Άγιος Νέος ιερομάρτυρας Νικόλαος(+1918)Δολοφονήθηκε βάναυσα από τον Κόκκινο Στρατό μπροστά στην Αγία Τράπεζα

Ο Άγιος Νέος ιερομάρτυρας Νικόλαος Ουντίντσεφ 1862-1918 γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1862, στην οικογένεια του Πατέρα Αλέξανδρου Ουντίνσεβε. Εργάστηκε ως δάσκαλος και στη συνέχεια χειροτονήθηκε. Υπηρέτησε στα χωριά της Επισκοπής Αικατερινούπολης ασχολούμενος ενεργά με την εκπαίδευση και το ιεραποστολικό έργο μεταξύ των Παλαιών Πιστών.

Το 1918, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, οι αγρότες του χωριού Κοπτέλοφσκογιε αρνήθηκαν την στρατολόγηση στον Κόκκινο Στρατό. Κατηγορούμενος για υποκίνηση, ο πατήρ Νικόλαος δολοφονήθηκε βάναυσα από στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού ακριβώς στην Αγία Τράπεζα της Εκκλησίας της Αναλήψεως στις 25 Ιουλίου/7 Αυγούστου 1918. 

Αγιοκατατάχθηκε ως νεομάρτυρας το 2002.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς καί Ὁμολογητής τοῦ Χριστοῦ Βαλεριάνος Νοβίτσκι (1897- 1930)

Ἑορτάζει στὶς 23 Φεβρουαρίου

«Γιὰ νὰ μὴ μὲ ἐκτελέσουν, μοῦ ζήτησαν ν’ ἀπαρνηθῶ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἱεροσύνη. Δὲν δέχτηκα. Θὰ τὰ βγάλεις πέρα μόνη σου μὲ τὰ παιδιά;»

Ἡ πρεσβυτέρα τοῦ ἀπάντησε μ’ ἕνα ἄλλο σύντομο σημείωμα: 

«Μὴν ἀπαρνηθεὶς οὔτε τὸν Θεὸ οὔτε την ἱεροσύνη. Ἐμένα θὰ μὲ βοηθήσει ὁ Κύριος.»

Ὁ Ἱερομάρτυς Βαλεριανὸς γεννήθηκε τὸ 1897 στὸ χωριὸ Τελιάντοβιτς τῆς ἐπαρχίας Μίνσκ. Ἦταν γιὸς τοῦ ἱερέα τοῦ χωριοῦ π. Βασιλείου Νοβίτσκι.
Τὸ 1918 ἡ ἄθεη σοβιετικὴ ἐξουσία ἔκλεισε τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Σεμινάριο τοῦ Μίνσκ, ὅπου φοιτοῦσε ὁ Βαλεριανός, κι ἔτσι ὁ νεαρὸς ἱεροσπουδαστὴς δὲν πρόλαβε νὰ ὁλοκληρώσει τὶς σπουδές του.
Τὸ 1921 μπῆκε στὴ Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Λευκορωσίας, ἀλλὰ τὴν ἐγκατέλειψε δύο χρόνια ἀργότερα ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του. Ἀποφάσισε τότε νὰ ἀφιερωθεῖ στὴν ὑπηρεσία τοῦ Κυρίου καὶ νὰ γίνει ἱερέας. Πράγματι ἀφοῦ νυμφεύθηκε, χειροτονήθηκε καὶ διορίστηκε ἐφημέριος τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Τελιάντοβιτς, στὴ θέση τοῦ πατέρα του.

Οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ βρῆκαν στὸ πρόσωπο τοῦ π. Βαλεριανοῦ ἕναν ποιμένα μὲ μεγάλη καλοσύνη, ἐνάρετη ζωὴ καὶ ἔνθεο ζῆλο. Ἦταν σαγηνευτικὸς ἱεροκήρυκας καὶ μὲ τὴ διδαχή του κατόρθωσε νὰ ἐπαναφέρει στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας πολλοὺς πλανεμένους ἀνθρώπους.

Μὲ τὴ δημιουργία τῶν κολχὸζ καὶ τὴ σταδιακὴ δήμευση τῶν περιουσιῶν τῶν χωρικῶν, ἐντάθηκε καὶ ἡ ἀθεϊστικὴ προπαγάνδα. Στὸ γειτονικὸ χωριὸ Λότβιν ἱδρύθηκε ἀντιθρησκευτικὴ ὀργάνωση. Ὁ π. Βαλεριανὸς δήλωσε ὅτι δὲν θὰ κήδευε τοὺς χωρικοὺς ποὺ θὰ συμμετεῖχαν στὶς δραστηριότητες αὐτῆς τῆς ὀργανώσεως.
Στοὺς συγγενεῖς του, ποὺ ζοῦσαν στὴ Δυτικὴ Λευκορωσία - ἡ περιοχὴ αὐτὴ ἀνῆκε τότε στὴν Πολωνία-, ἔγραφε:
...Κάθε μέρα ἡ κατάσταση ἐπιδεινώνεται. Στὸ χωριό μας θέλουν νὰ δημιουργήσουν κολχόζ, καὶ ἐπειδὴ οἱ κάτοικοι ἀντιδροῦν, τοὺς λένε νὰ σηκωθοῦν καὶ νὰ φύγουν. Σὲ κάθε περίπτωση τὸ κολχὸζ θὰ γίνει...
Δὲν πρόκειται νὰ ἐγκαταλείψω την ἱεροσύνη, μολονότι ἀνησυχῶ γιὰ τὰ παιδιά, ποὺ θὰ πεινάσουν. Στὰ κολχόζ, ποὺ ὀργανώνονται σὲ κάθε χωριό, κυριαρχεῖ ἡ ἀντιθρησκευτικὴ προπαγάνδα. Ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐνοριῶν συνεχῶς μειώνεται, ἐνῷ οἱ φόροι, ποὺ μᾶς ἐπιβάλλονται, συνεχῶς αὐξάνονται.

Οἱ ἀρχὲς ἐπιχείρησαν νὰ δημεύσουν τὸν ναό μας καὶ νὰ τὸν μεταβάλουν σὲ ἀποθήκη σιτηρῶν, ἀλλὰ ἡ σθεναρὴ ἀντίδραση τῶν ἐνοριτῶν ἀποσόβησε τὸ κακό. Ἔχετε, ἄραγε, ἀγαπητοί μου, ἔστω καὶ ἀμυδρὴ ἐντύπωση τοῦ τί συμβαίνει ἐδῶ; Τὸ αὔριο θὰ εἶναι φοβερό, ἀλλὰ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἐλπίζω ὅτι θ’ ἀντιμετωπίσω τὴ φτώχεια καὶ τὴν πεῖνα, δίχως νὰ ἀρνηθῶ την ἱεροσύνη...

Στὸ Μὶνσκ κατέλαβαν τὸν Καθεδρικὸ Ναὸ καὶ τὸ γυναικεῖο μοναστήρι. Ἂν πάρουν τὴν ἐκκλησία μας γιὰ νὰ τὴν κάνουν λέσχη, θὰ πρέπει νὰ ἐξαφανίσω τὸν τάφο τοῦ πατέρα μου, ἰσοπεδώνοντας τον, καὶ νὰ πάρω τὸν σταυρό, γιὰ νὰ μὴ βεβηλωθεῖ κι αὐτός...

Ὁ π. Βαλεριανὸς συνελήφθη στὶς 14 Ἰανουαρίου τοῦ 1930 καὶ κλείστηκε στὴ φυλακὴ τῆς πόλης Σλούτσκ, μὲ τὴν κατηγορία ὅτι προπαγάνδιζε ἐναντίον τῶν κολχόζ.

Ἡ πρεσβυτέρα του Δομινίκα πῆγε στὴ φυλακή, ἀλλὰ δὲν τὴν ἄφησαν νὰ τὸν δεῖ. Ὁ π. Βαλεριανὸς κατάφερε νὰ τῆς στείλει μόνο ἕνα λιγόλογο σημείωμα:

«Γιὰ νὰ μὴ μὲ ἐκτελέσουν, μοῦ ζήτησαν ν’ ἀπαρνηθῶ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἱεροσύνη. Δὲν δέχτηκα. Θὰ τὰ βγάλεις πέρα μόνη σου μὲ τὰ παιδιά;»
Ἡ πρεσβυτέρα τοῦ ἀπάντησε μ’ ἕνα ἄλλο σύντομο σημείωμα:
«Μὴν ἀπαρνηθεὶς οὔτε τὸν Θεὸ οὔτε την ἱεροσύνη. Ἐμένα θὰ μὲ βοηθήσει ὁ Κύριος.»

Στὶς 23 Φεβρουάριου τοῦ 1930 ὁ π. Βαλεριανός, ἡλικίας τριάντα τριῶν ἐτῶν, καταδικάστηκε σὲ θάνατο μὲ τουφεκισμό. Ἕνας ἀπὸ τοὺς δημίους του διηγήθηκε ἀργότερα πώς, ὅταν τὸν ὁδήγησαν σ’ ἕνα δάσος γιὰ νὰ τὸν ἐκτελέσουν μαζὶ μὲ ἄλλους δύο ἱερεῖς, τοῦ πρότειναν ἀκόμα μιὰ φορὰ ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἱεροσύνη, προκειμένου ν’ ἀποφύγει τὸν θάνατο, ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν λύγισε. Τὴν ἴδια στάση τήρησαν καὶ οἱ ἄλλοι ἱερεῖς. Ὕστερα ἀπ’ αὐτό, τοὺς πρόσταζαν νὰ σκάψουν τὸν τάφο τους μὲ τὰ ἴδια τους τὰ χέρια καί, ἀφοῦ τοὺς ἐκτέλεσαν, τοὺς ἔθαψαν ἐκεῖ.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α´
«Τῆς ἐρήμου πολίτης καί ἐν σώματι ἄγγελος, καί θαυματουργός ἀνεδείχθης, θεοφόρε Πατήρ ἡμῶν Βαλεριανέ· νηστείᾳ ἀγρυπνίᾳ προσευχῇ, οὐράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τούς νοσοῦντας, καί τάς ψυχάς τῶν πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διά σοῦ πᾶσιν ἰάματα.»

Από το βιβλίο: Ἅγιοι κατάδικοι Ρῶσοι Ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητὲς τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου.

πηγή

Εκεί που εκτελέστηκαν πάνω από 900 κληρικοί. (Το δάσος του Μπούτοβο)

ΜΠΟΥΤΟΒΟ -Ο ΡΩΣΙΚΟΣ ΓΟΛΓΟΘΑΣ

Το τέταρτο Σάββατο μετά το Πάσχα, από το 2003, καθιερώθηκε Σύναξις των εν Μπούτοβο Νεομαρτύρων. Την ημέρα αυτή στο πολύγωνο Μπούτοβο τελείται Θεία Λειτουργία, δέηση και Μνημόσυνο (Τρισάγιο).
Κατά την έναρξη της Περεστρόικα, όταν εγκρίθηκαν ειδικές απόφασεις του Ανωτάτου Σοβιέτ και οι νόμοι για την αποκατάσταση της μνήμης, η αποκατάσταση των δικαιωμάτων των καταπιεσμένων, διατάχθηκε να βρεθούν οι τόποι ταφής των βαρυποινιτών και να δημοσιευτούν τα ονόματα των εκτελεσθέντων.

Στην KGB της Μόσχας βρέθηκαν 11 τόμοι των πράξεων για εκτέλεση θανατικής ποινής εναντίον 20765 καταδικασμένων. Από αυτούς, περίπου 1000 άνθρωποι, όπως αποδεικνύεται από τη μελέτη των ανακριτικών υποθέσεων, μαρτύρησαν για τον Χριστό και την αφοσίωση στην Εκκλησία Του.
Οι 255 απ'αυτους αγιοποιήθηκαν από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Μια ειδική έρευνα που διενεργήθηκε από υπαλλήλους του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας (KGB), έδειξε ότι αυτοί οι άνθρωποι εκτελέστηκαν στο Μπούτοβο, τους εκτέλεσαν κατά την περίοδο από τις 8 Αυγούστου του 1937 έως τις 19 Οκτωβρίου του 1938. Στη Ρωσία δεν υπάρχει άλλο μέρος με Λείψανα τόσων πολλών Αγίων.

Oι μαζικές εκτελέσεις των ετών 1937-1938 ήταν το αποτέλεσμα των αποφάσεων του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ, απο τις 2 Ιουλίου 1937 και των συνακολουθούμενων εντολών του κρατικού επιτρόπου Εσωτερικών Υποθέσεων N.I. Εζόφ (№ 00439, 00447, 00485 και 00593, της 25ης, της 30ής Ιουλίου 1911 και της 20ης Σεπτεμβρίου) για τον αγώνα κατά των «εχθρών του λαού», συμπεριλαμβανομένων των «εκκλησιαστικών».
Στο πολύγωνο Μπούτοβσκι τους καταδικασμένους έφερναν από τις φυλακές της Μόσχας. Μετά την άφιξη τους πήγαιναν στις παράγκες, δήθεν για υγειονομικό έλεγχο. Αμέσως πριν από πυροβολισμό ανακοίνωναν την καταδίκη, έλεγχαν δεδομένα και τη φωτογραφία. Εκτελoύσε την απόφαση μία από τις «εκτελεστικές ομάδες» - ομάδα από 3-4 αξιωματικούς του ειδικού αποσπάσματος, κατά κανόνα,από τα άτομα με πείρα που υπηρετούσαν στα όργανα της NKVD από τον εμφύλιο πόλεμο, και είχαν βραβεία της Κυβέρνησης.
Στην εκτέλεση, από τις παράγκες έβγαζαν ένα - ένα, κάθε δήμιος οδηγούσε το θύμα του στην άκρη της τάφρου, πυροβολούσε στο ινίο από απόσταση όχι περισσότερο του ενος μέτρου και έριχνε το σώμα στην τάφρο. Δεν παρευρισκόταν πάντα εκεί γιατρός και εισαγγελέας. Τους εκτελεσμένους έφαβαν σε μικρούς λάκκους - νεκροταφεία, τα οποία έσκαβαν με το χέρι, αλλά από τον Αύγουστο του 1937, όταν οι εκτελέσεις στο Μπούτοβο είχαν, ανήκουστη στην Παγκόσμια Ιστορία, κλίμακα, εκσκαφείς έσκαβαν για το σκοπό αυτό τάφρους με πλάτος και βάθος 3 μέτρα και με μήκος περίπου 150 μέτρα. Την ημέρα στο Μπούτοβο εκτελούνταν τουλάχιστον 100 άτομα, υπήρξαν ημέρες, όπως, για παράδειγμα,στις 28 Φεβρουαρίου1938, όταν εκτελέστηκαν 562 άτομα.

Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που εκτελέστηκαν στο πολύγωνο Μπούτοβσκι ήταν αγρότες και εργαζόμενοι της Μόσχας και της περιοχής της, από τους οποίους συχνά συλλάμβαναν και εκτελούσαν όλη την οικογένεια, συμπεριλαμβανομένων των εφήβων και των ηλικιωμένων.
Η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων δεν ανήκε σε κανένα κόμμα, δηλαδή, ήταν μακριά από την πολιτική, είχε στοιχειώδη εκπαίδευση ή ήταν αναλφάβητοι. Περίπου το ένα τέταρτο του συνολικού αριθμού που εκτελέστηκαν στο πολύγωνο Μπούτοβσκι ήταν εγκληματίες, η συντριπτική πλειοψηφία από τους οποίους εκτελέστηκαν για περασμένες καταδίκες, των οποίων προηγουμένως είχαν ήδη εκτίσει την ποινή.
Στην κατηγορία των «κοινωνικά επικίνδυνων» και «κοινωνικά επιζήμιων ατόμων», που καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν στο Μπούτοβο, μπήκαν διάφοροι άνθρωποι: Συγγενείς των καταδικασθέντων, πρώην Τσαρικοί υπουργοί, ζητιάνοι, πλανόδιοι πωλητές, μάντισσες, χαρτοπαίκτες. Τον Ιανουάριο του 1938, με την έγκριση των Αρχών, ξεκίνησε κρυφά η σφαγή των ατόμων με αναπηρία.
Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του ίδιου έτους, εκτελέστηκαν 1160 ανάπηροι. Oι περισσότερoι από τους εκτελεσμένους στο πολύγωνο Μπούτοβσκι ήταν Ρώσοι (60%), ακολουθούν Λεττονοί, Πολωνοί, Εβραίοι, Ουκρανοί, Γερμανοί, Λευκορώσοι - συνολικά πάνω από 60 εθνικότητες, περιλαμβανομένων των υπηκόων των άλλων κρατών: Της Γερμανίας, της Πολωνίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ, της Αυστρία, της Ουγγαρία, της Ρουμανίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας, της Τσεχοσλοβακίας, της Τουρκίας, της Ιαπωνίας, της Κίνας, της Ινδίας και άλλων.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ ΚΑΙ ΡΑΦΑΗΛΙΑ ΤΟΥ ΤΣΙΡΙΓΙΝ

Άγιος Βαρθολομαίος του Τσιρίγιν, ο δια Χριστόν Σαλός. Ημέρα Μνήμης: 17 Οκτωβρίου.

Ο Άγιος Βαρθολομαίος γεννήθηκε το 1870 κοντά στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδας στο Τσιγίριν. Ως νέος, πέρασε τη ζωή του με  προσευχή και στην ενατένιση της τελειότητας του Θεού και της ατέλειας της ανθρωπότητας. Οι άνθρωποι έλκονταν από το γεγονός ότι τα λόγια και οι προσευχές του Αγίου Βαρθολομαίου ήταν ευπρόσδεκτα από τον Θεό, και υπήρξαν πολλές περιπτώσεις θεραπειών μέσω των προσευχών του, και οδήγησε πολλούς να ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Ο Άγιος Βαρθολομαίος σεβόταν την Ηγουμένη Ραφαηλία (τιμάται 11/24 Αυγούστου) και τις αδελφές της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδας, αλλά όταν οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία, οι αδελφές αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Μονή. Μισή ώρα πριν, είχε προειδοποιήσει την Ηγουμένη Ραφαηλία για το επικείμενο μαρτύριό της αν δεν δραπέτευε, αλλά εκείνη αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη Μονή της. Η Αγία Ραφαέλα απήχθη βάναυσα από τη Μονή της το 1927 από τους «υπηρέτες του Σατανά», ξυλοκοπήθηκε φρικτά και στη συνέχεια θάφτηκε ζωντανή.

Τα επόμενα χρόνια ο Άγιος Βαρθολομαίος καταδιώχθηκε από το σοβιετικό καθεστώς και επανειλημμένα στάλθηκε σε ψυχιατρική κλινική, αλλά η Χάρις του Κυρίου φρόντισε τον Άγιο Του.

Ο Άγιος Βαρθολομαίος εκοιμήθη ειρηνικά εν Κυρίω στις 17 Οκτωβρίου 1931 και ο τόπος ταφής του προσέλκυσε πιστούς από όλες τις περιοχές της Ουκρανίας.

Ο Άγιος Βαρθολομαίος τάφηκε στο νεκροταφείο του χωριού, όπου έζησε τα τελευταία του χρόνια. Το 2012, τα ιερά λείψανά του βρέθηκαν και τοποθετήθηκαν στην αναστηλωμένη Μονή Αγίας Τριάδας στην πόλη Τσιγίριν. Αμέσως μετά την ανακάλυψή τους, άρχισε να τελείται πληθώρα θαυμάτων. Αλλά πολύ πριν από αυτό, οι άνθρωποι που έρχονταν στον τάφο του θεραπεύονταν από τις ασθένειές τους. Υπήρξε μια περίπτωση όπου ένας οδηγός, κυριολεκτικά ένα δευτερόλεπτο πριν από τη σύγκρουση με ένα φορτηγό, κάλεσε για βοήθεια τον Άγιο Βαρθολομαίο και σώθηκε θαυματουργά από τον επικείμενο θάνατο.

Ένας μάρτυρας είπε ότι είδε προσωπικά τον Άγιο Βαρθολομαίο, όπως φαίνεται στη μόνη φωτογραφία που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα.

Εντάσσεται στη χορωδία των Αγίων του Τσερκάσι, η οποία περιλαμβάνει τους 103 Αγίους Νεομάρτυρες του Τσερκάσι, Ορθόδοξους ιερείς, οι οποίοι εκτελέστηκαν από τους Μπολσεβίκους και θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο.

Η μνήμη του Αγίου Βαρθολομαίου τιμάται κάθε χρόνο στις 17 Οκτωβρίου και στις 20 Φεβρουαρίου.

Την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014, ο Μακαριώτατος Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριος τίμησε τον Άγιο Βαρθολομαίο Μπονταρένκο τον δια Χριστόν Σαλό, της Επαρχίας Τσερκάσι. Αγιοκατατάχθη μεταξύ των Αγίων από την Ιερά Σύνοδο της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στις 16 Σεπτεμβρίου 2014.

Για την Αγία Νεομάρτυρα Ραφαηλία του Τσιγίριν.

Τον Αύγουστο του 1926, στην ουκρανική πόλη Τσιγίριν, έξι μέλη της τοπικής οργάνωσης ”Ο άθεος”, μετά από ένα γερό μεθύσι, οργάνωσαν μία φριχτή ” δίκη” της ηγουμένης της Μονής της Αγίας Τριάδος, της μοναχής Ραφαηλίας, 49 ετών τότε.

Μες στην νύχτα όρμησαν στα κελιά των μοναχών και τράβηξαν έξω την ηγουμένη. Την έδεσαν σ’ένα δέντρο και του έβαλαν φωτιά διατάζοντάς την παράλληλα να βγάλει τον σταυρό της και να τους δώσει τα ιερά σκεύη της μονής. Βλέποντάς τα αυτά οι μοναχές, αμέσως έβγαλαν έξω την εικόνα της Παναγίας ”η Αφλεκτος Βάτος” παρακαλώντας την Παναγία να τις βοηθήσει. Αμέσως ξέσπασε μία δυνατή βροχή! Οι βασανιστές τότε με μεγαλύτερη λύσσα φόρτωσαν την μοναχή Ραφαηλία σε μία άμαξα και την πήγαν στο σφαγείο της πόλης.

Ο Άγιος Νέος Ιερομάρτυς και Ομολογητής Αθανάσιος(Ζαχάρωφ)+15/28 Οκτωβρίου 1962

Επίσκοπος Αθανάσιος (κατά κόσμον Σεργκέι Γκριγκόριεβιτς Ζαχάρωφ  γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου του 1887 στην Επαρχία Ταμπώβ . Οι γονείς του Σεργκέι, Γρηγόριος και Ματρώνα, ζούσαν στο Βλαντιμίρ. Ο πατέρας του ήταν αυλικός σύμβουλος και η μητέρα του καταγόταν από αγροτικές οικογένειες .

Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Shuya (1902), το Θεολογικό Σεμινάριο Βλαντιμίρ (1908) και τη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας 

Στις 17 Ιουνίου 1921, χειροτονήθηκε Επίσκοπος Κοβρόφ, Βικάριος της Επισκοπής Βλαντιμίρ , από τον Μητροπολίτη Βλαντιμίρ Σέργιο (Στραγκοροντσκι) , τον Αρχιεπίσκοπο Νίζνι Νόβγκοροντ Ευδοκίμ (Μεστσέρσκι) και τον Επίσκοπο Σπηλαίων Βαρνάβα (Μπελιάεφ) , Βικάριο της Επισκοπής Νίζνι Νόβγκοροντ . Από τις 18 Ιουνίου, ήταν επίσης ηγούμενος της Μονής Μπογκολιούμπσκι .

Αντιτάχθηκε στο κίνημα των Ανακαινιστών(«Ζώσα Εκκλησία») . Συνελήφθη τον Ιούλιο και τον Σεπτέμβριο του 1922. Μετά τη σύλληψή του τον Σεπτέμβριο, στάλθηκε στη Μόσχα , όπου κρατήθηκε στις φυλακές της Ταγκάνκα.Για «υποκίνηση των μαζών για θρησκευτικούς λόγους», καταδικάστηκε σε διετή εξορία στην περιοχή Ζιριάνσκ (η εξορία του ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου 1922). Εξορίστηκε στην πόλη Ουστ-Σισόλσκ και στο χωριό Κερτσόμια . Απελευθερώθηκε τον Ιανουάριο του 1925.

Τον Φεβρουάριο του 1925, επέστρεψε στο Βλαντιμίρ και ανέλαβε τον έλεγχο της επισκοπής Βλαντιμίρ ως πρώτος βοηθός του Αρχιεπισκόπου Νικολάι (Ντομπρονράβοφ) του Βλαντιμίρ , ο οποίος είχε εξοριστεί στη Μόσχα. Ωστόσο, κατόπιν αιτήματος της OGPU, τον Μάιο του 1925, αναγκάστηκε να υπογράψει μια δέσμευση να μην διοικεί την επισκοπή

Τον Σεπτέμβριο του 1925, έφτασε στο συνέδριο της λεγόμενης «Ζώσας Εκκλησίας», όπου κάλεσε τους συμμετέχοντες να μετανοήσουν και αποχώρησε από τη συνάντηση.

Στις 2 Ιανουαρίου 1927, συνελήφθη και στάλθηκε στη Μόσχα (εξέτισε ποινή φυλάκισης στις φυλακές OGPU στη Λουμπιάνκα και στις φυλακές Μπουτίρκα ). Καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης επειδή «ανήκε σε ομάδα επισκόπων με επικεφαλής τον Μητροπολίτη Σέργιο Στραγορόντσκι ». Εξέτισε την ποινή του στο στρατόπεδο Σολοβέτσκι 

«Ο ευτυχισμένος πάσχων» Ιερομάρτυς Βενιαμίν (Καζάνσκι), Μητροπολίτης Πετρουπόλεως

Ο Ιερομάρτυρας Βενιαμίν γεννήθηκε το 1873 στον οικισμό Νιμένσκιϊ πογκόστ, στην περιοχή Κάργκοπολ, Περιφέρεια Ολονέτς, σε οικογένεια ιερέα. Κατά το Βάπτισμα έλαβε το όνομα Βασίλειος. Το 1883, ξεκίνησε να φοιτά σε Θεολογικά εκπαιδευτήρια στην πόλη Κάργκοπολ. Μετά την αποφοίτησή του, συνέχισε τις σπουδές του στην Ιερατική Σχολή της πόλης Ολονέτς. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, ως ένας από τους καλύτερους φοιτητές, πήγε να σπουδάσει με κρατική υποτροφία στη Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης. Το 1895, ο Βασίλειος εκάρη μοναχός με το όνομα Βενιαμίν και χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και το επόμενο έτος ιερομόναχος.

Το 1897, ο ιερομόναχος Βενιαμίν αποφοίτησε από τη Θεολογική Ακαδημία και διορίστηκε καθηγητής της Αγίας Γραφής στην Ιερατική Σχολή της Ρίγας, και το επόμενο έτος διορίστηκε επιθεωρητής της Ιερατικής Σχολής του Χολμσκ. Μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, διορίστηκε επιθεωρητής της Ιερατικής Σχολής της Αγίας Πετρούπολης. Το 1902 τοποθετήθηκε πρύτανης του Ιερατικής Σχολής της Σαμάρας και το 1905 πρύτανης της Ιερατικής Σχολής της Αγίας Πετρούπολης. Το 1910, ο Αρχιμανδρίτης Βενιαμίν χειροτονήθηκε Επίσκοπος Γδοβ και Βικάριος της Εκκλησιαστικής Επαρχίας της Αγίας Πετρούπολης.

Το 1917, στη Σύναξη της Εκκλησιαστικής Επαρχίας, εξελέγη επικεφαλής της Επαρχίας της Πετρουπόλεως με απόλυτη πλειοψηφία. Άνθρωπος με ακηλίδωτο βίο, ήρεμος και ειρηνικός, ο Επίσκοπος Βενιαμίν ήταν ο πρώτος από τους αρχιερείς της Πετρούπολης που ταξίδεψε σε όλη την Επισκοπή, πότε με μεταφορικά μέσα και πότε με τα πόδια, και επισκέφτηκε έτσι και τις πιο απομακρυσμένες και ξεχασμένες ενορίες της. Οι άνθρωποι της Επισκοπής τον έβλεπαν ως δικό τους άνθρωπο, και ως εκ τούτου οι ψηφοφόροι πατέρες από τα χωριά προσήλθαν στις εκλογές με έτοιμη την απόφαση να ψηφίσουν τον Επίσκοπο Βενιαμίν για Μητροπολίτη. Ο λαός ήθελε να έχει για αρχιερέα του έναν ταπεινό άνθρωπο της προσευχής, έναν εργάτη, έναν άνθρωπο του λαού, που να κρατάει αποστάσεις από την πολιτική και να βασίζεται αυστηρά στους ιερούς κανόνες. Ο λαός και ο κλήρος που ψήφιζαν τον ποιμένα τους ήταν βέβαιοι ότι ο λόγος και τα έργα του ταπεινού εκλεκτού τους θα ήταν πάντα σταθερός και ανυποχώρητος στις εκκλησιαστικές υποθέσεις.

Στις 13 Αυγούστου του 1917, ο Αρχιεπίσκοπος Βενιαμίν ανυψώθηκε σε Μητροπολίτη.

Ο Μητροπολίτης Βενιαμίν και ο Επίσκοπος Κρονστάνδης Βενέδικτος (Πλότνικοβ) έξω από το αυτοκίνητο το οποίο τους μετέφερε από τα κρατητήρια στο δικαστήριο
Στις 23 Φεβρουαρίου του 1922, η Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή εξέδωσε διάταγμα για την κατάσχεση εκκλησιαστικών τιμαλφών με σκοπό να βοηθήσουν αυτούς που υπέφεραν από την πείνα. Στις 5 Μαρτίου ο Μητροπολίτης Βενιαμίν υπέβαλε σχετικό αίτημα στις αρχές και στις 6 Μαρτίου κλήθηκε στο Σμόλνι για διαπραγματεύσεις. Εκεί δήλωσε ότι δεν ήταν αντίθετος στο να παραδώσει τα τιμαλφή, αλλά επιθυμούσε να μην προσβληθούν τα θρησκευτικά αισθήματα των πιστών, δηλαδή, το εγχείρημα να έχει χαρακτήρα θυσίας και όχι κατάσχεσης.

Οι αρχές με τον τρόπο που αντέδρασαν δημιούργησαν την εντύπωση ότι είχαν αποδεχθεί την πρόταση του Μητροπολίτη, αλλά την επόμενη φορά, στις 14 Μαρτίου, όταν ήρθαν εκπρόσωποι του Μητροπολίτη, τους ανακοίνωσαν ότι οι αρχές δεν αποδέχονται τις εθελοντικές δωρεές, αλλά ότι ενδιαφέρονται μόνο για κατάσχεση.

Ὁ Πατριάρχης Τύχων κοιμήθηκε τήν 25η Μαρτίου(7/4) 1925, δηλητηριασμένος ἀπό πράκτορες τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας

  Ὁ Πατριάρχης Τύχων κοιμήθηκε τήν 25η Μαρτίου 1925, δηλητηριασμένος ἀπό πράκτορες τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας (κατά τήν ὁμολογία τοῦ Ἐπισκόπου Μαξίμου τοῦ Σερπούχωφ). 

 Δύο ἡμέρες πρίν, τήν Κυριακή 23η Μαρτίου, τέλεσε τήν τελευταῖα του Θεία Λειτουργία καί χειροτόνησε τόν Ἐπίσκοπο Ἐφραίμωβ Σέργιο (ἔπειτα Ἐπίσκοπο Μπουζουλούκ, Ἱερομάρτυρα, ὁ ὁποῖος κατασπαράχθηκε ζωντανός ἀπό ἀρουραίους ! τό 1930). Τά τελευταῖα του λόγια ἦταν: “Ἡ νύχτα θά εἶναι βαθειά καί θά διαρκέσει πολύ” (κατά τόν διακονητή του Κωνσταντῖνο Panshkevich).

Τό γεγονός τῆς δολοφονίας του προκύπτει – ἐκτός ἀπό τήν μαρτυρία τοῦ Ἐπισκόπου Μαξίμου – καί ἀπό τήν αὐτοβιογραφία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Πιτιρίμ Λαντίγκιν (Μεγαλοσχήμου Πέτρου, + 1957), τήν ὁποία διέσωσε ὁ Μοναχός Ἐπιφάνιος. Τίς σχετικές πληροφορίες ὁ ἀρχιεπ. Πιτιρίμ τίς εἶχε πάρει ἀπό τούς δύο διακονητές τοῦ Τύχωνος, τούς ὁποίους γνώριζε ἀπό παλιά, καί ὁ Μοναχός Ἐπιφάνιος τίς κατέγραψε ὅταν διάβασε τήν χειρόγραφη αὐτοβιογραφία τοῦ Πιτιρίμ, τήν ὁποία ἔγραψε λίγο πρίν τυφλωθεῖ.

 Κατά τόν ἀρχιεπ. Πιτιρίμ ὅλα ἄρχισαν τό βράδυ τῆς παραμονῆς τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου (24. 3. 1925), ὅταν ὁ Πατριάρχης Τύχων ξεκίνησε γιά τόν Καθεδρικό Ναό, γιά νά χοροστατήσει στόν ἑσπερινό. Τότε ἐμφανίσθηκε ὁ Μητροπ. Τβέρ Σεραφείμ (Ἀλεξάντρωφ, ἤδη μυημένος στό σχέδιο σοβιετοποιήσεως τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, στή συνέχεια συνεργάτης τοῦ Μητροπ. Σεργίου), ὁ ὁποῖος τόν ἐμπόδισε νά βγεῖ μέ τό αἰτιολογικό, ὅτι ἦταν ἀσθενής καί ἐπέμενε νά καλέσουν ἕναν γιατρό. Παρά τίς ἀντιρρήσεις τοῦ Τύχωνος ἐμφανίσθηκε ἕνας “γιατρός”, τόν ἐξέτασε, τοῦ σύστησε νά ξαπλώσει καί ζήτησε ἀπό τόν ἕναν ἀπό τούς διακονητές νά τόν συνοδεύσει στό πλησιέστερο φαρμακεῖο, ὅπου ἕνα “φάρμακο” ἑτοιμάσθηκε ἀμέσως. Μόλις ὁ Πατριάρχης πῆρε τό “φάρμακο” κατέρρευσε! Ὅταν ἔφθασε ὁ προσωπικός του γιατρός, τόν βρῆκε ἀναίσθητο καί σ’ αὐτή τήν κατάσταση τόν μετέφερε μέ ἀσθενοφόρο στό νοσοκομεῖο. Ἐκεῖ, παρά τίς προσπάθειες τῶν γιατρῶν, ὁ Τύχων κατέλειξε, τήν 3η πρωϊνή τῆς 25ης Μαρτίου 1925…

  Ἡ κηδεία του ἦταν κάτι τό πρωτοφανές γιά τήν ταραγμένη ἐκείνη ἐποχή. Παρά τίς κυβερνητικές ἀπαγορεύσεις τῶν δημοσίων λατρευτικῶν ἐκδηλώσεων, οἱ καμπάνες ὅλων τῶν ναῶν τῆς Μόσχας κτυποῦσαν πένθιμα καί ἑκατοντάδες χιλιάδες πιστῶν παρακολούθησαν τόν ἐνταφιασμό του στή Μονή Ντόνσκοϊ, συμμετεχόντων 58 Ἐπισκόπων. Τό Λείψανο τοῦ Πατριάρχου κατατέθηκε στόν χειμερινό ναό τῆς Μονῆς.

Τόν Μάϊο τοῦ 1991, μετά τήν ἐπιστροφή τῆς Μονῆς στό Πατριαρχεῖο Μόσχας, κατά τήν διάρκεια ἐργασιῶν μετά ἀπό πυρκαγιά, βρέθηκε ὁ τάφος τοῦ μαρτυρικοῦ Πατριάρχου καί τήν 19. 2. 1992 ἀνακομίσθηκε τό Λείψανό του, τό ὁποῖο βρέθηκε ἀδιάφθορο.

 Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ἄφθαρτα βρέθηκαν καί τά ἄμφια του, ἀκόμη καί τά φύλλα δάφνης πού ὑπῆρχαν στό φέρετρο (εἶχε κηδευθεῖ τήν Κυριακή τῶν Βαϊων τοῦ 1925). Σύμφωνα μέ αὐτόπτες μάρτυρες στό ἄφθαρτο Λείψανο τοῦ ἁγ. Τύχωνος μποροῦσε κανείς νά διακρίνει μέ εὐκολία τά χαρακτηριστικά τοῦ προσώπου του, ἐνῶ ἡ εὐωδία του ἦταν καταπληκτική… Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 25η Μαρτίου/7 Απριλίου καί ἡ Ἀνακομιδή τοῦ Λειψάνου του τήν 19η Φεβρουαρίου.

Η Αγία Νεομάρτυς Παρασκευή (Kochneva) +26-3-1939

Η Αγία Νεομάρτυς Παρασκευή (Kochneva) από την Ρωσία(γενν.1890)

Όλη την περίοδο των διωγμών εναντίον των χριστιανών πρωτοστατούσε στις διαμαρτυρίες για το κλείσιμο των εκκλησιών.Το 1930 άρχισαν οι διωγμοί των ιερέων της περιοχής Celeabinsk στα Ουράλια.Κάποιυς τους καταδίκαζαν,κάποιους τους απελευθέρωνα.Αυτά μέχρι το 1937 όταν όλοι έπεσαν στα νύχια της NVKD.Μεταξύ αυτών και οι τρεις ιερείς της ενορίας του Αγ.Αλεξάνδρου Νιέφσκυ του Miass(η ενορία της Παρασκευής)

Συνελήφθη από τουυς κομμουνιστές στις 14 Φεβρυαρίου 1938 και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και καταναγκαστικής εργασίας στο Bureinsk.  για να εκτίσει 10ετή κάθειρξη.

Πέθανε στις 26 Μαρτίου 1939 μετά από ατύχημα κατά την διάρκεια των καταναγκαστικών έργων

Η Μονή Μπελογκόρσκυ και οι Άγιοι Νεομάρτυρες της Μονής

Ο ναός της Μονής Μπελογκόρσκυ,ο μεγαλύτερος ναός των Ουραλίων ,βρίσκεται στο Λευκό Όρος (

Белая Гора)

 κοντά στο Πέρμ.

Το 1891,σε''αναμνήση της σωτηρίας του Τσάρου Νικολάου από κίνδυνο στην Ιαπωνία''στήθηκε στο Λευκό Όρος ένας τεράστιος Σταυρός.

Το 1893 άρχισε να χτίζεται ένας ξύλινος ναός ο οποίος στις 16 Νοεμβρίου 1897 κάηκε.Το 1902 αρχισε να χτίζεται ένας πέτρινος ναός,αφιερωμένος στην ''Υψωση του Τιμίου Σταυρού'',ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1917.Το 1912 η αδελφότητα εξέδιδε περιοδικό θρησκευτικό-πατριωτικού περιεχομένου ενώ κατά την διάρκεια του Α'Παγκ.Πολέμου έκανε δωρεές προς τον ρωσικό στρατό.Το μοναστήρι το 1917 αριθμούσε 400 μοναχούς

Στις 25 Αυγούστου 1918 οι Μπολσεβίκοι συνέλαβαν και βασάνισαν τον ηγούμενο αρχιμανδρίτη Βαρλαάμ και τον πέταξαν στον ποταμό Κάμα

Από τον Αύγουστο του 1918 μέχρι τον Ιανουάριο του 1919 οι Μπολσεβίκοι βασάνισαν και εκτέλεσαν 34 μοναχούς

Τον Μάρτιο του 1923 το μοναστήρι έκλεισε οριστικά

Τα κατοπινά χρόνια οι κομμουνιστές το μετέτρεψαν σε άσυλο ψυχασθενων και σε νοσοκομείο για τους αναπήρους τρυαματίες πολέμου.Εξαιτίας ενός τροφίμου ο ναός υπέστη μεγάλη ζημιά μετά από φωτιά.Η ανακαίνισή της άρχισε το 1993

• Ο βίος των Αγίων Νεομαρτύρων της Μονής Μπελογκόρσκυ ΕΔΩ

ΒΑΡΛΑΑΜ Ἀρχιμανδρίτης Μονῆς Μπελογκόρσκ (+ 1918) καί οἱ σύν αὐτῷ Διάκονοι ΜΙΧΑΙΑΣ, ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ, ΜΑΤΘΑΙΟΣ καί ΕΥΘΥΜΙΟΣ, Μοναχοί ΒΑΡΝΑΒΑΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΣΑΒΒΑΣ, ΕΡΜΟΓΕΝΗΣ, ΑΡΚΑΔΙΟΣ, ΕΥΘΥΜΙΟΣ καί ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ καί Δόκιμοι ΙΩΑΝΝΗΣ, ΙΑΚΩΒ,ΠΕΤΡΟΣ, ΙΑΚΩΒ, ΑΛΕ
ΞΑΝΔΡΟΣ, ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΠΕΤΡΟΣ, ΣΕΡΓΙΟΣ καί ΑΛΕΞΙΟΣ.

Η μνήμη τους τιμάται στις 12 Αὐγούστου

proskynitis.blogspot

Ο νεος ιερομάρτυς Αλέξανδρος,πνευματικός της Αγίας Τσαρικής Οικογένειας

Ο νεος ιερομάρτυς Αλέξανδρος δίδασκε θρησκευτικά στα παιδιά του Αγίου Τσάρου Νικολάου του Β΄από το 1910.Το 1913 έγινε πρωθιερέας στον Καθεδρικό Ναό Φεοντορόβσκυ στο Τσάρκογιε Σέλο.Από το 1914 ήταν εξομολόγος της τσαρικής οικογένειας.

Το 1916 ο γιός του,αξιωματικός του συντάγματος Pavlovsk,σκοτώθηκε στο μέτωπο.Η τσαρίνα Αλεξάνδρα,προσπαθώντας να απαλύνει τον πόνο του,τού πρότεινε να μετατεθούν οι άλλοι γιοί του από το μέτωπο στα μετόπισθεν αλλά αρνήθηκε

Το 1918 έγινε προιστάμενος του ναού της Αγίας Αικατερίνης στο Ekaterinhof .

Όταν άρχισε η κόκκινη τρομοκρατία συνελήφθη( 29 Αυγούστου 1918) στο Πέτρογκραντ.Στις 5 Σεπτεμβρίου 1918 εκτελέστηκε μαζί με όλους τους κληρικούς του ναού της Αγίας Αικατερίνης

πηγή/proskynitis

Οι Άγιοι Νεομάρτυρες Αλεξάνδρα μοναχή και Ιωάννης(Zolotov)

Η κατά τον κόσμον Maria Afanasyevna Chervyakova , γεννήθηκε το 1873 στην πόλη του Kursk . Ο πατέρας της κατείχε τη θέση του οικονομολόγου στη Συνέλευση των Ευγενών της πόλης του Κουρσκ. Έλαβε «κατώτερη» εκπαίδευση.

Δεν είναι γνωστό σε ποιο μοναστήρι εκάρη μοναχή αφού στις αρχές της δεκαετίας του 1920, πολλά μοναστήρια ήταν ήδη ερειπωμένα και οι μοναχοί ήταν διασκορπισμένοι σε πόλεις και χωριά της Σοβιετικής Ρωσίας, Κτά την κουρά πήρε το όνομα Αλεξάνδρα προς τιμήν του Αγίου Πρίγκιπα Αλεξάνδρου Νιέφσκι . Εκείνη την εποχή, η μοναχή Αλεξάνδρα ήταν ήδη γίνει γνωστή στους Ορθοδόξους κύκλους για την ευσέβεία της

Όλα τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν βαριά άρρωστη, σχεδόν τυφλή, μπορούσε συχνά να αναγνωρίσει αυτούς που της έρχονταν μόνο από τη φωνή τους και υπέμεινε όλες τις ασθένειες και τους πειρασμούς με τη μεγαλύτερη ταπεινοφροσύνη.Η μακροθυμία της και η αδιαμαρτύρητη και ταπεινή αποδοχή του σταυρού του Χριστού ήταν παράδειγμα για τους πιστούς. Πολλοί άνθρωποι- μοναχοί και ιερείς των εκκλησιών της Μόσχας, ευσεβείς λαϊκοί.-ερχόνταν στο σπίτι όπου είχε εγκατασταθεί στην Μόσχα για να την συνβουλεύτούν και να ζητήσουν τις προσευχές της.Όσοι ζούσαν σε άλλες πόλεις της έγραφαν γράμματα, της έκαναν ερωτήσεις, ζητούσαν ευλογίες και προσευχή. Πολλοί ιερείς που επέστρεφαν από την εξορία έμεναν στο διαμέρισμά της και έτσι σχηματίστηκε μια μικρή μοναστική κοινότητα όπου τελούνταν η Θεία Λειτουργία

Οι πιστοί την βοηθούσαν οικονομικά, αλλά ό,τι λάμβανε το έστελνε σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, όπως αποδεικνύεται από πολλές επιστολές ανθρώπων που εξέφραζαν βαθιά ευγνωμοσύνη και εκτίμηση

Στις 26 Αυγούστου 1937 συνελήφθη και φυλακίστηκε στις φυλακές Butyrka της Μόσχας.
Η μοναχή Αλεξάνδρα κατηγορήθηκε ότι «συμμετέχει ενεργά σε αντεπαναστατική εκκλησιαστική-μοναρχική ομάδα και ότι εξέφραζε τρομοκρατικά και φασιστικά αισθήματα και έπειθε τους θαυμαστές της να αποδεχτούν τον κρυφό μοναχισμό.

Στις 8 Οκτωβρίου, η τρόικα της NKVD στην περιοχή της Μόσχας την καταδίκασε-σύμφωνα με το άρθρο. 58-10 του Ποινικού Κώδικα της RSFSR- σε θάνατο για «συμμετοχή σε αντεπαναστατική εκκλησιαστική-μοναρχική ομάδα» μαζί με τον Ιερομόναχο Ιλαρίωνα (Γκρόμοφ) , τη μοναχή Μιχαΐλα (Ιβάνοβα) τον Ιβάν Ζολότοφ ,τον Nikolai Gusev [ΕΔΩ] , την Apollinaria Tupitsyna [ΕΔΩ] , Matrona (Stepanova) .

Στις 13 Οκτωβρίου 1937 ,πυροβολήθηκε στο  Butovo κοντά στη Μόσχα και θάφτηκε σε έναν άγνωστο ομαδικό τάφο.

Ο μάρτυς Ivan Pavlovich Zolotov γεννήθηκε το 1897 στο χωριό Kupriyanovo, στην περιοχή Dmitrov, στην επαρχία της Μόσχας, σε οικογένεια αγροτών. Υπηρέτησε στο ταχυδρομείο και το 1919-1922 ως στρατιώτης στον Κόκκινο Στρατό.

Ιερομάρτυρας Αλεξέι Μολτσανόφ

Ο μελλοντικός ιερομάρτυρας Αλεξέι Μολτσανόφ προέρχονταν από την Κοστρομά, από μια απλή πολύτεκνη οικογένεια.  Ο πατέρας του Αλεξέι, ο Αντρέι Φιοντόροβιτς, αφιέρωσε τη ζωή του στη διακονία της Εκκλησίας, ήταν ψάλτης. Ο ρωσικός λαός τέτοιους ανθρώπους τους ονομάζει τρυφερά διακονούληδες.

Το χωριό του ονομαζόταν Νεζίτινο. Περίεργο όνομα, έτσι; Σαν να μην πρέπει να ζεις εδώ. Όμως οι άνθρωποι ζούσαν, δημιουργούσαν οικογένειες, έχτιζαν σπίτια, και κυρίως, οι κάτοικοι ανοικοδόμησαν μια πέτρινη εκκλησία της Ανάστασης. Όχι απλώς την έχτισαν, αλλά την ανέστησαν. Ο Οίκος του Θεού έγινε μεγαλοπρεπής και πανέμορφος. Το καμπαναριό που χτυπούσε ήταν ορατό από παντού. 

Στα παιδικά του χρόνια, ο Αλιόσα Μολτσανόφ επισκεπτόταν συχνά το καμπαναριό της εκκλησίας. Από εκεί είχε μια γραφική θέα σε όλη τη γύρω περιοχή. Στο αγαπημένο Νεζίτινο, στα απέραντα δάση της Κοστρομά, στον ένδοξο ποταμό Ούνζα. 

Ο Αλιόσα ήταν το μικρότερο παιδί της οικογένειας. Τα μεγαλύτερα αδέρφια του τον πρόσεχαν, δεν τον άφηναν να πάει μόνος του στο καμπαναριό. Κάποιες φορές ανέβαιναν στο πιο ψηλό σημείο και από εκεί ήταν όλα ορατά, πολλά χιλιόμετρα μακριά. Τα αδέρφια λένε μόνο: «Το Νεζίτινο είναι σαν να είναι στην παλάμη» «Ο Ούνζα είναι σαν να είναι στην παλάμη».

Αυτές οι παιδικές αναμνήσεις ζέσταιναν σε όλη του τη ζωή τον πατέρα Αλεξέι. Από πολύ μικρός αισθανόταν αυτή τη συγκινητική φροντίδα, την αγάπη των γονιών και γι’ αυτό μεγάλωσε πολύ ευτυχισμένα. Και τι χρειάζεται ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο; Να υπάρχει στο σπίτι τρυφερότητα και αρμονία μεταξύ γονιών και παιδιών.

Στο σπίτι των Μολτσανόφ δε μιλούσαν πολύ. Σαν να τους έκανε το ίδιο το επίθετό τους (=σιωπηλοί) αυτό ακριβώς: λακωνικούς, ήσυχους και αθόρυβους. Οι γονείς, ο Αντρέι Φιοντόροβιτς και η Ναντιέζντα Σεμιόνοβνα, καταλάβαιναν ότι κάθε παιδί είναι δώρο από τον Θεό, το οποίο πρέπει να θεωρούμε πολύτιμο. Αγαπούσαν τον ναό του Θεού, εκτιμούσαν και καταλάβαιναν τη Θεία Λειτουργία και ανέθρεψαν τα παιδιά τους να έχουν μια ευλαβική σχέση με τον Θεό και τα εκκλησιαστικά μυστήρια. Οι Μολτσανόφ ζούσαν με έναν άγραφο κανόνα: «Το να ζεις σημαίνει να υπηρετείς τον Θεό!»

Η εκκλησία στο Νεζίτινο έγινε το δεύτερο σπίτι του.  Ο Αλιόσα ήξερε από μικρός ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό γεγονός στη ζωή των ανθρώπων. «Χριστός Ανέστη!», αυτές ήταν οι αγαπημένες του λέξεις, τις οποίες άκουγε πολύ στο σπίτι των γονιών του, στον ναό και έπειτα στο σχολείο.

Ο Αλεξέι θα θυμάται σε όλη του τη ζωή τον ναό της Ανάστασης του Χριστού στο Νεζίτινο. Το υψηλό σκαλιστό εικονοστάσι, τις μεγαλοπρεπείς βασιλικές πύλες, τις τοιχογραφίες. Στο Νεζίτινο τιμούσαν ιδιαίτερα την εικόνα του αγίου Μακαρίου, ουράνιου προστάτη της γης της Κοστρομά. Ο Αλεξέι αγαπούσε ιδιαίτερα αυτή την εικόνα. Σε αυτή, ο άγιος Μακάριος κρατούσε έναν κύλινδρο, και στο φόντο έρεε ένας ποταμός και υπήρχε ένα μοναστήρι χτισμένο με λευκή πέτρα με ψηλά τείχη.

Άγιος Νέος Ιερομάρτυς Αλέξανδρος Νικολάεβιτς (Αρχάγγελσκι)

  Ο ιερομάρτυς Αλέξανδρος γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1874 στο χωριό Σόσκα της επαρχίας Λιπέτσκ. Ήταν γιος του ιεροψάλτη Νικολάου Αρχάγγελσκι.

  Το 1896 αποφοίτησε από το Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Ταμπώφ και την ίδια χρονιά διορίστηκε ιεροψάλτης σ’ έναν ναό της πόλης. 

Εκεί γνώρισε και νυμφεύθηκε την κόρη του πρωτοπρεσβυτέρου π. Καπίτωνος Αλεξέγιεφ Αικατερίνα. Η οικογένεια του π. Καπίτωνος ήταν μεγάλη και πολύ ευσεβής. Όλοι οι γιοι του έγιναν αργότερα ιερείς.

  Κάποτε η Αικατερίνα αρρώστησε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Ταμπώφ. Τότε ο Αλέξανδρος αναγκάστηκε να πάρει στο σπίτι του μια ορφανή κοπέλα που ήταν κουφή, τη Μαρία, για να τον βοηθάει στις δουλειές.

  Κάποια μέρα ο Αλέξανδρος και η Μαρία μίσθωσαν μιαν άμαξα και κίνησαν για το νοσοκομείο. Στον δρόμο συνάντησαν ένα μικρό πλήθος πιστών ιερέων και λαϊκών, που λιτάνευαν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Καζάν. 

 Ο Αλέξανδρος είπε στον αμαξά να σταματήσει. Κατέβηκε από την άμαξα και, πλησιάζοντας τους πιστούς που μετέφεραν την εικόνα, τους παρακάλεσε ν’ αφήσουν και το κουφό κορίτσι να την κρατήσει για λίγο. Εκείνοι δέχτηκαν πρόθυμα. Ύστερα έψαλαν όλοι μαζί Παράκληση. Μόλις τελείωσαν, ο Αλέξανδρος και η Μαρία ανέβηκαν πάλι στην άμαξα και συνέχισαν τον δρόμο τους. Καθώς περνούσαν από μια γέφυρα, ένα αστροπελέκι έσχισε τον μολυβένιο ουρανό και σχεδόν αμέσως μια δυνατή βροντή ακούστηκε. Η Μαρία τρόμαξε και άρχισε να σταυροκοπιέται.
– Τι συμβαίνει, Μαρία; τη ρώτησε με έκπληξη ο Αλέξανδρος. Μήπως άκουσες τη βροντή;
– Ναι, την άκουσα! Τώρα ακούω! Ακούω πολύ καλά! απάντησε η κοπέλα ολόχαρη.
Δόξασαν και οι δύο τον Θεό για το θαύμα που είχε κάνει με τη μεσιτεία της Παναγίας Μητέρας Του.

  Σε ηλικία τριάντα χρονών ο Αλέξανδρος χειροτονήθηκε διάκονος και διορίστηκε στον ναό του χωριού Στοροζεβί Βισέλκι της επαρχίας Βορονέζ. Δύο χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Ήδη τότε είχε επτά παιδιά. Ωστόσο, πονόψυχος καθώς ήταν, όταν πέθανε ένα ανδρόγυνο της ενορίας του, πήρε στο σπίτι του τα δύο ορφανά παιδιά τους.

  Σ’ όλες τις μεγάλες γιορτές πλήθος πιστοί κατέφθαναν στο Στοροζεβί Βισέλκι από τα γύρω χωριά. Πολλοί απ’ αυτούς φιλοξενούνταν στο σπίτι του π. Αλεξάνδρου. Ο καλός ιερέας έστρωνε σανό στο πάτωμα και εκεί κοιμόντουσαν οι προσκυνητές, ο ένας δίπλα στον άλλον. Η Αικατερίνα, πάλι, μολονότι ήταν φιλάσθενη, τους διακονούσε όλους με χαρά και αγάπη.

  Κάποτε ο π. Αλέξανδρος πήγαινε με άμαξα στην πόλη Ούσμαν, στο γυμνάσιο της οποίας φοιτούσαν μερικά από τα παιδιά του. Περνώντας από ένα χωριό, είδε ένα

Αντικαταστήσατε τη χριστιανική αγάπη με το μίσος(Άγιος Τύχωνας Μόσχας)

Ο Άγιος πατριάρχης Τύχων με τον Άγιο Τσάρο Νικόλαο πιθανόν όταν ποίμαινε την αρχιεπισκοπή  Ἐπισκοπή Γιαροσλάβ καί Ροστώβ.

«Όταν πήρατε την εξουσία, καλέσατε το λαό να σας δείξη εμπιστοσύνη και του δώσατε άφθονες υποσχέσεις.Όμως δεν φανήκατε συνεπείς.
Δώσατε στο λαό, όπως λέγει το Ευαγγέλιο, "λίθον αντί άρτου και όφιν αντί ιχθύος" (Ματθ. 7, 9-10).
Αντικαταστήσατε την έννοια της πατρίδος με κάποια Διεθνή χωρίς ψυχή.
Διαιρέσατε τη χώρα σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα, τη ρίξατε σε αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο, πρωτοφανούς ωμότητος.
Αντικαταστήσατε τη χριστιανική αγάπη με το μίσος.
Αντί να φέρετε την ειρήνη, ανάψατε τεχνητώς τη φλόγα της πάλης των τάξεων.
Υποσχεθήκατε την ελευθερία, αλλά κάθε πολίτης αισθάνεται τον εαυτό του απειλούμενο και ζη μέσα στην τρομοκρατία του διωγμού, της αρπαγής, της σύλληψης, της εξορίας, της εκτέλεσης».

«Η Εκκλησία του Χριστού στη ρωσική γη διέρχεται κρίσιμη περίοδο. Οι δηλωμένοι ή κρυφοί εχθροί της αλήθειας του Χριστού καταδιώκουν την αλήθεια αυτή και αγωνίζονται να εξαφανίσουν το έργο του Χριστού.

 Στη θέση της χριστιανικής αγάπης σπείρουν παντού τα σπέρματα της κακίας, του μίσους και των αδελφοκτόνων μαχών. Οι εντολές του Χριστού για την αγάπη προς τον πλησίον λησμονήθηκαν και περιφρονήθηκαν.

ΝΕΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΦ

α). Ένας Έλληνας Ιερέας και γείτονας του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη απο το διπλανό χωριό ήταν ο πατέρας Κωνσταντίνος Παρασκεύοφ του Δανιήλ.

 β). Γεννήθηκε το έτος 1877 στο χωριό Κάστρον (Γκούνια-καλά) της Τσάλκας στην Γεωργία του Καυκάσου. 

γ). Ο πατέρας του ονομαζόταν Δανιήλ Παρασκεύοφ και ήταν επίσης ιερέας, όπως και ο θείος του ο ιερέας Παύλος Παρασκεύοφ (αδερφός του π.Δανιήλ). 

δ). Η οικογένεια Παρασκεύοφ ήταν μια από τις 36 οικογένειες που ίδρυσαν το χωριό Κάστρον (Γκούνια-καλά) της Τσάλκας εν έτη 1830.

 ε). Το έτος 1905 ο πατέρας Κωνσταντίνος βραβεύτηκε με "επιλεκάνιο".

 στ). Εργαζόταν ως Καθηγητής εν έτη 1909 - 1910 στο σχολείο του χωριού Κάστρον (Γκούνια-καλά) της Τσάλκας.

 ζ). Εν έτη 1919 - 1920 λειτουργούσε ως Ιερέας στον ιερό ναό Ευαγγελισμός της Θεοτόκου χωριό Κουμπάτ (Γκουμπάτι) της Τσάλκας.

 η). Ήταν αρχηγός του Ελληνικού εθνικού συντάγματος στο Μανγκλίσι (Γεωργία).

 θ). Νυμφεύθηκε το έτος 1896 την πρεσβυτέρα Νίνα Αθανάσοβα όπου απέκτησε έξι τέκνα: την Ειρήνη γεννημένη το έτος1898, τον Θεόκτιστο γεννημένο το έτος 1900, την Ευγενία γεννημένη το έτος 1901, την Μητροδώρα γεννημένη το έτος 1903, τον Λεόντιο γεννημένο το έτος 1905 και την Όλγα γεννημένη το ετος 1907. 

ι). Μετά τον θάνατο της πρεσβυτέρας Νίνας ο πατέρας Κωνσταντίνος ασπάστηκε τον μοναχισμό και έγινε αρχιμανδρίτης.

 κ). Εν έτη 1925 συνελήφθη από τα πρώην όργανα της κρατικής πολιτικής διεύθυνσης (GPU). 

λ). Η επιστροφή του από την εξορία όπου εργάζονταν σε απάνθρωπες συνθήκες έγινε εν έτη 1929. 

μ). Ο πρώην κουλάκος αποκουλακοποιήθηκε το έτος 1932, δηλαδή ένας εύπορος και ευκατάστατος άνθρωπος αρπάζεται από την εκάστοτε εξουσία και κακοποιήται, επίσης γινόταν κατάσχεση στο μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του. 

ν). Εν έτη 1937 και για την ακρίβεια στις 17 Νοεμβρίου η συνεδρία της Τρόικας του λαϊκού επιτρόπου εσωτερικών υποθέσεων (NKVD) της Γεωργιανής Σ.Σ.Δ. έβγαλε απόφαση-εντολή ο Παρασκεύοφ Κωνσταντίνος του Δανιήλ να ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΙ ! η περιουσία και τα προσωπικά αντικείμενα να κατασχεθούν.

 ξ). Τον εκτέλεσαν δια του τυφεκισμού (πυροβολισμός) κατά τη διάρκεια της καταστολής του Στάλιν. 

ο). Την ίδια "μοίρα" είχε και ο ιερέας και εξάδελφος του (υιός του θείου του ιερέα Παύλο) ο πατέρας Αλέξιος Παρασκεύοφ του Παύλου όπου τον εκτέλεσαν την 8η Ιουλίου εν έτη 1938 στις φυλακές της NKVD στην Τιφλίδα της Γεωργίας δια του τυφεκισμού (πυροβολισμός).

 Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από επίσημες ηλεκτρονικές σελίδες στο διαδίκτυο, από διάφορες γνωστές εφημερίδες, από κάποια σημαντικά βιβλία και κυρίως από προσωπικά αρχεία συγγενών και απογόνων του πατέρα Κωνσταντίνου Παρασκεύοφ).

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ/FACEBOOK

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΆΓΙΕΣ ΜΟΡΦΈΣ.ΟΙ ΓΕΊΤΟΝΕΣ ΤΟΥ ΟΣΊΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΣΛΙΔΗ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΠΛΑΝΑ ΧΩΡΙΑ!

Εδώ είναι το πορτρέτο του «μαθητή» ,αλλά γιατί δεν υπάρχει το πορτρέτο του Δασκάλου;!

Η γερόντισσα Αθανασία(Λεπιόσκιν) ήταν ηγουμένη της Μονής της Αγίας Τριάδας-Οδηγήτριας, ιδρυτής της οποίας ήταν ο μοναχός Ζωσιμάς (Βερχόβσκυ). 

Υπό τη σοβιετική εξουσία, το μοναστήρι μετατράπηκε σε γεωργικό συνεταιρισμό και η ηγουμένη Αθανασία έπρεπε συχνά να αντιμετωπίσει τους εκπροσώπους των αρχών, διαπραγματεύοντας μαζί τους σχετικά με τις οικονομικές δραστηριότητες.

Την ηγουμένη, ως επικεφαλής του συνεταιρισμού, άρχισαν να προσκαλούν στις συνεδριάσεις της εκτελεστικής επιτροπής της κομητείας, οι οποίες πραγματοποιούνταν εκείνη την εποχή σε τοπικό σύλλογο. Η εμφάνιση της ηγουμένης, συνοδευόμενη από μια υποτακτική, προκάλεσε αμηχανία στα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής και μια μέρα, ένας από αυτούς, αποφάσισε να κάνει ένα αστείο και, δείχνοντας ένα πορτρέτο του Μαρξ που κρεμόταν στον τοίχο, είπε:

–Να, εδώ, μητερούλα ηγουμένη, είναι ο Μαρξ. Είναι, στην πραγματικότητα, μαθητής του πρώτου σοσιαλιστή, του Χριστού. 

– Εδώ είναι το πορτρέτο του «μαθητή» που έχετε τοποθετήσει, αλλά γιατί δεν υπάρχει το πορτρέτο του Δασκάλου; – λογικά αντιτάχθηκε, η ηγουμένη. 

ΆΓΙΕΣ ΜΟΡΦΈΣ.ΟΙ ΓΕΊΤΟΝΕΣ ΤΟΥ ΟΣΊΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΣΛΙΔΗ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΠΛΑΝΑ ΧΩΡΙΑ!

1)Ο π.Αλέξιος ΠΑΡΑΣΚΕΎΟΦ του Παύλου γενν.1871 χωριό Γκούνια-καλά της Τσάλκας στην Γεωργία. Καθηγητής στο χωριό Μετσετλί, διευθυντής στο χωριό Κιζίλ-Κίλισα, Πρωτοπρεσβύτερος στον ιερό ναό Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι στην Τιφλίδα, Ιεραπόστολος στο Κάρς της τότε Αρμενίας και μετέπειτα Ρωσίας (σημερινή Τουρκία), και μέλος στην Σλαβική Πανρωσική σύνοδο στην Μόσχα το 1917 - 1918. Νυμφεύθηκε την Ξένια Πολίτοβα και είχε 4 παιδιά την Ευτυχία, την Ελπίδα, την Ελένη και τον Βαλεριανό. Τον εκτέλεσαν δια του τυφεκισμού (πυροβολισμός) στην Τιφλίδα κατά τη διάρκεια της καταστολής του Στάλιν.

2)Ο π.Κωνσταντίνος ΠΑΡΑΣΚΕΎΟΦ του Δανιήλ γενν.1877 χωριό Γκούνια-καλά της Τσάλκας στην Γεωργία. Λειτουργούσε ως Ιερέας στο χωριό Κουμπάτ 1919 - 1920. Ήταν αρχηγός του Ελληνικού εθνικού συντάγματος στο Μανγκλίσι. Νυμφεύθηκε την Νίνα Αριστάρχοβα και είχε 6 παιδιά την Ειρήνη, τον Θεόκτιστο, την Ευγενία, την Μητροδώρα, τον Λεόντιο και την Όλγα. Μετά τον θάνατο της πρεσβυτέρας ασπάστηκε τον μοναχισμό και έγινε αρχιμανδρίτης. Τον εκτέλεσαν δια του τυφεκισμού (πυροβολισμός) κατά τη διάρκεια της καταστολής του Στάλιν.

3)Ο π.Ιωάννης ΠΑΡΑΣΚΕΎΟΦ του Νικολάου γενν.1901 χωριό Ολιάνκ της Τσάλκας στην Γεωργία. Ιερέας Πρωτοπρεσβύτερος στον Καθεδρικό ιερό ναό των τριών ιεραρχών του χωριού Ολιάνκ. Ήταν πολύ καλός άνθρωπος και είχε εξαίσια φωνή. Νυμφεύθηκε την Αρετή Κέσοβα είχε 5 παιδιά τον Νικόλαο, την Αντιγόνη, τον Παύλο, τον Ιωάννη και την Ηλιάνα. Τελούσε την Θεία Λειτουργία στην Ελληνική γλώσσα. Πέθανε σε ηλικία 63 ετών από καρκίνο του εντέρου.

4) Ο π.Ιάκωβος ΚΟΤΆΝΟΦ του Αναστασίου γεννήθηκε το 1888 στο χωριό Μπεστασένι της Τσάλκας, λειτουργούσε στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στο χωριό Μπεστασένι, νυμφεύθηκε την Καλλιόπη Κουμουλίδη και είχε 4 παιδιά, την Αφροδίτη, την Βαρβάρα, την Σοφία και την Όλγα. Μετά την σύλληψη του το 1938 για 10 έτη φυλάκισης, του ζητήθηκε να αρνηθεί την χριστιανική Πίστη και εκεινος δεν υπάκουσε τις αρχές και έτσι τον έστειλαν να εργάζεται σε απανθρωπες συνθήκες, έτσι ο πατέρας Ιάκωβος αρρώστησε και πέθανε για την Πίστη στον Χριστό.

5)Ο π.Ιάκωβος ΣΑΡΊΕΦ του Χαραλάμπους γεννήθηκε το 1864 στο χωριό