Οι Έλληνες σκότωσαν τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας για πάντα.
Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΕΞΟΔΟΣ: ΠΩΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΛΕΙΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Κείμενο του Tempus Invictus
Ενώ από τις αρχές του 1922 συζητιόταν στα ανώτατα κλιμάκια η εκκένωση της Μικράς Ασίας από τον ελληνικό στρατό, η μοναρχική κυβέρνηση Γούναρη - Πρωτοπαπαδάκη αποφάσισε το αντίθετο για τον άμαχο πληθυσμό, να του απαγορεύσει να φύγει.
1. Ο Νόμος 2870/1922
Η απόφαση πήρε τη μορφή νόμου. Ο Νόμος 2870/1922 προέβλεπε αυστηρές πειθαρχικές και χρηματικές ποινές για όσα πλοία συλλαμβάνονταν να μεταφέρουν Ελληνικό πληθυσμό από τη Μικρά Ασία στην Ελλάδα.
Ψηφίστηκε «ομοφώνως» στη συνεδρίαση της 14ης Ιουλίου 1922 και υπογράφτηκε στις 16 Ιουλίου 1922 από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και τον Υπουργό Δικαιοσύνης Λ.Κ. Ρούφο. Στις 18 Ιουλίου τέθηκε η «μεγάλη του Κράτους σφραγίς» από τον Δημήτριο Γούναρη. Άρχισε να ισχύει από τη δημοσίευσή του στο ΦΕΚ στις 20 Ιουλίου 1922, Φύλλο 119.
Στο εισαγωγικό του έγραφε:
«Ψηφισάμενοι ομοφώνως της Γ’ εν Αθήναις Εθνικής Συνελεύσεως απεφασίσαμεν και διατάσσομεν...»
Το άρθρο 1: «Απαγορεύεται η εν Ελλάδι αποβίβασις προσώπων ομαδόν αφικνουμένων εξ αλλοδαπής, εφ’ όσον ούτοι δεν είναι εφωδιασμένοι δια τακτικών διαβατηρίων νομίμως τεθεωρημένων...»
Λίγους μήνες πριν, την Άνοιξη του 1922, η ίδια κυβέρνηση είχε απορρίψει την πρόταση της οργάνωσης Μικρασιατική Άμυνα (επικεφαλής ήταν ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος ο οποίος είναι και Άγιος της εκκλησίας της Ελλάδος) για ανακήρυξη Ιωνικού Κράτους, με δημιουργία ντόπιου στρατού και γραμμής άμυνας για να σταματήσει τον Κεμάλ.
Στις 13 Αυγούστου 1922 (παλιό ημερολόγιο) το μέτωπο κατέρρευσε στο Αφιόν Καραχισάρ. Ο στρατός διαλύθηκε. Όπως έγραψε ο αξιωματικός Σιμιτόπουλος που διασώζει ο Τάσος Βουρνάς:
«Η βλακεία του επιτελείου του στρατού μας ήτο χαρακτηριστικοτάτη».
Το μόνο μέλημα ήταν να αποκρυβεί η κατάρρευση από τον Ελληνικό πληθυσμό της Σμύρνης και να εμποδιστεί η φυγή του.
Στις 22 Αυγούστου 1922, πέντε ημέρες πριν μπει ο κεμαλικός στρατός στη Σμύρνη, ο Ύπατος Αρμοστής Αριστείδης Στεργιάδης στέλνει το υπ' αριθμ. 2873 τηλεγράφημα στην Αθήνα. Ξεκαθαρίζει εξ αρχής ότι η Σμύρνη πρόκειται να καταστραφεί και ζητά εντολές.
Μία από τις προτάσεις του είναι χαρακτηριστική:
«Εγκρίνετε εμποδισθώσι αναχωρίσωσι Έλληνες Μικρασιάται δι’ Ελλάδα, ακόμα και όταν είναι εύποροι δυνάμενοι αναχωρήσωσι με συνήθη ταχυδρομικά ατμόπλοια.»
Την ίδια μέρα η κυβέρνηση απαντά με την υπογραφή του Πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη:
«Εις απάντησιν της υπ’ αριθμ 2873 συμφωνούμε μεθ’ υμών...»
Η συμπεριφορά αυτή, όπως καταγγέλλεται, βασίζεται στην τελευταία εντολή της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος να μην επιτραπεί στους Έλληνες Μικρασιάτες να φύγουν από τη Σμύρνη.
Η μόνη επιφύλαξη του Πρωτοπαπαδάκη ήταν όταν ο Στεργιάδης ζήτησε να σταλούν στην Αθήνα 500 ορφανά:
«αλλ΄ως προς τον επισιτισμόν αδυνατούμε να αναλάβωμεν οιανδήποτε υποχρέωσιν...»
3. Η τραγική μοίρα των ορφανών
Το ορφανοτροφείο της Αρμοστείας είχε 500 παιδιά, τα περισσότερα κορίτσια. Όσα μεταφέρθηκαν πρόχειρα στο Πολύγωνο και μετά στη Βουλιαγμένη σώθηκαν. Το Πολύγωνο όμως δεν χωρούσε πάνω από 100.
Η ερευνήτρια Διονυσία Νέδα αναφέρει ότι τα υπόλοιπα βρέθηκαν μετέωρα μέσα στη φλεγόμενη Σμύρνη. Κάποια περιπλανήθηκαν μόνα τους. Με την άφιξή τους στον Πειραιά, σύμφωνα με την έρευνα, κάποια από τα κορίτσια διοχετεύτηκαν στο κρατικό πορνείο των Βούρλων της Δραπετσώνας.
Δεν ήταν απλή αμέλεια. Ήταν ειλημμένη πολιτική εγκατάλειψης.
Ο διάλογος που παραθέτει ο ιστορικός του Μεσοπολέμου Γρηγόρης Δαφνής στο έργο του Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων είναι αποκαλυπτικός:
Όταν ο νεαρός τότε Γεώργιος Παπανδρέου ρώτησε τον Στεργιάδη
«Γιατί δεν ειδοποιείτε τον κόσμο να φύγει;», εκείνος απάντησε:
«Καλύτερα να μείνουν εδώ να τους σφάξει ο Κεμάλ, γιατί αν πάνε στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα!»
Ένα χρόνο πριν, ο Πρίγκιπας Ανδρέας έγραφε στον Ιωάννη Μεταξά:
«Απαίσιοι πραγματικώς είναι οι εδώ Έλληνες, εκτός ελαχίστων... Θα ήξιζε πράγματι να παραδώσωμεν την Σμύρνην εις τον Κεμάλ δια να τους πετσοκόψη όλους αυτούς τους αχρείους...»
Το κλίμα στην Αθήνα το περιγράφει ο φιλομοναρχικός δημοσιογράφος Κώστας Φαλτάιτς τις μέρες της καταστροφής:
«Το άγγελμα της μεγάλης σφαγής διαδίδεται τώρα τας πρώτας βραδυνάς ώρας στας Αθήνας... Τα θέατρα σήμερα την νύχτα είναι και πάλι ανοιχτά και παίζουν. Ο κόσμος στο θέατρο της Κυβέλης γελά και η μουσική χτυπά εύθυμα τραγουδάκια...»
Δεν ήταν μόνο στρατιωτική ήττα. Ήταν Ελληνική πολιτική επιλογή. Οι Έλληνες λοιπόν κατέστρεψαν τον Ελληνικό πολιτισμό στην Μικρά Ασία, εκεί που είχε ανθίσει για πάνω από χίλια χρόνια επί το Ελληνορωμαϊκό Βυζάντιο.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ - ΠΗΓΕΣ
-Βλάσης Αγτζίδης, Η Μικρασιατική Καταστροφή πίσω από τις Λευκές Σελίδες (Historical Quest, 2018) - όπου αναπτύσσεται όλο το θέμα με τα αρχεία του ΥΠΕΞ.
ΦΕΚ Α' 119 / 20 Ιουλίου 1922 - Νόμος 2870/1922 «Περί απαγορεύσεως της εν Ελλάδι αποβιβάσεως...»
-Αρχείο Υπουργείου Εξωτερικών: Τηλεγράφημα Στεργιάδη υπ' αριθμ. 2873 / 22-08-1922 (παλ. ημερ.) και απάντηση Πρωτοπαπαδάκη.
-Γρηγόρης Δαφνής, Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων 1923-1940 (τόμοι Α'-Β'), διάλογος Παπανδρέου - Στεργιάδη.
-Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της Μικρασιατικής Καταστροφής.
-Κώστας Φαλτάιτς, ανταποκρίσεις Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 1922.
-Διονυσία Νέδα, έρευνα για τα ορφανοτροφεία της Σμύρνης και των Βούρλων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου