-Τι είναι κατάθλιψη..;

 πηγή

"Κοίταξε να δεις τώρα σε λίγο θα πεθάνει ο πατήρ Ιάκωβος της Ευβοίας και μόλις ακούσεις ότι πέθανε μετά θα φύγω εγώ....

Ήταν Νοέμβριος του 1991.Η γερόντισσα Πορφυρια η κατά κοσμον Χαρίκλεια και κατά σάρκα αδελφή του γέροντος Πορφύριου η πρώτη γερόντισσα του μοναστηρίου του στο Μηλεσι του Ωρωπού στο ιερό Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτηρος ...

...μετά την αναχώρηση του γέροντα στο Αγιον Ορος στα Καυσοκαλυβια πήρε τηλεφωνο,για να μιλήσει μαζί του να του πει τα παράπονα της που έφυγε και τις άφησε μόνες και απροστάτευτες και είναι σαν τα πρόβατα που έχασαν τον ποιμένα τους και τόσος κόσμος που έρχεται και τον έχει ανάγκη και δεν τον βρίσκει...
και τόσα άλλα που καθημερινως τρέχουν και τώρα που να τα πει σε ποιαν αγκαλιά
να προστρέξει ποιος να της δώσει ένα χέρι βοηθείας.....

-"Αχ γέροντα έφυγες και μας άφησες εδω μόνες και ορφανές..."
-"Κοίταξε να δεις τώρα σε λίγο θα πεθάνει ο πατήρ Ιάκωβος της Ευβοίας
και μόλις ακούσεις ότι πέθανε μετά θα φύγω εγώ.
Είναι αυτή η τελευταία φορά που με ακουεις!!!Κατάλαβες!!! Συχώρα με!!!"

Καταρρέει το σπίτι στο μικρασιατικό Αϊβαλί όπου γεννήθηκε και έζησε, μέχρι τα 18 του χρόνια, ο μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης Ηλίας Βενέζης.

Στην τύχη του το σπίτι του Ηλία Βενέζη

Αφημένο στην τύχη του, στις ιστορικές Κυδωνίες, από τους άγνωστους ιδιοκτήτες του στους προγόνους των οποίων πέρασε σε εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης, το εμβληματικό για το Μικρασιατικό Ελληνισμό σπίτι, κυριολεκτικά «μαδάει». Με τον πάνω όροφό του να πέφτει αφού εκτός από την υπερεκατοντάχρονη ηλικία του, τον βαραίνει το ότι είναι φτιαγμένος σύμφωνα με την αντισεισμική μέθοδο της εποχής εκείνης ιδιαίτερα επιβαρυμένης από τους σεισμούς στην περιοχή στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Με επιχρισμένο ξύλινο σκελετό ελαφρύ (μπαγδατί) που εδράζεται στο πέτρινο ισόγειο.

Η οικία Μιχαήλ Μέλλου, του καταγόμενου από την Κεφαλλονιά πατέρα του συγγραφέα και της λεσβιακής καταγωγής μητέρας του, (Βενέζης λεγόταν ο παππούς του Δημήτριος από την πλευρά της μητέρας του το όνομα του οποίου χρησιμοποίησε σαν λογοτεχνικό ψευδώνυμο) βρίσκεται στο απάνω πλατύ σοκάκι του Αϊβαλιού, πολύ κοντά στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας που επίσης καταρρέει. Μέσα σε αυτήν διαδραματίσθηκαν τα όσα τραγικά περιγράφει ο συγγραφέας στο ιστορικό βιβλίο του «Το Νούμερο 31328». Γεγονότα που αφορούν το τέλος του Μικρασιατικού Ελληνισμού στην Αϊβαλιώτικη Πολιτεία το Σεπτέμβριο του 1922, τη σύλληψη του και τη ζωή του στα Τάγματα Εργασίας επί 14 μήνες έως και την απελευθέρωση του μαζί με ελάχιστους επιβιώσαντες από τις κακουχίες συμπατριώτες του.

Ο Ηλίας Βενέζης όταν συνελήφθη ήταν μόλις 18 χρόνων. Γεννημένος στο Αϊβαλί το 1904, πέρασε με την οικογένεια του στη Μυτιλήνη στα χρόνια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και του λεγόμενου πρώτου διωγμού.

Το κελί του Οσίου Ανθίμου στην Ι. Μονή Παναγίας Πορταϊτισσας στην Αστυπάλαια

Το κελί του Οσίου Ανθίμου στην Ι. Μονή Παναγίας Πορταϊτισσας στην Αστυπάλαια.

( φωτογραφία Γαρυφαλιά Καλλινίκου )

πηγή

Ο σκύλος στην ταφή του Αγίου Εφραίμ.

Στις 5 Μαΐου 1426 εκοιμήθη στα χέρια των Τούρκων ο Άγιος Εφραίμ από τη Νέα Μάκρη ύστερα από πολύμηνα βασανιστήρια
Μια μοναχή από τη Μονή Ευαγγελισμού της Νέας Μάκρης διηγήθηκε σε όραμα τι συνέβη μετά το μαρτύριο του Αγίου.

Είδε πώς ένας σκύλος από το μοναστήρι εκείνης της εποχής, λευκός με μαύρες κηλίδες, που έζησε την εποχή του Αγίου, κρατούσε κοντά στο σκορβώδες δέντρο (πρόκειται για τη μουριά από την οποία κρεμάστηκε ο Άγιος Εφραίμ ο Νέος, μια μουριά που υπάρχει και σήμερα, γύρω από το οποίο χτίστηκε σήμερα παρεκκλήσι).
Ο σκύλος ήταν πολύ δυστυχισμένος και δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια του. Τότε τρεις χωρικοί μπήκαν στο μοναστήρι ξαφνικά ο σκύλος άρχισε μια μπρος-πίσω ανάμεσα στους χωρικούς και το σάπιο δέντρο, γαβγίζοντας. Ένας από τους άνδρες κατάλαβε ότι κάτι συνέβαινε. Πλησίασαν και είδαν το ματωμένο και ακρωτηριασμένο σώμα του Αγίου. Άνοιξαν μια τρύπα και τοποθέτησαν το σώμα σε αυτήν.

Αφού πήραν το σώμα του Αγίου, ο σκύλος έτρεξε, πήρε ένα κομμάτι από το σώμα, που είχε πέσει από τα πολλά βασανιστήρια που του είχαν υποστεί και, κρατώντας το απαλά ανάμεσα στα δόντια του, το έβαλε μαζί στον τάφο με το σώμα του Αγίου. Τότε οι άνθρωποι κάλυψαν τον τάφο και έφυγαν.

Ο Άγιος Αμφιλόχιος δίνει αγίασμα στα παιδιά…

 

πηγή

Το ελάφι της Παναγίας

Το μοναστήρι της Παναγίας του Μεσοβουνιού ήταν κρυμμένο, στα χρόνια της τουρκοκρατίας, πίσω από ένα ψηλό βουνό, στ’ αριστερά του δρόμου που πάει από τον θεσσαλικό κάμπο στην Άρτα.

Το μονοπάτι του επικίνδυνο. Μόνο κατσίκια και ντόπιοι χωρικοί μπορούσαν να το περάσουν. Όλοι μιλούσαν για την παλιά δόξα της μονής και για την αίγλη της. Στα μαύρα χρόνια όμως της σκλαβιάς ήταν και αυτό βουτηγμένο στη φτώχεια.
Πανηγύριζε κάθε χρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου, στο Γενέσιο της Θεοτόκου. Γινόταν το πιο λαμπρό πανηγύρι της περιοχής της Αργιθέας. Κι είχαν το έθιμο οι μοναχοί να σφάζουν ένα μοσχάρι, να το βράζουν στα καζάνια του μαγειρείου και μετά την εκκλησία να το μοιράζουν σαν ευλογία στους πιστούς.

Το πανηγύρι της χρονιάς είχε σταματήσει να γίνεται με λαμπρότητα εδώ και χρόνια. Το μοναστήρι δεν είχε ούτε ένα σφαχτό να προσφέρει. Κι αυτό το πράγμα έθλιβε πολλούς. Το θεωρούσαν γρουσουζιά, καθώς και περιφρόνηση της Παναγίας.
– Τι να κάνουμε; τους απαντούσε ο ηγούμενος. Ούτε κοκόρι δεν έχει απομείνει.
Ανάμεσα σ’ αυτούς που θλίβονταν ήταν κι ένας γέροντας μοναχός, ασπρογένης, που πλησίαζε τα ογδόντα.
«Κάνε, Παναγιά μου, το θαύμα σου!» ικέτευε μέρα-νύχτα τη Θεοτόκο. «Κάνε ένα οποιοδήποτε θαύμα, για να δείξεις στον λαό σου πώς βρίσκεσαι κοντά του, για να μη χάσουν την πίστη τους σ’ εσένα».

Ξημέρωνε η εορτή της Κοιμήσεως. Ο γέροντας μοναχός ησύχαζε στο κελλί του, όταν ξαφνικά ένα όραμα τον συντάραξε. Πριν σημάνει ο όρθρος, σηκώθηκε και κίνησε για τον ηγούμενο. Χτύπησε δυνατά την πόρτα.
– Τι σ’ έφερε τέτοια ώρα εδώ, ευλογημένε;
– Γέροντά μου, είδα όραμα ζωντανό και θείο. Πριν από λίγο φωτίστηκε το κελλί μου από ένα άπλετο φως. Προτού καλά-καλά συνέλθω, βλέπω όρθια μπροστά μου την Παναγία. Με κοίταζε αυστηρά, αλλά και με αγάπη. Φαινόταν πονεμένη, αλλά και γεμάτη γαλήνη. Την ακούω τότε να μου λέει:

 «Να πεις στον ηγούμενο και στους αδελφούς να γιορτάσουν φέτος πανηγυρικά τη μνήμη μου. Γιατί το χειρότερο απ’ όσα έχασε τούτος ο λαός είναι η πίστη του. Να συνάξουν τα χωριά για χάρη μου, κι εγώ θα είμαι μαζί τους». Αμέσως κατόπιν εξαφανίστηκε.
Ο ηγούμενος άκουσε το όραμα με προσοχή, αλλά και με δισταγμό. Ύστερα ξεκίνησε για την εκκλησία.

Η ἀφήγηση – ἔκθεση τῆς ἡγουμένης Ἱεροθέας Πανταλέοντος τῆς Μονῆς Ἁγίου Ἱεροθέου Μεγάρων για την Λέλα Καραγιάννη

Ἡ Ἡρωίδα Λέλα Καραγιάννη (1899 – 8 Σεπτεμβρίου 1944)

Τῆς Μακαριστῆς Ἡγουμένης Ἱεροθέας Ἱ.Μ. Ἁγίου Ἱεροθέου Μεγάρων
Στὰ ἀρχεία τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Στρατοῦ ἔχει διασωθεῖ η ἀφήγηση – ἔκθεση τῆς ἡγουμένης Ἱεροθέας Πανταλέοντος τῆς γυναικείας Μονῆς Ἁγίου Ἱεροθέου Μεγάρων, ἡ ὁποία εἶχε συναντήσει τὴν Λέλα Καραγιάννη χωρὶς νὰ τὴν ἀναγνωρίσει.
Ἡ Καραγιάννη προμήθευε μὲ τρόφιμα καὶ φάρμακα τοὺς Βρετανοὺς στρατιῶτες ποὺ εἶχαν βρεῖ καταφύγιο στὴ Μονή. Ὅταν οἱ Γερμανοὶ εἶχαν καταλάβη τὴν Ἑλλάδα, ὁμὰς ἀπὸ 18 Βρεττανοὺς ποὺ εἶχαν μείνη, ἦλθε μία μέρα στὴ Μονὴ καὶ ζήτησε καταφύγιο.
Τοὺς ἐκρύψαμε τοὺς δέκα σὲ ἕνα πατητήρι ποὺ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἦταν ἄχρηστο καὶ τοὺς ἄλλους ὀκτὼ σ’ ἕνα σπήλαιο γνωστὸ μὲ τὸ ὄνομα «Σπηλιὰ τοῦ Ἀβραάμ».
Ὁ ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς ἦταν ἄρρωστος βαρειά, ὁ Τόμ.
Μ’ ὅλες τὶς περιποιήσεις τὶς δικές μας καὶ ἑνὸς ἔμπιστου γιατροῦ ἀπὸ τὰ Μέγαρα, δὲν κατορθώσαμε νὰ τὸν σώσουμε καὶ πέθανε. Τότε παραδώσαμε τὸ πτῶμα του στὸν Κωνστ. Κουλουριώτη καὶ τὸ ἔθαψε στὸ κτῆμα του.
Οἱ Γερμανοὶ ἦλθαν πολλὲς φορὲς στὴ Μονή, ζητώντας νὰ βροῦν Βρεττανούς. Ἐρευνοῦσαν τὰ πάντα, ἀκόμα καὶ τὴν Ἁγία Τράπεζα, ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἠθέλησε ποτὲ νὰ μὴν ὑποπτευθοῦν τὸ ἔρημο πατητήρι κι οὔτε ν’ ἀνακαλύψουν τὴ σπηλιὰ ποὺ κρυβότανε ἀνάμεσα στοὺς θάμνους ἀπὸ βατόμουρα.

Στὴ Μονὴ ἑτοιμάζαμε τὸ συσσίτιό τους ποὺ ἄλλοτε τὸ ἀφήναμε πίσω ἀπὸ τὸ μαντρότοιχο τοῦ περιβόλου κι ἄλλοτε τὸ κρεμούσαμε σ’ ἕνα κλαδὶ στὸ «δέντρο τοῦ κοντοῦ» ὅπως ἦταν γνωστὸ ἕνα μεγάλο δένδρο ἐκεῖ κοντά, κι ἀπ’ ἐκεῖ ἔρχονταν ἐκεῖνοι καὶ τὸ πέρνανε ἀφήνοντας τ’ ἀσπρόρουχά τους γιὰ νὰ τὰ πλύνουμε.

Τότε που το Όρος ήταν προσκύνημα και όχι περιήγηση ή attraction.

Προς τη Δάφνη, με το περίφημο "μοτόρι" το 1982 ή 1983.
Τότε που ήταν αλλιώς.
Τότε που στο Όρος "έμπαιναν δεν έμπαιναν" πενήντα προσκυνητές τη βδομάδα.
Τότε που το Όρος ήταν προσκύνημα και όχι περιήγηση ή attraction.

Τότε που το Όρος ήταν αθέατο και σιωπηρό.

Τότε που οι γεροντάδες ήταν ολιγόλογοι και τα καλογέρια αμίλητα.

Τότε που ο αέρας των μοναστηριών και των εξαρτημάτων τους κουβαλούσε άρωμα λιβανιού και της Ευχής που ψέλλιζαν ακατάπαυστα οι μοναχοί.

Τότε που οι μοναχοί με λιγότερο από δέκα χρόνια "καλογερική" θεωρούνταν ακόμα δόκιμοι.

Τότε που η καπνιά από τη γκαζόλαμπα γέμιζε μαυρίλα τα ρουθούνια μας.

Τότε που οι αγρυπνίες των πανηγύρεων ήταν κατανυκτικότατες, δίχως κάμερες, φωτογράφους , επίσημους προσκεκλημένους και τιμώμενα πρόσωπα.

Τότε που δε συναντούσες ανά δέκα μέτρα και έναν ακόμα "γέροντα" με προορατικό ή προφητικό χάρισμα, που σίγουρα κάποιο βαρύγδουπο, μικρόψυχο, επικριτικό λογύδριο θα θέλει να ξεστομίσει.

Δεν υπάρχει τέτοια μυρωδιά στον κόσμο....

Η εικόνα της Παναγίας της Παρηγορήτριας στον Άγιο Δημήτριο στον Βύρωνα άρχισε πριν 4 χρόνια ακριβώς,σαν σήμερα, στο Γενέσιόν Της, να δακρύζει και να μυροβλύζει. Και τις 4 φορές που έχω πάει,δακρύζει. Καμμιά φορά λίγο, καμμιά φορά κρουνηδόν.Η ευωδία θεσπέσια, άρρητη.Κάθεσαι εκεί και αναπνέεις την ευωδία Της.. Όνειρο.. Δεν υπάρχει τέτοια μυρωδιά στον κόσμο. Ευωδιάζει όλος ο ναός και έξω ο δρόμος.. Ακόμη και όταν οδηγούσα για πολλή ώρα φεύγοντας τη μύριζα. Το θαύμα δίπλα μας..

πηγή

Δεν είχε τηλέφωνο, αρκούσε μια προσευχή, Χριστέ μου στείλε μου τον πατήρ Φώτιο. κι ερχόταν !

Ο παπα-Φώτης της Λέσβου πήγαινε σε σπίτια ξαφνικά, όπου υπήρχε ένα πρόβλημα και όταν τον βλέπανε του λεγανε ΠΑΠΑ ΦΩΤΗ Ο ΘΕΟΣ ΣΕ ΕΣΤΕΙΛΕ, ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΑΝ.
Δεν είχε τηλέφωνο, αρκούσε μια προσευχή, Χριστέ μου στείλε μου τον πατήρ Φώτιο.
κι ερχόταν !
Βοηθούσε πολύ κόσμο με πολλούς τρόπους. υλικούς και πνευματικούς, με απλότητα.
Δόξα τω Θεώ, τον γνώρισα όταν πήγα στο νησί και με βοήθησε πολύ.
Ένα βράδυ προσγειώθηκε στην αυλή μας, απ τα κεραμίδια.Πετούσε.!
Τον είδαμε 3 άνθρωποι. Και μας είπε αυστηρά :
- Αυτό που είδατε θα το ξεχάσετε αμέσως.
Και όντως το ξεχάσαμε, εντελώς και το θυμηθήκαμε στην κηδεία του.!
Όσοι έχετε την δυνατότητα, τρέξτε να προσκυνήσετε τον τάφο του, στο χωριό Τρύγωνας της Λέσβου.
Η ευωδία που αναδίδεται είναι σα να έρχεται κατ’ ευθείαν από τον παράδεισο.
Πραγματικά ο τάφος του ευωδιάζει.
Ευλογημένος τόπος το χωριό του Τρύγωνα, ένα χωριό που τόσο πολύ αγάπησε ο παπα-φώτης και αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάνοντας σπουδαία έργα.
Ας έχουμε την ευχή του και την ευλογία του στις δύσκολες μέρες που ζούμε.
Χριστός Ανέστη αδερφοί από τον παπα Φώτη τον δια Χριστό Σαλό

~~~~~~~~
Μαρτυρία κ. Κωνσταντίνου Κυριάκου
π. Θεμιστοκλέους Χριστοδούλου,
(Παπα Φώτης Λαυριώτης,Ο περιφρονημένος και ανυπόληπτος για την αγάπη του Χριστού μας, τόμος Β΄, εκδ. Παναγία η Κοσμοσώτειρα)

πηγή

Το ΛΟΑΤ παιδομάζωμα συνεχίζεται

                           

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ

Ἀρχιμ. Ἐφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

( Αὐτοβιογραφικὲς σελίδες. Κείμενο ποὺ μᾶς ζητήθηκε καὶ δημοσιεύτηκε στὸ περιοδικὸ "Πειραϊκὴ Ἐκκλησία"-2022 )

ΕΚΕΙ ΚΑΠΟΥ στὰ βόρεια -γιὰ τότε, καθότι ἐπεκτάθηκε ὁ ἀστικὸς σχηματισμὸς πολὺ πέραν τῶν ἀρχικῶν ὁρίων του- τῆς Κοκκινιᾶς, ἐγκαταστάθηκαν μικρασιάτες πρόσφυγες ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Μαγνησίας, τῆς Βιθυνίας, ἀπὸ τὸ Ἀδραμύτιο, τὴ Μαλακοπή, τὰ Φάρασα καὶ τὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς Καππαδοκίας, τὴν Ἀραβισσὸ τῆς Ἄγκυρας, τὴν Κιουτάχεια, τὴν Πόλη καὶ κάποιοι ἀπὸ τὴ Σμύρνη.
Θαρρεῖς καὶ ὄντας φευγάτοι πλέον ὅλοι τοῦτοι, καθὼς ἀπομένουν οἱ ἑπόμενες γενεές, κυρίως ἐγγόνων καὶ δισεγγόνων, μυστικὰ ἀρδεύουν μὲ τὶς ἔμπονες προσευχὲς τοῦ Πρόσφυγα τὶς συνοικίες καὶ τὶς ἐνορίες.

Μὲ πολλὴν ἀγάπη καὶ καθόλου νοσταλγία, διότι ἡ ἀναδρομικὴ μνήμη ἐν Ἐκκλησίᾳ σὲ κάνει νὰ τὰ ξαναζεῖς ὁλοζώντανα καὶ φρέσκα ὅλα τοῦτα, θυμᾶμαι τοὺς φίλους, τοὺς συγγενεῖς μὲ τὴν πατροπαράδοτη εὐσέβεια, τὴ λεπτομερέστερη παλιὰ μορφὴ τῆς συνοικίας μὲ τὰ στενὰ καὶ τὰ αἴθρια ἀνάμεσα στὶς ἀντικρυστὲς προσφυγικὲς πολυκατοικίες ὅπου καὶ μπορούσαμε νὰ κρυβόμαστε καὶ νὰ συνωμοτοῦμε ἀνενόχλητοι, τὴν καθαριότητα καὶ τὰ ἀσβεστωμένα πεζοδρόμια, τὶς γλάστρες μὲ τὰ βασιλικά, τὸν δυόσμο καὶ τὴ ματζουράνα, τὰ στενὰ ὅπου παίζαμε κρυφτό, κυνηγητό, ἀμπάριζα, ποδόσφαιρο, βαρελάκια, κουτσό, στρατιωτάκια ἀμίλητα-ἀκούνητα-ἀγέλαστα, μακριὰ γαϊδούρα, λάστιχο, σχοινάκι, κουτσό, μπάσκετ, βεζύρη, ποδοσφαιράκι φορητό, πατίνι, κέντρο, τσιγκάκια (μὲ τὰ πώματα ἀπὸ τὶς μπύρες καὶ τὰ ἀναψυκτικά) στὰ ρεῖθρα τῶν πεζοδρομίων, τὶς αἰῶρες-κούνιες στὰ κλαδιὰ ἀπὸ τὶς μουριές, τὰ ἄλμπουμς μὲ τὰ χαρτάκια ποὺ τὰ συμπληρώναμε ἀγοράζοντας γκοφρέττες...

Ὃλ' αὐτά, στὰ χρόνια μας τὰ παιδικά, δὲ μποροῦσαν νὰ ἀντισταθμιστοῦν ἀπὸ τὴ χαρὰ ποὺ νιώθαμε ὅταν πηγαίναμε στὸν ἅγιο Γεώργιο Νικαίας, Κυριακὲς καὶ γιορτές, γιὰ νὰ εὐλογηθοῦν τὰ καινούργια μας ροῦχα καὶ παπούτσια. Συνήθως Χριστούγεννα καὶ Πάσχα γινόταν αὐτό. Τότε μᾶς χάριζαν οἱ δικοί μας, ἢ ὁ νονὸς καὶ ἡ νονά μας τὰ δῶρα μας, μαζὶ μὲ τὴ λαμπριάτικη λαμπάδα καὶ τὸ σοκολατένιο αὐγὸ ἢ κουνελάκι. Ἄντε καὶ στὴν ὀνομαστική μας γιορτὴ πές, ὅλα κι ὅλα αὐτὰ ἦταν τὰ δῶρα μας, ποὺ τὰ προσέχαμε πολύ, τὰ "σεβόμασταν" γιὰ νὰ κρατήσουν τοὐλάχιστον ἕναν χρόνο ἀκόμη.

 Δὲν ὑπῆρχε αὐτὴ ἡ πληθώρα, ὁ "συνωστισμὸς" παιχνιδιῶν, κομπιοῦτερς, γκάτζετς κοκ γιὰ τὰ ὁποῖα, ἕνεκα πληθωρισμοῦ, τὰ παιδιὰ μετὰ ἀπὸ μιὰ δυὸ ὧρες ἀδιαφοροῦν. Σὲ λίγο τὸ δωμάτιό τους γεμίζει ἀπὸ ποικιλία ἀδιάφορων γι' αὐτὰ ἀντικειμένων. Πλεονεξία, πλήξη καὶ ἀνία, ἀπὸ τέτοια ἡλικία. Ἄγνωστα συναισθήματα σὲ μᾶς τότε.
Δὲν ἦταν σπάνιο -ἐπανέρχομαι- κάποιες φορὲς νὰ συνδυαζόταν ἡ παράστασή μας στὴν ἐκκλησία φορώντας τὰ "καλά" μας καὶ μὲ λήψη θείας Κοινωνίας, ὁπότε ἔπρεπε νὰ περάσουμε καὶ ἀπὸ τὸν παπποὺ καὶ τὴ γιαγιὰ (τυχεροὶ ὅσοι τοὺς εἴχαμε στὴν αὐλή μας...) καὶ ζητώντας "συγγνώμη" γιὰ τὶς ὅποιες σκανταλιές μας (ποὺ δὲν ἦταν καὶ λίγες) νὰ πάρουμε τὴν εὐχή τους γιὰ νὰ κοινωνήσουμε.
Πῶς ἄρρητα, μυστικὰ καὶ ἀνείπωτα μᾶς ἔπλαθε ἡ θεία Χάρη τότε μέσα -καί- ἀπὸ αὐτὰ τὰ τελετουργικά, ποὺ Κύριος οἶδε, ποίοις κρίμασι μεταγράφονταν σὲ σταλαγματιὲς παρηγοριᾶς στὶς παιδικὲς καρδιές μας, ποτίζοντάς τες μὲ τὴ γνωστὴ γεύση ποὺ καὶ τώρα ἀναγνωρίζουμε!

Μία ἡ γεύση τῆς Ἀλήθειας, ἐμπειρία ἑνότητας ποὺ ἐντός Της γεωγραφία καὶ ἱστορία καταργοῦνται. Ὅλα καινούργια! Ὄχι μόνον τὰ ροῦχα. Ἕνα διαρκὲς παρὸν ποὺ κάνει κάθε ἐποχὴ περασμένη καὶ ἐρχόμενη, τωρινὴ καὶ καινούργια.

Μέσα στην Εκκλησία αυτό το «σήμερα» μεταμορφώνεται σε κάτι μεγαλειώδες

Ένα υπέροχο τροπάριο Γεγονότα που δε μπορούμε να συλλάβουμε την αξία τους μέσα στη χαμηλή ποιότητα της καθημερινότητας και των πληροφοριών, ομορφαίνουν τη ζωή μας.
«Σήμερα...»
Μια λέξη χωρίς νόημα πολλές φορές. Συνήθως δεν περιμένουμε τίποτα από το σήμερα. Δε μας χαρίζει δύναμη το Σήμερα. Έχει μια ελπίδα μέσα του, αλλά συνήθως σβήνει τις ελπίδες μας.
Μέσα στην Εκκλησία αυτό το «σήμερα» μεταμορφώνεται σε κάτι μεγαλειώδες:

«Ο Θεός που αναπαύεται σε νοερούς θρόνους σήμερα ετοιμάζει το θρόνο Του στη γη...».
Μια ασύλληπτη είδηση που λίγοι ξέρουν κι ακόμα λιγότεροι τη χαίρονται, βιώνεται ως επανάσταση μέσα στην Εκκλησία. Σήμερα ο Θεός στήνει το θρόνο του στη γη!
«Σήμερα Αυτός που στερέωσε με σοφία τους ουρανούς, κατασκεύασε στη γη έμψυχο ουρανό!».
Ο ουρανός... στη γη! Η Παναγία γεννιέται στη γη κι η γη γίνεται ουρανός! Ήταν ανέφικτο και τώρα έγινε εφικτό! Όλα πλέον είναι αλλιώς. Μοναδικές ποιητικές εικόνες το περιγράφουν...
Ο Θεός που λατρεύεται στον ουρανό πάνω σε νοερό θρόνο, Αυτός που κατασκεύασε τους ουρανούς, φτιάχνει στη γη τον δικό Του έμψυχο ουρανό για χάρη μας.

 Σήμερα είναι η μέρα που όλα ξεκινάνε από την αρχή, που όλα ομορφαίνουν, αφού Αυτή που θα γεννήσει τον αιώνιο Θεό γεννιέται στη γη. Βίωμα υπέροχο, που βιώνεται μόνο στην Εκκλησια...

Νεολαμπείς γηγενείς και παρεπίδημες αγιασμένες μορφές του Πειραιά

                           

Ομιλία του Ελλογιμωτάτου Δρ Χαραλάμπους Μπούσια, Μεγάλου Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας, στην εόρτιο εκδήλωση του Ιερού Ναού Αγίου Νείλου Πειραιώς, υπό τον τίτλο: «Ο “ευγάληνος Πειραιεύς” και η Αγιολογική του Παράδοση», η οποία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2023, στον ομώνυμο Ιερό Ναό.

 Ο Πειραιάς είναι το επίνειο της Αθήνας, η σκάλα διαμετακομίσεως μέσω πλοίων προς διάφορους προορισμούς. 

Είναι, όμως, και σκάλα αγνών ψυχών που μέσα από το πέλαγος της ζωής έχουν προορισμό το λιμάνι του ουρανού, είναι, όπως η Παναγία μας, η Ναύλοχος Προστασία, σκάλα «μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν». Σύγχρονες αγωνιζόμενες για την κατάκτηση της αρετής ψυχές, γηγενείς η παρεπίδημες στον Πειραιά, που πόθο είχαν το «συν Χριστώ είναι» (Φιλιπ. α΄ 23), έζησαν και αγίασαν ακόμη περισσότερο το αγιασμένο από αιώνες λιμάνι του.

NEW EDUCATION

 

π. Ιωάννης Καλαΐδης:«Ο αρχάγγελος Μιχαήλ βγήκε από την εικόνα του…»

  Λίγες ημέρες πριν την γιορτή των Ταξιαρχών του 2000 ο π. Ιωάννης μου είχε πει ότι θα λειτουργήσει την ημέρα εκείνη στο παρεκκλήσιο των Αγίων, που βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού (Μπέλες).

  Μαζί με τον πνευματικό μου αδερφό Γεώργιο Σιώτο, ιεροψάλτη, που ήταν συνέχεια κοντά στον Παππούλη, ανεβήκαμε με ένα τζιπ γιατί ο δρόμος ήταν αρκετά δύσβατος! Ο π. Ιωάννης είχε πάει πιο πριν με άλλους προσκυνητές. Η θεία λειτουργία ήταν κατανυκτική και μόλις τελείωσε, ο άγιος Πατήρ με φώναξε στο ιερό για να διαβάσω την ευχαριστία της Θείας Μεταλήψεως. Γονάτισα και διάβαζα δυνατά γιατί ο π. Ιωάννης ήθελε να ακούει καθαρά τις ευχές όταν έκανε κατάλυση! Μετά διηγήθηκε σε όλους τους προσκυνητές, ένα μεγάλο θαύμα που έγινε στο παρεκκλήσιο αυτό πριν από χρόνια!

 Μας είπε:Τα προηγούμενα χρόνια ,οι ηλικιωμένες κυρίως γυναίκες, συνήθιζαν να ξενυχτούν από το βράδυ της παραμονής της γιορτής και μέχρι το πρωί που άρχιζε η θεία λειτουργία, μέσα στον ιερό ναό! 

Μια χρονιά, τα ξημερώματα, βγήκε ο Αρχάγγελος από την εικόνα του τέμπλου και

Όχι η λογική αλλά το αίμα των Μαρτύρων απέδειξε την Ανάσταση του Χριστού...

  Όταν πρώτη φορά οι Απόστολοι μίλησαν περί του αναστημένου Χριστού, οι άνθρωποι γελούσαν και τους αποκαλούσαν μεθυσμένους...

  Όταν μίλησαν δεύτερη φορά, οι άνθρωποι δεν γελούσαν, αλλά μπόρεσαν να τους αποκαλέσουν πληρωμένους. Όταν οι άνθρωποι τους έβαλαν στα μαρτύρια και πάλι άκουσαν τα ‘ίδια λόγια από το στόμα τους, τότε άρχισαν να σκέφτονται...

Και μόλις είδαν οι άνθρωποι ότι ούτε το αίμα τους δεν λυπούνται να χύσουν προκειμένου να μιλήσουν περί αναστάσεως, τους πίστεψαν.

Όχι η λογική αλλά το αίμα των Μαρτύρων απέδειξε την Ανάσταση του Χριστού...

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

πηγή

Μόρφου Νεόφυτος: Παιδιὰ τῆς Θείας Λειτουργίας… (25.08.2024)

                             

Σύναξη της Παναγίας της Λαγκαδιώτισσας στην Χαλκίδα

 8 Σεπτεμβρίου -Το Ιερό Παρεκκλήσιο της Παναγίας της Λαγκαδιώτισσας, έλαβε το όνομά του από την ομώνυμη Ιερά Εικόνα, την οποίαν έφεραν στην Χαλκίδα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή πρόσφυγες από την Λαγκάδα της Επαρχίας Κυζίκου της Μικράς Ασίας, μαζί με άλλα Ιερά Κειμήλια της Πίστεως.

Άμπελος καλοκλήματος φύτρωσε από την Άννα....

Αγιος Ιωαννης Δαμασκηνος

 " Άμπελος καλοκλήματος φύτρωσε από την Άννα, και γκυκύτατο τσαμπί σταφυλιού άνθησε, νέκταρ θεϊκό ,για να γίνουν οι χωματένιοι άνθρωποι στους αιώνες αθάνατοι.

 Ο Ιωακείμ και η Άννα έδωσαν καρπό αρετής και θέρισαν καρπό ζωής. 

Φωτίσθηκαν με το φως της γνώσεως και έψαξαν να βρουν τον Κύριο , και ήλθε σ' αυτούς καρπός αρετής. 

Ας θαρρέψει η γη και ας χαρείτε παιδιά της Σιών , για τον Κύριό σας και Θεό σας , γιατί βλάστησε η έρημος. 

Η στείρα καρποφόρησε.

 Ο Ιωακείμ και η Άννα ως μυστικές κορυφές βουνών στάλαξαν γλυκασμό. 

Ευφραίνου Άννα μακαριστή διότι γέννησες κόρη. 

Διότι αυτή η κόρη θα γίνει η Μητέρα του Θεού , η πύλη του φωτός , η πηγή της ζωής και θα εξαφανίσει το έγκλημα της γυναίκας"!

Διαμαρτύρονται για το χαμηλό επίπεδο του Σεφερλή αυτοί που στην ημίγυμνη, σταυρωμένη, έγκυο Παναγία έβλεπαν υψηλή τέχνη ενσυναίσθησης!

Είναι πραγματικά γελοίο το τι διαβάζουμε από άτομα που δεν έχουν το θάρρος να πουν ευθέως "ναι, δεν γουστάρουμε να σατιρίζει ο Σεφερλής το Νέμο, γιατί θέλουμε τη σάτιρα στα δικά μας μέτρα".
- Έφτιαξαν ορισμό ότι η σάτιρα είναι μόνο για να κριτικάρει την εξουσία αυτοί που όταν κυβερνά ο εκλεκτός τους δεν δέχονται καν κριτική! Τη σάτιρα τη θεωρούν ασυγχώρητη ασέβεια και πληγή στη δημοκρατία!
Για τον εκλεκτό τους πάντα, μην μπερδεύεστε...
- Διαμαρτύρονται για το χαμηλό επίπεδο του Σεφερλή αυτοί που στην ημίγυμνη, σταυρωμένη, έγκυο Παναγία έβλεπαν υψηλή τέχνη ενσυναίσθησης!
- Κράζουν το Σεφερλή όσοι στην παρωδία του Μυστικού Δείπνου στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων μιλούσαν για ανεκτικότητα, υπομονή και ... ησυχία!
- Ρίχνουν cancel στο Σεφερλή αυτοί που ξεφτιλίζουν με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία γονυπετείς πιστούς, ιερείς και καλόγριες στα καρναβάλια - πολιτιστικά δρώμενα, διασύρουν την οικογένεια, τους θεσμούς και τα ιδεώδη του λαού αυτού.
- Ε ρε, ξεβράκωμα που έχει ρίξει ο Μάρκος!!

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

“Άμα ξεχνώ να μνημονεύσω κανένα όνομα, μου το θυμίζει ο φύλακας άγγελος…”

Γέροντας των Αγράφων-π. Παναγιώτης Τσιώλης

Μία ανοικτή αγκαλιά ήταν ο γέροντας. Μία αγκαλιά στην οποία κούρνιζαν ταλαιπωρημένες ψυχές και έβρισκαν θαλπωρή. Δεν απέρριπτε κανένα. Για όλους είχε ένα καλό λόγο. Όλους τους προσέγγιζε με αγάπη. Έγραφε μάλιστα τα ονόματά τους και τους μνημόνευε σε κάθε Θεία Λειτουργία. Ακολουθούσε το Αγιορείτικο τυπικό.

Ξεκινούσε την ημέρα του περίπου στις 3 με 4 το πρωί. Διάβαζε ονόματα, όπως ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς. Τα περισσότερα εξ αυτών τα θυμόταν. Τον είχα ρωτήσει πως είναι δυνατόν να θυμάται όλα αυτά τα ονόματα και μάλιστα με λεπτομέρειες. Μου είπε ότι τα χώριζε ανά περιφέρειες. Ξεκινούσε από τους κληρικούς ανά την Ελλάδα, τους μοναχούς και σε συνέχεια μνημόνευε τους λαϊκούς…
Αρχίζω από τη Θράκη, τη Μακεδονία, την Ήπειρο, τη Θεσσαλία και καταλήγω στην Κρήτη. Μετά πιάνω τους ξενιτεμένους μας και τους κεκοιμημένους!

- Και πώς είναι δυνατόν να τα θυμάστε όλα αυτά τα ονόματα; Σας έχω ακούσει να μνημονεύετε και να παρακαλάτε ακόμη και για το πρόβλημα που τους απασχολεί. Να τις προάλλες που βρέθηκα στο Βαλάρι μνημονεύσατε κάποιον Νικόλαο που είχε πρόβλημα αναπηρίας…
- Δεν το ήξερα ότι στήνεις αυτί και με κρυφακούς, μου είπε γελώντας.
- Τα λέτε δυνατά… δικαιολογήθηκα!
- Ε, άμα ξεχνώ και κανένα μου το θυμίζει ο φύλακας άγγελος, είπε ο παππούς και τράβηξε προς το ναό επιχειρώντας να αποφύγει τις αδιάκριτες ερωτήσεις μου.

ΠΗΓΗ: Στύλος Ορθοδοξίας, αρ. φύλλου 249, σελ.14

Ivan Aivazovsky, Constantinople

Ivan Aivazovsky

Original Title: Константинополь

Date: 1880

Style: Romanticism

Κυριακή προ Υψώσεως-ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  Διακόπτεται μὲ τὴν Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως ἡ κανονικὴ ροὴ τῶν Κυριακῶν τοῦ Ματθαίου ποὺ ξεκινούν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων. Τὸ σχετικὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου προανακρούει τὴν ὕψωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Ἀνθρώπου, δηλαδὴ τὸν σταυρικό του θάνατο, ὅπως εἶχε προαναγγείλει ὁ Μωυσῆς ὑψώνοντας τὸν χάλκινο ὄφι στὴν ἔρημο. Καὶ ὅλο αὐτὸ ἔχει τὴν πηγή του στὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν διστάζει νὰ θυσιάσει «τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον».

 Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ μᾶς ξεπερνάει τὰ ἀνθρώπινα ὅρια. Εἶναι ἀσύλληπτο τὸ μέγεθός της, δὲν μπορεῖ νὰ ὑποταχθεῖ στὴν ἀντιληπτική μας δυνατότητα.
Μόνο δυὸ πράγματα δὲν ἔχουν ποτὲ τὸ τέλος τους:
Τὸ γαλάζιο τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοῦ Δημιουργοῦ τὸ ἔλεος,γράφει ἡ ρωσίδα ποιήτρια Ἄννα Ἀχμάτοβα. 

Ἕνας Θεὸς ποὺ ἐπιλέγει νὰ γίνει ἄνθρωπος, ποὺ ὑποφέρει, ποὺ ἀδειάζει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὸ μεγαλεῖο του γιὰ νὰ γίνει πλήρως προσιτὸς σ’ ἐμᾶς, εἶναι κάτι ποὺ καμμιὰ θρησκεία, καμμιὰ φιλοσοφία δὲν τόλμησε ποτὲ νὰ ἐπινοήσει καὶ νὰ παρουσιάσει.

Αρχάγγελος Μιχαήλ

π. Ανανίας Κουστένης:

Διαβάστε τὰ θαύματα τῶν Ἀρχαγγέλων καὶ μάλιστα τοῦ Μιχαὴλ στὴν Παλαιά Διαθήκη, εἶναι φοβερά. Μικαέλ, στὰ Ἑβραϊκά, σημαίνει «Ποιός εἶναι σὰν τὸν Θεό.» Μικρὸς παντοδύναμος. Μικρὸς παντοδύναμος ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ! Καὶ βοηθοῦσε ἀκόμη καὶ τοὺς εἰδωλολάτρες. Ἀκόμη καὶ τὰ ἔθνη.

Ὅταν ὁ Ἰάσων πήγαινε στὴν Ἀργοναυτικὴ Ἐκστρατεία, -εἶν᾿ ἀλήθεια αὐτά, δείχνει τὴν τάση καὶ δηλώνει τὴν τάση τῶν Ἑλλήνων νὰ κάνουν ἀποικισμούς, εἰς ἀνεύρεσιν νέου ζωτικοῦ χώρου- ἐκεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη, στὸν Ἀνάπλου σήμερα, βρῆκε ἀντίσταση. Ἕνας τοπικὸς βασιλέας, ὁ Ἄμυκος, πρόβαλε ἀντίσταση. Καὶ δὲν ξέραν τί νὰ κάνουνε. Κι ἐκεῖ παρουσιάζεται στὸν ὕπνο τους ἕνας παράξενος ἄνδρας. Μὲ φτερά, τεράστιος, ἐπιβλητικός, καλοσυνάτος, ὅμως. 

Καὶ τοὺς λέει, «Μὴ φοβᾶστε. Ἐγὼ θὰ σᾶς βοηθήσω νὰ νικήσετε.» Καὶ τοὺς βοήθησε! Καὶ νίκησαν. Ὕστερα πῆραν καὶ λάφυρα, καὶ τοῦ ἔφτειαξαν ἕνα ἄγαλμα. Ὅπως τὸν εἶχαν δεῖ. Καὶ τὸ ἄγαλμα αὐτὸ ὑπῆρχε μέχρι τὶς ἡμέρες τοῦ ἁγίου καὶ Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Ὅταν πῆγε ὁ Μεγάλος Κωνσταντῖνος ἐκεῖ, λέει, «Τί εἶν' αυτό;» Δὲν ἤξεραν. Προσευχήθηκε ὁ ἅγιος Κωνσταντῖνος. Εἶχε μεγάλη δύναμη ἡ προσευχή τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου! Κι ὅταν κάποτε οἱ αἱρετικοὶ ἔκλεισαν τις πύλες τῆς ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων στὴ Νίκαια ὁ Μέγας Κωνσταντίνος, μὲ τὶς προσευχές του τὶς ἄνοιξε. 

Ἀναφέρεται ἐκεῖ στὸν Ἰανουάριο, 19 Ιανουαρίου αὐτὸ τὸ θαύμα, κοιτάξτε το. 

"Ανοιξε! Προσευχήθηκε εδώ και είδε τὸν Ἀρχάγγελο! 

ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟN ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ(Κυριακή προ Υψώσεως)

Ἡ χριστιανική πίστη δέν στηρίζεται σέ ἰδέες. Ἡ δική μας βάση, ὁ δικός μας κανόνας εἶναι τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Ὅλα τά πολιτικά καί φιλοσοφικά συστήματα ὑπόσχονται μία καλύτερη ζωή στούς ἀκολούθους τους. Ἡ χριστιανική πίστη στηρίζεται στόν σταυρό, στήν νέκρωση δηλαδή καί τό μαρτύριο. Ἡ νέκρωση δέν σημαίνει κατ’ ἀνάγκη θάνατο. Σημαίνει ἀγώνα καρδιᾶς νά μήν νικᾶ ὁ παλαιός ἄνθρωπος ἐντός μας, ἀλλά ὅλα νά γίνονται «καινή κτίση», καινούργια πορεία.

Σημάδια τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου
Ὁ παλαιός ἄνθρωπος ἔχει κέντρο τοῦ τό ἐγώ. Ἔχει «τά παθήματα καί τίς ἐπιθυμίες». Παθήματα εἶναι ὅταν οἱ ἀνάγκες μας ὁρίζουν τή ζωή μας καί τήν καθιστοῦν ἐξαρτημένη ἀπό αὐτές. Δέν μποροῦμε νά ζήσουμε χωρίς νά ἱκανοποιοῦμε τό πάθημά μας. Χωρίς νά τό δικαιολογοῦμε, ἄλλοτε μέ τήν φράση «ἄνθρωπος εἶμαι, τί νά κάνω;», ἄλλοτε μέ τήν ἰδέα ὅτι «σ’ ὅποιον ἀρέσω», ἄλλοτε μέ τήν διαπίστωση ὅτι ἀκόμα κι ἄν θέλουμε νά μήν μᾶς κυριεύει, αἰσθανόμαστε ὅτι δέν μποροῦμε. Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τίς ἐπιθυμίες μας. Ὑπάρχουν οἱ ἐπιθυμίες τῆς ἀπάτης. Αὐτές πού μᾶς κάνουν νά πιστεύουμε ὅτι ἄν τίς ἐκπληρώσουμε θά εὐτυχήσουμε. Αὐτές πού συνδέονται μέ τά δικαιώματα, ὅτι προτεραιότητα στήν ζωή εἶναι νά ζοῦμε τήν εὐχαρίστηση, ὅταν δέν κάνουμε κακό στούς ἄλλους. Ἀλλά ἀκόμη κι ἄν καταλαβαίνουμε ὅτι τούς πληγώνουμε, τό ἐγώ μας μᾶς λέει ὅτι ἐμεῖς προηγούμαστε, ἐμεῖς πρέπει νά εἴμαστε εὐχαριστημένοι.

Βλέπω τόν πραγματικό ἑαυτό μου
Ἡ πίστη στηρίζεται στόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Ἀκολουθώντας τήν ὁδό τοῦ σταυροῦ

Η τελευταία φωτογραφία του Οσίου Δανιήλ Κατουνακιώτου

Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης.

  Ο γέροντας, αποστεωμένος, κοιτά τον φωτογράφο με αυστηρό, καρτερικό βλέμμα κάτω από το ρυτιδωμένο μέτωπο. Το κοντό μανίκι του ρούχου του αποκαλύπτει ένα σκελεθρωμένο καρπό που καταλήγει σε μία σφιγμένη παλάμη. Ίσως να κρατά κάποιο μαντήλι στο δεξί του χέρι. 

Στο βάθος της εικόνας, στα αριστερά, το αμπέλι έχει αγκαλιάσει τα δοκάρια του μπαλκονιού του κελιού.
Η αξία αυτής της φωτογραφίας επισημάνθηκε από τον ιερομόναχο Ιουστίνο Σιμωνοπετρίτη. Είναι η τελευταία εικόνα του γέροντα Δανιήλ που κοιμήθηκε λίγους μήνες αργότερα σε ηλικία 83 ετών, στις 8 Σεπτεμβρίου 1929.
Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε την αγιοκατάταξη του Οσίου Δανιήλ του Κατουνακιώτη. 

Αναγράφηκε στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας και θα εορτάζεται στις 7 Σεπτεμβρίου.

πηγή

Δικαιωματιστικός θίασος: Όταν βλασφημούνται τα θεία η σάτιρα «δεν έχει όρια» – Όταν ο Σεφερλής σατιρίζει «το» Nemo, τότε πέφτει woke πέλεκυς

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Ασφαλώς μπορεί κάποιος να έχει διάφορες ενστάσεις για το χιούμορ του Μάρκου Σεφερλή. Άλλος μπορεί να το βρίσκει ξεπερασμένο, άλλος παιδιάστικο, άλλος «κρύο» ή άλλος να το απολαμβάνει με την καρδιά του. Αυτά είναι καθαρά θέματα γούστου και αισθητικής. Αυτό που δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς, είναι ότι ο Μάρκος Σεφερλής έχει καταφέρει στην καριέρα του να προσελκύσει το δικό του αφοσιωμένο κοινό (που δεν είναι καθόλου μικρό), και να είναι ο τελευταίος που συντηρεί ζωντανή την κατά τα άλλα «πεθαμένη» επιθεώρηση.

Η επιθεώρηση υπήρξε για αρκετές δεκαετίες μια από τις βασικές αντιπολιτευτικές άμυνες του ελληνικού λαού, σε σημείο που ήταν ικανή να ανεβάζει και να ρίχνει κυβερνήσεις. Αποδομώντας πρόσωπα και καταστάσεις με τα όπλα της σάτιρας και του χιούμορ.

Η επικράτηση του διαδικτύου και η αμεσότητα που πρόσφερε αυτή στον δημόσιο σχολιασμό των πάντων, πήρε τη σάτιρα από τα θέατρα και τη μετέφερε στα social media. Εξέλειψε ο λόγος να περιμένει κάποιος 2-3 φορές τον χρόνο για να εκφραστεί από τα αστεία ενός θιάσου, αφού προσφέρθηκε στον καθένα η δυνατότητα να σατιρίζει, να σχολιάζει καυστικά κάθε δευτερόλεπτο, και να βρίσκει κοινό μέσω του διαδικτύου.

Η σάτιρα συμπιέστηκε σε νόρμες ατομικότητας, και χάθηκε αυτή η αίσθηση συλλογικότητας που πρόσφεραν οι λαϊκές επιθεωρήσεις, εκεί που ο Έλληνας αυτοσαρκαζόταν για τα προβλήματά του, και γελούσε με τα χάλια των πολιτικών, ανεξαρτήτως αν πίστευε σε πράσινα, γαλάζια ή κόκκινα κομματικά λάβαρα. Στο κοινό των επιθεωρήσεων η σάτιρα πετύχαινε σύγκλιση φρονημάτων, αίσθηση κοινής μοίρας, ακόμα και ιδεολογικές ζυμώσεις. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι επιθεωρήσεις πολεμήθηκαν πολύ από τις εξουσίες, μέχρι και την κυβέρνηση Σημίτη όπου έφτασε η ακμή τους.

Σημαντικό το ότι οι σατιρικοί καλλιτέχνες άκουγαν τον παλμό του ελληνικού λαού κι όχι των ξένων κέντρων. Με τα καλά τους και τα κακά τους, άλλοτε με ποιότητα και άλλοτε με φθήνια, άλλοτε με ήθος και άλλοτε (δυστυχώς) με προστυχιά, πάντως στις επιθεωρήσεις επιβίωνε το αριστοφανικό πνεύμα που ήλεγχε την άρχουσα τάξη και ασκούσε κοινωνική κριτική.

Τότε Εκείνος θα σου μιλήσει…

 Στη ζωή του καθενός μας υπάρχει μία Γαλιλαία. Υπάρχει μία Γαλιλαία μέσα στη ζωή εκείνων που κάποια μέρα συνάντησαν το Λυτρωτή και Τον αγάπησαν.
Γαλιλαία μου: η εποχή που συνειδητοποίησα ότι ο Ιησούς με κοίταξε και με καλούσε με τ’ όνομά μου. 

Πέρασαν χρόνια από τότε. Χρόνια φορτωμένα με αναρίθμητες αμαρτίες και πτώσεις. Θα μπορούσε κανείς να νομίσει ότι ξέχασα τον Ιησού. Όμως όχι! Όποιος ανταμώσει, έστω και μια φορά, τον Ιησού, δεν μπορεί να Τον ξεχάσει.
Ο Ιησούς με προσκαλεί να ξαναγυρίσω στη Γαλιλαία της ψυχής μου. Να ανανεώσω εντός μου την προσωπική σχέση μαζί Του και τη θέρμη των πρώτων ημερών.

 Εκεί θα Τον ξαναδώ και πάλι.

Κύριε, θα ήθελα να επιστρέψω στη Γαλιλαία. Μα θα Σε βρω εκεί; Πώς να ξαναζεστάνω την ψυχή μου που κατάντησε τόσο κρύα; Η ανάμνηση της Γαλιλαίας μας θα κατορθώσει να ξαναδημιουργήσει τη συγκίνηση της πρώτης μας συναντήσεως;

«Προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν…» (Ματθ. κη΄,7). Παιδί μου, δεν θα χρειασθεί να κοπιάσεις, για ν’ αναπολήσεις την παρουσία μου. Θα κάνω κάτι περισσότερο από το να σε περιμένω απλώς στη Γαλιλαία των αναμνήσεων. Να! Προχωρώ μπροστά σου, «προάγω υμάς…», σε οδηγώ εκεί. Όταν η καρδιά σου προσηλωθεί και πάλι στη Γαλιλαία, θα αναγνωρίσεις πολύ εύκολα Αυτόν που σε οδηγεί.
Τότε Εκείνος θα σου μιλήσει…

Από το βιβλίο «Ιησούς» του Λεβ Ζιλέ

πηγή