Χριστουγεννιάτικες εμπειρίες του Φ.Κόντογλου

Τότε πού ήμουνα σε μικρή ηλικία, περνούσα με τους δικούς μου τίς γιορτές απάνω σ'ένα θαλασσοδαρμένο βουνό, στην Αγιά Παρασκευή.

Τίς περισσότερες ώρες πήγαινα καί καθόμου­να μέσα στη μικρή ευωδιασμένη εκκλησιά, όχι μο­ναχά κατά τίς ακολουθίες, αλλά καί την ώρα πού δεν ήτανε μέσα κανένας άλλος, παρεκτός από μέ­να. Διάβαζα τ'αρχαία τροπάρια, καί βρισκόμουνα σε μια κατάσταση πού δεν μπορώ να τη μεταδώσω στον άλλον. 

Προ πάντων ό Ιαμβικός Κανόνας «"Ε­σωσε λαόν», με κείνες τίς παράξενες καί 

μυστη­ριώδεις λέξεις, μ' έκανε να θαρρώ πώς βρίσκουμαι στίς πρώτες μέρες της δημιουργίας, όπως ήτανε πρωτόγονη ή φύση πού μ' έζωνε, ό θεόρατος βρά­χος πού κρεμότανε απάνω από τη μικρή εκκλησιά, ή θάλασσα, τ' άγρια δέντρα καί τα χορτάρια, οι κα­θαρές πέτρες, τα ρημονήσια πού φαινόντανε πέρα στο πέλαγο, ό παγωμένος βοριάς πού φυσούσε κ' έκανε να φαίνουνται όλα κατακάθαρα,τ'αρνιά πού βελάζανε,οί τσομπάνηδες ντυμένοι με προβιές,τ' άστρα πού λάμπανε σαν παγωμένες δροσοσταλί­δες τη νύχτα!

Όλα τα 'βλεπα μέσ' από τους χριστουγεννιά­τικους ύμνους, μέσ' από εκείνα τα αποκαλυπτι­κά λόγια.

Αλίμονο! Ο Χριστός κατάργησε την προπατο­ρική αμαρτία,πού είχε κάνει τον κόσμο άγριο καί τρελλόν από τη σαρκική ακολασία, ανοίγοντας τη θύρα της λύτρωσης σε όσους θέλουνε να σω­θούνε. Μα για κείνους πού δεν ακούνε τα λόγια του καί δεν νοιάζουνται για τη σωτηρία της ψυχής τους, ή θύρα αυτή της ευσπλαχνίας είναι καί απο­μένει κλειστεί στον αιώνα.

Σήμερα ό κόσμος είναι πάλι «αφηνιασμένος» καί βουτηγμένος μέσα στην άγριωπή αμαρτία πού είναι γεμάτη υπερηφάνεια, τρελλαμένη από τον οίστρο της ακολασίας, όπως ήτανε τον καιρό πού γεννήθηκε ό Κύριος καί Λυτρωτής μας καί ακόμα περισσότερο.

Γι'αυτό, είναι καλότυχοι όσοι έχουνε μέσα στην καρδιά τους τον Χριστό.Καλότυχοι όσοι κόψανε κάθε ελπίδα από τούτον τον «άγριωπόν» καί κατάμαυρον κόσμο, καί πήγανε κοντά στον Χριστό πού κείτεται στη φάτνη, μαζί με το αθώο βόδι καί το ήμερο γαιδουράκι. Σ' αυτούς τους λίγους καί τους καταφρονεμένους δόθηκε ή βασιλεία.
Λοιπόν, ας ευχαριστηθούνε τον Κύριο με χα­ροποιά δάκρυα κι ας ψάλλουνε με γλυκόφωνα στό­ματα τον έπινίκειον ύμνο:

«Ω έθνη, πού είσαστε πριν βουτηγμένα στη φθορά καί στον θάνατο, καί πού ξεφύγατε ολότε­λα από την καταστροφή του πονηρού διαβόλου, υψώσετε τα χέρια σας με χαρά κοί με αγαλλίαση, λατρεύοντας μοναχά τον Χριστό, τον ευεργέτη σας, πού ήρθε στον κόσμο μας από συμπόνεση, για να μας σώσει».

Από το βιβλίο''ΤΟ ΑΙΒΑΛΙ. Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ'', εκδ. «Αστήρ»

Το δώρο των Χριστουγέννων

Συνήθειο λες και το 'χε πάλι ή Βηθλεέμ να κοιμάται. Όταν συνέβαιναν τα μεγάλα του κόσμου μέσα στην αυλή της, εκείνη έπεφτε σε λήθαργο βαθύ.

Σ' αυτό «το σπίτι του άρτου» -γιατί Βηθλεέμ τούτο πάει να πει- πρίν πολλά χρόνια γεννήθηκε ό Σωτήρας του κόσμου! Κοντοζύγωναν πάλι Χριστούγεννα. Μέσα στη Βασιλική της Γεννήσεως πού στεκόταν αγέρωχη, ένας μεγάλος "Αγιος άναβε τα καντήλια στο ιερό σπήλαιο. Ό όσιος Ιερώνυμος. Ένας σεβαστός γέροντας με πλούσια χιονάτη γενειάδα καί μάτια όλο λάμψη καί φως. Σά μικρό παιδί ζητούσε εκείνος να φροντίζει το σπήλαιο της Γεννήσεως. Καί κάθε φορά ρίγη διαπερνούσαν το σώμα του.

Έτσι καί σήμερα έσκυψε καί με δάκρυα στα μάτια ασπάστηκε τον ιερό τόπο. Γονάτισε κι άρχισε να προσεύχεται θερμά. Προσευχήθηκε για την Εκκλησία, τον πιστό λαό, τους γνωστούς, ακόμα καί για κείνους πού τον έχθρεύονταν. Προσευχήθηκε για τους φτωχούς καί τους ανήμπορους. Άφοϋ πέρασε ώρα αρκετή σήκωσε το κεφάλι.

Στήν ησυχία της νύχτας ή πιο γλυκιά φωνή του κόσμου ακούσθηκε να καλεί τον Όσιο. -«Ιερώνυμε...».
Σάν από ϋπνο βαθύ να ξύπνησε ό "Αγιος, κοίταξε μήπως κάποιος τον περιπαίζει. Όμως στο Ναό δεν βρισκόταν κανείς.
- «Ιερώνυμε...», ξανακούσθηκε ή φωνή. «Τί θα μου προσφέρεις για την ήμερα της Γέννησης Μου;».
- «Κύριε...», απάντησε ό Όσιος, καταλαβαίνοντας τώρα από πού ερχόταν ή φωνή. «Κύριε..., για Σένα τα'χω αφήσει όλα. Για τη δική Σου αγάπη. Ή καρδιά μου ολόκληρη, ή ζωή είναι δικιά σου. Τί άλλο έχω να σου προσφέρω;»
- «Κι όμως, Ιερώνυμε», ξανακούσθηκε πάλι ή φωνή του Χριστού. «Έχεις κάτι ακόμα καί το ξεχνάς. Το θέλω».
- «Μα τί είναι αυτό;» απάντησε ό Όσιος. «Πώς θα είχα κάτι καί να το κρατώ για μένα; Πες μου τί ξέχασα να Σού προσφέρω».
Σιωπή απλώθηκε παντού, Σέ λίγο ή φωνή ξανακούσθηκε.
- «Ιερώνυμε, δός Μου τις αμαρτίες σου!»
- «Τις αμαρτίες μου, Πανάγιε Θεέ; Τί να την κάνεις τέτοια σιχαμερή προσφορά;».
- «Μα γι' αυτές ήρθα στον κόσμο, Ιερώνυμε. Αυτές ζητώ από κάθε άνθρωπο, για να τον καθαρίσω».
Ή φωνή σταμάτησε καί μια γλυκιά ευωδιά πλημμύρισε το σπήλαιο μαζί καί την καρδιά του Όσιου.
Τούτο το δώρο θα έδινε στο Χριστό. Πιο ακριβό άπ'όλου του κόσμου τα μαλάματα. 

Αρχ.Εφραιμ Παναούση/πηγή

Εαν χάσουμε την ορθοδοξία θα χάσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας(Γ.Θεοτοκάς)

«Από τα πρώτα μου νιάτα με κυριεύει συχνά αύτη ή εμμονή ιδέα πώς, αν κλονίζεται ό τόπος μου, αν κινδυνεύει όλος αυτός ό κόσμος ό πνευματικός, ηθικός, συ­ναισθηματικός, γλωσσικός, πού λέγεται Ελληνι­σμός, εγώ εϊμαι υπεύθυνος, πού δεν αγωνίζομαι να τον σώσω. Πασχίζω τότε να κάμω κάτι.Ολη μου τη ζωή, νομίζω, θα προσπαθώ. Φυσικά, δεν γελιοϋμαι για τη σημασία πού μπορούνε να έχουν οι προσπάθειες μου. Ξέρω καλά τα όριά τους. Μα συλλογίζομαι πώς ή αδιάκοπη παρουσία κά­μποσων ανθρώπων πού έχουν τούτη τη λόξα της ευθύνης για τον τόπο, τη γλώσσα, τους νέους, ανθρώπων πού δεν διαλαλούν τη διάθεση τους σαν πατριδοκάπηλοι,μα δουλεύουν μοναχικά καί επίμονα, στερεώνοντας ολοένα ορισμένα κοτρώνια, ορισμένους ακρογωνιαίους λίθους της ελλη­νικής διάρκειας,ή ύπαρξη αυτής της αθόρυβης Φιλικής Εταιρείας είναι ϊσως ή καλύτερη εγγύη­ση για κάποια μελλούμενα...».

«Μες στην Ευρώπη έχουμε την ιδιοτυπία μας καί τίς πνευματικές μας παραδόσεις, πού δίνουν αξία καί βάθος στην εθνική μας ύπαρξη. Οι πα­ραδόσεις αυτές είναι ή κλασική ελληνική παιδεία,το φιλελεύθερο καί δημοκρατικό πνεύμα του Εικοσιένα, ή Όρθοδοξία...

Ή Όρθοδοξία, ως ή γνησιότερη καί θερμό­τερη έκφραση του χριστιανικού πνεύματος, συνυ­φάνθηκε τόσο πολύ με τη γλώσσα μας, με την κλασική παιδεία μας καί με όλη την εθνική μας πορεία, ώστε, αν τη χάναμε ποτέ, θα χάναμε τον ϊδιο τον εαυτό μας...».

Η...''μετα-ταμπουική'' εποχή μας

Τά ταμπού κάποτε λειτουργοῦσαν ὡς ἕνα εἶδος ἀναγκαστικῆς ἄσκησης. Οἱ ἄνθρωποι μάθαιναν νά ἀσκοῦν καί νά ἐλέγχουν τά πάθη τους, διότι τό ἐπέβαλε ἡ κοινωνία καί ὁ παραδοσιακός τρόπος ζωῆς. Ἔμπαιναν στόν γάμο γυμνασμένοι καί ἱκανοί νά συγκρατοῦν τίς ἄτακτες ὁρμές τους. Κάποιες παραδεδομένες ἀρχές, ὅπως ὁ σεβασμός, ἡ ντροπή,  ἡ χειρωνακτική ἐργασία, τά ἤθη καί τά ἔθιμα κρατοῦσαν τίς οἰκογένειες σέ μία ἰσορροπία καί ἁρμονία.

Σήμερα, στή... μετα-ταμπουική ἐποχή μας, στήν ἐποχή τοῦ πανσεξουαλισμοῦ, καμία κοινωνική δύναμη δέν μπορεῖ νά φρενάρει τίς ἀχαλίνωτες ὁρμές. Ζοῦμε τό ἀνεξέλεγκτο τῶν παθῶν. Ἀσυγκράτητοι καί συχνά πληγωμένοι προσερχόμαστε στόν γάμο, δηλαδή, στό στένεμα πού ἐπιτάσσει ἡ οἰκογενειακή ζωή. Μέ αὐτούς τούς ρυθμούς προδιαγράφουμε τήν καταδίκη μας. Ἄν δέν ἐγκολπωθοῦμε τόν θεληματικό πλέον ἀσκητισμό, ἀργά ἤ γρήγορα, θά γκρεμίσουμε τίς στενωπούς τῆς οἰκογένειας σέ μία ἀναζήτηση πολυτάραχων ἐμπειριῶν.
Τώρα πού καταργήθηκαν οἱ γήινες ἀντιστάσεις μόνο σέ οὐράνιες ἐπεμβάσεις ἐλπίζουμε. Διαφορετικά, οἱ διαρρηγμένες καί «τσακισμένες» σχέσεις θά ἀλληλοδιαδέχονται ἡ μία τήν ἄλλη μέ ἀποτέλεσμα νά πληγώνονται ἀνεπανόρθωτα οἱ ψυχές μας. Ὅταν κάποιος εἶναι ἐπιρρεπής στό ἀλκοόλ, δέν θεραπεύεται ἄν τόν συνοδεύσεις σέ μία ταβέρνα. Ἐκεῖ θά φουντώσει τό πάθος, θά ἀναζωπυρωθεῖ ἡ δίψα του γι' αὐτό. Ἀντιστοίχως, ὅταν κάποιος δέν μπορεῖ νά ἀντισταθεῖ στό ἄλλο φύλο κάι ἱκανοποιεῖ δίχως ἀναβολή τίς ὁρμές του, αὐτές δέν μειώνονται μέσα στόν γάμο ἀλλά αὐξάνονται. Ζώντας ἔτσι, εἶναι φύσει ἀδύνατον νά φρενάρει καί νά κορέσει τήν ὁρμή του. Θά ἀναζητᾶ κι ἄλλες διεξόδους.
Τό πάθος, ὅταν δέν ἐλέγχεται, διεκδικεῖ μανιωδῶς ὅλο καί περισσότερο χῶρο, βαθύτερη ἱκανοποίηση. Εἶναι ἀπό τή φύση του ἀκόρεστο καί ἀχόρταγο.
Ἡ ἀσκητική τῆς Ἐκκλησίας, κατευθύνοντας τήν ὁρμή μας πρός τόν Θεό καί τόν πάσχοντα συνάνθρωπο, τήν ἐξυγιαίνει. Σέ χώρους ἀνιδιοτελοῦς προσφορᾶς ἡ οἰκογένεια λειτουργεῖ ἀγαπητικά καί θεραπευτικά, δημιουργικά καί λυτρωτικά γιά τά μέλη της. Σήμερα, πού τόν πόθο μας τόν στρέψαμε σέ χώρους ἰδιοτέλειας, ζοῦμε τό δράμα τῶν παράλληλων σχέσεων, τῶν  ὁμόφυλων σχέσεων, τῶν χωρισμένων γονέων, τῶν πληγωμένων παιδιῶν. Εἶναι ἀναμενόμενο. Ἕνας ἐμπαθής πού μπαίνει στόν γάμο, μοιάζει μέ τόν ἀλκοολικό πού μπαίνει στήν ταβέρνα.
Ἡ ἄσκηση καί ἡ ἐκγύμναση τῆς θέλησης ἀπό τά παιδικά χρόνια μέ στροφή πρός τόν Θεό μπορεῖ νά μᾶς βγάλει ἀπό τή συμφορά τῆς ἐποχῆς. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἱκανοποιεῖ τά πάθη, γίνεται πιό ἀπαιτητικός καί ἰδιότροπος. Ὅταν πεινᾶς πολύ, ὅλα τά φαγητά σέ συγκινοῦν καί τά τρῶς μέ ὄρεξη. Ὅταν ὅμως ζεῖς μέσα στήν τρυφή τῶν πολυπληθῶν φαγητῶν, τότε ἤ θά μπουχτήσεις καί θά τρῶς πιό ὑγιεινά ἤ θά ἀναζητᾶς διακαῶς ἄλλες παράξενες ποικιλίες....
Τό ἀσκητκό φρόνημα ἴσως σώσει τήν κατάσταση. Ὅμως, ἄς μή γελιόμαστε. Δέ γυρίζει εὔκολα πίσω τό ρεῦμα τοῦ ποταμοῦ. Ἡ μόνη λύση εἶναι ἡ ἐπιβλητική παρέμβαση τοῦ Θεοῦ. Ἄς εὐχηθοῦμε λοιπόν νά εἶναι εὐμενής...
Ἀρχιμ. Ἀρσενίου Κωτσόπουλου, "Ἐκπλήξεις Χάριτος", Ἀθήνα 2010, σελ. 533-535/Πηγή

«Ιδού ήμέραι έρχονται, λέγει Κύριος, και έξαποστελώ λιμόν έπί την γήν, ου λιμόν άρτων ουδέ δίψαν ύδατος, αλλά λιμόν του άκουσαι τον λόγον Κυρίου» (Άμώς 8,11).

Από το Άγιον Όρος...

Ηρθε από το Άγιον Όρος ο άντρας μου:

Με τα κομποσχοίνια του, τα βιβλία, τα λιβάνια, τις εικονίτσες και τον αέρα της αγιοσύνης που φυσάει εκεί πάνω, θες από τις μνήμες του Παύλου Μελά, θες από τα παλέματα των καλογήρων, από τους κρυμμένους ασκητές, από το φανερό φως της Παρθένου, από τις βυζαντινές ψαλμωδιές, από τα αλάδωτα των νηστειών, από τα χρόνια της μονολόγιστης ευχής που έσκαψε υπομονές στους απαράκλητους τόπους και φύτεψε άνθη στα περάσματα από μοναστήρι σε σκήτη, από το συνωστισμό των προσευχών -όσο πυκνώνουν τα σύννεφα στον χειμώνα της πατρίδας-.

Δεν ρώτησα πολλά, είπε λιγότερα.

Όλα παίχτηκαν στο ατμοσφαιρικό επίπεδο και στην ήρεμη αδιαφορία για τα δελτία ειδήσεων. Κλείσαμε την τηλεόραση των ψεμμάτων, δεν μιλήσαμε για την χάλια κατάσταση, δεν συνομολογήσαμε ικεσία αλλά ήταν η φυσική εξέλιξη, όσο το σπίτι μας μυρίζει ακόμη τα θυμιάματα των ρούχων, που φορούσε στις αθωνικές αγρυπνίες.

Άφησα μια λάμπα αναμμένη στο σαλόνι, τη νύχτα -μην μπερδευτούν τα ράσα των μοναχών στα έπιπλα και μας ξυπνήσουν ή τους εμποδίσουμε στις ιεροπραξίες της ευλογίας του κόσμου- και κοιμήθηκα δίχως ανησυχία....

Κάποιοι θαρθούν σπίτι μας απόψε. Κάποιοι έρχονται κάθε βράδυ.

Στο απαλό φως του πορτατίφ, μου χαμογελούσαν οι φίλοι του Κυρίου μου, του Κυρίου της πατρίδας μου -εικονάκια αγίων στο κομοδίνο-.

"Μιλήστε Του", είπα και δεν έχασαν το χαμόγελό τους....

Κύριε των Δυνάμεων, μεθ' ημών γενού....Εμείς φύγαμε και Συ έρχεσαι ξοπίσω μας, ανήσυχος μην χαθούμε μακριά Σου.....
Κύριε είμαστε σε καιρό θλίψης και άλλον βοηθό δεν έχει η πατρίδα μας.

Εσένα μόνο.Μην μας αφήσεις, Εσύ που νοιάζεσαι να φυτρώσουν στην ώρα τους -στις πλαγιές του Άθωνα- τα άγρια χόρτα που τρέφουν τους ερημίτες, Εσύ που είπες "ελάτε να σας ξεκουράσω".

Κουραστήκαμε στην αποστασία Κύριε, κουραστήκαμε με τους άρχοντες τους υιούς των ανθρώπων, κουραστήκαμε να βλέπουμε ιστούς χωρίς σημαίες και πατρίδα δίχως Θεό.

Σώσον Κύριε τον λαόν Σου. 

anazhthseis-elena.blogspot

Ο φιλέρημος περιπατητής...

  Συνήθιζε ν'ἀπομακρύνεται ἀπ'τούς χωριανούς του καὶ νὰ προχωράει μόνος του μέσα εἰς τὸ δάσος.Ἤθελε νὰ ἐλευθερώνεται ἀπ'τὰ μάτια,τὰ χείλη καὶ τ'αὐτιά τῶν ἄλλων.Ἔνιωθε πάντα τὴν ἀνάγκη νὰ κρύβεται μέσα στὰ δέντρα καὶ νὰ στοχάζεται ἱερῶς. Προσπαθοῦσε ν'ἀπωθεῖ τίς ἀναμνήσεις του. Τόν ἐνδιέφερε τό παρόν, πῶς θὰ τὸ ἀξιοποιήσει. Δὲν ἀναπολοῦσε τό μακρύ χρόνο τοῦ παρελθόντος. Ἀπέφευγε καὶ τούς σχεδιασμούς γιὰ τὸ μέλλον του.

  Μόλις ἔστριβε στὸ μονοπάτι καὶ μετά ἀπὸ τριάντα μέτρα χανόταν στὸ δάσος, ἔνιωθε εὐτυχής. Προχωροῦσε δουλεύοντας τὸ κομποσχοίνι του ἀργά καὶ ψιθυρίζοντας τό "Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με". Ὅταν ἔφτανε σὲ κάποιο ρέμα, σταματοῦσε, καθόταν κάτω ἀπὸ κάποιο ἔλατο κι ἔλεγε ἐντονώτερα τήν εὐχή. Τούς λογισμούς, πού τόν μετέφεραν παρά τή θέλησή του στὰ τοῦ κόσμου, τούς ἀντιμετώπιζε μὲ τὴ θερμή ἐπίκληση "Γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ", ἡ ὁποία συχνά γινόταν κραυγή. Δὲν ἤθελε νὰ διακόπτεται τό μυστικό ἔργο τῆς περισσυλογῆς.

  Ὅταν κουραζόταν καὶ τό ἀκίνητο σῶμα του μούδιαζε, σηκωνόταν, μετακινοῦνταν λίγα μέτρα καὶ ἄφηνε ἐλεύθερα τὰ μάτια του γιὰ ν' ἀπολάυσει τ'ἀπείραχτο ἀπὸ ἀνθρώπινο χέρι τοπίο, νὰ χαρεῖ τὰ πεῦκα καὶ τὰ ἔλατα, τὰ κέδρα καὶ τὰ ἄλλα ἄγρια φυτά. Τόν εὐχαριστοῦσαν καὶ τὰ παιχνιδίσματα τῶν ἀκτίνων τοῦ ἥλιου, καθὼς τὸ ἀεράκι κουνοῦσε φύλλα καὶ κλαδιά κι ἐμποδίζονταν ἔτσι νὰ φτάνουν ἀδιάκοπα στὸ πρόσωπό του. Τὴ μιά στιγμή τό φῶς τὸν θάμπωνε καὶ τὴν ἄλλη τὸ ἀναζητοῦσε. Οὐρανό ἔβλεπε ἐλάχιστο, γιατί τὰ κλαδιά τῶν πυκνῶν δέντρων δημιουργοῦσαν μιὰ ἰδιότυπη στέγη μὲ λίγα μόνο ἀνοίγματα.

  Ὁ φιλέρημος περιπατητής ἔνιωθε τὴν καταφυγή του στὴ φύση σὰν εἴσοδο σὲ ἱερό ναό τοῦ Θεοῦ. Γι αὐτόν ὅλα ἐκεῖ ἦταν ἱερά. Περπατοῦσε χωρίς βία, ἀκουμποῦσε τὰ κλαδιά σχεδόν χαϊδευτικά, ἔπαιζε μὲ τὰ φύλλα, ἔτρωγε κανένα βατόμουρο -ἄν ἦταν ἡ ἐποχή τους- κι ἔνιωθε ὡς χάδι τοῦ Θεοῦ τὸ δροσερό ἀεράκι, πού πάντα φυσοῦσε. Μερικές φορές, μέ δυνατή φωνή, ἔλεγε τό "Δόξα σοι ὁ Θεός", γιὰ ν'ἀκουστεῖ, ἄν ἦταν δυνατό σ'ὅλον τὸν κόσμο. Ἤθελε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῆς γῆς νὰ πειστοῦν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Δημιουργός καὶ Εὐεργέτης ὅλων καὶ αὐτῶν ἀκόμα, πού τόν ἀμφισβητοῦν καὶ τόν ἀρνοῦνται.

 Συχνά ὅμως τόν ἔπιανε καὶ τό παράπονο , γιατί οἱ ἀδελφοί του -ἔτσι θεωροῦσε τούς ἀνθρώπους- δὲν μποροῦσαν νὰ ζήσουν τέτοιες ἤ παρόμοιες πνευματικές καταστάσεις. Τούς λυπόταν πού δὲν ἤθελαν νὰ ξεκλειδώσουν τὴν ψυχή τους γιὰ νὰ δεχτοῦν τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ μέσα τους. Ὅμως αὐτός συνέχιζε νὰ προσεύχεται ἐκ βαθέων ψυχῆς, ἀφήνοντας τούς ἀδελφούς του νὰ βροῦν μόνοι τους τὸ δρόμο, μιά καὶ ὁ ἴδιος δὲν μποροῦσε νὰ κάνει κάτι παραπάνω.

  Στὸ δάσος γέμιζε ἡ καρδιά του. Δὲν ζητοῦσε κάτι καλύτερο. Ἡ τροφοδοσία γινόταν κατευθεῖαν ἀπ'τὸν οὐρανό. Δὲν αἰσθανόταν τὴν ἀνάγκη νὰ συνομιλήσει. Ἤθελε ὅμως νὰ κάνει καὶ ἄλλους κοινωνούς αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας του ἤ καλύτερα νὰ τούς συγκινήσει, γιὰ νὰ προσπαθήσουν κι ἐκεῖνοι γιὰ κάτι ἀνάλογο. Τίς πνευματικές του ἐμπειρίες ἤθελε νὰ τίς γεύονται καὶ οἱ ἄλλοι, χωρίς ὡστόσο νὰ ἐπιδιώκει ὁ ἴδιος τὴν προβολή του.

 Μετά ἀπὸ δυό τρεῖς ὧρες, κάποτε καὶ περισσότερες, ἄφηνε τὸ καταφύγιό του καὶ γύριζε στὸ σπίτι του. Ἔνιωθε ἱκανοποιημένος κι ἔβλεπε τοὺς ἀδελφούς του μὲ ἄλλα, καθαρότερα, συναισθήματα. Ἦταν μετριοπαθής καὶ ἀνεκτικός ἀπέναντί τους, μιὰ καὶ μὲ τὴν προσευχή του προσπαθοῦσε νὰ τούς βοηθήσει, χωρίς ποτέ ἐκεῖνοι νὰ τὸ ὑποψιαστοῦν.

π.Διον.Τάτσης"ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ" 24/6/2011/πηγή

Ναζί-απόγονοι του Ηρώδη σκοτώνουν βρέφη!(Μιά αληθινή ιστορία από την κατοχή)

Ο Στρατής Μυριβήλης στο βιβλίο του «Το κόκκινο βιβλίο», περιγράφει με τα μάτια ενός στρατοκόπου τα αίσχη των αιμοσταγών γερμανών στρατιωτών, όταν η Ελλάδα βρισκόταν υπό την Κατοχή του χιτλερισμού, παρομοιάζοντάς τους με τους στρατιώτες του Ηρώδη: 

  «Ήταν ένα αγροτικό χωριό πού καιγόταν. Τά σπίτια βούλιαζαν μέσα στις σπίθες, η ζωή των ανθρώπων και των ζώων έτρεχε φουρφουρίζοντας από τις μεγάλες μαχαιριές. Οι άνδρες των αιμάτων μέ τα φονικά όπλα και μέ τό δαυλό στά χέρια έτρεχαν από σπίτι σέ σπίτι καί μοίραζαν τό θάνατο. Ο στρατοκόπος τους γνώρισε. Ήταν οι ίδιοι οι στρατιώτες του Ηρώδη...

Μπήκε αόρατος στά σπίτια πού ξεθεμέλιωναν. Τούς είδε νά λιανίζουν μέ τις λόγχες τούς γέρους, νά λιώνουν κάτω από τις μπότες τους τά βρέφη. Τούς είδε ν' ανοίγουν την κοιλιά της ετοιμόγεννης μητέρας, νά βγάζουν τό έμβρυο και νά τό σηκώνουν στή μύτη της ξιφολόγχης. Μπήκε μαζί τους σ' ένα σπίτι. Σ' ένα κλινάρι γαλούριζαν δυο μικρά παιδιά. Φαίνονταν δίδυμα. Οι στρατιώτες του Ηρώδη τά σήκωσαν, τά κάθισαν σ' έναν καναπέ. Τά μικρά χαμογέλασαν, άπλωσαν τά χεράκια πρός τά όπλα πού γυάλιζαν, κουνούσαν τά ρόδινα μπράτσα τους σάν πρωτοδοκίμαστες φτερούγες. 

 Ένας στρατιώτης άπλωσε τό χέρι νά πνίξει τό ένα. Τό μικρό έπιασε αυτό τό χέρι, έβαλε τό μεγάλο δάχτυλο του στρατιώτη στο στόμα καί τό βύζαινε. Κείνη την ώρα έμπαινε ένας άλλος μ' έναν ντενεκέ μπενζίνα. Αυτός πού ήταν επικεφαλής τούς σταμάτησε. Ξέφτισε μιά λούνα μπαμπάκι από τό προσκέφαλο των παιδιών, το έστριψε φυτίλι. Κατόπι το βούτηξε στη μπενζίνα καί το τρύπωσε με προσοχή στά ρουθούνια καί στ' αυτάκια των παιδιών. Οι άλλοι κατάλαβαν το παιχνίδι, τριγύριζαν χαρούμενοι τον καναπέ καί περίμεναν χτυπώντας με ανυπομονησία τα γόνατα. Τότε ο βαθμοφόρος τράβηξε ένα σπίρτο καί έβαλε φωτιά στά φυτίλια, ένα πρός ένα.

  Οι στρατιώτες διασκέδαζαν πολύ. Γελούσαν ξεκαρδισμένοι και χτυπούσαν τά γόνατα. Σαν τέλειωσε το παιχνίδι ράντισαν τη μπενζίνα στα έπιπλα και έβαλαν φωτιά. Η φλόγα όρμησε πεινασμένη, έγλειφε τα πτώματα, τις πόρτες και τις κουρτίνες, κατόπι έτριξε τα δόντια της μασώντας τά δοκάρια. Από το στάβλο του σπιτιού ανέβηκε ένα φοβερό μουκάνισμα. ήταν τά βόδια και τά γελάδια πού μούγκριζαν μακρόσυρτα, παρακαλεστικά, κουτουλούσαν την αμπαρωμένη πόρτα να τούς ανοίξουν καί κανένας δεν τούς άνοιξε.

 Μέσα στην πλατέα του χωριού ήταν ο μεγάλος πλάτανος. Οι στρατιώτες του Ηρώδη (εννοεί τους Γερμανούς στρατιώτες) μάζεψαν τα βρέφη, τα έβρεξαν με μπενζίνα καί τα κρέμασαν από τις φασκιές, δεμένα από τη μέση. Κουνιόνταν ανάερα σαν παράξενοι καρποί του γέρικου δέντρου. Κατόπι μπήκαν σ' ένα σχολειό που είχαν κλεισμένες τις μανάδες.

— Θά μας πείτε που είναι κρυμμένοι οι άντρες του χωριού; ρώτησαν.

—Όχι, δέ θα σας πούμε, απάντησαν οι γυναίκες μ' ένα στόμα.

— Καλά! γέλασαν οι στρατιώτες του Ηρώδη. Ξέρετε τουλάχιστο το δέντρο των Χριστουγέννων; Εμείς τούτη τη νύχτα ανάβουμε στον τόπο μας το δέντρο των Χριστουγέννων.

—Όχι, δεν ξέρομε τέτοιο πράμα, είπαν οι γυναίκες. Δώστε μας τα παιδιά μας, αν είστε χριστιανοί!

—Ελάτε λοιπόν να δείτε τα παιδιά σας καί το δέντρο των Χριστουγέννων!

 Τις πήγανε δεμένες πιστάγκωνα στο μεγάλο πλάτανο της πλατέας. Ο αξιωματικός έκανε σημείο καί οι στρατιώτες έβαλαν φωτιά στα κρεμασμένα παιδάκια. Οι γυναίκες ούρλιαζαν όλες μαζί, πάλευαν να ορμήσουν, καταριούντανε καί σκέπαζαν με τις σκληριές τους το κλάμα των αναμμένων παιδιών.

—Ο Θεός να σας κάψει! φώναξαν οι γυναίκες. Ο Θεός πού βλέπει από πάνω να σας κάψει! Εσάς καί, τα παιδιά σας!

—Αλίμονο! συλλογίστηκε ο στρατοκόπος… είδε πως η σφαγή του Ηρώδη δεν είχε πάρει τέλος ακόμα μέσα στις δυο χιλιάδες χρόνια από τότες πού άρχισε. Πρόσεξε τα ρούχα καί τις περικεφαλαίες των στρατιωτών καί γνώρισε πάνω στα σύνεργα της σφαγής τη σφραγίδα του θηρίου. ήταν ο σταυρός του Γολγοθά με τσακισμένες τις τέσσερις άκρες του.

 Τότε πήρε τα μάτια του, έφυγε απ’ εκεί καί περπάτησε μέσοι σε τόπους καί χρόνους. "Έτσι όπως ο νους του ανθρώπου μπορεί καί ταξιδεύει ανάμεσα σέ τόπους καί χρόνους. Καί πάλι βρέθηκε μέσα σέ πολιτείες, καί πάλι διάβηκε μέσ’ από τά χωριά της Ελλάδας. Καί κλαίγαν οι πολιτείες καί τά χωριά, καί κλαίγαν οι δρόμοι, τα σπίτια, τά σκολειά, τά καράβια καί τά καλύβια.

   Από τά χαντάκια έβγαιναν φωνές πνιγμένες καί ήταν μισοσκοτωμένοι άνθρωποι εκεί, σάλευαν τά σπασμένα χέρια κάτω από τό χώμα, πού κυμάτιζε από τούς σπασμούς των. Οι φωνές πού έβγαιναν από τούς ομαδικούς τάφους πνίγονταν από τό χώμα πού μπούκωνε τά ματωμένα στόματα. Καί είδε πάλι τις φλόγες νά πνίγουν τά σπίτια τά ειρηνικά,, καί είδε μέσα στή νύχτα ανθρώπους, μέ τό λεπίδι δαγκωμένο ανάμεσα στά δόντια, νά γκρεμίζουν μέ δυναμίτη τά φτωχόσπιτα πάνω στις μητέρες και τα παιδιά που κοιμόντανε… τα κοριτσάκια και τα σχολειόπαιδα που τα έσερναν στη σφαγή και στο μαρτύριο… τους στρατιώτες να σκοτώνουν τα βρέφη πάνω στο βυζί της μητέρας και ν’ ανοίγουν την κοιλιά της μητέρας…

 

elladalaloum.blogspot.com/ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ...

Αγκάλιασαν τον φονιά του πατέρα τους...!

Αγκάλιασαν τον άνθρωπο που στέρησε τη ζωή του αγαπημένου τους προσώπου.
Μεγαλείο ψυχής επέδειξε η οικογένεια του κυνηγού που βρήκε τραγικό θάνατο, όταν ο φίλος του τον πέρασε για αγριογούρουνο και τον πυροβόλησε.

Σε κλίμα πένθους και οδύνης αποχαιρέτησαν οι συγγενείς και οι φίλοι τον 48χρονο κυνηγό από το Καρπενήσι, ο οποίος την περασμένη Τετάρτη έπεσε νεκρός από τα σκάγια ενός 28χρονου άντρα. Οι δυο τους μαζί με άλλα επτά άτομα είχαν βρεθεί στα βουνά της Ευρυτανίας προκειμένου να κυνηγήσουν αγριογούρουνα. 

Εστησαν καρτέρι και περίμεναν υπομονετικά τη στιγμή που θα εμφανιζόταν κάποιος αγριόχοιρος. Το όπλο του νεαρού άντρα ξαφνικά εκπυρσοκρότησε, με αποτέλεσμα τα σκάγια να βρουν τον 48χρονο κυνηγό. Ο 28χρονος, που πίστεψε ότι είχε χτυπήσει το αγριογούρουνο που είχε πέσει στην παγίδα τους, αντίκρισε τον φίλο του μέσα σε λίμνη αίματος.

Ο 48χρονος κυνηγός οδηγήθηκε στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του, ενώ ο 28χρονος στην κατάθεσή του στο αστυνομικό τμήμα ανέφερε ότι πρόκειται για δυστύχημα.

Η τελευταία πράξη του δράματος γράφτηκε στην κηδεία του 48χρονου. Η σύζυγος, η κόρη και οι δύο γιοι του θύματος αγκάλιασαν τον 28χρονο που έδωσε το παρών στην κηδεία του φίλου του. Τα παιδιά του εκλιπόντος τού είπαν ότι τον συγχωρούν, αφού αναγνωρίζουν ότι δεν υπήρχε πρόθεση, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη συγκίνηση στους φίλους που ήταν εκεί για να του πουν το τελευταίο αντίο.

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&la=2&catid=1&artid=1471530/Αντιγραφή...

π.Ρωμύλος-Φύλακας της Ορθοδοξίας στο Κόσοβο

Το μοναστήρι Duboki Potok (Βαθύ ρυάκι), βρίσκεται στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο, κοντά στην κωμόπολη Zubin Potok, ανάμεσα στους λόφους και έχει δίπλα του ένα ρυάκι. Ήρεμο τοπίο με φιλόξενο οικοδεσπότη. Όταν πλησιάζουμε αυτό το μοναστήρι, μας υποδέχεται ο π. Romilo και μας μιλάει για το ιστορικό αυτού του μοναστηριού και για το λαό που έχρεται εδώ. 

Όταν τον ρωτήσαμε πώς ζει εδώ στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο, ο π. Ρωμυλος λέει ότι ο Κύριος δίνει σ’αυτόν τη δύναμη να αντέξει, καθώς και ότι όλες οι άσχημες καταστάσεις και όλοι οι μπελάδες περνούν συν το χρόνο. «Όταν κάποια δυσάρεστη κατάσταση διαρκεί πολύ καιρό, τότε ο άνθρωπος το συνηθίζει και το αντέχει ευκολότερα. Είναι δύσκολο να ζει κανείς εδώ, όμως, όταν τα πράγματα γίνουν δυσβάστακτα, τότε ο άνθρωπος πρέπει να στραφεί στο Θεό και να ελπίζει ότι Αυτός θα του δώσει δύναμη και θάρρος να αντέξει περισσότερο», λέει ο π. Ρωμυλος.

«Για το μοναστήρι Duboki Potok γίνεται λόγος για πρώτη φορά στα παλιά κείμενα, και συγκεκριμένα σε μια τουρκική απογραφή πληθυσμού από τον 14ο αιώνα, όταν το μοναστήρι βρισκόταν σε ερείπια. Αργότερα, τον 16ο αιώνα, το μοναστήρι ανακαινίζεται, και τον 18ο αιώνα αποκτάει και παρεκκλήσι. Το έτος 1903 κτίστηκε το καμπαναρειό, και τα μέλη του Συνδέσμου της Σέρβας πριγκίπισσας Ljubica από το Βελιγράδι αγόρασαν μια μεγάλη καμπάνα και την έστειλαν εδώ, μέσω του μεγάλου βουνού Rogozna, στο νότο της Σερβίας»,- μας διηγείται ο π. Ρωμυλος, και συνεχίζει λέγοντας ότι πριν 400 χρόνια το μοναστήρι φυλάγει και μερικά ιερά λείψανα, δηλαδή το χέρι του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Νικήτα, που είναι προστάτης αυτής της περιοχής, και για αυτόν το λόγο ο πιστός λαός ονομάζει αυτό το μοναστήρι και «Άγιο Χέρι». Εδώ φυλάγονται, επίσης, και λείψανα του Αγίου Κοσμά και Δαμιανού, μέσα σε ένα μικρό κυβώτιο, που βρίσκεται κάτω από τις εικόνες αυτών των δύο Αγίων Πατέρων. Ο λαός έρχεται εδώ να προσευχτεί με την ησυχία του, μακριά από το καθημερινό άγχος. 

«Όλοι μας έχουμε τα δικά μας χαρακτηριστικά, πρέπει να καλλιεργούμε τις καλές αρετές μας και να αποφεύγουμε τις κακές, πρέπει όλοι μας να αλλάζουμε το χαρακτήρα μας με το πέρασμα του καιρού, και προχωρώντας στην ηλικία μας πρέπει να γίνουμε ώριμοι άνθρωποι. Είναι πιο δύσκολο να αλλάξει ο άνθρωπος την περιφάνειά του, όμως, με τη βοήθεια του Θεού και αυτό γίνεται»,- καταλήγει ο π. Ρόμυλος, και προσθέτει ότι σήμερα όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι, όπου και να ζουν, όλοι τους έχουν τα ίδια προβλήματα και στεναχώρια.

Επιμέλεια της δημοσιογράφου Ljiljana Sinđelić Nikolić.πηγή

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ

Ο βίος του Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης

Το σπίτι του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης στην πόλη Κρόνσταντ

Το τρομερό όραμα του Αγ.Ιωάννου της Κρονστάνδης για τον αντίχριστο

Άγιος Ιωάννης Κρονστάνδης και καθηγητής Αλεξανδρώφ

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς και η αγιοποίηση του Αγ.Ιωάννου της Κρονστάνδης

Άγ.Σιλουανός και Άγ.Ιωάννης της Κρονστάνδης

Θεολογικές σκέψεις του Αγ.Ιωάννου της Κρονστάνδης

Να φοβάσαι την κακία σαν την φωτιά(Αγ.Ιωάννη Κρονστάνδης)

Οι καρποί της Θείας Μετάληψης όταν λαμβάνεται άξια(Αγ.Ιωάννη Κρονστάνδης)

Ελεημοσύνη(Αγ.Ιωάννης Κρονστανδης)

Οι καρποί της Θείας Μετάληψης όταν λαμβάνεται άξια(Αγ.Ιωάννου Κρονστάνδης)

Μένω κατάπληκτος και θαυμάζω το μεγαλείο των αγίων του Θεού Μυστηρίων και την ιδιότητα τους να παρέχουν ζωή. 

Υπήρχε κάποια γριούλα, πού είχε αιμό­πτυση και είχε ολότελα εξασθενίσει, γιατί δεν έπαιρνε τροφή. Χάρη στη Θεία Μετάληψη των Άχραντων του Χρίστου Μυστηρίων, με τα όποια την κοινώνησα, άρ­χισε να αναλαμβάνει την ίδια εκείνη ήμερα. Κάποια νε­αρή γυναίκα, πού πλησίαζε ν' αποθάνει, κοινώνησε τα 'Αχραντα Μυστήρια και αμέσως μετά, την ίδια εκείνη ήμερα, άρχισε να αναλαμβάνει, να τρώγει, να πίνει και να όμιλεί, ενώ προηγουμένως, ευρισκόμενη σχεδόν σε α­μνησία, παράδερνε έντονα και δεν έτρωγε ούτε έπινε ο­τιδήποτε. Δόξα στα ζωοποιά και φρικτά Σου Μυστή­ρια Κύριε.

"Ολοι εσείς, πού κοινωνείτε τα άγια "Αχραντα του Θεού Μυστήρια! Να δοκιμάζετε τον εαυτό σας για να βλέπετε και πώς ενώνεστε με τον Κύριο, αν δηλαδή ά­ξια κοινωνείτε. Τί παρρησία έχετε προς τον Κύριο και τη Θεοτόκο! Τί καθαρότητα πρέπει να έχετε, τί πραό­τητα, ταπείνωση και ακακία! Τί απάθεια προς τα γήϊνα! Και τί φλογερό πάθος για τις ουράνιες τις καθαρώτατες και αιώνιες ηδονές και απολαύσεις!

Οί άνθρωποι, στη διάρκεια ολόκληρης της γήϊνης ζωής τους, αναζητούν τα πάντα, έκτος άπο το Ζωοδότη Χριστό γι' αυτό και δεν έχουνε πνευματική ζωή, γι' αυτό και είναι παραδομένοι σε κάθε λογής πάθη, στην απιστία, την όλιγοπιστία, την ιδιοτέλεια, το φθόνο, το μίσος, τη δίψα για τις γήινες τιμές και τις ηδονές από τα φαγητά και τα ποτά. Μονάχα στο τέλος της ζωής τους αναζητούν το Χριστό —στη θεία Μετάλη­ψη— κι αυτό, άλλοτε από κάποια βοώσα ανάγκη κι άλ­λοτε από κάποια συνήθεια ήδη αποδεκτή από άλλους ανθρώπους.

 "Ω, Χριστέ Θεέ, Ζωή και Ανάσταση μας! Μέχρι ποιου σημείου γίναμε ματαιόδοξοι, μέχρι ποιου βαθμού τυφλωθήκαμε! Τί όμως θα μας συνέβαινε, αν Σέ αναζητούσαμε, αν Σέ είχαμε μέσα στην καρδιά μας; ' Η γλώσσα είναι ανίκανη να εκφράσει τη μακαριότητα, πού γεύονται όσοι Σέ έχουν μέσα στις καρδιές τους. Γι'αυτούς, Κύριε, Εσύ είσαι και στερεή, υγιής βρώση και ανεξάντλητη πόση και ένδυμα φωτεινό και ό ήλιος και «ή ειρήνη... η υπερέχουσα πάντα νουν» (Φλπ. 4,7), ή χαρά ή άφραστη και το καθετί. Μαζί Σου, Κύριε, σαν είμαστε, όλα τα γήινα είναι τέφρα, είναι φθαρτά.

Νοιώθω ωραία να προσεύχομαι για τους συνανθρώ­πους μου, όταν κοινωνήσω άξια, δηλαδή ενσυνείδητα και με πλήρη επίγνωση· τότε ό Πατέρας, ό Υιός και το "Αγιο Πνεύμα, ό Θεός μου είναι μέσα μου κι έχω απέ­ναντι Του μεγάλη παρρησία. Ό Βασιλέας των όλων εί­ναι τότε μέσα μου, σαν σε οικητήριό Του. Ζητείς τότε ο,τι θέλεις: «Προς αυτόν έλευσόμεθα», είπε ό Κύριος, «και μονήν παρ' αυτώ ποιήσομεν» (Ίωάν.  14,23) 

"Ο εάν θελητε», είπε ακόμα ό Κύριος, «αίτήσασθε, και γενήσεται ύμίν» (Ίωάν. 15,7). Ανοίγουμε στους άλλους τη θύρα εισόδου στη Βα­σιλεία των Ουρανών μέσω του Βαπτίσματος· κι έμείς οί  ίδιοι δε θα εισέλθουμε σ' αυτή; Καθαρίζουμε τους άλλους με τη μετάνοια και προσευχόμαστε για την άφεση  των αμαρτιών τους· κι έμείς μήπως δε θα λάβουμε ά­φεση των αμαρτιών μας; Ενώνουμε τους άλλους με το Χριστό στο άγιο Μυστήριο της Θείας Μεταλήψεως κι έμείς οι ίδιοι μήπως δε θα ενωθούμε μαζί Του «εν τη άνεσπέρω ήμερα της Βασιλείας του Χρίστου»;

Στό ά­γιο Χρίσμα μεταδίδουμε στους άλλους τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, πού τους ενισχύει και τους αυξάνει πνευματικά· έμείς οι ίδιοι μήπως δε θα λάβουμε ισχύ και δύναμη, από το Πανάγιο Πνεύμα και δε θ' αυξή­σουμε τα πνευματικά μας χαρίσματα; Αληθινά, έλπίζούμε στερρά να λάβουμε τα έπηγγελμένα αγαθά κατά τη Χάρη, το έλεος και τη φιλανθρωπία του Σωτήρα μας Θεού. Είθε δε όλοι να τα λάβουν! Μόνο, να μη πα­ραδινόμαστε στη ραθυμία και την άκηδία «και της σαρ­κός πρόνοιαν μη ποιώμεν εις επιθυμίας» (πρβλ. Ρμ. 13,14) · ας έχουμε «το μυστήριο της πίστεως εν καθαρά συνειδήσει» (Α' Τιμ. 3,9) κι ας προκύπτουμε στην αγά­πη προς το Θεό και τον πλησίον.

 Σ' ευχαριστώ, Κύριε, γιατί μου χαρίζεις νέα ζωή κάθε φορά πού με δάκρυα μετάνοιας και ευχαριστίας τελώ τη Θεία Λειτουργία και κοινωνώ τα 'Αχραντα και Ζωοποιά Σου Μυστήρια. Στά άγια Σου Μυστήρια οφείλω την ως τώρα παράταση της ύπαρξης μου, την καθαρότητα των τρίβων μου και το καλόν όνομα ανά­μεσα στο λαό Σου. Γι' αυτό το λόγο, ας αγιάζεται όλο και περισσότερο το 'Ονομα Σου το μέγα μέσα μου και μέσα σ' όλο το λαό Σου, πού φέρει το "Ονομα Σου το άγιο, αλλά και σ' όλο τον κόσμο Σου· ας έλθει ή Βασι­λεία Σου, Βασιλεία δικαιοσύνης, ειρήνης και χαράς εν Πνεύματι Άγίω, ας έλθει σ' όλων μας τις καρδιές, κα­θώς Σύ είπες: « Ένοικήσω εν αύτοίς και έμπεριπατήσω, και έσομαι αυτών Θεός, και αυτοί έσονται μοι εις υιούς και θυγατέρας» (πρβλ. Β' Κορ. 6,16-18 και Λευΐτ. 26,12' Ίερ. 3,19)

Αγ.Ιωάννου Κρονστάνδης-Μετάνοια και Θεία Μετάληψη(εκδ.Τήνος)

ΦΥΛΑΞΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ

"Επί σοι , Κύριε, ήλπισα, μη καταισχυνθείην εις τον αιώνα.

Γενού μοι εις Θεόν υπερασπιστήν." 

 Ψαλμ.λ'.

1. Τα τελευταία χρόνια πενταπλασιάστηκαν οι απόπειρες αυτοκτονίας των νέων στη Δύση.

2. Τα χρόνια αυτά οι κυβερνήσεις διώκουν απροκάλυπτα τη χριστιανική διδασκαλία στην Παιδεία. Η Εκπαίδευση διδάσκει στα παιδιά τη διδασκαλία της απελπισίας.

3. Ο Ιησούς ονομάζει τη διδασκαλία της απελπισίας "ζύμη των Φαρισαίων" και "ζύμη του Ηρώδου". 

"Οράτε, βλέπετε από της ζύμης των Φαρισαίων και της ζύμης Ηρώδου".

4. Ζύμη των Φαρισαίων και του Ηρώδου ο Ιησούς λέει τη διδασκαλία τους η οποία δεν συντελεί καθόλου στην ηθική μόρφωση και ψυχική σωτηρία αυτών που τη δέχονται.

5.  Μερικά γνωρίσματα της διδασκαλίας της απελπισίας: 

Η Εκπαίδευση διδάσκει στα παιδιά ότι η ελευθερία της σκέψης είναι το μεγαλύτερο έγκλημα κατά του κράτους. Ότι για τη διατήρηση της ειρήνης οι άνθρωποι δεν πρέπει να αφήνουν την ελευθερία της σκέψης να τους παρασύρει.

Ότι τον κόσμο τον κυβερνούν τα χρήματα.

Ότι δεν υπάρχουν ηθικά όρια.

Ότι δεν πρέπει να πιστεύουν στο Θεό, αλλά στον άνθρωπο. 

Ότι δεν υπάρχει ανάσταση και άλλη ζωή. 

Ότι ο θάνατος είναι λύτρωση.

6. Εκεί όπου επικρατεί η διδασκαλία της απελπισίας ο αριθμός των νέων που αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν παρουσιάζει αλματώδη αύξηση.

7. Στην προπολεμική Ιαπωνία π.χ. η ελευθερία της σκέψης θεωρούνταν έγκλημα. Οι λόγιοι διώκονταν. Η ιαπωνική κινηματογραφική ταινία "ΚΑΜΠΕΪ, η μητέρα μας"περιγράφει τη δίωξη ενός λογίου και της οικογενείας του. Ενδεικτική για το κλίμα που επικρατεί στη χώρα αυτή είναι επίσης η περίπτωση δύο διασήμων συγγραφέων, τουΓιασουνάρι Καβαμπάτα, βραβευμένου με Νόμπελ και του Γιούκιο Μισίμα, οι οποίοι έκαναν εκστρατεία κατά της αυτοκτονίας και αυτοκτόνησαν και οι δύο. Και μάλιστα ο ένας αυτοκτόνησε με τελετουργικό τρόπο.

8. Κατά τη διδασκαλία της απελπισίας η ζωή δεν έχει άλλο νόημα εκτός από την επιβίωση. Όταν δεν μπορεί κανείς να επιβιώσει δεν πρέπει να ζει. Σαν τον σκορπιό που όταν δει ότι δεν μπορεί να επιβιώσει αυτοκτονεί.

9. Η Εκπαίδευση που διδάσκει έτσι τα παιδιά δεν αποδέχεται το Ευαγγέλιο. Απαγορεύει την προσευχή!

10. Η Γαλλική επανάσταση διακήρυξε ότι δεν θέλει να είναι το ήθος η βάση της ζωής. Δεν θέλει οι νέοι να ελπίζουν στο Θεό, αλλά στον άνθρωπο. Δεν υπάρχουν ηθικά όρια στην επιστημονική έρευνα. Η επιστροφή στις ιδέες αυτές παρουσιάζονται ως νέες ιδέες και η εποχή νέα εποχή. Ο κόσμος τρομοκρατείται με ειδήσεις σαν αυτή: Σε επιστημονικά εργαστήρια στην Αμερική παρασκεύασαν ιό, ο οποίος μπορεί σε ελάχιστο χρόνο να εξολοθρεύσει τον μισό πληθυσμό της Γης!

11. Με τις ιδέες του διαφωτισμού της Γαλλικής επανάστασης που διαδόθηκαν στην Ελλάδα με τον Κοραή και τους άλλους διαφωτιστές διώχτηκε η Ορθοδοξία και εγκαταλείφθηκε η ησυχαστική θεολογία που θεραπεύει τον άνθρωπο από τα πάθη και επιβλήθηκε η σχολαστική θεολογία της Δύσης της γνώσης που κάνει τους ανθρώπους να φουσκώνουν από τον εγωισμό και την υπερηφάνεια, δηλαδή να γίνονται πιο άρρωστοι από πριν. Οι υλιστές ετοιμάζουν μια νέα Βαβέλ.

12. Φυλάξτε τα παιδιά από τη διδασκαλία της απελπισίας! Αλίμονο αν περιμένει κανείς να πεθάνει για να νιώσει ότι είναι άνθρωπος ίσος με τους άλλους!

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου/πηγή

Άγιος Ηλίας Μουρομέτς-Ο ατρόμητος πολεμιστής που άγιασε

 

For many centuries the holy relics of Venerable Ilya, whose memory the Orthodox Church honors at the very start of the year, on January 1st/December 19th, have been kept in the caves of Kiev-Pechyora Monastery. Popularly, this Saint is better known as the Great Russian bogatyr hero, Ilya Muromets, a favorite character of epic tales and legends. That is why for many people of today it was a revelation to learn that he is a Saint, venerated by the Russian Orthodox Church, and as such is not at all a fictitious character romanticized in tales, but a real-life historic personage. 

Bogatyr Ilya was born in the village of Karacharovo, near Murom, in a peasant family. That is whence he got his nickname of “Muromets”. The name of the village has survived to this day. In his childhood and youth he was afflicted with a grave illness which left him motionless. However, he accepted his lot with humility and bore his cross with grace. The Lord not only cured Ilya, but endowed him with tremendous powers. 

This is how it happened:

Once, Elders came to Ilya’s house and said, “Go and bring us some water to quench our thirst.” In an attempt to comply with their request, Ilya receives help from above and rises to his feet. He goes and brings a whole pail of water.

“Drink it yourself,” said the Elders. Ilya drank it.

“What do you hear inside yourself?”

“I hear inside me a strength that tells me I can uproot a tree,” he replied.

“Bring another bucket,” said the Elders. “What do you hear inside you now?”

“If a ring could be inserted into the earth,” said Ilya, “I would then turn the earth around.”

“That is too much,” said the Elders. Go fetch a third bucket.”

Ilya brought a third bucket, and felt he now had less strength. “That shall be more than enough for you,” said the Elders, and left.

Having received from God such strength, Ilya used it only for the protection of his Homeland or for maintaining justice. He set off for Kiev, to Grand Prince Vladimir, to help him in the fight against the Polovets nomad warriors.

The Prince’s troops headed by Ilya Muromets fought valiantly, committed many a heroic deed which were described in epic ballads and tales. Once a Polovets spear, penetrating the chain armor, went straight through Ilya’s arm. Fortunately, clever herb doctors and bone-setters saved it.

After that Ilya Muromets many a time crushed Polovets troops. However, in one of the battles he was badly wounded when a spear struck him in the chest. After that injury he could nolonger fight. Ilya decided to leave military service and took the vows at Kiev-Pechyora Monastery. This was in line with the traditions for an Orthodox warrior – to substitute an iron sword for a spiritual one, and end one’s days battling not for material boons, but spiritual ones.

We know nothing of Ilya’s spiritual feats, yet there is no doubt they were great, indeed. This is testified by his remains, which many years after his death were discovered imperishable. 

In soviet times everything was done to hush up the Saintliness of Ilya Muromets: instead, he was hailed as the embodiment of the popular notion of a great national warrior. That is why the epic bogatyr hero Ilya Muromets and Venerable Ilya were not accepted as one and the same. Meanwhile, a pilgrim of the 16th century, a certain Leontiy, writes in his notes, “I saw the brave warrior Ilya Muromets, imperishable, lying under golden robes; his height was that of today’s tall men, his left arm – pierced through by a spear, his right – depicting the sign of the cross.” Ilya Muromets was canonized in 1643.

In 1988 the relics of the Saint were examined, and the result proved that, indeed, he was of bogatyr height, a head taller than an average man of the 12th century, in his childhood and youth had experienced paralysis of his extremities, his left arm – was pierced by a spear, and there was a large wound in his chest – in the area of his heart.

The Russian people have always lovingly honored the memory of bogatyr hero Ilya Muromets, whose spiritual strength amazes people even more than did his military feats.     

ΠΗΓΗ

Tο γενεαλογικό δένδρο του Χριστού(Ρίζα Ιεσσαί)

«Ρίζα Ιεσσαί»: Μια εξαίρετη επιστημονική εργασία από τον Λαρισαίο φιλόλογο και Δρ. Βυζαντινής Τέχνης Στ. Γουλούλη

  Το δένδρο ή ρίζα του Ιεσσαί είναι στην ουσία μια εικονογραφική εκδοχή γενεαλογικού δένδρου η οποία αποδίδει συμβολικά την ανθρώπινη καταγωγή του Χριστού από τη βασιλική γενιά του Δαβίδ και έχει την αφετηρία της στη γνωστή προφητεία του Ησαϊα «εξελεύσεται ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί και άνθος εκ της ρίζης αναβήσεται» (Ησ. 11, 1). Η εικόνα ονομάζεται «Ρίζα Ιεσσαί» επειδή η Παναγία (η οποία συμβολίζεται εν προκειμένω με τη «ράβδο», το κλωνάρι που φυτρώνει από τον κορμό του Ιεσσαί), προέρχεται, κατά σάρκα, από το γένος του προφητάνακτος Δαβίδ, του οποίου ο Ιεσσαί ήταν πατέρας. Από το πλαγιασμένο σώμα του γενάρχη Ιεσσαί φύεται ένα δένδρο. Οι άρρενες πρόγονοι του Χριστού εικονίζονται στα κλαδιά να περιβάλλουν το πολύτιμο άνθος, την Παναγία με το Βρέφος. Η εικόνα δοξάζει τη θεία γέννηση, ακριβώς όπως οι στίχοι του ύμνου των Χριστουγέννων «…ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί, και άνθος εξ αυτής, Χριστέ, εκ της Παρθένου ανεβλάστησας…».

  Με την ιστορικοθεολογική ανάλυση αυτής της λίαν ενδιαφέρουσας - και εξ επόψεως επιστημονικής - αγιογραφικής παράστασης, ασχολείται ο αγαπητός συνάδελφος, συντοπίτης, διευθυντής του τοπικού Γραφείου των Γενικών Αρχείων του Κράτους (Γ.Α.Κ.),   φιλόλογος και διδάκτορας της Βυζαντινής Τέχνης, Σταύρος Γουλούλης, στο έργο του «Ρίζα Ιεσσαί: Ο σύνθετος εικονογραφικός τύπος  (13ος -16ος αι.) – Γένεση, ερμηνεία και εξέλιξη ενός δυναστικού μύθου», το οποίο εκδόθηκε σε πολυτελή τόμο από το Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών του ΑΠΘ, στη σειρά «Βυζαντικά Κείμενα και Μελέται». 

 

Η ρίζα του Ιεσσαί(Μονή Μολντοβίτσα) 

 Η εν λόγω αγιογραφική παράσταση συνήθως παρουσιάζει ξαπλωμένο τον Ιεσσαί, όπου εκ του σώματός του αναφύεται κορμός δένδρου, στη κορυφή του οποίου "εν είδει" άνθους παρίσταται η βρεφοκρατούσα Θεοτόκος. Στους δε κλάδους του δένδρου απεικονίζονται κατά γενεαλογική σειρά, εκ των κάτω προς τα πάνω οι επίγειοι προπάτορες του μνήστορoς Ιωσήφ, παρεμβάλλοντας ενίοτε, αναλόγως της έμπνευσης των διαφόρων αγιογράφων, και άλλα βιβλικά πρόσωπα, κυρίως Προφήτες.

Η μεγάλη σύνθεση της Ρίζας Ιεσσαί, με την οποία ασχολείται στο έργο του ο Σταύρος Γουλούλης, είναι γνωστή από 25 περίπου παραστάσεις, από τις οποίες πιο γνωστές από την Ελλάδα είναι αυτές του ιερού ναού των Αγίων Αποστόλων Θεσσαλονίκης (περίπου στα 1330), της Λαύρας Αγίου Όρους (π. 1335), του ιερού ναού Αγ. Γεωργίου Πλατανίτη στην Ανω Βιάννο ν. Ηρακλείου (1401), του Αγ. Νικολάου στη Τσαριτσάνη ν. Λάρισας (1615), κ.α. Η παλαιότερη όμως είναι στο Sopocani Σερβίας (1260-1270), ενώ η πιο πλήρης είναι αυτή σε γλυπτό στην πρόσοψη του καθεδρικού (ρωμαιοκαθολικού) ναού της Θεοτόκου, στο Orvieto (Ουμβρία, Ιταλία, φωτ.)  (π. 1310-1320).

   Τα δομικά στοιχεία της σύνθεσης είναι: 1) ο κοιμώμενος - νεκρός Ιεσσαί, γενάρχης του βασιλικού οίκου του Ισραήλ, από τον οποίο εκφύεται συμβολικά ο γιος του Δαβίδ και όλο το δένδρο, 2) οι βασιλείς και άλλοι προπάτορες, η Θεοτόκος και ο Ιησούς Χριστός, 3) οι προφήτες, 4) οι Έλληνες φιλόσοφοι (Όμηρος, Σωκράτης, Αριστοτέλης, Πυθαγόρας, Γαληνός, Διοσκορίδης, Σίβυλλα, Σόλων, Πλάτων, Κλεάνθης, Πλούταρχος, Φίλων Ιουδαίος), 5) δεκαοκτώ σκηνές με αναπαραστάσεις ιστορικών γεγονότων και προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης.

   Το πλήθος μορφών και σκηνών που αναφύονται μέσα σε πλούσιο βλαστικό περιβάλλον μιας άκανθας που φυτρώνει σε ξερό τόπο, ορίζουν έναν σύνθετο εικονογραφικό τύπο, ο οποίος αποτελεί εξέλιξη ενός άλλου πιο απλού, που αναπτύσσεται ανάμεσα στον 11ο και 15ο αι., ενώ περιέχει μόνο τον Ιεσσαί, τον Δαβίδ, τον Σολομώντα, τη Θεοτόκο και τον Χριστό, καθώς και μερικούς προφήτες, και καθόλου σκηνές.

   Πάντως απλός και σύνθετος τύπος της Ρίζα Ιεσσαί αποτελούν μορφή του γνωστού θέματος του δένδρου της ζωής, ενός συμβόλου που συνδέει τον φυσικό και μεταφυσικό κόσμο ή τον κόσμο των νεκρών και έχει (στον εβραϊσμό και χριστιανισμό) εσχατολογική αναφορά. Γι’ αυτό η κατανομή των 18 σκηνών έγινε έχοντας πρότυπο τη μεγάλη λειτουργία της Αποκαλύψεως του Ιωάννη, η οποία αναλογεί (αλληγορικά) προς τη φυσική λειτουργία της άκανθας. 

 

  Η εικονογραφική ανάλυση δείχνει ότι η σύνθεση, δημιουργήθηκε τον 13ο αιώνα αλλά συνοψίζει καλλιτεχνικά και ιδεολογικά πρότυπα που είναι γνωστά από την παλαιοχριστιανική περίοδο, όπως και τη βυζαντινή τέχνη. Μια πιο ειδική ματιά δείχνει ότι οι σκηνές αναπαριστώντας γεγονότα και προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης αντιγράφουν με ποιητικό τρόπο σκηνές της επίσημης ζωής των βυζαντινών ανακτόρων όπως η γέννηση στην Πορφύρα, η χρίση, η αναγόρευση (acclamatio), ο γάμος, ο νυφικός θάλαμος, ο θρίαμβος, η ταφή (θάνατος) ενός βασιλιά. Οι σκηνές είναι αναπαραστάσεις από στιγμιότυπα της ανακτορικής ζωής, που αναφέρονται στη γέννηση, εκπαίδευση, αναγόρευση, κτλ. του τιμώμενου αυτού βασιλέα, αναμφίβολα της Ρωμανίας (Βυζαντίου), η οποία εθεωρείτο ως νέος Ισραήλ, και η κυβερνώσα δυναστεία παράλληλη προς αυτή της αρχέτυπης δαβιδικής δυναστείας.

   Αυτό σημαίνει ότι από τη ρίζα του δένδρου του Ιεσσαί φυτρώνει πάνω στον κορμό η βασιλεία ενός νέου αυτοκράτορα, μιας νέας δυναστείας, η οποία μπορεί να ταυτισθεί με αυτή των Λασκαριδών (1204-1258). Όπως δείχνουν μερικές εικονογραφικές λεπτομέρειες ο τιμώμενος βασιλιάς πρέπει να είναι ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις (1254-1258), ο οποίος καλλιέργησε τις επιστήμες και τα γράμματα, καθιστώντας τη Νίκαια δεύτερη Αθήνα.

    Η σύναξη των 81 μορφών (=92), προπατόρων, προφητών, Ελλήνων φιλοσόφων, γίνεται με αφορμή τα εγκαίνια ενός κτιρίου, το οποίο πρέπει να ταυτισθεί με τον ναό - μαρτύριο του προστάτη της γεωργίας Αγίου Τρύφωνος στη Νίκαια, όπου ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις ενέταξε την γνωστή σχολή του, γεγονός που συνέπεσε με την επίσημη αναγόρευση (χρίση) του, πιθανότατα την ημέρα της Πεντηκοστής, της μεγάλης εγκαινιαστικής γιορτής της Εκκλησίας.

* Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος – θεολόγος ΑΠΘ (xaan@theo.auth.gr), συνεργάτης της εφημερίδας «Ελευθερία» Λάρισας, της Πύλης Εκκλησιαστικών Ειδησεων «Αmen.gr» και καθηγητής Β/θμιας εκπ/σης (Γυμνάσιο Αρμενίου ν. Λάρισας) /ΠΗΓΗ