Υπήρξαν πολλοί που αψήφησαν το ''φίμωμα'' του Θεού στη Σοβιετική Ένωση.

 Ο Λένιν, απηυδισμένος από την πεισματική άρνηση του ρωσικού λαού να υιοθετήσει τον αθεϊσμό με τη θέληση του κατά φυσικό τρόπο μετά τη Ρωσική Επανάσταση, τον επέβαλε, υποστηρίζοντας -σε μία επιστολή του Μάρτη του 1922- ότι η «παρατεταμένη χρήση της βαναυσότητας» ήταν το αναγκαίο μέσο για την επίτευξη του επιθυμητού στόχου.

  Μία περαιτέρω διακριτική εφαρμογή αυτής της ασφαλούς προσέγγισης κατά τη σταλινική περίοδο εξασφάλισε ότι ο επίσημος αθεϊσμός της Σοβιετικής Ένωσης δεν θα στιγματιζόταν από καμία ατυχή παλινδρόμηση στην επικράτεια της θρησκευτικής πίστης. Η έκδοση της Pravda του Δεκεμβρίου του 1927 -τουτέστιν, του ιδεολογικού εντύπου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης- διαπόμπευσε τη θρησκεία ως τον ταξικό εχθρό του προλεταριάτου και του σοσιαλισμού. Έπρεπε να εξαλειφθεί.

Παρ' όλα αυτά, δεν θα πρέπει να νομίσουμε ότι η κρατική επιχείρηση κατά της θρησκευτικής πίστης και πρακτικής ήταν πλήρως αποτελεσματική. Ο Στάλιν, είναι γνωστό ότι εξαγριώθηκε από την αποτυχία του Συνασπισμού των Στρατευμένων Αθέων να καταπνίξουν τη θρησκευτική πίστη, ειδικά στις αγροτικές περιοχές, οι οποίες παρέμειναν πεισματικά αφοσιωμένες στην παλαιά πίστη. 

Το 1937, ο εν λόγω συνασπισμός υποχρεώθηκε να παραδεχτεί ότι κατά πάσα πιθανότητα σχεδόν το ένα τρίτο του αστικού πληθυσμού και τα δύο τρίτα του αγροτικού πληθυσμού στη Σοβιετική Ένωση ήταν ακόμη ενεργοί θρησκευόμενοι. Είκοσι χρόνια μετά την Επανάσταση, ο Θεός ήταν ακόμη μία ζωντανή πραγματικότητα στην καθημερινότητα των περισσότερων κατοίκων.Υπήρξαν πολλοί που αψήφησαν το φίμωμα του Θεού στη Σοβιετική Ένωση.

(Alister McGrath, "Το λυκόφως του αθεϊσμού", εκδ. Ουρανός, σελ. 226,227)