυτή την περίοδο σαν ευκαιρία να γνωρίσει τον εαυτό του και να ’ρθει κο­ντότερα στους συνανθρώπους του και στον Θεό , άλλο τόσο κι ο άνθρωπος τού κόσμου την περιμένει για να γλεντήσει, να μεταμφιεσθεί, να μεθύσει, να κάμει τις τρέλες του και κάθε λογής καμώ­ματα δίχως ντροπή, αφού κρύβει το πρόσωπο του πίσω από κάθε λογής μασκαρέματα.

  Η Εκκλησία θα βγει και πάλι, όπως κάθε χρόνο, να καυτηριάσει τα έκτροπα και τον τρόπο αυτό, με τον οποίο υποδέχεται ο κόσμος το Τριώδιο και μάλιστα ο Χριστιανικός κόσμος, που τις μέρες αυτές φαίνεται να ξεχνάει την ιδιότητά του αυτή και ανα­βιώνει παλιές ειδωλολατρικές συνήθειες. Κι ακόμη να μιλήσει για τη σπατάλη και την ασωτία πού γίνεται και μάλιστα από δημόσι­ους φορείς, που θα μπορούσαν τα χρήματα αυτά, που πετούνε στον χαρτοπόλεμο και στα σκιάχτρα, να τα διαθέσουν κάπου αλλού π.χ. σε πολιτιστικές, φιλανθρωπικές και κοινωφελείς δρα­στηριότητες.

Ο Φαρισαίος,ο Τελώνης και η χαρά

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

  Μία περίοδος του εκκλησιαστικού έτους, όπως το Τριώδιο, στους καιρούς μας έχει πάψει να έχει για τους πολλούς το νόημα του παρελθόντος. Στην ανάγκη μας να ξεφύγουμε από τους ρυθμούς της καθημερινότητας, να χαρούμε και να διασκεδάσουμε απογυμνώσαμε το Τριώδιο από το εκκλησιαστικό του νόημα και επιστρέψαμε σε συνήθειες προχριστιανικές, όπως είναι οι μεταμφιέσεις, προκειμένου να αποκρύψουμε το αληθινό μας πρόσωπο ή να ξεφύγουμε από αυτό, να ονειρευτούμε το πώς θα θέλαμε να είμαστε, αλλά και να παραδοθούμε στο πνεύμα της φιληδονίας, χωρίς φραγμούς, χωρίς το εμπόδιο της ταυτότητάς μας, χωρίς τις σχέσεις που το υπόλοιπο διάστημα του χρόνου μας δεσμεύουν. 

 Έχοντας ταυτίσει την χριστιανική παράδοση με την εγκατάλειψη της χαράς και την υιοθέτηση της σοβαρότητας, της σκυθρωπότητας, της ενασχόλησης με την μεταθανάτια ζωή, μας φαίνεται πολύ δύσκολο να ακολουθούμε καθόλη τη διάρκεια του χρόνου αυτόν τον τρόπο σκέψης και ζωής. Η αναφορά μας στην παγανιστική φάση της ιστορίας μας, θεωρούμε ότι και δεν πειράζει και είναι λυτρωτική.

    Η Εκκλησία όμως, εισάγοντας στον λειτουργικό της χρόνο το Τριώδιο, την περίοδο δηλαδή στην οποία οι ύμνοι που ψάλλονται στις ακολουθίες της είναι συντομότεροι και πιο κατανυκτικοί, προκειμένου να δεσπόσει ο λόγος και ο προβληματισμός, δεν αρνείται την χαρά.

 Μας δείχνει όμως ότι αυτή πηγάζει από μία ουσιαστικότερη σχέση με τον Θεό και τον πλησίον. Από την αγάπη η οποία συγκαταβαίνει. Από την ταπείνωση, η οποία μας δείχνει ότι η επιστροφή στον Θεό και η συναίσθηση ότι μόνοι μας δεν μπορούμε δεν είναι υποτίμηση του εαυτού μας, αλλά επίγνωση των ορίων μας. Από την μετάνοια για τα λάθη μας, τα οποία γίνονται αδικίες εις βάρος των άλλων ανθρώπων και μας δίνουν την αίσθηση ότι εμείς είμαστε θεωμένοι. Από την νηστεία, η οποία μας βοηθά να αφήσουμε κατά μέρος την χαρά της τροφής, της ηδονής, της υπεροχής εις βάρος των άλλων και να υιοθετήσουμε έναν τρόπο ζωής στον οποίο η προσευχή και η ευσπλαχνία δεν θεωρούνται υποτιμημένες καταστάσεις αλλά αληθινή ευλογία. Έτσι βοηθιόμαστε στους σταυρούς της ζωής μας, για να συναναστηθούμε με τον Χριστό.

     Το Τριώδιο ξεκινά με την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Ένα από τα κύρια στοιχεία της είναι ο τρόπος με τον οποίο τα δύο αυτά πρόσωπα βλέπουν την χαρά. 

Το Θεοτοκίο του Αναστάσιμου Απολυτικίου του Πλ. δ' Ήχου

Θεοτόκος η ελπίς Πάντων
Μέσα 16ου, Αντιβουνιώτισσα, Κέρκυρα

"Ὁ δι' ἡμᾶς γεννηθεὶς ἐκ Παρθένου,
καὶ σταύρωσιν ὑπομείνας ἀγαθέ,
ὁ θανάτῳ τὸν θάνατον σκυλεύσας,
καὶ Ἔγερσιν δείξας ὡς Θεός,
μὴ παρίδῃς οὓς ἔπλασας τῇ χειρί σου,
δεῖξον τὴν φιλανθρωπίαν σου ἐλεῆμον,
δέξαι τὴν τεκοῦσάν σε Θεοτόκον πρεσβεύουσαν
ὑπὲρ ἡμῶν καὶ σῶσον Σωτὴρ ἡμῶν,
λαὸν ἀπεγνωσμένον".

Στο ανωτέρω απολυτίκιο θεοτοκίο παρέχεται η δυνατότητα να παραλληλίσουμε τη φράση "ὁ δι' ἡμᾶς γεννηθεὶς ἐκ Παρθένου" με το τρίτο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως: "τὸν δι΄ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα", άρθρο το οποίο κάνει λόγο για την αναγκαιότητα του γεγονότος της σαρκώσεως του Λόγου δηλ. πως ο Λόγος σαρκώθηκε (ο Θεός έγινε άνθρωπος) για τη σωτηρία του ανθρώπου από την αμαρτία.


Η αμαρτία που γεννήθηκε από την αποστασία του γενάρχη Αδάμ του πρωτοπλάστου, σε περίπτωση που παραμείνει εγκυμονεί τον αιώνιο πνευματικό θάνατο διότι είναι φθορά της φύσεως. Με αυτή χάλασε εκείνο που τόσο όμορφα δημιούργησε ο Θεός και ήταν προορισμένο για να ζει στην αλήθεια. Ο μόνος που μπορούσε να λυτρώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία ήταν ο ίδιος ο πλάστης και δημιουργός του και γι αυτό το λόγο εισήλθε στην ιστορία προσλαμβάνοντας ολόκληρη την ανθρώπινη φύση.


Η θεία ενανθρώπιση δεν ήταν τοπική μετάσταση αλλά θεϊκή συγκατάβαση. Ο Υιός και Λόγος του Θεού χωρίς να υποστεί ουσιαστική μεταβολή προσέλαβε κάτι που δεν είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή, τη στιγμή της προσλήψεως της ανθρώπινης φύσης. Έγινε άνθρωπος (θεάνθρωπος) και εισήλθε στην ιστορία της ανθρώπινης ζωής. Στο ανεξιχνίαστο αυτό θαύμα αποτυπώνεται η άπειρη αγάπη του Θεού προς το δημιούργημά του. Ο Θεός έγινε άνθρωπος. Προσέλαβε την πραγματική ανθρώπινη φύση και η φύση αυτή δόθηκε από το Πνεύμα του Θεού και την Παρθένο Μαρία.


Το δε ζήτημα της αειπαρθενίας της Κυρίας Θεοτόκου κατέχει ασφυκτική θέση στη ζωή, την ευσέβεια και τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Επελέγη μια παρθένος, από το Θεό, ως λειτουργός στο καινοποιό αυτό μυστήριο. Ο Υιός και Λόγος του Θεού χρειαζόταν μια μητέρα για να είναι πραγματική η γέννησή του. Η μητέρα αυτή δεν ένιωσε πόνους κατά τη γέννηση του Υιού της. Ο τόκος δεν κατέλυσε τα σήμαντρα της παρθενίας της. Όπως παρθένος συνέλαβε έτσι και παρθένος έτεκε και παρθένος παρέμεινε μετά τον τόκο του Υιού της. Ο τόκος ήταν αλόχευτος. Η παρθένος Μαρία δεν γνώρισε απολύτως τίποτα από την παλαιά φυσική γέννηση διότι ως μητέρα λειτουργούσε ως απαρχή στην ανακαινισμένη ανθρωπότητα στους καινούργιους ρυθμούς, στους οποίους μπήκε με την καινοφανή γέννηση του τόκου της.

Θεοδώρου Ρόκα

Θεολόγου ,MΑ Ερμηνευτικής Θεολογίας

πηγή

Ομιλία εις την κατά τον Τελώνην και τον Φαρισαίον του Κυρίου παραβολήν (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Το σύνολο του ανθρωπίνου γένους διαχωρίζεται σε δύο τάξεις, διά της παρουσιάσεως του Τελώνου και του Φαρισαίου, την των ταπεινών και την των υπεροπτών. Το παράδειγμα του πρώτου δεικνύει ότι οφείλει ο άνθρωπος όχι μόνον ν’ απαρνηθεί την κακίαν, αλλά και να φθάσει στο σημείον ταπεινώσεως ώστε ν’ αυτοκατακριθεί.

1. Εφευρετικός είναι για το κακό ο νοερός προστάτης της κακίας· ικανός ν’ αφαιρέσει ευθύς από την αρχή τα θεμέλια της αρετής που ήδη κατατίθενται στην ψυχή, δια της ανελπιστίας και της απιστίας, αλλ’ επίσης ικανός πάλι να επιτεθεί δια της αδιαφορίας και της ραθυμίας εναντίον των τοίχων της οικίας της αρετής, την ώρα που ανεγείρονται, ακόμη δε και να κρημνίση δια της υπερηφανείας και της παραφροσύνης τον όροφο των αγαθών έργων οικοδομημένον ήδη. Αλλά κρατηθήτε, μη πτοηθήτε· διότι ο επιμελής είναι ευμηχανώτερος στα αγαθά και η αρετή έχει περισσότερη ισχύ γι’ αντιπαράταξη προς την κακία,
αφού διαθέτει την άνωθεν χορηγία και συμμαχία από τον ίδιο τον δυνάμενο τα πάντα και ενδυναμώνοντα από αγαθότητα όλους τους εραστάς της αρετής. Έτσι η αρετή όχι μόνο παραμένει αδιάσειστος από ποικίλα πονηρά μηχανήματα που παρασκευάζει ο Αντικείμενος, αλλά μπορεί και να σηκώσει και επαναφέρη όσους έπεσαν στον βυθό των κακών και να τους προσαγάγη εύκολα στον Θεό με την μετάνοια και την ταπείνωση.

2. Δείγμα δε και διαρκής απόδειξις είναι τούτο. Πραγματικά ο Τελώνης, ενώ είναι τελώνης και, μπορoύμε να ειπούμε, ενώ ζει στον πυθμένα της αμαρτίας, ελαφρώνεται απλώς, αφού εκοινώνησε προς τους εναρέτως ζώντας με μόνο τον λόγο, κι αυτόν σύντομο, ανυψώνεται και υπερβαίνει κάθε κακία και, δικαιωμένος από τον αδέκαστο κριτή τον ίδιο, συγκαταλέγεται στο χορό των δικαίων. Εάν δε και ο Φαρισαίος για λόγο καταδικάζεται, παθαίνει τούτο διότι είναι φαρισαίος και νομίζει ότι είναι κάποιος αφ’ εαυτού, και όχι διότι είναι πραγματικά δίκαιος· καταδικάζεται διότι εκφέρει αυθάδη λόγια, ανάμεσα στα οποία εκείνα που παροργίζουν τον Θεό δεν ειναι λιγώτερα από αυτά τα λόγια.

3. Γιατί δε η μεν ταπείνωσις ανεβάζει στο ύψος της δικαιοσύνης, η δε υπεροψία κατεβάζει προς τον βυθό της αμαρτίας; Διότι αυτός που νομίζει ότι είναι κάποιος σπουδαίος, και μάλιστα ενώπιον του Θεού, δικαίως εγκαταλείπεται από τον Θεό,

Γερόντισσα Μητροδώρα η έγκλειστη

Βιογραφικά Η Μητροδώρα γεννήθηκε στις 28-8-1928 στο χωριό Λάσα της Επαρχίας Πάφου της Κύπρου. Ήταν δευτερότοκη από έξι αδέλφια της οικογενείας Νικολάου Νεάρχου και Αθηνάς.

Από μικρή είχε μία χάρη επάνω της και διακρινόταν για την αθωότητά της. Ήταν τελείως απονήρευτη. Είχε βαρυκοΐα από νέα. Η αθωότητά της σε συνδυασμό με την βαρυκοΐα της έδωσαν το «πιστοποιητικό» της χαζής, πράγμα που την βόλευε για να κινείται άνετα και όπως ήθελε.
Έλεγε στην ξαδέλφη της Γεωργία: «Με είχαν για χαζή. Οι γονείς μου ήθελαν να με παντρέψουν, εγώ δεν ήθελα να παντρευτώ. Έπαιζα τέλεια την χαζή και δεν παντρεύτηκα». Ο δρόμος της αγαμίας ήταν επιδίωξη της συνειδητή.

Αφού εκοιμήθησαν οι γονείς της και αποκαταστάθησαν τ’ αδέλφια της, η Μητροδώρα έμεινε μόνη της σ’ ένα μεγάλο πετρόκτιστο σπίτι. Η αυλή περιβαλλόταν από μανδρότοιχο που είχε ύψος τρία μέτρα περίπου. Κανείς δεν μπορούσε να μπή, αλλά ούτε και να δή το σπίτι. Είχε μία μεγάλη μεταλλική πόρτα από χοντρή λαμαρίνα (ξωπόρτι). Μόνο στην γνωστή της γιαγιά Ανδρονίκη άνοιγε, όταν χτυπούσε πολύ δυνατά και συνθηματικά την πόρτα.
Όλα μέσα στο σπίτι της ήταν παλαιά, αλλά ήταν χαριτωμένα και σαν να υμνούσαν τον Θεό. Στην αυλή είχε λίγες κότες, μία κατσίκα δεμένη με δύο κατσικάκια και αρκετά περιστέρια που μπαινόβγαιναν στο σπίτι της μέσα τρώγοντας ανενόχλητα από ένα σακκί κριθάρι. «Μου αρέσουν και λυπούμαι να τα ξεκάνω», έλεγε. Το καλοκαίρι είχε και τα χελιδόνια συντροφιά. Είχε ανοιχτό το παράθυρο για να μπαινοβγαίνουν, και έβαζε χαρτιά για να μή λερώνουν. Κοιμόταν τα βράδια όλοι μαζί κάτω από την ίδια σκεπή.

Ο Όσιος Μάρκος ο νεκροθάφτης της Λαύρας των Σπηλαίων

Ο Όσιος Μάρκος ο νεκροθάφτης της Λαύρας των Σπηλαίων και οι Όσιοι Ιωάννης και Θεόφιλος

Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ Μάρκος, ασκήτεψε στη μονή των Σπηλαίων στα χρόνια του ηγουμένου Ιωάννου, τότε που έγινε η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του οσίου Θεοδοσίου από το σπήλαιο στη μεγάλη εκκλησία. Από τότε που έλαβε το άγιο αγγελικό σχήμα, δεν έδωσε «ύπνων τοις οφθαλμοίς και τοις βλεφάροις νυσταγμόν και ανάπαυσιν τοις κροτάφοις» του, αλλά τις περισσότερες ώρες της νύχτας αγρυπνούσε προσευχόμενος. Ελάχιστο χρόνο διέθετε νια σωματική ανάπαυση. Την ημέρα, όταν δεν συνέχιζε την προσευχή χωμένος βαθιά στο σκοτεινό του σπήλαιο, έσκαβε λάκκους για την ταφή των κεκοιμημένων αδελφών.

Ό όσιος Μάρκος ήταν ολιγαρκής και λιτοδίαιτος. Οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια του, φρόντιζε να το δώσει αμέσως σε κάποιο φτωχό. Όχι μόνο τροφή, αλλά και νερό γευόταν με μεγάλη εγκράτεια, πίνοντας πάντοτε λιγότερο απ’ όσο χρειαζόταν για να ξεδιψάσει. Και για μεγαλύτερη ακόμη άσκηση, τύλιξε το σώμα του, μέσα από το τριμμένο μοναχικό ένδυμα, με βαριά και βασανιστικά σίδερα. Αυτά τα σίδερα του πίεζαν το σώμα, τον βάραιναν, τον πλήγωναν, τον εμπόδιζαν στην εργασία και στη νυχτερινή ανάπαυση. Όμως ποτέ όσο ζούσε δεν τα έβγαλε από πάνω του.

Μ’ αυτή τη σκληρή ασκητική ζωή, με τις νυχθημερές προσευχές, με τις παθοκτόνες νηστείες, με τους σωματικούς κόπους, με την άσκηση της σιωπής, ο γενναίος Μάρκος, νέκρωσε τη σάρκα και το σαρκικό φρόνημα.
Κι άλλο πόθο δεν είχε, παρά να φύγει το συντομότερο για τον άλλο, τον ουράνιο κόσμο, και να συναντήσει τον Κύριο και Νυμφίο του.
Ο θάνατος όχι μόνο δεν τον τρόμαζε, αλλά τον γέμιζε χαρά και θεία προσδοκία. Γι` αυτό κι έλαβε από το Θεό το υπερφυσικό χάρισμα να συνομιλεί με τους νεκρούς!

Με φυσικότητα και απλότητα, όπως βίωνε ο ίδιος την πραγματικότητα του θανάτου και της άλλης ζωής, επικοινωνούσε με τους κεκοιμημένους σαν να ήταν ζωντανοί. Τους μιλούσε, τους έδινε εντολές, τους έστελνε μηνύματα και παραγγελίες. Κι εκείνοι, με παραχώρηση του Θεού, εκτελούσαν όλες τις εντολές του. Η απλότητα και η αγιότητα του μακαρίου, συνέτριβε κι αυτά τα άλυτα δεσμά του θανάτου!

Κάποτε ο όσιος, έσκαψε ένα τάφο για κάποιο κεκοιμημένο αδελφό. Εξαντλημένος όμως καθώς ήταν από τη νυχτερινή αγρυπνία και ορθοστασία, δεν μπόρεσε να τον κάνη αρκετά ευρύχωρο. Όταν έφεραν το σώμα του νεκρού και δοκίμασαν να το τοποθετήσουν στον τάφο, διαπίστωσαν ότι μόλις και μετά βίας χωρούσε μέσα. Άρχισαν τότε οι αδελφοί να παραπονιούνται και να βαρυγκωμούν κατά του οσίου Μάρκου.

Το «Νυν απολύεις Δέσποτα» στη Ρουμανική γλώσσα-Prayer of Saint Simeon

Το «Νυν απολύεις Δέσποτα» στη Ρουμανική γλώσσα.Τα λόγια αυτά του Αγίου και Δικαίου Συμεών που επαναλαμβάνουμε σε κάθε εσπερινό, στην Ρουμανική Ορθόδοξη εκκλησία ψάλλονται συνήθως κατά τον Μέγα Εσπερινό.

Όταν ο άνθρωπος ζει την παρουσία του Θεού, τότε δεν μαραζώνει από το δηλητήριο της αμαρτίας(Αγ.Συμεών Θεοδόχος)

 Το πνευματικό ύψος του αγίου Συμεών, η σύμφωνη με τον Θεό ζωή του και η καθαρότητα της ψυχής του, που τον κατέστησαν ναό του Θεού και θεόπτη, κάνει τον άγιο Ιωσήφ τον υμνογράφο να βγάλει το λογικό συμπέρασμα ότι με τις προϋποθέσεις αυτές μπορεί μεν ο Συμεών να είναι γέρων στην ηλικία, είναι όμως νέος στο πνεύμα. 

Διότι αυτό προκαλεί στο πνεύμα του ανθρώπου η παρουσία της χάρης του Θεού: να το κρατά πάντοτε σε νεανική σφριγηλότητα. Όταν δηλαδή ο άνθρωπος ζει την παρουσία του Θεού, τότε δεν μαραζώνει από το δηλητήριο της αμαρτίας.

Η αμαρτία είναι αυτή που γερνά τον άνθρωπο, γιατί τον πληγώνει και τον τραυματίζει, οδηγώντας τον σιγά σιγά στον πνευματικό θάνατο. Κι αυτό σημαίνει ότι, κατά την πίστη μας, η νεότητα είναι πρωτίστως θέμα«καρδιάς», θέμα του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου, κι όχι θέμα απλώς ηλικιακό. 

 Πόσες φορές δεν βλέπουμε και σήμερα νέα παιδιά να είναι με μαραμένη και γερασμένη «καρδιά», διότι έχουν εκδοθεί στις διάφορες αμαρτίες αμετανόητα, και γέρους ανθρώπους να σφύζουν από χαρά και διάθεση, γιατί ακριβώς αγωνίζονται να μένουν εν Θεώ. 

 Κι είναι κάτι που το επεσήμαινε με πίκρα και στενοχώρια και ο όσιος γέρων Παΐσιος ο αγιορείτης, μιλώντας ακριβώς για τέτοια νέα παιδιά: «Καινούργιες μηχανές, με παγωμένα λάδια».

Ο υμνογράφος λοιπόν αναφερόμενος στην παραπάνω πραγματικότητα μας λέει: «Νεάζων τω πνεύματι, προβεβηκώς δε τω σώματι, Συμεών» (Με νεανική ακμή στο πνεύμα, αλλά προχωρημένης ηλικίας στο σώμα, Συμεών). Κι αλλού: «Υπερήκμασας τω γήρα, τη δε πίστει ενέαζες, νέον βρέφος θέλων βλέψαι,Συμεών, τον παντέλειον, ανακαινίζοντα κόσμον τον γηράσαντα επιθέσει του παλαιού πολεμήτορος» (Γέρασες πολύ, Συμεών, αλλά ήσουν νέος με την πίστη σου, θέλοντας να δεις σαν μικρό βρέφος τον παντέλειο Θεό, ο Οποίος κάνει καινούργιο τον κόσμο που γέρασε από την επίθεση του παλαιού εχθρού διαβόλου).

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

Ύμνος στον Άγιο Συμεών τον Θεοδόχο

Ὅταν ὁ χειμώνας συνάντησε τὴν ἄνοιξη
ὁ πρεσβύτης Συμεὼν εὐτύχησε:

Συνάντησε τὸν Ἕναν, τὸν πολυαναμενόμενο,
Αὐτὸν γιὰ τὸν ὁποῖον οἱ προφῆτες προφήτευσαν,
Τὴν Κιβωτὸ ὅλων τῶν οὐρανίων θησαυρῶν,

Τὸν εἶδαν τὰ μάτια τοῦ Συμεών, ὡς βρέφος ἀρτιγέννητο.
Ὁ Συμεὼν τότε προφήτευσε καὶ εἶπε:
«Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, Δέσποτα·
Ἰδοὺ Αὐτὸς κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν».

Ἔτσι μίλησε τὸ πνεῦμα-
ἡ προφητεία τοῦ δίκαιου πρεσβύτη ἐκπληρώθηκε:
Ὁ Ἰησοῦς ἔγινε τὸ μέτρο καὶ ὁ κανόνας,
ἡ πηγὴ τῆς εὐτυχίας, τῆς εἰρήνης καὶ τῆς χαρᾶς,
ἀλλὰ καὶ σημεῖον ἀντιλεγόμενον: ὁ στόχος
ἀντιπαλοτήτων καὶ φιλονικιῶν.

Ἄλλον ἄνθρωπο ἀνιστᾶ καὶ ἄλλον ἀνατρέπει Ἐκεῖνος.
Τὸν Παράδεισο καὶ τὸν Ἅδη Ἐκεῖνος ἀνοίγει στοὺς ἀνθρώπους.
Ἄς ἐπιλέξει ὁ καθένας ὅ,τι λέει ἡ καρδιά του.
Στὸν Παράδεισο μὲ τὸν Χριστό!
Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιθυμία τῆς καρδιᾶς μας.

πηγή

Δεν καταλαβαίνω αυτά που λέγονται την Κυριακή στην Εκκλησία.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο εργαστήριο ψυχών από την εκκλησία μας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πηγή δύναμης, από την προσευχή που γίνεται την ώρα της Θείας Λειτουργίας. 

Μα εγώ, θα πει κάποιος, δεν έχω γνώσεις θεολογικές και οι γραμματικές μου γνώσεις είναι λίγες, ή ξέρω γράμματα, αλλά δεν καταλαβαίνω τι λένε οι ψάλτες και ο ιερέας την ώρα της Θείας Λειτουργίας…

 

Και ποιος είπε ότι χρειάζονται γνώσεις γραμματικές ή θεολογικές για να προσεγγίσει κανείς τον Χριστό; Ήταν μήπως κανείς απόστολος γραμματιζούμενος; Ψαράδες φτωχοί, αγράμματοι και ταπεινοί ήταν ή πρώην τελώνες ή πρώην διώκτες του Χριστού… Πολλοί Άγιοι μας επίσης ήταν αγράμματοι και όμως το συγγραφικό τους ταλέντο και τις γραπτές τους παρακαταθήκες θα ζήλευαν πολλοί λόγιοι.

Το «Πάτερ ημών» δεν το γνωρίζουμε; Δεν το καταλαβαίνουμε;
Το «Πιστεύω» που είναι ομολογία πίστεως και περιέχει όλη την ουσία της ορθοδοξίας μας, δεν το ξέρουμε; Δεν το καταλαβαίνουμε; 

Αλλά και ποιος είπε, ότι πρέπει από την μια μέρα στην άλλη να μάθουμε και να κατανοήσουμε, όλες τις προσευχές, όλες τις ακολουθίες, όλη την τάξη και το τυπικό της Εκκλησίας μας;…σιγά, σιγά. Αργά και σταθερά.
Είναι έργο του διαβόλου και πλάνη μεγάλη, να νομίζουμε ότι, αφού δεν καταλαβαίνουμε και πολλά, (δεν γνωρίζουμε, γιατί η κατανόηση έρχεται μόνη της σιγά-σιγά), αφού νομίζουμε ότι δεν είναι «του στυλ» μας, να μην κάνουμε τίποτα απολύτως. Να αδιαφορούμε… 

Κάποτε πήγε μια πολύ ηλικιωμένη, εντελώς αγράμματη, σε ένα χριστιανικό βιβλιοπωλείο και ζήτησε να αγοράσει το Ευαγγέλιο. Την είδε κάποιος γνωστός της και της λέει: τι το θες το Ευαγγέλιο θεία; Αφού δεν ξέρεις ανάγνωση και γραφή, τι θα το κάνεις;
Αχ, παιδάκι μου, του απαντάει, θέλω μόνο να Το κρατώ αγκαλιά και να παρακαλώ τον Κύριο να βάλει την Σοφία των λόγων Του στην καρδιά μου!!!.

Προσέξτε ταπείνωση, προσέξτε ομολογία πίστεως και προσέξτε το προχωρημένο της ηλικίας της…Τι ωραίο παράδειγμα, τι ωφέλεια είχε αυτή η γυναίκα, από μια τόσο απλή κίνηση… 

Τι μας στοιχίζει δηλαδή, πχ το Σάββατο, να διαβάζουμε το Ευαγγέλιο που θα αναγνωστεί την Κυριακή, να το κατανοήσουμε με ή χωρίς μετάφραση, να διαβάσουμε τον Απόστολο που θα πει ο ψάλτης και να δούμε, τέλος, τι εορτάζουμε εκείνη την ημέρα που θα εκκλησιαστούμε; Φτάνει να ανοίξουμε ένα οποιοδήποτε εκκλησιαστικό ημερολόγιο, για να βρούμε ποιος Άγιος εορτάζει, ποια αναγνώσματα θα ακουστούν κλπ. Δεν έχουμε ένα ημερολόγιο; Δεν έχουμε το Ευαγγέλιο; Δεν ξέρουμε πως θα τα προμηθευτούμε;

Εμείς, οι νεότερης ηλικίας άνθρωποι, χρήστες καλοί της τεχνολογίας και του Διαδικτύου, δεν έχουμε καμία απολύτως δικαιολογία: Όλα βρίσκονται κάπου στο Διαδίκτυο. Ευαγγέλιο, αναγνώσματα, μεταφράσεις: ΟΛΑ

Καλό είναι βέβαια αυτά που βρίσκουμε, ειδικά αν πρόκειται για λόγια Ευαγγελίου και γενικότερα για θέματα Αγίας Γραφής να τα διασταυρώνουμε και από άλλες πηγές ή ακόμα καλύτερα να τα προμηθευτούμε σε έντυπη μορφή από έγκυρους, ορθόδοξους εκδοτικούς οίκους.

ekklisiaonline

Γιώργος Λακαφώσης

Στη θεία Λειτουργία....όλα μετρούν...

Στη Θεία Λειτουργία, στην αγρυπνία,μα και σε κάθε ακολουθία της Εκκλησίας μας,όλα μετρούν.
Ο πιστός λαός, ο κληρικός, η ατμόσφαιρα του ναού, το λιβάνι, η ψαλμωδία,
η τάξη και η ευπρέπεια του χώρου.
Νιώθω ευγνώμων στο Θεό,διότι όλα αυτά τα χρόνια,στις ακολουθίες και λειτουργίες μας ψάλλουν άνθρωποι πιστοί, με γνώση, με ευλάβεια.Με σεμνότητα και αρχοντιά.Με ταπείνωση και μεράκι και χαρά.
Γι' αυτό κι ο λειτουργικός χρόνος κυλά ξεκούραστα,και λειτουργεί αναγωγικά.
Δηλαδή, μας ανεβάζει.

Μπορεί να γίνονται μικρά λάθη από όλους μας στα τεχνικά κάποιες στιγμές.
Μα προσπαθούμε να μη λαθεύουμε στο βασικό στόχο μας,που είναι η προσέγγιση του Θεού.

Να πάρουμε - όπως έλεγε ο άγιος Πορφύριος -τους χυμούς όλων αυτών των λέξεων,των μελωδημάτων, των ακουσμάτων,των προσευχών.
Προσπαθούμε (σεβόμενοι) να μη μένουμε στον τύπο,μα να ανεβαίνουμε διαρκώς ιερές αναβάσεις.

Απόδειξη ότι όλα αυτά δεν αποτελούν απλές θεωρίες, είναι η λάμψη του προσώπου και των ματιών όλων στο τέλος της θ. Λειτουργίας,η ειρήνη των λογισμών,η δύναμη της ψυχής σε κάθε επερχόμενη θλίψη.
Το χαμόγελο που περιγελά τον όποιο θάνατο...

facebook

Μία υπέροχη σειρά βιβλίων με τους ήρωες του 1821

Ένα υπέροχο δώρο για τα παιδιά σας που μοσχομυρίζει ΕΛΛΑΔΑ.Στα βιβλία της σειράς αυτής των εκδόσεων ''Στρατίκη''  τιμούνται εκείνους που με το γιαταγάνι τους, μέσα από ποταμούς αίματος και δακρύων, έφεραν την λευτεριά στην σκλαβωμένη από τους Τούρκους πατρίδα μας. Κάθε τόμος είναι θαυμάσια εικονογραφημένος και σε κάθε βιβλίο υπάρχει και μία μεγάλη αφίσα του ήρωα. Η σειρά αυτή αποτελεί ένα πολύτιμο βοήθημα για τους μαθητές.

www.stratikis.gr

Υπαπαντή του Κυρίου-Η συνάντηση της ψυχής με την Αγάπη

+Alexander  Schmemann 

Μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο συνεχοῦς ἀπώλειας δυνάμεων, μὲ σειρὲς χημειοθεραπειῶν ποὺ τοῦ προκαλοῦσαν ναυτία καὶ τὸν ἐξασθένιζαν ὅλο καὶ περισσότερο, ὁ π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν ἔγραψε ἕνα κείμενο γιὰ τὸ ραδιόφωνο στὰ μέσα Νοεμβρίου 1983 γιὰ νὰ μεταδοθεῖ τὴν ἡμέρα τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, στὶς 2 Φεβρουαρίου. Κοιμήθηκε εἰρηνικὰ στὶς 13 Δεκεμβρίου 1983.

«Τί ἐντυπωσιακὴ καὶ ὄμορφη εἰκόνα, ὁ ἡλικιωμένος ἄντρας νὰ κρατᾶ στὰ χέρια του τὸ παιδί, καὶ πόσο παράξενα εἶναι τὰ λόγια του: «ὅτι εἶδον ὁ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν Σου…» Ἀναλογιζόμενοι αὐτὰ τὰ λόγια ἀρχίζουμε νὰ ἐκτιμοῦμε τὸ βάθος αὐτοῦ τοῦ περιστατικοῦ καὶ τὴ σχέση του μέ μᾶς, μὲ μένα, μὲ τὴν πίστη μας.
Ὑπάρχει τίποτα πιὸ χαρμόσυνο ἀπὸ ἕνα ἀντάμωμα, μία «ὑπαπαντὴ» μὲ κάποιον ποὺ ἀγαπᾶς; Εἰλικρινὰ τὸ νὰ ζεῖς σημαίνει νὰ προσμένεις, νὰ προσβλέπεις στὴ συνάντηση. Ἡ ὑπερβατικὴ καὶ ὄμορφη προσμονὴ τοῦ Συμεὼν αὐτὸ δὲ συμβολίζει; Ἄραγε δὲ συμβολίζει τὴν προσδοκία ἡ μακρόχρονη ζωή του, αὐτὸς ὁ προβεβηκὼς σὲ ἡλικία ἄντρας, ὁ ὁποῖος περνᾶ ὅλη του τὴ ζωὴ περιμένοντας τὸ φῶς ποὺ φωτίζει ὅλους καὶ τὴ χαρὰ ποὺ τὰ πάντα πληροῖ; Καὶ πόσο ἀπρόσμενα, πόσο ὑπερβολικὰ καλὰ ἔρχονται τὸ ἀπὸ καιρὸ ἀναμενόμενο φῶς καὶ ἡ χαρὰ στὸν ὑπέργηρο Συμεὼν μέσω ἑνὸς παιδιοῦ!

Φανταστεῖτε τὸν γέροντα τὴν ὥρα ποὺ μὲ τρεμάμενα χέρια παίρνει τρυφερὰ καὶ προσεχτικὰ στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ σαράντα ἡμερῶν βρέφος καὶ μὲ τὸ βλέμμα του προσηλωμένο στὴ μικρὴ ὕπαρξη ἀναφωνεῖ: «Τώρα μπορεῖς νὰ μὲ ἀπολύσεις ἐν εἰρήνῃ, γιατί εἶδα, κράτησα στὰ χέρια μου, ἀγκάλιασα αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ νόημα τῆς ζωῆς». Ὁ Συμεὼν περίμενε. Περίμενε σὲ ὅλη του τὴ ζωή, καὶ σίγουρα αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἀναλογιζόταν, προσευχόταν, ἐμβάθυνε ὅσο περίμενε, ἔτσι ὥστε ὅλη του ἡ ζωὴ νὰ εἶναι μία διαρκῆς «παραμονή», ἡ προηγούμενη ἑνὸς χαρμόσυνου συναπαντήματος.

Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ἀναρωτηθεῖ ὁ καθένας μας, ἐγὼ τί περιμένω; Τί μοῦ ὑπενθυμίζει ὅλο καὶ πιὸ ἐπίμονα ἡ καρδιά μου; Μεταμορφώνεται βαθμιαία σὲ προσμονὴ ἡ δική μου ζωή, καθὼς προσβλέπω στὴ συνάντηση μὲ τὸ οὐσιῶδες; Αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα θέτει ἡ Ὑπαπαντή. Ἐδῶ, σ’ αὐτὴ τὴ γιορτή, ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ φανερώνεται ὡς ἡ ἀσύγκριτη ὀμορφιὰ μιᾶς ψυχῆς ποὺ ὡριμάζει, ποὺ ἀπελευθερώνεται ὅλο καὶ περισσότερο, ποὺ βαθαίνει καὶ καθαρίζεται ἀπ’ ὅ,τι εἶναι δευτερεῦον, ἀνούσιο καὶ τυχαῖο.
Ἀκόμη καὶ τὰ γεράματα καὶ ὁ θάνατος, ὁ ἐπίγειος προορισμὸς στὸν ὁποῖο ἔχουμε ὅλοι μερίδιο, τόσο ἁπλὰ καὶ πειστικὰ φανερώνονται ἐδῶ ὡς πλησίασμα ἐκείνης τῆς μίας στιγμῆς, κατὰ τὴν ὁποία μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, γεμάτος ἀπὸ εὐγνωμοσύνη, λέω: «ἐπίτρεψέ μου τώρα νὰ ἀποχωρήσω». Ἔχω δεῖ τὸ φῶς ποὺ διαπερνᾶ τὸν κόσμο. Ἔχω δεῖ τὸ παιδίον, ποὺ δίνει στὸν κόσμο τόση θεία ἀγάπη καὶ πού μοῦ προσφέρει τὸν ἑαυτό του. Δὲν ὑπάρχει τίποτα ποὺ νὰ φοβίζει, τίποτα ἄγνωστο, τὰ πάντα τώρα εἶναι εἰρήνη, εὐχαριστία καὶ ἀγάπη. 

Αὐτὸ εἶναι ποὺ φέρνει ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου. Γιορτάζει τὴ συνάντηση τῆς ψυχῆς μὲ τὴν Ἀγάπη, τὴ συνάντηση μὲ τὸν Ἕναν πού μοῦ ἔδωσε τὴ ζωὴ καὶ μοῦ ἔδωσε τὴ δύναμη νὰ τὴ μεταμορφώσω σὲ προσμονή».

πηγή

 

" Δεν ξέρω πληρέστερη γεύση παραδείσιας τρυφερότητας από τη νυχτερινή ανταύγεια του καντηλιού...." .

Δεν ξέρω πληρέστερη γεύση παραδείσιας τρυφερότητας από τη νυχτερινή ανταύγεια του καντηλιού...." 

''Τα Καθ' Εαυτόν'' Χρ. Γιανναράς, εκδ. Ίκαρος, 2000

Υπαπαντή. Η γιορτή της συνάντησης και της ελπίδας που δεν είναι μόνο πίστη. Είναι Πρόσωπο.Του Θεανθρώπου μας.

«Μη  ιδείν θάνατον πρίν ή ίδη τον Χριστόν Κυρίου»

 Τα γηρατειά είναι ίσως η πιο δύσκολη περίοδος της ανθρώπινης ζωής. Δεν είναι μόνο το βάρος των όσων έχουν προηγηθεί. Η ανάγκη της αποτίμησης της ζωής. Οι χαρές και οι λύπες, οι σταυροί και τα πάθη μας. 

Είναι το γεγονός ότι ο άνθρωπος αισθάνεται πως δεν έχει καμία ελπίδα να συνεχίσει να υπάρχει. Ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να φτάσει το τέλος. Οι θρησκείες επενδύουν σ' αυτή την διαγραφόμενη και βέβαιη τελικά απελπισία και προτείνουν την μεταθανάτια ζωή ως παρηγοριά. Ως ένα φως μέσα στο δεδομένο σκοτάδι. Ότι ο άνθρωπος μπορεί μεν να φύγει από τον κόσμο που γνωρίζει, από τα πρόσωπα που αγαπά και μοιράζεται τη ζωή του μαζί τους ή και από τα βάσανα, «τα πάθια και τους καημούς του κόσμου», ωστόσο δε θα χαθεί. Η ψυχή του θα συνεχίσει να υπάρχει με έναν απροσδιόριστο τρόπο ή και συγκεκριμένα, ανάλογα με τη διδασκαλία και την πίστη της θρησκείας. Κι έτσι ο άνθρωπος αισθάνεται λιγότερο μόνος, περισσότερο έτοιμος να κάνει το δικό του Πάσχα, το πέρασμά του από τον θάνατο.

  Η Εκκλησία δεν κομίζει απλώς μία μεταφυσική ελπίδα συνέχειας της ύπαρξης. Δεν βλέπει την ζωή ως μία άλλη εκδοχή του παρόντος. Αυτό δηλαδή που έχουμε συνηθίσει σωματικά, να συνεχίσουμε να το ζούμε ψυχικά. Δε βλέπει την αιωνιότητα μέσα από το δίπολο ανταμοιβή- τιμωρία. Χωρίς να αποκλείεται αυτή η διάσταση, δε θα ήταν δυνατόν να πιστεύουμε σε έναν Θεό αγάπης, ο Οποίος μεταβάλλεται μετά τον θάνατο σε Θεό δικαστή.

Γιατί έγινε η Υπαπαντή του Χριστού;

Υπαπαντή και Σαραντισμός.

«Κόλπους Πατρός τυπούσι του σου,Χριστέ μου, του Συμεών αι χείρες, αι φέρουσί σε.»
Τους κόλπους του ουρανίου Πατέρα συμβολίζουν, Χριστέ μου, τα χέρια του Συμεών που Σε κράτησαν στην αγκαλιά του.

Μόλις πέρασαν σαράντα ημέρες από την γέννηση του Θεανθρώπου, προσεφέρθη ο Κύριος στο ιερό υπό Μητρός Παρθένου, και υπεδέχθη Αυτόν ο πρεσβύτης Συμεών. 

Κατά τη διάταξη του Μωσαϊκού νόμου «παν άρσεν πρωτότοκον έσται αφιερωμένον τω Θεώ, και την εις τούτον νενομισμένην θυσίαν προσενέγκη, ζεύγος τρυγόνων, ή δύο νεοσσούς περιστερών». Δηλαδή, κάθε πρωτότοκο αρσενικό παιδί ήταν αφιερωμένο στο Θεό, και προς τούτο γινόταν μία συγκεκριμένη τελετή στο ναό, περιλαμβάνουσα και προσφορά δύο τρυγόνων ή περιστεριών.

Λαβών δε ο πρεσβύτης Συμεών τον Κύριο της δόξης στα χέρια του είπε το «Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα κατά το ρήμα σου εν ειρήνη…». Τώρα, δηλαδή, Κύριε, ας πεθάνω, αφού είδα το Σωτήρα του κόσμου. Διότι αυτό περίμενε χρόνια ο δίκαιος Συμεών˙ να δει με τους οφθαλμούς του τον Κύριο και Θεό του. Και πλέον ευτυχισμένος μπορούσε να υπάγει εις τα αγκάλας του Θεού.
Έπειτα από αυτή τη γενική αναφορά, γίνεται κατανοητό ότι ο σαραντισμός έχει τις ρίζες του στην εποχή του Μωυσή (καθώς αυτό το στοιχείο το αντλούμε μέσα από τον Μωσαϊκό νόμο). 

Λέγοντας «σαραντισμό», εννοούμε ότι η μητέρα προσφέρει το νεογέννητο στο ναό και αυτό προς δόξαν του τριαδικού Θεού.
Η γυναίκα, έπειτα από την κύηση χρειάζεται ένα διάστημα ώστε να επανέλθει και πάλι στην προ του τοκετού κατάσταση.

Υπαπαντή: η λύτρωση της μοναξιάς μας!

 Υπήρξαν φορές που αισθανθήκαμε μόνοι και πνιγμένοι σα να ‘μασταν μέσα σ’ ένα λεωφορείο χωρίς καθίσματα και χειρολαβές, που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Παλλόμαστε μες το ταξίδι της ζωής: στις επιλογές, στις αποφάσεις, εκεί που ο δρόμος δημιουργεί διχάλες -όχι μια και δυο αλλά χιλιάδες.

Σε τίποτε απ’ ό, τι γίνεται ο Θεός δεν είναι απών. Υπάρχουν περιπτώσεις που μπορεί να φτάσουμε σε σημείο οι απόντες να ‘μαστε εμείς: ο Θεός όμως είναι ο πάντοτε παρών. Αυτός ολοκληρώνει τα πάντα. Εμείς, απ’ την άλλη, μπορεί να είμαστε απόντες όταν στην αναμέτρησή μας με την πραγματικότητα, δε θέτουμε ως κριτήριο την αλήθεια μας ενώ τα κριτήρια είναι έργο του επίπλαστου εαυτού μας όπως αυτός παραμορφώνεται μέσα απ’ τις ανάγκες μας.

Πρώτος ο Χριστός, τόσοι άγιοι και τόσοι ασκητές, αυτό παντού μας λένε: όσο οι κοσμικές ανάγκες λιγοστεύουν, τόσο πιο λεύτερος ο άνθρωπος γίνεται.

Ο Θεός είναι λιτός πόσο μάλλον τα παιδιά Του.

Η εμμονή στην ανάγκη σφαλίζει τα μάτια της ψυχής να δούνε τον Θεό. Το θέλημα του Θεού δεν είναι πάντα δικό μας θέλημα. Ε, αυτό μαθαίνουμε στην εκκλησιά: ν’ αφήνουμε ο καθένας μας κι όλοι μαζί τον εαυτό μας κι όλη μας τη ζωή στο Θεό μας Ιησού Χριστό (…ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα).

Τίποτε στη ζωή δε γίνεται χωρίς να είναι θέλημα δικό Του. “Μα -θα πεις- αισθάνθηκα μόνος, αισθάνθηκα αφημένος, αισθάνθηκα βορά των επιλογών μου. Στ’ αλήθεια, έτσ’ αισθάνθηκα όταν οι προτεραιότητες μου, μου κλείνανε τα μάτια και δε μπορούσα να δω το χέρι του Θεού”. Έπειτα, ο κατακλυσμός τελειώνει. Έρχεται το ουράνιο τόξο που υποσχέθηκεν ο Θεός. Τότε ανοίγουμε τα μάτια βλέποντας ότι δεν ήμασταν μόνοι, ούτε για ένα κλάσμα δευτερολέπτου. Κι ο κατακλυσμός πάντα τελειώνει, όταν ακόμα μες το προσωπικό κρύο, αρχίζουμε ν’ αναζητάμε τη θεϊκή ζεστασιά που τελικά ήτανε πάντοτε παρούσα.

Δε σ’ αφήνει ποτέ ο Θεός! Ο Θεός φανερώνεται παντού. Φανερώνεται, στα απλά όμως μεγαλύνεται.
Τη στιγμή της μόνωσης, θα στείλει τον αδελφό να σε τραβήξει απ’ το χέρι, όπως έγινε άνθρωπος ο ίδιος για να σηκώσει τον Αδάμ κι όλους τους ανθρώπους απ’ τον θάνατο του Άδη.

Θα περάσει καιρός και θ’ αναλογιστείς το παρελθόν… Θα δεις πόσο σοφός έγινες, πόσο σε χαρίτωσε ο Θεός, μέσα απ’ τις στιγμές που μέχρι πρότινος θεωρούσες λάθος. Κι όμως, είχες πάρει τη σωστή απόφαση! Εκεί που το λεωφορείο της ζωής σ’ έβγαζε απ’ την τροχιά του δρόμου, αυτός που συγκράτησε το λεωφορείο και δε ριπίστηκες στο κενό, είναι ο Θεός! Ο Θεός που “καταδιώκει”, χωρίς διεκδικήσεις… Τούτο γιατί η καταδίωξή Του γίνεται με Έλεος, μ’ ατέλειωτη κι ασύμβατη Αγάπη.

Ο Θεός δε μας αγαπά γιατί είμαστε δραστήριοι πολίτες, ούτε γιατί έχουμε ή δεν έχουμε χρήματα. Ο Θεός μας αγαπά γιατί είμαστε παιδιά Του. Κι επειδή είμαστε όλοι παιδιά Του χωρίς διακρίσεις όλους μας αγαπά.

Ο Θεός έγινε άνθρωπος, πήρε όνομα σαν κι εμάς, ακολούθησε τις συμβάσεις των ανθρώπων: παρουσιάστηκε στο Ναό, κατά το έθιμο, σήμερα ημέρα της Υπαπαντής, ακριβώς ώστε για να συντροφεύσει τον καθένα από ‘μας, ξεχωριστά σττο δρόμο της ζωής. Στην Υπαπαντή, ακολουθεί τον άνθρωπο μέχρι και σ’ αυτή την τυπική διαδικασία, όπως την παρουσίαση του αρσενικού νεογνού στο Ναό…

Αυτή η συντροφιά, αυτό το Φως, αυτή η ζεστασιά είναι που νικούν τη μόνωση, το σκοτάδι, το ίδιο το κρύο του θανάτου. Μας ακολουθεί στα πάντα μας ο Θεός, ακόμα κι εκεί που νομίζουμε ότι δεν έχουμε κανέναν. Κι επειδή ο Χριστός δεν είναι ιδέα ή σύστημα (εύκολα θα σκεφτεί κανείς ότι και ιδέες μας μπορεί να μας ακολουθήσουν…), ο Κύριος μας ακολουθεί και στον θάνατο που τον μεταμορφώνει σε Ζωή. Αυτός άλλωστε πρώτος -για χάρη του καθενός από εμάς που πατά σε τούτην εδώ τη γη- νίκησε το θάνατο “φωτίζων τούς ἐν σκότει”. Μεγάλη η ημέρα τούτη της Υπαπαντής για την προσωπική ιστορία του καθένα. Χαρά για την σύμπασα Εκκλησία!

Ιάσων Ιερομ.

πηγή

Κοινωνώντας έναν λεπρό(Από τον βίο του Αγ.Νικολάου Πλανά)

Στο διάστημα του μισού αιώνα που λειτουργούσε ο άγιος παπά-Νικόλας ο Πλανάς, άνευ διακοπής (διότι δεν αρρώστησε ποτέ), έτυχε κάποια φορά εκεί στην ενορία του, σ’ ένα στενό δρομάκι να κρύπτεται ένας λεπρός σε μεγάλο βαθμό.
Του είχαν φαγωθεί τα χείλη του από την φοβερή ασθένεια. Πήγε μια φορά ο Πατήρ να τον κοινωνήσει, αλλά το κατεστραμμένο του στόμα, δεν μπορούσε να παραλάβει το Άγιο Σώμα του Κυρίου.
Χωρίς κανένα, μα κανένα δισταγμό, ο Πατήρ έσκυψε και με το στόμα του επήρε το θείο Μαργαρίτη, που είχε πέσει και τον «κατέλυσε»! Κατόπιν ο ασθενής μεταφέρθηκε σε λεπροκομείο μαζί με την κόρη του που είχε μολυνθεί και της είχαν φαγωθεί τα δάχτυλα. Εν τούτοις ο π. Νικόλας δεν έπαθε τίποτα!

Αυτό, ας το δούνε αυτοί που δυσκολεύονται να κοινωνήσουν, γιατί φοβούνται τα μικρόβια. Μεγάλη βλασφημία. Ένας Θεός, ζώντων και νεκρών, ποιητής ουρανού και γης, να προσβάλλεται από τα μικρόβια! Παραλογισμοί σκοτισμένων απίστων.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στην ευχή του που διαβάζουμε πριν την Θεία Μετάληψη, εξηγεί το τι πιστεύουμε για την Θεία Κοινωνία: «Πιστεύω Κύριε, και ομολογώ, ότι Συ ει αληθώς ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος, ο ελθών εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμί εγώ.Έτι πιστεύω, ότι τούτο αυτό εστί το άχραντον Σώμα Σου, και τούτο αυτόεστί το τίμιον Αίμα Σου. Δέομαι, ουν Σου, ελέησόν με, και συγχώρησόν μοιτα παραπτώματά μου, τα εκούσια και τα ακούσια, τα εν λόγω, τα εν έργω, τα εν γνώσει και αγνοία, και αξίωσόν με ακατακρίτως μετασχείν των αχράντων Σου Μυστηρίων, εις άφεσιν αμαρτιών, και εις ζωήν αιώνιον. Αμήν.

πηγή

Ξέρεις, τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα σαν τα γυμνώσεις...

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια..Θυμάμαι τη χαρά και τη λύπη τους..Ζαρώνουν ή ακόμη πεισματώνουν μ'εκείνους που έμειναν,μ'εκείνους που έφυγαν, με άλλους που χάθηκαν..Ξέρεις, τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα σαν τα γυμνώσεις...

Γιώργος Σεφέρης