«Ἴασαι ἡμῶν τά συντρίμματα τῶν καρδιῶν»

Πότε έγινε συντρίμματα η καρδιά μας;
Μετά από έναν χωρισμό; Μια ασθένεια; Ένα αδιέξοδο; Μια αποτυχία; Μια απώλεια που δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε;
Και καρδιά δεν είναι μόνο το συναίσθημα. Είναι το κέντρο της ύπαρξής μας. Η θέληση, οι προθέσεις, οι μνήμες, ο νους, ο βαθύτερος εαυτός μας. Όταν αυτή η εσωτερική ενότητα διαταράσσεται, ολόκληρο είναι μας κλονίζεται.

Τότε μπορεί να μας αγγίξει η ευχή της Ακολουθίας του Όρθρου:
«Ἴασαι ἡμῶν τά συντρίμματα τῶν καρδιῶν».
Και έρχεται η Αγάπη του Θεού και μας γλυκαίνει εκεί όπου έχουμε σκληρύνει, μας μαλακώνει εκεί όπου έχουμε παγώσει, μας δίνει δύναμη όταν οι δικές μας δυνάμεις εξαντλούνται. Μας χαρίζει την εσωτερική ανάπαυση, τη χαρά και την ειρήνη με την αισθητή Παρουσία της Χάριτος.
Τα κατάγματα και τα συντρίμμια της ψυχής θεραπεύονται με τη Χάρη. Γινόμαστε ολόκληροι, σώοι, σωσμένοι.

Είναι τα συντρίμματα της καρδιάς που μας ανοίγουν τον δρόμο της σωτηρίας.
Μια πορεία που ξεκινά κάθε μέρα, κάθε στιγμή, από την πλήρη αδυναμία και τελειώνει* στην πληρότητα της Χάριτος.
«Ἴασαι, Κύριε,Ἴασαι ἡμῶν τά συντρίμματα τῶν καρδιῶν ».
--------
*(γίνεται τέλεια)

Νικήτας Καυκιός