Οι ταινίες του Andrei Tarkovsky ελεύθερες για το κοινό

http://popaganda.gr/pop-news/tenies-tou-andrei-tarkovsky-eleftheres-gia-kino/

Προφήτης Ωσηέ: η δύναμη της αγάπης

Αθανασίου Μουστάκη

Στις 17 Οκτωβρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Προφήτη Ωσηέ. Πρόκειται για έναν από τους λεγόμενους μικρούς προφήτες. Τοποθετείται χρονικά στον 8οαιώνα π.Χ. και τοπικά στο βασίλειο του Ισραήλ, το οποίο βρισκόταν βόρεια από το βασίλειο του Ιούδα.
Τελευταίος βασιλιάς του Ισραήλ ήταν ο Ιεροβοάμ Β΄ επί των ημερών του οποίου το βασίλειο κυριεύτηκε από τους Ασσυρίους (722 π.Χ.). Ο προφητικός λόγος του Ωσηέ παρουσιάζεται συγκαλυμμένος. Θέλοντας να περιγράψει τη σχέση του Ισραήλ με τον Θεό του αναφέρεται στη εντολή που έλαβε από το Θεό να παντρευτεί μία γυναίκα αμφίβολης ηθικής. Το εγχείρημα αποδεικνύεται αποτυχημένο, καθώς σύντομα η σύζυγός του εγκαταλείπει την οικογενειακή εστία και τραβά τον δικό της δρόμο.
Μετά από παρέμβαση του Θεού την συγχωρεί και την δέχεται με αγάπη πίσω, στο σπίτι τους, στην κοινή εστία.

Η κλασική ερμηνεία του βιβλίου σχετίζεται με την αποστασία του Ισραήλ από τον Θεό του, ο οποίος του προσέφερε τα πάντα με αγάπη και σεβασμό και έλαβε ως αντίδωρο την απόρριψη και την περιφρόνηση.

Το βιβλίο του Ωσηέ μπορεί να μας πει πολλά και για το σημαντικότατο θέμα των σχέσεων ανάμεσα σε δύο συζύγους, καθώς δείχνει πως η υπομονή και η πίστη στον Θεό τους βοηθούν να ξεπεράσουν τα προβλήματα.

Η εικόνα της Παναγίας της Κορυφινής

πηγή

Ἡ ἐφέστιος ἱερά εἰκόνα τῆς Παναγίας Κορυφινῆς προέρχεται ἀπό ὁμώνυμη ἱερά Μονή πού λειτουργοῦσε στή νήσο Καλόλιμνος,ένα νησάκι στη θάλασσα του Μαρμαρά,απέναντι από τα Μουδανιά της Προύσας,στην περιοχή της Βιθυνίας.

πηγή

 Τήν διέσωσαν καί τήν ἔφεραν ὡς πατρογονικό κειμήλιο οἱ πρόσφυγες μετά τήν Μικρασιατική Καταστροφή τό 1922,  και βρίσκεται στον ἱερό ναό Γενεσίου Θεοτόκου τῆς Κορυφινῆς Νέων Μουδανιῶν Χαλκιδικῆς.

Γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου

Άγιος Ανδρέας ο Οσιομάρτυρας «Ὁ ἐν τη Κρίσει» (+17 Οκτωβρίου)

Ο τολμηρός και ελεύθερος στο φρόνημα και το λόγο Οσιομάρτυρας Ανδρέας, καταγόταν από την Κρήτη και έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ. επί αυτοκράτορας Κωνσταντίνου Ε' του Κοπρώνυμου.

Όταν αυτός ξεκίνησε διωγμό κατά των αγίων εικόνων, ο Ανδρέας πληροφορήθηκε τα έκτροπα που γίνονταν εναντίον εκείνων που τις προσκυνούσαν, γι' αυτό άφησε την Κρήτη και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Και όταν είδε από κοντά τη βία κατά των ορθοδόξων, αισθάνθηκε την ανάγκη από Ιερή αγανάκτηση να ελέγξει τον ίδιο τον αυτοκράτορα. 

Και η ευκαιρία του δόθηκε όταν ο Κωνσταντίνος ο Ε' βγήκε από το
παλάτι, στην επιστροφή ο Ανδρέας παραφύλαξε και με θάρρος τον πλησίασε και τον ρώτησε: «ἄρα χριστιανὸς εἰ, βασιλεῦ;». 

Ο Κωνσταντίνος έμεινε εμβρόντητος στην αρχή. Αλλά έπειτα εξοργισμένος διέταξε να τον συλλάβουν. Η διαταγή εκτελέστηκε και μάλιστα ένας από τους υπασπιστές κτύπησε τον Ανδρέα και συγχρόνως τον ρώτησε: «οὕτως ἐδιδάχθης ἀτιμάζειν τὸν βασιλέα;». Και ο Ανδρέας του απάντησε με τον εξής αθάνατο λόγο: «οὐδείς ἁμαρτάνει βασιλέα ἐλέγχων παρανομοῦντα». 

Θυμωμένος τότε ακόμα περισσότερο ο βασιλιάς, διέταξε και μαστίγωσαν άγρια τον Ανδρέα. Έπειτα τον παρέδωσαν σε όχλο εικονομάχων, που τον έσυραν επάνω σε κοφτερές πέτρες. Κατόπιν κάποιος αγροίκος ψαράς με κοφτερό τσεκούρι, έκοψε το πόδι του αγίου και έτσι μετά από λίγο πέθανε.

Το λείψανό του το έριξαν σε ακάθαρτο τόπο, αλλά ορθόδοξα χέρια το πήραν νύκτα και το έθαψαν ευλαβικά σε τόπο ονομαζόμενο «τῆς Κρίσεως».
Η μνήμη του Αγίου Ανδρέα επαναλαμβάνεται και την 21η Οκτωβρίου, μετά των Άγιων Στεφάνου, Παύλου και Πέτρου.

πηγή

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ & ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΜΕΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου

στό ΙΔ’ Ἱερατικό Συνέδριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

  Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί,

            Μέ τή χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τίς πρεσβεῖες τοῦ προστάτου καί πολιούχου τοῦ τόπου μας Ἁγίου καί Θαυματουργοῦ Σπυρίδωνος συνήλθαμε σήμερον ἐπί τό αὐτό στό δέκατο τέταρτο ἱερατικό μας Συνέδριο. Ἔχουμε τήν χαρά καί τήν τιμή νά εἶναι ἀνάμεσά μας ὁ πανοσιολογιώτατος ἅγιος καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπεδίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἀρχιμανδρίτης π. Ἐφραίμ, ὁ ὁποῖος, μέσα ἀπό τήν πολυετῆ ἐμπειρία τῆς ἀσκητικῆς παραδόσεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους, θά μᾶς βοηθήσει νά δοῦμε στοιχεῖα τῆς πνευματικῆς ζωῆς τοῦ ἱερέως, τά ὁποῖα τά ἔχουμε ἀπόλυτη ἀνάγκη. Μεριμνοῦμε γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, ὅμως δέν πρέπει νά λησμονοῦμε καί τήν δική μας πνευματική καλλιέργεια ὥστε νά μήν χάσουμε τήν δική μας σωτηρία. Ἄλλωστε, χωρίς τήν βίωση τῆς πνευματικότητας ἀπό τόν καθέναν μας, πῶς θά μπορέσουμε νά βοηθήσουμε τούς ἀνθρώπους νά κατανοήσουν τήν ἀξία τῆς πνευματικῆς ζωῆς γιά τήν δική τους πορεία; «Φωτισθῆναι καί εἶτα φωτῖσαι, καθαρθῆναι καί εἶτα καθᾶραι», μᾶς προτρέπει ἡ πατερική μας παράδοση.

Θά ἀναρωτηθῆτε ἴσως εὔλογα: ζοῦμε σέ μία πραγματικότητα μεταλλαγμένων ἀξιῶν. Οἱ ἄνθρωποι δέν γνωρίζουν ποιό εἶναι τό σωστό καί ποιό εἶναι τό λάθος. Βαφτίζουν τό ἀφύσικο, τό «παρά φύσιν» φυσικό. Ὁ προσανατολισμός τῆς ζωῆς τους ἔχει νά κάνει με τόν ἐπιούσιο ἄρτο ἀπό τήν μία καί ἀπό τήν ἄλλη μέ τήν ἐξασφάλιση μετοχῆς στά ἀγαθά τοῦ πολιτισμοῦ, ἐνῶ ἀλλότριες ἰδέες καί νοοτροπίες ἀπειλοῦν νά ξεριζώσουν καί τά τελευταῖα ἴχνη τῆς ταυτότητος καί τῆς ἰδιοπροσωπίας μας.

 Εἶναι χαρακτηριστικό τό παράδειγμα μέ τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν.  Ἐκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις οἱ ὁποῖες ἀποσκοποῦν στό νά καταστήσουν τήν νέα γενιά ἕρμαιο ἑνός κόσμου στόν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος θά ἀσχολεῖται ἀποκλειστικά μέ τόν ἑαυτό του.

Τα κορίτσια που ακόμη περιμένουν τον αγνοούμενο πατέρα τους κι όχι Τούρκο σταρ

Π. Καρβουνόπουλος

 

Ο Τούρκος πρέσβης Κερίμ Ουράς δεν έχασε την ευκαιρία.Στο twitter ανέβασε φωτογραφία από το πλήθος θαυμαστριών που αποθέωσαν τον Μπουράκ Οζτσιβίτ! Ποιος είναι ο κύριος; Τούρκος σταρ σε κάποιο από τα πολλά τουρκικά σήριαλ που τα ελληνικά ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια έπαιξαν και παίζουν ακόμη ”βομβαρδίζοντας” τους Έλληνες τηλεθεατές με μια πλαστή εικόνα της γειτονικής χώρας.

Καλή η επίκληση της “πολυφωνίας” αλλά καλό θα ήταν να έκαναν και την αυτοκριτική τους για την επιλογή να παίζουν στις οθόνες κάθε τουρκική τηλεοπτική ανοησία.

Η φωτογραφία και το σχόλιο του Τούρκου πρέσβη.

Εκατοντάδες νέες κοπέλες πήγαν κι αποθέωσαν τον γοητευτικό Τούρκο τηλεοπτικό αστέρα.Τα περισσότερα απ΄ αυτά τα παιδιά ίσως και να αγνοούν την ιστορία των αγνοούμενων της Κύπρου.Δεν θα εκπλαγούμε αν κάποια δεν γνωρίζουν και την ιστορία της εισβολής των Τούρκων το 1974.Δεν φταίνε αυτά.Φταίμε εμείς που δεν τους τη μάθαμε.

Δεν ευθύνονται μόνο τα παιδιά για την άγνοιά τους.Ποιος φρόντισε να τους μάθει τι έγινε στην Κύπρο; Ποιος τους έμαθε για τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου; Τ΄ αφήσαμε στην τύχη τους να “βομβαρδίζονται” από Τούρκους γόηδες πρωταγωνιστές…Τα κοριτσάκια της φωτογραφίας έχουν γίνει πια μεγάλες γυναίκες.Κι ακόμη περιμένουν τον αγνοούμενο πατέρα τους κι όχι κάποιο Τούρκο γόη ηθοποιό…

Όσοι σπεύσουν να μας κατηγορήσουν για μιζέρια και υπερβολή καλό θα είναι να ενημερωθούν για την τουρκική τηλεοπτική βιομηχανία σήριαλ.Δεν στήθηκε τυχαία και δεν είναι και τόσο …αθώα.Πριμοδοτήθηκε από το καθεστώς Ερντογάν με συγκεκριμένο στόχο.Να “περάσει” την τουρκική κουλτούρα και γλώσσα σ΄ όλο το κόσμο.Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα τουρκικά σήριαλ πωλούνται στο εξωτερικό πάμφθηνα αλλά μ΄ έναν απαράβατο όρο: να μην μεταγλωτίζονται…

πηγή

Πολύτεκνοι γονείς παρασημοφορήθηκαν από τον αρχιεπίσκοπο Ιασίου

Πέντε οικογένειες, ευλογημένες από τον Θεό με πολλά παιδιά,παρασημοφόρησε ο  Μητροπολίτης Μολδαβίας και αρχιεπίσκοπος Ιασίου  κ.κ.Θεοφάνης στις 14 Οκτωβρίου 2016,ημέρα μνήμης της οσίας Παρασκευής της Επιβατινής,στον Μητροπολιτικό Ναό Ιασίου

«Για τα παιδιά που γέννησαν και μεγάλωσαν κατά Θεόν,τιμούμε σήμερα  αυτούς τους άξιους γονείς, και μέσω αυτών τιμούμε όλους τους πατέρες και μητέρες που ανατρέφουν παιδιά,οι οποίοι είναι προέκταση των χεριών του Δημιουργού.Αυτοί οι γονείς και οι όμοιοι με αυτούς,μας λένε ότι δεν υπάρχει αξίωμα πιο εκλεκτό και πιο υψηλό από το να είσαι πατέρας και μητέρα,σύζυγος»είπε ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης

Το παράσημο ''Μολδαβικός Σταυρός''απενεμήθη στους εξής:

-Μπαλάν Κωνσταντίνος(70 ετών)και Βασίλισσα(66 ετών)από το Καουσένι της Μολδαβίας έχουν 12 παιδιά
-Μοβάνου Βερονίκη,ενορία Μεντρέστι,χήρα με 13 παιδιά
-Κέλεα Κωνσταντίνος(75 ετών)και Ρουσάντρα(71 ετών)από το χωριό Μπελτσέστι-Ιασίου,έχουν 14 παιδιά,13 εν ζωή,30 εγγόνια και 5 δισέγγονα
-Πρεσβυτέρα Αργάτου Φλοάρεα(80 ετών)από την Σουτσεάβα,χήρα με 15 παιδιά,53 εγγόνια και 25 δισέγγονα
-Μουντεάνου Ζενίκα(67 ετών)και Κατίνκα(65 ετών)από την ενορία Μογκοσέστι Ιασίου,έχουν 16 παιδιά

Ο μητροπολίτης Μολδαβίας τόνισε πως στον γάμο και στην ανατροφή των παιδιών,σημαντικό είναι να ελπίζεις στον Θεό:

«Ναι,είναι πολύ δύσκολο.αλλά δεν είναι αδύνατο!Αυτό που για την ανθρώπινη λογική είναι αδύνατο,γίνεται δυνατό!Ο Θεός να ευλογήσει αυτούς αλλά και όσους στην χώρα μας και στον κόσμο όλο,έχουν το θάρρος να γεννήσουν παιδιά και να τα προσφέρουν στην κοινωνία,δείχνοντας ότι δεν είναι αδύνατο»

πηγή/proskynitis.blogspot 

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ...(Απόσπασμα από επιστολές του...)

« Ή άνάμνησις τόσων άγαπητών προσώπων, τα όποια με τόσας εΰχάς με παρακολουθούν, άντί να μ’ άδυνατίζει, μ’ ενισχύει και μ’ ενθαρρύνει εις ό,τι έχω να κάμω… Όπως καθ’ όλον τον βίον μου έτσι και τώρα είμαι ευτυχής άκόμη δέ ευτυχέστερος και υπερήφανος, ότι έχω γυναίκα τόσον γενναίαν, τόσον εύγενή και τόσον πατριώτισσαν.
Σ’ ευγνωμονώ και σέ λατρεύω».

« Ό Κοντούλης μού έδωσε το γράμμα σου και το γράμμα σου μού έδωσε πτερά.
Σ’ ευλογώ καθημέραν διά την γενναιότητά σου και την φιλοπατρίαν, σ’ ευγνωμονώ, αγάπη μου, διότι με υποστηρίζεις τόσον γενναίως εις την έκτέλεσιν των καθηκόντων μου(…) (…)
Είμαι ευτυχής ότι τα παιδάκια μου θά μείνουν εις τα λεπτά αλλά στιβαρά χεράκια σου. Ναι, σάς σκέπτομαι με άγάπην όλους σας.
Είμαι ύπερήφανος δι’ όλους εσάς, είμαι ύπερήφανος διά την άποστολήν μου».

«… Έχω την πεποίθησιν ότι και η μάς και την άγίαν ύπόθεσιν θα ευλογήσει ό Θεός.
Άν όμως τυχόν δεν θελήση να έπιστρέψωμεν, να μη λυπηθής, αλλά να είσαι υπερήφανη και να χρησιμεύσης έτσι ώς παράδειγμα εις όλας τάς Έλληνίδας.
Ή ώραία και άγγελική ψυχή σου είμαι βέβαιος ότι θα αίσθανθή όπως θέλω».

Ναταλίας Μελά: «Παύλος Μελάς»-Αλεξάνδρεια 1926 και 6′ έκδοση Αθήναι 1964.

πηγή

+Μοναχή Χριστοδούλη (1893-1997) ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ.

π.Ιγνάτιος Καζάκος

.

Η μοναχή Χριστοδούλη ( κατά κόσμον Βασιλική Πιτετσέλοβα- Vasila Petechelova) γεννήθηκε στα μέρη του Καυκάσου το 1893. 

Ηταν ουνίτισσα - γραικοκαθολικιά. Αφησε τα μέρη της και ήλθε στην Αγία Γη το 1923-24. 

Στα Ιεροσόλυμα ασπάστηκε την Ορθοδοξία, ύστερα από κατήχηση και βάπτιση. Εζησε εβδομήντα χρόνια στην Θεοβάδιστη Γη.

  Αρχικά πήγε στο γυναικείο ρωσικό μοναστήρι της Αγίας Ταβιθάς στην Ιόππη-Γιάφα, κατόπιν στη μονή του Τιμίου Προδρόμου, δίπλα στον Ιορδάνη ποταμό μέχρι το 1967. 

 Εγινε ο Πόλεμος των έξι ημερών και αναγκαστικά έφυγε και αυτή, για το μοναστήρι του Προφήτου Ελισσαίου, στην Ιεριχώ, δίπλα στον μακαριστό γέροντα Γαβριήλ, εκεί που είναι η συκομορέα του Ζακχαίου.

  Διακόνησε εκεί για αρκετά χρόνια, και όταν κοιμήθηκε ο γέροντας Γαβριήλ, εξίσου αγία μορφή, πήγε στη μονή του Αββά Γερασίμου του Ιορδανίτου, στο γέροντα Χρυσόστομο Ταβουλαρέα, και έζησε τα τελευταία δέκα χρόνια της επίγειας ζωής της. 

Την θυμάμαι εκεί, όταν πέρασα ως λαικός, ως προσκυνητής, τον Αύγουστο του 1994. Μιλούσε καλά την ελληνική γλώσσα.

 Σύμφωνα με μαρτυρία του γέροντα Χρυσοστόμου, ήταν αγία μορφή η γερόντισσα Χριστοδούλη. Είχε απλότητα, ταπείνωση, ήταν σαν μικρό παιδάκι. Στη Λαύρα του Αββά Γερασίμου κοιμόταν στην ύπαιθρο, κάτω στο χώμα. Είχε κοντά της πάντα τις κοτούλες της και καμιά εικοσαριά γάτες. Αγαπούσε τα ζωντανά και μιλούσε μαζί τους. Περπάταγε πάντα ξυπόλυτη, χειμώνα - καλοκαίρι, και ποτέ της δεν φόρεσε σανδάλια. Ηταν άνθρωπος της προσευχής και της ησυχίας. Δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν. Εφυγε για τους ουρανούς το 1997, εντελώς απαρατήρητη,έτσι αθόρυβα, όπως αθόρυβα ήλθε το 1923 από τον Καύκασο.Να έχουμε την ευχή της.

"Να τα λες, και να τα γράφεις εσύ όλα αυτά, που ασχολείσαι με τα "ιντερνέτια" και τα "μαραφέτια", μου λέει συνεχώς ο γέροντας Χρυσόστομος, ο ηγούμενος της Μονής του Αββά Γερασίμου.

 Να γνωρίζει ο κόσμος ότι αγίους γέροντες και μοναχούς δεν βγάζει μόνον το Αγιον Ορος, ούτε άγιες μοναχές και άγιες μορφές μόνον η Ελλάδα και τα μοναστήρια της, αλλά παντού υπήρξαν και υπάρχουν άγιοι, όπως κι εδώ στην Αγία Γη, στους Αγίους Θεοπερπατημένους Τόπους! 

Γράφε τα και λέγε τα γιατί εγώ δεν σκαμπάζω "γρι" από τούτα δω τα "κολοκύθια", και αφού οι άνθρωποι τα παρακολουθούν, γράφε τα, οπότε μέσα στο τόσο κακό και τη βρωμιά και αυτών των "κουπεπετιών"(ίντερνετ)...να διαβάζουν και κάτι καλό, μπας και το μιμηθούν! Γράφε γερο-Ιγνάτιε, γράφε..."

ΑΜΗΝ, και Δόξα τω Θεώ...άπειρες φορές.

Κήρυγμα στην παραβολή του καλού Σπορέα

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«...τον λόγον κατέχουσι και καρποφορούσιν εν υπομονή»

Ένα από τα χαρακτηριστικά συνθήματα της εποχής μας είναι το «εδώ και τώρα». «Εδώ και τώρα»  η χαρά. Η επιτυχία. Η αποδοχή του προσώπου μας για σχέση. Η αναγνώριση της αξίας του κόπου μας. Αν τα αποτελέσματα δεν είναι άμεσα και δεν είναι όπως τα θέλουμε, τότε ο κόπος μας είναι σα να μην έγινε.  Το βλέπουμε ιδιαίτερα στον αθλητισμό. Στην πολιτική. Στην οικονομία. Σε κάθε επιδίωξή μας. Ακόμη και όταν ασθενούμε και στην πιο ελαφριά ασθένεια, θέλουμε άμεση αποθεραπεία.

Η ανυπομονησία είναι σημάδι της ανάγκης μας η ζωή με ταχύτητα να ανταποκρίνεται στα θέλω μας. Το να περιμένουμε προϋποθέτει στρατηγική και σχεδιασμό. Κάποτε είναι σημάδια παθητικότητας και μοιρολατρίας. Γι’  αυτό και ζητούμε άμεση απάντηση στα όσα θέλουμε και όσα ονειρευόμαστε. Γι’  αυτό και απογοητευόμαστε εύκολα, με αποτέλεσμα να μην αισθανόμαστε χαρά, ιδίως όταν ο στόχος μας εκπληρώνεται εν μέρει. 

Το «εδώ και τώρα» εκφράζει τη δίψα μας για το απόλυτο. Για την τελειότητα. Το ανικανοποίητο εάν το θέλημά μας δεν εκπληρώνεται. Οι περισσότεροι δύσκολα συμβιβαζόμαστε με κάτι λιγότερο από το παν. Αυτό όμως δεν μεταφέρεται εύκολα στην πνευματική ζωή. Εκεί είμαστε ευχαριστημένοι με το λίγο. Με τη συνήθεια. Με την τυπικότητα. Πάντοτε έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό ότι δε θα μας το καταλογίσει. 

Κυριακή Δ’ Λουκά – Η παραβολή του Σπορέως

Ο Λόγος του Θεού
Αγωγός θείας χάριτος

Στην Παραβολή του σπορέως, καθώς ο γεωργός έσπερνε σπόρους στο χωράφι του, άλλοι σπόροι έπεσαν κοντά στο δρόμο του χωραφιού, καταπατήθηκαν από τους διαβάτες και τους κατέφαγαν τα πουλιά του ουρανού. Άλλοι έπεσαν σε πετρώδες έδαφος, και αφού φύτρωσαν, ξεραθήκαν, επειδή δεν είχαν υγρασία. Άλλοι πάλι σπόροι έπεσαν σε έδαφος γεμάτο από σπόρους αγκαθιών, και όταν βλάστησαν, τους έπνιξαν τα αγκάθια τελείως. Και άλλοι σπόροι έπεσαν στην εύφορη γη και έκαναν καρπό εκατό φορές περισσότερο.

Οι μαθητές μόλις ακούσαν την παραβολή αυτή, παρακάλεσαν τον Κύριο να τους την εξηγήσει. Και ο Κύριος είπε: Ο σπόρος συμβολίζει το λόγο του Θεού.

Γιατί όμως ο Κύριος παρομοιάζει τον λόγο του με σπόρο;

Άλλη μία ευλογημένη ψυχή!

Κοιτάτε να μην καταφρονήσετε  έναν από τους μικρούς αυτούς. 

Γιατί σας λέω ότι οι άγγελοί τους στους ουρανούς διαπαντός βλέπουν 

το πρόσωπο του Θεού.

Σεβ. Μητροπολίτου Χονγκ-Κονγκ κ. Νεκταρίου / facebook

Έφυγε από τις Φιλιππίνες, εικοσάχρονο κορίτσι, μαζί με χιλιάδες άλλες γυναίκες για να εργασθεί στο Χονγκ Κονγκ.
Επί 37 ολόκληρα χρόνια εργάσθηκε σκληρά ως υπηρέτρια και καθαρίστρια σε συνθήκες σχεδόν δουλείας.

Ο μισθός πενιχρός. Η ασφάλεια υγείας να καλύπτει μόνο τα απολύτως βασικά. Ο ιδιωτικός της χώρος ένα ράντζο στην αποθηκούλα των σπιτιών όπου εργάσθηκε ή ένα στρώμα πάνω από το πλυντήριο και το στεγνωτήριο.
Το ρεπό της κάθε Κυριακή έπρεπε υποχρεωτικά να το περνάει έξω από το σπίτι μαζί με τις άλλες υπηρέτριες και παραδουλεύτρες στις πλατείες της μεγαλουπόλεως.
Το φαγητό της λίγα νούντλς, μία κούπα ρύζι κι ένα κομμάτι ψωμί.
Σκληρή οικονομία ώστε το μεγαλύτερο μέρος του πενιχρού μισθού να σταλεί στις Φιλιππίνες. Στην πτωχή οικογένειά της.
Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Πως άλλωστε να γίνει αυτό; Στις Φιλιππίνες επέστρεφε μόνο για τρεις εβδομάδες το χρόνο. Τις άλλες ημέρες έπρεπε να εργασθεί για να καλύψει τις ανάγκες των δικών της ανθρώπων.
Τα τελευταία χρόνια έρχεται μια φορά την εβδομάδα και καθαρίζει την Εκκλησία και το Γραφείο. Την εκτίμησα από την πρώτη στιγμή που την γνώρισα. Συνεσταλμένη. Προσεκτική και ευσυνείδητη στην εργασία της. Χαρακτήρας άδολος και ταπεινός.

Σήμερα, ήρθε και δειλά σα μικρό κοριτσάκι, μου ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα της. 37 χρόνια εργασίας είναι πολλά. Δύσκολο πλέον να βρει εργασία στο Χονγκ Κονγκ. Αποφάσισε να συνταξιοδοτηθεί. Την άκουσα και χαμογέλασα. Ποιά σύνταξη; Γνωρίζω ότι δεν πρόκειται να πάρει κάτι. Κανείς δεν την είχε ασφαλίσει για συνταξιοδοτικό πρόγραμμα. Τον τελευταίο καιρό παλεύει και με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Χρήματα δεν υπάρχουν για να προχωρήσει στις απαραίτητες θεραπείες. Θα επιστρέψει πίσω μετά από 37 χρόνια και δεν έχει απολύτως τίποτα. Όπως ήρθε τότε εικοσάχρονη κοπελίτσα, έτσι επιστρέφει πίσω τώρα κοντά στα εξήντα της. Όλες οι οικονομίες της στάλθηκαν στους δικούς της. Δεν κράτησε ποτέ κάτι για τον εαυτό της. 

Πριν από λίγους μήνες θυμάμαι πως ήρθε στο Γραφείο για να καθαρίσει και ήταν κλαμμένη. Ρώτησα τότε και έμαθα πως ο αδελφός της είχε σκοτωθεί σε δυστύχημα που προκάλεσε ένας ασυνείδητος οδηγός κι αυτή δεν είχε τα χρήματα για να πάει Φιλιππίνες να παραστεί στην κηδεία του. Ο εργοδότης της δεν της πλήρωνε το εισιτήριο. Και η ίδια έπρεπε να δουλέψει αρκετούς μήνες για να εξασφαλίσει ένα. Τη βοηθήσαμε τότε από την Μητρόπολη.

Τώρα φεύγει για πάντα από το Χονγκ Κονγκ. Εργάσθηκε επί 37 ολόκληρα χρόνια. Έμεινε πάντοτε καταφρονημένη. Η Φιλιππινέζα υπηρέτρια… Θα επιστρέψει στο χωριό της. Εκεί θα παλέψει με την πτωχεία της. Θα παλέψει με την ασθένειά της. Μέχρι ο Κύριός μας να την καλέσει κοντά Του για να την αναπαύσει από τους κόπους της. Την ρωτώ: τι θά κάνεις τώρα εκεί στο χωριό σου; Σκύβει το κεφάλι και μου απαντά με χαμηλή φωνή: Μην ανησυχείτε! Έχουμε μερικά κοτόπουλα. Κάποια γουρουνάκια. Α, έχουμε και μία αγελάδα!

Συνέχισε την εργασία της. Έμεινα μόνος στο γραφείο. Σκέφτηκα. Άλλη μία ευλογημένη ψυχή! Βασανισμένη. Καταφρονημένη. Αλλά με αξία ανεκτίμητη! Έλεγχος για τους δήθεν επιτυχημένους και τους αλαζόνες σε αυτή τη ζωή…

«Κοιτάτε να μην καταφρονήσετε έναν από τους μικρούς αυτούς. Γιατί σας λέω ότι οι άγγελοί τους στους ουρανούς διαπαντός βλέπουν το πρόσωπο του Θεού»!

πηγή

Αυτό θα πει «η Παναγιά κοντά σου»

Άναυδοι έμειναν οι περαστικοί όταν είδαν αυτή, την καθόλου συνηθισμένη μοτοσικλέτα παρκαρισμένη κάπου στο κέντρο της Αθήνας.

Ο λόγος όχι για την κατασκευή της μηχανής, αλλά για την επιλογή του ιδιοκτήτη να στολίσε το παρμπρίζ της με μία εικόνα της Παναγιάς.

Παρ΄όλο που δεν είναι γνωστός ο κάτοχος η φωτογραφία κάνει εδώ και λίγες ώρες τον γύρο του διαδικτύου.

poimin

Όταν η ψυχή ταράζεται από οργή ή ενοχλείται από φοβερή λύπη

Άγιος Διάδοχος επίσκοπος Φωτικής

Όταν η ψυχή ταράζεται από οργή, ή θολώνεται από μέθη, ή ενοχλείται από φοβερή λύπη, δεν μπορεί ο νους να κρατήσει τη μνήμη του Κυρίου Ιησού

61. Όταν η ψυχή ταράζεται από οργή, ή θολώνεται από μέθη, ή ενοχλείται από φοβερή λύπη, δεν μπορεί ο νους να κρατήσει τη μνήμη του Κυρίου Ιησού, ακόμη και αν κανείς τον βιάζει.
  Γιατί όπως είναι σκοτισμένος από την σκληρότητα των παθών, χάνει την πνευματική του αίσθηση. 
Γι' αυτό η επιθυμία της ευχής δεν έχει πού να τυπώσει τη σφραγίδα της, ώστε ο νους να διατηρεί αλησμόνητα τα λόγια της ευχής, επειδή η μνήμη της διάνοιας σκληραίνει από την ωμότητα των παθών. 
 Αν όμως η ψυχή είναι ελεύθερη από αυτά τα πάθη, ακόμη και αν για λίγο λησμονήσει το ποθούμενο όνομα, αμέσως ο νους μεταχειρίζεται την ενεργητικότητά του και ξαναπιάνει γερά το πολυπόθητο εκείνο και σωτήριο θήραμα. 
 Γιατί τότε η ψυχή έχει την ίδια τη θεία χάρη που μελετά και κράζει μαζί της το «Κύριε Ιησού», όπως μια μητέρα διδάσκει στο βρέφος της το όνομα «πατέρα» και το επαναλαμβάνει μαζί του μέχρις ότου το συνηθίσει να φωνάζει «πατέρα» ακόμη και όταν κοιμάται, αντί να λέει ο,τιδήποτε άλλο από αυτά που συνηθίζουν τα βρέφη. 
 Γι' αυτό ο Απόστολος λέει: «Έτσι και το Πνεύμα μάς βοηθεί και μας στηρίζει στην ασθένειά μας· γιατί δε γνωρίζομε τι να προσευχηθούμε όπως πρέπει, αλλά το ίδιο το Πνεύμα μεσιτεύει για χάρη μας και μας εμπνέει στεναγμούς που δεν εκφράζονται με λόγια»(Ρωμ. 8, 26). 
 Επειδή εμείς είμαστε νήπια απέναντι στην τελειότητα της προσευχητικής αρετής, έχομε πάντοτε ανάγκη από τη βοήθεια του Πνεύματος, το οποίο με την ανέκφραστη γλυκύτητά Του συγκεντρώνει και γλυκαίνει όλους τους λογισμούς μας και μας κατευθύνει ώστε να κινηθούμε με ολόκληρη τη διάθεσή μας στη μνήμη και την αγάπη του Θεού και Πατέρα μας.
  Γι' αυτό, όπως πάλι λέει ο θεσπέσιος Παύλος, με την παρακίνηση του Αγίου Πνεύματος, όταν Αυτό μας διδάσκει να ονομάζομε ακατάπαυστα το Θεό Πατέρα, λέμε: «Αββά, Πατέρα»(Ρωμ. 8, 15).

πηγή

Ι.Ν ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΕΣΟΧΩΡΙΤΙΣΣΗΣ ΔΟΥΚΑΔΩΝ-ΚΕΡΚΥΡΑ

Η εκκλησία της Παναγίας της Μεσοχωρίτισσας,ενοριακός ναός των Δουκάδων,βρισκεται στην πλατεία του χωριού,όπου δεσπόζει στο νοτιοανατολικό άκρο της.

Γραπτές μαρτυρίες για την ύπαρξή του διαθέτουμε ήδη από τον 15^ο αιώνα,η σημερινή όμως μορφή του κτιρίου οφείλεται σε μεταγενέστερη μετασκευή,πιθανόν των μέσων του 18^ου αιώνα,που της έδωσε την τυπική εμφάνιση της μονόκλιτης ξυλόστεγης κερκυραϊκής βασιλικής.Είναι αρκετά ευρύχωρος ναός ,με αρμονικές αναλογίες και χαρακτηρίζεται από τα μεγάλων διαστάσεων ανοίγματά του:Διαθέτει οκτώ μεγάλα παράθυρα στον κυρίως ναό και τον γυναικωνίτη,καθώς και τρεις μνημειακές εισόδους στην δυτική,βόρεια και νότια πλευρά του.Όλα τα ανοίγματα περιβάλλονται από μαρμάρινα πλαίσια,εκείνα δε των θυρών φέρουν και γλυπτή διακόσμηση.

Ιδιαίτερα αξιόλογη είναι εκείνη του βορείου θυρώματος,έργο λαικών μαστόρων του 1929.

  Το ψηλό και κομψό καμπαναριό είναι προσκολημμένο στην βορειοανατολική γωνία του ναού και έχει τη συνήθη εμφάνιση των κερκυραϊκών καμπαναριών:Ένας υψηλός τοίχος με τα τοξοειδή ανοίγματα για την ανάρτηση των κωδώνων,επιστεφόμενος από το χαρακτηριστικό αέτωμα με τα μπαρόκ μοτίβα.

Τι σημαίνει: Μαρία - Θεοτόκος - Παναγία!

Μαρία
Ασφαλώς δεν είναι γνωστό σε πολύ κόσμο το τι σημαίνει το όνομα Μαρία, και το οποίο είναι το καθ' αυτό όνομα που της δόθηκε αρχικά, και που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη και δεν της δόθηκε τυχαία.

«Το πανσεβάσμιον και κεχαριτωμένον όνομα της Μαρίας προσφυέστατα και αρμοδιώτατα εδόθη εις την αειπάρθενον Θεοτόκον κατά πρόγνωση και βουλή Θεού, παρά του οποίου παρά του οποίου ήταν ωρισμένη να γίνη Μητέρα Αυτού.  Σημαίνει δε το όνομα Μαρία: Παντοδυναμία, τουτέστιν εκείνη η οποία ήνωσε τα δύο άκρα αντικείμενα Θεό και άνθρωπο. Ακόμη σημαίνει Σοφία, η οποία βρήκε τον τρόπο δια να ενώση δύο φύσεις σε μια υπόσταση, χωρίς να συγχύση τα ιδιώματα των φύσεων. Και τρίτον σημαίνει Αγαθότης, ήτοι χάρις, η οποία εθεοποίησε την ανθρώπινη φύση και ανεβίβασε αυτή υπεράνω των ουρανίων δυνάμεων. Αυτά τα τρία περιέχει το όνομα Μαρία. Δόθηκε διότι έμελλε να υπηρετήσει το μυστήριο της ενσάρκου οικονομίας....»

Το όνομα Μαρία παράγεται από το εβραϊκό Αϊός το οποίο δηλοί Κύριος και ερμηνεύεται Κυρία διότι, ως Μήτηρ Θεού κυριεύει και εξουσιάζει ουράνια και επίγεια κτίσματα. Έχει δε την κυριότητα της δυνάμεως επειδή το θεμέλιο της κυριότητος είναι η δύναμις».

(Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, στην ερμηνεία της ενάτης ωδής της Παρθένου)

Θεοτόκος
Το κατ' εξοχήν θεολογικό όνομα της Μητέρας του Θεού είναι Θεοτόκος. Δι αυτό έγινε λόγος σ' όσα αναφέρθηκαν. 

Εδώ χρονολογικά πότε δόθηκε αυτό στη Μητέρα του φωτός. «Θεοτόκον ονόμασαν την Παρθένον Πατέρες προ της Γ' Οικουμενικής Συνόδου. Στη δε Σύνοδο αυτή εδιορίσθη το πρώτον να καλείται Θεοτόκος η Παρθένος Μαρία. Ακόμη η Σύνοδος αύτη την γλυκυτάτην ταύτην της Παρθένου προσηγορίαν επικυρώσασα, ως όρον δογματικόν εις πάσαν την οικουμένην παρέδωσε. Πρώτος γαρ ο Ωριγένης Θεοτόκον την Παρθένον εκάλεσε... Ο δε Αλεξανδρείας Κύριλλος, γράφων προς Νεστόριον λέγει, ότι και ο Μέγας Αθανάσιος Θεοτόκον αυτήν και ωνόμασε και ωμολόγει». (Πηδάλιον Εκκλησίας σ. 168)

Παναγία
 Το προσφιλέστατο όνομα της Παναχράντου Δέσποινας είναι χωρίς άλλο το «ΠΑΝΑΓΙΑ». Πότε ιστορικά έλαβε αυτή την προσωνυμία η Παρθένος; «Αποδίδεται εις την Θεοτόκον και σταθεροποιείται δι αυτήν η προσωνυμία «Παναγία». Ταύτην γνωρίζει ως επικρατούσαν πλέον κατά τον Ε' αιώνα ο Βασίλειος Σελευκείας (P.G. 85 425). Βραδύτερον κατά τον Ζ' αιώνα, ο Ανδρέας Κρήτης αποκαλεί επιμόνως την Άχραντον «αγιωτέραν των αγίων» (P.G. 97 2108).

 Το όνομα πλέον Παναγία υπερίσχυσε, ταυτίστηκε με την ιερά μορφή και προσωπικότητά της. Το πόσο έχει το όνομα Παναγία επικρατήσει στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα, φαίνεται κυρίως στις δυσκολίες της ζωής, και μάλιστα σε ξαφνικούς κινδύνους, όπου αυθόρμητα προέρχεται εκ των έσωθεν το όνομα «Παναγία μου». 

Σ' αυτές τις περιπτώσεις ούτε μάνα μου, ούτε, ούτε, όλα τότε δεν μετρούν υποχωρούν. Πώς συμβαίνει αυτό σε μικρούς και μεγάλους; Μήπως οι πολέμιοι οι ολιγόπιστοι οι είρωνες της πίστεως μπορούν να μάς πουν πώς το όνομα της Παναγίας στις φουρτούνες της ζωής σε πολλούς ανθρώπους εκτοπίζει κάθε άλλο προσφιλές όνομα; Ασφαλώς η Παναγία δεν επέβαλε να την επικαλούνται, αυτό είναι θέμα επιλογής και αυθορμήτου ψυχικής ανάγκης των πιστών, που το αλάνθαστο ψυχικό τους κριτήριο, τους πληροφορεί, ότι απ' Εκείνη, θα έλθει η δύναμη η βοήθεια.
Αλλά γιατί; Διότι έχει όλη τη Χάρη του Θεού για παροχή βοηθείας σε ώρες κινδύνου που άλλες δυνάμεις, πρόσωπα, δεν δύναται να προσφέρουν. Διάχυτο πλέον τούτο ότι η θεία δύναμις παρέχεται μέσω της Παναγίας. Βέβαια, το πότε κανείς λαμβάνει και σ' αυτές τις ώρες του κινδύνου είναι αστάθμητο.

 Από το βιβλίο «Σαράντα Εικόνες της Παναγίας»

Αρχιμ. Νεκταρίου Ζιόμπολα

πηγή

Αγ.Συμεών ο Νέος Θεολόγος- Αρπαγή στο Φως

Αυτή είναι η Πίστη μας, αυτή είναι η αληθινή Προσευχή, αυτοί είναι οι Άγιοί μας!

 "Κάποια νύχτα, λοιπόν, που προσευχόταν και με καθαρό νου επικοινωνούσε με τον Θεό, είδε ξαφνικά να λάμπει άπλετο φως από τους ουρανούς και να κατεβαίνει προς αυτόν. Φώτισε τα πάντα και τα μετέβαλε σε μια ολοκάθαρη ημέρα.

  Καθώς ήταν και ο ίδιος τυλιγμένος από αυτό το φως, του φαινόταν σαν να εξαφανίσθηκε ολόκληρη η οικία μαζί με το δωμάτιό του, ενώ ο ίδιος είχε αρπαγεί στον αέρα, νιώθοντας σαν να μην είχε καθόλου σώμα. Κατάπληκτος από το μέγα τούτο μυστήριο κραύγαζε με μεγάλη φωνή το «Κύριε, ἐλέησον». 

 Καθώς βρισκόταν μέσα σε αυτό το θείο φως, βλέπει στα ύψη του ουρανού μια ολόφωτη νεφέλη, άμορφη και ασχημάτιστη, γεμάτη από την άρρητη δόξα του Θεού. Στα δεξιά της έστεκε ο πνευματικός του πατέρας Συμεών ο Ευλαβής. 

Έμεινε σε αυτή την εκστατική κατάσταση για πολύ, χωρίς να αισθάνεται, καθώς βεβαίωνε αργότερα, εάν ήταν μέσα στο σώμα ή εκτός του σώματος. Όταν κάποτε εκείνο το φως σιγά - σιγά υποχώρησε, ήλθε στον εαυτό του και κατάλαβε πως βρίσκεται μέσα στο δωμάτιο".

πηγή

Η Αγία Νεομάρτυς Απολλιναρία(+1937)

Η Αγία νεομάρτυς Απολλιναρία(Τουπίτσινα),γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1878 στην επαρχία Βολόγκντα.Πριν την επανάσταση εργάστηκε ως νοσοκόμα.Μετά την επανάσταση(1917) άρχισε να περιπλανιέται,εργάστηκε σ'ένα πλυντήριο κοντά στην Μόσχα και έπειτα ως νοσοκόμα.Τον ελεύθερο χρόνο της όμως τον περνούσε στην εκκλησία.

Την κατηγόρησαν αργότερα ως αντεπαναστάτρια, πως όταν βρισκόνταν στον ναό της Παναγίας ''Ζναμένιε''προέβη σε αντισοβιετικές ενέργειες και πως μιλούσε στους ασθενείς για τον Θεό.

Συνελήφθη στις 17 Σεπτεμβρίου 1937 και φυλακίστηκε στην φυλακή Μπιτούρκα της Μόσχας.

Η NVKD την κατεδίκασε σε θάνατο στις 25 Σεπτεμβρίου/8 Οκτωβρίου 1937  και εκτελέστηκε στις 30 Σεπτεμβρίου/13 Οκτωβρίου 1937.στο φοβερό Μπούτοβο.

Εδώ όποιος Έλληνας έρθει θα πεί τον Ακάθιστο Ύμνο

Ο ταπεινός μα και μεγαλοπρεπής Ναός της Παναγίας στις Βλαχέρνες της Πόλης.
Φθάνοντας στην πόρτα της εισόδου της Εκκλησίας της Παναγίας μας, εκεί στην όμορφη περιοχή των Βλαχερνών και εισέλθεις περπατώντας στον διάδρομο με τα όμορφα άνθη δεξιά και αριστερά στον υπέροχο κήπο του περίγυρου της Εκκλησίας, ανοίγει η καρδιά σου.Νιώθεις τόσο όμορφα και γαλήνια.
Στην συνέχεια ακολουθεί η είσοδος στον ταπεινό μα και μεγαλοπρεπή Ναό της Παναγίας μας.

Ταπεινός και μεγαλοπρεπής, ναι γίνεται και ας ακούγονται τόσο διαφορετικές οι λέξεις.Η Ρωμιοσύνη το κατάφερε και αυτό.

Να μικραίνει τις αποστάσεις και να ταιριάζει λέξεις και έννοιες που έχουν μεγάλη διαφορά μεταξύ τους.
Ταπεινός ο Ναός λοιπόν βλέποντάς τον απ'εξω μα και μεγαλοπρεπής, το ίδιο και στο εσωτερικό του.Μπαίνοντας στο εσωτερικό της Εκκλησίας νιώθεις μεγάλη κατάνοιξη.
Τι ηρεμία είναι αυτή. Όλα είναι υπέροχα. Το Αγίασμα και πάνω ή μαρμάρινη πλάκα με τον Ακάθιστο Ύμνο χαραγμένο πάνω της.
Έχεις πει τον Ακάθιστο Ύμνο κάποια φορά;
Αν ναι, θα έχεις συγκινηθεί.
Εδώ στο Ναό της Παναγίας μας ακούστηκε για πρώτη φορά το 626 μ.Χ.
Εδώ όποιος Έλληνας έρθει θα πεί τον Ακάθιστο Ύμνο.
Εδώ χτυπάει η καρδιά δυνατά.Εδώ δακρύζεις από συγκίνηση.
Πόσες ψυχούλες έψαλλαν τον Ακάθιστο Ύμνο στην Παναγία μας.
Πόσοι ήρθαν και συγκινήθηκαν γνωρίζοντας ειδικά το παρελθόν.
Αυτό το ένδοξο παρελθόν της Ρωμιοσύνης.

Ακόμα και σήμερα περνούν χιλιάδες ψυχούλες την είσοδο της Εκκλησίας.
Υπέροχα συναισθήματα.
Η Ρωμιοσύνη ανθεί και φέρει κι άλλο.Η Ρωμιοσύνη στέκεται όρθια και ας θέλουν κάποιοι να την ξεριζώσουν.Η Ρωμιοσύνη έχει να δώσει πολλά.
Πολλά, σε μια ανθρωπότητα που καταρρέει.
Ο Κύριος, μας ευλόγησε να είμαστε οι απόγονοι Αγίων και Μαρτύρων της Ορθοδοξίας.
Αυτό που μένει είναι να σταθούμε άξιοι της κληρονομιάς που λάβαμε.
Της πνευματικής κληρονομιάς και να έχουμε Πίστη και εμπιστοσύνη στον Παντοκράτορα Χριστό.

facebook

Δέσποινα παντευλόγητε,Υπέραγνε Παρθένε(Ύμνος Αγ.Νεκταρίου)

Μελοποίηση π. Αθανάσιος Σκαρκαλάς (youtube)

Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,

Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,

Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,

κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,

ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,

επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,

άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

Δε θα χαθώ πουθενά!

 Μνήμη Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου (12 Οκτωβρίου)

Έχουμε λόξα: δε μπορούμε να δούμε ευθεία τον εαυτό μας, μαζί και τίποτε άλλο πάνω στη γη. Έχουμε λόξα που δεν επιτρέπει ευθείες ματιές σε κανέναν και πουθενά. Λέει το ημερολόγιο: Oσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου -που είδε τον Θεό. 

Ο Κύριος μορφή δεν είχε αλλ’ ήταν Φως, ήταν ζεστασιά, ήτανε χάδι. Κι απ’ την άλλη, τα δικά μας στραβά, μας φέρνουν στο αντίθετο, την παγωνιά. Καμιά ζεστασιά, κι όσο περνάει ο καιρός, τόσο την ξεχνάμε. Απ’ την άλλη, στατιστικά, αν ερωτηθεί ένας ενήλικας σε σχέση με τι πραγματικά του λείπει, μεγάλο ποσοστό θα θυμηθεί τη ζεστασιά της αγκαλιάς της μάνας.

Έτσι είναι ο Θεός. Με έπλασε, που θα πει ότι έχω μαζί Του φυσική σχέση. Με ξέρει καλύτερα απ’ τον καθένα. Κι έπειτα, γίνεται άνθρωπος, Ιησούς Χριστός, για να μιλήσει σε ‘μενα, που είμαι άνθρωπος: έχω δυο χέρια, έχω δυο πόδια, είμαι Πρόσωπο. 

Μου μιλάει ο Χριστός κι εγώ Τονε γνωρίζω, Τον βλέπω, Τον ζω, όχι στα λόγια αλλά στην πράξη. Είναι Φως ο Θεός και το Φως είναι Ζωή: χωρίς ήλιο τι ζει; Παγωνιά και θάνατος. Ο Δημιουργός γίνεται άνθρωπος, Ιησούς Χριστός. Εκεί που περπατώ εγώ, περπατά ο σαρκωμένος Θεός. Μιλάει στα μέσα μου και τα πάντα γίνονται Φως. Δεν είναι ένα υπέρτατο Ον που έρχεται και φεύγει, έχοντας μαγικές δυνάμεις αλλά κατοικεί μέσα μου κι εγώ κατοικώ σ’ Αυτόν. Μόνο μ’ Αυτόν μπορώ να ζήσω για πάντα. Από μόνος μου έχω ημερομηνία λήξης! Μόνος μου; Θάνατος και παγωνιά. Από πού θ’ αντλήσω ζωή; Οι μπαταρίες μου τελειώνουν. Έχω αρχή, μέση και τέλος.

 Μα εγώ θέλω να ζήσω για πάντα! Η φυσική μου κατάσταση είναι η ζεστασιά Του. Άλλωστε, Τον εμπιστεύομαι: δεν έχω να Του κρύψω τίποτε, Αυτός ξέρει τα πάντα για ‘μενα. Μου αποκαλύπτεται, μας αποκαλύπτεται. Η σχέση αυτή είναι ευθεία, δεν είναι λοξή. Κι έχει Φως! 

Λένε οι Ινδουιστές ότι θα χαθεί ο άνθρωπος στο άπειρο της Θεότητας, θα πάψει να υπάρχει -αυτό είναι η “Νιρβάνα”. Στους καιρούς που ζούμε, συμφέρει μια τέτοια θεωρία. Δεν έχει αξία το Πρόσωπο, είσαι αριθμός: γι’ αυτό και τόση αγάπη, ο σύγχρονος πολιτισμός, σε τέτοιες θεωρίες… Ο Χριστός όμως με αγαπάει τόσο, που με κάνει αθάνατο. Δε θα χαθώ πουθενά, θα ζήσω αιώνια, το Πρόσωπό μου έχει αξία και τ’ όνομά μου έχει απογραφεί στον ουρανό!

“Στο πρόσωπό Σου μαζί θα κατοικούν οι ευθείς.

Στην ευθύτητα μέσα της καρδιάς τους έχεις πάρει Μορφή,

κατοικούν με τη Μορφή Σου μέσα Σου, Χριστέ μου”

Όσιος Συμεών Νέος Θεολόγος, απ’ τους Ύμνους Θείων Ερώτων, ύμνος Α’

Ιάσων Ιερομ.

πηγή

Χωρίς την πίστη δεν θα μπορούσα ούτε να εξηγήσω,ούτε να αντέξω αυτόν τον κόσμο...

Μητρ. Νικόλαος Χατζηνικολάου

 · 
Εγώ ασχολήθηκα με τη θεωρητική περισσότερο Φυσική και Αστροφυσική.
Δεν ήμουν πειραματικός ή παρατηρησιακός.
Ανήκα στους επιστήμονες της σκέψης και όχι των αισθήσεων.

Μια μέρα, ήταν νομίζω Νοέμβριος του 1980, κάποιοι φίλοι μου που έκαναν παρατηρήσεις σε ένα μεγάλο αστρονομικό σταθμό βόρεια της Βοστώνης, στο Haystack, με κάλεσαν να περάσω όλο το βράδυ μαζί τους, δίνοντας μου παράλληλα την ευκαιρία να δω με το τηλεσκόπιο αυτά που μόνο με τη σκέψη είχα ως τότε προσεγγίσει.
Είχε και ένα μεγάλο ραδιοτηλεσκόπιο διαμέτρου περίπου 41 μέτρων, με το οποίο κάναμε μια παρατήρηση ενός ραδιογαλαξία, σε απόσταση 5,5 δισεκατομμυρίων ετών φωτός.

Στο τέλος γύρω στις 5 το πρωί καθίσαμε και κάναμε μια συζήτηση.
Κατάλαβα τι δυνατό πράγμα είναι οι αισθήσεις και η αμεσότητά τους.
Γι' αυτό και τους ρώτησα πως αισθάνονται μέσα απο την εμπειρία αυτών των παρατηρήσεων, προσδοκώντας να μου μιλήσουν για κάτι συγκλονιστικό, ανάλογο με αυτό που κι εγώ έζησα εκείνη τη βραδιά.

Προς μεγάλη μου όμως έκπληξη, τους άκουσα να μου λένε ότι άλλοτε τους πιάνει τρέλα, άλλοτε τίποτα και κάτι τέτοια.
Όλα αυτά γιατί ζούμε μέσα σε ένα σκοτεινό σύμπαν με ελάχιστα φωτόνια, πολύ ψυχρό με θερμοκρασία στους 2,7 βαθμούς Κελσίου, πολύ άδειο, κενό, είμαστε απελπιστικά μικροί και τραγικά μόνοι μέσα στο αχανές χάος.

Ήρθε και η σειρά μου να μιλήσω.
Τι όμως να πω;
Εγώ ένιωθα ότι το σύμπαν είναι πολύ φωτεινό και ας έχει λίγα φωτόνια, πολύ θερμό και ας είναι τόσο χαμηλές οι θερμοκρασίες του, γεμάτο απο αρμονία, ομορφιά και σοφία.
Ένιωθα πολύ μικρός χωρίς αυτό να με ενοχλεί, μιας και μπορούσα να το αντικρύσω και να το απολαύσω, και καθόλου μόνος, αφού η σοφία και η ομορφιά του είχε ζωή και πρόσωπο.
Τόλμησα και τους το είπα.Απογοητεύθηκαν αντί να με ζηλέψουν.
Με ρώτησαν αν είμαι θρήσκος.Τους απάντησα όχι.Μπερδεύτηκαν.
Τους είπα όμως ότι εκείνο το βράδυ γέμισα απο τη χαρά της θεϊκής παρουσίας.
Η συζήτηση σταμάτησε.

Το ίδιο ερέθισμα αυτούς τους βούλιαξε κι εμένα με απελευθέρωσε, με γέμισε.
Η διαφορά βρισκόταν μέσα μας.Δεν ήμουν καλύτερος απο αυτούς. Όχι.
Είχα όμως πίστη. Δόξασα τον Θεό που υπήρχε μέσα μου.
Χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσα κι εγώ ούτε να εξηγήσω ούτε να κατανοήσω ούτε και να αντέξω αυτόν τον κόσμο

Γιά τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τήν ὀκνηρία

Ὁσίου Μακαρίου τῆς Ὄπτινα

 Παραπονιέσαι ὅτι σέ βασανίζει μιά ἀκατανίκητη ὀκνηρία. Αὐτός ὁ πειρασμός συχνά μαστίζει ἐκείνους πού ἀναλαμβάνουν τόν πνευματικό ἀγώνα. 

Γιά τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τήν ὀκνηρία οἱ Πατέρες συνιστοῦν νά καλλιεργήσουμε μέσα μας τή μνήμη τοῦ θανάτου καί τῆς Κρίσεως, μέ τά δύο ἐνδεχόμενά της: τήν αἰωνια κόλαση ἤ τήν αἰώνια μακαριότητα. 

Οἱ Πατέρες λένε πώς ὅταν ἡ μνήμη τοῦ θανάτου συζευχθεῖ μέ τή βαθιά ταπείνωση, ἑλκύει ἐπάνω μας τή χάρη τοῦ Θεοῦ τόσο πλούσια, ὥστε ἐλευθερωνόμαστε ἐντελῶς ἀπό τήν ὀκνηρία......

Ἀπό τό βιβλίο «Πνευματικές Νουθεσίες»

(ἀπόσπασμα ἐπιστολῶν)

John Singer Sargent, '' Εσπερινός στην Κέρκυρα

John Singer Sargent, '' Εσπερινός στην Κέρκυρα''1909

facebook

Ἡ Αἰτωλοακαρνανία ξεπροβόδισε μιά ὁσία καί ἁγία μορφή στόν Παράδεισο

Ἡ κοίμηση τῆς γιαγιᾶς Γιαννούλας

Της Καθηγουμένης Μόνικας Μοναχής

(Ιερά Μονή Αγίων Νεκταρίου και Φανουρίου, Τρικόρφου Φωκίδος) 

 Ξημερώματα τῆς 5ης Ὀκτωβρίου, ἡμέρα Τετάρτη, ἔφυγε ἀφήνοντας τήν τελευταία της πνοή, στό φτωχικό της καλυβάκι ἡ γιαγιά Γιαννούλα. Ἦταν Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου, ὅταν γιά τελευταία φορά πήγαμε νά τήν δοῦμε καί νά πάρουμε τήν εὐχή της, γιατί ἡ γιαγιά ἔφευγε γιά τόν Χριστό πού τόσο ἐπόθησε σ᾽ ὅλη τή ζωή της. Καί πράγματι, ὅταν φθάσαμε φαινόταν τόσο ὅτι ἡ γιαγιά ἔφευγε, πού ξέραμε ὅτι πλέον θά τήν βλέπαμε μόνο μέσα στή νεκρική της κλίνη καί, ἐάν θέλει ὁ Θεός, στόν Παράδεισο, στήν ἄλλη ζωή.

  Τό χωριό τῆς γιαγιᾶς Γιαννούλας εἶναι τό Καραϊσκάκη Αἰτωλοακαρνανίας. Ὅταν πρωτογνωρισθήκαμε ἦταν πολλά χρόνια πρίν, καθώς τήν σύνταξή της, τήν διέθετε γιά νά πηγαίνει προσκύνημα στά Μοναστήρια, ὅπου μποροῦσε. 

 Μία χειμωνιάτικη μέρα, ἀφοῦ ἡ γιαγιά ἔφυγε ἀπό τήν Παναγία τήν Βαρνάκοβα, ἐπισκέφθηκε τό Μοναστήρι τοῦ Γέροντα Νεκταρίου στό Τρίκορφο Φωκίδος, τόν ὁποῖο πολύ ἀγαποῦσε καί σεβόταν. Ὅταν ἔφτασε ἡ ὥρα νά φύγει εἶχε ἤδη νυχτώσει.  Ὁ Γέροντας κάλεσε ἕνα ταξί ἀπό τήν Ναύπακτο γιά νά τήν πάει στό χωριό Καραϊσκάκη. Ὁ ταξιτζής δέν γνώριζε πού ἦταν τό χωριό καί πώς θα τήν πήγαινε σέ αὐτό. Ὁ Γέροντας ἄκουσε τότε τήν γιαγιά νά λέει στόν ταξιτζή, ὅτι θά ἀκολουθοῦσαν τό φῶς μπροστά τους καί αὐτό θά τούς πάει στό χωριό!  Τό φῶς μέ ἔχει ξαναπάει στό χωριό, γιατί καί ἐγώ δέν ξέρω τούς δρόμους εἶπε ἡ γιαγιά. Ξαφνικά λέει στόν ταξιτζή ἦλθε τό φῶς ξεκίνα, ὅπου στρίβει θά στρίβουμε κι ἐμεῖς. Ἡ γιαγιά Γιαννούλα ἔβλεπε τό φῶς νά τούς ὁδηγεῖ: πήγαινε εὐθεία τοῦ ἔλεγε, στρίψε δεξιά, τώρα ἀριστερά. Ἔβλεπε μπροστά της ἕνα φῶς πού τούς ὁδηγοῦσε στόν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς! 

  Ἐρχόταν συχνά προσκύνημα στά Μοναστήρια μας, στόν Γέροντά μας καί σ᾽ ἐμᾶς, ἡ γιαγιά Γιαννούλα. 

Θυμᾶμαι ὅτι ὅταν πρωτοέφθασε στό Μοναστήρι μας, -ὅπως καί κάθε φορά ἀπό τότε-, ἔτρεχε σχεδόν γιά νά φθάσει μέσα στό Καθολικό, μπροστά στόν Χριστό μας καί στούς Ἁγίους Του, νά Τόν προσκυνήσει, νά Τοῦ μιλήσει, νά Τόν δεῖ, νά Τόν ἀσπασθεῖ. Καί ὄχι μόνο... 

Καθώς ἔμπαινε στό Ναό, χειροκροτοῦσε, μέ τόν μεγαλύτερο ἐνθουσιασμό πού ἔχω δεῖ ποτέ... Χειροκροτοῦσε ἀπό τήν χαρά της καί ἀπό τήν χάρη... Καί ἀφοῦ προσκυνοῦσε τίς εἰκόνες στεκόταν μέ τά μάτια της καρφωμένα στήν μορφή τοῦ Ἰησοῦ μας καί μετά στήν Παναγία μας καί σέ ὅλους τούς Ἁγίους μας, μέ τήν σειρά, καί τούς μιλοῦσε, τούς μιλοῦσε, ψιθυριστά, χαμογελαστά, παρακλητικά, χαρούμενα, ὅπως ὅταν δεῖς τόν πιό ἀγαπημένο σου καί ὅλη ἡ ὕπαρξή σου γεμίζει. Γέμιζε τό πρόσωπό της, ὁ νοῦς, τό σῶμα της. Γέμιζε χάρη, γέμιζε Χριστό καί ὅσοι ἤμασταν δίπλα της σά νά μᾶς διαπερνοῦσαν ἠλεκτροφόρα σύρματα, σά νά αἰσθανόμασταν τήν χάρη πού τῆς χάριζε ὁ Χριστός!

Εἶπε ἕνας ἀπό τούς πατέρες πού τήν κήδευσαν, στήν ἐξόδιο ἀκολουθία μιά μεγάλη ἀλήθεια: ῾῾Εἴχατε στό χωριό σας ἕναν θησαυρό καί δέν τόν γνωρίζατε. Πολλά θά μποροῦσα νά πῶ, ἀλλά ἐπειδή ἀφοροῦν τήν ἐξομολόγηση, δέν μπορῶ νά μιλήσω. Ἀλλά θά σᾶς πῶ ἕνα μόνο. Τρεῖς ἡμέρες πρίν τήν κοίμησή της, ὅταν τήν ἐπισκεφθήκαμε καί ἐνῶ ἡ γιαγιά, δέν ἔβλεπε, οὔτε ἄκουγε, σήκωσε τά χέρια της ψηλά καί μᾶς ἔλεγε: ῾῾Δέν βλέπετε; Ὁ Χριστός μας ἔρχεται, κατεβαίνει, κατεβαίνει. Δέν Τόν βλέπετε;᾽᾽.

 Δέν ἦταν σπάνιο αὐτό μέ τή γιαγιά Γιαννούλα. Ἔβλεπε τούς Ἁγίους αἰσθητά, ἀλλά ποτέ δέν μιλοῦσε γι᾽ αὐτό. Τήν ἐπισκεπτόμασταν ὅσο μπορούσαμε καί πάντα εἴχαμε αὐτήν τήν παρουσία τῆς χάριτος μέσα στό πάμφτωχο καλυβάκι της. Ἦρθε ἡ στιγμή πρίν ἀπό 4-5 χρόνια περίπου πού ἡ γιαγιά δέν μποροῦσε πιά νά ἔρχεται κοντά μας. Πήγαινε μέ τό ταξί σέ πολλά μοναστήρια, ὄχι μόνο τῆς περιοχῆς, ἀλλά καί μακρύτερα. Ἀπορούσαμε πῶς ζεῖ μέ τόσα λίγα χρήματα, ἀλλά γιά ἐκείνη πάντα ἡ προτεραιότητα ἦταν τά ἀγαπημένα της μοναστήρια, οἱ μοναχοί καί οἱ μοναχές... 

Ὅταν ἐκείνη σταμάτησε νά ἔρχεται γιατί δέν μποροῦσε πιά νά μετακινεῖται, πηγαίναμε ἐμεῖς κοντά της. Τότε καταλάβαμε σέ πόση φτώχεια ζοῦσε, ἀλλά ποτέ δέν σκέφθηκε νά ξοδεύει τή λιγοστή της σύνταξη γιά νά περάσει καλύτερα. Ἕνα μικρό δωματιάκι μέ δύο ντιβανάκια καί μιά σομπούλα ἦταν ὅλο τό βιός της. Μιά φιλόξενη αὐλίτσα μέ λίγες κοτοῦλες καί μερικές γλάστρες μέ λουλούδια σέ ὑποδεχόταν, πρίν ἀπό τό ἕνα καί μοναδικό δωμάτιο τοῦ σπιτιοῦ της, στό ὁποῖο κοιμόταν ἡ ἴδια καί τό ἀνάπηρο παιδί της, ὁ Στάθης της, πού πάντα τόν ἔφερνε κοντά της ὅταν πήγαινε σέ Ἐκκλησίες καί Μονές. Ὁ Στάθης ἔφυγε γιά τόν οὐρανό στίς 27 Ἰανουαρίου καί ἡ γιαγιά ἦταν πλέον ἥσυχη ὅτι μποροῦσε νά φύγει γιά τόν Χριστό πού τόσο ποθοῦσε. 

Κάποια Χριστούγεννα πού ἦρθε νά προσκυνήσει πῆγε μπροστά στή μεγάλη εἰκόνα τῆς Γεννήσεως καί μέ ἁπλότητα καί ὅλο χαρά καί χαμόγελο ἔλεγε στήν Παναγία: ῾῾Νά σοῦ ζήσει, νά Τό χαίρεσαι᾽᾽, γιά τό Θεῖο Βρέφος. Ὦ μακαρία ἁπλότης! 

Θυμᾶμαι σέ μία ἀπό τίς τελευταῖες της ἐπισκέψεις στό Μοναστήρι μας, ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καί ἐνῶ βρισκόταν στό μέσο τοῦ ναοῦ, κοίταξε ψηλά πρός τόν τροῦλο καί γεμάτη ἔκσταση ψιθύριζε: ῾῾ἀνοίγει ὁ θόλος, ἀνοίγει, κοιτᾶξτε, ἔρχονται... κατεβαίνουν οἱ οὐρανοί...᾽᾽.

Ὅταν μιλοῦσε γιά τή ζωή της ἔλεγε ὅτι πέρασε ἕνα Γολγοθᾶ, ξύλο, πεῖνα καί φτώχεια. Δέν ἔτρωγε τίποτε ἄλλο ἀπό λίγο χυλό, δύο κουταλίτσες ἀλεύρι σέ λίγο νερό! Σέ ὅλη τή ζωή της μέχρι τά 98 της χρόνια ἦταν κάτι παραπάνω ἀπό ἀσκητική καί λιτοδίαιτη. Ὅ,τι καί νά τῆς ἔδινες, ἐκείνη τό ἔδινε ἐλεημοσύνη. Στό σπίτι της δέν ὑπῆρχε τίποτα! Σέ μία ἀπό τίς ἐπισκέψεις μας, μᾶς χάρισε τή μοναδική κουβερτούλα πού εἶχε. Ἀκόμη καί τίς γλάστρες της μᾶς χάριζε. Δέν κρατοῦσε τίποτα. Πραγματικά ἀκτήμων! Καί ἐπέμενε τόσο νά πάρεις τά δῶρα της. Τό θεωροῦσε προσβολή νά μή τά δεχθεῖς. Τῆς ἔδινες μέ τό ἕνα χέρι κι ἐκείνη τά μοίραζε μέ τά δύο! Τόσο ἐλεήμων! 

Ὅλα τά Μοναστήρια πού πήγαινε ἔχουν νά διηγηθοῦν γιά τή γιαγιά Γιαννούλα, γιά τήν πίστη της. Ἡ μόνη λέξη πού ἔλεγε ἦταν: ῾῾Ὁ Θεός, ὁ Θεός᾽᾽. Τά μάτια της, κοιτοῦσαν πάντα ψηλά καί μετά πάντα τό χῶμα.

 Ψιθύριζε, τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ... Ὅλο αὐτό ψιθύριζε. Ἰδιαίτερα τίς τελευταῖες της μέρες... Ὅπως μᾶς διηγεῖται ἡ κ. Θ. πού τήν περιποιόταν, τό τελευταῖο βράδυ ἡ γιαγιά τῆς ἔδινε ὅλο εὐχές καί κατά τίς 5.30 τό πρωΐ ἦταν ἡ τελευταία φορά πού τῆς ζήτησε λίγο νά τήν ἀνασηκώσει. Τήν εὐχαρίστησε καί πάλι, πῆρε μία ἀνάσα, ἀκόμη μία καί ἦταν ἡ τελευταία. Αὐτό ἦταν, ἔφυγε. Παρέδωσε τήν ψυχή της ἐπικαλούμενη καί πάλι τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καί μέ τόν Χριστό στό στόμα καί στήν ψυχή ἄφησε στά χέρια τοῦ Χριστοῦ τοῦ ζῶντος τήν τελευταῖα ἡγιασμένη της πνοούλα. Ἀμέσως εὐωδία πλημμύρισε τό δωμάτιο τό σῶμα, ἀκόμη καί τά σκεπάσματα τῆς γιαγιᾶς. Ἡ Αἰτωλοακαρνανία ξεπροβόδισε μιά ὁσία καί ἁγία μορφή στόν Παράδεισο...Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή της!

πηγή