Η Μεγάλη Κομμουνιστική «Κωλοτούμπα»: Από την Απάθεια του Συμφώνου στην Όψιμη Αντίσταση του 1941

Η στάση των κομμουνιστικών κομμάτων της Ευρώπης απέναντι στη γερμανική εισβολή και την επέκταση του Άξονα κατά την περίοδο 1939–1941 καθορίστηκε καθολικά από τις γεωπολιτικές σκοπιμότητες της Σοβιετικής Ένωσης και την υπογραφή του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Ως πειθαρχημένα μέλη της Κομιντέρν, τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα βρέθηκαν εγκλωβισμένα σε μια βαθιά ιδεολογική και εσωτερική αντίφαση.

Ενώ μέχρι τότε πρωτοστατούσαν στον αντιφασιστικό αγώνα, η ανάγκη διαφύλαξης της σοβιετογερμανικής φιλίας τα
ανάγκασε να υιοθετήσουν μια γραμμή παθητικότητας, ουδετερότητας ή και ανοιχτής καταδίκης της αμυντικής προσπάθειας των ίδιων των χωρών τους, τις οποίες
χαρακτήριζαν «μαριονέτες του αγγλογαλλικού ιμπεριαλισμού».

Αυτή η κοινή, διεθνής τροχιά απείχε από τις εθνικές πραγματικότητες και ανατράπηκε με απόλυτο και ταυτόχρονο τρόπο για ολόκληρη την ήπειρο μόνο την 22α Ιουνίου 1941, όταν η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στην ΕΣΣΔ, δίνοντας το σύνθημα για την καθολική μετάβαση των κομμουνιστών στην ένοπλη εθνική αντίσταση.

Ελλάδα (Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας - ΚΚΕ)
Η αρχική αντίδραση (Το Πρώτο Γράμμα):
Τον Οκτώβριο του 1940, αμέσως μετά την ιταλική εισβολή, ο φυλακισμένος γενικός γραμματέας του κόμματος, Νίκος Ζαχαριάδης, δημοσίευσε το περίφημο «πρώτο γράμμα» του. Με αυτό καλούσε τον ελληνικό λαό να πολεμήσει στο μέτωπο υπό την ηγεσία της δικτατορίας Μεταξά, χαρακτηρίζοντας τον πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό και αντιφασιστικό.

Η επέμβαση της Μόσχας και η εσωτερική σύγχυση:
Η γραμμή αυτή ήρθε σε πλήρη αντίθεση με τη διεθνή κατεύθυνση της Κομιντέρν, η οποία επέβαλλε τη διατήρηση του Συμφώνου
Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Λόγω της βαθιάς παρανομίας και της διάσπασης της ηγεσίας (Κεντρική Επιτροπή έναντι της ελεγχόμενης από την Ασφάλεια «Προσωρινής Διοίκησης»), το κόμμα περιήλθε σε ιδεολογικό χάος. Ο ίδιος ο Ζαχαριάδης
αναγκάστηκε να αναθεωρήσει με δεύτερο και τρίτο γράμμα.

Η έμπρακτη στάση και η ρητορική (1940–1941):
Η επίσημη «Καθαρή» Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ
ευθυγραμμίστηκε τελικά με τη Μόσχα, καταγγέλλοντας τον ελληνοϊταλικό πόλεμο ως «ιμπεριαλιστικό» και «τυχοδιωκτισμό του Μεταξά». Χαρακτήριζε τα ελληνικά στρατεύματα στην Αλβανία ως όργανα του βρετανικού ιμπεριαλισμού και ζητούσε
ξεχωριστή ειρήνη με την Ιταλία. Κατά τη γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941, το κόμμα παρέμενε διαλυμένο και απείχε από την οργάνωση ένοπλης άμυνας κατά των Ναζί.

Η αλλαγή:
Η καθολική στροφή σημειώθηκε την 22α Ιουνίου 1941, με την εισβολή του Χίτλερ στην ΕΣΣΔ. Λίγες ημέρες μετά, τον Ιούλιο του 1941, η 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ κάλεσε σε καθολικό αντιφασιστικό αγώνα, γεγονός που οδήγησε στην ίδρυση του ΕΑΜ τον Σεπτέμβριο του 1941 και του ΕΛΑΣ στη συνέχεια, μετατρέποντας το κόμμα στην κυρίαρχη δύναμη της Εθνικής Αντίστασης.

Μεγάλη Βρετανία (Κομμουνιστικό Κόμμα Μεγάλης Βρετανίας - CPGB)
Η αρχική αντίδραση:
Τον Σεπτέμβριο του 1939, ο γενικός γραμματέας του κόμματος, Χάρι Πόλιτ, τάχθηκε υπέρ του πολέμου της Βρετανίας εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας χαρακτηρίζοντάς τον «αντιφασιστικό αγώνα».

Η επέμβαση της Μόσχας:
Η Κομιντέρν παρενέβη αμέσως και επέπληξε την ηγεσία. Το κόμμα αναγκάστηκε να αποπέμψει τον Πόλιτ και να αλλάξει γραμμή μέσα σε λίγες ημέρες.

Η έμπρακτη στάση: Το βρετανικό κομμουνιστικό κόμμα ξεκίνησε μια έντονη αντιπολεμική εκστρατεία. Κατήγγειλε τη βρετανική κυβέρνηση, διοργάνωσε απεργίες σε πολεμικές βιομηχανίες και εξέδωσε μανιφέστο καλώντας σε «ειρήνη με τη Γερμανία», με αποτέλεσμα η βρετανική κυβέρνηση να απαγορεύσει την εφημερίδα τους (Daily Worker) το 1941 ως επιζήμια για την εθνική άμυνα.

Βέλγιο (Κομμουνιστικό Κόμμα Βελγίου - PCB)
Η έμπρακτη στάση:
Κατά τη γερμανική εισβολή και κατοχή του Βελγίου το 1940, το κόμμα ακολούθησε αυστηρά τη γραμμή της ουδετερότητας. Η επίσημη εφημερίδα τους (La Voix du Peuple) κυκλοφορούσε
νόμιμα με την έγκριση των ναζιστικών αρχών κατοχής.

28η Οκτωβρίου 1940: Το πρωινό που η Ελλάδα ξύπνησε εμπόλεμη, μέσα από την πένα του Σακελλάριου

Τις πρώτες ημέρες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, ο Αλέκος Σακελλάριος αποτύπωνε στην εφημερίδα «Ασύρματος» την αγωνία και τον ενθουσιασμό μιας χώρας που ξύπνησε μέσα στις σειρήνες:

''Το παρατεταμένο ουρλιαχτό της σειρήνας έγινε το τραγικό ξυπνητήρι μας.
Η ειρηνική Ελλάδα ξύπνησε τη Δευτέρα το πρωί εμπόλεμη.

Ο κακός και ύπουλος γείτονάς μας, ο νικητής των γυμνών Αιθιόπων και ο ¨ηρωικός¨ τορπιλητής της αγκυροβολημένης ¨ΕΛΛΗΣ¨, θέλησε να πατήσει το θρασύδειλο πόδι του στα ιερά χώματα της Ηπείρου, χώματα που τα έχει ποτίσει, τα έχει αγιάσει το ένδοξο αίμα χιλιάδων Ελλήνων.

Δεν ήταν ποτέ δυνατόν, εμείς, οι απόγονοι ενός Λεωνίδα, ενός Κολοκοτρώνη, και ενός Κανάρη, να μην απαντήσουμε στη βαριά προσβολή, με τον τρόπο που απαντήσαμε.
Το ελληνικό τσαρούχι –τύφλα να έχουνε οι μηχανοκίνητες φάλαγγες μπροστά του- όρμησε και πάλι ακάθεκτο προς τη νίκη!
-Αέραααα...

ΟΧΙ» — Ένα τραγούδι για την ελευθερία, την ενότητα και τη δύναμη της ελληνικής ψυχής!

 

🎵 ΣΤΙΧΟΙ Μέσα στη νύχτα, πριν χαράξει, ήρθε ένα μήνυμα βαρύ. Ζητούσαν δρόμο απ’ την Ελλάδα και του Έλληνα υποταγή. Μα τούτη η γη θυμόταν χρόνια Πέρσες, κατακτητές, σκλαβιά, κι όσες φορές κι αν την πληγώσαν, σηκώθηκε ξανά ψηλά.

Η Σιωπή του Πραιτωρίου και η Αυγή της Ψυχής...

Υπήρξε μια νύχτα γεμάτη βαριά σκιά κάτω από τους θόλους του Πραιτωρίου, εκεί όπου η δικαιοσύνη ζυγίστηκε σε λάθος πλάστιγγες. Ο σύζυγός της, ο Πόντιος Πιλάτος, έπλυνε τα χέρια του μπροστά στο πλήθος, παραδίδοντας στο πάθος των ανθρώπων τον Αθώο. Όμως η Κλαυδία Πρόκλα, η γυναίκα που είχε ταράξει τον ύπνο της με προφητικά οράματα και αγωνίες, είχε ήδη δει αυτό που τα μάτια των πολλών δεν άντεχαν να αντικρίσουν: το φως της Αλήθειας. 

 Καθώς τα χρόνια κυλούσαν και η σκιά της ιστορίας βάραινε τη ζωή του Πιλάτου ,οδηγώντας τον σε έναν φρικτό και τραγικό επίλογο, η ψυχή της Πρόκλας τραβούσε έναν άλλο δρόμο.

Είναι νοημοσύνη να γνωρίζεις την αλήθεια... και σοφία να ξέρεις πότε να την πεις..!!!

Λέγεται ότι τρεις άνθρωποι καταδικάστηκαν σε εκτέλεση με την γκιλοτίνα, και ήταν: ένας θεολόγος, ένας δικηγόρος και ένας φυσικός.

Ήρθε η σειρά του θεολόγου πρώτα, έβαλαν το κεφάλι του κάτω από την γκιλοτίνα, και μετά τον ρώτησαν:
«Έχεις κάποια τελευταία λέξη που θα ήθελες να πεις;»
Και είπε:
«Ο Θεός... Ο Θεός... Ο Θεός... είναι αυτός που θα με σώσει.»
Μετά έριξαν την γκιλοτίνα, και μόλις έφτασε στο κεφάλι του, σταμάτησε ξαφνικά!
Εκπλάγηκαν όλοι, και είπαν:
«Αφήστε τον ελεύθερο, γιατί είπε τη λέξη του Θεού!»
Και έτσι, σώθηκε ο θεολόγος.

Μετά ήρθε η σειρά του δικηγόρου, έβαλαν το κεφάλι του κάτω από την γκιλοτίνα και τον ρώτησαν:
«Έχεις κάποια τελευταία λέξη;»
Και είπε:
«Εγώ δεν γνωρίζω τον Θεό όπως τον γνωρίζει ο θεολόγος, αλλά γνωρίζω τη δικαιοσύνη... η δικαιοσύνη... η δικαιοσύνη είναι αυτή που θα με σώσει.»
Μετά έριξαν την γκιλοτίνα, αλλά σταμάτησε κι αυτή πριν φτάσει στο κεφάλι του!
Εκπλάγηκαν ξανά οι άνθρωποι και είπαν:
«Αφήστε τον δικηγόρο ελεύθερο, γιατί η δικαιοσύνη μίλησε!»
Και σώθηκε ο δικηγόρος.

Και τέλος, ήρθε η σειρά του φυσικού.

Τα δάκρυα του Αποστόλου και το αίμα του Μάρτυρος είναι η δόξα, η σωτηρία και το καύχημα της Θεσσαλονίκης!

 ΠΙΣΤΕΥΩ ~ ΟΜΟΛΟΓΩ ~ ΜΑΡΤΥΡΩ Αυτή ήταν η ζωή του Αγίου Δημητρίου !

Ο Άγιος Παύλος πότισε τη Θεσσαλονίκη με τα δάκρυά του,Ο Δημήτριος την πότισε με το αίμα του.
Τα δάκρυα του Αποστόλου και το αίμα του Μάρτυρος είναι η δόξα, η σωτηρία και το καύχημα της Θεσσαλονίκης!
Ας υμνήσουμε κι εμείς τον στρατιώτη του Χριστού, τον Μυροβλύτη Άγιο και ανδρείο Μεγαλομάρτυρα, Δημήτριο τον Στρατηγό, Υπηρέτη του Δημιουργού και Θεού.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

πηγή

...Πατρίδα του ἦταν ἡ Θεσσαλονίκη, ὁ ἔνδοξος τόπος μας χάρη σ᾿ αὐτὸν τὸν ἴδιο, περισσότερο φημισμένη ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες πόλεις, καὶ ὑπερέχει ἀπὸ ὅλες σὲ ὅλα, γιὰ ὅσα ἐγκωμιάζεται μιὰ πόλη, πολὺ περισσότερο ὅμως γιατὶ ἔχει πολιοῦχο τὸ μάρτυρα...

Εγκωμιαστικός λόγος εις τον άγιον και πανένδοξον μεγαλομάρτυρα του Χριστού, Δημήτριον (Συμεών μοναχός και φιλόσοφος)
 

Συγχωρέστε με αλλά αυτός εδώ σας γλίτωσε από τον σεισμό..!

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος †

Όταν ήρθε μέσα στους άλλους σεισμολόγους, στη Θεσσαλονίκη και ένας Τούρκος εθελοντής σεισμολόγος. Ξέρετε τι είπε;Έδειξε τον άγιο Δημήτριο!
-Συγχωράτε λέγει αυτός σας εγλίτωσε!
Τούρκος!Το είπε αυτό στην Θεσσαλονίκη…
Δεν ξέρω εάν το είπανε οι άλλοι. Οι θρησκευόμενοι. Αυτός το είπε.
Δηλαδή από αυτά που είδε. Από αυτά που του λέει η επιστήμη του.
Συγχωράτε και έδειξε τον άγιο Δημήτριο. Αυτός σας εγλίτωσε!Καταλάβατε;

Ο Θεός εν τη αγάπη του επιτρέπει να σείεται ενίοτε το κρεβάτι μας.
Μήπως καταλάβουμε ότι δεν είμεθα στα πόδια μας.
Και εάν θέλει Αυτός στεκόμαστε στα πόδια μας διαφορετικά δεν στεκόμαστε στα πόδια μας. Είναι παράξενα πράγματα τα οποία μας στα συγχέει η επιστήμη.
Η οποία πιστεύει στην φύση και στους νόμους της φύσεως χωρίς να πιστεύει σε Αυτόν ο οποίος δημιούργησε τη φύση και τους νόμους της φύσεως.

Ο Δαβίδ εν τη εξάρση του είπε: «Ο θεμελιών τήν γήν επί την ασφάλειαν αυτής ου σαλευθήσεται».
Την θεμελιώνει να μην σαλευτεί Αυτός όμως είναι ο οποίος είπε επίσης, ότι: «ο επιβλέπων επί την γήν και ποιών αυτήν τρέμειν ο απτόμενος των οραίων και καπνίζονται»
Πότε είπε αλήθεια;
Στην πρώτη που είπε ότι την ασφάλισε και δεν κουνιέται;
Η την δεύτερη που την βλέπει και τρέμει στο αγρίεμα που θα την δει;
Και στις δυό φορές είπε αλήθεια.Τη δείχνει δια αυτού;
Ότι είναι στο χέρι του Θεού, να κουνηθεί η να μην κουνηθεί.

Ὥριμον ὡς βότρυν σε μάκαρ Χριστός, θείας ἐξ ἀμπέλου δρεψάμενος...

«Ὥριμον ὡς βότρυν σε μάκαρ Χριστός, θείας ἐξ ἀμπέλου δρεψάμενος, ἐναποθλίβει, Μαρτυρίου τοῖς ληνοῖς· τὸ καταῤῥεῦσαν γλεῦκος δέ, μύρου θείαν βρύσιν εἰργάσατο.»

Δ' Ωδή του Κανόνα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου

Σαν ώριμο τρυγώντας σε Δημήτριε σταφύλι από του Σώματός Του το αμπέλι το πνευματικό,στου μαρτυρίου σου το πατητήρι απόσταγμα ο Χριστός εκβλύζει,μεταποιώντάς το σε μύρου θεϊκό κρουνό.                                       πηγή 

Εκεί όπου πέρασε η λόγχη, αναδύεται ευωδία. Εκεί όπου φάνηκε ο θάνατος, η πίστη μαρτυρεί τη ζωή.

[...]Ο Άγιος Δημήτριος δεν αρνήθηκε τον Κύριό του μπροστά στην απειλή του θανάτου. Παρέμεινε πιστός, ακόμη κι όταν η ομολογία της πίστεώς του τον οδήγησε στο μαρτύριο. Οι λόγχες διαπέρασαν το σώμα του, αλλά δεν μπόρεσαν να λυγίσουν την ψυχή του. Η ανθρώπινη βία άγγιξε τη σάρκα του, όχι όμως την ελεύθερη παράδοσή του στην αγάπη του Θεού.
Και τότε η λόγχη του μαρτυρίου γίνεται για εμάς κάτι περισσότερο από ένα ιστορικό γεγονός. Γίνεται μια γέφυρα που μας οδηγεί στον Γολγοθά, εκεί όπου η λόγχη άνοιξε την πλευρά του Εσταυρωμένου Χριστού.
Από την πληγωμένη πλευρά του Κυρίου ανέβλυσε αίμα και ύδωρ. Η Εκκλησία βλέπει σε αυτό το γεγονός ένα βαθύ σημείο του μυστηρίου της σωτηρίας, μια μαρτυρία της αγάπης του Θεού που προσφέρεται στον άνθρωπο μέχρι τέλους.

Ο Χριστός δεν απάντησε στο μίσος με μίσος ούτε στη βία με εκδίκηση. Πάνω στον Σταυρό, μέσα στην απόλυτη ταπείνωση, φανέρωσε τη δύναμη μιας αγάπης που δεν καταργείται από τον πόνο. Η λόγχη δεν έγινε η τελευταία λέξη της ζωής Του. Η τελευταία λέξη ανήκει στην Ανάσταση.

Ο Άγιος Δημήτριος, μιμούμενος το Πάθος του Κυρίου του, έγινε μάρτυρας αυτής της αγάπης. Το μαρτύριό του δεν εξισώνεται με τη μοναδική λυτρωτική θυσία του Χριστού· αποτελεί, όμως, ομολογία πίστεως και ελεύθερη προσφορά ολόκληρης της ύπαρξής του στον Εσταυρωμένο και Αναστημένο Κύριο.
Κι εγώ, μπροστά σε αυτή τη μαρτυρία, αναρωτιέμαι: πόσες λόγχες κρατώ μέσα μου χωρίς να το καταλαβαίνω;

Τη λόγχη της πικρίας, όταν αρνούμαι να αφήσω πίσω μου όσα με πλήγωσαν. Τη λόγχη της υπερηφάνειας, όταν δεν βρίσκω το θάρρος να ζητήσω συγγνώμη. Τη λόγχη της κατάκρισης, όταν κρίνω έναν άνθρωπο χωρίς να γνωρίζω τον αγώνα του. Και κάποτε, τη λόγχη της σιωπής, όταν δεν σωπαίνω από αγάπη, αλλά για να τιμωρήσω με την απουσία μου.

Πόσο εύκολα θυμάμαι τις πληγές που δέχθηκα και πόσο δύσκολα αντικρίζω εκείνες που προκάλεσα.

Μπροστά στον Σταυρό, όμως, δεν μπορώ να κρυφτώ πίσω από δικαιολογίες. Ο Χριστός γνωρίζει όχι μόνο τις αδικίες που υπέμεινα, αλλά και τις αδικίες που διέπραξα· όχι μόνο τις στιγμές που πόνεσα, αλλά και εκείνες που έγινα αιτία να πονέσει κάποιος άλλος.

Δεν τελειώνουν όλα στον πνευματικό και στην εξομολόγηση.

  Η ουσία είναι πώς θα ενεργήσεις όταν βγεις από το εξομολογητήριο. Πολλοί αδερφοί μας νομίζουν ότι επειδή πήγαν σε έναν καλό πνευματικό και εξομολογήθηκαν θα αλλάξει η πνευματική τους ζωή αυτόματα χωρίς οι ίδιοι να κάνουν τίποτα απολύτως. Σου λένε: «Έχω τον τάδε γέροντα, οπότε είμαι μια χαρά». Ο πνευματικός και ο τρόπος που θα εξομολογηθώ είναι μόνη η αρχή. Μετά χρειάζεται δουλειά, άσκηση και πνευματική καλλιέργεια. Χωρίς κόπο πνευματική ζωή δεν υπάρχει.

  Αν ο πνευματικός σου δώσει κάποιες κατευθύνσεις και συμβουλές αλλά εσύ τις γράψεις στα παλιά σου τα παπούτσια, δεν θα βρεις πνευματική προκοπή. Αντίθετα η εξομολόγηση θα καταντήσει μια κουβέντα χωρίς περιεχόμενο και θεραπεία.

Για να πούμε μερικά παραδείγματα: Αν ο γυμναστής σου πει να κάνεις κάποιες ομάδες ασκήσεων κι εσύ δεν τις κάνεις, τότε δεν αρκεί ο καλός γυμναστής, το καλό γυμναστήριο και τα υπερσύγχρονα όργανα. Καλά είναι όλα αυτά, αλλά χωρίς προσωπική προσπάθεια δεν γίνεται τίποτα. Το ίδιο και με τον διαιτολόγο. Αν μου γράψει μια δίαιτα αλλά εγώ δεν την τηρήσω, τότε δεν θα δω αποτέλεσμα και στο τέλος μάλιστα ίσως τον κατηγορήσω που δεν έχασα κιλά, ενώ υπεύθυνος θα είμαι εγώ ο ίδιος.

 Συνειδητός εκκλησιασμός, προσευχή ως διάλογος και σχέση, νηστεία γενικά των παθών, των εθισμών και σε ό,τι με σκοτώνει, Θεία Κοινωνία, μελέτη και γενικά πνευματική καλλιέργεια στην καθημερινότητα είναι τα εργαλεία ώστε να αρχίσω να μπουσουλάω στην πνευματική ζωή και να ωριμάζω μέρα με τη μέρα με τη χάρη του Θεού. 

Και προσοχή! Όλα τα παραπάνω δεν χωρίζονται μεταξύ τους. Το λέω αυτό διότι υπάρχουν αυτοί που λένε: 

«Νηστεύω αλλά δεν κοινωνάω»,

Η φυγή δεν είναι δειλία. Πολλές φορές είναι η καλύτερη διδασκαλία ή η καλύτερη προστασία[Κυριακή Στ΄Λουκά]

Αφού ο Ιησούς θεράπευσε τον δαιμονισμένο στη Χώρα των Γαδαρηνών και αφού οι δαίμονες μπήκαν σε μια αγέλη χοίρων - που παρανόμως βοσκούσαν οι κάτοικοι της περιοχής - και η οποία έπεσε μετά στον γκρεμό και πνίγηκε, οι κάτοικοι εκείνοι του ζήτησαν να απομακρυνθεί από την περιοχή τους.

Και ο Χριστός τι έκανε; Απλά, έφυγε. Άφησε τους Γαδαρηνούς στο σκοτάδι της αμαρτίας τους αφού δεν ήθελαν οι ίδιοι να αλλάξουν τρόπο ζωής και να σωθούν. Μπήκε στο πλοίο και έφυγε, αφήνοντας όμως τον θεραπευμένο από τα δαιμόνια άνθρωπο, να διηγείται τι συνέβη ώστε να υπάρχει μια ακόμα ευκαιρία μετάνοιας σε εκείνους τους ανθρώπους.

Η φυγή του Ιησού μας θυμίζει δύο ιστορίες από τους Πατέρες της Ερήμου. 

Η πρώτη αφορά τον Όσιο Αρσένιο τον Μέγα, ο οποίος αν και αξιωματούχος του παλατιού που έχαιρε μεγάλης εκτίμησης, άκουσε μετά από προσευχή μια φωνή να του λέει "Αρσένιε, φεύγε και σώζου". Ο όσιος δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά και πήρε τον δρόμο για την έρημο. 

Συγκίνηση κατά την πρώτη θεία λειτουργία στην οικία του οσίου Παϊσίου στην Κόνιτσα

Μέσα σε κλίμα συγκίνησης και κατάνυξης έγινε η πρώτη θεία λειτουργία στο υπό διαμόρφωση παρεκκλήσιο του Οσίου Παϊσίου εντός της πατρικής του οικίας στην Κόνιτσα.
Ιερούργησε ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Αλέξιος, ο οποίος ανέφερε ότι το Παρεκκλήσι αυτό θα λειτουργειται τακτικά.
Σκοπός του Σεβασμιωτάτου, ο οποίος ιδιαιτέρως ευλαβείται τον όσιο Παϊσιο και θεωρεί τη ζωή του αξιομίμητη, είναι να γίνει η οικία του Αγίου τόπος προσευχής, λατρείας και πνευματικής ενίσχυσης για τους πιστούς.

Στην πρώτη αυτή θεία λειτουργία δεν ήταν λίγοι οι πιστοί που συγκεντρώθηκαν, καθώς στην Κόνιτσα, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια ο Άγιος Παΐσιος δεν έχουν σβήσεις οι αναμνήσεις από τη βιωτή του.
Άλλωστε και το ότι μόνασε στη Μονή Στομίου επί τετραετία (1958-1962) είναι ένα άλλο ακόμη στοιχείο που τον συνδέει με την Κόνιτσα.
Οι μνήμες είναι ζωντανές στην περιοχή. Το πως έφτασε στην Κόνιτσα και εγκαταστάθηκε εκεί η οικογένειά του τα έχει αφηγηθεί ο ίδιος ο Άγιος.

«Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΣΤΑΣΙΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΕΩΣ»(Κυριακή ΣΤ'Λουκά)

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:«Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΣΤΑΣΙΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΕΩΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-10-2000]

Ο Κύριος, αγαπητοί μου, μαζί με τους μαθητάς Του κατέπλευσε με πλοιάριο απέναντι από τη Γαλιλαία, ανατολικά, στην περιοχή των Γεργεσηνών. Τα Γέργεσα ή Γάδαρα, ήταν πόλις της Δεκαπόλεως της Παλαιστίνης και κατοικούσαν εκεί κυρίως Έλληνες. Μη σας κάνει εντύπωση. Λέγεται μάλιστα ότι αυτοί οι Έλληνες εκεί ήσαν επίγονοι εκ των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι γνωστό πού πέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος και το στράτευμά του έμεινε σκορπισμένο από δω και από εκεί, εγκατεστάθησαν οι άνθρωποι κ.λπ. Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ζωή των κατοίκων ήταν απρόσεκτη· αφού μάλιστα έτρεφαν χοίρους, πράγμα που απαγορευόταν βεβαίως στους Εβραίους. Έτσι ακόμη μπορούμε να κατανοήσουμε και την παρουσία δαιμονιζομένων ανθρώπων.

Ωστόσο η πόλις αυτή έδειξε μία αρνητική στάση στον Κύριό μας. Και μάλιστα ζήτησαν να απομακρυνθεί ο Κύριος από την πόλη τους, να φύγει. Ευγενώς μεν, αλλά να φύγει. Και ευγενώς διότι εφοβούντο από ό,τι είδαν. Είναι μία θλιβερή στάση που διαρκώς επαναλαμβάνεται στην Ιστορία και γι' αυτό πρέπει να σταθεί για μας παράδειγμα, για μας τους Έλληνες, ένα παράδειγμα προς αποφυγή.

Ο Κύριος διερχόταν την έρημο της περιοχής των Γεργεσηνών, όταν κάποια στιγμή είδαν μπροστά τους κάποιον άνθρωπο από εκείνη την πόλη. Ήταν σαφώς δαιμονισμένος άνθρωπος. Πρέπει ωστόσο να διακρίνουμε -και θα ήταν μεγάλο λάθος αν δεν το διακρίναμε- τον δαιμονισμό από την τρέλα. Άλλο είναι ο τρελός και άλλο ο δαιμονισμένος. Θυμάμαι κάποτε που είχα επισκεφτεί εγώ ένα δαιμονισμένο νέο στο σπίτι του, μου είπε τι έχω μέσα στην τσάντα μου, στον χαρτοφύλακά μου. Και τι βιβλίο είχα και στη σελίδα εκείνη την α σελίδα τι έγραφε! Ο τρελός αυτά δεν τα ξέρει. Τα ξέρει όμως ο δαιμονισμένος άνθρωπος, διότι του υπαγορεύεται ό,τι νομίζει ο διάβολος και συνεπώς έτσι μας δίνει την εικόνα αυτή.

Ο άνθρωπος αυτός, μας πληροφορεί ο ιερός Ευαγγελιστής, είχε προ πολλού χρόνου δαιμόνια πολλά. Ιματισμό δεν φορούσε. Σε σπίτι δεν έμενε. Αλλά στους θολωτούς τάφους- έτσι μπορούμε να εννοήσουμε πώς έμενε στους τάφους εκείνης της περιοχής. Ήταν τάφοι, όπως ακριβώς ήταν και ο τάφος του Λαζάρου και του Χριστού. Δηλαδή τάφοι σκαλισμένοι μέσα σε βαθουλώματα, σε βράχους κ.λπ. Δεν ήταν δηλαδή τάφοι υπόγειοι. Οπότε εκεί μπορούσε κανείς πράγματι κάποιος να πάει να μείνει.

Ήταν δε ο φόβος και ο τρόμος των διερχομένων από την περιοχή εκείνη, όπως μας το λέγει αυτό άλλος Ευαγγελιστής. Τον έδεναν με αλυσίδες, αλλά τις έσπαζε και έφευγε πάλι προς την έρημο. 

Όταν τον ρώτησε ο Κύριος ποιο είναι το όνομά του, αυτός απάντησε: «Λεγεών». Λεγεών είναι το ρωμαϊκό σύνταγμα που αποτελείται από 6.000 στρατιώτες. Δηλαδή σήμαινε πλήθος δαιμόνων. «Αυτό είναι το όνομά μου. Πλήθος δαιμόνων». Φυσικά μίλησε ένας δαίμων, εξ ονόματος και των άλλων δαιμόνων. Και οι δαίμονες ζήτησαν αν ο Κύριος τούς φυγάδευε, διότι αντελήφθησαν τη δύναμη του Χριστού, να μην τους στείλει στον Άδη, καλύτερα, στην κόλαση, στην άβυσσο, αλλά στους χοίρους, εκείνους που εκεί γύρω έβοσκαν.

 Και ο Κύριος τούς είπε: «Πηγαίνετε». «Αυτό ζητάτε. Πηγαίνετε». 

Βλέπετε εδώ ο Κύριος πραγματοποιεί τη θέληση των δαιμόνων. Βέβαια είναι μία θέληση κατά παραχώρηση. Δεν είναι μία θέληση κατ’ ευδοκίαν. Μην ξεχνάμε τα δύο αυτά θελήματα του Θεού. Το κατά παραχώρηση και το κατά ευδοκίαν. Και τότε οι δαίμονες έφυγαν από τον άνθρωπο αυτόν, πήγαν στους χοίρους, που ήσυχοι και ήρεμοι έβοσκαν εκεί στην ακρολιμνιά, δαιμονίστηκαν οι χοίροι και τότε έπεσαν όλοι οι χοίροι μαζί, ένα κοπάδι δύο χιλιάδων, μέσα στη λίμνη και πνίγηκαν.

Οι βόσκοντες, οι χοιροβοσκοί κατατρόμαξαν κυριολεκτικά. Έφυγαν και απήγγειλαν οι χοιροβοσκοί στους Γεργεσηνούς το γεγονός. Ότι αυτό και αυτό συνέβη. Εκείνοι βγήκαν από την πόλη τους να δουν τα ανατρέξαντα, τι συνέβη. Τους κατέλαβε μόλις είδαν ένας φόβος απίστευτος· που δεν ήξεραν πώς να κινηθούν. Γιατί από τη μια έβλεπαν τους πνιγμένους χοίρους - δεν μπορούσαν αυτό να το αρνηθούν- και από την άλλη έβλεπαν αυτόν τον πρώην συμπατριώτη τους βέβαια, δαιμονισμένο, να κάθεται παρά τους πόδας του Ιησού σωφρονών και ιματισμένος. Δεν μπορούσαν ούτε το ένα να αρνηθούν, ούτε το άλλο, αγαπητοί μου, να αρνηθούν. Κι όταν η πόλις όλη βγήκε και είδε τα διατρέξαντα, τότε, όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Λουκάς «ἠρώτησαν αὐτόν ἅπαν τό πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο». Τον παρακάλεσαν τον Κύριο, δεν το έκαναν με το ζόρι, σου λέει, «εδώ πράγματα υπερφυσικά υπάρχουν», πώς λοιπόν να κινηθούν με το ζόρι;

 «Σε παρακαλούμε, Κύριε, φύγε από εδώ».

Αλήθεια, γιατί φοβήθηκαν; Υπάρχουν, αγαπητοί μου, δύο στάσεις στον φόβο μπροστά στον Θεό. 

Ο Γέροντας Μελέτιος Καψαλιώτης

Του Αρχιμ. Αντίπα Νικηταρά

πρ. Πατριαρχικού Εξάρχου Πάτμου,Δρ. Θεολογίας

 O Γέροντας Μελέτιος Καψαλιώτης, κατά κόσμον Ζαχαρίας Κυραλάκης ήταν ἕνας μεγάλος Ἀγωνιστής τῆς Ὀρθοδοξίας μας

Γεννήθηκε στήν Ἁγιοτόκο Κρήτη , στίς 14 Νοεμβρίου 1931 , στό μαρτυρικό Μαγαρικάρι Δήμου Φαιστοῦ , Ἠρακλείου Κρήτης πού βεβηλώθηκε και καταστράφηκε ὁλοσχερῶς καί ἀπό τούς Τούρκους καί ἀπό τούς Γερμανούς .
Ἀνατράφηκε μέ το ἦθος καί τό ὗφος τῆς πολυθαυμάστου Κρήτης ,μετέχων στήν ζῶσα ὀρθόδοξη λειτουργικὴ παράδοσή της.

Ὄμως ὁ πόθος γιά τήν ἀπόλυτη μόνωση καί ὁλοκληρωτική ἀφοσίωση στόν Χριστό, τόν ὁδηγεῖ , ὅταν ὁλοκληρώνει τίς στρατιωτικές του ὑποχρεώσεις νά ἐγκαταλείψει κρυφά τό χωριό του καί νά ἐγκαταβιώσει στό Περιώνυμο Ὅρος τῆς Χάριτος , στο Ἅγιον Ὅρος , ἀφήνοντας πίσω του «τήν ματαία τοῦ κόσμου ζωή».

Ἠ οἰκογένειά του εἶχε χάσει τά ἴχνη τοῦ Ἀναχωρητοῦ και ἀνησυχοῦσε . Ἐντοπίστηκε ὅμως ἀπό γνώριμό του ἱερέα στό Ἅγιον Ὅρος και ἔτσι πληροφορήθηκε ἡ οἰκογενειά του ὅτι ζεῖ και μονάζει .
Ἔκτοτε κατέβαινε στο χωριό του και ἔβλεπε τούς δικούς του, ἐπιδρῶντας και καθοδηγῶντας πνευματικά συγγενεῖς και συντοπίτες. Ὑπάρχουν ἄπειρες μαρτυρίες τῶν χαρισμάτων του καί τῆς πνευματικῆς του ἀρωγῆς στόν γενέθλιο τόπο του.

Ὁ Μακαριστός ὅταν ἀναχώρησε γιά τό Ἅγιον Ὄρος προσέγγισε τήν ἱερά μονή Κουτλουμουσίου λόγω τοῦ παραδοσιακοῦ αὐστηροῦ ἀσκητικοῦ Της πολίτευματος ἀλλά και τῆς πολυποίκιλότητας και τῆς σημαντικῆς λειτουργικῆς των εξαρτημάτων της, Κελλιών, Καλύβων καί Ησυχαστηρίων.Θά προσέλθει στην Μονή μαζί με τον πνευματικό του ἀδελφό, πατέρα Φίλιππο.

Τούς δύο ὑποψήφιους μοναχούς ἀνέλαβε προσωπικά ὁ ἐγνωσμένης πνευματικότητος καὶ ἁγιότητος Γέροντας Μακάριος Ἱερομόναχος.
Ὁ Γέροντας Μακάριος ἐτέλεσε ἄμεσα τήν εἰς Μοναχόν κουρά τους (Μοναχική Κουρά μικροῦ Ἀγγελικοῦ Σχήματος), ἐξαιτίας τῆς μεγίστης λειψανδρίας τῆς ἱερᾶς Μονῆς.
Ὅπως χαρακτηριστικά ἔλεγαν οἱ Πατέρες , εἶχαν να κάνουν ρασοευχή εἴκοσι χρόνια. Κατόπιν και μέ τό πέρας δύο ἐτῶν θά γίνει Μεγαλόσχημος τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου.
Ὁ Γέροντάς του, προεῖδε την κοίμησή Του καί τοῦ εἶπε χαρακτηριστικά:«Ὅταν σέ κάνουμε Μεγαλόσχημο, θά ἀναχωρήσω παιδί μου»

Ὁ Ἀγωνιστής Μελέτιος θά παραμείνει στήν Μονή τῆς Μετανοίας του ὀκτώ συναπτά ἔτη. Κατόπιν μέ εὐλογία θα ἀναχωρήσει για τήν Ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὄρους , στόν ἄρρητο καί ἀκαταμέτρητο τόπο τοῦ Ἀναχωρισμοῦ.
Ἐκεῖ θά ἀσκητεύσει σέ δώδεκα Κελλία, στά ἀπόκρημνα εὐλογημένα Καρούλια , στό Κάθισμα τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου και στίς Βίγλες.
Το 1978 θα φύγει για τούς Ἁγίους Τόπους ,Ἱεροσόλυμα,Ραϊθώ ,Σινᾶ ,ὅπου και θα παραμείνει εἰκοσιεπτά μῆνες.

Ἀπό την ασκητική καί τήν ποιμαντική Του παλαίστρα ἔχουμε να ἐπισημάνουμε τά ἐξῆς:

• Διακόνησε τόν Ὅσιο Πατέρα ἡμῶν Τύχωνα τόν Μεγάλο Ἀσκητή, τόν καί Πνευματικό Πατέρα τοῦ Ἁγίου Παϊσίου.

• Συνδεόταν καί συναναστρεφόταν μέ τόν Ἄγιό μας Παΐσιο καί ὅταν ὁ Ἄγιος Παΐσιος προσεβλήθη στά Καρούλια ἀπό τήν ἄκρως ἐπικίνδυνη τότε, ἀλλά καί μεταδοτική ἀσθένεια τῆς φυματίωσης ,χωρίς νά ὑπολογίσει τίποτα, ἔτρεξε μέ αὐταπάρνηση καί ἀγάπη νά Τόν διακονήσει καί νά Τόν περιθάλψει.

• Ἦταν μέγας βιαστής τοῦ ἐαυτοῦ του κάνοντας καθημερινά τρεῖς χιλιάδες μετάνοιες. Τίς μετάνοιες, τίς συνόδευε ἡ ἀπρόσκοπτη ἐργασία , ἡ τήρηση τῆς νοερᾶς προσευχῆς, καθώς καί ἡ παράλληλη παράθεση χωρίων ἀπό τά ἱερά Εὐαγγέλια. Χαρακτηριστικό δέ τοῦ Γέροντος, ἦταν οἱ νυχθημερόν μνημόνευση μέ προσευχές καί μετάνοιες τῶν ὀνομάτων ἀσθενῶν καί ἐμπεριστάτων πού ζητοῦσαν βοήθειά του.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟΜΙΩΤΙΣΣΑΣ

Η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας στην Μονή Στομίου.Δέν εἶ­ναι γνω­στή ἡ ἀ­κρι­βής χρο­νο­λο­γί­α τῆς εἰ­κό­νας. Ἡ ἐ­πι­λο­γή ὡ­στό­σο τοῦ χώ­ρου τῆς ση­με­ρι­νῆς Ἱ. Μο­νῆς, ἡ πα­ρα­μο­νή της σ’ αὐ­τήν καί ἡ δι­ά­σω­σή της ἀ­πό τούς Ναζί τόν Αὔ­γου­στο τοῦ 1943 ἀ­νά­γον­ται σέ θαυ­μα­στή ἐ­πέμ­βα­ση τῆς ἴ­διας τῆς Κυ­ρί­ας Θεοτόκου.

Στήν χάρη της ἀποδίδονται ἀρκετά θαύματα καί κατά τόν καιρό τῆς ἀνακαίνισης τῆς Ἱ.Μονῆς ἀπότόν Ὅσιο Παΐσιο, ἀλλά καί θαυμαστές ἰάσεις ἀσθενῶν.

Ἡ ζωντανή παρουσία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στήν ζωή τῆς Ἱ. Μονῆς πιστοποιεῖται καί ἀπό τό ἀκόλουθο περιστατικό: Δύο εὐλαβεῖς γυναῖκες ἀπό τήν Κόνιτσα, βοηθοῦσαν στήν καλλιέργεια τοῦ κήπου. Ἕνα βράδυ, μετά τό Ἀπόδειπνο, πῆγαν στόν Ξενώνα καί ἔπεσαν νωρίς νά κοιμηθοῦν. Ξύπνησαν ὅταν ἄκουσαν νά χτυπᾶ τό σήμαντρο. Βγῆκαν ἔξω ἀπό τό δωμάτιο. Εἶδαν τόν Γέροντα [Παΐσιο] νά βγαίνει ἀπό τό κελλί του καί μάλιστα τίς εἶπε:
«Εὐλογημένες, δέν σᾶς εἶπα νά μήν χτυπᾶτε τήν νύχτα τό σήμαντρο;».

Μέ ἀπορία ἀπάντησαν ὅτι αὐτές δέν ἔκαναν κάτι τέτοιο, καί συγχρόνως βλέπουν μιά γυναίκα νά ἐξαφανίζεται μέσα στήν Ἐκκλησία. Τήν εἶδαν ἀπό τό πλάι, δηλαδή ἀπό τόν ὦμο καί κάτω, τό χέρι της καί τό μαφόριο. Ἦταν ἡ Παναγία, πού ἡ νυχτερινή ἐπίσκεψή της ἀναγγέλθηκε μέ τό αὐτόματο χτύπημα τοῦ σημάντρου.

Ὁ Γέροντας, ἐνῶ μέχρι τότε μιλοῦσε δυνατά, ὕστερα, ἀπό εὐλάβεια καί δέος ἔκανε σιωπηλά νόημα στίς δύο γυναῖκες νά πᾶνε στό δωμάτιό τους, καί ὁ ἴδιος μπῆκε στό κελλί του.

ΠΗΓΗ

Μόνιμα θύματα οι Χριστιανοί καθημερινα σε όλο τον κόσμο απο αυτη την διαβολική θρησκεία...

πηγή

Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Ιορδανία...
7 νεκροί και πολλοι τραυματίες...Νέοι μαρτυρες του Χριστου...
Μόνιμα θύματα οι Χριστιανοί καθημερινα σε όλο τον κόσμο απο αυτη την διαβολική θρησκεία...

Η ιστορία της Εκκλησίας μας είναι διαχρονικά συνδεδεμένη με τη μαρτυρία και το μαρτύριο. Από τους πρώτους αιώνες μέχρι και τις μέρες μας, σε διάφορα σημεία της γης, πιστοί καλούνται να βιώσουν τη δοκιμασία και να πληρώσουν βαρύ τίμημα για την αφοσίωσή τους στον Χριστό. Η πίστη μας, ωστόσο, δεν τρέφεται από το μίσος, αλλά από την ελπίδα της Αναστάσεως και τη δύναμη της αγάπης που νικά τον θάνατο.
Δεόμεθα στον Κύριο της ζωής και του ελέους:
* Να αναπαύσει τις ψυχές των κεκοιμημένων αδελφών μας εν χώρα ζώντων.
* Να χαρίσει ταχεία θεραπεία και ανάρρωση στους τραυματίες.
* Να δίνει ουράνια παρηγορία, δύναμη και ειρήνη στις οικογένειες και σε όλους τους Χριστιανούς της Ιορδανίας.
Είμαστε πνευματικά δίπλα τους, ενωμένοι στην προσευχή. Αιώνια η μνήμη των μαρτύρων αδελφών μας

πηγή

Οι επτά Νεομάρτυρες που δολοφονήθηκαν μέσα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Ιορδανία

 Είχαν προσέλθει στον οίκο του Θεού με καρδιές γεμάτες ευλάβεια και συντριβή.

Κάτι ανεξόφλητα γραμμάτια...

Έβαλες υπογραφή, υπογραφές αμέτρητες σε κάτι ψιλά γραμματάκια που ούτε καν μπορείς να τα διαβάσεις χωρίς τα γυαλιά σου…Ε αυτά είναι γνωστά, τα υπογράφουν όλοι σου λέει ο κύριος Διευθυντής…μην ανησυχείτε…είναι οι όροι της σύμβασης του δανείου σας για την αγορά του νέου σας αυτοκινήτου…

 Για τα επόμενα …6 χρόνια εσείς φροντίστε απλά να υπάρχει διαθέσιμο ποσό στον λογαριασμό σας και κάντε και μια πάγια εντολή να μην χρειάζεται κάθε λίγο και λιγάκι να έρχεστε στην τράπεζα, θα λαμβάνονται αυτόματα τα χρήματα…

 Και έφτασε κάποτε η πολυπόθητη τελευταία δόση αφού πάντοτε, δόξα τω Θεώ, υπήρχε διαθέσιμο ποσό…Και εξοφλήθηκε και το τελευταίο γραμμάτιο…Σκέψου αν εσύ μετά από 6 χρόνια συγκινήθηκες που ξόφλησες, πόσο συγκίνηση νιώθει ένας που επί 30 χρόνια κάθε μήνα φρόντιζε να υπάρχει διαθέσιμο υπόλοιπο για τη δόση του σπιτιού, που επιτέλους είναι δικό του…

Καμιά υποχρέωση πλεόν, κανένα γραμμάτιο διαμαρτυρημένο που λέγανε παλιά…τίποτα σφραγισμένο τίποτα το εκτελεστό…Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν άφησες και καμιά φήμη κακοπληρωτή…αυτό κι αν είναι σπουδαίο…να την κουβαλάς και να μην σου επιτρέπεται να ξαναδανειστείς…Μακριά από μας…

 Ας έρθει τώρα η αγία μεταστρεψιμότητα, να γίνουμε όλοι μας ευθύς αμέσως, όσοι είμαστε τούτη τη στιγμή συντονισμένοι στα ουράνια ραδιοκύματα, οφειλέτες…Και ας θυμηθούμε κάποια άλλα γραμμάτια που έχουμε αφήσει ακόμα ανεξόφλητα…

Αμετανόητες και ανεξομολόγητες πράξεις…Να συντρέχουν αυτά τα δυο. Μετάνοια και εξομολόγηση. Όχι μετανοημένοι ανεξομολόγητοι και αμετανόητοι εξομολογημένοι..

«Τί σοί ἐστιν ὄνομα; ῾Ο δέ εἶπε: Λεγεών»(ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ Λουκά)

ΓΝΩΣΤΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς σημερινῆς Κυριακῆς, (Λουκ. 8, 30) τό ὁποῖο ἡ ᾽Εκκλησία μας τό ἐπαναφέρει καί μέσω τοῦ ἁγίου Ματθαίου ἄλλη Κυριακή, προκειμένου προφανῶς νά τονισθεῖ ἡ κεντρική ἀλήθεια τῆς πίστεως ὅτι ὁ Κύριος ἦλθε στόν κόσμο «ἵνα λύσῃ τά ἔργα τοῦ διαβόλου». ῾Ο Κύριος συγκεκριμένα πηγαίνει στή χώρα τῶν Γεργεσηνῶν, ὅπου ἔρχεται ἀντιμέτωπος μέ τή φοβερή κατάσταση πού εἶχαν δημιουργήσει σ᾽ ἕναν ταλαίπωρο ἄνθρωπο τά δαιμόνια, τόν ὁποῖο καί ἀπαλλάσσει ἀπό τήν καταδυναστεία τους, γιά νά ὁδηγηθεῖ τελικῶς αὐτός σέ δοξολογική ἀνάληψη ἱεραποστολικοῦ ἔργου. Ὁ διάλογος μάλιστα πού διαμείβεται μεταξύ τοῦ Κυρίου καί τοῦ δαιμονισμένου ἀνθρώπου εἶναι ἐξόχως ἐνδιαφέρων. «Τί σοί ἐστιν ὄνομα; ῾Ο δέ εἶπε: Λεγεών».

  1. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΑ ΒΕΒΑΙΩΣ ἡ ἐρώτηση τοῦ Κυρίου. Τόν ἐρωτᾶ καταρχάς ὄχι διότι δέν γνώριζε ἀσφαλῶς ὁ παντογνώστης τόν ἄνθρωπο - γι᾽ αὐτόν ἄλλωστε βρέθηκε στή χώρα του - ἀλλά διότι ἤθελε νά προκαλέσει τό δαιμόνιο ἤ μᾶλλον τά δαιμόνια νά φανερώσουν τήν ἀδυναμία τους ἐνώπιόν Του. Κι ἀκόμη τόν ἐρωτᾶ γιά τό ὄνομά του, διότι τό ὄνομα σέ ὅλους τούς λαούς, ἰδιαιτέρως ὅμως στούς ῾Εβραίους, ἦταν καί εἶναι κατεξοχήν δηλωτικό τοῦ χαρακτήρα τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ἴδιου θά λέγαμε τοῦ βάθους καί τοῦ ἐσώτερου πυρήνα τῆς προσωπικότητάς του, γεγονός πού σημαίνει ὅτι ὁ Κύριος μέ τόν τρόπο αὐτόν πίεζε τά δαιμόνια νά φανερωθοῦν, ὥστε νά ἀποκαλυφθεῖ ἡ τραγωδία τοῦ ὑπό κατάληψη αὐτῶν εὑρισκομένου ἀνθρώπου: ὁ δαιμονισμένος δέν ἦταν ὁ ἑαυτός του. ῎Αλλοι ἔκαναν ῾κουμάντο᾽ στήν ψυχοσωματική ὕπαρξή του.

 2. Κι ἐδῶ ἀκριβῶς πρέπει νά σταθοῦμε περισσότερο. Συνηθίζουμε εἶναι ἀλήθεια νά ἐπικεντρώνουμε τήν προσοχή μας στά ἐξωτερικά συμπτώματα τοῦ δαιμονισμοῦ του: τίς τάσεις αὐτοκαταστροφῆς καί καταστροφῆς τῶν ἄλλων, τήν ἀντικοινωνικότητά του, τήν ἔλλειψη ὁποιασδήποτε αἰδοῦς, ἀλλά μέ τήν ἐρώτηση τοῦ Κυρίου φανερώνεται ἡ κόλαση τήν ὁποία βιώνει ὁ τραγικός αὐτός ἄνθρωπος. ῾Ο δαιμονισμένος δέν ἔχει ταυτότητα. Ξένες καί ἐχθρικές πρός αὐτόν καί τούς ἄλλους δυνάμεις τόν διακατέχουν καί τόν προσδιορίζουν, οἱ ὁποῖες δέν τοῦ ἐπιτρέπουν οὔτε νά σκεφτεῖ ὅπως πρέπει οὔτε νά ἐπιθυμεῖ τά ὀρθά καί δίκαια οὔτε κἄν νά αἰσθάνεται ὡς ἄνθρωπος. Πρόκειται λοιπόν γιά μία ψυχική κατάσταση πλήρους ἀλλοιώσεώς του πού μόνο ἡ νέκρωση καί ἡ ἀπώλεια μποροῦν νά τήν χαρακτηρίσουν. ῎Αν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος χαρακτήρισε ἔτσι τήν κατάσταση στήν ὁποία βρέθηκε ὁ ἄσωτος τῆς ὁμώνυμης παραβολῆς Του – «νεκρός καί ἀπολωλώς - πολύ περισσότερο ἰσχύει τοῦτο κι ἐδῶ: νά ζεῖ καί νά ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά σέ κατάσταση κυριολεκτικά θανάτου καί πνευματικῆς ἀνυπαρξίας. Διότι εἶναι ἀποκομμένος ἀπό τόν Θεό, ἀπό τόν συνάνθρωπο, ἀπό τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό.

Πώς θα ανοίξουν οι 7 σφραγίδες της Αποκάλυψης;

πηγή

Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους: Άγγελοι εκχέουν τις 7 φιάλες ( Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου)

Μετά άκουσα μια δυνατή φωνή από το ναό να λέει στους εφτά αγγέλους: «Πηγαίνετε κι αδειάστε στη γη τις εφτά φιάλες της οργής του Θεού»... 

Οι επτά σφραγίδες, οι επτά σάλπιγγες και οι επτά φιάλες είναι τρεις διαδοχικές σειρές κρίσεων του Θεού, στους έσχατους καιρούς. Οι κρίσεις γίνονται σταδιακά χειρότερες και περισσότερο καταστροφικές καθώς θα εξελίσσονται οι έσχατοι καιροί. 

Ακούστε την εξαιρετική και πλήρη ανάλυση από τον μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο.

Η «επανάσταση της επιθυμίας»

Μια υπενθύμιση για όσους φαντασιώνονται εξεγέρσεις νέων χωρίς σαφή βάση, όπως η γαλλική.

Ένα από τα πιο διαυγή αποσπάσματα του Alain de Benoist για το '68 μπορεί να συνοψιστεί στη φόρμουλά του: «Το '68 μετακινήθηκε από την επιθυμία για επανάσταση στην επανάσταση της επιθυμίας».
Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο, στις αρχές του '68, συνυπήρχαν δύο ασύμβατες ψυχές, καταδικασμένες να χωρίσουν λίγο αργότερα.

Η μία ήταν η πιο πολιτική και ιδεολογική ψυχή, σχεδόν νοσταλγική για την Κομμούνα.
Είχε μια εργατίστικη, μαρξιστική, τριτοκοσμική ψυχή. Ήθελε να καταλάβει την εξουσία, να φέρει μια κοινωνική επανάσταση, να αλλάξει το κράτος, να αμφισβητήσει την ίδια την έννοια της ιδιοκτησίας. Είναι η κάπως μη ρεαλιστική ψυχή εκείνων που φώναζαν «εργατική εξουσία». Πέθανε μέσα σε λίγα χρόνια, χωρίς μέλλον.

Η άλλη ήταν η ελευθεριακή, ελευθεριοφιλελεύθερη ψυχή, η οποία είναι τελικά το συστατικό που κέρδισε και άλλαξε την κοινωνία.
Ήταν το συστατικό κατά του οποίου έγραψε ο Pier Paolo Pasolini. Ένα συστατικό που δεν ήθελε να καταλάβει την εξουσία, αλλά ήθελε μόνο να τη διαλύσει. Δεν ήθελε επαναστατική πειθαρχία. Ήθελε την απελευθέρωση του σώματος, της σεξουαλικότητας, της κατανάλωσης, του ατόμου. «Απαγορεύεται να απαγορεύεται», «απεριόριστη απόλαυση».
Για τον ντε Μπενουά, αυτή η δεύτερη ψυχή εύκολα αφομοιωνόταν από τον καπιταλισμό. Μάλιστα, έγινε η ιδεολογική του μηχανή.