Η ασύλληπτη μορφή του ελληνικού ηρωισμού στο μέτωπο της Αλβανίας ενσαρκώνεται περίτρανα στο πρόσωπο του συνταγματάρχη Γκίκα Τρίπου.
Γεννημένος στις 2 Οκτωβρίου του 1917 στην Ύδρα, πολέμησε με το βαθμό του Συνταγματάρχη στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου το Χειμώνα του 1940.
Για την πολεμική του δράση τιμήθηκε με μετάλλια και παράσημα Ανδρείας, τόσο στο μέτωπο από τον Στρατηγό Βενετσάνο Κετσέα, όσο και στην Αθήνα από τον Βασιλιά Παύλο Α', στη διάρκεια τιμητικής εκδηλώσεως που διοργανώθηκε στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου. Έφερε τον βαθμό του Ταξιάρχου ε.α. και με την οικογένεια του κατοικούσε σε οικία στον αριθμό τρία (3), επί της οδού Γεωργίου Σεφέρη, νυν Μιχάλη Καλκάνη, στην συνοικία Περισσός του Δήμου Νέας Ιωνίας Αττικής.
Οι σημαντικοί άνθρωποι είναι σιωπηλοί. Φασαρία κάνουν μόνο οι ασήμαντοι..
Ο Δήμος Ύδρας έχει αποδώσει τιμές στη μνήμη του, μεταξύ άλλων με ονοματοδοσία πλατείας κοντά στο πατρικό του σπίτι. Έφυγε από τη ζωή τον Νοέμβριο του 2012



9 σχόλια:
Βλέποντας τόν Γκίκα Τρίπο στή φωτογραφία, μού κόβονται τά πόδια..
Τό ίδιο συμβαίνει σέ όλους..
- Κανείς δέν βάζει στόχο στή ζωή του, τήν έλλειψή του.
Όποιος τό κάνει έχει ψυχολογικά..
Τό μόνο σίγουρο γιά τόν Γκίκα Τρίπο, είναι ότι όταν έμπαινε στήν μάχη δέν φιλοδοξούσε αυτό τό αποτέλεσμα.
Αυτό τό αποτέλεσμα δέν αφορά τόν σκοπό τού πολέμου.
Μιά τέτοια σωματική απώλεια είναι ενδεχόμενο σέ κάθε περίσταση τής ζωής.
Γιατί δέν οργανώνουμε μιά ανάλογη παρέλαση πολυτραυματιών ειρηνικού βίου?
Θά σηκώναμε τά λείψανα τών νεκρών από τούς τάφους, νά τά βάλουμε στήν παρέλαση?
Θά βάζαμε πορτραίτα σοβιετικών διαστάσεων τύπου Στάλιν, αλλά, μέ φωτογραφίες τού θανάτου τών νεκρών πολεμιστών, νά περιφέρονται στήν παρέλαση (μέ τή βοήθεια αχθοφόρων)?
Πότε είναι επιτρεπτή η περιφορά τής φρίκης?
Όταν καταφέρνει νά περπατά από μόνη της?
Θυμάμαι τά τρίκυκλα καί κάποιες συμμετοχές τύπου Γκίκα Τρίπου.
Στή διέλευσή τους τό πλήθος σώπαινε, ακούγονταν οι αντιδράσεις ανατριχίλας πολλών γυναικών.
Ένα υπόκωφο ψυχοπλάκωμα υπομονής μέ βαριά δυσφορία..
Καμμιά ιερή συγκίνηση, μόνο φρίκη..
Ακόμη καί ο συμβολισμός είναι άκυρος καί αταίριαστος.
Ο τραυματισμός ήταν απρόβλεπτος.
Συνέβη σέ συνθήκες απόλυτης έντασης.
Τί σχέση έχει μέ τήν παρέλαση ?
Τό σακάτεμα δέν ήταν ο σκοπός τού πολέμου, αλλά, ένα ενδεχόμενο όπως σέ κάθε άλλη περίσταση τής ζωής.
Προβάλλοντας τραυματίες καθιερώνουμε έναν συγκεκριμένο συνειρμό πού κλειδώνει τήν σωματική αναπηρία.
Αυτό θέλουμε ?
Προφανώς, υπάρχει σύγχυση μέ τό χριστιανικό μαρτύριο.
Καμμιά σχέση μέ τήν πράξη τού πολέμου..
Στήν μάχη προσπαθούμε νά αποφύγουμε τά πλήγματα.
Ο επικεφαλής αποσύρει τό τμήμα από τόν τομέα όταν είναι σίγουρος ότι η αποστολή δέν εκτελείται καί τό τμήμα οδηγείται σέ καταστροφή.
Τό τμήμα διασώζεται ίνα αποφύγει αναπόφευκτη καταστροφή καί συνεχίζει τήν αποστολή του από πλεονεκτική θέση.
Δέν αγιάζουμε, πολεμάμε.
Γι' αυτό διδασκόμαστε τήν τέχνη τού πολέμου καί όχι τήν αυτοκτονία..
Η θυσία είναι ακραία επιλογή όταν οι συνθήκες αποκλείουν τόν ελιγμό.
Διαφορετικά όσοι επιβιώνουν πρέπει νά ελέγχονται..
Ίσως, είμαστε η μόνη περίπτωση παγκοσμίως, στήν παρέλαση τραυματιών όταν άλλοι λαοί ακόμα κι αυτή τή στιγμή, έχουν παραγωγή τεραστίου πλήθους τραυματιών διαφόρων συγκρούσεων, αλλά, δέν στήνουν παρελάσεις άν καί έχουν μεγαλύτερη ανάγκη φρονηματισμού.
Θυμάμαι εκείνον τόν Θανάση Ζαφειρίου στήν Νεάπολη Θεσσαλονίκης.
Τόν επιζώντα από τό Noratlas στήν αποστολή στήν Κύπρο τό '74.
Έχω κάνει ασκήσεις μέ διάφορα εναέρια μέσα.
Είμαι αλεξιπτωτιστής στατικού ιμάντα από τόν Αυγ τού '87.
Άν άκουγα τήν εξιστόρηση τού Θανάση, μπορεί καί νά μήν αποτολμούσα τίποτα.
Καί κάτι σχετικό πού δέν προβάλλεται ισάξια: όταν μπαίνουμε στή διαδικασία σωματικού έργου μέ χαμηλή ψυχολογία, η αποτυχία κάνει πάρτυ καί τό χειρότερο, ο σωματικός τραυματισμός.
Έχω κάνει τέσσερα χειρουργεία.
Όλα μέ γενική αναισθησία, όλα ορθοπεδικά.
Θυμάμαι ότι στήν εκκίνηση τής σωματικής δραστηριότητας πού κατέληξε χειρουργείο, είχα χαμηλή ψυχολογία.
Η ψυχολογική κατάσταση είναι τό άλφα καί τό ωμέγα.
Ο πόλεμος είναι τό πιό σοβαρό γεγονός τής ζωής.
Δυστυχώς, όλοι έχουν άποψη..
Είμαι πεπεισμένος ότι βρίσκεστε σέ σύγχυση καί στέλνετε λάθος μηνύματα πού αντί νά βοηθούν, επιβαρύνουν τή ψυχολογία τού λαού μέ περισσότερη αποστροφή.
Είστε σίγουρος ότι η συναισθηματική φόρτιση έχει πάντα σωστό αποτέλεσμα?
Κάτι σάν τόν ισλαμικό φανατισμό ?
Έχω χρόνια πού αναλύω τήν θανατοκεντρική πορεία τής κοινωνίας.
Ποιά μπορεί νά είναι η γόνιμη κατάληξη?
-- Δέν κρύβουμε τά γεγονότα.
-- Απλά, δέν στέλνουμε λάθος μηνύματα.
Χάντζος Φίλιππος
Πρός δημοσίευση
Οι ανάπηροι πολέμου πιστεύω ότι παρευλάνουν είτε για να θυμίσουν την σκληρότητα του πολέμου,είτε ως μία έκφραση ευγνωμοσύνης προς αυτούς που θυσίασαν για την πατρίδα την σωματική τους ακεραιότητα,ίσως και ως ένας τρόπος να δείξουμε ότι δεν τους ξεχάσαμε στο περιθώριο της κοινωνίας
Από την άλλη σε κάποιους μπορεί η παρουσία τους να αποτελεί τραυματική εμπειρία.
Δεν νομίζω ότι μπορείς να αρνηθείς την συμμετοχή τους σε μία παρέλαση κυρίως εαν το έχει ζητήσει ο ίδιος.Ισως να ήταν πρόβλημα εαν θα προσπαθούσε κάποιος να το επιβάλει
Βέβαια στην μεταπολεμική Ελλάδα οι ανάπηροι αντιμετωπίστηκαν ως αντικείμενα εκκλησιαστικής φιλανθρωπίας και οι εκάστοτε πολιτικές επικεντρώθηκαν σε μεθόδους ιδρυματοποίησης.
Παροχές δόθηκαν μόνο σε εκείνους που πληρούσαν τις προδιαγραφές του ήρωα πολέμου και όχι στο σύνολο του πληθυσμού που βρέθηκε σε κατάσταση βλάβης από τον πόλεμο ή κατά την διάρκεια αυτού.
Βέβαια σε μία κοινωνία που ανεχετε στις μεγαλες πόλεις τα γκέι πράιντ και τις γυμνές ποδηλατοδρομίες δεν βλεπω τους ανάπηρους ως ενα πρόβλημα
Προς τον Κο ανώνυμο, θα ήθελα να πω πως δεν παρελαύνει ένας ανάπηρος, παρελαύνει η φιλοπατρία, η ανδρεία κ η θυσία κάθε Έλληνα στρατιώτη που πίστευε στα ιδανικά της φυλής μας με όποιο κόστος. Εκείνος που είπε
" Κε Διοικητά τι είναι ένα χέρι για την πατρίδα; Μακάρι να είχα κι άλλο να το δώσω για την πατρίδα"
Αυτός ήταν τρελλός;
Ελπίζω να μην θέλετε να αλλάξει κ ο εθνικός μας ύμνος που λέει:
"Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά".
Εκείνοι είχαν σε μέγιστο βαθμό το αίσθημα της φιλοπατρίας κ του καθήκοντος σε αντίθεση με τους σημερινούς στρατιώτες.
Διαβάζοντας το σχόλιο του ανώνυμου για όλα αυτά που γράφει, ισχύει ακριβώς το αντίθετο .(Μη φοβού να γράψεις και το Όνομά σου).
Ο πατέρας Γεώργιος και ο αγαπητός Γεώργιος του δώσανε την απάντηση.
Δεν θα καθίσω να αναιρέσω μία, μία πρόταση από αυτά που γράφεις γιατί θα χρειαζόμουν ολόκληρες σελίδες.
Γράφεις στο σχόλιο σου:
Τί σχέση έχει μέ τήν παρέλαση ?
Τό σακάτεμα δέν ήταν ο σκοπός τού πολέμου, αλλά, ένα ενδεχόμενο όπως σέ κάθε άλλη περίσταση τής ζωής.
Προβάλλοντας τραυματίες καθιερώνουμε έναν συγκεκριμένο συνειρμό πού κλειδώνει τήν σωματική αναπηρία.
Αυτό θέλουμε ?
Την απάντηση την έχεις πάρει από τα άνωθεν σχόλια όμως αν είχες διάκριση θα μπορούσες να καταλάβεις την διαφορά.
Δεν είναι το ίδιο η περίσταση της ζωής το να χάσεις τα πόδια σου πολεμώντας για τα Ιερά και Όσια της Πατρίδος με το να χάσεις τα πόδια σου οδηγώντας σε έναν αγώνα moto cross κάνοντας επιδείξεις.
Το να βάζεις την ζωή σου σε κίνδυνο με τα λεγόμενα extreme sport δεν είναι Θάρρος αλλά είναι θράσος.
Γράφεις:
Ίσως, είμαστε η μόνη περίπτωση παγκοσμίως, στήν παρέλαση τραυματιών όταν άλλοι λαοί..
Γνωρίζεις ότι είμαστε η μόνη περίπτωση παγκοσμίως που γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι την νίκη ή την απελευθέρωση!
Αναρωτήθηκες ποτέ στην ζωή σου γιατί γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και είμαστε το μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως!
Λυπάμαι αλλά δεν έχεις μπει καθόλου στο κλίμα του ιστολογίου του πατέρα Γεώργιου.
«Όχι» στην υποταγή.
Αυτό είναι το πνεύμα του Ιστολογίου, αυτό και γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου 1940.
Ο Γκράτσι περιέγραψε τη σκηνή στα απομνημονεύματά του: «Μου απήντησε “Όχι!”.
Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε τη θυσία αντί της υποδουλώσεως».
Και έτσι, η Ελλάδα είπε το «Όχι» — όχι μόνο σε ένα τελεσίγραφο, αλλά στη λογική της υποταγής.
Και θα κλείσω με αυτό που γράφεις στην αρχή:
Τό μόνο σίγουρο γιά τόν Γκίκα Τρίπο, είναι ότι όταν έμπαινε στήν μάχη δέν φιλοδοξούσε αυτό τό αποτέλεσμα.
Ερώτηση:
Στρατό πήγες, ορκίστηκες;
Να υπερασπίζω, με πίστιν και αφοσίωσιν,
μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός μου, τας Σημαίας.
Φυσικά και δεν φιλοδοξούσε να χάσει μόνο τα δύο του πόδια αλλά να χύσει μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός του.
Όταν παρουσιάστηκα ο στρατός ήταν 19 μήνες και ήμουν λοχίας πεζικού στα ακριτικά χώματα του Έβρου στην Βύσσα και την Καβύλη .
Δυστυχώς τα σημερινά παιδιά δεν θέλουν να υπηρετήσουν την Πατρίδα γιατί την ταυτίζουν με αυτούς που μας κυβερνούν, και λένε: τι μας προσφέρει η Πατρίδα για να την υπηρετήσουμε;
https://agonasax.blogspot.com/2026/10/blog-post_28.html?m=0
Αυτός είναι ο εφιάλτης μου: οι ηλίθιοι..
Χάντζος
Εγώ ένα έχω να πω....ήμουν παιδί του δημοτικού όταν έβλεπα από την τηλεόραση τον ήρωα αυτόν να ανοίγει την παρέλαση κάθε χρόνο ...και κάθε φορά που τον έβλεπα μόνο συγκίνηση και υπερηφάνεια ένιωθα!!!
Και από τότε ποτέ δεν τον ξέχασα,!!!
Κανείς δέν κατάλαβε τί έγραψα !
Κανείς !
Ούτε ο διαχειριστής !
Κάποιος μέ αποκαλεί ανώνυμο ενώ τό ονοματεπώνυμο μου είν' εκεί..
Κάποιος μέ ρωτά άν πήγα..φαντάρος.
Κάποιος άλλος δηλώνει τό ακατέργαστο συναίσθημα του χωρίς εξήγηση (χωρίς επίγνωση..), απλά επειδή τού αρέσει(!!) η έλλειψη τών άλλων πού τού δίνει ικανοποίηση, θεέ μου..
Ένας χώρος σταυρωτήδων γιά ιερό σακάτεμα καί κόκκαλα..
Η αποθέωση τής ήττας..
Καί κατά βάθος καί κατά δήλωσή σας, δέν σάς ενδιαφέρει η ατυχία τών άλλων, αλλά, νά βγεί μπροστά η δική σας επιβεβαίωση χωρίς εξήγηση, έτσι, ανεύθυνα καί από μίμηση τού πλήθους.
Πατρίδα δέν είναι τό αυτομαστίγωμα.
Τό Έθνος δέν είναι σακάτεμα.
Τά δικά μου χειρουργεία είχαν όλα σχέση μέ τήν εργασία καί τόν τρόπο ζωής πού έβαζε ανώτερους στόχους ζωής, αλλά, δέν απαίτησα νά κάνω παρέλαση όπως κανείς άλλος πού ήταν δίπλα μου ή πήρε τή θέση μου στό χειρουργείο.
Ο άνθρωπος χωρίς πόδια από τή στιγμή πού έπαθε τό ατύχημα, υπέστη έναν ψυχολογικό συγκλονισμό καί μόνος αγωνίστηκε τόν θειϊκό αγώνα νά μήν καταρρεύσει. Ζήτησε συμμετοχή στήν παρέλαση γιά νά προβάλλει ότι η νίκη του συνεχίστηκε ψυχολογικά στά πόδια πού έχασε, αλλά, ομορφούληδες, κανείς δέν τόλμησε νά εμβαθύνει στόν άνθρωπο παρά στήν εικόνα πού επιβεβαιώνει πόσο αδούλευτοι είστε σέ επίγνωση καί συναίσθημα.
Επανειλημμένα έχω εξηγήσει ότι δύο είναι οι καθολικές αξίες τής ζωής: η ζωτικότητα καί η συνειδητότητα. Υπάρχει φοβερή έλλειψη καί στά δύο στήν τεράστια πλειοψηφία τών ανθρώπων κι από 'κεί φουντώνει τό πρόβλημα "τών διαπροσωπικών σχέσεων"..
Όμως, εσείς μένοντας χαμηλά, κρατάτε χαμηλά καί τόν πατριωτικό χώρο, τόν τόσο ευάλωτο.
Θά έπρεπε μαζί μέ τά συντρίμμια τής λογικής σας, νά αναρωτηθείτε γιατί ενώ έχουμε όλα τά δίκια, είμαστε μονίμως οι χαμένοι, οι losers..
Γιατί δέν μπορούμε νά πείσουμε τούς πολλούς?
Κι άν υπάρχουν κάποια αντανακλαστικά στό πλήθος, αυτά είναι από συνήθεια καί μίμηση καί συμπεριφορική ακολουθία χωρίς βάθος, νόημα καί ανώτερη κατεύθυνση..
Συνηθίσατε ότι μιά εικονίτσα μέ κάποιον Άγιο, νά κάνετε τόν σταυρό σας καί μιά σημαία στό μπαλκόνι δίπλα στήν μπουγάδα, ξεπλένουν τό χρέος ενώ στήν ουσία..τό ανατοκίζουν.
Γι' αυτό ο ιδεολογικός αντίπαλος κάνει πάρτυ, ζεί τά καλύτερά του καί καμαρώνει από τή δική σας ατολμία νά εμβαθύνετε, νά δώσετε πειστικές απαντήσεις καί ηθικό παράδειγμα.
Χάντζος Φίλιππος
Πρός δημοσίευση
Αγαπητέ Φίλιππε δεν πρόσεξα ότι στο τέλος από το σχόλιό σου ήταν γραμμένο το Όνομά σου.
Τώρα σε αυτό που λες ότι δεν σε καταλαβαίνει κανένας..
Για να μας καταλάβει κάποιος και να μπορούμε να συνεννοηθούμε πρέπει να εκπέμπουμε στο ίδιο (μήκος κύματος).
Μάλλον φαίνεται ότι εκπέμπεις σε άλλη συχνότητα που δεν μπορούμε να την καταλάβουμε.
Και ο Χριστός με παραβολές μιλούσε.
Οι παραβολές λειτουργούσαν ως "κόσκινο".
Όσοι είχαν αγαθή προαίρεση τους αποκαλυπτόταν τα Μυστήρια της Βασιλείας του Θεού.
Για τους άλλους που ναι μεν ακολουθούσαν τον Χριστό αλλά δεν είχαν αγαθή προαίρεση έμεναν μόνο με την απορία.
Δεν θα συνεχίσω γιατί δυστυχώς βρισκόμαστε σε λάθος συχνότητα.
Μόνο θα σου δώσω μία συμβουλή.
Χρησιμοποίησες μία βαριά λέξη (ηλίθιοι).
Ο Ίδιος ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός είπε στην Επί του Όρους Ομιλία:
ὃς δ᾽ ἂν εἴπῃ· μωρέ, ἔνοχος ἔσται εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.
Κι όποιος πει “μωρέ” (δηλαδή “ηλίθιο”), πρέπει να καταδικαστεί στη φωτιά της κόλασης.
Η υποτίμηση του συνανθρώπου μας είναι εξαιρετικά βαρύ πνευματικό παράπτωμα.
Υ.Γ. λες και για τον διαχειριστή, δηλαδή τον πατέρα Γεώργιο, ότι ούτε αυτός σε καταλαβαίνει.
Το ότι δεν σε καταλαβαίνει, δεν σημαίνει και ότι σε απορρίπτει, γιατί θα μπορούσε πολύ εύκολα να σε μπλοκάρει και να μην ανεβάζει τα σχόλιά σου.
Και τις περισσότερες φορές δεν φταίνε οι άλλοι που δεν μπορούν να μας καταλάβουν, αλλά εμείς οι ίδιοι που δεν τους δίνουμε σωστά να καταλάβουν.
Εδώ σταματάω και τη συζήτηση γιατί νομίζω ότι δεν έχω να πω κάτι άλλο πάνω σε αυτό το θέμα.
Η μεγαλύτερη απογοήτευση είναι οι άνθρωποι οι πλαστοί.
Αυτοί πού χώνονται σ' ένα χώρο γιά ταυτότητα καί δύναμη.
Η εξουσία γύρω της έχει όλους τούς χώρους τών εννοιών.
Τούς έχει γιά χώρους συγκέντρωσης πλαστών ανθρώπων.
Αυτοί κινούνται σέ υψηλές έννοιες επειδή έχουν μόνον έναν τρόπο αποδείξεως: τήν αυταπάρνηση.
Όταν η εξουσία αλλάζει τίς έννοιες ή τίς επικαλείται, οι πλαστοί άνθρωποι πάντα ακολουθούν..
Χάντζος Φίλιππος
Δημοσίευση σχολίου