Η ένωση με τον Χριστό δεν αλλάζει τα πράγματα γύρω μας, αλλά αλλάζει εμάς τους ίδιους...

 Βυθιζόμαστε κάποιες φορές στο σκοτάδι του δικού μας προσωπικού Άδη όπως ο Ιωνάς βρέθηκε στην κοιλία του κήτους. Ο πόνος, το αδιέξοδο και η οδύνη μοιάζουν με μια ασφυκτική φυλακή, όμως αυτή ακριβώς η κατάσταση μπορεί να γίνει ένας τόπος συνάντησης. 

Μέσα από τη βαθιά θλίψη του, ο Ιωνάς στράφηκε στον Θεό:

"Μέσα στη θλίψη μου φώναξα στον Κύριο και με άκουσε, από τα βάθη του Άδη φώναξα και άκουσες τη φωνή μου. Με έριξες στα βάθη της θάλασσας και με κύκλωσαν τα ρεύματα, όλα τα κύματα και οι θύελλες πέρασαν από πάνω μου. Τα νερά με σκέπασαν ως τον λαιμό, η άβυσσος με περικύκλωσε και το κεφάλι μου τυλίχθηκε με φύκια. Βυθίστηκα ως τις ρίζες των βουνών και η γη έκλεισε πίσω μου τα παντοτινά της δεσμά, αλλά Εσύ ανέβασες τη ζωή μου από τη φθορά. Όταν η ψυχή μου με εγκατέλειπε, θυμήθηκα τον Κύριο και η προσευχή μου έφτασε σε Σένα".

Η παράδοση της ύπαρξής μας στον Χριστό δεν αποτελεί μια γρήγορη λύση που απλώς τακτοποιεί τις δυσκολίες. Η ουσία βρίσκεται στη βαθιά κοινωνία μαζί Του. Καθώς μετέχουμε στη δική Του ζωή, η μέθεξη αυτή μας εισάγει σε μια άλλη διάσταση. Η οδύνη, ο σωματικός πόνος, το άγχος, οι φοβίες και οι θλίψεις που βιώνουμε μπορεί να συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά παύουν πλέον να μας συνθλίβουν.

Μια θεία δύναμη και παρηγορία μας θωρακίζει, δίνοντάς μας την ικανότητα να αντιμετωπίζουμε τις ενοχλήσεις με υπομονή, πραότητα και ελπίδα, αφού η ένωση με τον Χριστό δεν αλλάζει τα πράγματα γύρω μας, αλλά αλλάζει εμάς τους ίδιους.
Αυτή η ελευθερία υπερβαίνει κάθε αδιέξοδο, μεταμορφώνοντας τον προσωπικό μας Άδη σε ένα φωτεινό εργαστήριο καλών λογισμών, ελπίδας και αγάπης. Εκεί, η απελπισία δίνει τη θέση της στην εμπιστοσύνη και το σκοτάδι γίνεται η προϋπόθεση για να λάμψει το φως μιας πνευματικής σχέσης που νικά τη φθορά και την απόγνωση.

πηγή