Σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο, κάθε φορά που ένας καθηγητής μαλώνει ένα παιδί να τρέχει ο γονιός του και να ωρύεται στο σχολείο: «πως τόλμησες ρε να το κάνεις αυτό στο παιδί μου».
Κάθε τρεις και λίγο ακούς στα κανάλια της ντροπής επιστουμπωνισμένες μπούρδες για τη μεγάλη αξία της «παιδοκεντρικότητας» και άλλες προοδευτικές/μεταμοντέρνες επινοήσεις, από μειράκια με πτυχίο που δεν έχουν ξεσκατίσει ποτέ μωρό ή μεγαλώσει παιδί. Ακούς συνεχώς για μοντέλα που πρέπει να αντιγράψουμε στην Ελλάδα και για νέες πρωτοποριακές μεθόδους που προσφέρουν καλή Παιδεία δίχως κόπο. Όλα ανώδυνα και εύκολα, όλα αντιγραφές δίχως μόχθο και τιμωρία για ένα σωρό απείθαρχα και ασεβή τσογλάνια της προόδου που συχνά συμπεριφέρονται εγκληματικά μέσα στις σχολικές τάξεις.
Ο άδικος χαμός της καθηγήτριας στην Θεσσαλονίκη αναδεικνύει δυο βασικές αλήθειες που ισχύουν από την αρχαιότητα και που ο προοδευτικός νους, αλαζόνας και βυθισμένος στις πλάνες του, δεν γνωρίζει:
- Ο μικρός ηλικιακά άνθρωπος, ειδικά ο πολύ μικρός, που δεν έχει υποστεί συνέπειες για να σχηματίσει μηχανισμούς αναστολών και ορίων, στο φυσικό (εξωπολιτισμικό) του πλαίσιο είναι σαν άγριο ζώο σε ζούγκλα που θα αρπάξει ό,τι του γυαλίζει και δεν θα διστάσει να χτυπήσει, χωρίς κανένα έλεος ή επίγνωση κινδύνου, για να ικανοποιήσει τα ένστικτά του. Δεν αντιπροσωπεύει τίποτα το απολύτως αληθινό και αθώο. Είναι ένα ανολοκλήρωτο πλάσμα που δεν γνωρίζει τι σημαίνει αγάπη και συμπόνια, ούτε πόση προσπάθεια και επαγρύπνιση χρειάζεται για να σχηματιστεί και να συντηρηθεί ένας πολιτισμός. Τα παιδιά για να ενταχθούν στο πολιτισμικό πλαίσιο της οργανωμένης Κοινωνίας – που ειδικά σήμερα τους προσφέρει τα πάντα, αλλά όχι τα πραγματικά απαραίτητα – πρέπει να εκπαιδευτούν στα όρια, στο σεβασμό και στον αυτοπεριορισμό. Δεν γνωρίζουν τίποτα για όλα αυτά πριν οι ενήλικες φροντίσουν να τα διαπαιδαγωγήσουν. Τα όρια για να γίνουν κατανοητά πρέπει η υπέρβασή τους να οδηγεί ΠΑΝΤΑ σε συνέπειες, διαφορετικά, για τα παιδιά, δεν υπάρχει κανένα νόημα στη φιλολογική τους παράθεση.
- Η λογική της ήσσονος προσπάθειας όχι μόνο δεν βελτιώνει το επίπεδο της Παιδείας, αλλά δημιουργεί και τη στρεβλή νοοτροπία – τόσο στους μαθητές, όσο και στους εκπαιδευτικούς – ότι στη ζωή μπορεί κανείς να πορευτεί βολικά και με άνεση χωρίς κόπο, αυστηρή αξιολόγηση, συνέπεια και μεγάλη προσπάθεια. Ό,τι μπορεί να ισχύει στην Ανατομία/Φυσιολογία δεν ισχύει και στην Κοινωνία.
Αν οι γονείς της προόδου, ειδικά αυτοί, δεν καταλάβουν ότι εκείνος που εκπαιδεύει το παιδί τους είναι σύμμαχος σε έναν αγώνα εκπολιτισμού και μορφωτικής ανόδου, ανολοκλήρωτων μικρών ανθρώπων με ροπή στη βία, στην αταξία και την εγωπάθεια, τότε δεν υπάρχει καμία ελπίδα να βελτιωθεί η ελληνική Παιδεία την οποία καταστρέφει συστηματικά το πιθηκίζον πολιτικό σύστημα με τις ανεύθυνες νομοθετικές του πρωτοβουλίες.
Ο γονιός δεν πρέπει να αντιδρά όταν βλέπει πραγματικό ενδιαφέρον από τον δάσκαλο για χάραξη ορίων στο μυαλό των παιδιών ή όταν πασχίζει να τους διδάξει τη σοφή αρχή ότι πάντα οι πράξεις φέρουν συνέπειες. Οι γονείς αντιθέτως, πρέπει να αντιδρούν όταν βλέπουν τεμπελιά και αδιαφορία από τον εκπαιδευτικό που βλέπει το λειτούργημά του σαν αναγκαία αγγαρεία μόνο και μόνο για να εισπράξει το μισθό, ενώ αρνείται πεισματικά να αξιολογηθεί. Πρέπει να αντιδρούν όταν βλέπουν μεταμοντέρνα εκπαιδευτικά προγράμματα που έχουν κάνει πιο σημαντική την εισαγωγή στη σεξουαλικότητα εξ πολύ απαλών ονύχων από την πραγματική/κλασική διαπαιδαγώγιση.
Θα το σημειώσω για μια ακόμη φορά: η Ελλάδα χρειάζεται συντηρητικές πολιτικές από σοβαρούς ανθρώπους, διότι από πρόοδο πήξαμε πραγματικά. Πήξαμε στην αποτυχία…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου