Πρώην μοντέλο από την Γεωργία νυν ιερομόναχος

Ο Lasha Bordzikuli γεννήθηκε στην Γεωργία και πριν ήταν πολύ γνωστό μοντέλο στην χώρα του συμμετέχοντας και σε διαγωνισμούς ομορφιάς.Έγινε μοναχός στην Ιερά Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους το 2012 ενώ έπειτα έζησε στον Καναδά και στις Η.Π.Α.
Το μοναχικό του όνομα είναι Διονύσιος

Ἔτσι και ὁ Θεός, ὅταν δει την μικρή σου προσπάθεια, θα σε βοηθήση να νικήσεις.

– Γέροντα, κάθε μέρα λέω: «Ἀπὸ αὔριο θὰ προσέχω, θὰ διορθωθῶ», ἀλλὰ καὶ πάλι πέφτω στὰ ἴδια.

-Ε,νὰ βοηθήσει ὁ Θεός.Τὸ ὅτι θέλεις νὰ διορθωθῆς,αὐτὸ σημαίνει ὅτι δέχεσαι βοήθεια.
Ζητᾶς καὶ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ σὲ βοηθήσει καὶ ρίχνει ὁ Θεὸς τὸ βλέμμα Του ἐπάνω σου. Κάνεις καὶ τὴν μικρή σου προσπάθεια καὶ προχωρεῖς.
Ποιός, ὅταν δει ἕνα μικρὸ παιδάκι νὰ προσπαθεί μὲ τὰ χεράκια του νὰ κυλήσει μιὰ κοτρώνα, δὲν θὰ τρέξει νὰ τὸ βοηθήση, γιὰ να μὴν παιδεύεται;

 Ἔτσι καὶ ὁ Θεός, ὅταν δει τὴν μικρή σου προσπάθεια, θὰ σὲ βοηθήση νὰ νικήσεις.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

3 φορές γεννιόμαστε κατά το διάστημα του βίου μας:

''Μίαν καὶ ἀνεπανάληπτον φορὰν ἀπὸ τὴν μητέρα μας· εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἀπὸ γῆν προερχόμεθα καὶ εἰς γῆν πορευόμεθα. 
Κατὰ τὰς ὑπολοίπους δύο γεννήσεις μετατιθέμεθα ἀπὸ τὴν γῆν εἰς τὸν οὐρανόν.
 Ἐξ αὐτῶν ἡ μία γέννησις εἶναι ἡ τῆς Χάριτος, ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται διὰ τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καὶ τὴν ὀνομάζομεν ἀληθῶς παλιγγενεσίαν.
 Ἡ δευτέρα πάλιν γέννησις ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς μετανοίας καὶ τῶν κόπων τῶν καλῶν καὶ ἐναρέτων πράξεων, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ ἡμεῖς τώρα ἐστάθημεν.''

 Ἀγια Συγκλητικῆ -Εὐργετινὸς Α

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι'Λουκά-Ουκ έδει λυθήναι από του δεσμού τούτου;

 Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας, αγαπητοί μου αδελφοί, στις οποίες καλούμαστε να σκεφτούμε ποια σημασία έχουν άνθρωποι του περιβάλλοντός μας για μας. Δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο τους αγαπούμε. Κυρίως έχει να κάνει με το πόσο το χρειαζόμαστε, πώς τους χρησιμοποιούμε. 

 Μιά τέτοια θέαση, η οποία συνήθως γίνεται όταν οι άλλοι φεύγουν για κάποιον λόγο από τη ζωή μας, είτε οριστικά είτε προσωρινά, αποκαλύπτει τον χαρακτήρα μας, τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον πλησίον μας, αλλά και τι είναι εκείνος για μας. Ταυτόχρονα, διαπιστώνουμε ποιος είναι ο χαρακτήρας μας, αλλά και ποια είναι η κοσμοθεωρία μας. Αυτή η σκέψη για το τι είναι οι άλλοι στη ζωή μας θα μας βοηθήσει τελικά να δούμε το αληθινό μας πρόσωπο. Να δούμε πόσο και αν αγαπάμε. Αν είμαστε περιχαρακωμένοι στον εαυτό μας. Αν είμαστε εύκολοι στο να κατακρίνουμε τους άλλους. ουσιαστικά μας βοηθά να καταλάβουμε πόση ταπεινοφροσύνη έχουμε και την ίδια στιγμή πόσο κοντά ή μακριά από τις εντολές του Θεού βρισκόμαστε.

 Ο Χριστός κάποιο Σάββατο, όπως συνήθιζε, βρέθηκε σε μία συναγωγή για να διδάξει. Εκεί συνάντησε μία συγκύπτουσα γυναίκα, κυρτωμένη από δαιμονική επίδραση.
 Η γυναίκα αυτή βρίσκονταν ανάμεσα στους πιστούς Ιουδαίους και παρά την ασθένειά της, η οποία την καθιστούσε, σύμφωνα με τη νοοτροπία της εποχής, καταραμένη από τον Θεό, δε δίσταζε να θέλει να είναι μέλος της κοινότητα, επί δεκαοκτώ τότε χρόνια. Ο Χριστός της λέει ότι παίρνει την απόλυση από την

Μάθε το «μυστικό» της πνευματικής ζωής: να ελέγχεις τους λογισμούς σου.

Του π.Γεωργίου Δορμπαράκη

Μικρές στάσεις στην Κλίμακα του Αγ.Ιωάννη του Σιναϊτη

 «Ο καλός “ραγολόγος” τρώγει τις ώριμες ρώγες των σταφυλιών και δεν πειράζει καθόλου τις άγουρες. Παρόμοια ο καλόγνωμος και συνετός άνθρωπος, όσες αρετές βλέπει στους άλλους τις σημειώνει με επιμέλεια· ενώ ο ανόητος αναζητεί τα ελαττώματα και τις κατηγορίες» (λόγ. ι΄ 17).

  Ακούς την επιτυχία του συνανθρώπου σου, ένα κατόρθωμά του, τις πολλές ή λίγες αρετές του. Και σπεύδεις αμέσως να βάλεις ερωτηματικό. Κι ακόμη: ψάχνεις να βρεις το ελάττωμά του. Αναζητείς δηλαδή το σκοτάδι εκεί που υπάρχει το φως. Κι αρχίζεις και χαίρεσαι, γιατί ψάχνοντας νομίζεις ότι βρήκες το μείον και το ελάττωμα. Νιώθεις καλά πια, γιατί το ύψος του κατορθώματος του άλλου έχασε τη λάμψη του. Η επιτυχία του λίγο αμαυρώθηκε. «Είπα κι εγώ. Σιγά μην είναι έτσι όπως τα λένε».

  Δεν αντέχεις τον άλλο να υπέρκειται σε οτιδήποτε σε σχέση με σένα. Γιατί θέλεις τον καθένα στα δικά σου μέτρα. Γιατί μάλλον εσύ πρέπει να αισθάνεσαι ανώτερος. Το καταλαβαίνεις έστω κι αν δεν το ομολογείς: λειτουργεί μέσα σου η ουσία της αμαρτίας, ο εγωισμός. 

 «Ποιος να συγκριθεί μαζί σου»; Γι’ αυτό και η αρετή του άλλου που εσύ δεν έχεις, η επιτυχία που έκανε, σε… πληγώνει: γίνεται μέτρο που αποκαλύπτει τη δική σου μικρότητα. Ας τον κάνουμε… πέρα λοιπόν. Ας ρίξουμε λάσπη. Ας βρούμε το ελάττωμα. Οπότε καταλαβαίνεις ότι έχεις γίνει ο ορισμός της ανοησίας. Είσαι ανόητος.

  Ξύπνα! Ο όσιος σου κτυπά το καμπανάκι: γίνε σαν τον καλό «ραγολόγο»: μάζευε τα καλά σταφύλια και άσε τα άγουρα και τα ξινά – ό,τι είναι το αυτονόητο! Συνήθιζε δηλαδή να βλέπεις τα καλά σημεία του συνανθρώπου σου, τις αρετές του, γιατί αυτό θα σου προσφέρει διπλό καλό: πρώτα θα σε κάνει πιο ταπεινό, δεύτερον θα σε παρακινήσει να παλέψεις κι εσύ για να τα αποκτήσεις.

 Ο μέγας Αντώνιος έγινε «θεοφιλής»: αγαπήθηκε δηλαδή ιδιαιτέρως από τον Θεό και γέμισε από το Πνεύμα Του, γιατί όπου πήγαινε και συναντούσε ανθρώπους, ιδίως ασκητές, σημείωνε τα καλά τους σημεία, τις αρετές τους. 

Ο όσιος Παΐσιος άγιασε γιατί αγωνίστηκε να γίνει, όπως έλεγε και στους άλλους να γίνουν, «μέλισσα και όχι μύγα». «Η μέλισσα έστω κι αν υπάρχουν ακαθαρσίες κάπου, πηγαίνει πάντοτε στα λουλούδια. Η μύγα, έστω κι αν υπάρχουν λουλούδια και άλλες ομορφιές, πηγαίνει αμέσως στις ακαθαρσίες».

 Γίνε και συ μέλισσα και όχι μύγα. Γίνε «καλός ραγολόγος». Έτσι θα φύγεις από την ανοησία και θα γίνεις συνετός και σοφός κατά Θεόν.
 Και το σημαντικότερο: λειτουργώντας έτσι, θα μάθεις το «μυστικό» της πνευματικής ζωής: να ελέγχεις τους λογισμούς σου. Όχι ό,τι σου έρχεται στον νου από τα πάθη σου ή από τον Πονηρό διάβολο, αλλ’ ό,τι εσύ με τη χάρη του Θεού θα σκέπτεσαι.

Δηλαδή θα βλέπεις τον νου σου να γίνεται πράγματι ηγεμόνας του εαυτού σου· να γίνεται ένας… βασιλιάς. Ο απόστολος Παύλος μας βοηθάει: «όσα αγνά, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αληθή, όσα προσφιλή, ει τις αρετή και ει τις έπαινος, ταύτα λογίζεσθε»

πηγή

Άγιος Κύριλλος Χελμογκόρσκυ(+8 Δεκεμβρίου)

Γεννήθηκε στο τέλος του XIII αιώνα(μάλλον το 1286). Στα εικοσί του χρόνιας άφησε τον κόσμο και εγκαταστάθηκε στο Νόβγκοροντ στο μοναστήρι του Αγίου  Αντωνίου όπου μόνασε. Έξι χρόνια ασκήτεψε στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου, και στη συνέχεια πήγε για προσκύνημα σε άλλα μοναστήρια περπατώντας για τρία χρόνια.

 Τελικά, το 1316 εγκαταστάθηκε στο Όρος Χέλμνο κοντά στη λίμνη Lokshmozero  στην περιοχή  του Chudsk. Την εποχή εκείνη ήταν 30 ετών. Τον πρώτο χειμώνα έζησε σε μία σπηλιά και έπειτα έφτιαξε ένα ξύλινο κελί. Στο τέλος της ζωής του, ο μοναχός Κύριλλος έχτισε ένα μοναστήρι και ένα ναό προς τιμήν των Θεοφανείων του Κυρίου. Ο μοναχός πέρασε 52 χρόνια στο όρος Chelmno και εκοιμήθη σε ηλικία 82 ετών.Τότε θάφτηκε στο παρεκκλήσι, στη βόρεια πλευρά της Εκκλησίας των Θεοφανίων.Η μνήμη του τιμάται στις 8 Δεκεμβρίου.

Και ένα μικρό ψέμα πειράζει...

«Να μή λέτε ψέματα! Και ένα μικρό ψέμα πειράζει. Και ένα μικρό ψέμα την ημέρα, τριακόσια εξήντα τον χρόνο, βάλε πόσα ψέματα θα πούμε. Καθόλου ψέμα δεν θέλει ο Κύριος».

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης.

Αφήστε το παρελθόν στο έλεος του Θεού, το παρόν στην αγάπη Του, και το μέλλον στην Πρόνοια Του."

"Μερικοί βασανίζονται απο τριών ειδών προβλήματα.
Απο εκείνα που είχαν κάποτε, απο εκείνα που έχουν τώρα, και απο εκείνα που περιμένουν οτι θα έχουν. 
Οι λύπες βέβαια θα έρθουν, αλλά τι θα κερδίσουμε αν βιαστούμε και τρέξουμε να τις προυπαντήσουμε; Θα έχουμε αρκετό καιρό να λυπηθούμε, οταν έρθουν. Στο μεταξύ, ας ελπίζουμε για καλύτερα πράγματα και ας μένουμε σταθεροί ώς το τέλος.
Αφήστε το παρελθόν στο έλεος του Θεού, το παρόν στην αγάπη Του, και το μέλλον στην Πρόνοια Του."

Αββάς Ησύχιος

''Η σιωπή του Θεού είναι απάντηση στις αδικίες μας η πιο εύγλωττη, η πιο ευγενική.''

''Πολλοί εκλαμβάνουν τη σιωπή του Θεού, ως ένδειξη ότι ο Θεός «δεν υπάρχει», «πέθανε». 
Αν όμως σκεφτόμαστε σε ποιά θέση φέρνουμε το Θεό με τα πάθη μας, τότε θα βλέπαμε ότι Αυτός δεν έχει άλλη επιλογή, παρά μόνο να σιωπήσει. 
Ζητάμε από Αυτόν να μας υποστηρίξει στις αδικίες μας. Δεν μας ενοχοποιεί φανερά. Μας αφήνει να πορευτούμε στους πονηρούς δρόμους μας και να θερίσουμε τους καρπούς των προσωπικών μας αμαρτιών. 
Αν όμως στραφούμε προς Αυτόν με μετάνοια, τότε έρχεται γρήγορα, γρηγορότερα από όσο περιμέναμε. Γνωρίζοντας τις ανάγκες μας, πολύ συχνά τις προλαμβάνει. 
Μόλις προφέρουμε στην προσευχή τα αιτήματά μας, που δικαιολογούνται με την πραγματικότητα της ζωής μας μέσα στον κόσμο, Αυτός ήδη το έχει εκπληρώσει. Συνεπώς, η σιωπή του Θεού είναι απάντηση στις αδικίες μας η πιο εύγλωττη, η πιο ευγενική.''

 Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ †

πηγή

Μπορεί να ...χτυπήσεις ενα λάικ απο Εκείνον....

Ωραίο να έχεις πέραση ρε φίλε, να ''πουλάει'' η μούρη σου ε;Να ''αρέσεις'' στόν κόσμο, είναι μια ικανοποίηση θαρρώ....

Βάλε τώρα απο την μια πλευρά, πόσα λάικ έχεις πάρει στο facebook, και απο την άλλη σκέψου λέει, να νιώσεις ενα δείγμα, ενα μικρό σημάδι, οτι αρέσεις στόν Θεό..!

Να σου κλείσει λίγο το μάτι, σα να σου λέει: ''Ήρθες; Σε περίμενα...'' Χριστούγγενα έρχονται, κάνε την κίνηση σου, δείξε λίγο διάθεση, κάνε ενα ''ποστάρισμα'' καλό (εκείνη την εξομολόγηση που χρόνια αναβάλεις) και πού ξέρεις, μπορεί να χτυπήσεις ενα λάικ απο Εκείνον....

Δημητρης Ροδης

Τρία περιστατικά απο το βίο του Αγίου Αμβροσίου των Μεδιολάνων

 Από τα κηρύγματα του αρκετές νέες αριστοκρατικών οικογενειών αφιερώθη­καν στο Χριστό Και σχημάτισαν ολόκληρο τάγμα. Τρόμαξαν τότε οι μανάδες και δεν έστελναν πλέον τα κορίτσια τους στα κηρύγμα­τα του, από φόβο μήπως γίνουν και αυτά παρθένες. Οι δε εχθροί του διέδιδαν, ότι αυτός με τη διδασκαλία του υπέρ της παρθενίας θα κάνη το ανθρώπινο γένος να σβήσει...
Τι απήντησε ό Αμβρόσιος; Είπε,ότι δεν κινδυνεύει ό κόσμος εάν μερικά κορίτσια αφοσιωθούν στο Θεό Και στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Ό κόσμος δέ θα χαθεί από την εγκράτεια και την παρθενία· ό κόσμος—προφήτευσε— θα χαθεί από την ακολασία του, από τη διαφθορά ανδρών και γυναικών.
Προφητικός ό λόγος του. Και σ' εμάς τα ίδια γίνονται. Εμποδίζουν τα παιδιά να πάνε στα κατηχητικά σχολεία, μήπως ακολουθήσουν τον άγαμο βίο. Άλλα πόσα είν' αυτά; Δέ' θα χαθεί ό κόσμος αν, μέσ' στα χίλια παιδιά, ένα αφιερωθεί στο Θεό. Ό κίνδυνος είναι στη διαφθορά. Ή Ελλάς κινδυνεύει να σβήσει από το χάρτη εξ αιτίας των τετρακοσίων χιλιά­δων εκτρώσεων πού γίνονται κάθε χρόνο!

 Το άλλο περιστατικό. Μια μέρα χτύπησε τη μητρόπολη του μια χήρα γυναίκα πού έκλαιγε.
—Γιατί κλαις; —Για το παιδί μου. —είναι άρρωστο;

 —Όχι είναι ζωηρό, πολύ άτακτο. Δέ'μ' ακούει. Κάνει κακές παρέες, γυρίζει μέρα -νύχτα. Αχ, θα χάσω το παιδί μου!...
Ό ιερός Αμβρόσιος την παρηγόρησε και της είπε·
—Παιδί, που ή μάνα του προσεύχεται και κλαίει, δε θα χαθεί. Ποια ήταν ή μάνα αυτή; Ή Μόνικα. Και το παιδί; Ό ιερός Αυγουστίνος.
Από τα δάκρυα της αγίας εκείνης γυναίκας βγήκε ο Ιερός Αυγουστίνος, τον όποιο έπειτα δίδασκε και κατηχούσε ό άγιος Αμβρόσιος

 Και το τρίτο περιστατικό. Αυτοκράτωρ ήταν τότε ό Μέγας Θεοδόσιος. Αυτός Τι έκανε;
Στη Θεσσαλονίκη ό λαός, ενοχλημένος από τους φόρους του, επαναστάτησε και σκότωσε μερι­κούς αξιωματικούς και στρατιώτες. Ό Θεοδόσιος διέταξε το στρατό, την ώρα πού ό κόσμος ήταν μαζεμένος στο στάδιο να παρακολουθήση αγώνες, να βγάλουν τα σπαθιά και να κά­νουν σφαγή. Και σφάξανε πόσους; Εφτά χιλιάδες ανθρώπους! Κοκκίνισε ή Θεσσαλονίκη α­πό το αίμα. Ποιος τώρα να διαμαρτυρηθεί; Κανείς. Ένας μόνο τόλμησε· ό Αμβρόσιος.
Ό Θεοδόσιος πήγε στα Μεδιόλανα. Και ενώ τα χέρια του στάζανε αίμα, είχε την τόλμη να πάει στο ναό με την ακολουθία του. Μπήκε μέσα; Δέν μπήκε! Στην πόρτα στάθηκε ό Αμβρόσιος·
—Δέ θα προχώρησης! Δεν είσαι άξιος να μπρος στην εκκλησία. Αμάρτησες, σκό­τωσες χιλιάδες.
—Μα, λέει, και ό Δαβίδ σκότωσε.
—Ναι, του άπαντα ό Αμβρόσιος, αλλά με­τανόησε. Κ' εσένα τότε θα σε δεχτώ...
Του έβαλε κανόνα· εννιά μήνες έκλαιγε κι αναστέναζε· και μετά —όχι πλέον με βασιλικά στέμματα, αλλά ταπεινός και κλαίων— ήρθε στο ναό. Τότε τον δέχθηκε ό Αμβρόσιος.

+Μητρ.Αυγουστίνου Καντιώτη

πηγή/αντιγραφή

Θα σωθώ; ή όχι;

-Εγώ, πάτερ, είμαι νέος, ζω χριστιανικά, αλλά χωρίς καθόλου εκκλησία. Θα σωθώ;Τι λέτε;
-Παιδί μου,δεν είμαι Θεός για να ξέρω. Μόνον ο Θεός, κι εσύ γνωρίζεις την ψυχική σου κατάσταση. ΕΚΕΙΝΟΣ πρωτίστως ξέρει!
Βέβαια, μου ακούγεται σχήμα οξύμωρο: "Ζω χριστιανικά αλλά χωρίς εκκλησία!" Πως γίνεται αυτό;
Πολύ ξεραίλα μου δημιουργεί η σκέψη αυτή, σαν εικόνα.
Άνυδρο τοπίο! ΧΡΙΣΤΟΣ χωρίς εκκλησία;
Εκτός αν ζεις κάπου μέσα σε κάποια ζούγκλα του Αμαζονίου,
η είσαι σε μεγάλα μέτρα των τότε ασκητών της ερήμου,
σαν την Οσία Μαρία την Αιγυπτία!
Τι να πω; Θα εύχομαι πάντως για σένα.

Ignatios Kazakos

Άγιος Νικόλαος, ο ξενιτεμένος λαϊκός ήρωας

Αγαπήθηκε τόσο ο Άη Νικόλας απ’ τον λαό μας, πρώτα απ’ όλα απ’ τη σημασία του ονόματός του: η νίκη του λαού. Έγινε σύμβολο βαρύτιμο για τους Πατέρες μας, ο Άγιος Νικόλαος, για λόγους πολλούς. Αυτά ήσανε τα σύμβολα των ανθρώπων τότε… Οι Άγιοι ήταν καθημερινότητα, η Πίστη ήταν κάτι που απασχολούσε τον κόσμο. Το Βυζάντιό μας ήταν μεταφυσικό. Μαζί με τα πάθη, όπως σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία, ταξίδευε κι η αγιότητα. Ο Άγιος Νικόλαος συνόψισε τα χαρακτηριστικά του λαϊκού ήρωα για πάνω από χίλια χρόνια.

 Η έκρηξη της τιμής του Αγίου Νικολάου αρχίζει να γίνεται κατά τον 12ο αιώνα, μετά την εξορία του ιερού του λειψάνου, από τα Μύρα της Λυκίας στο Μπάρι της Κάτω Ιταλίας. Η πορεία του ταξιδιού δημιούργησε μια “Γεωγραφία του Αγίου Νικολάου”. 

Από κάθε μέρος που περνούσε το καράβι των δυτικών καλογήρων μαζί με το λείψανό του, δημιουργούνταν μια ανάμνηση. Έλεγεν ο κόσμος τότε: “από ‘δω πέρασε ο Άγιος Νικόλαος” και χτίζονταν μια εκκλησιά σε ανάμνηση της παραμονής του λειψάνου του. Κι εκεί, ήταν λιμάνια και στα λιμάνια περνά πολύς κόσμος, οι ιδέες ταξιδεύουν… Πολλά μέρη μέχρι σήμερα διατηρούν αυτή την μνήμη, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Ιταλία. Μέχρι την εποχή που μιλάμε, προστάτης των ναυτιλομένων ήταν ο Άγιος Φωκάς. Σταδιακά, φανερώνεται ο Άγ. Νικόλαος. Ο λαϊκός ήρωας, πλέον ξενιτεμένος. Άλλωστε, οι μετακινήσεις πληθυσμών στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν πράγμα σύνηθες, δεν ήταν ξένο. Σκέψου ότι τη στιγμή που μικραίνει ο χάρτης του Βυζαντίου, μεγαλύνεται ένας Άγιος που είναι πρόσφυγας σε μια γη που παλιότερα ανήκε στη βυζαντινή αυτοκρατορία, στη γη της Κάτω Ιταλίας. Η άφιξη του λειψάνου του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι ταυτίζεται σχεδόν χρονικά με την περίοδο που χάνουν οι βυζαντινοί την Κάτω Ιταλία προς όφελος των Νορμανδών.

 Μέχρι τότε, ο Άγιος Νικόλαος, στη συνείδηση του λαού ήταν λαϊκός ήρωας καθώς στο βίο του φαίνεται ως προστάτης φτωχών κι αδυνάμων …μα ήταν κι αυτός που χαστούκισε τον Άρειο! Στη σκέψη των βυζαντινών, ο Άρειος δεν είναι μονάχα ο αιρετικός που καταδικάστηκε κατά την Α’ Οικουμενική Σύνοδο, αλλά ο εκπρόσωπος όλων των αιρετικών, ο αρχι-αιρεσιάρχης! Οι λαϊκές ιστορίες για τα τελειώματα της ζωής του Αρείου ήταν πάμπολλες. Στη λαϊκή συνείδηση “Άρειος” σημαίνει “ο κακός της ιστορίας”.

 Αυτό το “βδέλυγμα” χαστούκισε ο Άγιος Νικόλαος. Κι αφού το έπραξε, τιμωρήθηκε από τον κοσμικό νόμο μπαίνοντας φυλακή. Ο Κύριος όμως και η Θεοτόκος θαυματουργικά τον αποκατέστησαν και υπέδειξαν την αθωότητα του. Η απάντηση της θρησκευτικής ζωγραφικής -άρα και της κοινής συνείδησης- ποια ήταν; Συνόψισε το γεγονός στην προσκυνηματική του εικόνα. Θωρεί λοιπόν κανείς σήμερα την εικόνα του Αγίου Νικολάου και μαζί του, αριστερά και δεξιά, σχεδόν πάντα, ζωγραφίζονται ο Χριστός και η Μητέρα Του για να μας θυμίζουν ότι μονάχα ο Θεός μπορεί να αποδώσει την απόλυτη Δικαιοσύνη.

 Ο ακούραστος αρχιερέας που μάχεται για τα συμφέροντα του λαού του, του οποίου φέρει τη νίκη, ο Νικόλαος, ο προστάτης χηρών και ορφανών αλλά και της μιας και αληθινής Πίστης, είναι αυτός που πράττει και κηρύττει ορθά. Μέγιστος, λέει ο Χριστός, ότι θα ονομαστεί στη Βασιλεία Του, ακριβώς εκείνος που τα λόγια του ταυτίζονται με την πράξη. Αυτοί ήταν η ήρωες των Πατέρων μας. Οι δικοί μας ήρωες ποιοι είναι;

Ιάσων Ιερομ.

πηγή

Ύμνος στον θαυματουργό Άγιο Νικόλαο (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Ιεράρχα Νικόλαε, της νίκης επώνυμε άγιε,
οι τέσσερις γωνιές του κόσμου σε μεγαλύνουν, ανδρείε,
κανών της Πίστεως,της ισχυρής και αληθινής Πίστεως
στον αληθινό Θεό.

Από την κούνια του αφιερώθηκε στον Θεό,
από την κούνια μέχρι το μνήμα του·
και ο Θεός αντιδόξασε πλουσίως·
τον πιστό Του θεράποντα Νικόλαο.

Κοσμοξακουσμένος ήταν διά βίου
μα κι ακόμη πιο περιλάλητος μετά τον θάνατό του.
Κραταιός υπήρξε επάνω στη γη·
και ακόμη κραταιότερος είναι τώρα
στον ουρανό!

Πνεύμα λαμπρό, καρδιά αγνή,
ναός του Ζώντος Θεού·
γι’ αυτό οι άνθρωποι
σαν άγιο εν ζωή τον τιμούν μέχρι σήμερα.

Ο Νικόλαος, ουρανοπολίτης περίδοξος,
αγαπά εκείνους που τον τιμούν·
ενώπιον του θρόνου του αιωνίου Θεού
προσεύχεται για το καλό τους.


Ευλόγησέ μας, ιεράρχα Νικόλαε,
ευλόγησε τον λαό σου,
που ως ικέτης ταπεινός παρίσταται
ενώπιον του Θεού και ενώπιον σου,
εικόνα, εσύ, της πραότητος!

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Πρόλογος της Αχρίδος» – Δεκέμβριος, εκδ. Άθως)

πηγή

Άγιος Νικόλαος: Ο γνήσιος εκφραστής του ελληνορθοδόξου ιδεώδους

Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου - Καθηγητού

Η αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία έχει να επιδείξει ατέλειωτους καταλόγους επισκόπων Της οι οποίοι τίμησαν την υψηλή αποστολή τους και έγιναν ζωντανά πρότυπα για μίμηση. Μια από τις αντιπροσωπευτικότερες μορφές ιδανικών επισκόπων Της είναι και ο λαοφιλής άγιος Νικόλαος, επίσκοπος Μύρων της Λυκίας (Μ. Ασίας), του οποίου την ιερή μνήμη τιμά εξόχως η Εκκλησία μας στις 6 Δεκεμβρίου.

Το ιερό του συναξάρι είναι στ' αλήθεια μια λεπτομερής θεώρηση του γνησίου τύπου του ορθοδόξου επισκόπου, ο άγιος Νικόλαος υπήρξε πράγματι αντιπροσωπευτικός τύπος γνησίου επισκόπου της Εκκλησίας του Χριστού. Η ζωή του ολόκληρη υπήρξε προσαρμοσμένη στη ζωή του Χριστού που τόσο αγάπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής του και τάχθηκε να τον υπηρετήσει πιστά. Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας τη μεγάλη απόφαση να υπηρετήσει το Χριστό και το λαό του Θεού την πήρε ενώ ήταν ακόμα παιδί!

Γεννήθηκε στην πόλη Πάταρα της Λυκίας γύρω στα 265 μ.Χ. σε μια εποχή κρίσιμη, κατά την οποία η ειδωλολατρία έδινε τις τελευταίες και σκληρότερες μάχες της κατά του Χριστιανισμού. Είναι γνωστοί οι σκληροί διωγμοί των τελευταίων ειδωλολατρών αυτοκρατόρων. Τα σκοταδιστικά ειδωλολατρικά «ιερά», με προεξάρχοντα στην Ασία τα διαβόητα μαντεία του Κλαρίου και Διδυμαίου Απόλλωνα, είχαν αναγάγει ως κύρια αποστολή τους να συκοφαντούν τους Χριστιανούς στους τοπικούς άρχοντες ως ασεβείς και ως εκ τούτου να τους καταδεικνύουν υπεύθυνους για τις δυστυχίες που έστελναν (υποτίθεται) οι «θεοί» στους ανθρώπους. Τρανταχτή περίπτωση ο φοβερότερος όλων των διωγμών που κίνησε ο Διοκλητιανός καθ’ υπόδειξη και υποκίνηση των ως άνω μαντείων! Ο άγιος Νικόλαος είδε το φως της ζωής διωκόμενος για την πίστη του. 

Οι ευσεβείς γονείς του τον ανάθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Φρόντισαν επίσης να του δώσουν και την κατά κόσμον μόρφωση ώστε ο νεαρός Νικόλαος να καταστεί μια υπέροχη πνευματική προσωπικότητα, του οποίου η φήμη απλώθηκε νωρίς στη γύρω περιοχή. Οι αρετές και τα προσόντα του εκτιμήθηκαν από την τοπική εκκλησία των Πατάρων, η οποία τον κάλεσε να την υπηρετήσει, τον χειροτόνησε πρεσβύτερο και αργότερα όταν χήρεψε η επισκοπή της πόλεως των Μύρων χειροτονήθηκε αυτός επίσκοπός της. Κλήρος και λαός δέχτηκαν με ενθουσιασμό την εκλογή του Νικολάου, προαισθανόμενοι την υποδειγματική για όλη την Εκκλησία ποιμαντική δράση του. 

Δός μας τήν εὐχή σου, ἅγιε Νικόλαε, νά μιμηθοῦμε αὐτές τίς ἀρετές σου

 Στις 6 τοῦ μηνός Δεκεμβρίου, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τήν μνήμη ἑνός μεγάλου καί πολύ ἀγαπητοῦ ἁγίου, τοῦ ἁγίου Νικολάου, ἀρχιεπισκόπου Μύρων τῆς Λυκίας, τοῦ θαυματουργοῦ.

 Πραγματικά, ὁ ἅγιος Νικόλαος, μαζί μέ τόν ἅγιο Γεώργιο, εἶναι οἱ πιό ἀγαπητοί ἅγιοι στόν ὀρθόδοξο ἑλληνικό λαό μας. Ὁ εὐσεβής λαός μας ἐπικαλεῖται συχνά τόν ἅγιο Νικόλαο στίς προσευχές του, γιατί τόν πιστεύει, ὅπως καί εἶναι, θαυματουργός ἅγιος. Ἰδιαίτερα τόν ἐπικαλοῦνται οἱ ναυτικοί μας.

 Στήν Πάρο τόν ἅγιο Νικόλαο τόν λένε «θαλασσίτη». Στά νησιά μας ἰδιαίτερα, σέ κάθε πλοῖο, εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ ἁγίου Νικολάου. Καί ὅταν τό πλοῖο πρόκειται νά ταξιδέψει, λέγουν οἱ ναυτικοί, ἀλλά καί ὅλο τό πλήρωμα, προσευχές στόν ἅγιο, σάν κι αὐτές: «Ἅη Νικόλα, βοήθα μας» ἤ «Ἅη μου Νικόλα, στό τιμόνι» καί «Ἅη Νικόλα στήν πλώρη μας». 

Ἡ πίστη αὐτή ὅτι ὁ ἅγιος Νικόλαος εἶναι προστάτης αὐτῶν πού ταξιδεύουν στήν θάλασσα προέρχεται ἀπό πολλά θαύματα τοῦ ἁγίου, ἀλλά καί ἀπό τό πρῶτο ἐκεῖνο θαῦμα πού συνέβηκε στό αἰγυπτιακό πλοῖο, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος πήγαινε στά Ἰεροσόλυμα, γιά νά προσκυνήσει τόν Πανάγιο Τάφο τοῦ Χριστοῦ. Τότε, ἐνῶ ὅλοι στό πλοῖο περίμεναν τόν πνιγμό τους γιά τήν μεγάλη θαλασσοταραχή πού συνέβηκε, ὅμως μέ τήν προσευχή τοῦ ἁγίου κατέπαυσε ὁ ἄνεμος καί ἡ θάλασσα ἡσύχασε καί ὅλοι στό πλοῖο σώθηκαν καί χάρηκαν.

Ἀλλά καί ἡ ζωή μας, χριστιανοί μου, καί ἡ ζωή μας, λέγω, δέν εἶναι καί αὐτή μιά θάλασσα; Κάθε οἰκογένεια εἶναι ἕνα καραβάκι καί ταξιδεύουμε ὅλοι μας στό πέλαγος αὐτῆς τῆς ζωῆς. Ἀλλά ἡ θάλασσα τῆς ζωῆς δέν εἶναι ὅλο γαλήνη. Φυσοῦν ἀγέρηδες καί ὑψώνουν τά κύματα καί αὐτά χτυποῦν τά καραβάκια μας καί ἐμεῖς βουλιάζουμε. Ἔτσι, ὁ κάθε καραβοκύρης οἰκογενειάρχης φωνάζει καί λέει: «Ἅγιε Νικόλα, σῶσε τήν οἰκογένειά μου ἀπό τόν καταποντισμό». Καί γιά τήν πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, πού βουλιάζει καί αὐτή στά σημερινά τά χρόνια, ὅλοι μας ὑψώνουμε φωνή προσευχῆς στόν ἅγιο Νικόλαο καί τόν παρακαλοῦμε νά τήν σώσει, βλέποντας ὁ ἅγιος τίς τόσες Ἐκκλησίες, σέ πόλεις καί χωριά, πού τοῦ ἔχουμε ἀνεγείρει.

Τί νά σᾶς πῶ ἄλλο, ἀδελφοί μου χριστιανοί, γιά τόν ἅγιο Νικόλαο; Θυμᾶμαι ὅτι παλαιότερα σᾶς ἔγραψα ἄλλο εἰδικό κήρυγμα γιά τόν ἅγιο Νικόλαο καί σᾶς εἶπα τότε γι᾽ αὐτόν περισσότερα. Τελειώνοντας θέλω νά σᾶς πῶ ὅτι ὁ ἅγιος εἶχε στήν

Καθημερινοί Κανόνες-Στάρετς Σάββας

Καθημερινοί Κανόνες

1. Να είσαι δίκαιος και αμερόληπτος σε όλους μέχρι και για μικροπράγματα.

2. Ποτέ για κανένα να μην ξεγελάς ούτε καν για αστείο.

3. Να είσαι ανιδιοτελής ακόμα και για μικροπράγματα.

4. Να ψάχνεις την ευκαιρία, όπου είναι δυνατό, για να είσαι σε κάποιον χρήσιμος.

5. Σε όλα τα δυσάρεστα, να κρίνεις αυστηρότερα απ’ όλους τον εαυτό σου και να είσαι συγκαταβατικός με τους άλλους.

6. Ποτέ και με κανέναν να μην αστειεύεσαι και να μην τον κοροϊδεύεις.

7. Ποτέ να μη λες τίποτε καλό για τον εαυτό σου και να λησμονείς τον εαυτό σου για τους άλλους.

8. Περισσότερο να σιωπάς, παρά να μιλάς, να ακούς του άλλους και όσο είναι δυνατόν να αποφεύγεις τις φιλονεικίες.

9. Πάντοτε να προσπαθείς να μην είσαι αργός.

10.Να μην οργίζεσαι και, αν αισθανθείς ότι ο θυμός τόσο πολύ σε κατέλαβε, ώστε με δυσκολία να κυριαρχείς πάνω στον εαυτό σου, τότε αμέσως σιώπησε και, αν είναι δυνατόν, φύγε.

Από το βιβλίο: «ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

πηγή

Ηγουμένη Θεοφανεία:Η Αγία Ματρώνα φέρνει πολλούς κοντά στο Χριστό...

«...Η Αγία Ματρώνα της Μόσχας είναι η μεγάλη μας προστάτρια.Βοηθάει όλους όλους όσους με πίστη το ζητούν:στις οικογένειες υπάρχει ειρήνη,λύνονται τα προβλήματα στην δουλειά και τα προβλήματα υγείας.Αλλά προπάντων η Αγία Ματρώνα φέρνει πολλούς κοντά στο Χριστό.

Συχνά μας διηγούνται πως η ίδια η Ματρωνούσκα εμφανίζεται στα όνειρα των ανθρώπων και τους λέει:''Εγώ θα σε βοηθήσω,έλα σε εμένα''.Εκείνο το πρόσωπο ίσως να μην έχει ακούσει για εκείνη.Αρχίζει να ψάχνει και ανακαλύπτει ότι υπάρχει μία τέτοια αγία στην Ορθόδοξη εκκλησία.Έρχεται στο μαναστήρι μας,προσεύχεται και λαμβάνει αυτό που θέλει.

Έχουμε σημειώσει ένα σωρό τέτοια περιστατικά,πόσο μάλλον που μας τηλεφωνούν συχνά και άνθρωποι που μένουν στο εξωτερικό...»

[Απόσπασμα από την ομιλία της ηγουμένης της Ιεράς Μονής της Αγίας Σκέπης Μόσχας (όπου βρίσκεται το ιερό λείψανο της Αγίας Ματρώνας) Θεοφανείας,με την ευκαιρία της επισκέψεως στην Μονή του πατριάρχη Ρουμανίας κ.Δανιήλ στις 3 Δεκεμβρίου 2017 όπου και ετέλεσε την Θεία Λειτουργία]

πηγή/proskynitis.blogspot

Περισπασμός και προσοχή (Άγ.Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

 

Οι άνθρωποι που έχουν κοσμικό φρόνημα θεωρούν τον περισπασμό αθώο, οι άγιοι Πατέρες όμως λένε πως είναι η αρχή όλων των κακών.
Όποιος έχει παραδοθεί στον περισπασμό όλων των πραγμάτων και των θεμάτων, ακόμα και των πιό σοβαρών, έχει αντίληψη πολύ περιορισμένη και επιφανειακή.
Όποιος έχει παραδοθεί στον περισπασμό, είναι συνήθως ασταθής. Τα αισθήματα της καρδιάς του δεν έχουν βάθος και δύναμη, γι’ αυτό είναι ρευστά και εφήμερα.

Όπως η πεταλούδα πετάει από λουλούδι σε λουλούδι, έτσι κι αυτός που έχει παραδοθεί στον περισπασμό, τρέχει από τη μια σωματική απόλαυση στην άλλη κι από τη μια μάταιη φροντίδα στην άλλη.
Ο περισπασμός δεν γνωρίζει την αγάπη προς τον πλησίον. Αδιάφορα κοιτάζει τη δυστυχία των ανθρώπων και εύκολα τους φορτώνει με δυσβάσταχτα φορτία.
Όποιος έχει παραδοθεί στον περισπασμό, συνταράζεται από τις θλίψεις, ακριβώς επειδή δεν τις περιμένει· μόνο χαρές προσδοκά. Κάθε θλίψη, ακόμα και την πιό βαριά, όταν αυτή δεν έχει μεγάλη διάρκεια, γρήγορα την ξεχνά μέσα στον θόρυβο των διασκεδάσεων και των μερίμνων του. Η παρατεταμένη θλίψη, όμως, τον τσακίζει.

Ο ίδιος ο περισπασμός τιμωρεί τον πολυμέριμνο άνθρωπο που του παραδίνεται, καθώς αυτός, με τον καιρό, όλα τα βρίσκει βαρετά και βουλιάζει σε μια ατέλειωτη, μια εξουθενωτική πλήξη.
Ο περισπασμός, τόσο επιζήμιος γενικά, είναι πραγματικά ολέθριος για το έργο του Θεού, το έργο της σωτηρίας, που απαιτεί συνεχή εγρήγορση και εντατική προσοχή.
«Μένετε άγρυπνοι και προσεύχεστε, για να μη σας νικήσει ο πειρασμός», έλεγε ο Κύριος στους μαθητές του. Και σ’ όλη τη χριστιανοσύνη, επομένως και σ’ εμάς, έδωσε εντολή: «Σε όλους το λέω: Αγρυπνείτε!». Όποιος έχει παραδοθεί στον περισπασμό, εναντιώνεται με τη ζωή του στην εντολή αυτή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Κύριε δεν ξέρω τι να ζητιανέψω από Εσένα

Άγιος Φιλάρετος Μόσχας(+2 Δεκεμβρίου),ο ''νεός Χρυσόστομος'' ΕΔΩ

«Σας έχω ξαναπεί ότι μετά θάνατον θα' μαι πιό πολύ κοντά σας...

«Σας έχω ξαναπεί ότι μετά θάνατον θα' μαι πιό πολύ κοντά σας, απ’ όσο τώρα, διότι θα ζω πιό κοντά με τον Χριστό».

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης († 2 Δεκεμβρίου)

πηγή

GODISNOWHERE !

Οι παραμονές είναι αναμονές, είναι ομορφότερες από την ίδια τη γιορτή

Πρόβα ορχήστρας!
Οι παραμονές είναι αναμονές, είναι ομορφότερες από την ίδια τη γιορτή. Και η νοσταλγία έχει ποίηση, κάθε νοσταλγός είναι μοναχικός λογοτέχνης.
Καλό μας Δεκέμβρη!

Μάρω Βαμβουνάκη

Ο Επίσκοπος ως εκφραστής της Πίστης

 

Στη Θεία Λειτουργία ακούμε τουλάχιστον τρεις φορές να μνημονεύεται το όνομα του Επισκόπου μας. Όταν έρχεται επίσης ο Επίσκοπος στο ναό μας, βλέπουμε ότι ξεχωρίζει απ’ τους άλλους ιερείς λόγω των σχετικά διαφορετικών αμφίων που φοράει. Επίσης, στέκεται και μας ευλογεί απ’ τον θρόνο που βρίσκεται στον σολέα, στον χώρο δηλαδή μπροστά απ’ το ιερό βήμα.

Κάποιοι λανθασμένα θα ερμήνευαν τα παραπάνω ως ένδειξης ανωτερότητας του Επισκόπου έναντι των άλλων κληρικών και λαϊκών. Αυτός ο τρόπος θέασης των πραγμάτων είναι ξεκάθαρα κοσμικός (δηλ. όχι πνευματικός): όταν στην Εκκλησία γίνεται λόγος για κάποιο αξίωμα, τότε μιλάμε κατ’ ουσία για διακόνημα.

Κάθε θέση στην Εκκλησία λέγεται αξίωμα όχι γιατί διαφέρει απ’ τους άλλους, αλλά γιατί εκχωρείται απ’ τον Θεό. Κανένας δεν αξίζει για να τελεί τα Μυστήρια. Ουδείς άξιος! Ο Θεός και μόνον ο Θεός είναι που καθιστά τους κληρικούς αξίους. Όχι η προσωπική αρετή εκάστου ιερέα. Στις χειροτονίες επαναλαμβάνουμε το “άξιος, άξιος”. Σε κάθε “άξιος” που αναφωνούμε στο βάθος κρύβεται ένα “Δόξα Σοι ο Θεός” που αξίωσε τη Χάρη Του σ’ έναν εργάτη ακόμη του Αμπελώνα Του.

Πορφύριος:Ζέστη στο καταχείμωνο

π.Ανδρέας Κονάνος

Μια ζωή παλεύουμε με την αγάπη και τον έρωτα...
Όλα,μετουσιώσεις αυτών των δύο είναι.Πόθοι που μεταμορφώνονται
σε σχήματα ανεκτά απ' την κοινωνία και το περιβάλλον μας.

Κάποιοι βουλιάζουν,μπερδεύονται,ταλαιπωρούνται.
Κάποιοι συμβιβάζονται και ζουν μια αξιοπρεπή και καθώς πρέπει ζωή,
χωρίς να ξέρουν τι σημαίνει ακριβώς όλο αυτό που κάνουν.

Ήταν και κάποιος πριν λίγα χρόνια που πέτυχε πολύ σ' αυτό το στόχο
της καρδιάς του.Τον έλεγαν Πορφύριο...
Θέλησε πολύ να αγαπήσει καρδιακά κι ερωτικά το Χριστό.
Και το πέτυχε.Του δόθηκε:Ο Χριστός σ' αυτόν.Αυτός, στο Χριστό.

Κι αγαπήθηκαν πολύ οι δύο Τους...

Κι απ' αυτή τη θέρμη,παίρνουμε τώρα όλοι κάτι,και ζεσταινόμαστε
τις κρύες μέρες της ζωής μας.

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ ΛΟΥΚΑ-Να ελέγχουμε τα έργα του σκότους

  Ο απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου αδελφοί,  επισημαίνει ότι οι χριστιανοί οφείλουν να ζήσουν ως τέκνα φωτός. Ακολουθώντας την ιστορία του Πλατωνικού σπηλαίου, όπου οι άνθρωποι ζούνε στη σκιά και έχουν διαφορετική εικόνα περί του Φωτός και της όντως ζωής από την ελάχιστη αντανάκλαση που έρχεται στους ορόφους του σπηλαίου, μέχρις ότου απελευθερωθούν και βγούνε στον ήλιο, οπότε ζούνε την αλήθεια (αν και εκεί χρειάζεται σιγά-σιγά να βλέπουμε το φως και όχι απότομα, για να μην τυφλωθούμε), ο Παύλος επισημαίνει ότι έργο των χριστιανών είναι η φωτεινή ζωή. Δηλαδή η πίστη στο Θεό, η θέα του Θεού με την Θεία Κοινωνία και την Θεολογία. Η ζωή του Αγίου Πνεύματος είναι ζωή αγαθότητας, δηλαδή απλότητας και συγχωρητικότητας, είναι ζωή δικαιοσύνης, δηλαδή αγάπης και εκζήτησης της σωτηρίας, είναι ζωή αλήθειας, δηλαδή πίστης στον Τριαδικό Θεό.   

Τελικός στόχος της χριστιανικής ζωής τι αρέσει στο Θεό. Προτροπή να μη συμμετέχουμε στα άνομα έργα των άλλων, αλλά να τα ελέγχουμε και να τα ξεσκεπάζουμε. Να μην καλύπτουμε την αμαρτία, να μην θεοποιούμε την κρυφότητα και το σκοτάδι, αλλά να αρνούμαστε γενικότερα και τη συζήτηση περί της αμαρτίας. Οι συζητήσεις μας να βάζουν και λίγο Θεό μέσα τους. Όταν ο χριστιανός ζει τη ζωή του φωτός, δηλαδή την πνευματική ζωή, τότε γίνεται και ο ίδιος φως και για τον εαυτό του και για τους άλλους. Φως από την κοινωνία με το Θεό. Αρκεί να γινόμαστε έξ-υπνοι, να φεύγουμε από τον πνευματικό θάνατο και ο Χριστός θα μας φωτίσει. Αυτή η ανάσταση πρέπει να γίνεται ανά πάσα στιγμή της ζωής μας, γιατί ακόμη κι εμείς οι χριστιανοί κοιμόμαστε πνευματικά,

Άγιος Φιλάρετος Μόσχας(+2 Δεκεμβρίου),ο ''νεός Χρυσόστομος'

 Ο άγιος Φιλάρετος υπήρξε μία από τις πιο διαπρεπείς μορφές της ρωσικής Εκκλησίας κατά τον 19° αιώνα. Γεννήθηκε το 1782 από πατέρα ιερέα, στην πόλη Κολομνά κοντά στη Μόσχα και το βαπτιστικό του ήταν Βασίλειος. Σε ηλικία εννέα χρόνων μπήκε στο τοπικό ιεροδιδασκαλείο και συνέχισε τις σπουδές του στην ιερατική σχολή που ήταν προσαρτημένη στη Λαύρα της Αγίας Τριάδος του αγίου Σεργίου. Όντας εξαίρετος μαθητής στις αρχαίες γλώσσες, όπως και στη θεολογία και την ποίηση, ο νεαρός ιεροσπουδαστής επέπεσε στην αντίληψη ενός συχνού επισκέπτη στη Λαύρα, του μητροπολίτη Μόσχας Πλάτωνα, ο οποίος και τον πήρε υπό την προστασία του. Παρά τα προσόντα του, ο Βασίλειος παρέμενε ευσεβής, ήρεμος και σεμνός και ήταν αγαπητός από όλους. Αποφοίτησε πρώτος στην τάξη του και προσελήφθη αμέσως για να διδάξει αρχαία ελληνικά (τα οποία έγραφε και μιλούσε με ευχέρεια) και εβραϊκά. Σύντομα διορίσθηκε ιεροκήρυκας στη Λαύρα και καθηγητής Ρητορικής, αφού ήταν ένας εξαίρετος ρήτορας που γνώριζε πώς να μεταδίδει στις ψυχές τη φλόγα του έρωτα της αρετής.

Ο ευεργέτης του, μητροπολίτης Πλάτων, θεωρούμενος ο ίδιος μέγας θεολόγος και ρήτορας, έγραψε γι’ αυτόν: «Όσο για μένα, γράφω σαν άνθρωπος, εκείνος όμως γράφει σαν άγγελος». Με την ενθάρρυνση του μητροπολίτη, και μετά από ώριμη σκέψη συνοδευόμενη από εσωτερικούς αγώνες, ο λάμπρος καθηγητής εκάρη μονάχος το 1808, έλαβε το όνομα Φιλάρετος και χειροτονήθηκε διάκονος λίγες ημέρες αργότερα. Τον επόμενο χρόνο μετατέθηκε στην Αγία Πετρούπολη για να αναλάβει επόπτης και καθηγητής Φιλοσοφίας στην ιερατική σχολή. Μετά δε τη χειροτονία του ως ιερέας, διορίσθηκε να διδάσκει Αγία Γραφή, Εκκλησιαστική Ιστορία, Κανονικό Δίκαιο και Δογματική στην εκεί Θεολογική Ακαδημία. Ως ιεροκήρυκας οικοδομούσε το εκκλησίασμα των καθεδρικών ναών, που αντηχούσαν από τον λόγο του.

Οι Καταβασίες των Χριστουγέννων (κείμενο-μετάφραση)

Οἱ ωραιότατες καταβασίες τῶν Χριστουγέννων «Χριστός γεννᾶται...», πού προέρχονται ἀπό τόν πεζό κανόνα τοῦ ἱ. Κοσμᾶ, ψάλλονται ἀπό τίς 21 Νοεμβρίου μέχρι τίς 24 Δεκεμβρίου. 

Τήν 25η Δεκεμβρίου, ἡμέρα τῆς ἑορτῆς –ὅπως καί κατά τήν ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς, 31 Δεκεμβρίου–, οἱ καταβασίες εἶναι διπλές: αὐτές δηλαδή τοῦ πεζοῦ κανόνος καί οἱ ἰαμβικές «Ἔσωσε λαόν...». Ἀπό τήν 26η μέχρι καί τήν 30ή Δεκεμβρίου ψάλλονται μόνο οἱ ἰαμβικές.

Ὠδὴ α΄. Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε· Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε· Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε· ᾄσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ καὶ ἐν εὐφροσύνῃ ἀνυμνήσατε, λαοί, ὅτι δεδόξασται.

Ὁ Χριστός γεννιέται· δοξάστε Τον! Ὁ Χριστός κατεβαίνει ἀπό τούς οὐρανούς· προϋπαντῆστε Τον! Ὁ Χριστός φανερώνεται πάνω στή γῆ· ὑψωθεῖτε πάνω ἀπό τά γήινα! Δοξολογῆστε τόν Κύριο ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς γῆς καί ἀνυμνῆστε Τον μέ χαρά, τά διάφορα ἔθνη, γιατί ’ναι δοξασμένος.

Ὠδὴ γ΄. Τῷ πρὸ τῶν αἰώνων ἐκ Πατρὸς γεννηθέντι ἀῤῥεύστως Υἱῷ καὶ ἐπ' ἐσχάτων ἐκ Παρθένου σαρκωθέντι ἀσπόρως Χριστῷ τῷ Θεῷ βοήσωμεν· Ὁ ἀνυψώσας τὸ κέρας ἡμῶν ἅγιος εἶ, Κύριε.

Στόν Υἱό πού γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα ἀπαθῶς, προτοῦ νά ὑπάρξει χρόνος, καί τελευταῖα σαρκώθηκε ἀπό τήν Παρθένο χωρίς ἀνδρικό σπέρμα, στόν Χριστό καί Θεό ἄς φωνάξουμε δυνατά: Σύ, Κύριε, πού μᾶς δυνάμωσες καί μᾶς δόξασες εἶσαι ὁ μόνος ἅγιος!

Η θαυμαστή εμφάνιση της Θεοτόκου στον προηγούμενο της Ι.Μ. Αγίου Παύλου

Η θαυμαστή εμφάνιση της Θεοτόκου στον προηγούμενο Αρχιμανδρίτη Ανδρέα της Ι.Μ. Αγίου Παύλου

Η Παναγία του "Καθρέπτη" στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου

  Κάποια ημέρα που ο καιρός ήτο συννεφιασμένος και αγριεμένος, σκέφθηκε ο 

άγιος Γέροντας (Πατήρ Ανδρέας) να κατέβει μέχρι την παραλία με τον λογισμό να πάρη, εάν εύρη διάφορα καυσόξυλα απ᾿ αυτά που εκβράζει η θάλασσα, όταν είναι φουρτουνιασμένη.
  Τα χρειαζόταν να τα χρησιμοποιήσει για προσανάμματα στην σόμπα του. Ακόμη σκέφθηκε, μήπως έχει συμβή και κανένα αναπάντεχο ατύχημα, απ᾿ αυτά που συμβαίνουν συνήθως σε περίοδο θυελλών και φουρτούνας.

  Αφού κατέβηκε στον αιγιαλό και συγκέντρωσε αρκετά ξύλα από την παραλία, σε μικρή απόστασι από την θέσι που ευρισκόταν, αντίκρυσε να στέκεται όρθια μπροστά του μία ανθρώπινη μορφή. Αμέσως επίστευσε στον λογισμό του ότι πρόκειται περί ναυαγού. Πλησίασε εκεί κοντά για να προσφέρη κάποια βοήθεια και να μάθη και για τους άλλους ναυαγούς που ευρίσκονται. Ευρισκόμενος σε μικρή απόστασι, εξεπλάγη διότι το πρόσωπο αυτό ήτο μία υψηλή μοναχή, ντυμένη βέβαια στα μαύρα, η οποία κρατούσε στο χέρι της ένα ανοικτό βιβλίο και μία γραφίδα.Χωρίς να χάση καιρό, ερώτησε την φαινομένη γυναίκα:

-Τι θέλεις εσύ εδώ, Κυρά μου; Θέλεις κάποια βοήθεια;
-Όχι, δεν θέλω βοήθεια.
-Καί ποιά είσαι εσύ; Πως μπήκες σ᾿ αυτόν τον Άγιο Τόπο;
-Εγώ είμαι η Κυρά αυτού του Τόπου και η δουλειά μου είναι να περιέρχωμαι αυτόν τον Τόπο από την μία άκρη μέχρι την άλλη…
-Καί τι είναι, Κυρά μου, αυτά τα βιβλία που κρατάς;
-Τα βιβλία αυτά είναι της εισόδου, εξόδου και παραμονής των Πατέρων του Αγίου Όρους. Αλλά κι αυτό το βιβλίο που βλέπεις είναι γραμμένα μέσα τα ονόματα αυτών που μένουν για πάντα εδώ και τελειώνουν την ζωή τους στο Άγιον Όρος. Τα ονόματα αυτά παραμένουν γραμμένα στην Βίβλο της ζωής.

 Δεν κατάλαβε ο ασκητής Γέροντας Ανδρέας ούτε με ποιά συνωμιλούσε ούτε για την επεξήγησι των βιβλίων έδωσε την πρέπουσα προσοχή. Γι᾿ αυτό, σκέφθηκε, αφού αυτή η Κυρία, δεν χρειάσθηκε την βοήθειά του, ανηφόρισε το μονοπάτι να γυρίση γρήγορα στο Καλύβη του.
 Τις απογευματινές ώρες μπήκε στο παρεκκλήσιό του, τιμώμενο στον Άγιο Νικόλαο, τον οποίον ιδιαίτερα τιμούσε και ευλαβείτο, με σκοπό να κάμνη τον Εσπερινό. Μέσα του όμως οι σκέψεις του τον βασάνιζαν και δεν ημπορούσε να εξηγήση το φαινόμενο της παρουσίας αυτής της Ξένης Κυρίας. Όταν τα μάτια του έπεσαν στην μορφή της εικόνος της Θεοτόκου του Τέμπλου, φωτίσθηκε και τα παράτησε όλα…

 Παρά την γεροντική του ηλικία και την ανωμαλία του καλντεριμιού έτρεχε να προλάβη να ίδη Αυτήν που αγαπούσε. Ήθελε να αντικρύση και να χαιρετίση με τους σωματικούς του οφθαλμούς Αυτήν στην οποία ανέθεσε την πάσαν ελπίδα του και αφιέρωσε ολόκληρη την ζωή του. Εκύτταξε τον βράχο με μεγάλο πόνο, διότι η φαινομένη Μοναχή, η Κεχαριτωμένη Κόρη της Βηθλεέμ, είχε εξαφανισθή.Άρχισε να κλαίη με λυγμούς σκεπτόμενος ότι, λόγω των αμαρτιών του, δεν αξιώθηκε να προσκυνήση την Βασίλισσα του ουρανού και της γης.

  Τον παρηγόρησε όμως η Κυρία Θεοτόκος με την ευωδία ουρανίου μύρου, το οποίον επλήρωσε τον βράχον εκείνο και όλη την γύρω περιοχή. Με το θαυμάσιο αυτό γεγονός της εκχύσεως του αγίου Μύρου, επίστευσε πλέον ακραδάντως ο ασκητής του Άθω, ότι Αυτή ήτο η Μητέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Μητέρα όλων των ορθοδόξων Μοναχών και Χριστιανών της οικουμένης.

Με ανεκλάλητη χαρά και χαροποιά δάκρυα στα μάτια επέστρεψε στην ασκητική του παλαίστρα. Μπήκε στον ναίσκο του και καταφιλούσε με λυγμούς την εικόνα της Κυρίας του Όρους υποσχόμενος σ᾿ Αυτήν ότι θα αγωνισθή να είναι περισσότερον υπάκουος στις εντολές του Υιού της και Θεού ημών.

Η οσιακή κοίμησί του την ημέρα της Πανηγύρεως της Μονής, δηλαδή στην εορτή της Υπαπαντής του έτους 1987, δηλώνει την ιδιαίτερη εύνοια που εξεδήλωσε η Θεοτόκος προς τον σεμνόν και προσφιλή λάτρη της, τον Γέροντα Ανδρέα, ο οποίος εξήλθε θριαμβευτικώς από την παρούσα ζωή προς τας ουρανίους σκηνώσεις της δόξης του Θεού…

Από το βιβλίο: «Σύγχρονοι Γεροντάδες του Άθωνος» – Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτη (Ι.Μ.Οσίου Γρηγορίου, 2005).

πηγή

Εἶδα να βγαίνῃ θηρίο ἀπό την ἔρημο,το θηρίο τοῦ Μωάμεθ(+Μητρ.Αυγουστίνος)

«…Ξέρεις πόσο αἷμα ἔχυσε ἡ Ἐκκλησία μας για ν᾽ ἀναχαιτίσῃ – ποιό; τὸ Ἰσλάμ. Ἄχ! ζωντανεύει πάλι τὸ Ἰσλάμ, θηρίο ποὺ κοιμόταν – δὲν πή­ραμε χαμπάρι. Δὲν θέλω τώρα νὰ μπῶ στὴν πο­λιτική, εἶνε ἔξω ἀπὸ τὸ στόχο μου.Ξύπνησε πάλι τὸ Ἰσλὰμ μὲ κεφαλὲς πολλές… 

Τί κῦ­μα τῆς ἀβύσσου εἶν᾽αὐτό! Σὰ ν᾽ἀκούω Ἀποκάλυψι.Εἶδα νὰ βγαίνῃ θηρίο ἀπὸ τὴν ἔρημο,τὸ θηρίο τοῦ Μωάμεθ· καὶ προχώρησε, καὶ ἔφθα­σε μέχρι ποῦ; μέχρι τὴ Βιέννη. Καὶ ἀπέναντί του στάθηκε – ποιός ἐδῶ στὴν Ἀνατολή; ἡ ἐμ­προσθοφυλακή, ἡ Ὀρθοδοξία μας.

Σήμερα ἀκοῦμε στὴν Ἐκκλησία «Αἰωνία ἡ μνήμη» τῶν πατέρων, ὅλων ἐκείνων ποὺ μᾶς παρέδωσαν τὴν Ὀρθοδοξία κ᾽ ἔφθασε μέχρι τὰ χρόνια μας. Δυὸ ἑκατομμύρια σφάχτηκαν σὰν ἀρνιὰ ἀπὸ τὸν ἀντίχριστο Κεμὰλ στὴ Μικρὰ Ἀσία. Κ᾽ ἐμεῖς φρουροῦμε γι᾽ αὐτὸν στὴ Θεσσαλονί­κη. Ὅταν περνάω καὶ τὸ βλέπω, ῥαγίζει ἡ καρδιά μου νὰ βλέπω Ἕλληνες φαν­τάρους νὰ φυλᾶνε τό μνῆμα τοῦ θηρίου αὐτοῦ τῆς Ἀποκαλύψεως.

Προφητικός λόγος του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, που είδε πριν από 57 χρόνια, στις 26-2-1961, τον κίνδυνο που θα διέτρεχε η Ευρώπη από το Ισλάμ.

πηγή