Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Άρθουρ Κλάρκ, ο γνωστός συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας, έχει πει ''μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του συνόλου της ανθρώπινης ιστορίας είναι ότι την ηθική την έκλεψε η θρησκεία''. Αλλά δεν μας έχει πει από πότε έγινε αυτό και από ποιον την έκλεψε και την οικειοποιήθηκε.

Ο Κλαρκ συμπεραίνει πως η ηθική υπήρξε ανεξάρτητα από τον Θεό, σαν μια φυσική ιδιότητα ενός χωρίς Θεό σύμπαντος. Αλλά έτσι και το στοχαστεί κανείς προσεκτικά το συμπέρασμα αυτό καταρρέει. Σε έναν αποτελούμενο από μια τυχαία 'σούπα' ύλης κόσμο δεν μπορούν να υπάρχουν αντικειμενικοί ηθικοί κανόνες και δεδομένες ηθικές υποχρεώσεις. Η βαρυτική έλξη δεν γεννά ηθικούς νόμους και ο ηλεκτρομαγνητισμός δεν δημιουργεί συνείδηση (ηθική συνείδηση). Τα στοιχειώδη σωματίδια της ύλης δεν νοιάζονται για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ανθρώπινη αξία.

Σε έναν κόσμο χωρίς Θεό δεν μπορούν να υπάρξουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μπορεί να υπάρξει κάποια υπερβατικώς παρεχόμενη αξία στην ανθρώπινη ζωή, δεν μπορεί να υπάρξει ιερότητα και ούτε κάποια δεδομένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι ύλη εν κινήσει και πρόσκαιρα σχηματισμένοι από τυφλές δυνάμεις βιολογικοί οργανισμοί.

Σε ένα εγγενώς τυχαίο και άσκοπο σύμπαν δεν μπορεί να τεθεί θέμα του ποια μπορεί να είναι η ‘σωστή’ κατεύθυνση των πραγμάτων. Και επομένως δεν μπορεί να υπάρξει και κάποια ηθική σταθερά. Δεν μπορεί να υπάρξει το καθήκον της αγάπης, της θυσίας και της επιδίωξης δικαιοσύνης. Σε μια τέτοια περίπτωση η ηθική δεν μπορεί παρά να είναι θέμα προσωπικού γούστου, κοινωνικής σύμβασης ή μιας καθαρά χρησιμοθηρικής εναρμόνισης με αυτό που επιτάσσει η συγκυρία ενός τυφλού εξελικτισμού.

Και όμως, παρ’όλα αυτά ο Κλαρκ μιλάει λες και οι ηθικές αλήθειες υπάρχουν αφ’εαυτών τους. Ενώ αρνείται να παραδεχτεί την ύπαρξη ενός υπαρξιακού εδάφους από το οποίο αυτές φύονται και πάνω στο οποίο θεμελιώνονται. Πρόκειται για ξεκάθαρη αντίφαση.

Όλοι οι πολιτισμοί της Ιστορίας θεμελίωναν, από πολύ πριν την εμφάνιση των σύγχρονων κοσμικών (secular) πολιτισμικών συστημάτων, τους κανόνες της ηθικής πάνω στην αντίληψη της ύπαρξης μιας θείας αυθεντίας και του θεσπισμένου εξ’αυτής νόμου. Η ιδέα, λοιπόν, ότι η ηθική είναι αρπαγμένη-ληστευμένη εκ μέρους της θρησκείας δεν είναι ιστορία, είναι μια αθεϊστική μυθολογία.
Πολύ απλά, ο Κλαρκ σφάλλει.
………………………………………………………………………………………………..
Το παραπάνω κείμενο είναι ελεύθερη απόδοση ανάρτησης του Paul Ross που έχει εξαιρετικής στοχαστικής ποιότητας -αλλά και εκφραστικής απλότητας- αναρτήσεις γύρω από το θέμα του αθεϊσμού. 

Dimitri Lalushi