Η ιστορία του Αγλαΐδα, της Ιουστίνης και του Κυπριανού φέρνει στο φως μια διαχρονική αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο παρόμοιες αλλά εντελώς διαφορετικές εμπειρίες: τον εγωκεντρικό ανθρώπινο έρωτα και τον θείο έρωτα.
Ο Κυπριανός δέχτηκε και επιστράτευσε δαίμονες για να την πλανέψουν. Όμως όλες οι σκοτεινές επικλήσεις και τα τεχνάσματα συντρίφθηκαν πάνω στην αταλάντευτη πίστη της Ιουστίνης, η οποία αμυνόταν μόνο με την προσευχή, τη νηστεία και το σημείο του Σταυρού.
Βλέποντας την απόλυτη αποτυχία της τέχνης του, ο Κυπριανός συγκλονίστηκε. Συνειδητοποίησε την αδυναμία του κακού απέναντι στην παντοδυναμία του Θεού, απαρνήθηκε τη μαγεία, έκαψε δημόσια τα μαγικά του βιβλία, μετανόησε και βαπτίστηκε Χριστιανός.
Η μεταμόρφωσή του ήταν τόσο βαθιά που με τον καιρό χειροτονήθηκε επίσκοπος, ενώ η Ιουστίνη έγινε διακόνισσα. Η κοινή τους πορεία ολοκληρώθηκε με το μαρτύριό τους στη Νικομήδεια επί αυτοκράτορα Δεκίου.
Μέσα από αυτά τα γεγονότα αποκαλύπτεται η τραγικότητα του γήινου πάθους. Ο Αγλαΐδας δεν αγαπούσε την Ιουστίνη ως πρόσωπο, αλλά την επιθυμούσε ως κτήμα. Το «σ' αγαπώ» του ήταν στην πραγματικότητα ένα εγωκεντρικό «σε θέλω» που, όταν δεν ικανοποιήθηκε, οδήγησε στην καταδίωξη.
Η Ιουστίνη, αντίθετα, ενσάρκωνε τον θείο έρωτα, μια εσωτερική πληρότητα που δεν εκβιάζεται και δεν πτοείται.
Το συγκλονιστικότερο σημείο είναι ο τρόπος με τον οποίο η θεία οικονομία αξιοποίησε τα πάντα.
Ο Κυπριανός ξεκίνησε ως όργανο ενός τυφλού πάθους, όμως η αταλάντευτη στάση της Ιουστίνης τον έφερε αντιμέτωπο με μια ανώτερη αλήθεια.
Η αποτυχία της μαγείας έγινε η αφορμή για τη μεταστροφή και τον αγιασμό του. Έτσι, ο κτητικός ανθρώπινος έρωτας έγινε το υπόβαθρο για να φανερωθεί η αληθινή αγάπη, αποδεικνύοντας ότι η ψυχή μπορεί να περάσει από την πλάνη στην ελευθερία της θυσίας και στον αγιασμό.
Μνήμη σήμερα των Αγίων Μαρτύρων Κυπριανού και Ιουστίνης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου