Δέσποινά μου, μη με εγκαταλείψεις (Όσιος Εφραίμ ο Σύρος)

 

  Παρθένε Δέσποινα Θεοτόκε, εσύ που κυοφόρησες τον Σωτήρα Χριστό και Θεό μας, σ’ εσένα αναθέτω όλη την ελπίδα μου, και σ’ εσένα, την υψηλότερη από όλες τις ουράνιες αγγελικές Δυνάμεις, έχω την εμπιστοσύνη μου.

***

  Εσύ, Πανάχραντη, φρούρησέ με με τη θεία χάρη σου. Κυβέρνησε τη ζωή μου και οδήγησέ με στο άγιο θέλημα του Υιού σου και Θεού μας. Εσύ δώρισέ μου τη συγχώρηση των αμαρτιών μου. Γίνε για μένα καταφύγιο, προστασία και βοήθεια και οδηγός, που με μεταφέρει στην αιώνια ζωή. Τη φοβερή μάλιστα ώρα του θανάτου μου, Δέσποινά μου, μη με εγκαταλείψεις, αλλά σπεύσε να με βοηθήσεις, και άρπαξέ με και σώσε με από την πικρή εξουσία των δαιμόνων· διότι έχεις στη θέλησή σου τη δυνατότητα, ως αληθινή Μητέρα του Θεού και Κυρία όλων.

***

Δέξου, πανευμενέστατη Παναγία Δέσποινα Θεομήτωρ, από μας τους ανάξιους δούλους σου, δώρα πολύτιμα και πρέποντα σ’ εσένα μόνο, εσύ που είσαι διαλεγμένη από όλες τις γενεές, εσύ που φάνηκες ανώτερη από κάθε δημιουργία των ουρανίων και των επιγείων, επειδή με τη μεσολάβησή σου γνωρίσαμε τον Υιό του Θεού, και με τη μεσολάβησή σου ο Κύριος των ουρανίων Δυνάμεων παρουσιάσθηκε ανάμεσά μας, και γίναμε άξιοι να λάβουμε το άγιο σώμα και αίμα του. Είσαι μακάρια εσύ στις γενεές των γενεών, Θεομακάριστη, εσύ που είσαι λαμπρότερη από τα Χερουβείμ, και ενδοξότερη από τα Σεραφείμ.

***

   Και τώρα, πανύμνητη Παναγία Θεοτόκε, μην παύσεις να μεσιτεύεις για μας τους ανάξιους δούλους σου, για να σωθούμε από κάθε επιβουλή του Πονηρού και από κάθε δυσκολία, και να φυλαχθούμε άτρωτοι από κάθε επίθεση προερχόμενη από τα φαρμακερά βέλη του· αλλά και ως το τέλος φύλαξέ μας, με τις ικεσίες σου ακατάκριτους, ώστε σωζόμενοι με τη δική σου βοήθεια και αρωγή να αναπέμπουμε δοξολογία και αίνεση και ευχαριστία και προσκύνηση πάντοτε στον μόνο Τριαδικό Θεό και Δημιουργό όλων των δημιουργημάτων.

«Χαίρε ολκάς των θελόντων σωθήναι, χαίρε λιμήν των του βίου πλωτήρων»

  π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

  Ασφάλεια ζητάμε οι άνθρωποι στην ζωή μας. Τόσο στις σχέσεις μας με τους άλλους, ιδίως αυτούς που αγαπούμε, όσο και στις σχέσεις μας με την κοινωνία, θέλουμε να ισχύουν κανόνες και κάποιοι να μας αγαπούνε και να μας στηρίζουν.   Να αισθανόμαστε ότι ακόμη κι αν κάνουμε λάθη, θα βρούμε κατανόηση. Ότι αν κάποιοι άλλοι μας επιβουλεύονται, εμείς θα έχουμε πρόσωπα να στηριχτούμε.  Και γι’ αυτό η κρίση στις ανθρώπινες σχέσεις, όπως και σε κοινωνικό επίπεδο ξεκινά πάντοτε όταν υπάρχει ένα αίσθημα ανασφάλειας. Όταν φοβόμαστε πως είτε θα χάσουμε τα στηρίγματά μας, είτε δεν μας καταλαβαίνουν, είτε εκεί όπου ξέραμε πώς παίζεται το παιχνίδι, οι συμπεριφορές γίνονται απρόβλεπτες, με αποτέλεσμα ο δρόμος να μη φαίνεται ευθύς. Κάποτε η ανασφάλεια έρχεται και από τον ίδιο μας τον εαυτό, από αυτό που ονομάζουμε αστάθεια. 

  Κατακλυζόμαστε από πλήθος λογισμών, άλλοτε δικών μας και άλλοτε σε συνδυασμό με αυτούς του πονηρού, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε κι εμείς να εξηγήσουμε γιατί σκεφτόμαστε ή φερόμαστε με τρόπο που δεν έχει σταθερότητα και προβλεψιμότητα ούτε για μας τους ίδιους. Βιώνουμε τον αποστολικό λόγο ότι είναι σαν να υπάρχει ένας άλλος νόμος εντός μας, που μας κάνει να πράττουμε άλλα σε σχέση με αυτά που θέλουμε. «Ου γαρ ό θέλω ποιώ αγαθόν, αλλ’ ό ου θέλω κακόν τούτο πράσσω» (Ρωμ. 7, 19).
 Ασφάλεια ζητούμε και οι άνθρωποι στην σχέση μας με τον Θεό. Δεν είναι μόνο η υπόσχεση της αιωνιότητας, του Παραδείσου, της Βασιλείας του Θεού. Η ανάγκη μας να είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα πεθάνουμε όταν πεθάνουμε. Είναι και η ανάγκη του να έχουμε Πατέρα σ’ αυτήν την ζωή. Να γνωρίζουμε ότι καίτοι ενήλικοι και αποφασισμένοι να ζήσουμε με τον δικό μας τρόπο και κατά το δικό μας θέλημα, εντούτοις έχουμε μία ελπίδα στις δυσκολίες μας, έχουμε ένα σπίτι να

Τα άστρα και...ο Θεός!

Πολλοί πια είναι αυτοί που περιγελούν το Λαό της Εκκλησίας:

«η επιστήμη έχει κάνει τόσα βήματα μπροστά, ο άνθρωπος πάει στο Φεγγάρι κι εσείς τρέχετε και προσκυνάτε έναν Θεό που δε μπορείτε να δείτε».
Λένε, λένε, λένε λόγια πολλά για τους χριστιανούς...
Ρωτάς κάποιον γιατί δεν πιστεύει στο Θεό κι εκεί που περιμένεις μιαν απάντηση ενός ανθρώπου που σκέφτεται, εκείνος απαντάει λέγοντας ότι δε θέλει να βλέπει μπροστά του τους παπάδες:
“Αδελφέ, δε σε ρώτησα για τους παπάδες,για το Θεό σε ρώτησα!”

Το να τα ρίξει λοιπόν κάποιος στους παπάδες είναι πανεύκολο.Το δύσκολο είναι να ψαχτεί.
Κι η ζωή πια έχει τόσο έντονους ρυθμούς που δεν αφήνουν καθόλου χρόνο
στο να ψαχτούμε.
Προτιμάμε άλλα πράγματα ή καλύτερα πάμε όπου μας πάει η ταχύτητα των ρυθμών,χανόμαστε στα πίξελ της οθόνης,το μαζικό ρεύμα καθορίζει το σύνολο των κινήσεων και των αντιδράσεών μας.

Υπάρχει κόσμος που λέει οτι δεν πιστεύει στο Θεό και δεν έχει διαβάσει ποτέ του ούτε μια σελίδα απ' το Ευαγγέλιο!
Αν γυρίσει σήμερα κάποιος σε μια παρέα τριαντάρηδων και πει ότι πάει στην Εκκλησία οι άλλοι θα τον κοιτάξουν με μισό μάτι λες και ζει στον Άρη ή θα του κολλήσουν την ταμπέλα του θεούσου ή της θεούσας.

 Απ' την άλλη, το να πιστεύει κανείς στα άστρα και τα ταρώ δε δημιουργεί-όπως φαίνεται- και τόσο πρόβλημα...Μάλιστα, οι περισσότεροι τα αποδέχονται.
Κι αν θέλουμε πειστήρια, ας κοιτάξουμε τις στήλες των αστρολογικών προβλέψεων στα περιοδικά μαζικής ανάγνωσης....

Προτού ρίξουμε τις ευθύνες αλλού,ας δούμε τις δικές μας ευθύνες.
Ας διδάξουμε τους άλλους-όχι με λόγια που παράγουν θόρυβο-αλλά με την ήσυχη ζωή μας.
Αυτό θέλει ο Χριστός,αυτό μας δίδαξαν κι οι Άγιοί μας.

αρχιμ. Ιάσων Κεσέν

Επιστολή του πατρο-Κοσμά από την Παραμυθιά στον αδελφό του Χρύσανθο.

Από την περιοχή της Παραμυθιάς ο πατροΚοσμάς έγραψε στον αδελφό του Χρύσανθο μια επιστολή, όπου συνόψιζε όλη τη ζωή και την πολυχρόνια δράση του και εκφράζει την απορία του για πολλά πράγματα, που του "φαίνονται απίστευτα". Το γράμμα έχει ημερομηνία 2 Μαρτίου του 1779.
Ὅπως σχολιάζει ο αείμνηστος βιογράφος του Φάνης Μιχαλόπουλος η ἐπιστολή αυτή μας λέει πολλά για την εκπαιδευτική και εθνική δράση του στις διάφορες επαρχίες της εθνότητας. 

"Πανοσιώτατε ἀγαπητέ μοι ἀδελφέ κύρ Χρύσανθε, ἀσπαζόμενος προσκυνῶ σε καί παρακαλῶ τόν Ἅγιον Θεόν διά την ψυχικήν σου καί σωματικήν ὑγείαν. Τά κατ' ἐμέ καί περί ἐμέ φαίνονται πολλά καί ἀπίστευτα εἰς τούς πολλούς καί μήτε ἐγώ δύναμαι νά τά καταλάβω. Τόσον δέ μόνον λέγω σοι διά νά δοξάσης τον Κύριον και να χαρῆς ὅτι γίνεται ἀρκετή μετάνοια εἰς τούς ἀδελφούς.Ἕως τριάκοντα ἐπαρχίας περιῆλθον, δέκα σχολεῖα Ἑλληνικά ἐποίησα, διακόσια διά κοινά γράμματα, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος καί τόνλόγον μου βεβαιοῦντος διά τινων ἐπακολουθησάντων σημείων. 

Πλήν, δόξα τῷ λέγοντι, ἡ γάρ δύναμις μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. Περιέρχομαι δέ κατά τό παρόν τήν Παραμυθίαν καί Μαργαρίτην, ἐλπίζω δέ εἰς ὀλίγον καιρόν νά σᾶς ἀπολαύσω, ἄν ὁ Θεός θέλῃ. Περιῆλθον δέ καί τήν πατρίδα καί πάντες οἱ συγγενεῖς σέ προσκυνοῦσι καί οἱ φίλοι.

 Ἀσπάζομαί σε καί τόν πανιερώτατον Δεσπότην καί εὔχομαι πάντας τούς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς. Ὑγίαινε ψυχικά καί σωματικά. Δέκα χιλιάδες Χριστιανοί μέ ἀγαπῶσι καί ἕνας μέ μισεῖ. Χίλιοι Τοῦρκοι μέ ἀγαπῶσιν καί ἕνας ὄχι τόσον. Χιλιάδες Ἑβραῖοι θέλουν τόν θάνατόν μου καί ἕνας ὄχι.

 αψοθ Μαρτίου 6. Ὁ σός ἀδελφός Κοσμᾶς ἱερομόναχος". 

πηγή

Όσιος Νείλος ο Σιναΐτης-Στην προσευχή

Όσιος Νείλος ο Σιναΐτης

Στην προσευχή μας να ζητάμε τον καθαρισμό από τα πάθη μας, την απαλλαγή από την άγνοια και τη λήθη, την απαλλαγή από κάθε πειρασμό και εγκατάλειψη Θεού. Να ζητάμε μόνο τη δικαιοσύνη και τη Βασιλεία, δηλαδή την αρετή και την πνευματική γνώση και όλα τα υπόλοιπα θα μας προστεθούν.

Εξομολόγηση: Λάθος και ορθή προσέγγιση του Μυστηρίου.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

 Άραγε μετανοούμε ποτέ; Καταλαβαίνουμε ποτέ το μέγεθος της αμαρτίας μας; Συνειδητοποιούμε την ανεπάρκειά μας; Έχουμε γκρεμίσει το αυτοείδωλό μας; Ομολογούμε την αμαρτία μας; Γιατί τελικά εξομολογούμαστε;

Λέγει ο γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης: “Ο άνθρωπος σπάνια αποκτά πλήρη επίγνωση της κατάντιας του. Κι αν καμια φορά έχουμε κανένα δακρυάκι και λέμε, “εγώ αμαρτωλός είμαι, Χριστέ μου, συγχώρεσέ με”, και τότε ψέματα λέμε. Κάποιος εγωισμός υπάρχει μέσα μας, κάποιο πλήγμα, κάποιο θέλημα, κάποια επιθυμία, κάποια ιδέα, κάποια επιδίωξις, κάποια αποτυχία, κάποια επιτυχία άλλου, κάποια απογοήτευσις· γιαυτό λέμε πως είμαστε αμαρτωλοί ή βγάζουμε δάκρυ, όχι διότι πραγματικά σκεφθήκαμε τον Θεόν”.

 Τα παραπάνω παρατηρούνται έντονα κατα την εξομολόγηση των χριστιανών. Οι περισσότεροι άνθρωποι έρχονται επειδή κάτι στην ζωή τους “στράβωσε”. Δεν βλέπουν την αμαρτία τους, αλλά μένουνε στην θλίψη που έχουνε λόγο του προβλήματος που προέκυψε.
Έρχονται νέες κοπέλες και κλαίνε για την σχέση που είχανε, για την προδοσία που γεύτηκαν από το αγόρι τους. Δεν ομολογήσουν τις σαρκικές τους αμαρτίες. Έρχονται για να παρηγορηθούν. Αν έβλεπαν από το παράθυρο το αγόρι τους να τις κάνει νεύμα θα άφηναν την εξομολόγηση και θα τρέχανε και πάλι στην αγκαλιά του. Δεν έρχονται δηλαδή στο εξομολογητάριο επειδή αμάρτησαν. Κλαίνε γιατί θέλουν και πάλι τον φίλο τους. Κλαίνε γιατί ζητούν και πάλι την αποκατάσταση της σαρκικής τους σχέσης! Κι αυτό είναι κατάντια.
Χωρίς ίχνος μετάνοιας, ούτε καν μεταμέλειας.

Κι αν ο πνευματικός προσπαθήσει να υποδείξει τον λάθος λογισμό, τότε ο άνθρωπος επαναστατεί, δυσφορεί, προσβάλεται!
Δεν θέλει να ακούσει το λάθος του, την αμαρτία του. Το μόνο που ψάχνει είναι

Παρηγοριά αληθινή δεν υπάρχει σε ότι πεθαίνει

Φώτης Κόντογλου

Δώστε προσοχή στην ψυχή και το σώμα σας θα ανακουφισθεί και θα γεμίσει από ευφροσύνη.
Σηκώστε τα χέρια σας, που τα κουνάτε περήφανα, σηκώστε τα ψηλά και παρακαλέστε τον Κύριο, γιατί άλλη σωτηρία και βοήθεια δεν υπάρχει απ' αυτόν. 

 Παρατήστε τις ψευτιές,τα ξεγελάσματα και τις ψευτοπαρηγοριές, ο μόνος αληθινός παρηγορητής είναι το Πνεύμα το Άγιο, ο Παράκλητος, γιατί είναι ο ίδιος και Πηγή της Ζωής. Παρηγοριά αληθινή δεν υπάρχει σε ότι πεθαίνει.

Η θλίψη της σαρακοστής και η ελληνική φύση

 π. Παντελεήμων Κρούσκος

  Η θλίψη της σαρακοστής είναι θλίψη ευγενική, αρχοντική, πριγκιπική. Είναι η θλίψη του εξόριστου βασιλιά πού έχασε την εξουσία και το στέμμα του και την νοσταλγεί, χωρίς να ξεπέσει από τον χαρακτήρα και την ευγένεια του. Πιο καθαρά είναι η νοσταλγία του ανθρώπου, του ευγενικού με την ορθόδοξη ενσυναίσθηση που νοσταλγεί τον Θεό. Και όσο πλησιάζει τον Θεό τόσο πιο πολύ πονάει από έρωτα και πόθο, αλλά και συστέλλεται από ταπείνωση.

 Η θλίψη της σαρακοστής είναι χαρμολύπη. Όταν νηστεύει η καρδιά από πάθη και ηρεμεί ο έσω άνθρωπος και παύουν τα σκιρτήματα τα ποταπά και καθημερινά και η ψυχή αγιάζεται και νιώθει γαλήνη και χαρά. Και όσο προσπίπτει και επιστρέφει στην παλιά της πατρίδα τόσο αγάλλεται.

 Η σαρακοστή είναι η πατρίδα των ορθοδόξων Ελλήνων. Βιώνεται από όποιον άνθρωπο γνωρίζει τον Χριστό της ορθοδοξίας, αλλά στην δική μας ψυχή βρίσκει τις διαστάσεις της. Γιατί μία είναι η φύση η σαρακοστιανή, η άνοιξη της πατρίδας μας, με την πνευματική άνοιξη του Χριστού. Εικόνα της ζωντανή πού απαλύνει και εξευγενίζει τον άνθρωπο.
 Για την απλή ψυχή την μακαρία και εθελούσια ανίδεη, ο βαρύς μολυβένιος ουρανός είναι η θλίψη του Θεού για τα πάθη του ανθρώπου.Ο πλανταγμός της σκόνης ο μυκτηρισμός Του , μέσα σε πέπλα βαριά και βυσσινιά, πενθιμοκατάνυκτα. Η πρασινισμένη γης και τα πρώτα ασπρολούλουδα η μεταμέλεια Του.

 «Ου προσθήσω έτι καταράσασθαι την γην διά τα έργα των ανθρώπων, ότι έγκειται η διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού· ου προσθήσω ούν έτι πατάξαι πάσαν σάρκα ζώσαν, καθώς εποίησα.» 

Η πρώτη γαλήνια σιωπή του γαλάζιου θόλου,τα πρώτα αιματόβαφτα λουλούδια της γης που κάνουν δειλά δειλά την εμφάνιση τους μέσα από την βασιλεία των βραχων,υπόσχεση της ανάστασης.Ανατολικά της Εδέμ είναι μια γκριζογάλανη χώρα,όπου Κύριος ο Θεός και Πρωτομάστορας, «έκτισε» τον εξόριστο λαό Του «μέσα στα βουνά,έκλεισε» τον λαό του «μες στην θάλασσα»…

Πάσα η κτίσις αλλοιώνεται με τον φόβο του Θεού και πάσα η κτίσις η ελληνική προμηνύει την χαρά της ανάστασης και αυτό είναι σαν καθρέφτης ζωντανός μιας ανεμοδαρμένης και χιλιοπληγωμένης ψυχής πού κρύφτηκε με συντριβή στον χειμώνα και όταν ανέτειλε του Έαρος ο Ήλιος, βρήκε ευλογία.

ΠΗΓΗ

Θα δείτε ότι μέσα στο Σύμβολο της Πίστεως μας εμπεριεχονται όλα τα γράμματα της αλφαβήτου εκτός από...

Θα δείτε ότι μέσα στο Σύμβολο της Πίστεως μας εμπεριεχονται όλα τα Ελληνικά γράμματα της αλφαβήτου εκτός από το γράμμα Ψ
Γιατί μέσα εμπεριέχει όλη την αλήθεια της πίστεως μας χωρίς να υπάρχει μέσα ούτε ένα Ψέμα (Ψ) 

π. Σάββας Αχιλλέως

πηγή

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος συναντά την Παναγία(29 Μαίου 1453)

 «Ο δε ελεεινός βασιλεύς Κωνσταντίνος, καθώς εμπήκαν οι Τούρκοι στο μέρος του Αγίου Ρωμανού, επεριπάτει από τα τείχη και έβλεπε δια τους εχθρούς. Είνε και μετ’ αυτού μερικοί από τους άρχοντας, και προς το δεξιόν μέρος ήτον ένας ναός της Υπεραγίας, και θεωρεί ο βασιλεύς μιαν βασίλισσαν οπού έρχονταν από έξω με πολλούς ευνούχους και εμπήκε μέσα εις τον ναόν.

 Υπήγε γουν και ο βασιλεύς με τους άρχοντας να ιδούν τι βασίλισσα ήτον εκείνη όπου εμπήκεν εις τον ναόν εκείνον, και εμπήκαν μέσα. Η δε βασίλισσα άνοιξε την ωραία πύλην και εμπήκε μέσα ,και εκάθησεν εις το ιερόν σύνθρονον και έδειξε σχήμα λυπητικόν. Τότε άνοιξε το υπεράγιον αυτής στόμα και είπε προς τον βασιλέα:

 «Αφόντις μου επαράδοσαν ταύτην την ταλαίπωρον Πόλιν, πολλαίς φοραίς την εγλύτωσα από οργαίς θεϊκαίς, αλλά και τώρα επαρακάλεσα Τον Υιόν μου και Θεόν, και όμως έγινε απόφασις, ότι να παραδοθήτε εις τας χείρας των αλλοτροίων, διότι αι αμαρτίαι του λαού άναψαν τον θυμόν του Θεού.

 Και λοιπόν άφες το στέμμα της βασιλείας εδώ να το φυλάγω, έως να ευδοκήση ο Θεός να έλθει άλλος να το παραλάβει, και συ ύπαγε να αποθάνεις , ότι έτζι ώρισεν ο Θεός». Και ως ήκουσεν ο βασιλεύς , έγινε περίλυπος, και έβγαλε το στέμμα της βασιλείας και το σκήπτρον οπού εβάστα εις το χέρι, και τα έβαλεν επάνω εις την αγίαν τράπεζαν, και εστάθει μετά δακρύων και είπεν : 

« Ω δέσποινά μου, επειδή δια τας αμαρτίας μου εξεγυμνώθηκα την τιμήν της βασιλείας και χάνω και την ζωήν μου, ιδού παραδίδωμι και την ψυχήν μου εις τας χείρας σου, καθώς σε επαρέδωκα και το στέφος της βασιλείας». 

  Τότε απεκρίθει η κυρία των αγγέλων « Κύριος ο Θεός να αναπαύσει την ψυχήν σου μετά των αγίων αυτού». Ο δε βασιλεύς έβαλε μετάνοιαν, και υπήγε να φιλήσει το γόνυ αυτής, και εκείνη έγινε άφαντος μετά των ευνούχων, οίτινες ήσαν οι άγγελοι. Αλλά ουδέ το στέμμα ουδέ το σκήπτρον ευρέθησαν εκεί οπού το άφησε , διότι το επήρεν η κυρία Θεοτόκος να το φυλάγει έως ότου να γένει έλεος εις το ταλαίπωρον γένος των Χριστιανών. Ταύτα εξηγήθησαν τινες Χριστιανοί ύστερον, παρόντες εκεί όπου είδαν το θαύμα. 

  Τότε εβγήκε ο βασιλεύς γεγυμνωμένος της βασιλείας, και υπήγε μετά των αρχόντων αυτού, βλέποντες από τα τείχη τους εχθρούς, και εσύναξαν και εσυναπαντήθει με μερικούς Τούρκους, και, δώσας πόλεμον μετ’αυτών , ενικήθη, και έκοψαν αυτόν ομού με τους άρχοντας αυτού, και ήφεραν την κεφαλή του ελεεινού βασιλέως εις τον σουλτάνον και εχάρη μεγάλως.»

Θρήνος της Κωνσταντινουπόλεως

Παρισιανός Κώδιξ, suppl. Grec 467.

Νέος Ελληνομνήμων, Τόμος Ε΄,τεύχος Β-Γ, σ. 249

πηγή

Ο γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ και το ''Τραγούδι του Σιλουανού''

πηγή φωτογραφίας

 Ο γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ ακούγοντας το ''Τραγούδι του Σιλουανού'' 

-"Silouans Song".

Το μουσικό κομμάτι 'Τραγούδι του Σιλουανού'' -"Silouans Song". έγραψε το 1991 ο Εσθονός συνθέτης Arvo Pärt (Άρβο Πέρτ) [ΕΔΩ] ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή συνθέτες θρησκευτικής μουσικής ο οποίος ήταν πνευματικό τέκνο του π.Σοφρωνίου.
Το μουσικό αυτό κομμάτι το αφιέρωσε στην αδελφότητα του Έσσεξ.

Το εμπνεύστηκε από τα λόγια του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου:
''Διψά η ψυχή μου τον Κύριον
Και μετά δακρύων ζητώ Αυτόν
Πως να μη Σε ζητώ, Συ πρώτος με εζήτησες
Και έδωκας εις εμέ να γευτώ της γλυκύτητος του Πνεύματος Του Αγίου
Και η ψυχή μου Σε ηγάπησεν έως τέλους''

  Τα λόγια αυτά δεν ακούγονται στην σύνθεση του Πέρτ αλλά μάλλον είναι κρυμμένα στην μελωδία.

Ολόκληρη η σύνθεση είναι εμποτισμένη από τον βαθύ πόθο για τον Θεό:πόνος και λαχτάρα για τον Θεό.Σου δίνεται η εντύπωση ότι τα βιολιά και τα βιολοντσέλα προσεύχονται και δοξάζουν τον Θεό 

π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/proskynitis.blogspot

Ένα ψωμί,ένας παράδεισος..!

" Ήταν το περασμένο Σάββατο, όταν επιστρέφαμε από τη θεία λειτουργία. Η γιαγιά μας, μετά από επιθυμία της, κοινώνησε.
Μου το είχε πει, απ την προηγούμενη μέρα , να την πάω να κοινωνήσει. Εγώ λίγο δυσανασχέτησα και της είπα, ότι θα την πήγαινα την Κυριακή. Δε μπορούσα πάλι το Σάββατο να ξυπνήσω νωρίς.
Ένα τηλεφώνημα , όμως λίγες ώρες αργότερα, μου υπενθύμισε ένα μνημόσυνο εκλεκτού φίλου , που θα γινόταν την επομένη , δηλαδή το Σάββατο. Είπα στη γιαγιά, ότι εντάξει θα την πήγαινα το Σάββατο τελικά στην εκκλησία.

Στο γυρισμό, -από την εκκλησία - σταματήσαμε σ ένα σούπερ μάρκετ να πάρουμε δύο τρία πράγματα . Καθώς ψώνιζα , πέρασα και από κει που έχουν αραδιασμένα τα ψωμιά .
Κοντοστάθηκα,και είπα μέσα μου : τι να το κάνω,έχω ένα επιπλέον ψωμί στο ψυγείο.Μετά όμως,είπα,ας πάρω ακόμη ένα,να υπάρχει για τη γιαγιά που το τρώει.

 Μόλις το είδε η γιαγιά,η οποία περίμενε στο αυτοκίνητο,είπε:να το δώσουμε σ'αυτόν τον κύριο, που κάθεται εκεί έξω, στην πόρτα και ζητιανεύει.
Για δευτερόλεπτα σκέφτηκα : σιγά, τώρα, μη ζήλεψε το ψωμί αυτός. Μια προκατάληψη ξεπήδησε από μέσα μου,για όλους αυτούς που ζητιανεύουν.Είναι αλήθεια ή κλαίγονται για να εισπράττουν καλούδια κ χρήματα ;

Αλλά,αφού το σκέφτηκε η γιαγιά μας,ας το δώσουμ,είπα. Σάββατο είναι, και όλα τα Σάββατα είναι των ψυχών!Εξ άλλου,σκέφτηκα,και ψέμματα να λέει ο ζητιάνος,τι αξία έχει ένα ψωμί ;

Το βράδυ του Σαββάτου, φιλοξενούσαμε μία φίλη μου, η οποία κοιμήθηκε στο ίδιο δωμάτιο με τη γιαγιά. Περνούσαν ωραία οι δυο τους, όταν ερχόταν .
Μέσα στον ύπνο της η φίλη μου , άκουσε τη γιαγιά να παραμιλάει δυνατά.
Εδώ να πω,πως η γιαγιά στα νιάτα της,είχε κάνει δύο εκτρώσεις ενσυνείδητα. Δε γνώριζε, πόσο μεγάλη αμαρτία είναι.
Τώρα στα γεράματα, μας έλεγε συχνά, πως βλέπει στον ύπνο της δύο παιδάκια , που κρυώνουν κ ότι τα φωνάζει κοντά της.
Λοιπόν , στο παραμιλητό η γιαγιά έλεγε : " το μαχαίρι,να το κόψω,έλα..." και άλλα μέσα στη γλώσσα της..

Η φίλη μου την ξύπνησε κ τη ρώτησε τι όνειρο έβλεπε και παραμιλούσε . Και η γιαγιά είπε : ήρθαν αυτά τα δύο παιδάκια κ τα έδωσα ζεστό ψωμί κ χάρηκαν !
Άμεση απάντηση. ..πόσο ζωντανός είναι ο Θεός, πόσο ζωντανές είναι οι ψυχές. Υπάρχουν οι ψυχές , υπάρχουν κ περιμένουν. .."

Από το facebook της Ελ.Διαμ.

Τι είδους πνεύμα χρειάζεται αυτός ο καιρός; …

“Όλοι θέλετε παιδιά με ανατροφή,λίγοι όμως από εσάς τα διαπαιδαγωγείτε,
γιατί λίγοι καταλαβαίνετε τι είδους πνεύμα χρειάζεται αυτός ο καιρός.
Είναι κορεσμένος αυτός ο καιρός με το πνεύμα της τεχνικής,με το πνεύμα της εγωιστικής επανάστασης,με το πνεύμα του χλιαρού ανθρωπισμού,των ημιμέτρων
και της μυστικής συμφωνίας με το κακό.

Ένα καινούριο πνεύμα χρειάζεται,πνεύμα θαρραλέας επανάστασης εναντίον του κακού,εμπνευσμένης με το πνεύμα του Θεού.
Αυτό το νέο πνεύμα πρέπει να εισαχθεί στη διαπαιδαγώγηση για να φρεσκαριστεί ο κόσμος και να υποβιβαστεί το κακό.

Αυτό το νέο πνεύμα πρέπει να εγκατασταθεί στα σπίτια και στα σχολεία για να διωχθούν όλα τα ακάθαρτα πνεύματα,με τα οποία η νεολαία μας ποτίζεται στον καιρό μας”.

 Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, σύγχρονου αγίου και μεγάλου φιλοσόφου

από το βιβλίο “Αργά βαδίζει ο Χριστός” εκδ. Εν Πλω

πηγή

«Εως πότε έσομαι μεθ’ υμών; έως πότε ανέξομαι υμών;''

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 Τί σημαίνουν τα λόγια τού Χριστού, ''έως πότε έσομαι μεθ’ υμών; έως πότε ανέξομαι υμών;'' 

 Φαντα­στείτε έναν ευγενή και φωτισμένο άνθρωπο, να τον έχουν αναγκάσει να ζήσει ανάμεσα σε αγρίους. Ή ένα βασιλιά που αφήνει το θρόνο του και κατεβαίνει στους αγύρτες κι απατεώνες, όχι μόνο για να ζήσει μαζί τους και να μάθει τον τρόπο ζωής τους, αλλά να τους διδάξει πώς να σκέφτονται, να εργάζονται και να νιώθουν σαν βασιλιάδες, με ευγένεια και μεγαλοκαρδία. Όταν περνούσαν τρεις μέρες, ακόμα κι ένας Βασιλιάς θα φώναζε: «Πόσο καιρό μπορώ να μείνω μαζί σας;». Θα μπούχτιζε από την υπερβολική αγρι­ότητα, την ανοησία, την ακαθαρσία και τη δυσωδία αυτών των τριών ημερών.

  Ο Κύριος Ιησούς όμως, ο «Βασιλεύς των βασιλέων», εβγάλε τέτοια φωνή μετά από τριάντα τρία ολόκληρα χρόνια που ζούσε ανά­μεσα σε ανθρώπους, που απείχαν από την αρχοντιά Του πολύ περισσότερο απ’ όσο απέχουν οι αγριότεροι των ανθρώπων από τον ευγενέστερο ανάμεσά τους, απ’ όσο διαφέρει ο πιο βρώμικος αγύρτης από τον μέγιστο των επίγειων βασιλιάδων.

 Σίγουρα ο Κύριος δε θα μετρούσε το χρόνο σε μέρες και έτη, αλλά με τα έργα και τα θαύματα που είχε κάνει μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, με τη δι­δασκαλία Του που είχε διαδοθεί σε πολλές χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές. 

 Μετά από τόσα έργα και θαύματα, μετά από τόσες διδαχές και άπειρα θαυμαστά πε­ριστατικά που θα μπορούσαν να καλύψουν χιλιάδες χρόνια, ξαφνικά είδε πως οι μαθητές Του δεν μπο­ρούσαν να θεραπεύσουν έναν επιληπτικό νέο και να βγάλουν ένα δαιμόνιο από τον άνθρωπο, μ’ όλο που τους είχε διδάξει με λόγια και με το παράδειγμά Του πώς να εκβάλουν λεγεώνες δαιμόνων. Κι άκουσε έναν αμαρτωλό με πολύ αδύναμη πίστη να του λέει:'' εί τι δύνασαι, βοήθησον ημίν...''

πηγή

Ζωτικά όργανα του Αγίου Λουκά του Ιατρού έμειναν άφθορα και ο ετοιμοθάνατος αρχιμανδρίτης που πήγε και λειτούργησε

Ήταν 4(17) Μαρτίου 1996,μία συγκλονιστική βραδιά. 

Θυμάμαι έκανε πολύ κρύο, είχε δυνατό άνεμο κι έριχνε χιονόνερο. Είχαμε συγκεντρωθεί αρκετοί ιερείς, τελέσαμε την παράκληση κι έπειτα ο μητροπολίτης μας κ. Λάζαρος πήρε τα εργαλεία και ξεκίνησε το σκάψιμο του τάφου. 

Έπειτα συνεχίσαμε εμείς. Ήταν τέτοια η λαχτάρα μας, που δεν νιώθαμε το κρύο. Με πόση συγκίνηση βρήκαμε το λείψανό του [του Αγίου Λουκά του Ιατρού (1877-1961), αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας].

Και πόση έκπληξη δοκιμάσαμε σαν είδαμε ότι η καρδιά του, ο εγκέφαλος, τα μάτια του, οι πνεύμονες, το ήπαρ δεν είχαν λιώσει. Τριανταπέντε χρόνια βρισκόταν στον τάφο ο άγιος, κι ενώ περίμενε αυτά τα όργανα να έχουν πρώτα υποστεί το νόμο της φθοράς, δεν είχαν φθαρεί.

Το ήπαρ το μετέφεραν στο Ντονιέσκ. Εκεί ήταν βαριά άρρωστος ένας αρχιμανδρίτης. Περίμεναν ότι θα πεθάνει. Ακούμπησαν το ήπαρ του αγίου πάνω του και θεραπεύτηκε. Την άλλη μέρα σηκώθηκε από το κρεβάτι και πήγε να λειτουργήσει στο ναό του.

Μαρτυρία Ιεροδιακόνου Βασιλείου Μαρουσιάκ από το βιβλίο “Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, Αγάπησα το μαρτύριο, Αυτοβιογραφία”, επιμέλεια Μητροπολίτη Αργολίδος Νεκταρίου (Αντωνοπούλου), των εκδόσεων Πορφύρα.

πηγή

Άγιος Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Με το να παραμένει κανείς σε έναν χώρο, όπου υπάρχουν σπάνια πολύτιμα αρώματα ένα πράγμα θα συμβεί. Θα ευωδιάζουν τα ρούχα του και ο ίδιος ολόκληρος από την ευωδία των σπανίων αρωμάτων που υπάρχουν στο χώρο εκείνο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει, όταν παραμένει η διάνοιά μας και η όλη ενασχόλησή μας σε βίους και κατορθώματα οσίων ανδρών. Εγώ ο ταλαίπωρος ομολογώ, πως δεν έχω κατορθώσει ούτε στο ελάχιστο να βρίσκεται η σκέψη μου στη ζωή των Οσίων, διότι εκ νεότητός μου η διάνοιά μου έγκειται στα πονηρά.

Ωστόσο όμως, αποφάσισα και πήρα την τόλμη να ασχοληθώ και να γράψω λίγα ψελλίσματα για έναν μεγάλο Όσιο του εικοστού αιώνα. Και λέω μεγάλο, διότι εκτός από τα μεγάλα τα της Πίστεως κατορθώματα που εποίησε, είναι μάλλον και ένας αδικημένος Άγιος της εποχής μας. Και αυτή η αδικία του προσθέτει επιπλέον μεγαλοσύνη. Φυσικά, ο λόγος μου είναι για τον περίφημο Όσιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή.

Ο Άγιος Γέροντας Ιωσήφ προέρχονταν από μία ευλογημένη πολύτεκνη οικογένεια. Εκ νεότητός του εκδηλώθηκαν μερικά προφητικά σημεία, τα οποία προανήγγελλαν μυστικώς την αγία μετέπειτα ζωή του. Βλέπουμε πως, όταν άρχισε να μεγαλώνει και να εργάζεται στην Αθήνα εκείνη την εποχή διέκρινε το χαρακτήρα του μια ασυνήθιστη ευσπλαχνία, που τέτοια ευσπλαχνία μόνο σε Αγίους τη συναντούμε. Επίσης διηγείτο ο ίδιος, ότι όταν ξεκίνησε να δουλεύει στην Αθήνα έλεγε: «ή θα πλουτίσω ή να πεθάνω. Μπούχτισα τη φτώχια και τη δυστυχία στο σπίτι»*.

Αυτή η φράση του αγίου ήταν προφητική για το μέλλον της μοναχικής του ζωής, διότι σε καμία περίπτωση δεν ανέχθηκε να ζήσει τη ζωή της καλογερικής μέσα στη φτώχια και στη δυστυχία, δηλαδή φτωχός από χαρίσματα της Θείας Χάριτος και δυστυχής από τα πάθη της αμαρτίας. Άλλωστε, στο βίο του που τον έχουν γράψει τα πνευματικά του τέκνα, φαίνεται καθαρά η αγωνία του Οσίου Γέροντος και η αναζήτηση μέχρι αίματος της Θείας Αντιλήψεως και Παρηγορίας, έως ότου την κάνει κτήμα του και έτσι να είναι πλούσιος από πνευματικά αγαθά. Βλέπουμε λοιπόν, πως όπως εμίσησε στον κόσμο τη φτώχια από τα υλικά αγαθά, έτσι εμίσησε και τη φτώχια από τα πνευματικά. Και η φτώχια από τα πνευματικά σημαίνει στέρηση από τις ενέργειες της Θείας Χάριτος. Επίσης έλεγε ο ίδιος πως: «Εγώ όταν ήμουν εις τον κόσμον με χιλίους τα έβαζα! Είχον καρδίαν λεοντιαίαν».

Η ευθύνη όσων κοινωνούν ανάξια

 Ἡ τιμωρία τῶν ἀναξίως κοινωνούντων..Θά ὑποστοῦν τήν ἴδια τιμωρία μέ ἐκείνους πού θανάτωσαν τόν Χριστό, αὐτοί πού λαμβάνουν ἐπιπόλαια καί κατά τύχη τό αἷμα καί σῶμα Του...
«Ου φίλημά σοι δώσω καθάπερ ο Ιούδας», λέμε κάθε φορά που κοινωνούμε. Δηλαδή δεν θα μιμηθώ τον Ιούδα που μόλις κοινώνησε, αμάρτησε, (πρόδωσε με φίλημα τον Χριστό!).
Οποιος κοινωνεί αναξίως, δηλαδή με ακάθαρτη ψυχή, με καρδιά γεμάτη κακία, εκδικητικότητα και μίσος, τότε γίνεται όμοιος με τον Ιούδα τον προδότη!

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος P.G. 51, 259

facebook

Κυριακή Δ'Νηστειών-Η θεραπεία του δαιμονισμένου

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 18 Μαρτίου 2018, Δ΄ Νηστειῶν – Ἁγ. Ἰωάννου τῆς Κλίμακος (Μάρκ. θ΄ 17-31)

1. ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ

Μόλις ὁ Κύριος κατέβηκε ἀπό τό ὄρος Θαβώρ, ἀπό τό φῶς τῆς Μεταμορφώσεως κάτω στόν κόσμο ἕ­νας πατέρας ἔτρεξε κο­ν­τά του νά τοῦ πεῖ τό δρά­μα του: Δι­δάσκαλε, σοῦ ἔφερε τό γιό μου, πού τό κυρίευσε δαι­μο­νι­κό πνεῦμα καί τοῦ πῆ­ρε τή φωνή. Ὑπο­φέρει πολύ! Ὅ­ταν τόν πιάσει, τόν ρίχνει στή γῆ, τόν κάνει ν’ ἀ­φρί­ζει, νά τρίζει τά δό­ν­τια του καί τόν ἀφήνει ξερό καί ἀ­ναί­­σθητο. Πολλές φορές τόν ἔριξε στή φωτιά καί στό νε­ρό γιά νά τόν ἐξοντώσει. Παρακάλεσα τούς μα­­θη­τές σου νά τόν ἐλευθε­ρώ­σουν, ἀλλά δέν μπό­ρε­σαν.
Τότε ὁ Κύριος γεμᾶτος παράπονο ἀναφωνεῖ:
Ὦ γενεά πού παραμένεις ἄπιστη καί δι­ε­στραμμένη ἐνῶ τόσα θαύματα εἶδες! Μέχρι πότε θά εἶμαι μαζί σας καί θά σᾶς ἀνέχομαι; Φέρτε τον μου ἐδῶ.
Μόλις ὅμως ἔφεραν τό νεό μπροστά στόν Κύριο, τό θέαμα ἔγινε φοβερό. Τό πο­νη­ρό πνεῦμα ἄρχισε νά συνταράζει μέ σπασμούς τόν νέο, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ ἔπεσε στή γῆ, κυλιόταν κι ἔβγαζε ἀ­φρούς ἀπό τό στόμα του.
ΔΕΝ μποροῦσε ὅμως νά πεῖ οὔτε λέξη. Μόνο κραυ­γές μποροῦσε νά βγάζει πολλές, πού συγκλόνιζαν τίς καρδιές ὅσων τόν ἔβλεπαν. Ὁ νέος αὐτός δέν μποροῦ­σε νά μιλήσει, νά ἐκφράσει τήν ἱκε­σί­α του στόν Κύριο, νά ζητήσει τή σωτηρία του. Κι ἀ­ντί γι’ αὐτόν ἐκφράζει τόν μύ­χι­ο πόθο τοῦ νέου ὁ πα­τέ­ρας του. Παρακαλεῖ ὁ πα­τέ­ρα­ς ἐπειδή δέν μπορεῖ νά παρακαλέσει τό παιδί.
Βέβαια ἐδῶ ἔχουμε μία περίπτωση δαιμονισμένου παιδιοῦ. Ὅμως ὁ διάβολος καί μέ πολλούς ἄλλους τρό­πους ἐξουσιάζει τους ἀνθρώπους. Ἰδιαιτέρως στή δαι­μο­νο­κρα­τού­μενη ἐποχή μας, πόσοι νέοι ζοῦν μακριά ἀπ’ τόν Θεό καί ὑποφέρουν κυριευ­μέ­νοι ἀπό τά δαιμο­νι­κά τους πά­θη. Μαζί τους βα­­σα­νί­ζο­ν­ται καί οἱ γονεῖς τους. Κι ὅταν αὐ­­τοί εἶναι ἄν­θρω­ποι τοῦ Θεοῦ ὑποφέ­ρουν ἀκό­μη περισ­σότερο κα­τα­νοώντας τήν κατάσταση τῶν παι­διῶν τους.

Ὁ πατέρας ὅμως τοῦ εὐαγγελίου δίνει σ’ὅλους αὐ­τούς τούς γονεῖς καί σ’ὅλους τούς πιστούς ἕνα μεγάλο δί­­δαγμα. Ὅταν τά παιδιά μας δέν μποροῦν ἤ δέν θέ­λουν νά προ­σευ­χη­θοῦν γιά τόν ἑαυτό τους, νά προ­σ­ευχόμαστε ἐμεῖς γι’ αὐτά. Κάθε φορά

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-Η άγκυρα της ελπίδας

 Σε τι ελπίζουμε οι άνθρωποι, αγαπητοί μου αδελφοί; Σίγουρα στη ζωή ότι θα φέρει τα πράγματα κατά τις επιθυμίες μας. 

Στον κόπο μας, ότι δεν θα πάει χαμένος. Στους άλλους ότι θα μας αγαπούνε και θα μας βοηθήσουν να γίνουμε ευτυχισμένοι. Στον εαυτό μας, ότι στην δύσκολη ώρα δεν θα φανεί κατώτερος των προσδοκιών μας. 

Κάποιοι και στο Θεό, ότι δεν θα επιτρέψει να συμβεί κάτι κακό ούτε στους εαυτούς μας ούτε σε εκείνους που αγαπούμε, αλλά θα μας τα φέρει όλα κατά την καρδίαν μας. Και γι’ αυτό προσευχόμαστε σε Εκείνον, ενώ θυμώνουμε και στενοχωριόμαστε όταν βλέπουμε πως αυτά στα οποία ελπίζουμε δεν εκπληρώνονται. Πόσο γνήσιες είναι όμως οι ελπίδες μας;

  Σε ό,τι έχει να κάνει με τον εαυτό μας, τον κόπο μας, την στάση μας έναντι των άλλων ανθρώπων οι όποιες ελπίδες μας μπορεί να είναι γνήσιες εφόσον συνοδεύονται ή πηγάζουν από την αυτογνωσία. Αν γνωρίζουμε πόσο έχουμε κοπιάσει, αν γνωρίζουμε τι αληθινά θα θέλαμε ώστε να νιώθουμε πλήρεις και ευτυχισμένοι, ακόμη κι αν αυτό έχει να κάνει μόνο με την εγωκεντρική ικανοποίηση των επιθυμιών μας, τότε υπάρχει περίπτωση το θέλημά μας να εκπληρωθεί. 

  Η δυσκολία όμως έγκειται στο κατά πόσον είμαστε έτοιμοι να διαχειριστούμε την ήττα μας, όταν βλέπουμε ότι οι ελπίδες μας δεν εκπληρώνονται. Αν δηλαδή θα μεταθέσουμε τις ευθύνες στους άλλους, που δεν μπόρεσαν να μας καταλάβουν ή να μας συνδράμουν ή αν θα κάνουμε αυτοκριτική, για να δούμε κατά πόσον μπορέσαμε να ελπίσουμε σε εφικτά ή, τέλος πάντων, εφόσον καταφέραμε να αφιερώσουμε τον εαυτό μας σε όσα οι δυνάμεις μας μπορούσαν να πλησιάσουν, ακόμη κι αν οι στόχοι ήταν μακρινοί για μας.

  Άλλη δυσκολία έχει να κάνει και με το πώς διαχειριζόμαστε την χαρά από την εκπλήρωση των ελπίδων μας. Ως επανάπαυση, ως θέση νέων στόχων, ως αφορμή απληστίας, ως απογείωση του νου και αλαζονεία, ή με ταπεινοσύνη και αναγνώριση της πρόνοιας του Θεού, δοξολογία και ευχαριστία και την ίδια στιγμή ως αφετηρία για να ανακαλύψουμε τι από όλα όσα πετυχαίνουμε έχει νόημα για την πορεία της ζωής μας; Αυτό το «είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον», το οποίο μας προφυλάσσει από την υπερηφάνεια και την απόγνωση.

 Στην σχέση μας με το Θεό η Εκκλησία μας καλεί να θυμηθούμε ότι μπορούμε να

Προσφώνηση εξ Ουρανού..(στη μνήμη του Αγίου Αλεξίου)

Νώντα Σκοπετέα

Και του Θεού ο Άνθρωπος τα πλούτη του μοιράζει

και χρόνους δέκα και επτά στην πόρτα του πλαγιάζει …

 Είναι μεγάλο το ΕΓΩ ! Αυτή η αντωνυμία που δεν αντικαθιστά μόνο ένα όνομα , αλλά τις περισσότερες φορές αυτόν τον ίδιο τον αληθινό Θεό ! Τονισμένο, γραμμένο με κεφαλαία πάντα γράμματα,προπορεύεται συνήθως,δέχεται τις φροντίδες μας και τις περιποιήσεις μας,τον θαυμασμό και τα χαϊδέματά μας ! Μια τόση δα λεξούλα ικανή να χωρέσει,ή μάλλον να καταπιεί ολόκληρο τον κόσμο,τον κόσμο μας,την ζωή,την ζωή μας ! 

 Και μείς στο κατόπι του,θεράποντες του ΕΓΩ μας,κάποιες φορές θηριογνώμονες και ξιπασμένοι,με νου άνου φτάνουμε στο σημείο να κάνουμε στον απέναντί μας την ιλαροτραγική ερώτηση :
 -Ρε ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ ; 
Κάποτε,πάνε αρκετά χρόνια,ένας τέτοιος τύπος με υπερυψωμένο το ΕΓΩ του, που μας μοιάζει πολύ αν το καλοσκεφτούμε,είχε μια διένεξη (σ.σ. περιστατικό που αναφέρεται σε κήρυγμα του μακαριστού Ιεροκήρυκα του Παραδείσου Δημητρίου Παναγόπουλου ) με έναν εισπράκτορα σε ένα τρόλλεϋ της Αθήνας. Ο εισπρακτοράκος , ένας χαμηλός άνθρωπος με ευγενικό πρόσωπο «τόλμησε» να ελέγξει για κάποιον λόγο τον πολύ ψηλό κύριο που μας μοιάζει …Του ζήτησε να δει το εισιτήριό του ! Και εκείνος ωρυόμενος άρχισε ασταμάτητα να τον ρωτά ενώπιον όλων των έκπληκτων συνεπιβατών του :
 -Ρε ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ ; Σε ρωτάω να μου πείς , ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ ;
Και ο ειπρακτοράκος μας , αφού σιώπησε για αρκετή ώρα στις επίμονες επαναλήψεις της ερώτησης , με κατεβασμένο το βλέμμα έδωσε απάντηση : 
-Που να ξέρω Κύριε ; Τι είμαι εγώ για να γνωρίζω …Νεκροταφείο ; 
Θεόσδοτη εκείνη η χαμηλόφωνη απόκριση! Μόνο εκεί , θα αποκαλυφθεί το ποιοί πραγματικά είμαστε !

 Στοχαζόμενοι τούτο το περιστατικό για να αναρωτηθούμε τώρα κάτι σχετικό : Από τις πρώτες μας θύμησες , τα μικράτα μας , τα ξεβλάσταρά μας , όλοι μας συγκρατούμε στην μνήμη μας , ( ευχόμαστε όχι μνησίκακα) κάποιες φορές που μαλώσαμε με συμμαθητές μας με συμφοιτητές , συνεργάτες , συγγενείς, συνοδοιπόρους . Όταν άλλοτε προσωρινά και άλλοτε διαπαντός εκείνο το συν το διώξαμε μακριά ! Και δεχθήκαμε τότε εκείνες τις στιγμές , ονειδισμούς , κακολογίες και ενίοτε ύβρεις ! 
Θυμόμαστε άραγε πότε νιώσαμε βάναυσα προσβεβλημένοι ; Ακόμα και όταν ανομολογήτως μας εξύβρισαν δεν αισθανθήκαμε τόσο θιγμένοι όσο όταν μας αποκάλεσαν παλιάνθρωπους ! Για να φέρουμε μπροστά μας εκείνη τη στιγμή :
 -Παλιάνθρωπε! 
-Εμένα είπες παλιάνθρωπο ;
 -Ναι εσένα! 
-Ρε ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ ; 
Αδελφοί μου ξέρω ποιος είμαι εγώ ! Ένας παλιάνθρωπος, ένας δηλαδή παλαιός άνθρωπος! Όχι νέος , όχι καινός, μετακτισμένος , όχι με νου μετεστραμμένο , όχι αναγεννημένος στο δεύτερο βάπτισμα του ιερού μυστηρίου της εξομολόγησης , αλλά παλαιός,αμετακίνητος,βραδύς τη καρδία,με έναν Θεό στα μέτρα και στα ύψη μου. Ξέρω ποιος είμαι εγώ που αρνούμαι πεισματικά να αφουγκραστώ την αιώνια φωνή του Ναζαρηνού Σωτήρα στην Αποκάλυψή Του : Ιδού καινά ποιώ τα πάντα!

 Που δεν πολιτεύομαι εν καινότητι κατά το Παύλειο κέλευσμα,μα προτιμώ το σκοτάδι και την παλιά ζωή ! Γιατί στ΄αλήθεια θίγομαι λοιπόν,όταν μου φανερώνουν τον αληθινό μου εαυτό ; Πόσο θα θελα να άλλαζε τούτος ο χαρακτηρισμός,που τόσο τον αξίζω και να ρθει στην θέση του μια άλλη προσφώνηση ουράνια να μου γεμίσει τα μάτια και την ψυχή με δάκρυα για το άμετρό Του έλεος !Να άλλαζε λέει το παλιάνθρωπε,με το άνθρωπε του Θεού ! Να γινόταν αδελφοί μου το βίωμά μας να μεταστρέψει αυτό το παλιό να το νεοποιήσει,να το κάνει Θεάρεστο και αξιομίμητο ! Υπήρξε κάποτε ένας τέτοιος άνθρωπος, που ο ίδιος ο Κύριος τον προσεφώνησε έτσι ! Ο Άνθρωπος του Θεού !

Ήταν Κυριακή 12 Μαρτίου του 407, όταν ο Ουρανός προσφώνησε έτσι τον Άγιο Αλέξιο! Πέντε μέρες αργότερα,εκείνος ανέβηκε στον Κύριό του που ανυπερβλήτως αγάπησε!
 Τις περισσότερες φορές ο Άγιος εικονίζεται κρατώντας ένα ανοιγμένο ειλητάριο που γράφει : Πόθος Χριστού απέσβεσεν πόθον γονέων ! 
Στα 54 χρόνια της επιγείου βιωτής του,ο άνθρωπος του Θεού,άφηνε πάντα τον Χριστό και όχι το εγώ του να τον αιχμαλωτεύει! Και αυτός προσέθετε συνεχώς φωτιά στην φωτιά προθυμία στην προθυμία,θέρμη στην θέρμη πόθο στον πόθο , νέο στο νέο !Δεν εστράφη ποτέ εις τα οπίσω,δεν γύρισε ποτέ του στα παλιά !

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

ΠΗΓΗ

«Χαίρε καλή κουροτρόφε παρθένων, χαίρε ψυχών νυμφοστόλε αγίων»

π.Θεμιστοκλή Μουρτζανού

 Οι άνθρωποι σήμερα έχουμε συνηθίσει να στολίζουμε το σώμα μας, ιδίως το πρόσωπό μας. Δεν είναι μόνο τα ρούχα και τα καλλυντικά. Είναι η αίσθηση ότι η χάρη και η κομψότητα, όπως πηγάζουν από τον στολισμό και την περιποίηση, μάς εξασφαλίζουν την αποδοχή από τους άλλους. Μας προσέχουν και συζητούν για μας. Τονίζεται η αυτοπεποίθησή μας, καθώς η αξία μας εξαρτάται από την εικόνα μας. 

Άλλωστε ο πολιτισμός μας μάς δίνει την εντύπωση ότι στηρίζεται στην «κατ’ όψιν κρίση». Μία ολόκληρη βιομηχανία, θέσεις εργασίας, αλλά και ό,τι έχει να κάνει με τον δημόσιο χώρο, όπως επίσης και με όψεις της ιδιωτικής μας ζωής, στηρίζεται στον στολισμό. Δεν είναι ίδιον των ανώτερων κοινωνικά τάξεων, αλλά έχει διασπαρεί η στάση ζωής αυτή σε όλους, άντρες, γυναίκες, παιδιά. Συχνά ο στολισμός γίνεται πρόκληση. Δείχνουμε ότι είμαστε έτοιμοι δι’ αυτού να προσελκύσουμε όχι απλώς βλέμματα, αλλά να δείξουμε ότι είμαστε έτοιμοι να παραδώσουμε το σώμα μας σε όποιον το θέλει. Και δεν μένουμε στο μυστήριο του έρωτα. Η λαγνεία που εκφράζεται και με τον στολισμό, τον αρωματισμό, την ενδυμασία είναι σήμα κατατεθέν των καιρών μας.

 Η Εκκλησία δεν αρνείται το κάλλος. Δεν αρνείται το μέτρο, το οποίο δεν προσβάλλει τον εαυτό μας, αλλά του δίνει αξιοπρέπεια και την ίδια στιγμή κάνει τους άλλους να αισθάνονται άνετα με μας. Το μέτρο έχει να κάνει με το να μην υπάρχει εμπόδιο απεριποιησίας, ώστε να μπορούμε να συναντηθούμε με τους άλλους οι οποίοι θα βλέπουν το πρόσωπό μας και δεν θα μένουν στον στολισμό μας. 

 Η Εκκλησία δεν ευλογεί την λαγνεία. Δεν είναι θέμα ηθικολογίας ή φόβος για την σωτηρία των ψυχών μας. Είναι η διάθεση της ψυχής μας που την προβληματίζει. Όταν ο άνθρωπος δεν έχει κάτι άλλο να παρουσιάσει στην συνάντηση με τον πλησίον του, αλλά μόνο τη σάρκα του και τα στολίδια της. Είναι το αίσθημα ότι έχουμε χάσει την ψυχοσωματική ακεραιότητα της ύπαρξής μας και επιμένουμε μόνο στο σαρκικό της μέρος. Είναι το ότι η προσωπικότητά μας εξαντλείται στο έξωθεν του ποτηρίου και μέσα σ’ αυτό δεν υπάρχει κάτι που να ξεδιψά τον πλησίον αυθεντικά. Είναι η παγίδευση του εαυτού μας στο εφήμερο, διότι ο στολισμός δεν θα μπορεί να κρύψει για πάντα ούτε την φθορά του χρόνου ούτε την ανεπάρκεια της καρδιάς και του νου, το αστόλιστον της ψυχής.
Ακόμη κι αν η Εκκλησία έρχεται σε αντίθεση με το πνεύμα και το ήθος των

Που πήγαν τόσα παιδιά;

 Σήμερα πέρασα από την παλιά μου γειτονιά. Εκεί που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Λείπω είκοσι χρόνια. Άλλαξαν όλα. Δεν υπάρχουν οι αλάνες που παίζαμε ποδόσφαιρο, ούτε τα παλιά σπιτάκια των προσφύγων γεμάτα αναστεναγμούς και γιασεμιά. Δεν υπάρχουν τα δέντρα που σκαρφαλώναμε πιο κοντά τον ουρανό και γέμιζε η καρδιά μας μπλε.
Ούτε τα ποταμάκια που μόλις έβρεχε μπαίναμε σε αυτοσχέδιες βαρκούλες και κουρσεύαμε στα όνειρα. Όλα είχαν αλλάξει, όλα είχα παράξενα σιγάσει.

 Πού πήγαν τόσα παιδιά; Τόσα μοναδικά χαμόγελα; Το μάτια ανεπανάληπτα;
Και ενώ η ώρα είχε περάσει και οι μνήμες είχε μουσκέψει στην νοσταλγία, ξάφνου το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε ένα τοίχο από ένα σπίτι που δεν υπήρχε πια. Μόνο ο τοίχος έστεκε. Ναι ήταν του κυρ Πέτρου από την Σμύρνη. Το σπίτι πλέον είχε γίνει οικόπεδο προς πώληση. Κι όμως αυτός ο τοίχος, ήταν ο αγαπημένος μας, γιατί εκεί τα φυλούσε εκείνος που έκανε την «μάνα» στο κρυφτό «1,2,3,4…10 και βγαίνω.»
Τι παιγνίδι κι αυτό. Το αγαπημένο μας. Δεκάδες παιδιά. Κάθε μέρα, κάθε απόγευμα, κάθε βράδυ στα καλοκαίρια της Κρήτης.
Αυτό το παιγνίδι αρέσει σε όλα τα παιδιά όλων των εποχών. Ακόμη και σήμερα τρελαίνονται τα παιδιά μαζί του.
Ξέρεις γιατί; Γιατί υπάρχει μια βαθιά ασυνείδητη ανάγκη γι αυτό.
Όλοι μας λίγο η πολύ, κρυβόμαστε από κάτι που μας πληγώνει, που μας αναστατώνει, που φοβόμαστε. Κρυμμένοι στην κρυψώνα μας, στον ίσκιο της καρδιάς μας, περιμένουμε υπομονετικά, καρτερικά, με χαμηλωμένα τα μάτια και με κρυμμένο καλά το μυστικό μας, να έρθει ο Χριστός ως φίλος και αδελφός, και παίζοντας μαζί μας, να φωνάξει δυνατά, γεμάτος χαρά και αναστάσιμη λύτρωση, «Φτου ' ξελευθερία για όλους ρε παιδιά!»

πηγή

Τοποθετήθηκε το ψηφιδωτό στον κεντρικό τρούλο του μεγαλύτερου Ορθόδοξου ναού στον κόσμο

Τοποθετήκε το ψηφιδωτό στον κεντρικό τρούλο του μεγαλύτερου Ορθόδοξου ναού στην Ευρώπη,στον Άγιο Σάββα του Βελιγραδίου,σε ύψος 60 μέτρων.
Αυτό το μοναδικό έργο τέχνης εκτελέστηκε από μία ομάδα 70 καλλιτεχνών έχοντας ως επικεφαλή τον Νικολάι Μούκχιν,μέλος της Ακαδημία Τεχνών στην Ρωσία.
Το ψηφιδωτό,που ζυγίζει 40 τόνους, φτιάχτηκε κατά την διάρκεια ενός έτους στην Ρωσία και μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι με ειδικά φορτηγά και συναρμολογήθηκε.
Το έργο κόστισε 4 εκ.ευρώ και χρηματοδοτήθηκε από την Gazprom σύμφωνα με την ιστοσελίδα b92

Moziac Catedrala din Belgrad ©Zeljko Jovanovic / Politika

Ο ναός του Αγίου Σάββα  ΕΔΩ  είναι ένας από τους μεγαλύτερους ορθόδοξους ναούς στον κόσμο και γενικότερα ένα από τα μεγαλύτερα θρησκευτικά κτίσματα.

Ο ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Σάββα, ιδρυτή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, χτισμένος στο οροπέδιο Vračar στο σημείο που αποτεφρώθηκαν από τους Οθωμανούς τα λείψανα του αγίου. Λόγω της θέσης του ο ναός του Αγίου Σάββα κυριαρχεί στον ορίζοντα του Βελιγραδίου και αποτελεί το πιο μνημειώδες κτίριο της πόλης.

Η ιδέα για το χτίσιμο του ναού ξεκίνησε το 1895, 300 χρόνια από το θάνατο του Αγίου Σάββα, όταν δημιουργήθηκε μια επιτροπή πιστών για το σκοπό αυτό. Ωστόσο πέρα από τη δυσκολία συγκέντρωσης χρημάτων ακολούθησαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και Ο Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος με

Αρκεί ένα «Ήμαρτον!»

Γέροντα πόσο δύσκολο είναι να πάει κάποιος στον Παράδεισο;

– Καθόλου! Το πιο εύκολο πράγμα είναι.

Αντιθέτως, το να πας στην Κόλαση θέλει έξοδα και πολύ προσπάθεια.

Πρέπει να αφιερώσεις κόπους, ξενύχτια, ταλαιπωρίες,λεφτά για αμαρτίες, να ξαγρυπνάς σε άσωτείες και από πάνω να υποφέρεις μία ζωή από απελπισία,
φόβο, ενοχές και άγχος, πού θα σε γεμίζει ή αμαρτία.

Ενώ για να πας στον Παράδεισο απλώς μία εξομολόγηση να κάνεις, ένα «ήμαρτον» να πεις κάτω από το πετραχήλι,του ιερέως, βγάζεις αμέσως και δωρεάν εισιτήριο πρώτη θέση για την ουράνια βασιλεία.

Δεν βλέπεις και τον ληστή επί του σταυρού;Ένα «Μνήσθητι μου» είπε
και έγινε ό πρώτος οικιστής του Παραδείσου.

Αγιορείτικες Κουβέντες -π.Διονύσιος Ταμπάκης

πηγή

Επ' ευκαιρία της εκδημίας του S. W. Hawking

Επ' ευκαιρία της εκδημίας του S. W. Hawking (Στήβεν Χόκινγκ):

"Πόσο δίκιο ἔχει ἡ Γραφὴ ποὺ λέει «Θάνατος ἁμαρτωλῶν πονηρός» (Ψαλμ. 33,22)! Ναί, κακὸς ὁθάνατος τῶν ἁμαρτωλῶν. Ὄχι τόσο γιατὶ σκοτώνονται ἄγρια – κατὰ τὸ λόγο τοῦ Κυρίου «Πάντες οἱ λαβόντες μάχαιραν ἐν μαχαίρᾳ ἀποθανοῦνται» (Ματθ. 26,52)–, ὅσο γιατὶ ἡ ἀνάμνησις τῶν κακουργημάτων τους, ποὺ περνοῦν σὰν ταινία ἀστραπιαῖα ἀπὸ τὸ νοῦ τῶν ἑτοιμοθανάτων, εἶνε σκορπιὸς ποὺ κεντᾷ, φλόγα ποὺ καίει.
Καὶ ἂν ἀκόμη ὁ ἀσεβὴς κι ἀμετανόητος ἁμαρτωλὸς πεθάνῃ μέσα σὲ πλούτη καὶ εὐτυχία, μὴ βλέπετε τὸ πρόσωπό του· παρὰ τὴ φαινομενικὴ ἠρεμία, τρικυμία ταράζει τὸ ἐσωτερικό του. Δὲν μπορεῖ τότε πιὰ νὰ γελάσῃ καὶ νὰ εἰρωνευθῇ ὅποιον θὰ πῇ τὶς λέξεις «Θεός», «αἰωνιότης», «κρίσις», «ἀνταπόδοσις».

Ἐμπρὸς στὸ θάνατο κι ὁ μεγαλύτερος ἄπιστος συγκλονίζεται καὶ διερωτᾶται· «Μήπως ἐκεῖνα ποὺ κορόιδευα εἶνε πραγματικότητες;».Μοιάζει μ᾽ ἐκεῖνον ποὺ κοιμήθηκε τὴ νύχτα σὲ προεξοχὴ ἀπόκρημνου βράχου καὶ μόλις ξημέρωσε εἶδε ἔντρομος τὸ βάραθρο, στὸ ὁποῖο μὲ μιὰ μικρὴ μετακίνησι θὰ γκρεμιζόταν…

Γιὰ τὸν περιβόητο Βολταῖρο, ποὺ σατίριζετὴν χριστιανικὴ θρησκεία, λένε ὅτι οἱ τελευταῖες στιγμές του ἦταν τραγικές. Φώναζε συνεχῶς, ἀπευθυνόμενος σὲ ἀόρατους ἐχθρούς·«Φύγετε μακριά μου, φύγετε· ἐσεῖς εἶστε ἡ αἰτία τῆς καταστάσεως ποὺ βρίσκομαι τώρα….Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός!…».
Σηκωνόταν ἀπ᾽ τὸ κρεβάτι καὶ ἔτρεμε σὰ νά ᾽ταν ἕτοιμος νὰ πέσῃ στὸ χάος. Ὁ γιατρός του ἔλεγε, ὅτι ὅλοι οἱ ἄπιστοι θά ᾽πρεπε νὰ βρίσκωνται ἐκεῖ, νὰ δοῦν πῶς βγαίνει ἀπ᾽ τὸ σῶμα μία ψυχὴ ποὺ ἀσέβησε στὴν Θεότητα."

Απόσπασμα απομαγνητοφωνημένου κηρύγματος του μακαριστού Επισκ. Φλωρίνης Αυγουστίνου.

facebook

«Παυσολύπη πανάχραντε, παραμυθία του κόσμου ανύστακτε»

Παναγία η Παυσολύπη. Παλαιολόγεια εικόνα στην Αγία Τριάδα, Μονή Αγίας Τριάδας–Θεολογική Σχολή της Χάλκης, Χάλκη των Πριγκιποννήσων, Κωνσταντινούπολη,β΄ μισό 14ου αι.

«Παυσολύπη πανάχραντε, 
παραμυθία του κόσμου ανύστακτε»
συμπόνεσε,
τέλος της Άνοιξης που είναι,
τα μπουμπούκια που άνθησαν, 
εκείνα που διόλου δεν το ετόλμησαν,
και τ 'άλλα,
που ματαίως άνθησαν.

Συμπόνεσε και τα πέταλα,
που πλέον έπεσαν
για χάρη της καρπόδεσης.
Όλα, πολύ το ήθελαν,
ν΄ αγαπηθούν βαθέως,
από τις άκρες των σεπάλων τους, 
έως στου δέντρου τους,
τη μυστική ανάσα.

Τέλεια άνθη ως έγιναν,
ή μοναχά πεθύμησαν,
στην τόσο δα μικρούλα
κι ατελή ζωούλα τους,
ίσως και να επέτυχαν,
του αρώματος τους ο στεναγμός,
στην αιωνιότητα να ξεφλουδίζει,
τους φόβους του ερέβους. 

Μαρίνα Μιχαήλ Χρηστάκη
(Ιούνιος 2015)

πηγή