«Σου εύχομαι παιδί μου να σ'αγαπήσει ο Θεός όπως σ'αγαπάει ο λαός»!

Είχα την ευλογία στα πρώτα χρόνια της ίερωσύνης μου να συναντήσω ένα γέροντα και πολύπειρο ιερέα, απλό αλλά γι' αυτό και σπουδαίο. Ή απλότητα του συνίστατο στο ότι αγωνιζόταν να είναι ιερέας όπως τον ήθελε ή Εκκλησία και ή ευλογημένη παράδοση της. Όταν με σύστησε στον γέροντα ό υιός του, ιε­ρέας και εκείνος, τότε ό γέροντας σήκωσε το καθαρό βλέμμα του και μου είπε: 
«Σου εύχο­μαι παιδί μου να σ' αγαπήσει ό Θεός, όπως σ' αγαπάει ό λαός».

Όταν συνειδητοποίησα την ευχή του ένιω­σα σαν να πέφτει μια κεραμίδα στο κεφάλι μου. Ό Γέροντας μου έλεγε ότι μπορεί να με άγαπάει ό λαός και να τρέχει ίσως και πίσω μου, αλλά ό Θεός να μην εύαρεστείται από εμένα. Μου έλεγε με άλλα λόγια ότι μπορεί τον κόσμο να τον ξεγελάσω και να τον κάνω να με θαυμάζει, αλλά ό Θεός να μην θέλει ούτε να με δεί. Μου έλεγε ότι μπορεί να έχω την τέχνη να αποκτήσω πολλούς οπαδούς, αλλά να είμαι πολύ μακρυά από τον Θεό. Μου έκανε ακόμη εντύπωση αυτή ή διαφορά των χρόνων «να σ' αγαπήσει ό Θεός», όπως «σ' αγαπά» ό λαός. Μου έλεγε δηλαδή ότι τον κόσμο μπορεί εκείνη την στιγμή να τον είχα δεδομένο, όχι όμως και τον Θεό.

Ευλογώ το Ονομα του Θεού πού στα πρώτα μου ιερατικά βήματα συνάντησα αυτόν τον ευλογημένο άνθρωπο. Τα λόγια του με προσ­γείωσαν. Τον θυμήθηκα και τα θυμάμαι πολ­λές φορές ελέγχοντας κατά το δυνατόν την δική μου πορεία και διερωτώμενος πόσο όχι ό κόσμος, αλλά ό Θεός να εύαρεστείται από την διακονία μου.

Τα λόγια αυτά όμως τα θυμήθηκα πολλές φορές όταν έβλεπα περισσότερο ή λιγότερο μεγαλόσχημους κληρικούς να δημιουργούν και μάλιστα με σύγχρονες μεθόδους μάρκετιγκ, στρατιές οπαδών για να επιβάλουν την παρουσία τους, να τρομοκρατήσουν αδελφούς και συλλειτουργούς τους, ακόμη και τους επισκόπους τους. Όταν είδα τέτοιους κληρι­κούς να χαλαρώνουν και αυτό ακόμη το ευαγγελικό ήθος για να κερδίσουν ανθρώ­πους και να επιβληθούν.

Διερωτήθηκα πολλές φορές: άραγε δεν τους απασχολεί αν αυτά πού κάνουν αρέσουν στο Θεό; Δεν τους απασχολεί αν εκείνη την ώρα φύγουν από τη ζωή αυτή,ποιά θα είναι ή με­τέπειτα πορεία τους; Φθάνεις κάποτε σκανδαλιζόμενος να διερωτάσαι αν πιστεύουν τε­λικά στο Θεό και σε ποιο Θεό πιστεύουν. Πι­στεύουν στο Θεό ή τον χρησιμοποιούν για την δική τους εγκόσμια επικράτηση.

Διερωτήθηκα πολλές φορές αν ό δρόμος για τον αγιασμό και την σωτηρία μας περνάει μέσα από τέτοια μονοπάτια, μέσα από τέ­τοια τερτίπια.

Βέβαια ευθύνες δεν έχουν μόνον τέτοιοι ποιμένες, ευθύνες έχουν και τα λαϊκά μέλη της Εκκλησίας πού μερικές φορές έχουν και κατά κόσμον μόρφωση, αλλά παρουσιάζο­νται να έχουν και την μόρφωση της ευσέβει­ας, έχοντας όμως στην πραγματικότητα αρνηθεί την πνευματική της δύναμη. Ευθύνη τεράστια έχουν και αυτοί που από μέλη του Σώματος του Χρίστου έγιναν οπαδοί ανθρώ­πων καταστρέφοντας την ενότητα της Εκκλησίας και διχάζοντας το λαό του Θεού. Να μην άκουσαν άραγε ποτέ τους ότι ό διχα­σμός και το σχίσμα δεν ξεπλένονται ούτε με το αίμα του μαρτυρίου; Πικρές αλλά δυ­στυχώς υπαρκτές διαπιστώσεις και πραγμα­τικότητες.

Ασφαλώς ως άνθρωποι εύκολα μπορεί να πλανηθούμε, αλλά αύτη ή συνειδητή δια­στροφή του εκκλησιαστικού ήθους και ή εμμονή σ' αυτήν είναι μια κατάσταση δαιμο­νική.

Ενθυμούμαι πριν από μερικά χρόνια, ένας τέτοιος λαός -δηλαδή οπαδοί- έφθασαν στο σημείο να λιθοβολήσουν το κτίριο μιας επι­σκοπής για να επιβάλουν τον δικό τους άνθρωπο και δεν χρειάστηκαν παρά λίγες ήμε­ρες για να αποκαλυφθεί πόσο ακατάλληλο ήταν το πρόσωπο αυτό για την Εκκλησία.

Δεν είναι δύσκολο να αποκτήσουμε οπα­δούς, δύσκολο είναι να αποκτήσουμε το Θεό. 'Αραγε αυτό είναι κάτι πού τελικά μας ενδια­φέρει;
Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης Παύλου

Άγιος νεομάρτυς Βουκασίνος ο φρικτώς σφαγιασθείς από τους καθολικούς Ουστάσι(16 Μαίου)

Ο Άγιος νεομάρτυρας Βουκασίνος ήταν ένας Σέρβος ορθόδοξος αγρότης τον οποίον δολοφόνησαν με φριχτό τρόπο οι παπιστές Ουστάσι.
Γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο χωριό Κλέπτσι στην Βοσνία -Ερζεγοβίνη.Στις αρχές του Β Παγκοσμίου Πολέμου τον συνέλαβαν μαζί με χιλιάδες άλλους Σέρβους και τους πήγαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γιασένοβατς.(ΕΔΩ!!)
Όταν ένας στρατιώτης των Ουστάσι τον πήρε για να τον εκτελέσει του είπε:«Εαν φωνάξεις ζήτω ο Άντε Πάβελιτς(ΕΔΩ) θα ζήσεις»Ο Βουκασίνος ο οποίος τον είδε να κρατάει στα χέρια του ένα μαχαίρι του είπε ήρεμα:«Παιδί μου,κάνε αυτό που πρέπει»

Ο Ουστάσι τράβηξε το μαχαίρι και του έκοψε το αυτί.Επανέλαβε το αίτημά του και ο Βουκασίνος έδωσε την ίδια απάντηση.Εκείνος εξαγριωμένος του έκοψε και το άλλο αυτί και την μύτη.Βλέποντας ο δολοφόνος την βασανιστική του ηρεμία βγήκε εκτός εαυτού.Του σημάδεψε το πρόσωπο.Ακολούθως του έκοψε την γλώσσα ,του έβγαλε τα μάτια και του έκοψε τον λαιμό.Τον μαχαίρωνε με μανία για πολλήν ώρα ακόμη!

Σύμφωνα με μαρτυρίες ο δολοφόνος(το όνομά του ήταν Ζίλα Φραγκάνοβιτς)μετά απο΄αυτήν την φρικιαστική δολοφονία τρελάθηκε,άρχισε να πίνει,να γυρίζει στους δρόμους,έχοντας πάντα μπροστά του το γαλήνιο πρόσωπο του Αγίου Βουκασίνου και αντηχώντας στα αυτιά του τα λόγια του''Κάνε παιδί μου αυτό που πρέπει''!

Η μνήμη του τιμάται στις 16 Μαίου.(Σέρβοι Νεομάρτυρες-ΕΔΩ)

Το χωριό του Αγίου το Κλέπτσι καταστράφηκε το 1992 από τους Κροάτες

Αχαϊα: Έμαθαν στην κηδεία του το μεγάλο του μυστικό

Τo μεγάλο μυστικό του Αμπετ Χασμάν, στο οποίο ουδέποτε αναφερόταν δημοσίως, αποκάλυψε κατά τη διάρκεια της εκφώνησης του επικηδείου, ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος.

Στα 57 του χρόνια, ο εκλιπών αντιδήμαρχος είχε αποφασίσει να βαπτιστεί Χριστιανός Ορθόδοξος, κάτι που έγινε. "Δεν το έλεγε πουθενά. Ομως μια μέρα με πλησίασε και με παρακάλεσε να τον βαπτίσω. Επέλεξε το όνομα Αλέξανδρος, όπως θα βαπτιζόταν λίγο αργότερα και ο γιος του.

Τον βάπτισα στο παρεκκλήσι της Επισκοπής" είπε ο Σεβασμιώτατος. Ανέφερε ένα ακόμη παράδειγμα για τον Ιορδανό στην καταγωγή Αμπετ Αλέξανδρο Χασμάν. Που δείχνει τη μεγαλοψυχία του. Δείτε το βίντεο... 

Λίγο αργότερα η Πάτρα αποχαιρέτισε τον Αμπετ Χασμάν. Τον γιατρό, τον αντιδήμαρχο, τον άνθρωπο. Στην κηδεία του στο Α' Νεκροταφείο όλα θύμιζαν Μεγάλη Παρασκευή. Τόσος πολύς ήταν ο κόσμος. Πάνω από 4.000 άνθρωποι θέλησαν να του πουν το τελευταίο αντίο. Την νεκρώσιμη ακολουθία ετέλεσε ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος ο οποίος αποκάλεσε τον Αμπετ Αλέξανδρο Χασμάν φίλο και αδελφό.  

ΠΗΓΗ

Και ένα ωραίο σχόλιο που ανήρτησε κάποιος στην πηγή του άρθρου

Έτσι αγαπάει καί τιμά ο Έλληνας τους ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ που καί αυτοί αγαπάνε την Ελλάδα . Καί όλα τα άλλα που λένε μερικοί χλεχλέδες περί ξενοφοβίας καί ρατσισμού είναι για μπλά - μπλά καί σαχλαμάρα. Μπράβο στο Pathfinder γιά την ωραία καί άρτια παρουσίαση. CHARALABOS.

Ὁ διάβολος στὸ μυαλὸ(Γέροντας Νίκων ο Νεοσκητιώτης)

Γέρων Νίκων (Νέα Σκήτη)

Ἡ πάλη μὲ τοὺς λογισμοὺς

Οἱ ἄνθρωποι σκέπτονται περισσότερο ἀπὸ ὅσο ἀναπνέουν. Σὲ μία ἀναπνοὴ μποροῦμε νὰ κάνουμε χίλιες σκέψεις, καὶ αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ δὲν τὸ σκεπτόμαστε. Δὲ σκεπτόμαστε ὅτι οἱ σκέψεις ποὺ κάνουμε σχηματίζουν τὸν χαρακτήρα μας, διαμορφώνουν τὴν προσωπικότητά μας, οἱ σκέψεις ποὺ κάνουμε μᾶς δίνουν τὴν ταυτότητά μας καὶ παρουσιάζουν αὐτὸ ποὺ εἴμαστε, σὲ τέτοιο σημεῖο ποὺ ἕνας Ἀμερικανὸς φιλόσοφος λέει: “εἶστε αὐτὸ ποὺ σκέπτεστε”.

Ὁλόκληρη ἡ ζωὴ μας εἶναι ἀποτέλεσμα τῶν σκέψεών μας, μποροῦμε μὲ τὶς σκέψεις μας γιὰ παράδειγμα νὰ ἀλλάξουμε τὸ μέλλον μας, τὸ μέλλον μας δὲν εἶναι δεδομένο, δὲν ὑπάρχει γραφτό, δὲν ὑπάρχει κισμέτ, ἐμεῖς θὰ ἀποφασίσουμε ποιὸ θὰ εἶναι τὸ μέλλον μας. Μὲ τὶς σκέψεις μας μποροῦμε νὰ κάνουμε καὶ τὸν Θεὸ νὰ ἀλλάξει τὸ μέλλον ποὺ εἶχε κατὰ νοῦ Του γιά μᾶς.

Ὅσο ἀπίστευτο καὶ νὰ ἀκούγεται αὐτό, ὅσο ἐξωφρενικὸ καὶ νὰ ἀκούγεται, εἶναι ἡ ἴδια ἡ διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Τὸ βλέπουμε γιὰ παράδειγμα στὴν ἱστορία τοῦ Ἰωνᾶ καὶ τῆς Νινευί. Μία πόλη μεγάλη ἁμάρτησε, ὁ Θεὸς ἀποφασίζει νὰ καταστρέψει τὸν λαὸ αὐτό. “Νινευί καταστραφήσεται”.
Πῆρε μία ἀπόφαση, αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ μέλλον τῆς Νινευί. Πηγαίνει ὁ Ἰωνᾶς κηρύσσει μετάνοια καὶ μετανοοῦν οἱ Νινευίτες κι ἀλλάζει καὶ ὁ Θεὸς τὴν γνώμη Του. “Και μετενόησεν ὁ Θεός” λέει ἐπὶ λέξῃ ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ὅλος ὁ κόσμος σώθηκε. Τί μπορεῖ νὰ κάνει μία ἀλλαγὴ στὶς σκέψεις μας, πῶς προετοιμάζει τὸ μέλλον μας.

Νὰ κάνουμε μία διάκριση: Ἄλλο εἶναι ἡ σκέψη, ἄλλο εἶναι ὁ λογισμός. Πολλὲς φορὲς ταυτίζονται· λέμε μοῦ 'ρθε μία σκέψη ἔχω ἕναν λογισμό. Τὸ ἴδιο εἶναι, ἀλλὰ στὴν κυριολεξία ὁ λογισμὸς εἶναι ἡ σκέψη ποὺ ἐπιμένει, ὄχι μία σκέψη ποὺ πέρασε ἁπλῶς καὶ ἔφυγε.
Εἶναι μία σκέψη ποὺ ἔρχεται, ξανάρχεται, μᾶς ἐνοχλεῖ, ἐπιμένει, αὐτὴ τὴν σκέψη τὴν λέμε λογισμό. Καὶ εἶναι φοβερὴ ἡ δύναμή τους αὐτῶν τῶν λογισμῶν, αὐτῶν τῶν σκέψεων, ὄχι μόνο στὴ ζωή μας στὸ παρὸν ἢ στὸ μέλλον, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ στὸ σῶμα μας. Γιὰ παράδειγμα πῶς μπορεῖ μία σκέψη νὰ ἐπηρεάσει τὸ σῶμα μας:
Μία σκέψη, ἤμουνα σὲ ἕνα μοναστήρι, ἕνας πατέρας δὲν μποροῦσε μὲ τίποτα νὰ φάει ταχίνι, τοῦ ἄρεσε ὅμως ὁ χαλβάς. Καὶ ἔτρωγε καὶ ξετρελαινόταν. Καὶ ἕνας ἄλλος ἀπόρησε καὶ λέει: “καλὰ πῶς γίνεται ἐσένα ποὺ δὲ σοῦ ἀρέσει τὸ ταχίνι νὰ σοῦ ἀρέσει ὁ χαλβάς”; Καὶ λέει ὁ πατέρας αὐτός: “Γιατί, τί σχέση ἔχει ὁ χαλβὰς μὲ τὸ ταχίνι;” “Μὰ ὁ χαλβὰς ἀπὸ τὸ ταχίνι φιάχνεται!” Μόλις τὸ ἄκουσε αὐτό, ἄρχισε νὰ κάνει ἐμετό. Πῶς ἡ σκέψη ἐπέδρασε στὸ σῶμα!

Θα εύχομαι να σε δω... θεότρελλη(Γέροντος Παισίου)

- Γέροντα, ο θείος έρως είναι η αγάπη για τον Θεό;

-Ο θείος έρως είναι κάτι ανώτερο από την αγάπη για τον Θεό· είναι τρέλλα. Αγάπη-έρως-τρέλλα, όπως φθόνος-μίσος-φόνος. Η ακριβή αγάπη προς τον Θεό, με τις θυσίες της, γλυκοβράζει την καρδιά, και σαν τον ατμό πετιέται ο θείος έρως, ο οποίος δεν μπορεί να συγκρατηθεί, και ενώνεται με τον Θεό.Ο θειος έρως λυγίζει τα σκληρά κόκκαλα και γίνονται τόσο μαλακά, που ο άνθρωπος δεν μπορεί να σταθεί όρθιος, πέφτει κάτω! Γίνεται σαν την λαμπάδα που βρίσκεται σε θερμό χώρο και δεν μπορεί να σταθεί όρθια· πότε λυγίζει από εδώ, πότε λυγίζει από εκεί. Τη σιάζεις, αλλά πάλι λυγίζει, πάλι πέφτει, γιατί είναι θερμός ο χώρος, πολύ θερμός… Όταν κανείς βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση και πρέπει να πάει κάπου ή να κάνει κάποια δουλειά, δεν μπορεί· παλεύει, προσπαθεί να βγει από αυτή την κατάσταση…

- Γέροντα, όταν βρίσκεται κανείς στην κατάσταση του θείου έρωτος, αν πονάει, το αισθάνεται;

Ό πόνος, αν είναι πολύ δυνατός, μετριάζεται και γίνεται υποφερτός· αν είναι λίγος, χάνεται. Βλέπεις, όσοι είναι ερωτευμένοι, συνεπαίρνονται τελείως, ούτε ύπνος τους πιάνει. 
 Μου έλεγε ένας μοναχός: «Γέροντα, ο αδελφός μου έχει ερωτευθεί μια γύφτισσα, και ούτε να κοιμηθεί μπορεί. Συνέχεια “Παρασκευούλα μου, Παρασκευούλα μου” λέει. Μάγια του έχουν κάνει; δεν ξέρω! Εγώ τόσα χρόνια καλόγερος, δεν αγαπώ την Παναγία ούτε όσο αγαπάει ο αδελφός μου αυτή τη γύφτισσα! Καθόλου να μη σκιρτάει η καρδιά μου!».

Δυστυχώς υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι που σκανδαλίζονται με τη λέξη «θείος έρως». Δεν έχουν καταλάβει τι θα πει «θειος έρως» και θέλουν να βγάλουν τη λέξη αυτή από τα Μηναία και από την Παρακλη­τική, γιατί λένε ότι σκανδαλίζει. Πού φθάσαμε! Αντίθετα, οι κοσμικοί που έχουν ζήσει τον κοσμικό έρωτα, αν τους μιλήσεις για θείο έρωτα, αμέσως λένε: «Κάτι ανώτερο θα είναι αυτό». Πόσα παιδιά που γνώρισαν τον κοσμικό έρωτα τα φέρνω αμέσως σε λογαριασμό, όταν τους μιλώ για τον θείο έρωτα! «Εσείς πέσατε κάτω καμμιά φορά από την αγάπη που νιώσατε; τα ρω­τάω. Νιώσατε ποτέ εσείς έτσι που να μην μπορείτε να κουνηθείτε, να μην μπορείτε να κάνετε τίποτε;». Αμέσως καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι κάτι ανώτερο και συνεννοούμαστε. «Αν εμείς, λένε, από αυτό το κοσμικό κάτι νιώθουμε, φαντάσου τί θα είναι εκείνο το ουράνιο!».

Η θεία τρέλλα

- Πώς μπορείς να παλαβώσεις, Γέροντα, από την αγάπη του Θεού;

 Να συναναστρέφεσαι με …παλαβούς, για να σου μεταδώσουν τη τρέλλα τους την πνευματική! Θα εύχομαι να σε δω …θεότρελλη! Αμήν.

 Έχω κι εγώ μια μικρή πείρα από την πνευματική τρέλλα, η οποία προέρχεται από το θείο έρωτα. Φθά­νει τότε ο άνθρωπος στη θεία αφηρημάδα και δεν θέλει να σκέφτεται τίποτε εκτός από το Θεό, τα θεία, τα πνευματικά, τα ουράνια. Ερωτευμένος πια θεϊκά, καίγεται εσωτερικά, γλυκά, και ξεσπάει εξωτερικά, παλαβά, μέσα στο θείο χώρο της σεμνότητος, δοξολογώντας σαν Άγγελος μέρα-νύχτα το Θεό και Πλάστη του.

- Είναι έκστασις αυτό, Γέροντα;

Ναι, είναι εκτός εαυτού τότε ο άνθρωπος, με την καλή έννοια. Αυτό είναι… «εκστηθί φρίττων ουρανέ».Η θεία τρέλλα βγάζει τον άνθρωπο έξω από την έλξη της γης· τον ανεβάζει στο θρόνο του Θεού, και νιώθει πια ο άνθρωπος τον εαυτό του σαν το σκυλάκι στα πόδια του αφεντικού του και του γλείφει τα πόδια με χαρά και ευλάβεια.

Πηγή

Άγιος Ησαΐας ο Θαυματουργός Επίσκοπος Ροστώβ(+15 Μαίου)

Ο Άγιος Ησαΐας γεννήθηκε στη γη του Κιέβου από ευγενείς και φιλόθεους γονείς, που του έδωσαν χριστιανική αγωγή. Από τα νεανικά του χρόνια αγάπησε τον Χριστό, περιφρόνησε όλες τις κοσμικές απολαύσεις και ήλθε στη μονή των Σπηλαίων, για να γίνει μοναχός. Ηγούμενος ήταν τότε ο Όσιος Θεοδόσιος, που διείδε με την χαρισματική του διάνοια την μελλοντική εξέλιξη του νέου και τον ένδυσε με το μοναχικό ένδυμα. Από τότε ο Ησαΐας αφιερώθηκε «ψυχὴ τε καὶ σώματι» στον Νυμφίο Χριστό και άρχισε μια αυστηρή ασκητική ζωή.
Ήταν απλός, ταπεινός, υπάκουος, αφιλάργυρος, φιλάνθρωπος, γνήσιος ενσαρκωτής της αγγελικής ζωής. Και επειδή «οὐ δύναται πόλις κρυβήναι ἐπάνω ὄρους κειμένη», η φήμη της αρετής και της αγιότητός του διαδόθηκε σε όλη τη χώρα και έφθασε μέχρι τα αυτιά του μεγάλου ηγεμόνα Ιζιασλάβου Παροσλάβιτς.

Τότε εκείνος άρχισε να παρακαλεί επίμονα τον Όσιο Θεοδόσιο να δώσει την ευλογία του, για να τοποθετηθεί ο Ησαΐας ηγούμενος στο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου, μια και ο μακάριος Βαρλαάμ είχε κοιμηθεί εν Κυρίω.
Ο θεοφώτιστος Θεοδόσιος πληροφορήθηκε εσωτερικά από το Πανάγιο Πνεύμα ότι ήταν θέλημα Θεού να αναλάβει ο υποτακτικός του τη διακονία του ηγουμένου. Έτσι έδωσε την συγκατάθεση και την ευλογία να γίνει ο Ησαΐας ηγούμενος. Και εκείνος, μη θέλοντας να παρακούσει, σήκωσε με πόνο το βαρύ φορτίο και έγινε ο ποιμένας ο καλός των μοναχών της νέας μονής του.
Ούτε ο τρόπος της ζωής του άλλαξε, ούτε το ταπεινό φρόνημά του αλλοιώθηκε από το αξίωμα που ανέλαβε. Ο νους του ήταν πάντοτε προσκολλημένος στη μνήμη του Θεού και του θανάτου, της κρίσεως και της Βασιλείας των Ουρανών. Γι' αυτό συνέχιζε, με περισσότερο τώρα ζήλο, τις ασκήσεις και τους αγώνες του και γινόταν ζωντανό παράδειγμα αγγελικής βιοτής για τους υποτακτικούς του, καλώντας τους στις κορυφές των αρετών και εκπληρώνοντας πάντοτε πρώτος εκείνο που ζητούσε από τους άλλους.

Ο ηγεμόνας Ιζιασλάβος χαιρόταν και ευγνωμονούσε τον Θεό και τον Όσιο Θεοδόσιο, που έστειλαν στη μονή του Αγίου Δημητρίου αυτόν τον έμψυχο αδάμαντα. Αλλά περισσότερο ο Κύριος δόξασε τον πιστό δούλο ου, τιμώντας τον με το υψηλό και θείο αρχιερατικό αξίωμα. Μετά την μακαρία κοίμηση του θεοφιλούς Λεοντίου, επισκόπου του Ροστώβ, ο Άγιος Ησαΐας, με κοινή βουλή Θεού και ανθρώπων, αναδείχθηκε Επίσκοπος σε εκείνη την επαρχία.

Όταν ήλθε στη θεόσωστη γη του Ροστώβ, ο Άγιος ποιμενάρχης βρήκε πολλούς Χριστιανούς, πρόσφατα βαπτισμένους αλλά αστερέωτους στην πίστη. Είχαν κρατήσει πολλές παλαιές ειδωλολατρικές συνήθειες και διέπρατταν, από άγνοια, σοβαρά αμαρτήματα. Άρχισε τότε ο Άγιος ένα δύσκολο και κοπιαστικό ποιμαντικό αγώνα, για τη διαφώτιση και την στήριξη του ποιμνίου του στην πίστη και την διδασκαλία του Χριστού. Περιόδευε ακατάπαυστα στις πόλεις και τα χωριά της περιοχής του Ροστώβ και της Σουζδαλίας. Κατηχούσε, κήρυττε, νουθετούσε, δίδασκε, διέλυε τις πλάνες, κατέλυε τα προπύργια του νοητού εχθρού. Όπου έβλεπε να υπάρχουν ακόμα είδωλα ή ειδωλολατρικοί ναοί, έδινε εντολή να κατεδαφισθούν ή να παραδοθούν στη φωτιά και έπειτα δίδασκε στους κατοίκους την Ορθόδοξη πίστη στην Αγία και Ομοούσιο και Ζωαρχική Τριάδα. Όσοι από τους αβάπτιστους Ρώσους πίστευαν, βαπτίζονταν από τον Όσιο Ιεράρχη στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Και όσοι δεν πίστευαν με την κατήχηση και το κήρυγμα, πείθονταν με τα υπερφυσικά θαύματα και σημεία που επιτελούσε ο Άγιος με την δύναμη του Θεού. Αλλά και τις πιο σκληρές καρδιές τις λύγιζε η αγάπη, η ευσπλαχνία, η ακακία και η μακροθυμία του Αγίου. Ήταν παρηγορητής των θλιβομένων, τροφός των πεινασμένων, προστάτης των χειρών και ορφανών, βοηθός των φτωχών, υπερασπιστής των αδικουμένων.

Ο Άγιος Ησαΐας κοιμήθηκε με ειρήνη το 1090 μ.Χ./πηγή

O Μεγαλύτερος πέτρινος σταυρός του κόσμου!

  

Ο Σταυρός θα  αποσταλεί στην Σεβαστούπολη μετά την προσευχή από τον Επίσκοπο Kamensky  Σεργκέι Alapaevskim .Η παρουσίαση του σταυρού προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση μεταξύ των κατοίκων του Yekaterinburg.[Αικατερινούπολη].Ο σταυρός   είναι κατασκευασμένος από συμπαγείς ογκόλιθους από γρανίτη και φτάνει σε ύψος 7,5 μέτρα, με  βάρος 23,5 τόνους.   Το ανάγλυφο του σταυρού καλύπτεται με φύλλα χρυσού.
Ο Ναός του  Αγίου Νικολάου,είναι ένα μνημείο  της Σεβαστούπολης και το νεκροταφείο  χτίστηκε προς τιμήν των στρατιωτών που πέθαναν στην πρώτη άμυνα της Σεβαστούπολης κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου. Μεταξύ αυτών  και οι στρατιώτες που έπεσαν στις μάχες του 37ου Συντάγματος Πεζικού,στo Yekaterinburg, το οποίο συμμετείχε στη μάχη, και  στην άμυνα της Σεβαστούπολης. Το 2012,η εκκλησία του Αγίου Νικολάου,  θα γιορτάσει τα 155 χρόνια της.    

   http://www.itar-tass.com/c13/417340.html   

 ΑΠΟΔΟΣΗ:corfiatiko

Μια σελίδα από την Βρετανορθόδοξη Φιλοκαλία

*Μία μέρα ο Άγιος Κολουμπάν ρώτησε τον Άγιο Ντικουίλ:''Πώς και είσαι πάντοτε χαμογελαστός'';Και εκείνος του απάντησε:''Επειδή κανένας δεν μπορεί να μου πάρει το Θεό''.

*Ο Άγιος Λουάν είπε:''Δε θα στενοχωρήσω ποτέ το Θεό επειδή Τον γνωρίζω.Αυτοί που δεν θέλουν να Τον ακούσουν είναι αυτοί που δεν Τον γνωρίζουν''

*Ο Άγιος Κέβιν ζούσε όπως ο Αδάμ στον παράδεισο:'Τα πουλιά ερχόνταν και καθόνταν στα χέρια του και στους ώμους του και του τραγουδούσαν τα πιο γλυκά τραγούδια,την ίδια στιγμή που άγρια ζώα κυλιόνταν στα πόδια του.Τα δέντρα ήταν σαν άρπες οι οποίες φώτιζαν με το τραγούδι τους την σκληρη άσκηση του αγίου.Όταν τον προέτρεψαν να χτίσει ένα μοναστήρι σ'εκείνο το μέρος εκείνος απάντησε:''Δεν θέλω να ενοχληθεί ή να μετακινηθεί κανένα πλάσμα εξαιτίας μου''

*Λέγεται για τον Άγιο Κένεθ ότι τέτοια ήταν η σχέση του με τα ζώα,όπου χρησιμοποιούσε τα κέρατα ενός ελαφιού για να ακουμπάει το Ψαλτήριό του.

*Κάποια άλλη φορά μία κίχλα γέννησε ένα αυγό πανω στην παλάμη του Αγίου Κέβιν,την ώρα που εκείνος προσευχόνταν με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό.Τόσο πολύ κράτησε η προσευχή που το πούλι είχε το χρόνο να κλωσήσει το αυγό.

*Λένε ότι οι νυφίτσες ερχόνταν και έπαιζαν κρυφτό στον μανδύα του Αγίου Κολουμπάν όταν αυτός ξεκουραζόνταν

*Κάποια φορά στον Άγιο Κολουμπάν άρεσε μία σπηλιά στην οποία όμως ζούσε μια αρκούδα.Τότε με πραότητα ζήτησε από την αρκούδα να εγκαταλείψει την σπηλιά και εκείνη ταπεινά υπάκουσε.
Μια άλλη φορά ο άγιος έζεψε μία αρκούδα στο αλέτρι για να τον βοηθήσει στις εργασίες του.

*Ο Άγιος Γκαλ βρήκε κάποτε ένα μοναχικό μέρος στο δάσος και αποφάσισε να διανυκτερεύσει εκεί.Το ξημέρωμα κατέβηκε από το βουνό μία αρκούδα.Ο άγιος της πέταξε ένα κομμάτι ψωμί και της είπε:''Εις το όνομα του Κυρίου φύγε απ'αυτό το μέρος.Όσον αφορά στα βουνά θα τα μοιραστούμε μαζί με την προυπόθεση να μην πειράξεις κανέναν''Τόσο καλά τα πήγαν οι δύο τους που τον χειμώνα η αρκούδα έφερνε ξύλα στον άγιο για να ανάψει φωτιά.

*Ο Άγιος Άγκνους ήταν πολύ γνωστός επειδή μιλούσε με τους αγγέλους,γι'αυτό τον είχαν ονομάσει ''τον πιο σοφό ιρλανδό της εποχής εκείνης''
Παρόλα αυτά κάποιες φορές έπαιρνε κάποια μαθήματα από κάποιον ταπεινό ιερέα ή από έναν απλό άνθρωπο.
Μια φορά,ενώ αναπαυόνταν σε κάποιο κοιμητήριο,είδε όραμα στο οποίο ένα τάγμα αγγέλων είχε μαζευτεί γύρω από τον τάφο ενός στρατιώτη τον οποίον τον είχαν θάψει εκεί.Όταν ξύπνησε ζήτησε από τον ιερέα πληροφορίες γι'αυτόν τον στρατιώτη:''Πρέπει να ήταν ένας άγιος ,ένας μεγάλος νηστευτής και ασκητής'' είπε ο άγιος.
''Όχι'',ήρθε η απάντηση,αν και υπέφερε πολλά  όταν ήταν στρατιώτης.Όμως μπορώ να σου πω ένα πράγμα:''Κάθε μέρα μνημόνευε όσους άγιους θυμόνταν''

*Μία φορά που ο Άγιος Αιλμπχε αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι μέχρι την Ισλανδία ο βασιλιάς διέταξε να κλείσουν όλα τα λιμάνια

*Ο Άγιος Ουλτάν έγραψε για την Αγία Μπριγκίττα:«Στο νησί μας,την Hibernia(παλιά ονομασία της Ιρλανδίας)ο Χριστός έγινε γνωστός από την πληθώρα των θαυμάτων τα οποία η Αγία Μπριγκίττα τέλεσε»

*Μια φορά τρεις μοναχοί αποφάσισαν να ζήσουν σ'έναν έρημο τόπο.Μετά από έναν χρόνο σιωπής ο πρώτος ψιθύρισε στον δεύτερο:«Ζούμε μία ωραία ζωή εδώ»
Μετά από έναν χρόνο ο δεύτερος απάντησε ψιθυριστά:«Πραγματικά έτσι είναι»
Αφού πέρασαν δώδεκα μήνες η ησυχία διακόπηκε από τον τρίτο μοναχό ο οποίος ψιθύρισε:«Εαν δεν μπορώ να βρω την ειρήνη με όλες αυτές τις συζητήσεις,τότε θα αναγκαστώ να βγω στον κόσμο»

π.Γεώργιος-www.proskynitis.blogspot.com

Διαβαστε και-Οι Άγιοι και οι Μάρτυρες της αρχαίας Βρετανορθόδοξης εκκλησίας

π.Γερόντιος ο αγιορείτης ο δια Χριστόν σαλός

΄
Ο π. ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ
Ο μοναχός Γερόντιος, κατά κόσμον Γεώργιος Μούτσος, γεννήθηκε το 1908 στον Πύργο της Ηλίας από πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας του είχε δύο φούρνους μέσα στην πόλη του Πύργου. 
--------------------
Από μικρός είχε μεγάλη κλίση προς τον μοναχισμό και ήδη στα 1931 κατάφερε και έφτασε στον πολυπόθητό του Άθωνα. Ως Πελλοπονήσιος πήγε στην Μονή Γρηγορίου (τότε ακόμη υπήρχε ένα είδος τοπικισμού σε πολλές Μονές του Αγίου Όρους). 

Έγινε μοναχός από τον Καθηγούμενο Αρχιμανδρίτη Αθανάσιο, άνθρωπο μεγάλης αρετής και φήμης αγίου.
-----------------------------------
Πολλά διδάχτηκε από τον Γέροντά του και τον αξίωσε ο Θεός πολλών πνευματικών εμπειριών, τόσο που, όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης ο οποίος έζησε μαζί του για ένα χρόνο στον μετόχι Μονοξυλίτη, τον βοήθησε να γράψει το περίφημο βιβλίο του «Μεταξύ ουρανού και γης» εξηγώντας του τις ανώτερες πνευματικές καταστάσεις.... 

Δυστυχώς το 1939 κόλλησε την δύσκολη ασθένεια της εποχής, φυματίωση. Νοσηλεύτηκε σε Σανατόριο της Αθήνας και το 1941, όταν πια οι Γερμανοί είχαν καταλάβει την Ελλάδα, επέστρεψε στην Μονή του διανύοντας την μεγάλη απόσταση Αθήνα-Ουρανούπολη σχεδόν με τα πόδια.

Στη Μονή του όμως συνάντησε σκληρότητα και καχυποψία, φόβο για πιθανή διάδωση της ασθένειάς του και στους άλλους στην Μονή, παρόλο που είχε θεραπευθεί. Έφτασαν στο σημείο να τον χτυπήσουν και να τον διώξουν από το Μοναστήρι με το ζόρι, εκδίδοντας ένα χαρτί που πιστοποιούσε ότι ο μοναχός Γερόντιος «έπασχε τας φρένας». 

Αυτό το εκμεταλλεύτηκε σε όλη του τη ζωή ο μακάριος και προσποιούνταν τον «σαλό». 
Γύρισε όλον τον Άθωνα, κελλιά, σκήτες κλπ. Πάντοτε διάλεγε Κελλιά με εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που ήταν ο προστάτης του ήδη από το μοναστήρι του, μια και η Μονή Γρηγορίου τιμάται στην μνήμη του. 

Πέρασε και από την έρημο του Αγίου Βασιλείου, τη Σκήτη Κουτλουμουσίου, και κατέληξε στο Ιβηρίτικο Κελλί του αγίου Νικολάου στις Καρυές, όπου τον γνωρίσαμε.
Ζούσε πολύ απλά, μέσα στη φύση και στα πλάσματα του Θεού, έχοντας κάνει το σπίτι του καταφύγιο ταλαιπωρημένων ζώων. 

Κοιμόταν στην ίδια κουβέρτα με ... πλήθος γατάκια και δυο τρεις σκύλους, αχώριστους συντρόφους του. Προτίμησε την συνδιαγωγή με τα ζώα παρά με τους ανθρώπους. 
Κάποτε που έκανε μετάνοιες μπροστά στην εικόνα της Παναγίας στον ναό του Κελλιού του βγήκε μια οχιά από το τσουβάλι που είχε στρώσει στο πάτωμα και τον τσίμπησε στο χέρι. «Την σκότωσα με το χέρι μου την καϋμένη και περίμενα να με ... πονέσει για να το κόψω να τρέξει αίμα αλλά δεν με πόνεσε και το άφησα»!

Μαγείρευε κάθε δυο-τρεις μέρες για τα ζωάκια του και έτρωγε και ο ίδιος μαζί τους, «για να μην έχω λογισμό, τραβάω το από πάνω που τρώνε τα γατάκια και τρώω το από κάτω» μας έλεγε!
Ζύμωνε και ψωμί, με κάτι μπαγιάτικα και σκουλικιασμένα αλεύρια χρόνων πολλών που είχε και κάπως ικανοποιούσε και τη δική του πείνα, αλλά συνήθως περνούσε μόνον με την καθημερινή θεία μετάληψη και το αντίδωρο που έπαιρνε ερχόμενος στις λειτουργίες που κάναμε, καμμιά φορά και κανένα γάλα που μπορεί να έπινε...
Παρόλο που ποτέ δεν πλενόταν δεν μύριζε το σώμα του και την στιγμή της θείας μεταλήψεως οι ιερείς που τον μετελάμβαναν διηγούνται για μια ευωδία που έβγαινε από το στόμα του ενώ ένα δάκρυ πάντα κυλούσε από τα μάτια του.....

Εκείνο που τον έκανε να ξεχωρίζει ήταν η εμμονή του στο να πείσει όλους τους ανθρώπους ότι ήταν τρελλός! Εδιηγείτο λοιπόν για τον...λευκό γάμο του με την Πριγκίπισσα Αλίκη, για την διαμάχη του με τον...βασιλιά, όταν τον απείλησε με όπλο ότι θα τον σκοτώσει... Και γινόταν πιστευτός τόσο που, κατά τις γιορτές της χιλιετηρίδος του Αγίου Όρους, το 1963, η αστυνομία τον έκλεισε στη φυλακή για αποφυγή τυχόν επεισοδίων με τον Βασιλιά για τα μάτια της ...Πριγκίπισσας!

Πάντοτε χαμογελαστός, με την αχώριστη παρέα του, τα ζώα, έζησε σαν πετεινό του ουρανού χωρίς να στενοχωρήσει κανέναν. Τα τέλη της ζωής του τα πέρασε στη μονή της μετανοίας του, τη Γρηγορίου, αφού ο Καθηγούμενος π. Γεώργιος και οι εκλεκτοί πατέρες της αδελφότητος δέχθηκαν να τον γηροκομήσουν. Το παράδοξο είναι ότι αυτός διώχθηκε για να μην κολλήσει τους υπολοίπους φυματίωση, και όταν επέστρεψε στη Μονή είχαν πεθάνει όλοι, πλην ενός, του μοναχού Ησυχίου, ο οποίος όμως τον είχε υποστηρίξει τότε....

Ποτέ δεν ζήτησε τίποτε από τον αδελφό που τον υπηρετούσε. Κάποτε του είπαμε πως δεν τρώει τις φακές, και πράγματι θαύμασε ο αδελφός γιατί σκέφτηκε πως πράγματι δεν έτρωγε όταν του πήγαινε φακές χωρίς όμως ποτέ να ζητήσει κάποιο άλλο φαγητό. 

Έλεγε ότι στην περίοδο από της Παναγίας το Δεκαπενταύγουστο ως της Παναγίας στις 8 Σεπτεμβρίου δεχόταν αποκάλυψη για το αν θα ζήσει άλλον ένα χρόνο και κάθε χρόνο τον ρωτούσαμε: «εντάξει για φέτος!» έλεγε. Την τελευταία του χρονιά μόνο γέλασε και δεν είπε τίποτα....καταλάβαμε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία του χρονιά, όπως και έγινε. Προγνώρισε το τέλος του και τρεις μέρες πριν, ειδοποίησε τον Ηγούμενο για την επικείμενη αναχώρησή του από τον κόσμο αυτό, ζήτησε συγνώμη από όλους για τις ...παλαβομάρες που έλεγε και πράγματι, στις 12 Νοεμβρίου 2001 αντήλλαξε την παρούσα ματαιότητα με τα ουράνια αγαθά.

Μας έλεγε πάντα χαμογελώντας «όταν ήμουν μικρός μου είπε ο πατέρας μου ότι θα με πάρει σε ένα ταξίδι του να δω την Αθήνα• είχα πολλή χαρά! Ίδια χαρά έχω και τώρα που θα πάω στην άλλη ζωή! Χιλιάδες άγγελοι, καϋμένε!»

Ο κατ'εξοχήν Γιατρός…δεν συμφώνησε μαζί σας!

Ο μακαριστός αρχιμ. Ευσέβιος Γιαννακάκης, όταν διακονούσε ως εφημέριος στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο της Αθήνας, έζησε συγκλονιστικά θαύματα θεραπείας ασθενών από τη μετάληψη των αχράντων Μυστηρίων:

Ένας βαριά άρρωστος, ο κ. Γεώργιος Φ., βρισκόταν για είκοσι μέρες σε κατάσταση αφασίας μετά από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο καθηγητής κ. Γούτας τον παρακολουθούσε συστηματικά, γιατί παρουσίαζε ψηλό πυρετό που έφτανε τους 40°!Τότε και ο γιατρός του μίλησε καθαρά για την ιατρική άποψη: -Αγαπητέ κύριε Γιώργο, η περίπτωση σας δεν επιδεχόταν καμιά βελτίωση, μετά μάλιστα από τόσο ψηλό πυρετό που κάνατε. Κανονικά δεν θα έπρεπε τώρα να βρίσκεστε κοντά μας
.- Κύριε καθηγητά, απάντησε ήρεμα ο ασθενής, ο κατ' εξοχήν Γιατρός, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, δεν συμφώνησε μαζί σας. Η «ιατρική» της Εκκλησίας αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική. Ο ιερέας του Νοσοκομείου μετά από κάθε Θεία Λειτουργία ερχόταν πρόθυμα να με κοινωνήσει. Εγώ δεν μπορούσα βέβαια να μιλήσω, αλλά τα αισθανόμουν όλα. Κι αυτό φαίνεται πως το καταλάβαινε ο ιερέας, γι' αυτό και χρησιμοποίησε πλούσια τα θεραπευτικά μέσα της Εκκλησίας μας. Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού ζωογονεί τη ψυχή και το σώμα. Θεραπεύει και τις μεγαλύτερες αρρώστιες.

Κάποια γυναίκα, η κ. Μαρία Γ., έπασχε από σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια. Η κατάσταση της διαρκώς χειροτέρευε.Ενα Σάββατο ο γιατρός τη βρήκε με τέλεια ανουρία, φεύγοντας από το Νοσοκομείο, πίστευε πως την άλλη μέρα θα είχε φύγει και η άρρωστη του για την αιωνιότητα.Αργότερα όμως την επισκέφθηκε ο ιερέας του Νοσοκομείου και της πρότεινε να καταφύγει στον ουράνιο Γιατρό, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Εκείνη το δέχτηκε με χαρά. Εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια, και το πρωί της Κυριακής, αφού παρακολούθησε τη θεία λειτουργία, μετέλαβε τα άχραντα Μυστήρια. Κοινώνησε όμως με φλογερή πίστη στη θεραπευτική δύναμη του Σώματος και Αίματος του Χριστού.Και το θαύμα έγινε. Μετά τη θεία Κοινωνία το πρόσωπο της άρχισε να ροδίζει από υγεία, και το ουροποιητικό σύστημα να λειτουργεί κανονικά.

Ο γιατρός δεν μπορούσε να το πιστέψει. Ύστερα από δυό-τρεις μέρες, αφού βεβαιώθηκε πως είχε εντελώς θεραπευθεί, της επέτρεψε να φύγει.Την εικοστή πρώτη μέρα - πράγμα παράδοξο - ο άρρωστος άρχισε ν' ανοίγει τα μάτια και να μι λάει! Ο καθηγητής παραξενεύτηκε. Νόμισε πως η βελτίωση θα ήταν παροδική. Ο ασθενής όμως διαρκώς καλυτέρευε, και σε μερικές μέρες συζητούσε άνετα και καθαρά.

(Αρχιμ. Ευσεβίου Γιαννακάκη, «Κοντά στον πόνο και μαζί με τους πονεμένους»).opougis.blogspot.

Άγιος Ιωάννης ο Βλάχος(+12 Μαίου 1662)

Ο Άγιος Ιωάννης, γεννήθηκε στη Βλαχία το 1644 και καταγόταν από επιφανή και αριστοκρατική γενιά.
Επί Σουλτάνου Μεχμέτ και σε ηλικία 15 ετών τον άρπαξαν οι Τάταροι που εισέβαλαν στη Βλαχία για να καταπνίξουν την επανάσταση του άρχοντα Μιχ. Βοεβόδα Τζιβάν Μπέτι. Ένας μουσουλμάνος τον αγόρασε με σκοπό να τον διαφθείρει.Αυτός για να προστατευτεί τον σκότωσε.'Οταν μαθεύτηκε ότι σκότωσε τον αφέντη του συνελήφθη  και παραδόθηκε στη σύζυγο του μουσουλμάνου που σκότωσε στην Κωνσταντινούπολη. Εκείνη τον οδήγησε στον Βεζίρη, ο οποίος μετά την ανάκριση τον παρέδωσε πάλι σ' εκείνη για να τον μεταχειρισθεί όπως εκείνη ήθελε. Επειδή όμως απέτυχε να τον εξισλαμίσει, τον παρέδωσε στον έπαρχο, ο οποίος αφού απέτυχε να τον πείσει διέταξε τον δι' απαγχονισμού θάνατό του στις 12 Μαΐου 1662  στο Παρμάκ Καπί της Κωνσταντινούπολης. Το τίμιο λείψανό του εξαγοράσθηκε μετά τρεις ημέρες από τους Χριστιανούς και ενταφιάσθηκε με ευλάβεια.

Μαρτύριο του Αγίου συνέγραψε ο Ιωάννης Καρυοφύλλης και τυπώθηκε στην Βενετία από τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.Η αγιοκατάταξη του από την Ρουμανική Ιερά Σύνοδο έλαβε μέρος το 1950.

Στο μοναστήρι της Περιβολής στη Λέσβο

Το μοναστήρι της Περιβολής βρίσκεται κοντά στα χωριά Άντισσα και Βατούσα, με ενδιαφέρουσες μεταβυζαντινές τοιχογραφίες.

Εδώ εικονίζεται «Η Θάλασσα αποδίδουσα τους νεκρούς».

Στην τοιχογραφία παριστάνεται η Θάλασσα-Παναγία ως ωραία γυναίκα-πριγκίπισσα με στέμμα στο κεφάλι καθιστή σε κήτος, κρατώντας με τα χέρια της μπροστά στο στήθος της ομοίωμα τρικάταρτου πλοίου.
Γύρω της διάφορα ψάρια ενώ το κήτος, εξεμεί (ξερνάει) ανθρώπους που είχαν πνιγεί και είχαν φαγωθεί από αυτό.
Η Γοργόνα η Παναγία, η Γοργόνα η Θάλασσα είναι η προσωποποίηση της θάλασσας, που ανασύρει από το υγρό στοιχείο τα καράβια και ανασταίνει τους πνιγμένους, “όπως και η προσωποποίηση της Γης, για την κρίση της Δευτέρας Παρουσίας.

Νεκτάριος Βακάλης

(Η φωτογραφία είναι της Μυτιληνιάς Τζέλης Χατζηδημητρίου)

http://mytiliniadialektos.gr/ahdoni

Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι έχουν βρει την πιο παλιά εικόνα του Χριστού

Βρετανοί και Ελβετοί εμπειρογνώμονες, μελετώντας  φύλλα χαλκού, που βρέθηκαν στην Ιορδανία, υποθέτουν ότι περιέχουν την πιο αρχαία εικόνα του Ιησού Χριστού. Σε ένα από τα φύλλα είναι ανάγλυφο πρόσωπο με το ακάνθινο στεφάνι και η επιγραφή στο κάτω μέρος «Ο Σωτήρας του Ισραήλ».

 Στη βρετανική εφημερίδα «DailyMail»αναγράφεται ότι  τα 70 φύλλα χαλκού βρέθηκαν κατά την περίοδο από 2005 έως 2007 σε μια σπηλιά στο λόφο κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας. Το σπήλαιο βρίσκεται περίπου 100 μίλια από το Κουμράν, όπου ανακαλύφθηκαν οι γνωστοί πάπυροι από τη Νεκρά Θάλασσα.
Προς το παρόν, οι ειδικοί από τη Βρετανία και την Ελβετία, μελετούν τα δείγματα προσπαθώντας να καθορίσουν με ακρίβεια την ηλικία και προέλευσή τους . Σύμφωνα με προκαταρκτικές εκτιμήσεις, έχουν δημιουργηθεί κατά τον Α’ αιώνα μ.Χ.

Το πιο ενδιαφέρον φύλλο έχει μικρό μέγεθος (σαν πιστωτική κάρτα), περιλαμβάνει τριδιάστατη  εικόνα του ανθρώπινου κεφαλιού.

Ο Ιδιοκτήτης του ευρήματος, οδηγός- βεδουίνος Χασάν Σαϊδα – ζει στο αραβικό χωριό Ουμ αλ-Χαϊμ. Αρνήθηκε να πουλήσει τα φύλλα, αλλά παραχώρησε τα δύο από αυτά για την έρευνα στη Βρετανία και στην Ελβετία.

ΠΗΓΗ.http://www.bogoslov.ru/Αντιγραφή

Άγιος ιερομάρτυς Αλέξανδρος αρχιεπίσκοπος Χάρκωβ(+11 Μαίου 1940)

Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Αλέξανδρος, κατά κόσμον Θεοφάνεβιτς Πετρόφσκιυ, γεννήθηκε στην πόλη Λουκ της περιοχής της Βολυνίας το 1851 Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο τμήμα Νομικής, μετά τον θάνατο της μητέρας του παραδόθηκε σε μία ζωή έκλυτη. Μία ημέρα του παρουσιάσθηκε στον ύπνο η νεκρή του μητέρα, που ο νέος την αγαπούσε πάρα πολύ και του ζήτησε να αλλάξει ζωή και να μπει σε μοναστήρι. Ο Αλέξανδρος υπάκουσε στην αίτησή της, άφησε τον κόσμο και έγινε μοναχός.

Μετά την επανάσταση του 1917ο αρχιμανδρίτης Αλέξανδρος μαζί με άλλους ιερωμένους των οποίων οι εκκλησίες είχαν κλείσει, βρήκε καταφύγιο στη γυναικεία μονή του Κοζέλσκινσκιυ, στην επαρχία της Πολτάβα. Εξαιτίας των διωγμών πενήντα μοναχές εγκατέλειψαν το μοναστήρι και εγκαταστάθηκαν στις όχθες του ποταμού Πσελ, όπου ίδρυσαν μία σκήτη. Ο Αλέξανδρος ήταν ο εξομολόγος τους. 

Με το κλείσιμο όλων των μοναστηριών και τις εκκλησίες εκείνης της περιοχής, η σκήτη παρέμεινε το μοναδικό κέντρο εκκλησιαστικής ζωής, προσελκύοντας ένα μεγάλο αριθμό πιστών με την ευκαιρία των διαφόρων τελετών. Το 1932 η σκήτη λεηλατήθηκε από τις σοβιετικές αρχές. Μετά από αυτή την καταστροφή ο αρχιμανδρίτης Αλέξανδρος χειροτονήθηκε Επίσκοπος του Ουμάνσκ και συνενώθηκε με την εκκλησιαστική ιεραρχία της οποίας ηγείτο ο Μητροπολίτης Σέργιος Σταρογκορόντσκιυ. Το 1933 μεταφέρθηκε στη θέση της Βινίτσα και το 1937στην αρχιεπισκοπή του Χάρκωβ.

Ο Άγιος Αλέξανδρος γρήγορα κέρδισε την στοργή και την εκτίμηση των πιστών του ποιμνίου του. Η κοινωνικότητα, η ζωντάνια και το μειλίχιο ύφος του συνοδεύονταν από την ικανότητα να επιλύει με απλότητα και σοφία τις διαμάχες και να παρακινεί τους ενορίτες στην πίστη και στη χριστιανική ζωή κατά τη διάρκεια των διώξεων.

Κατά το 1930οι εκκλησίες του Χαρκώβ, που είχαν εναπομείνει, ήταν σε μεγάλο βαθμό στα χέρια των ιερέων που καθοδηγούνταν από την «Αναδιοργάνωση» (Obnovlency) ή την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας. Μονάχα η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη Λυσάγια Γκόρα, ένα μακρινό προάστιο της πόλεως, ανήκε στην κοινότητα της Ορθόδοξης Ρωσικής Εκκλησίας. Εδώ, χάρη στον ποιμαντικό ζήλο του Αγίου Αλεξάνδρου, εξελισσόταν μια ζωντανή εκκλησιαστική δραστηριότητα. 
Κάθε εβδομάδα οι ιερές Ακολουθίες του Αρχιεπισκόπου Αλεξάνδρου συγκέντρωναν χιλιάδες ανθρώπων και κάθε Κυριακή η Θεία Κοινωνία διαρκούσε αρκετές ώρες. Επίσης, πάντοτε την Κυριακή, ο Αρχιεπίσκοπος βάπτιζε δεκάδες ανθρώπων (μερικές φορές μέχρι και εκατόν είκοσι).

Η εκκλησιαστική αφύπνιση των κατοίκων του Χάρκωβ και ο ενθουσιασμός του Αρχιεπισκόπου προκάλεσαν την αποδοκιμασία των αρχών. Στις 28 Ιουλίου 1938  ο Άγιος συνελήφθη και στις 17 Ιουνίου 1939 καταδικάσθηκε από το στρατοδικείο σε δεκαετή φυλάκιση με την κατηγορία της «αντιεπαναστατικής προπαγάνδας». Στις 5 Ιανουαρίου 1940  αυτή η καταδίκη αποσύρθηκε και η περίπτωση του Αλεξάνδρου τέθηκε σε συμπληρωματική έρευνα. 

Αλλά ο Αρχιεπίσκοπος δεν άντεξε την διάρκεια της προφυλακίσεώς του και πέθανε τον Μάιο του 1940 στο αναρρωτήριο της φυλακής. Μέσα από μεγάλες δυσκολίες και κινδύνους, οι πιστοί κατόρθωσαν να βγάλουν από την φυλακή το λείψανο του Αγίου και να το ενταφιάσουν μυστικά στο κοιμητήριο Ζαλγιούτνσκιυ του Χάρκωβ. Έκτοτε ο τάφος του Αγίου Αλεξάνδρου έγινε τόπος ιερού προσκυνήματος και για πολλά χρόνια οι πιστοί του Χάρκωβ συνέχισαν να εναποθέτουν στον τάφο του λουλούδια.

Το 1993 , η Σύνοδος της Ορθοδόξου Ουκρανικής Εκκλησίας (Πατριαρχείο Μόσχας) επεκύρωσε την τοπική τιμή του Αγίου Αλεξάνδρου εντός των ορίων της Ουκρανίας.

πηγή

Τα «πατριωτικά»και «ορθόδοξα»blogs.Προφητολογίες και σύγχυση.

Έχουμε περάσει σε άλλη εποχή. Στην εποχή που ο κόσμος κλείνει την τηλεόραση σιγά σιγά και για την ενημέρωση του καθημερινά «μπαίνει» σε κάποιο ή κάποια ιστολόγια που βρίσκει ο ίδιος πιο αντικειμενικά ή πιο κοντά σε εκείνο που πιστεύει. 

Με θεματολογία από πολιτική, θρησκευτικότητα, αθλητικά, κοινωνικά, τα blogs έχουνε καλύψει όλο το φάσμα της ενημέρωσης και αρθρογραφίας και διαμορφώνουν τις τάσεις στην Ελληνική κοινωνία. Αυτό δεν είναι απαραίτητα και κακό όταν απαιτείται μια αλλαγή πορείας από μια λιμνάζουσα κατάσταση. Ωστόσο παρόλο που η ενημέρωση από ανώνυμα ιστολόγια μπορεί να είναι έγκυρη, θα σταθώ κυρίως στα ιστολόγια που αντλούν τη θεματολογία τους από την Ορθοδοξία και μιλούν πατριωτικά.


Σίγουρα υπάρχει πλειάδα ιστολογίων που στις αρχειοθήκες τους μπορεί να βρει κάποιος Ορθόδοξα πατερικά κείμενα, φωτογραφίες ακόμα και βίντεο, ομιλίες από Γέροντες και πνευματικούς ποιμένες που δεν φοβούνται και βγαίνουν επώνυμα να ομολογήσουν τα πιστεύω τους, μέσα στην τρικυμία της σύγχυσης της εποχής μας. 
Σε εποχή κρίσιμη για το Έθνος ωστόσο αρκετά από τα ιστολόγια αυτής της θεματολογίας χρησιμοποιούν την ανωνυμία για να περάσουν στον κόσμο μια ανούσια και ατέρμονη προφητολογία, χρησιμοποιώντας προρρήσεις Αγίων και για να επιβεβαιώσουν την επισκεψιμότητά τους περάσανε στις ανώνυμες τουφεκιές από ανώνυμους, που "προβλέπουν" σύντομα γεγονότα.


Σίγουρα βρισκόμαστε σε εποχή μεγάλων ανατροπών και αλλαγών και όσοι έχουν λίγο ασχοληθεί με τους Προφήτες και τους Αγίους καταλαβαίνουν σε ποια κρίσιμη περίοδο βρισκόμαστε. 


Ωστόσο υπάρχει και ένα σαράκι που μας τρώει να θέλουμε να μάθουμε το μέλλον κοιτώντας από την κλειδαρότρυπα. Εκεί βρίσκουν κάποιοι το πάτημα. 

Χωρίς να θέλω να κάνω τον κριτή απλά να επισημάνω με μορφή διαπίστωσης.

Διαβάζω σε ιστολόγιο «Εκείνος ο γέροντας από εκεί, είπε εκείνο, αλλά είπε να μην πούμε το όνομά του, λόγω ταπεινοφροσύνης».

Και αναρωτιέμαι. Δεν θυμάμαι περίπτωση Αγίου ανθρώπου μέσα από την εκκλησία να προειδοποιεί ανώνυμα. Έιτε πρόκειται για Προφήτες, είτε πρόκειται για Αγίους γέροντες του βεληνεκούς του Παϊσίου, Πορφυρίου, Ιακώβου και Ιωσήφ, είτε από τον Άγιο Κοσμά και τις προφητείες του για την εποχή μας, όλοι τους ήταν επώνυμοι, συγκεκριμένοι, μεστοί και το κυριότερο αναλάμβαναν την ευθύνη των λόγων τους .

"Θα πέσει πείνα σύντομα" 

είπε κάποια μοναχή διαβάζω αλλού. Φυσικά όνομα δεν γράφει. Για να μπορούμε να το πάρουμε και πίσω αν αργήσει η πείνα λίγο παραπάνω. Εύκολο να το γράφει κάποιος αυτό του οποίου η πείνα δεν του άγγιξε ακόμα την πόρτα.

Αλλά δεν πιστεύουμε τον γ. Παϊσιο που μίλησε για αυτά. Ναι, να έχουμε την καλή ανησυχία, τόνιζε ο γ.Παϊσιος .Εμείς όμως μάλλον περάσαμε σε άλλο επίπεδο. Θέλουμε και την επιβεβαίωσή μας από «έγκυρους» σύγχρονους ασκητές. Λες και δεν μας δόθηκαν αρκετά να ξέρουμε. Θέλουμε να σπείρουμε και λίγο το φόβο που φυλάει τα έρμα. Δυστυχώς. Και «ξύπνησαν» και οι φυλλάδες με τα ένθετα τους να συνεπικουρούν σε αυτό.

Υπάρχει η διάκριση για να έχουμε την καλή η κακή ανησυχία από όλα όσα συμβαίνουν; Δεν φαίνεται να υπάρχει καμία διάκριση. Γιατί αυτοί οι Άγιοι Γέροντες πρωτίστως μιλούσαν με διάκριση, με ευθύνη. Ήρθαν σε συγκεκριμένη εποχή για συγκεκριμένο λόγο. Προειδοποίησαν όχι τόσο για αυτά που θα συμβούν όσο για τα αίτια της κρίσης. Τελικά μια κρίση που οφείλεται στην αδιακρισία μας.

Διαβάζω αλλού πριν τις εκλογές. 

"Πολλοί γέροντες από το Άγιον Όρος μιλούν για τον Σύνδεσμο Εθνικής Ενότητας, ότι είναι καλοί και έχουν ευλογία". 

0.6% στις εκλογές ο ΣΕΕ και ξαφνικά το ξέχασαν αυτοί που το έγραφαν αυτό. Τι έγινε έπεσε κάποιος «πνευματικός» έξω που τα λέει αυτά; Η μήπως συνεχίζουμε να προβάλουμε την αδιακρισία μας;

Συνεχίζω να διαβάζω πάλι πριν τι εκλογές για "υποστήριξη" γνωστού χαρισματικού αγιορείτη γέροντα καθώς και πολλών αγιορειτών στην προσπάθεια του Πάνου Καμμένου.. "Ο Καμμένος και οι Ανεξ. Έλληνες δεν χρειάζονται προβολη λένε απ ΄το Όρος γιατί ο κόσμος θα τον ψηφίζει από μόνος του"….

Ποια τα κίνητρα να χρησιμοποιούν κάποιοι συνεχώς το Άγιον Όρος ως επιβεβαίωση;

Ουδέν σχόλιον επ’αυτού.

Θα αναθερθώ ελαχίστως με το θέμα της Χρυσής Αυγής που προβάλλεται από κάποια ιστολόγια που έχουν και την Ορθοδοξία στον τίτλο τους και πολλά ιστολόγια στη θεματολογία τους.

Παρακολούθησα τις θέσεις τους σε εκπομπή στην τηλεόραση και συμφώνησα στο ότι ζητούν επιτακτικά να εφαρμόζονται οι Νόμοι. Διαφώνησα στο «είμαστε Εθνικιστές γιατί αγαπούμε την πατρίδα» γιατί από όσο γνωρίζω υπάρχει σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στον Εθνισμό και τον Εθνοφυλετισμό, ο οποίος έχει καταδικαστεί ως αίρεση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο  το 1872. Ο εθνοφυλετισμός είτε είναι ελληνικός, είτε τουρκικός , είτε βαλκανικός, είτε και ευρωπαϊκός είναι διάσπαση της Ρωμηοσύνης και αίρεση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δεν είναι δυνατόν η φυλή να τίθεται υπεράνω της ενότητος την οποία διασφαλίζει η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία.

Αυτή η ενότητα είναι που είχε δημιουργήσει τη Ρωμιοσύνη και είναι το ζητούμενο για το οποίο πολλοί «κόπτονται» στις μέρες μας.

Θέλει προσπάθεια τελικά όσοι επώνυμοι ή ανώνυμοι διαχειρίζονται κάποιο ιστολόγιο, να μην καταλήξουν σαν τα μέχρι πρότινος γνωστά ΜΜΕ που είναι μέρη του συστήματος. Γιατί αν γίνουν και αυτά, που είναι η τελευταία μορφή ενημέρωσης, μέρος του συστήματος, τότε θα γίνουν το ίδιο και αυτοί που τα διαβάζουν.

Κλείνοντας θα τονίσω για άλλη μία φορά τις προτροπές του Γέροντα Πορφυρίου προς όλους μας.

Όλοι πίσω. Όλοι πίσω. Πλανηθήκαμε, έλεγε ο Γέροντας

Και όσο συγχέουμε τα πάντα τόσο περισσότερο καταλαβαίνω τι εννοούσε ο Γέροντας.

Κωστούλας Βασίλειος

http://ioannis-kapodistrias.blogspot.com

Ζητώ συγνώμη-Γιάννης Μηλιώκας

Μουσική, Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό
γι όσους πολέμησαν κι αντέχουνε ακόμη
θα πρεπε να το είχα γράψει από καιρό
γι αυτό και πρώτα ταπεινά ζητώ συγνώμη

Σε ένα ιατρείο μικρό της γειτονιάς
πήγα να βγάλω κάτι ακτινογραφίες
κι είδα ανθρώπους μιας παλιότερης γενειάς
που περιμέναν του γιατρού τις οδηγίες

Είχε ησυχία λες και μπήκα σε ιερό
κι είχανε όλοι του πατέρα μου τα χρόνια
ο γέρος μου έχει πια πεθάνει από καιρό
μα είχε προλάβει να χαρεί τρία εγγόνια

Με τρόπο έριξα μια γρήγορη ματιά
τέτοιο κατάντημα δεν είχα δει ποτέ μου
κι όλα αυτά τα ξεχασμένα γηρατειά
θα είναι σκέφτηκα ανάπηροι πολέμου

Ο ένας είχε το ένα πόδι του λειψό
άλλος το χέρι του δεμένο και πονούσε
ο τρίτος φόραγε κολάρο στο λαιμό
κι ένας άλλος την κυρά του κουβαλούσε

Ο νους μου πήγε στον πατέρα μου ξανά
τότε που μου έλεγε τα βράδια ιστορίες
σαν να είναι τώρα τον θυμάμαι να πονά
και να μιλάει για νεκρούς και τραυματίες

Κι όλοι αυτοί για την δική μου λευτεριά
έζησαν χρόνια κατοχής και τυραννίας
ήταν κορίτσια και αμούστακα παιδιά
και πολεμούσαν στα βουνά της Αλβανίας

Μου είχαν χαρίσει μια ελεύθερη ζωή
κι ότι κι αν ήμουν σε εκείνους το χρωστούσα
κι ήτανε μες τα γηρατειά τους τόσο απλοί
ούτε παράσημα φορούσαν ούτε λούσα

Πρόσωπα τίμια χωρίς εγωισμό
κι αν μες το πόλεμο τα πάντα είχαν χάσει
με ένα χαμόγελο και λίγο σεβασμό
όλα όσα τράβηξαν θα τα είχανε ξεχάσει

Ένιωσα ξάφνου μια τεράστια ντροπή
έσκυψα κάτω και είχα χάσει την μιλιά μου
μου ήρθανε δάκρυα και κρατήθηκα πολύ
και ευτυχώς που είχα μαζί μου τα γυαλιά μου

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό
γι όσους πολέμησαν και πολεμούν ακόμη
θα πρεπε να το είχα γράψει από καιρό
γι αυτό και πάλι ταπεινά ζητώ συγνώμη

ΠΗΓΗ

Άγιος Νικόδημος, αρχιεπίσκοπος Πεκίου(+1325)

Ο μεγάλος αυτός ιεράρχης ήταν Σέρβος στην καταγωγή. Ασκήθηκε στο Άγιον Όρος και έγινε ηγούμενος του Χιλανδαρίου. Το 1317 εξελέγη αρχιεπίσκοπος «πάσης Σερβίας και παραθαλασσίας χώρας». Η φιλία του με τους αδελφούς βασιλείς Δραγούτιν και Μιλούτιν, που τον τιμούδαν ιδιαίτερα και του ανέθεσαν πολλές και σπουδαίες αποστολές, τις οποίες με επιτυχία τελείωσε, του έδωσε την ευκαιρία ν’ ανοιχθεί ευκολώτερα το έργο του. Η βαθειά και αληθινή αγάπη του στην ασκητική ζωή τον οδήγησε στο να κοπιάσει για τη διάδοσή της στη χώρα του. 

Αγωνίσθηκε ακούραστα για την εκρίζωση της αιρέσεως των Βογομίλων και τη στερέωση της ορθοδόξου πίστεως και παραδόσεως. Μετέφρασε το τυπικό του αγίου Σάββα Ιεροσολύμων από την ελληνική στη σερβική γλώσσα, στον πρόλογο του οποίου γράφει: «Παντοδύναμε Θεέ, ο οποίος γνωρίζεις την ασθένειά μου, δος μου την πνευματικήν δύναμιν, ίνα καλώς τον πρώτον μόχθον παρουσάσωμεν» (1319).

Υπήρξε μαθητής του αρχιεπισκόπου Δανιήλ, καλός γνώστης της ελληνικής γλώσσας, βαθύς θεολόγος και κτήτορας του ναού του Αγίου Δημητρίου στο Πέκιο.

Ενταφιάστηκε στη μονή Πεκίου, όπου μέχρι σήμερα βρίσκονται τα θαυματουργά λείψανά του. Τον βίο του έγραψε ο αρχιεπίσκοπος Δανιήλ ο Β΄ και ακολουθία ο επίσκοπος Πεκίου Μάρκος. Τοιχογραφίες του σώζονται στο ναό του Αγίου Νικολάου Μόρατσα, στη μονή Οραχόβιτσα και αλλού.

 ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ του Μοναχού Μωυσέως, Αγιορείτου/ΠΗΓΗ

Οι μακρύνοντες εαυτούς από τον Θεό,απολούνται(Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος)

 Ενόμισαν οι μάταιοι σαρκικοί άνθρωποι ότι μακριά από τον Θεό, από τα καλά ήθη και τις αρετές, μόνο με τις εξωτερικές επιδείξεις, με τις ανωφελείς τελετές στις οποίες γίνεται κακή σπατάλη εκατομμυρίων, και με κούφια λόγια, πως θα ανώρθωναν το έθνος, αλλά πλανήθηκαν.
 Δεν μελέτησαν, δεν άκουσαν ότι· οι μακρύνοντες εαυτούς από τον Θεό απολούνται. Ξεριζώθηκαν διότι δεν ήταν φυτεία του Θεού.

 Το Έθνος για να ανορθωθεί πρέπει να αναγεννηθεί ηθικά, να παύση η διαφθορά και η παραλυσία των ηθών, να παύση η κακοήθεια και η αμαρτία, να παύση η αδικία, η πλεονεξία, η ασέβεια και η βλασφημία.
 Ανοίξατε τις εκκλησιαστικές ιστορίες και θα ιδέτε ότι, αφ' ότου έγινε ο κόσμος, αληθώς πάσα παράβασις και παρακοή έλαβε την δικαία τιμωρία...

 Ψυχοσωτήρια Διδάγματα Συγχρόνων Γερόντων Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη" Θεσσαλονίκη 

impantokratoros.gr/Αντιγραφή

Με έκαναν να σιχαθώ τον Θεό που δεν φταίει σε τίποτα...!

Συγκλονιστικό ἀπόσπασμα πού πρέπει νά μας προβληματίσει...

Ἀγαπητέ μου, τώρα δέν ψάχνουμε ἐνόχους. Ψάχνουμε νά σκεφτεῖ ὁ καθένας μέσα τοῦ ἄν ἔχει κάνει μία τέτοια ζημιά στούς γύρω μας, μόνο  καί μόνο γιά νά βοηθηθοῦμε καί νά ἐπανορθώσουμε. Δέ θέλουμε νά πυροβολήσουμε κανέναν. Στράφηκα σέ ἕναν μαθητή καί μοῦ εἶπε τά ἑξῆς: "Τί νά πῶ; Μά δέν εἶναι ζωή αὐτή. Μέ τό ζόρι νά νηστεύω, μέ τό ζόρι νά πηγαίνω ἐκκλησία, μέ τό ζόρι νά προσεύχομαι. Ὅλα μέ τό ζόρι!". 

Καί σηκώνει ἕνας τό χέρι, "Νά πῶ καί κάτι ἄλλο ἐγώ;" Τόν εἶδα ἀναμαλλιασμένο καί φοβήθηκα τί θά ἀκούσω. τοῦ λέω "Γιά πές. Θά μιλήσεις εὐγενικά, ὅμως, ἐτσι;" "Ναί. Ἀκοῦστε. Μέ ἔκαναν νά σιχαθῶ καί νά βαρεθῶ ὅλα αὐτά καί νά ἀντιπαθήσω καί νά χάσω τήν πίστη μου καί νά μή θέλω τό Θεό." Καί συμπληρώνει ὁ ἴδιος κάτι φοβερό: "Πού, ὁ Χριστός εἶναι τό ὡραιότερο πρόσωπο! Εἶναι ὁ καλύτερος! Πού δέν φταίει σέ τίποτε αὐτός Ἀλλά ἔτσι πού μέ μεγάλωσαν. Μ' αὐτά πού μου ἔλεγαν καί μέ τόν τρόπο πού μέ δίδασκαν, μέ ἔκαναν νά τά ἀντιπαθήσω ὅλα!" Ἐγώ ἄκουγα βουβός καί ἀμήχανος, μέ δέος καί ντροπή πού τά παιδιά καθρέπτιζαν ἔτσι εἰλικρινά τήν ἐπαφή μέ τόν κόσμο τῶν μεγάλων.

Πόσο μέ ἐντυπωσίασε αὐτή ἡ φράση τοῦ παιδιοῦ: "Ὁ Χριστός εἶναι ὁ καλύτερος. Εἶπε τά πιό ὡραία πράγματα. Εἶναι ὁ πιό καλό. Τί φταίει ὁ Χριστός; Δέν φταίει ὁ Χριστός!" Ἀλλά ὅταν ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔχουμε τήν ἐπιγραφή τοῦ Χριστοῦ στή ζωή μᾶς διατρεβλώνουμε τήν εἰκόνα του στά παιδιά, τί περιμένουμε; Ὅλοι μας νομίζουν ἀληθινούς χριστιανούς. Μέ νομίζει ὁ ἄλλος πρότυπο χριστιανοῦ. Κι ὅ,τι πῶ θά νομίζει ὁ ἄλλος πού μέ βλέπει ὅτι εἶναι λόγος τήν Ἐκκλησίας. Κι ἄν εἶναι λάθος; Θά καλλιεργήσω μέσα σου μία λάθος εἰκόνα γιά...

 τήν Ἐκκλησία. Αὐτό δέν γίνεται πάντα; Μᾶς λένε κάτι οἱ μεγαλύτεροι εἴτε αὐτόι εἶναι οἱ γονεῖς, οἱ ἱερεῖς, κι οἱ θεολόγοι μας, ἄνθρωποι τούς ὁποίους θεωροῦμε συνήθως πρότυπο στή ζωή μας. Νομίζουμε ὅτι μᾶς διδάσκουν τή σωστή ἄποψη γιά τό Θεό καί ὅτι σχεδόν εἶναι τό στόμα τοῦ Θεοῦ. Ὅ,τι μᾶς ποῦν αὐτοί τό πιστεύουμε ὅτι ἔιναι καί ἡ γνώμη τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἔγκυρη, ἡ σίγουρη, ἡ ἀσφαλής πού δέν σηκώνει ἀντίρρηση. Κι ἄν αὐτό ποῦ μᾶς λένε εἶναι λάθος; Τότε χαλάει ὅλη ἡ πίστη πού χτίζουμε μέσα μας. Καί στήν περίπτωση τοῦ παιδιοῦ χαλάει ὅλος ὁ λογισμός.

Ἀπό τήν Ὁμιλία  τοῦ π. Ἀνδρέα Κονάνου "Θεέ μου, εἶσαι ὅλος μία ἀγκαλιά"

ΠΗΓΗ