Το δικό μας θέλημα να γίνεται και δεν βαριέσαι.

Τρέχουμε να δούμε Εικόνες που δακρύζουν, αλλά δεν ρίχνουμε ούτε ένα δάκρυ για τις δικές μας αμαρτίες.

​Ψάχνουμε χαρισματικούς Γεροντάδες για να μας πούνε το μέλλον, λες και είναι καφετζούδες, αλλά για πνευματική ζωή ούτε λόγος.

​Πηγαίνουμε στην εξομολόγηση, αλλά έτσι και δεν μας αρέσει ο κανόνας ή η συμβουλή του Πνευματικού, φύγαμε για άλλον! Το δικό μας θέλημα να γίνεται και δεν βαριέσαι.

​Τρέχουμε σε μεγάλα προσκυνήματα, κάνοντας χιλιόμετρα, αλλά δεν κάνουμε τον κόπο να περπατήσουμε μέχρι την πόρτα του διπλανού μας,να τον διακονήσουμε, να του προσφέρουμε μια στάλα βοήθεια, να του πούμε μια κουβέντα.

​Κοινωνούμε κάθε μέρα το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, αλλά μένουμε στην ουσία Α-κοινώνητοι.

​Καταλήξαμε να λατρεύουμε έναν «Χριστούλη» που τον κόψαμε και τον ράψαμε στα μέτρα μας τον στήσαμε σε ένα βάθρο και τον προσκυνούμε, μα στην ουσία προσκυνούμε το ΕΓΩ μας και κάθε τι που βολεύει τον εγωισμό μας, κάνοντας στην άκρη τον Χριστό του Ευαγγελίου. Γιατί ο Χριστός μας ζητάει σταύρωση του εγώ... κι αυτό μάς «χαλάει την πιάτσα».

πηγή