Μιχαήλ μοναχός Δοχειαρίτης (1908 - 1983)

Ο κατά κόσμον Εμμανουήλ Ιωάννου Παπαγιάνναρος γεννήθηκε στον Παγώνδα Σάμου το 1908. Σε ηλικία περίπου 25 ετών, από κάποια άγνωστη αιτία, μάλλον από ασβέστη, έμεινε τυφλός. Εκάρη μοναχός στη Σάμο από κάποιον Δοχειαρίτη Γέροντα Γαβριήλ στη μονή του Τιμίου Σταυρού το 1936. Τον διακονούσαν δυο ηλικιωμένες καλές μοναχές.

Ευδόκησε ο Πανάγαθος Θεός προς τα τέλη της ζωής του, το 1980, να εγκαταβιώσει στη μονή του Γέροντός του, αφού επί τριετία μόνασε στη μονή Προυσού. Η Παναγία τον πληροφόρησε εκεί ότι σ’ ένα χρόνο θα πάει και τους άλλους αδελφούς στο Περιβόλι της. Υπέμεινε με μεγάλη καρτερία και συνεχή ευχαριστία προς τον Θεό τη δοκιμασία του. Αγαπούσε πολύ τις Ιερές ακολουθίες και πολλές φορές την ημέρα επαναλάμβανε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, την οποία υπερευλαβείτο. 

Κάποτε τον ρώτησαν: «Θες να δεις το φως σου»; 

Απάντησε: «Όχι. Θα ήθελα να δω το φως στην άλλη ζωή». ’Έκανε καθημερινώς τριακόσιες μετάνοιες. Ήταν συνεχώς με το κομποσχοίνι να κυλάει στο χέρι του. Ήταν ένας άγιος άνθρωπος.

 Πριν την κοίμησή του έπεσε σε πολύωρο κώμα. Οι μοναχοί σκέπτονταν πως θα ήταν αρκετά δύσκολο να παραμείνει για καιρό έτσι. Κάποια στιγμή συνήλθε και είπε πως του παρουσιάσθηκε ο Γέροντας ’Ιωσήφ ο Δοχειαρίτης († 1981) και του είπε πως σύντομα θα τον πάρει μαζί του, κι έπεσε πάλι σε κώμα. 

Ένας μοναχός έκανε κομποσχοίνι στον Αρχάγγελο Μιχαήλ να πάρει την ψυχή του π. Μιχαήλ, για να μην ταλαιπωρείται πολύ. Αισθάνθηκε μία βουή και τότε η ψυχή του αόμματου μοναχού εξήλθε του σώματός του. Κάποια στιγμή πριν είχε ανανήψει και είπε: «Εγώ επί το αυτό εκοιμήθην και ύπνωσα». Αμέσως μετά παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Πλάστη του, επαληθεύοντας τον λόγο πως ο θάνατος των δικαίων είναι ύπνος γαληνός. Ήταν στις 19.6.1983.

Πληροφορίες Γέροντος Θεοκτίστου Δοχειαρίτου.

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Β’ – 1956-1983, σελ. 1055-1056, Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.

πηγή/αντιγραφή

19 Ιουνίου 1987-Οι κομμουνιστές γκρεμίζουν τον ναό της Αγίας Παρασκευής

Στις 19 Ιουνίου 1987 οι μισόθεοι κομμουνιστές γκρέμισαν τον ναό της Αγίας Παρασκευής στο Βουκουρέστι μετά από διαταγή της Έλενας Τσαουσέσκου.

Ο ναός-κτίσμα του 1645-γκρεμίστηκε κάποια Παρασκευή με το πρόσχημα χωροταξικών αλλαγών στο Βουκουρέστι.

 Η παράδοση λέει ότι σε αυτό το μέρος υπήρχε μία μικρή σκήτη όπου έχτισε ο ηγεμόνας Μίρτσεα ο Πρεσβύτερος και μάλιστα για λίγο καιρό φιλοξένησε λείψανο της Αγίας Παρασκευής .

Αργότερα ο ηγεμόνας Ματέι Μπασαραμπ έχτισε ναό τον οποίο αφιέρωσε στην Αγία Παρασκευή.Ο ναός υπέστη ζημιές στον σεισμό του 1977 και μάλιστα έγιναν εργασίες αναστήλωσης δύο χρόνια πριν την γκρεμίσουν.Ο ναός είχε 37 μέτρα μήκος,23 μέτρα πλάτος και 33 μέτρα ύψος.Στο ναό υπήρχε θαυματουργή εικόνα της Αγίας Παρασκευής

Το πρωί της 19ης Ιουνίου 1987,μπουλντόζες και φορτηγά περικύκλωσαν τον ναό και είχαν αρχίσει να γκρεμίζουν τα γύρω κτίσματα.Στις 14.00 είχαν δέσει τους τρούλους του ναού για να τους γκρεμίσουν.Οι εργάτες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στο ανοσιούργημα.

Τότε έφεραν φυλακισμένους και τους υποσχέθηκαν μείωση της ποινής εαν γκρέμιζαν τον ναό.

Χιλιάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί και προσεύχονταν γονατιστοί.Μετά από λίγη ώρα δεν είχε μείνει τίποτα παρά μόνο μπάζα και ένα χαλί από κεριά που θρηνούσαν την τραγωδία του Ορθόδοξου Ρουμανικού λαού.

Η εικόνα της Αγίας Παρασκευής σήμερα βρίσκεται στον ναό του Αγιου Γεωργίου του Νέου στο Βουκουρέστι

Μετάφραση -επιμέλεια proskynitis.blogspot

 

Αλλή μία μεγάλη εταιρεία ''αλλεργική'' στον Σταυρό

Τα Μακ Ντόναλντς γιορτάζουν την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου στην Ρωσία.

Φυσικά η εταιρεία(όπως και άλλες μεγάλες εταιρείες)έχουν αλλεργία στον Σταυρό και γι'αυτό έχουν αφαιρεθεί από τους ναούς (οι οποίοι στο διαφημιστικό βρίσκονται μέσα σε κουτάκια από πατάτες).

Για να δούμε στο Κατάρ το 2022 τι θα κάνουν;

πηγή/proskynitis

Η διαφορά τής ανθρώπινης και τής Θείας δικαιοσύνης

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

«Η θεία δικαιοσύνη είναι ενάντια στο ανθρώπινο δίκαιο. Το ανθρώπινο δίκαιο είναι ισότης του μέτρου, διότι δίνει στον καθένα το δίκαιο και δεν παρεκκλίνει σε ένα ή άλλο μέρος, ούτε προσωπολητττεί, όταν πρόκειται να αποδώσει το δίκαιο. Η θεία δικαιοσύνη, όμως, παρεκκλίνει και χαρίζεται μετά συμπαθείας σε όλους και τον μεν άξιο τιμωρίας δεν τον παιδεύει, τον δε άξιον επαίνου τον γεμίζει με κάθε αγαθό.

Μια μέρα ένας προσκυνητής ρώτησε το γέροντα τι είναι η θεία δικαιοσύνη κι εκείνος απάντησε μ' ένα χαριτωμένο παράδειγμα.
- Να, πες πως κάθονται δυο άνθρωποι σ' ένα τραπέζι για να φάνε, κι έχουν μπροστά τους ένα πιάτο με δέκα βερίκοκα. Αν λοιπόν ο ένας φάει από λαιμαργία επτά και αφήσει τρία στον άλλον, τότε αυτός έχει αδικία και αδικεί τον άλλον αυτό είναι το άδικο.
Αν τώρα αυτός πει:
- Ε, είμαστε δύο και τα βερίκοκα είναι δέκα - άρα μας αναλογούν από πέντε- και φάει αυτός τα πέντε κι αφήσει για τον άλλον τα άλλα πέντε, τότε αυτός ο άνθρωπος εφαρμόζει το ανθρώπινο δίκαιο και έχει την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Γι' αυτό, το ανθρώπινο δίκαιο, πολλές φορές τρέχουμε στα δικαστήρια για να το βρούμε.

 Αν όμως αυτός δει πως στον άλλο αδελφό αρέσουν τα βερίκοκα και προσποιηθεί πως σ' αυτόν δεν αρέσουν -και φάει μόνον ένα για το λογισμό- και λέει στον άλλο: "αδελφέ, φάε εσύ τα άλλα βερίκοκα, γιατί εμένα δεν μου πολυαρέσουν", τότε αυτός έχει τη θεία δικαιοσύνη με την οποία προτιμά ανθρωπίνως να αδικηθεί. Με τη θεία όμως, αμοίβεται για τη θυσία του.

   Ο Κύριος εφάρμοσε πρώτος τη θεία αυτή δικαιοσύνη.
 "Ούτε όταν Τον κατηγορούσαν, δικαιολόγησε τον εαυτό του, ούτε όταν Τον έφτυναν, διαμαρτυρόταν, ούτε όταν έπασχε απειλούσε, αλλά όλα τα υπέμεινε καρτερικά και σιωπηλά, χωρίς να αντιδράσει καθόλου. Το σπουδαιότερο όμως όλων ήταν ότι Εκείνος όχι μόνο δε ζητούσε βοήθεια από τους ανθρώπινους νόμους, αλλά αντίθετα δικαιολογούσε τους διώκτες του στον πατέρα Του κι ευχόταν γι' αυτούς, ώστε να συγχωρηθούν: 
...Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τι ποιούσι (Λουκ. ΚΓ', 34) 
Πάντα η δικαιοσύνη του Θεού βασιλεύει. 
Γι' αυτό το λόγο ο Κύριος μας προτρέπει και μας λέει πως πρέπει να περισσεύει η

Το μεγάλο μανιτάρι και ο γέροντας

Μια μέρα, περπατώντας κατά μήκος του δρόμου, ο Γέροντας είδε ένα όμορφο μεγάλο μανιτάρι.

 «Δόξα τω Θεώ», είπε, «κατά την επιστροφή, θα το κόψω και θα το μαγειρέψω για δείπνο».

 Επιστρέφοντας πίσω, είδε ότι το μισό μανιτάρια το είχε φάει κάποιο ζώο. Όχι ελάχιστα αναστατωμένος, ευχαρίστησε και πάλι τον Θεό: «Δόξα τω Θεώ , τότε δεν χρειάζεται να φάω ένα ολόκληρο μανιτάρι, αλλά το μισό». 

Πήρε το μισό μανιτάρι. Όταν το επόμενο πρωί βγήκε στην αυλή του, είδε ότι υπήρχαν πολλά μανιτάρια γύρω. Και ευχαρίστησε πάλι τον Θεό. 

"Δόξα τω Θεω" για τα πάντα: για ένα ολόκληρο μανιτάρι, και για το μισό, και για τα πολλά.

Ιερομόναχος Ισαάκ (Αττάλ)

πηγή

Γιατί λέμε «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι..;»

Αποσπάσματα από τον λόγο του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου «Περί της Αναστάσεως του Χριστού».

 Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους πιστεύουν στην Ανάσταση του Χριστού, όμως πολύ λίγοι είναι εκείνοι, οι οποίοι την βλέπουν καθαρά. Μα εκείνοι που δεν την έχουν δει, δεν μπορούν και να προσκυνήσουν τον Ιησού Χριστό, ως Άγιο και Κύριο. Διότι, όπως λέει η Γραφή, «κανείς δεν μπορεί να ομολογήσει Κύριο τον Ιησού, ει μη μόνο με το Πνεύμα το Άγιο» (βλ. Α΄ Κορ. 12.3). Και αλλού λέγει: «Πνεύμα είναι ο Θεός και όσοι τον προσκυνούν, πρέπει να τον προσκυνούν πνευματικά και αληθινά» (βλ. Ιω. 4.24).

Η ιερότατη προσευχή, την οποία κάθε μέρα προφέρουμε, δεν λέγει «Ἀνάστασιν Χριστοῦ πιστεύσαντες…» («Αφού πιστέψαμε στην Ανάσταση του Χριστού…»), αλλά τι λέγει:
«Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ἅγιον Κύριον Ἰησοῦν, τόν μόνον ἀναμάρτητον.»
(«Αφού είδαμε την Ανάσταση του Χριστού, ας προσκυνήσουμε τον Άγιο Κύριο Ιησού, τον μόνο αναμάρτητο.»)

 Πώς λοιπόν μας προτρέπει τώρα το Πνεύμα το Άγιο να λέμε «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι», σαν να την έχουμε δει την Ανάσταση, την οποία όμως δεν είδαμε, αφού ο Χριστός αναστήθηκε μια φορά προ χιλίων ετών και κανείς τότε δεν τον είδε να ανασταίνεται; [Σημ.: Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος έζησε στα τέλη του 10ου και τις αρχές του 11ου αιώνα.]
Άραγε, μήπως η θεία Γραφή θέλει να ψευδόμαστε; Ας μην σκεφθεί κανείς κάτι τέτοιο! Αντίθετα, μας παραγγέλλει να λέμε την αλήθεια: ότι σε κάθε έναν από εμάς τους πιστούς συντελείται μέσα του η Ανάσταση του Χριστού. Και αυτό όχι μόνο μια φορά, αλλά κάθε ώρα, θα έλεγε κανείς, αυτός ο ίδιος ο Δεσπότης Χριστός μέσα μας ανασταίνεται, λαμπροφορώντας και απαστράπτοντας τις αστραπές της αφθαρσίας και της Θεότητας.
Η φωτοφόρος παρουσία του Αγίου Πνεύματος υποδεικνύει μέσα μας την Ανάσταση, που έγινε εκείνο το γλυκοχάραμα.Ή καλύτερα μας δίδει να βλέπουμε εκείνον τον ίδιο τον Αναστάντα. 

Γι’ αυτό άλλωστε και ψέλνουμε: «Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν» (Ψαλ. 117.27) (Θεός είναι ο Κύριος και φανερώθηκε σε εμάς.») και υποδηλώνοντας την Δευτέρα Παρουσία του λέμε: «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» (Ψαλ. 117.26) («Ευλογημένος είναι εκείνος που έρχεται στο όνομα του Κυρίου»).

Σε όσους λοιπόν φανερωθεί ο Χριστός, αναστημένος, τους εμφανίζεται οπωσδήποτε με τρόπο πνευματικό, στα πνευματικά μάτια της ψυχής τους.
Και όταν έλθει μέσα μας, με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος, μας ανασταίνει από τους νεκρούς και μας ζωοποιεί.
Και μας δίδει, να τον βλέπουμε αυτόν τον ίδιο μέσα μας, ζώντα, τον αθάνατο και άφθαρτο. Και όχι μόνο αυτό. Αλλά μας δίδει, να τον γνωρίσουμε ολοκάθαρα ως εκείνον που «μας ανασταίνει μαζί του» («συνανιστῶντα» – πρβλ. Εφ. 2.6) και ως εκείνον που «μας δοξάζει μαζί του» («συνδοξάζοντα» – πρβλ. Ρωμ. 8.17), όπως μαρτυρεί όλη η θεία Γραφή.

Πλήρες το πρωτότυπο κείμενο στο Krivocheine B. & Paramelle J. (επιμ.),
Catecheses: Symeon le Nouveau Theologien, [Sources Chrétiennes 104], Paris: Les Editions du Cerf, 1963-1965, 190-202.
Επιλογή – Απόδοση στη νεοελληνική: v.a.k. για λογαριασμό του www.epiaspalathon.gr (2017)

πηγή

ΑΓΙΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ (κατά ἑορτολογική και αλφαβητική σειρά)

ΑΓΙΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ
(κατά ἑορτολογική σειρά)

Η Σύναξη των Αγίων νεομαρτύρων εορτάζεται την Γ Κυριακή Ματθαίου

Ἰανουάριος 1η ΠΕΤΡΟΣ Νεομάρτυρας, τῆς Τριπόλεως (+ 1776, Ὀδεμήσιο Μ. Ἀσίας).
2α ΓΕΩΡΓΙΟΣ Νεομάρτυρας, ὁ Ἴβηρας (+ 1770, Μυτιλήνη).
4η ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ Ἱερομάρτυρας, ὁ Χιλανδαρινός (+ 1818, Χίος).
5η ΡΩΜΑΝΟΣ Ὁσιομάρτυρας, τοῦ Καρπενησίου (+ 1694, ΚΠολη).
6η ΡΩΜΑΝΟΣ Ἱερομάρτυρας, τῆς Λακεδαιμονίας (+ 1695, ΚΠολη).
7η ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Νεομάρτυρας, τῆς Ἀττάλειας (+ 1700, ΚΠολη).
16η ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ Ἱερομάρτυρας, ὁ Χιλανδαρινός (+ 1771, Βουλγαρία).
17η ΓΕΩΡΓΙΟΣ Νεομάρτυρας, τῶν Ἰωαννίνων (+ 1838, Ἰωάννινα).
20η ΖΑΧΑΡΙΑΣ Νεομάρτυρας, τῆς Ἄρτας (+ 1720, Πάτρα).
25η ΑΥΞΕΝΤΙΟΣ Νεομάρτυρας, τῆς Βελλᾶς (+ 1720, ΚΠολη).
27η ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Νεομάρτυρας, τοῦ Γαλατᾶ ΚΠόλεως (+ 1784, Γαλατᾶς).
29η ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Νεομάρτυρας, τῆς Χίου (+ 1802, ΚΠολη).
30η ΘΕΟΔΩΡΟΣ Νεομάρτυρας, τῆς Μυτιλήνης (+ 1784, Μυτιλήνη).
31η ΗΛΙΑΣ Ὁσιομάρτυρας, ὁ Ἀρδούνης (+ 1685, Καλαμάτα).

Φεβρουάριος 1η ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ Νεομάρτυρας, τοῦ Ναυπλίου (+ 1655, Ναύπλιο).
2α ΙΟΡΔΑΝΗΣ Νεομάρτυρας, τῆς Τραπεζούντας (+ 1650/1651, ΚΠολη).
ΓΑΒΡΙΗΛ Ὁσιομάρτυρας, τῆς Προικονήσου (+ 1676, ΚΠολη).
3η ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ καί ΝΙΚΟΛΑΟΣ, Νεομάρτυρες, τῶν Σπετσῶν (+ 1822, Χίος).
4η ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ὁσιομάρτυρας, ὁ Καρεώτης (+ 1516, Θεσσαλονίκη).
ΙΩΣΗΦ Νεομάρτυρας, ὁ Χαλπελῆς (+ 1686, Χαλέπι Συρίας).
5η ΑΝΤΩΝΙΟΣ Νεομάρτυρας, τῶν Ἀθηνῶν (+ 1774, ΚΠολη).
11η ΓΕΩΡΓΙΟΣ Νεομάρτυρας, ὁ Σέρβος (+ 1515, Σόφια).
12η ΧΡΗΣΤΟΣ Νεομάρτυρας, ὁ κηπουρός (+ 1748, ΚΠολη).
14η ΝΙΚΟΛΑΟΣ Νεομ. ὁ Κορίνθιος (+ 1554, ΚΠολη).
ΔΑΜΙΑΝΟΣ Ὁσιομάρτυρας, τῶν Ἀγράφων (+ 1568, Λάρισα).
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Νεομάρτυρας, τῆς Μυτιλήνης (+ 1693, ΚΠολη).
15η ΙΩΑΝΝΗΣ Νεομάρτυρας, ὁ Κουλακιώτης (+ 1776, Θεσσαλονίκη).
16η ΡΩΜΑΝΟΣ Ὁσιομάρτυρας, τοῦ Καρπενησίου (+ 1694, ΚΠολη).
17η ΜΙΧΑΗΛ Νεομάρτυρας, ὁ Μαυροειδής (+ 1493, Ἀδριανούπολη).
ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ Νεομ. τοῦ Μοναστηρίου (+ 1727, Μοναστήριο).
ΘΕΟΔΩΡΟΣ Νεομάρτυρας, ὁ Βυζάντιος (+ 1795, Μυτιλήνη).
19η ΦΙΛΟΘΕΗ Ὁσιομάρτυρας, ἡ Ἀθηναία (+ 1589, Ἀθήνα).
23η ΛΑΖΑΡΟΣ Ἱερομάρτυρας ὁ Πελοποννήσιος (16ος – 17ος αἰ. Τρίπολις).
26η ΙΩΑΝΝΗΣ Νεομάρτυρας ὁ κάλφας (+ 1575, ΚΠολη).
28η ΚΥΡΑΝΝΑ Νεομάρτυρας τῆς Θεσσαλονίκης (+ 1751, Θεσσαλονίκη).

Μάρτιος  5η ΙΩΑΝΝΗΣ Νεομάρτυρας, ὁ Βούλγαρος (+ 1784, ΚΠολη).
ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Ἱερομ. Ἐπίσκοπος Διδυμοτείχου (+ 1805, Διδυμότειχο).
8η ΓΕΩΡΓΙΟΣ Νεομάρτυρας, τῆς Ραψάνης Λαρίσης (+ 1818, Τύρναβος).
9η ΧΡΗΣΤΟΣ καί ΠΑΝΑΓΟΣ Νεομάρτυρες, τῆς Γαστούνης Πελοποννήσου

(+ 1716, Γαστούνη).
15η ΜΑΝΟΥΗΛ Νεομάρτυρας, τῶν Σφακίων (+ 1792, Χίος).
17η ΓΑΒΡΙΗΛ Ἱερομάρτυρας τοῦ Mtsiri Γεωργίας(+ 1802).
19η ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Νεομάρτυρας, ὁ Τορναρᾶς (+ 1564).
20η ΜΥΡΩΝ Νεομάρτυρας, τοῦ Ἡρακλείου (+ 1793, Ἡράκλειο).
21η ΜΙΧΑΗΛ Νεομάρτυρας τῶν Ἀγράφων (+ 1544, Θεσσαλονίκη).
22α ΕΥΘΥΜΙΟΣ Ὁσιομάρτυρας, ὁ Ἁγιορείτης (+ 1814, ΚΠολη).
23η ΛΟΥΚΑΣ Ὁσιομάρτυρας, ὁ Ἁγιαννανίτης (+ 1802, Μυτιλήνη).
24η ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Ἱερομάρτυρας, Πατριάρχης ΚΠόλεως (+ 1657, ΚΠολη).
30η ΖΑΧΑΡΙΑΣ Ἱερομάρτυρας, Ἐπίσκοπος Κορίνθου (+ 1614, Κόρινθος).

Ἀπρίλιος  3η ΠΑΥΛΟΣ Νεομάρτυρας, ὁ Ρῶσος (+ 1683, ΚΠολη).
4η ΝΙΚΗΤΑΣ Ἱερομ. ὁ Ἁγιαννανίτης (+ 1808, Σέρρες).
5η ΓΕΩΡΓΙΟΣ Νεομάρτυρας, τῆς Νέας Ἐφέσσου (+ 1801, Νέα Ἔφεσσος).
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Νεομ. ὁ Πελοποννήσιος (+ 1820, Ἱεροσόλυμα).
8η ΙΩΑΝΝΗΣ Νεομάρτυρας, ὁ ναύκληρος (+ 1669, Κῶς).
9η ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ καί ΕΙΡΗΝΗ Νεομάρτυρες (+ 1463, Θέρμη).
6η ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ Ὁσιομάρτυρας, ὁ Διονυσιάτης (+ 1818, ΚΠολη).

Πίστη είναι 24 ώρες αμφιβολία και ένα λεπτό ελπίδα

Χάθηκα μου είπε χτες,μια φίλη αγαπημένη.Έχασα το δρόμο μου,την πίστη μου.Χαιρομαι για σένα που πιστεύεις τόσο πολύ,κατέληξε.
Κι αναρωτήθηκα μετά, τι να'ναι άραγε η πίστη;
Η πίστη σίγουρα δεν είναι μια ιδέα,μια φιλοσοφία, μια θεωρία που είτε την αποδέχομαι και την έχω σίγουρη στο τσεπάκι μου,είτε δεν την αποδέχομαι και απλά απέχω.

Η πίστη είναι ζωντανή,μόνο αν πάλλεται.Πάνω και κάτω.
Πιστεύω αλλά μετά από λίγο χάνομαι,αμφιβάλλω,κλονίζομαι.
Τώρα νιώθω το Θεό στη ζωή μου,μα είναι στιγμές που είναι απών.
Στον πόνο και την οδύνη,Τον φωνάζω και είναι σιωπών.
Η πίστη είναι μια σχέση.Εσύ κι ο Θεός.
Είναι ένα άφημα,μια εμπιστοσύνη.
Ότι σε ξεπερνά,ότι δεν μπορείς να καταλαβεις και να εξηγήσεις,δεν το απορρίπτεις αλλά συνεχιζεις να ελπίζεις.
Αφηνω τη γη που πατω και πηδάω στο κενό,με εμπιστοσύνη ότι ξέρει Αυτός.
Έστω την τελευταία στιγμή θα μου απλώσει το χέρι να σωθώ.

Πίστη τελικά είναι αυτό το εκπληκτικό που είπε στην ταινία "Οι αθώες",μια νεαρή μοναχή:
"Πίστη είναι 24 ώρες αμφιβολία και ένα λεπτό ελπίδα."
Κανείς δεν πιστεύει απόλυτα και συνεχόμενα.
Όλο αυτό είναι μια διαρκής πάλη με τον εαυτό σου και με το Θεό σου.
Και είν'ωραίο να συνειδητοποιείς ότι έχασες το δρόμο της πίστης.
Αυτό φανερώνει πως δεν είσαι ρηχός κι αδιάφορος.Ψάχνεις,ψάχνεσαι,παλεύεις.
Κι όποιος ψάχνει θα βρει...να είσαι σίγουρη γι'αυτό.
Μόνο συνέχισε να ελπίζεις.
Και μη ξεχάσεις ποτέ πως ο Θεός σ'αγαπάει πολύ.

Αλέξης Αλεξάνδρου 

facebook

Κυριακή Γ'Ματθαίου-Ο λύχνος του σώματος εστίν ο οφθαλμός

«Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀ­φθαλ­μός. Ἐάν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁ­πλοῦς ᾖ, ὅλον τό σῶμά σου φω­τεινόν ἔσται» (Ματθ. 6.22).

  Ἀπό τό ὄρος τῶν Μακαρισμῶν ἀκού­­ε­ται σήμερα μέ­σα στούς να­ούς μας ἡ φωνή τοῦ Χριστοῦ· «τό λυχνάρι τοῦ σώματος εἶναι τά μάτια· καί ἄν τά μά­τια μας εἶναι καθαρά καί εἰλικρινῆ καί ἄδο­λα, τότε καί ὁλόκληρο τό σῶμα μας θά εἶναι γεμάτο φῶς καί θά ἐκ­πέμπει τό φῶς».
Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού ὁ Χρι­στός ἀναφέρεται στήν ἀναγκαιό­τη­τα τοῦ φω­τός καί στή σημασία τοῦ λύχνου, οὔτε εἶ­ναι ἡ πρώτη φορά κατά τήν ὁποία ὑπο­γραμ­μίζει τή ση­μασία τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ ἀν­θρώ­που γιά τήν καθαρό­τητα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μας. 
  Φῶς τοῦ κό­σμου ὁ Χρι­στός, ὅπως τό διακή­ρυξε ἴδιος, ἐπιθυ­μεῖ καί οἱ μαθητές του καί ὅσοι θά πιστεύ­σουν σέ Αὐτόν στούς αἰῶνες νά εἶναι φῶς τοῦ κό­σμου, νά εἶναι φῶς ἀνάμεσα στούς ἀν­θρώπους, νά εἶναι σάν τή λυχνία πού φω­τίζει τόν δρόμο καί τή ζωή τῶν ἀν­θρώ­­πων καί «λάμπει πᾶσιν τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ».
Γι’ αὐτό καί σήμερα, συνεχίζοντας τήν ἐπί τοῦ ὄρους ὁμιλία του ὁ Χρι­στός μᾶς ὑπο­δεικνύει τόν τρόπο καί τή μέθοδο μέ τήν ὁποία θά μπορέ­σουμε νά γίνουμε «φῶς τοῦ κό­σμου».

  Εἶναι γνωστό σέ ὅλους μας ὅτι ὅ,τι φω­τίζει δέν μπορεῖ νά εἶναι τό ἴδιο σκοτεινό,

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ'ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Εσύ σε ποιό αφεντικό δουλεύεις;

Ηλία Μηνιάτη, Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων

Θεός και κόσμος είναι δύο πράγματα αντίθετα μεταξύ τους, εντελώς ξένα και πολύ απέχουν το ένα από το άλλο. Αυτοί είναι οι δύο κύριοι για τους οποίους λέει στο σημερινό ευαγγέλιο ο Χριστός ότι είναι αδύνατον να υπηρετεί κάποιος συγχρόνως. Εάν πλησιάσει τον ένα, πρέπει να απομακρυνθεί από τον άλλον. Εάν αγαπήσει τον ένα, πρέπει να μισήσει τον άλλον. Εάν περιποιηθεί και τιμήσει τον ένα, πρέπει να περιφρονήσει και να αποστραφεί τον άλλον.

Τα μάτια μας δεν μπορούν να βλέπουν συγχρόνως πάνω και κάτω. Ο νους μας δεν μπορεί να φροντίζει συγχρόνως και για τα ουράνια και για τα επίγεια, ούτε η καρδία μας μπορεί να αγαπά συγχρόνως και το Θεό και τον κόσμο· ή το ένα ή το άλλο, διότι μαζί και τα δύο είναι αδύνατον· «ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και Μαμμωνά».

Σήμερα θα σας πω σύντομα τις αιτίες που αυτό είναι αδύνατο.

Η πρώτη αιτία είναι ότι ο Θεός θέλει αφοσιωμένο σ’ αυτόν ολόκληρο τον άνθρωπο. Το ίδιο θέλει και ο κόσμος. Είναι όμως αδύνατον ολόκληρος ο άνθρωπος να ανήκει και εδώ και εκεί.
Η δεύτερη είναι ότι ο νόμος του Θεού είναι εντελώς αντίθετος με το νόμο του κόσμου. Είναι, λοιπόν, αδύνατον να υπακούει κάποιος σε δύο εντελώς αντίθετους νόμους. Γι’ αυτές τις δύο αιτίες είναι αδύνατον να είναι κάποιος υπηρέτης σε δύο κυρίους, το Θεό, δηλαδή, και τον κόσμο. Ακούστε λοιπόν με προσοχή.

Πρώτη και μεγάλη εντολή, που έδωσε ο Θεός στο Δευτερονόμιο και την επαναλαμβάνει σε πολλά σημεία των Ευαγγελίων ο Χριστός, είναι: «Άκουε, Ισραήλ, Κύριος ο Θεός σου· Κύριος εις έστιν»· που σημαίνει, ότι ένας και μοναδικός είναι ο φυσικός και γνήσιος κύριός σου. Άνθρωπε, εγώ ο Θεός, σε έπλασα από το μηδέν, σου έδωσα τη ζωή και τη ψυχή, σε εξαγόρασα με το ίδιο το αίμα μου, σου χάρισα τη σωτηρία και σου έχω ετοιμασμένη τη Βασιλεία των Ουρανών. Εσύ είσαι πλάσμα μου, κτήμα μου, είσαι όλος δικός μου και γι’ αυτό πρέπει να «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της ισχύος σου».

«Εξ όλης της διανοίας σου»· θέλω όλη η διάνοια σου και ο νους σου και η φαντασία σου να είναι στραμμένη σ’ εμένα· να μη σκέπτεσαι, να μη φαντάζεσαι κάτι άλλο έκτος από εμένα. Ώστε να μη πηγαίνει ούτε ο παραμικρός λογισμός σου σε κανένα άλλο πράγμα.

«Εξ όλης της ψυχής σου»· θέλω όλη σου η επιθυμία, ο πόθος, η αγάπη, η ελπίδα να είναι σ’ εμένα, και δεν θέλω να έχει κανείς άλλος τόπο στην καρδία σου.

«Εξ όλης της ισχύος σου»· θέλω όλη η δύναμή σου, ο κόπος, η υπηρεσία, να είναι αφιερωμένη σ’ εμένα και δεν ανέχομαι να υπηρετείς και άλλον Κύριο. Είμαι Θεός ζηλωτής και θέλω εγώ μόνο να είμαι Κύριος σου. «Άκουε, Ισραήλ, Κύριος ο Θεός σου, Κύριος εις έστιν». Εγώ σε θέλω ολόκληρο, με το σώμα και με τη ψυχή· γι’ αυτό θέλω μόνο εμένα να αγαπάς και εμένα μόνο να υπηρετείς με όλες τις αισθήσεις του σώματος και με όλες τις δυνάμεις της ψυχής· Έτσι προστάζει ο Θεός. Και επειδή εμείς ως γεννημένοι και αναθρεμμένοι μέσα στον κόσμο είμαστε δεμένοι μ’ αυτόν με πολλών ειδών δεσμούς· για να κόψει τους δεσμούς αυτούς ήλθε ο Υιός του Θεού στη γη οπλισμένος με μαχαίρι· «μη νομίσετε», λέει, «ότι ήλθα να φέρω ειρήνη στη γη», να συμφιλιωθώ, δηλαδή, με τον αποστάτη κόσμο.

Πραγματικά είναι αποστάτης, διότι ενώ έγινε από το Θεό, δεν γνώρισε το Θεό· «ο κόσμος δι’ αυτού εγένετο, και ο κόσμος αυτόν ουκ έγνω»· «Δεν ήλθα να φέρω

Σε έκανε να αισθάνεσαι συντριβή για τα αμαρτήματά σου χωρίς να σου πει κάτι(Από τον βίο του π.Ιουστίνου)

Μία μαρτυρία για έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονους πνευματικούς,
τον π.Ιουστίνο Πίρβου(+16 Ιουνίου 2013)...... ΕΔΩ

 Ως πνευματικός μου έδωσε ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ.Είχα κάνει ένα λάθος,αλλά δεν με είχε θλίψει και τόσο η αμαρτία μου,το πήρα επιπόλαια.

Πήγα στον πατέρα Ιουστίνο για να εξομολογηθώ:

«Πάτερ,έκανε το τάδε πράγμα»
Κοίταζα τα μάτια του για να δω την αντίδρασή του:Θα με μαλώσει,θα μου φωνάξει,τι θα κάνει;

Δεν είπε τίποτα Άφησε το κεφάλι του κάτω ως συνήθως.Τον κοίταξα προσεκτικά και τότε τα έχασα από την αντίδραση του γέροντα.

Έκλαιγε.Πραγματικά έκλαιγε.

Από τα μάτια του έτρεχαν άφθονα δάκρυα.

Την στιγμή εκείνη κατάλαβα την βαρύτητα του αμαρτήματός μου,και τότε άνθισε μέσα μου, για πρώτη φορά,η αυθεντική μετάνοια.Αυτή ήταν η δύναμή του.Σε έκανε να αισθάνεσαι συντριβή για τα αμαρτήματά σου χωρίς να σου πει κάτι

Ιερομόναχος Ιουστίνος Πέτρε-Ι.Μ.Αγ.Κασσιανού Δοβρουτζά Ρουμανίας

proskynitis.blogspot 

Όταν σου μπαίνει η σκέψη των παθών, θυμίσου ότι έχεις και αρετές

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 Εντάξει,... έχεις πάθη, έχεις όμως και αρετές. Έχεις απιστία, έχεις και πίστη. 

Έχεις ανηθικότητα, έχεις και ηθικά στοιχεία. Γιατί αυτά δεν τα λαμβάνεις υπόψιν σου;

 Ένα μόνο να προσέχεις, να μην είσαι τεμπέλης, να μη φοβάσαι να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου. Μη κάθεσαι και λες, έχω αυτό το πάθος, έχω εκείνο, χριστιανός είμαι εγώ; τίποτε δεν κάνω στην ζωή μου. Έτσι οδηγείσαι στην ακηδία, σπάνε τα νεύρα σου, και δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Σύντομα εγκαταλείπεις τον αγώνα σου και τότε είσαι ένας προδότης.
Γι' αυτό, όταν σου μπαίνει η σκέψη των παθών, θυμίσου ότι έχεις και αρετές. Ο μεγαλύτερος εγκληματίας, εάν εξετάσει την ζωή του, θα βρεί ότι ο Θεός του έχει δώσει πολλά καλά. Δεν μας πνίγουν λοιπόν μόνο τα πάθη μας, οι αμαρτίες μας, η απιστία μας, η υπερηφάνειά μας, ο σατανάς, αλλά μας πνίγει, μας σκοτώνει και η προδοσία της βουλήσεώς μας, το σταμάτημα που κάνουμε.

Οι Άγιοι της εποχής μας είναι οι επίγειοι θησαυροί μας!

Οι Άγιοι της εποχής μας είναι οι επίγειοι θησαυροί μας! 

facebook

Προφήτης Αμώς(+15 Ιουνίου) Προφήτης της Κρίσεως και της Δικαιοσύνης του Θεού

π.Γεωργ.Δορμπαράκη

“Ὁ Προφήτης Ἀμὼς καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Θεκουὲ τῆς Ἰουδαίας, ἡ ὁποία ἔκειτο νοτιοανατολικὰ τῆς Βηθλεέμ, καὶ ἤκμασε στὴν ἱερὴ πόλη Βαιθήλ, κοντὰ στὴ Σαμάρεια, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως τοῦ Ἰσραὴλ Ἱεροβοὰμ Β’ (784 – 746 π.Χ.). Ἦταν βοσκὸς καὶ καλλιεργητὴς συκομορέων καὶ ἀπὸ τὴν ἐργασία αὐτὴ ἐκλήθηκε ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τοῦ Θεοῦ στὸ προφητικὸ ἀξίωμα, ὡς ὁ ἴδιος ἀναφέρει στὸ ὁμώνυμο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης: «Οὐκ ἤμην προφήτης ἐγὼ οὐδὲ υἱὸς προφήτου, ἀλλ’ ἢ αἰπόλος ἤμην καὶ κνίζων συκάμινα· καὶ ἀνέλαβέ με Κύριος ἐκ τῶν προβάτων καὶ εἶπε Κύριος πρός με· βάδιζε προφήτευσον ἐπὶ τὸν λαόν μου Ἰσραήλ». Ἀναδείχθηκε ἔτσι ἕνας ἀπὸ τοὺς σπουδαιότερους ἐλάσσονες Προφῆτες.

Στηλίτευσε τὴν ἠθικὴ καὶ θρησκευτικὴ κατάπτωση τοῦ Ἰσραήλ, καλοῦσε τὸ λαὸ αὐτοῦ σὲ μετάνοια καὶ προφήτευσε τὴν ἐπικειμένη κρίση καὶ αἰχμαλωσία αὐτοῦ. Ἂν καὶ στερεῖτο μορφώσεως, διακρινόταν γιὰ τὴν πρωτοτυπία, τὴ φυσικότητα, τὴ δύναμη καὶ εὐρυθμία τοῦ λόγου, τὸ πλῆθος τῶν εἰκόνων καὶ τὸ ποιοτικὸ κάλλος τοῦ ἔργου του. Ἕνεκα τοῦ σφοδροῦ ἐλέγχου καὶ τῶν ζοφερῶν λόγων του περὶ τῆς τύχης τοῦ Ἰσραήλ, ἐξήγειρε ἐναντίον του τὴν ἱερατικὴ τάξη, ὥστε ὁ ἀρχιερεὺς τῆς Βαιθὴλ Ἀμασίας ζήτησε ἀπὸ τὸ βασιλέα Ἱεροβοὰμ τὴν ἀποπομπὴ τοῦ Ἀμὼς στὸ βασίλειο τοῦ Ἰούδα, διαβάλλοντάς τον ὡς δημεγέρτη καὶ ταραχοποιό. Σὲ ἀπάντηση τῆς πράξεως αὐτῆς τοῦ Ἀμασίου, ὁ Ἀμὼς προανήγγειλε τὸν ὄλεθρο τῆς οἰκογένειας αὐτοῦ. Τότε, λέγεται ἐκ μεταγενεστέρας παραδόσεως, ὅτι ὁ ἐξαγριωθεὶς υἱὸς τοῦ Ἀμασίου Ὀζίας κτύπησε διὰ ροπάλου τὸν Προφήτη Ἀμὼς καὶ τὸν ἄφησε ἡμιθανή. Μεταφερθεὶς δὲ αὐτὸς στὴ γενέτειρά του Θεκουέ, μετὰ δύο ἡμέρες ἀπέθανε”.
(Από το ιστολόγιο ῾ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ’)

 Ο προφήτης Αμώς ανήκει στους λεγόμενους μικρούς ή ελάσσονες προφήτες. Ο χαρακτηρισμός αυτός δεν σχετίζεται με την ποιότητα των προφητειών των μικρών προφητών – ποιος θα τολμούσε να πει ότι μία προφητεία που εμπνέεται από το Πνεύμα του Θεού είναι μικρότερη από άλλη των λεγομένων μεγάλων προφητών που εξίσου έχει την ίδια πηγή έμπνευσης; - αλλά με την έκταση των σελίδων του έργου που μας άφησαν. Μικροί προφήτες δηλαδή λέγονται εκείνοι των οποίων το έργο που συγκεντρώθηκε αριθμεί λιγότερες σελίδες σε σχέση με των μεγάλων, των οποίων οι προφητείες αριθμούν πολύ περισσότερες σελίδες. Ο χαρακτηρισμός έτσι είναι εντελώς εξωτερικός και όχι ουσιαστικός. Την τοποθέτηση αυτή έχει ήδη απαρχής του κανόνα της ακολουθίας του προφήτη Αμώς και ο ίδιος ο υμνογράφος που τον συνέθεσε. Ως ακροστιχίδα θέτει τη φράση: ῾Αμώς, υμνολογώ εσένα που είσαι ο προφήτης ο μέγας᾽ (῾Αμώς, σε μέλπω, τον προφήτην τον μέγαν᾽).

 Μέγας λοιπόν προφήτης ο Αμώς κατά τον υμνογράφο, ο οποίος βεβαίως εμπνέεται όχι από το δικό του μυαλό, αλλά από το Άγιο Πνεύμα που τον κάλεσε στο προφητικό αξίωμα για να γίνει στόμα Θεού. Τα λόγια του Θεού κλήθηκε να μεταφέρει ο προφήτης, γι᾽ αυτό και εκείνος, όπως όλοι οι προφήτες, ξεκινούσε

Τί είναι ο ανθρώπινος νους χωρίς το Χριστό; (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς)

 Χωρίζεται ο άνθρωπος από τον Χριστό; Τότε χωρίζεται από την μοναδική λογική έννοια του «όντος» του, της ζωής του, της υπάρξεώς του. Χωριζόμενος ο άνθρωπος από τον Χριστό, χωρίζεται και από την μόνη λογική έννοια της ψυχής του, του «νοός» του, της συνειδήσεώς του, του θελήματός του, του σώματός του.

Τί είναι ο ανθρώπινος νους χωρίς τον Χριστό;
Είναι ένας μαρτυρικός, βασανιστικός θρήνος. Τί είναι η ψυχή του ανθρώπου χωρίς τον Χριστό; Είναι ένα ομιλούμενο σκιάχτρο. Τί είναι η συνείδησή του, ή βούλησή του; Είναι ένας απελπισμένος τυφλός. Τί είναι το σώμα του χωρίς το Χριστό; Είναι ένα αηδιαστικό, σιχαμερό σκουλήκι. Τί είναι το θέλημα του; Είναι ένας αβοήθητος εγκληματίας. Τί είναι γενικά ο άνθρωπος χωρίς τον Χριστό; Είναι ένα φοβερό εξωτερικό θέαμα. Έτσι και κάθε άλλο δημιούργημα, από τον άγγελο μέχρι και το πιό ασήμαντο ον, χάνει κάθε λογική έννοια της υπάρξεώς του, αν δεν διατηρήσει στο «είναι» του, τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Η αμαρτία είναι η μοναδική διασπαστική δύναμη, που χωρίζει και διακόπτει κάθε δεσμό με τον Θεό. Χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό, χωρίζει τον άγγελο και κάθε άλλο όν. Έτσι, απομακρύνοντας η αμαρτία τον άνθρωπο από τον Θεό, τον καταβυθίζει στη μωρία, στην χωρίς νόημα κατάσταση, στο θάνατο, στο διαβολισμό (στο κράτος του διαβόλου). Γι’ αυτό και ο φιλάνθρωπος Κύριος, ο Θεός Λόγος έγινε άνθρωπος και με την ένωση στον Εαυτό Του, της Θείας και ανθρώπινης φύσεως, «ασυγχύτως και αδιαιρέτως», καθάρισε την φύση μας από την αμαρτία, την παραφροσύνη, τον θάνατο και τον διάβολο.

Έτσι ο Θεάνθρωπος Κύριος πέρασε στη γη όλα τα μαρτύριά μας, έζησε όλες μας

Η δύναμη του 90ου Ψαλμού και ο Αγ.Γαβριήλ ο Ομολογητής

Κάθε λέξη του π. Γαβριήλ λειτουργούσε σαν φάρμακο για όλους, λαϊκούς και κληρικούς. 

Μια φορά οι μοναχοί που πήγαν να τον δουν, συζητούσαν καθ' οδόν περίπου τα εξής:
«Τι χάρη που έχουν οι μοναχοί και τι σπουδαίο είναι που ξέρουμε τη δύναμη του σταυρού και του 90ού ψαλμού, και μ' αυτά μπορούμε να πολεμάμε το κακό!». Μόλις μπήκαν στο κελί του Γέροντα και τους ευλόγησε, τους είπε με λύπη:
«Παιδιά μου, το πρωί που ξύπνησα, με εμπόδιζαν τα πονηρά πνεύματα. Ήθελα να κάνω το σταυρό μου και δεν μπορούσα. Τα χέρια μου ήταν δεμένα, αλλιώτικα θα τους έδειχνα εγώ! Με έπνιγαν τόσο, που δεν μπορούσα να πω τον 90ό ψαλμό.»
Ο ένας μοναχός ντράπηκε κι έσκυψε το κεφάλι του. 

Κι ο π. Γαβριήλ, συνέχισε:
— Αλλά με σκέπασε το έλεος του Θεού και τα πονηρά πνεύματα με άφησαν.
Με αυτόν τον τρόπο ο άγιος δίδαξε τους μοναχούς πως χωρίς το έλεος του Θεού ο άνθρωπος δεν μπορεί να καταφέρει από μόνος του τίποτα.

πηγή

Όσιος Νήφων εκ Λουκόβου Αργυροκάστρου ο Καυσοκαλυβίτης

Ο Όσιος Νήφων ήταν γιος Ιερέα και γεννήθηκε στο χωριό Λουκόβη του Αργυροκάστρου. Νεαρός στην ηλικία, εισήλθε στη Μονή του Μεσοποτάμου, όπου εκπαιδεύτηκε και χειροτονήθηκε ιερέας. Έπειτα αναχώρησε στο Άγιον Όρος, όπου στα όρια της Μεγίστης Λαύρας, αφού άλλαξε αρκετά κελιά, κατέληξε στα Βουλευτήρια και εκεί ασκήτευε περί το 1330 . 

Κατόπιν πήγε και κατοίκησε στη Μεταμόρφωση, αλλά επειδή έρχονταν πολλοί μοναχοί, έφυγε από τον τόπο εκείνο και πήγε σαν υποτακτικός στον Όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη. Μετά από μικρό χρονικά διάστημα και με την ευλογία του γέροντα του, εγκαταστάθηκε σε σπηλιά κοντά στα Καυσοκαλύβια, όπου με αυστηρή άσκηση πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. 
Έζησε συνολικά 96 χρόνια.Η μνήμη του τιμάται στις 14 Ιουνίου.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς Ἠπείρου τὸν γόνον καὶ τοῦ Ἄθωνος ὄρπηκα, καὶ τῶν ἱερέων τὴν δόξαν, τὸν θεόληπτον Νήφωνα, τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις ἱεροὶς ἀσκήσει γὰρ ὅσιων ἀρετῶν, οὐρανίων χαρισμάτων ἀξιωθεῖς, λαμπρύνει τοὺς κραυγάζοντας δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐκπληρούντι διὰ σου, πάντων τὰ αἰτήματα.

13 Ιουνίου 1960-Εύρεση λειψάνου Αγίου διακόνου Νικολάου και εικόνας της Παναγίας στην Θέρμη Λέσβου

  

Στις 13 Ιουνίου σαν σήμερα δηλαδή το 1960 βρέθηκαν το μολύβδινο εικόνισμα της Παναγίας και ο τάφος με τα λείψανα του διακόνου Νικολάου.  Επαληθεύθηκαν μέχρι κεραίας τα ενύπνια που είχε δει η Μαρία Τσολάκη για μεν το μνήμα του διακόνου Νικολάου είχε δει το εξής ενύπνιο στις 16 Νοεμβρίου του 1959:

 Ο άγιος Ραφαήλ αποκαλύπτει στη Μαρία Τσολάκη το όνομα του δεύτερου Κληρικού λέγοντας: "Εγώ δεν ήρθα μόνος μου εδώ. Ήρθα με τον Διάκονο Νικόλαο. Εδώ μαρτύρησε κι αυτός μαζί μου. Βρίσκεται θαμμένος στο προαύλιο της παλαιάς εκκλησίας τρία μέτρα αριστερά απ᾽ αυτήν". 

Στη συνέχεια την οδήγησε λίγα μέτρα πιο πέρα λέγοντάς της: "Εδώ δίπλα βρίσκεται μέσα στη γη ενταφιασμένος ο Διάκονος Νικόλαος" και σταύρωσε με τον σταυρό που βαστούσε στα χέρια του τη γη εμπρός τους. Με την τρίτη φορά άνοιξε το έδαφος και εμφανίστηκε ο σκελετός με κάθε λεπτομέρεια.

 Για το εικονισματάκι της Παναγίας μας είδε το εξής ενύπνιο τέλη Μαΐου του 1960: βλέπει στον ύπνο της ότι ανηφόριζε για τις Καρυές. Σε ένα σημείο κοντά στο εξωκλήσι βλέπει να κάθεται σε ένα υψωματάκι μια μαυροφόρα (την Παναγία μας). Ήταν συλλογισμένη και σκεπτική.

 Την ρωτά: "Γιαγιά, τι έχεις και κάθεσαι έτσι στεναχωρημένη; Έχασες το δρόμο; Θέλεις να σε βοηθήσω σε κάτι;".

 "Όχι κόρη μου, της απαντά. Κάθομαι εδώ, γιατί σ᾽ αυτό το σημείο βρίσκεται μέσα στη γη η εικόνα μου. Περπατάς, με πατάς και δε σκύβεις να με πάρεις".

 Και της δείχνει το ακριβές σημείο.

Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπουμε τους δύο εργάτες, ενώπιον του μνήματος του διακόνου Νικολάου, Δούκα Τσολάκη, σύζυγο της Μαρίας Τσολάκη, και Νικόλαο Ποδάρα που σκάψανε στα σημεία που τους υπέδειξε η Μαρία Τσολάκη και βρήκαν το μολυβδόβουλο και το μνήμα του διακόνου Νικολάου.
Οι δύο αυτές ευρέσεις ήταν που έπεισαν τον Μητροπολίτη της Μυτιλήνης Ιάκωβο Κλεόμβροτο για την θεόθεν προέλευση των ενυπνίων και των οραμάτων των απλών αυτών κατοίκων της Θερμής Λέσβου και ξεκίνησε πλέον την καταγραφή όλων των θαυμαστών περιστατικών που οδήγησαν τελικά στην επίσημη Αγιοκατάταξη των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης.

πηγή

Ζήτημα Τιμής!

Την Πίστη, την αλλοιώσαμε,

ήταν άλλωστε θέμα Χρόνου.

Την Πατρίδα, την πουλήσαμε,

ήταν ζήτημα Τιμής.

Την Ιστορία, την εκπορνεύσαμε,

ήταν σημείο Συνωστισμού.

Το Μέλλον, το απωλέσαμε,

ήταν συνέπεια του Παρελθόντος.

Τώρα μπορούμε ησύχως, να γυρίσουμε πλευρό στο κρεβάτι,

να στείλουμε θερμούς χαιρετισμούς, στην χαμένη Ιθάκη μας,

να γράψουμε στην άμμο, το ματωμένο Αύριο των μικρών παιδιών μας, 

να καληνυχτίσουμε τα φεγγαρόφωτα ονείρατα, των παιδικών μας χρόνων.

Το τέλος των ισμών,

ας γίνει η αρχή του Α και του Ω,

το βρεφικό μπουσούλισμα στον γλυκύ Εμμανουήλ!

Γιώργος Δ.Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Παύλο μου, θέλω να κλάψω!

Παύλο μου, θέλω να κλάψω!
-Να κλάψω για την θυσία σου πριν από 114 χρόνια! Θυσιάστηκες για την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μας!
-Να κλάψω για τους φίλους σου που έχασαν την ζωή τους για την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μας!
-Να κλάψω για τις γυναίκες εκείνες που υπέστησαν φρικτούς βιασμούς από τους κομιτατζήδες αλλά δεν πρόδωσαν την πατρίδα τους, την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ!
-Να κλάψω για τους χιλιάδες Έλληνες που έχασαν την ζωή τους για την Ελλάδα μας! 

Μιαν Ελλάδα που συμπεριλαμβάνει στα εδάφη της και την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μας! Σύμφωνα με τον Στράβωνα: Ἔστι μέν οὖν Ἑλλάς κααί ἡ Μακεδονία»!
-Να κλάψω από θυμό για όλους αυτούς που δεν αναγνώρισαν την θυσία σου!
-Να κλάψω για τα σύγχρονα Ελληνόπουλα που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να διδαχθούν την αληθινή Ιστορία, την Ιστορία αυτή που περιγράφει και την θυσία σας για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ!
-Να κλάψω για τους ανιστόρητους ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ που δεν δίστασαν, στον βωμό ξένων συμφερόντων, να ξεπουλήσουν την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ. ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ! Την Ελληνική Μακεδονία για την οποία, Παύλο μου, έδωσες την ζωή σου και άφησες ορφανά τα παιδιά σου αλλά και την πατρίδα μας.
-ΠΑΥΛΟ ΜΟΥ, μετά από 114 χρόνια κάποιοι "Έλληνες" πολιτικοί ΣΕ ΠΡΟΔΩΣΑΝ-ΜΑΣ ΠΡΟΔΩΣΑΝ.
Εύχομαι και προσεύχομαι ο Θεός να μας δικαιώσει

facebook

Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης...

 «Το Δημόσιο είναι πλακωμένο από δυο εκατομμύρια λίρες στερλίνες χρέος, άλλα τόσα ζητούν οι στρατιωτικοί, η γη είναι υποθηκευμένη εις τους Αγγλους δανειστάς, ανάγκη να την ελευθερώσομε με την ίδια απόφαση ως θα την ελευθερώσομε και από τα άρματα του Κιουτάγια και του Αιγυπτίου. 

- Δεν λυπούμαι, δεν απελπίζομαι, προτιμώ αυτό το σκήπτρο του πόνου και των δακρύων παρά άλλο. Ο Θεός μού το 'δωσε, το παίρνω∙ θέλει να με δοκιμάση. Είμαι από τη φυλή σας, εις ένα μνήμα μαζί με σας θα θαφτώ, ό,τι έχω, ζωή, περιουσία, φιλίες εις την Ευρώπην, κεφάλαια γνώσεων αποκτημένα από τόσα θεάματα και ακροάματα συμβάντων του κόσμου εις τας ημέρας μου τα αφιερώνω εις την κοινήν πατρίδα, ας υψώσω το μεγαλείον της, ώστε όποιος θελήσει δυσκόλως να το ταπεινώσει, στερεωμένο εις ρίζες αρετής είναι ακαταμάχητο.

 Εκάματε έργα πολεμικά αθάνατα. Βασιλείς και έθνη σάς επαίνεσαν, αλλά, πίστευσέ μου, διά πολυετίαν ακόμη η ζώνη του προδρόμου πρέπει να είναι στολισμός μας, όχι χρυσοΰφαντη χλαμύδα. [...] 

Κατεβαίνω πολεμιστής εις το στάδιον, θα πολεμήσω ως κυβέρνησις, δεν λαθεύομαι τον έρωτα των προνομίων που είναι φυτευμένος εις ψυχές πολλών, τα ονειροπολήματα των λογιωτάτων ξένων πρακτικής ζωής, το φιλύποπτο, κυριαρχικό και ανήμερο αλλοεθνών ανδρών. Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύη την καρδίαν μας, θεός ζηλότυπος μόνο το αίσθημα το ελληνικό∙ ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης».

Γ. Βαλέτα, «Τερτσέτη Απαντα - Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα», τόμος Γ', «Απόλογα για τον Καποδίστρια», σελ. 241-2


 Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει διαβάσει αυτά τα λόγια του Ιωάννη Καποδίστρια προς τον μετέπειτα δολοφόνο του Γεώργιο Μαυρομιχάλη και να μην έχει πυρποληθεί η συνείδησή του από συγκίνηση και πόνο για τον άδικο χαμό ενός αξεπέραστου κυβερνήτη, και να μην έχουν λυγίσει τα γόνατά του από την αίσθηση ενός βαρύτατου καθήκοντος. 

Ο Ιωάννης Καποδίστριας δέχτηκε στην Αίγινα το 1828 τον Μαυρομιχάλη, ο οποίος πήγε να τον επισκεφτεί, και εκείνος του περιέγραψε το μαύρο κι άραχλο παρόν της πικρής πατρίδας και το λαμπρό μέλλον που ήθελε να οικοδομήσει για λογαριασμό όλων μας. 

Με την τελευταία κομβική φράση «ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης» ξεκαθαρίζει μια και καλή το πώς πρέπει να χαρακτηρίζονται όλοι εκείνοι που σπεύδουν να ακούσουν πρόθυμα τι λένε οι ξένοι και στη συνέχεια τα εφαρμόζουν με μαθηματική ακρίβεια. Είναι αναμφίβολα προδότης όποιος «διαφημίζει» το «δίκαιο» των απόψεων και των αιτημάτων των ξένων προς τους Ελληνες, αντί να εκπέμπει προς το εξωτερικό το δίκαιο των Ελλήνων.
Πρότυπο

Τα ανθρωπάρια που παρακολουθούμε στα εξωνημένα ΜΜΕ να ντελαλίζουν τη «σοφία», τη «δικαιολογημένη» οργή και το «εύλογον» των αξιώσεων των ξένων σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων είναι απόγονοι του Εφιάλτη και θα καταστούν ομόσταβλοι του Ιούδα στα δυσώδη ιπποφορβεία των κατώτατων στρωμάτων της κολάσεως. Δεν είναι δυνατόν να ηχεί ως «θεμιτή» άποψη μια ελληνίδα φωνή που κοπρίζει βάρβαρα κελεύσματα σε εθνικό έδαφος. Ο Καποδίστριας, ένας άνθρωπος που είχε ασύγκριτη διεθνή και ευρωπαϊκή πείρα στη διαχείριση των κοινών και δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «αδαής επαρχιώτης» από τους Χατζηαβάτηδες του ευρωλιγουρισμού, διατύπωσε με μία φράση έναν μπούσουλα για το πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται οι φιλήκοοι των ξένων.

Το υπέροχο πρότυπο του Καποδίστρια θα έπρεπε να επηρεάζει καθοριστικά το πολιτικό, ηθικό και πνευματικό κριτήριο των Ελλήνων, και όχι πρόσωπα και καταστάσεις που δεν αντέχουν στην κριτική και προκαλούν από θυμηδία έως οργή και απογοήτευση στους έμφρονες πολίτες.
Τέλος, αυτή η μνημειώδης εξομολόγηση του θύματος προς τον μετέπειτα θύτη του θα πρέπει, όταν κάποτε εξελληνιστεί το κράτος, να αποτελεί διδακτέα ύλη στα σχολεία.

Κάθε νέος, μαθαίνοντας τον βίο και την πολιτεία του Καποδίστρια και διαβάζοντας τις μύχιες σκέψεις του, θα γνώριζε τι δρόμο θα όφειλε να ακολουθήσει στη συνέχεια του βίου του. Ολοι μας πρέπει να σημαδεύουμε ψηλά, για να μην πετυχαίνουμε τα πόδια μας...

Παναγιώτης Λιάκος

ΠΗΓΗ

Πολύτεκνη ελπίδα..!

Του Δημήτρη Γ.Μεταλληνού,εφημερίδα «Κέρκυρα Σήμερα».

Βιώνουμε μια δεκάχρονη κρίση, η οποία αντί να εκτονώνεται θεριεύει. Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά. Διαθέτουμε, τουλάχιστον, Εθνικό Όραμα; Διαθέτουμε Εθνικό Σχέδιο, για την Ελλάδα των επόμενων γενεών;

Ας επισκεφθούμε έναν άλλο ιστορικό λαό, που κατά τις προηγούμενες τρεις δεκαετίες πέρασε από την εθνική καταστροφή στην εθνική αναγέννηση. Μιλώ για τον ρωσικό λαό στη σύγχρονη μετακομμουνιστική περίοδό του.

Έναν Ορθόδοξο λαό στη συντριπτική του πλειονοψηφία, που έχει μάθει από τα λάθη του παρελθόντος να διεκδικεί - μέσα από το περήφανο εθνικά παρόν του - ένα λαμπρό και ένδοξο μέλλον. Αλήθεια, δεν αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες ο ρωσικός λαός; Δεν βιώνει την παγκόσμια οικονομική κρίση; Ασφαλώς και έχει απολέσει την (οικονομική) ποσότητα, αλλά διαθέτει πνευματική ποιότητα, που διαμορφώνεται από τα ανάλογα υψηλά πρότυπα, που προσφέρονται στον λαό και ιδιαίτερα στους νέους μέσω της παιδείας και των ΜΜΕ.

Στο πνεύμα αυτό ο ρώσος ηγέτης Β. Πούτιν, κατά την Παγκόσμια Ημέρα για τα παιδιά (!), παρέθεσε γεύμα στο Κρεμλίνο και βράβευσε (υπερ)πολύτεκνες οικογένειες, ενισχύοντας με τον τρόπο αυτό το «Τάγμα της Δόξας της Οικογένειας». Αξίζει να βρείτε στο διαδίκτυο την ομιλία του προς τους πολύτεκνους συμπατριώτες του και να συγκινηθείτε ή να … μειδιάσετε, ανάλογα με τις πνευματικές προϋποθέσεις που ο καθένας μας διαθέτει. 

Καταθέτω ενδεικτικά ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:
«…Οικογένειες σαν τις δικές σας, μεγάλες και γεμάτες γενναιόδωρη γονική αγάπη, ενσωματώνουν αιώνες παραδόσεων ενσυναίσθησης και καλοσύνης, αποδεικνύοντας μέσω του παραδείγματός τους, ότι δεν υπάρχουν εμπόδια για την επιθυμία να ενεργήσετε εποικοδομητικά και να κάνετε το καλό προσφέροντας φωτεινά παραδείγματα σε όσους θέλουν να σας ακολουθήσουν. Η φροντίδα των παιδιών και η παροχή βοήθειας για την πλήρη ανάπτυξη των ικανοτήτων τους είναι ένα από τα βασικά κίνητρα που προωθούν τους ανθρώπους, τις οικογένειες και την κοινωνία εν γένει…».

 Διαβάζοντας τα λόγια του ρώσου ηγέτη, σκεφτόμουν τις δικές μας αντιοικογενειακές πολιτικές και τα σαθρά πρότυπα, που προβάλλονται κατά κόρον από τα ΜΜΕ. Παιδοκτόνοι, πατροκτόνοι, συζυγοκτόνοι, εξωσυζυγικές σχέσεις, σεξουαλική ενδοοικογενειακή κακοποίηση, παιδεραστές, ενδοοικογενειακές συγκρούσεις, διαζύγια κι άλλες οικογενειακές ανωμαλίες. Η εν λόγω αρνητική προβολή έχει ως συνέπεια τη διασπορά φόβου, ιδιαίτερα προς τους νέους, οι οποίοι εκπαιδεύονται μέσα από αντιπρότυπα. Γιατί, να μην προβάλλονται ταυτόχρονα και με μεγαλύτερη ένταση τα υγιή πρότυπα, δηλ. (όμορφες) οικογένειες που αγωνίζονται μέσα σε μια προβληματική κοινωνία, να περισώσουν την οικογενειακή συνοχή και ευτυχία; Διότι υπάρχουν πολλές ευλογημένες οικογένειες, που αντιμετωπίζουν ενωμένες τον οικονομικό και πνευματικό πόλεμο. Τεκμηριώνεται, μάλιστα, ιστορικά, ότι αυτές οι οικογένειες τελικά διαμορφώνουν το κοινωνικό μας μέλλον, αντίθετα από τους εγωπαθείς και μοναχικούς αποδομητές της…

Η σχέση με τόν Θεό - Μία ''προσωπική'' υπόθεση

 Πριν λίγο καιρό ήμουν παρών στό ξέσπασμα ενός ανθρώπου. Άρχισε να κατηγορεί την εκκλησία και να λέει τα κλασικά: οι παπάδες μας κλέβουν, οι δεσποτάδες μας θέλουν στην άγνοια υποταγμένους, μας κοροϊδεύουν, μας εκμεταλλεύονται, εγώ αλλιώς τον φανταζόμουν το Θεό. Μάλιστα, για να στηρίξει όλο αυτά τα παράπονά του έφερε και παραδείγματα πολύ ορθά....Και μ'έβαλε σε σκέψεις. Πολλές σκέψεις. 

 Να εκμυστηριευτώ μερικές...

 Κάνουμε πάντα το λάθος να βλέπουμε τα σφάλματα των παπάδων, των δεσποτάδων και αμέσως λέμε: Να, αυτός έκανε αυτό. Και ποιο είναι αμέσως το συμπέρασμα που βγάζουμε; Άρα, καλά κάνω κι εγώ που δεν πάω στην εκκλησία.

 Δηλαδή, αμέσως βγάζουμε τον εαυτό μας απ'την εξίσωση, επειδή κάπου, κάποτε, κάποιος έκανε συγκεκριμένο σφάλμα. Και ξεχνάμε ότι ο Θεός είναι υπόθεση όχι του παπά που έκλεψε, αλλά του καθενός μας προσωπικά. Η πίστη είναι βίωμα.
Είναι εμπειρία προσωπική, μυστική, εσωτερική. Είναι σχέση με το Θεό. Και σε μια τόσο προσωπική σχέση δε χωράνε ενέργειες ή παραλείψεις τρίτων. Για παράδειγμα, όταν ερωτευτείς, δε σε νοιάζει τίποτε άλλο παρά το ερώμενο πρόσωπο. Βλέπεις το πρόσωπο αυτό παντού και πάντα.

 Είμαστε πολύ εύκολοι στο να κατακρίνουμε. Αλλά, είδαμε ποτέ τα δικά μας σφάλματα; Είδαμε ποτέ το δοκάρι στο δικό μας μάτι; Του έφταιγε ο παπάς που έκανε κάτι. Γιατί όχι; Και εκείνος άνθρωπος σαν και σένα και μένα δεν είναι; Ας

Ο Άγιος όμως δεν με ξέχασε και τον ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για αυτό!

Προς Δόξα Θεού σας γράφω το παρακάτω που είναι προσωπική εμπειρία για να δοξάσουμε όλοι για άλλη μια φορά το Θεό. Είναι μεγάλο και ίσως κουραστείτε κάποιοι να το διαβάσετε, αλλά νομίζω ότι αξίζει το κόπο.

ΥΓ 1. Για τους πρωταγωνιστές της ιστορίας η νοσηλεύτρια είναι η κυρία Φύλλια που μένει στο Βύρωνα. Oi δύο Ορθοπεδικοί ξέρουν ποιοί είναι και τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.
ΥΓ 2. Ο Διευθυντής της Ορθοπεδικής ήταν ο Παναγιώτης Κράλης ( Παίδων) Για κάποια ψυχή που εργάζεται εκεί έβαλα και δεύτερη υποσημείωση.

Ο Κύριος βρίσκεται πάντα κοντά μας, ακόμα και όταν νομίζουμε ότι ήμαστε μόνοι μας. Το ίδιο και οι Άγιοι που μας παρακολουθούν άγρυπνα την κάθε στιγμή και τρέχουν να μας βοήθησουν όταν τους χρειάζόμαστε.
Υπήρξαν και αυτοί άνθρωποι, μαρτύρησαν για τον Κύριο και τώρα πρεσβεύουν για όλους εμάς που παλευούμε καθημερινά με τους πειρασμούς και τις αδυναμίες μας. Χαρη στην πρεσβεία της Παναγίας μας και των Αγίων μας ο Κύριος μας δείχνει ακόμα το έλεος Του .

Τον Άγιο Λουκά τον γνώρισα τo 2008. Μέχρι τότε δεν ήξερα την υπαρξή του. Μπήκε με μυστηριώδη τρόπο στην ζωή μου. Είμαι και εγώ μια από τις χιλιάδες δούλες του Κυρίου μας που ευεργετήθηκε και θεραπεύτηκε μέσω του Αγίου μας!
Όταν γνώρισα τον Άγιο Λουκά υπέφερα από φριχτούς πόνους στο δεξί πόδι. Η καλύτερη μου φίλη μου μίλησε για τον Αγιο Λουκά το Ρωσο τον ιατρό. Προσευχόμουν σε όλους τους Αγίους για να καλυτερεύσει το πόδι μου. Άκουσα μεν για τον Άγιο, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Το μαρτυριό μου συνεχίζονταν με τον πόνο να έρχεται και να φεύγει. Ο γιατρός είχε δώσει κάποια θεραπεία η οποία όμως δεν με βοηθούσε . Υπήρξαν μέρες που ήταν αδύνατο να πάω την Κυριακή στην εκκλησία γιατί ήμουν στο κρεβάτι από πόνους. Κάποια Κυριακή που αισθάνθηκα καλύτερα, συνάντησα μια ευλαβή κυρία στην εκκλησία που πήγαινα. Ξέροντας την κατάσταση με το πόδι μου καθώς τελείωνε η λειτουργία έβγαλε και μου έδωσε μια εικόνα λέγοντάς μου :
'' Αύτή η εικόνα είναι θαυματουργή. Ο Άγιος είναι θαυματουργός και ήταν γιατρός. Να προσεύχεσαι και θα σε βοηθήσει!''

Κοίταξα την εικόνα να δω ποιός άγιος είναι και με έκπληξη έιδα τον Αγιο Λουκά

Συσσωρεύτηκε τόση πολλή κακία...

 

Συσσωρεύτηκε τόση πολλή κακία, ώστε θα έρθει η ώρα το καλό να θριαμβεύσει πάνω στο κακό. Και τότε θα ξεσπάσει η Φοβερή αστραπή της Οργής του Θεού από τη μία άκρη του ουρανού μέχρι την άλλη άκρη. Με αυτό το τρόπο θα εμφανιστεί για να κρίνει ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.

Άγιος Λουκάς Κριμαίας

H γάρ δύναμίς μου έν ἀσθενείᾳ τελειοῦται

Β Κορ. 12,9

«καὶ εἴρηκέ μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ.

 Και ο Κυριος μου είπε· “σου αρκεί η χάρις μου· διότι η δύναμίς μου φαίνεται ολοένα και τελειοτέρα μέσα εις την ανθρωπίνην αδυναμίαν με τα μεγάλα και θαυμαστά έργα που κατορθώνει”. 

Με πολύ μεγάλην εσωτερικήν γλυκύτητα και ευχαρίστησιν θα καυχώμαι περισσότερον δια τας ασθενείας μου, ώστε να μένω έτσι εις την ταπεινοφροσύνην, δια να κατοικήση εις εμέ η δύναμις του Χριστού. 

Λουκάν τον νέον άγιον…τον ένδοξον Ανάργυρον…ανευφημήσωμεν πάντες

π.Γεωργίου Δορμπαράκη

 “Ο άγιος Πατήρ ημών Λουκάς ο νέος ήταν από την πόλη Κερτς της Χερσονήσου της Κριμαίας της Ρωσίας. 

 Ο πατέρας του ονομαζόταν Φέλικας Στανισλάβοβιτς κι ήταν Ρωμαιοκαθολικός στην πίστη, κι η μητέρα του Μαρία Δημητρίεβνα κι ήταν πιστή ορθόδοξη. Γεννήθηκε το 1877. Πολλές φορές βρέθηκε κοντά στα άγια λείψανα των οσίων της Λαύρας του Κιέβου, όπου και έλαβε τα σπέρματα της θείας χάρης, τα οποία και αύξησε πολύ στην καρδιά του.

 Όταν μεγάλωσε σπούδασε την επιστήμη των ιατρών στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου, στην οποία και αρίστευσε με τις επιδόσεις του. Έπειτα νυμφεύτηκε την Άννα Βασιλίγιεβνα, με την οποία απέκτησε τέσσερα τέκνα. Όταν πέθανε πρόωρα η γυναίκα του, χειροτονήθηκε ιερέας και μετά από λίγο επίσκοπος, αφού κάρηκε προηγουμένως μοναχός και έλαβε το όνομα Λουκάς, αφήνοντας το προηγούμενο Βαλεντίνος. 

 Ως ιατρός και ιεράρχης ενισχύθηκε από τη θεία χάρη και ομολόγησε με θάρρος το όνομα του Χριστού ενώπιον δικαστικών βημάτων και αθέων ανδρών. Πέρασε αρκετό χρόνο από τη ζωή του στις φυλακές και υπέστη για την πίστη του διωγμούς και μαρτύρια, χωρίς να δειλιάσει καθόλου μπροστά στις απειλές και τα μηχανήματα του αρχεκάκου εχθρού. Ζώντας ο μακάριος πότε στη μία και πότε στην άλλη πόλη, λόγω της κατ᾽ αυτού μανίας των διωκτών αθέων, ως επίσκοπος στήριξε θεοφιλώς το πλήρωμα του λαού στις επισκοπές Τασκένδης, Ταμπώφ και Συμφερουπόλεως της Κριμαίας και αλλού, ενώ ως ιατρός διέσωσε από τον θάνατο σε πάρα πολλούς τόπους της Ρωσίας πολλούς αρρώστους. 

 Του χάρισε ο Θεός και στην επίγεια ζωή, αλλά και μετά τον θάνατό του να ενεργεί υπερφυσικές δυνάμεις. Κοιμήθηκε εν ειρήνη στη Συμφερούπολη το 1961, αφήνοντας φήμη αγίου Ιεράρχου, σοφού ιατρού και ανυποχώρητου ομολογητή της ορθόδοξης πίστεώς μας”.

  Ο άγιος Λουκάς ο νέος δεν είναι μόνον ότι έζησε πολύ κοντά στην εποχή μας, φανερώνοντας κι αυτός, όπως και πλήθος άλλων βεβαίως, ότι το Πνεύμα του Θεού ενεργεί σε κάθε εποχή εξίσου με τις παλαιές, αρκεί να βρει το κατάλληλο έδαφος της καρδιάς, αλλά και ότι υπήρξε μέγας επιστήμονας, διεθνούς φήμης και ακτινοβολίας, τόσο που οι μελέτες και τα συγγράμματά του πάνω σε θέμα ιατρικής θεωρούνται ορόσημα και πρωτοποριακά ακόμη και στις ημέρες μας, όπου η ιατρική και οι άλλες επιστήμες έχουν προχωρήσει πάρα πολύ λόγω των αλμάτων που έχει γίνει στην τεχνογνωσία.

  Κι όμως! Για την Εκκλησία μας, εκείνο που προέχει δεν είναι φυσικά η επιστημοσύνη του και το λαμπρό μυαλό του – αξιοσημείωτα πράγματι ως τάλαντα του Θεού - αλλά η αγιότητά του, με την οποία βοήθησε παρηγορητικά πάρα πολύ τους ανθρώπους που συναναστράφηκε, όπως και τους ανθρώπους της κάθε εποχής, αφού ανήκοντας πια στη θριαμβεύουσα Εκκλησία, έχει την παρρησία εκείνη ενώπιον του Θεού, ώστε να μεσιτεύει για κάθε άνθρωπο, που προσέρχεται εν πίστει σ᾽ εκείνον και τα άγια λείψανά του.

  Κι αυτήν την προτεραιότητα της αγιωσύνης του επισημαίνουμε και στην ελληνική ακολουθία του αγίου, ποίημα του εξαιρέτου υμνογράφου της Εκκλησίας μας αρχιμανδρίτου τότε που την εποίησε, Μητροπολίτου τώρα Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ Φραγκάκου. 

Ο υμνογράφος δεν υποβαθμίζει ασφαλώς τη μεγαλοφυΐα του αγίου στον τομέα τον ιατρικό. Χωρίς να παραλείπει κάποιες αναφορές σ᾽ αυτήν, επιμένει όμως στις κατά Θεόν αρετές του, στην μαρτυρική ομολογία της πίστεώς του, στο χάρισμα της θαυματουργίας του. Και δικαίως: ο υμνογράφος κινείται θεολογικά, έχοντας ως κριτήριο το στοιχείο της αγιότητας, που μένει εις τον αιώνα, και όχι τα επίγεια και φυσικά προσόντα, τα οποία και παρέρχονται αλλά και μπορεί να καταστρέψουν τον άνθρωπο, αν δεν τα διαχειριστεί κατά το θέλημα του Θεού.

Έτσι π.χ. διαβάζουμε και ακούμε: ῾Γνωρίζοντας καλά την επίγεια, θύραθεν, σοφία, άγιε, θέλησες να γνωρίσεις την ιερή αλήθεια του Χριστού᾽(῾Σοφίαν την θύραθεν επιγιγνώσκων καλώς, ηθέλησας, άγιε, την ιεράν του Χριστού γνωρίσαι αλήθειαν᾽) (κάθισμα Όρθρου).

 

Ξεχύθηκε, θεόφρον, η ιατρική σου χάρη σε όλη τη Ρωσία και έγινες ιατρός των νοσούντων, συγχρόνως όμως και χρημάτισες αρχιερέας αγιότατος, Συμφερουπόλ῾εως και Κριμαίας και άλλων πόλεων, και φάνηκες άριστος ποιμενάρχης των λογικών προβάτων της Εκκλησίας του Χριστού᾽

(῾Εξεχύθη, θεόφρον, η ιατρική σου χάρις επί πάσαν την Ρωσίαν, και γέγονας ιατρός των νοσούντων, άμα δε και χρηματίσας Αρχιερεύς εννομώτατος, Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, και άλλων πόλεων, ώφθης ποιμενάρχης άριστος των λογικών προβάτων της Εκκλησίας του Χριστού᾽) (ιδιόμελο αντιφώνου όρθρου). 

 Ο π. Ιωήλ διακρίνει τον πνευματικό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε ο άγιος Λουκάς ο νέος τις όποιες τιμές του απονέμονταν λόγω των ιατρικών γνώσεών του και της προσφοράς του στην πατρίδα του, όπως για παράδειγμα το βραβείο Στάλιν το 1946. Δέχτηκε μεν το βραβείο, αλλά δεν υπερηφανεύτηκε καθόλου, γιατί είχε τη συναίσθηση πως ό,τι έκανε, το έκανε, ευρισκόμενος απλώς πάνω στο καθήκον του ως χριστιανός. Γιατί; Διότι δεν έμενε στα πρόσκαιρα, όπως είπαμε, αλλά στα αιώνια του Θεού. 

῾Σε εξύψωσαν στη γη οι άνθρωποι, αλλά έμεινες ταπεινός,Λουκά,γιατί ζήλεψες