Οι επτά Διάκονοι και η Κοινωνικότητα της Εκκλησίας μας

Η Κυριακή των Μυροφόρων είναι αφιερωμένη, εκτός από τους αγίους και τις αγίες Μυροφόρους, οι οποίοι επιμελήθηκαν για την θεόσωμη αποκαθήλωση και ταφή του Κυρίου μας, και στους επτά Διακόνους της πρώτης Εκκλησίας.

Σύμφωνα με το Βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, η νεαρά Εκκλησία των Ιεροσολύμων αύξανε αλματωδώς. Πλήθος ανθρώπων, Ιουδαίων, αλλά και Ελληνιστών, δηλαδή Ιουδαίων, οι οποίοι είχαν υιοθετήσει την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό τρόπο ζωής, ή πρώην εθνικών, οι οποίοι είχαν προσηλυτισθεί στον Ιουδαϊσμό, πίστευαν στο κήρυγμα των αποστόλων, βαπτίζονταν και εντάσσονταν στην Εκκλησία. Μέσα στην Εκκλησία άλλαζε η ζωή τους, διότι εντάσσονταν στη χριστιανική αδελφότητα, όπου όλα τα μέλη θεωρούσαν όλους τους άλλους αδελφούς εν Χριστώ, υιοθετημένους από το Θεό εν τω Χριστώ (Γαλ.4,7). Δεν ήταν η Εκκλησία μια άλλη διαφορετική θρησκεία από τον Ιουδαϊσμό ή τον παγανιστικό εθνισμό, αλλά κάτι ασύγκριτα ανώτερο από την έννοια της θρησκείας. Η Εκκλησία είναι η «καινή κτίση» (Β΄Κορ.5,17), ο καινούριος κόσμος του Θεού, η βασιλεία Του επί της γης, η οποία ήρθε να αντικαταστήσει τον παλιό πτωτικό και γερασμένο από την αμαρτία και τη φθορά κόσμο.

Έτσι και στην αρχαία Εκκλησία δεν εξαντλούνταν οι δραστηριότητες των μελών της μόνο στη λατρεία, αλλά επεκτείνονταν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους.

Ὁ κενός τάφος καί τά ἐντάφια βοοῦσαν στεντόρεια γιά Ἀνάσταση.

 Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες πρωτοστάτησαν στὰ ἱερὰ δρώμενα τοῦ θείου Πάθους, ὅταν οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ διασκορπίστηκαν ἀπὸ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπέστρεψαν ὁ καθένας «εἰς τὰ ἴδια». Μετὰ τὴ Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ ἔλαβαν χώρα ἀρκετὰ γεγονότα καὶ μάλιστα σὲ πολὺ σύντομο σχετικὰ διάστημα. Οἱ κρυφοὶ μαθητὲς Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος ἀνέλαβαν δράση γιὰ τὴν ταφὴ τοῦ Κυρίου. Οἱ Μυροφόρες, πανταχοῦ παροῦσες, μὲ πρωτοκορυφαία τὴ Μητέρα τοῦ Κυρίου, παρακολουθοῦσαν ἀπὸ κοντὰ τὰ γενόμενα, συμμετεῖχαν μὲ τὸν τρόπο τους στὴν ἀποκαθήλωση καὶ τὴν ταφὴ τοῦ μεγάλου νεκροῦ. Καὶ κυρίως πρωτοστάτησαν στὴν ἀναγγελία τῆς Ἀνάστασης. Ἔγιναν οἱ πρῶτες εὐαγγελίστριες (Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων).

Οἱ κρυφοὶ μαθητές, οἱ Μυροφόρες, οἱ Φαρισαῖοι, οἱ Ρωμαῖοι, πρωταγωνιστοῦν μετὰ τὴ Σταύρωση σὲ μιὰ σειρὰ γεγονότων, μερικὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα φαίνονται δευτερεύοντα ἢ καὶ ἀσήμαντα, ἀλλὰ ποὺ ὅλα μαζὶ συνθέτουν ἕνα θαυμαστὸ πάζλ. Καὶ δείχνουν ὅτι ὅλα κατευθύνονται ἀπὸ τὴν ὑπερέχουσα σοφία τοῦ Θεοῦ, ὅλα ὑπακούουν στὸ πολυδύναμο, ἀγαθοποιὸ σχέδιό του.

Ἔτσι λοιπόν, ἀντὶ γιὰ τοὺς ἀσήμαντους κοινωνικὰ μαθητές, πιστοποιοῦν τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ οἱ ἐπίσημοι ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος.

«... καί προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τάς χεῖρας

  «Καὶ ἐξελέξαντο Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος ῾Αγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν καὶ Νικόλαον προσήλυτον ᾿Αντιοχέα, οὓς ἔστησαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, καὶ προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τὰς χεῖρας» (Πράξ. 6,6)

«Ἔτσι διάλεξαν τὸν Στέφανο, ἄνθρωπο γεμάτον πίστη καὶ ῞Αγιο Πνεῦμα· ἐπίσης τὸν Φίλιππο, τὸν Πρόχορο, τὸν Νικάνορα, τὸν Τίμωνα, τὸν Παρμενᾶ καὶ τὸν Νικόλαο ἀπὸ τὴν ᾿Αντιόχεια, ὁ ὁποῖος προηγουμένως εἶχε προσχωρήσει στὸν ᾿Ιουδαϊσμό. ῾Η κοινότητα τοὺς ἔφερε μπροστὰ στοὺς ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι προσευχήθηκαν κι ἔβαλαν τὰ χέρια πάνω στὰ κεφάλια αὐτῶν τῶν ἑφτά».

 Ένα από τα πιο δύσκολα ερωτήματα, τα οποία η Εκκλησία έχει να απαντήσει σε κάθε εποχή, ιδιαιτέρως όμως στην εποχή μας, είναι και αυτό της παραδόσεως.

  Άλλα χριστιανικά δόγματα, όπως οι προτεσταντικές εκκλησίες και ομολογίες, απορρίπτουν συνειδητά την όποια παράδοση, θεωρώντας πως μόνο ό,τι γράφεται και συμπεριλαμβάνεται στην Αγία Γραφή είναι αυθεντικό. Για τα υπόλοιπα ζητήματα, αρκεί να μην απαγορεύεται κάτι από την Αγία Γραφή και όλα μπορούν να ισχύσουν, όπως στο ζήτημα της ιερωσύνης των γυναικών. 

 Άλλα χριστιανικά δόγματα στηρίζουν τον τρόπο οργάνωσης της Εκκλησίας με βάση την παράδοση. Θεωρούν δηλαδή ότι μπορεί η Αγία Γραφή να μην ασχολήθηκε με τη θεσμική έκφραση της Εκκλησίας, στην πραγματικότητα όμως άφησε τα περιθώρια αυτή να εξελιχθεί. 

 Για παράδειγμα, ο ρωμαιοκαθολικισμός στηρίζει την θεωρία περί του πρωτείου του Πάπα της Ρώμης στον τρόπο ερμηνείας ενός διαλόγου του Χριστού με τους μαθητές του, στον οποίο ο απόστολος Πέτρος, ο οποίος θεωρείται ως ο πρώτος επίσκοπος της Ρώμης, ομολογεί ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ο Χριστός λέει ότι η ομολογία του Πέτρου θα είναι η πέτρα πάνω στην οποία θα στερεωθεί η Εκκλησία. Η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ερμηνεύει όχι την ομολογία ως την πέτρα, αλλά τον Πέτρο και τους διαδόχους του ως την πέτρα της στήριξης της Εκκλησίας και αποδίδει στον Πάπα της Ρώμης αξία και τιμή πρώτου και κυβερνήτη κατά άνθρωπον της Εκκλησίας, με ό,τι αυτό επακολούθησε. 

 Η Ορθόδοξη Εκκλησία κρατά ως παράδοση τις Οικουμενικές Συνόδους, όπως επίσης και τις διδασκαλίες των Πατέρων της Εκκλησίας, εφόσον αυτές είναι σύμφωνες και με την Αγία Γραφή και έχουν γίνει αποδεκτές κατά τη διάρκεια της ιστορίας από την «συναίνεση των υπόλοιπων Πατέρων», που έχουν αναγνωριστεί ως Άγιοι τόσο από τον κλήρο όσο και από τον λαό του Θεού.

«ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕΤΑ ΜΥΡΩΝ ΘΕΟΦΡΟΝΕΣ ΟΠΙΣΩ ΣΟΥ ΕΔΡΑΜΟΝ»

(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Μυροφόρων)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 Η τρίτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη στους αγίους Μυροφόρους, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι φρόντισαν για την ταφή του ακηράτου σώματος του Κυρίου μας. Θέλοντας έτσι να τιμήσει την εξαιρετική αφοσίωσή τους στο Χριστό, όπως και τον ηρωισμό τους, καθ’ ότι δεν ήταν εύκολο εγχείρημα να ζητήσουν για ταφή το σώμα ενός καταδικασμένου για το κακούργημα της εσχάτης προδοσίας. Η όποια εκδήλωση συμπάθειας προς τον καταδικασμένο για τέτοιο έγκλημα, έθετε σε κίνδυνο στιγματώσεως αυτόν που θα την εκδήλωνε. Δεν ήταν δύσκολο να θεωρηθεί συνεργάτης του και να έχει την ίδια τύχη με τον νεκρό εγκληματία!

  Η επίσημη κατηγορία κατά του Χριστού ήταν ότι ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλέα, «λέγοντα εαυτόν Χριστόν βασιλέα είναι» (Λουκ.23,2). Για τούτο και οι δήμιοι στρατιώτες έγραψαν σε επιγραφή επί του σταυρού «της αιτίας αυτού επιγεγραμμένη, ο βασιλεύς των Ιουδαίων» (Μαρκ.15,26). Κάθε μορφή αντιποίησης της ρωμαϊκής εξουσίας τιμωρούνταν με βαρύτατες ποινές και συχνά το θάνατο. Ιδιαίτερα τιμωρούνταν τέτοιες περιπτώσεις στην Ιουδαία, σε μια από τις πλέον ταραγμένες περιοχές της αυτοκρατορίας, όπου οι επαναστάσεις κατά της ρωμαϊκής κατοχής ήταν συχνές και αιματηρές. Ο Χριστός παραδόθηκε στους Ρωμαίους από τους Ιουδαίους «κατηγορείσθαι αυτόν υπό των αρχιερέων και των πρεσβυτέρων» (Ματθ.27,13) ότι «βασιλέα εαυτόν» εποίησε (Ιωάν.19,13) και πως «πας ο βασιλέα εαυτόν ποιεί αντιλέγει τω Καίσαρι» (Ιωάν.19,13).

ΟΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΧΩΡΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Εἶναι κυριολεκτικὰ ἀπίστευτα -κι ὅμως ἀληθινά!- τὰ ποσὰ ποὺ δαπανῶνται στὴν Ἑλλάδα γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ στὴν τριτοβάθμια ἐκπαίδευση. Μάλιστα, μέσα σὲ μία δεκαετία ἡ δαπάνη αὐτὴ τετραπλασιάστηκε. Τὸ 2024 πάνω ἀπὸ μισὸ δις (580,9 ἑκατομ. €) ἔδωσαν τὰ νοικοκυριὰ σὲ φροντιστήρια καὶ ἰδιαίτερα μαθήματα στὴν βαθμίδα τῆς δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης.

Ἡ διόγκωση τῆς ἐξωσχολικῆς ἐκπαίδευσης μαζὶ μὲ τὸ ὅτι ὁ ἕνας στοὺς πέντε μαθητὲς στὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση εἶναι λειτουργικὰ ἀναλφάβητος δίνουν ἤδη τὸ μέτρο τῆς ἀνικανότητας τοῦ κράτους, ἀνεξαρτήτως κυβερνήσεων, νὰ φτιάξει ἕνα καλὸ δημόσιο σχολεῖο. Ὅπως ἐπίσης φανερὴ εἶναι καὶ ἡ μοιρολατρικὴ ἀδιαφορία τῆς κοινωνίας μπροστὰ σὲ αὐτὴν τὴν κατάσταση. Τὸ δημόσιο σχολεῖο εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀποτυχημένους θεσμοὺς τῆς χώρας.

Εἶμαι ἐναντίον τοῦ μαζικοῦ πανεπιστημίου, ποὺ ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τίς «ἱερὲς ἀγελάδες» τῆς σύγχρονης νεοελληνικῆς νοοτροπίας. Εἶμαι ἐναντίον ἑνὸς μαζικοῦ πανεπιστημίου ποὺ ἀποτελεῖ μηχανισμὸ μαζικῆς παραγωγῆς ἀνέργων πτυχιούχων, συχνὰ ἡμιμαθῶν, μιᾶς καὶ συχνὰ τὰ πτυχία «copies κτῶνται». Ὑποστηρίζω, ἀντιθέτως ὅτι θὰ πρέπει νὰ δοθεῖ ἰδιαίτερη ἔμφαση στήν -κυριολεκτικὰ παραπεταμένη- τεχνικὴ καὶ ἐπαγγελματικὴ ἐκπαίδευση καὶ γενικότερα στὴν πρακτικὴ καὶ λειτουργικὴ κατεύθυνση τοῦ σχολείου.

Θα δώσουμε εξετάσεις με αφορμές πολλές.

Θα δώσουμε εξετάσεις με αφορμές πολλές.Όχι μόνον αρρώστιες, με διάφορες αφορμές.Μια θα φεύγει άλλη θα έρχεται.

Μας προετοίμασαν οι Άγιοι αλλά ποιος τους βάζει αυτί τους Αγίους;
Κάθαρση και νέο πλήρωμα.Γιατί θα έχουμε αυτές τις εξετάσεις.Γιατί χρειάζεται ο Χριστός τους δικούς Του ανθρώπους τώρα. Για να φτιάξει το καινούργιο πλήρωμα του σκάφους Του.Ποιο είναι το σκάφος του Χριστού; Η Ορθόδοξη Εκκλησία.Αυτό είναι το σκάφος του Χριστού.Και αποφάσισε ο Χριστός να αποκαθαρίσει το πλήρωμα αυτό του σκάφους.

Και πλήρωμα δεν είμαστε μόνο εμείς οι απλοί Χριστιανοί.Είναι και οι κυβερνήτες,οι Δεσποτάδες, οι Πατριαρχάδες,είναι και οι παπάδες,είναι και οι μούτσοι και οι ναύτες όπως είναι και οι διάκοι και οι καλόγηροι και οι ψαλτάδες.

Τώρα θα δώσουμε εξετάσεις όλοι.Κανένας να μην έχει αυτοπεποίθηση στις παλιές περγαμηνές του.Μα εγώ έκανα τόσα προσκυνήματα, μα εγώ είχα τον τάδε Γέροντα, τον τάδε Άγιο...".

ΜΟΡΦΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΣ

«Ο Μινωτής και ο Καζαντζάκης για τον Φώτη Κόντογλου»

(Από άρθρο του Αρχιμανδρίτου Μάρκου Κ. Μανώλη, Εφημέριου του Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Διονύσου, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΙΟΝΥΣΟΣ στο φύλλο 64, Ιούλιος – Αύγουστος 1999)

  «Τον Κόντογλου, γράφει ο Μινωτής, τον γνώρισα από τον Φώτη Πολίτη. Γίναμε φίλοι και βλεπόμαστε συχνά κι όσο διάβαζα κείμενα δικά του, ατύπωτα ακόμη τότε, κι έβλεπα τις αγιογραφίες, που ξετέλειωνε σε μικρές εκκλησίες, και ζωγραφιές στον τοίχο του σπιτιού του, τόσο περισσότερο δενόμουνα με τον ανδρόπρεπο ποιητικό του οίστρο και την πνευματική του κλίση. ¨Ήταν μεγάλης παιδείας, τέλειος γνώστης της παλιάς και σύγχρονης μάθησης κι όχι κανένας ρομαντικός παλαιοντολόγος, όπως τον αποκαλούσαν μερικοί ευρωπαϊζοντες λόγιοι της Δεξαμενής, μα η ψυχή του ήτανε δοσμένη στις ιερές και αθάνατες ρίζες του γένους, και στην παράδοση της Ελληνικής Ορθοδοξίας.

  Όταν φρεσκοτυπώθηκε στο περιοδικό «Ελληνικά Γράμματα» του Μπαστιά «Το Μαρτύριον του Αγίου Γεωργίου του Χιοπολίτου» και το διάβασα, ξεπύρισαν τα δάκρυα από τα μάτια μου και κτυπούσε η καρδιά μου, να σπάσει από την συγκίνηση … Τέτοια μαστόρικη γραφή! Τέτοια οριακή έννοια ανθρωπιάς! Και πάνω απ’ όλα τέτοια φαντασία στο ζωντάνεμα της τρικυμίας, σαν του Σαίξπηρ.
Πήρα το τεύχος αναμάσκαλα κι έτρεξα στου Καζαντζάκη στην Αίγινα. Με το βαποράκι έκανα τότε δυόμισι ώρες. Ως τον πέτυχα στο κατώφλι του έρημου, τότε, σπιτιού του, του το έδωσα λέγοντας : 

«Διάβασε αυτό του Κόντογλου και πες μου αν δεν υπάρχει Θεός». 

Γιατί η σεξουαλική ηθική μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντική από όσο νομίζετε

  Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα χαλάρωνα με μια ντουζίνα συμφοιτήτριες της φιλοσοφίας που συζητούσαν θεωρίες δικαίου και τιμωρίας. Περίπου μια ώρα μετά τη συζήτηση, σκέφτηκα ότι ορισμένοι ηθικοί νόμοι μπορεί να περιορίσουν την ευχαρίστηση και την απόλαυση βραχυπρόθεσμα, αλλά μακροπρόθεσμα να ελαχιστοποιήσουν τον πόνο και να μεγιστοποιήσουν την ανθρώπινη εκπλήρωση.

  Πριν λίγες μέρες τελείωσα την μελέτη του Sex and Culture για δεύτερη φορά. Είναι ένα αξιοσημείωτο βιβλίο που συνοψίζει μια ολόκληρη έρευνα από τον κοινωνικό ανθρωπολόγο της Οξφόρδης JD Unwin.[1] Το βιβλίο των 600+ σελίδων είναι, σύμφωνα με τα λόγια του Unwin, μόνο μια «περίληψη» της έρευνάς του—επτά τόμοι θα χρειάζονταν για να τα εκθέσει όλα.[2] Τα γραπτά του υποδηλώνουν ότι ήταν ορθολογιστής, πιστεύοντας ότι η επιστήμη είναι το απόλυτο εργαλείο έρευνάς μας (φαίνεται ότι δεν ήταν θρησκευόμενος). Καθώς περνούσα από αυτό που βρήκε, μου υπενθύμισε επανειλημμένα τη σκέψη που είχα ως φοιτητής φιλοσοφίας: ορισμένοι ηθικοί νόμοι μπορεί να σχεδιαστούν για να ελαχιστοποιήσουν τον ανθρώπινο πόνο και να μεγιστοποιήσουν την ανθρώπινη άνθηση μακροπρόθεσμα.

Ο Unwin εξετάζει τα δεδομένα από 86 κοινωνίες και πολιτισμούς για να δει αν υπάρχει σχέση μεταξύ της σεξουαλικής ελευθερίας και της άνθησης των πολιτισμών. Αυτό που κάνει το βιβλίο ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι εμείς στη Δύση υποστήκαμε μια σεξουαλική επανάσταση στα τέλη του 1960, του 70 και του 80 και τώρα είμαστε σε θέση να δοκιμάσουμε τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε 40 και πλέον χρόνια νωρίτερα.

Πολιτιστικές κατηγορίες του Unwin

Ο Unwin περιέγραψε τέσσερα «μεγάλα πρότυπα ανθρώπινης κουλτούρας» και βαθμούς άνθησης που μετρώνται από την άποψη της αρχιτεκτονικής, της τέχνης, της μηχανικής, της λογοτεχνίας, της γεωργίας και ούτω καθεξής. Το πρωταρχικό κριτήριο ταξινόμησης ήταν η σχέση τους με τον φυσικό κόσμο και τις δυνάμεις που περιέχει.[3]

-ζωιστικός: Πλήρως επικεντρωμένος στον εαυτό του στην καθημερινή ζωή, τις επιθυμίες και τις ανάγκες, χωρίς ενδιαφέρον για την κατανόηση της φύσης. Περιγράφεται ως «νεκρός πολιτισμός» ή «αδρανής».

-μονιστικός: Αποκτήστε δεισιδαιμονικές πεποιθήσεις ή/και ειδική μεταχείριση των νεκρών για να αντιμετωπίσετε τον φυσικό κόσμο.

-deistic: αποδίδουν τις δυνάμεις της φύσης σε έναν θεό ή θεούς

-rationalistic: Χρησιμοποιήστε ορθολογική σκέψη για να κατανοήσετε τη φύση και να λάβετε καθημερινές αποφάσεις.

Οι βαθμοί σεξουαλικής συγκράτησης του Unwin

Οι βαθμοί σεξουαλικής συγκράτησης χωρίστηκαν σε δύο μεγάλες κατηγορίες - προγαμιαία και μεταγαμική. Οι προγαμιαίες κατηγορίες ήταν:[3]

-Πλήρης σεξουαλική ελευθερία —χωρίς προγαμιαίες περιορισμούς

-Παράτυπος ή περιστασιακός περιορισμός — οι πολιτιστικοί κανονισμοί απαιτούν μια περιστασιακή περίοδο αποχής

-Αυστηρή αγνότητα —παραμείνετε παρθένα μέχρι να παντρευτείτε

Οι μεταγαμικές κατηγορίες ήταν:[4]

-Τροποποιημένη μονογαμία: ένας σύζυγος κάθε φορά, αλλά η σχέση μπορεί να τερματιστεί από οποιοδήποτε μέρος.

Ο π. Σάββας Αχιλλέως βοήθησε μετανιωμένο μάγο.

  Δύο αδέρφια στην επαρχία είχαν κτηματικές διαφορές κι ο ένας, που δούλευε στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, έμαθε από συναδέλφους του Ινδούς να κάνει μαγεία. Ευκαιρίας δοθείσης έκανε μάγια και στον αδερφό του Λουκά να πάθει ατύχημα με το αυτοκίνητό του. 

 Πράγματι ο αδερφός του έπαθε ατύχημα και μόλις που γλύτωσε τον θάνατο. Σημειωτέον ότι ο Λουκάς μετά το ατύχημα είχε μπει στον δρόμο του Θεού εξομολογούμενος στον π. Σάββα.

  Μαθαίνοντας ο μάγος αδερφός το βαρύ τραυματισμό του αδερφού του μετάνιωσε. Τον επισκέφτηκε, αλλά δε μπορούσε να του πει για το κακό που είχε προκαλέσει ο ίδιος. 

 Κάποτε όμως που το εκμυστηρεύτηκε και τον βεβαίωσε ότι δεν ζητά τίποτα απ’ την περιουσία, ο Λουκάς τον συγχώρησε και αδελφικά τον συμβούλεψε να εξομολογηθεί στον π. Σάββα. Πράγματι ο μάγος αδερφός προσήλθε μετανιωμένος στον π. Σάββα κι ύστερα από προτροπή του ιερέα έφερε τα βιβλία και τα εργαλεία της μαγείας, αιγυπτιακής, τουρκικής, ινδικής κ.λπ., καθώς κι ένα άγαλμα του Βούδα από όνυχα, τα οποία τα καταστρέψαμε.
(Μαρτυρία Νικολάου Τσιατσιάνη)

πηγή: “Γέρων Σάββας Αχιλλέως ο διώκτης των δαιμόνων”, Βίος – Θαύματα – Ακολουθία – Παράκληση, Αθανασίου Δ. Κυπραίου, φιλολόγου, εκδ. Αγαθός Λόγος, Αθήνα 2023, σελ. 27-28

Αὐτός πού πέφτει μέ τή θέλησή του στά μικρά ἁμαρτήματα, ἀλλά ἀποφεύγει τά μεγάλα...

 Αὐτός πού πέφτει μέ τή θέλησή του στά μικρά ἁμαρτήματα, ἀλλά ἀποφεύγει τά μεγάλα, θά κατακριθεῖ περισσότερο, διότι ἄν καί νίκησε στά μεγαλύτερα, ἐξουσιάσθηκε ἀπό τά μικρότερα. Διότι εἶναι ἀρκετό γιά τήν ἀπώλειά μας καί ἕνα μόνο πάθος.

 Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος

Λόγος ε΄ σελ, 109 ἔκδοσις Το Περιβόλι τῆς Παναγίας 

πηγή

– Άγιε Πατήρ ημών Νήφων, πρόφθασε και σώσε μας.

  Κατά το έτος 1916, αδελφέ Λάζαρε [διήγηση του μοναχού Βησσαρίωνα Διονυσιάτη στον π. Λάζαρο Διονυσιάτη], όταν διωρίσθηκα οικονόμος στον μύλο των Μαριανών (μετόχιον εν Χαλκιδική), έφθασα στην Δάφνη μ’ ένα βαποράκι της συγκοινωνίας, νομίζω πως το έλεγαν «Ελένη».
Μετά από εκεί με άλλο πλοιάριο, αφού εφθάσαμε στο ακρωτήριο της Συκιάς, στα Καρτάλια, όπου σταυρώνονται όλοι οι αέρηδες, αχ αδελφέ μου! εκινδυνεύσαμε να πνιγούμε από την μεγάλη φουρτούνα.

Έβλεπες το καϋμένο το βαποράκι και το χόρευε η θάλασσα, σαν ένα καρυδόφλουδο. Έβλεπες την πλώρην του μια στο βάθος και μια στο ύψος, στον αέρα τριζοκοπούσε ολόκληρο και έλεγες τώρα να σπάση και να κομματιασθή.
Όλοι οι επιβάτες τα χρειάσθηκαν, όλοι έβλεπαν τον κίνδυνον, τον θάνατον να πω, που μας εκύκλωνε.
Άκουες φωνές, παρακάλια στην Παναγία. Κάτι γυναίκες με τα μικρά τους άρχισαν να κλαίνε, να φωνάζουν, να παρακαλούν τον Χριστό, την Παναγία… ως και αυτοί οι καπεταναίοι εφοβήθησαν.

Τότε και εγώ φοβήθηκα και προσηυχόμην όρθιος, με τα χέρια σηκωμένα προς τον ουρανόν, και φωνάζω με πίστην πολλήν μεγαλοφώνως:
– Άγιε Πατήρ ημών Νήφων, πρόφθασε και σώσε μας. Άγιε Πατήρ ημών Νήφων,

Η Αγία Σφράγιση στον Ναό της Αναστάσεως.

Στο Ιερό Ναό της Αναστάσεως φτιάχνουν το βουλοκέρι από καθαρό κερί μέλισσας, που σφραγίζει τις θύρες του Πανάγιου Τάφου, μέχρι την Αφή Του Αγίου Φωτός.

Επίσης, Αγιοταφίτες και εθελόντριες επιδίδονται σε έναν «αγώνα δρόμου» με μεγάλη ευλογία! Περίπου 10,000 πιτάκια πλάθονται από το κερί της Αγίας Σφράγισης προκειμένου να μοιραστούν στους πιστούς.

Τα πιτάκια αυτά λέγεται ότι έχουν κάνει θαύματα: Έχουν θεραπεύσει ασθενείς με καρκίνο, έχουν βοηθήσει γυναίκες με πρόβλημα να τεκνοποιήσουν. Το πρώτο θαύμα όμως συντελείται από τη στιγμή που οι γυναίκες πλάθουν το κερί… Αφού αν και ζεματάει σαν το καυτό λάδι, εκείνες δεν καίγονται ακόμη κι όταν το ρίχνουν στα χέρια τους

πηγή

ΑΠΙΣΤΗΣΕ, ΨΗΛΑΦΗΣΕ, ΕΚΗΡΥΞΕ!

«Ἐψηλάφησε τήν πλευράν τοῦ Δεσπότου ἀπιστήσας ὁ Θωμᾶς καί ψηλαφήσας διπλῆν οὐσίαν ἐκήρυξε» (απόστ. αίνων όρθρου).

(Αφού απίστησε ο Θωμάς για την Ανάσταση του Κυρίου, ψηλάφησε την πλευρά Του. Κι αφού Την ψηλάφησε κήρυξε τη διπλή ουσία του Κυρίου, ότι είναι Θεός και άνθρωπος).

  Η υμνογραφία της Εκκλησίας μας επιμένει πάλιν και πολλάκις να τονίζει την κατ’ οικονομία Θεού απουσία του Θωμά από τον κύκλο των Αποστόλων την πρώτη ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου, όταν ο Κύριος εμφανίστηκε σ’ αυτούς χορηγώντας τους την ειρήνη Του και το Πνεύμα Του το Άγιον – κάτι που θα ενεργοποιείτο κατά τρόπο δραστικό από την ημέρα της Πεντηκοστής και μετέπειτα.

  Κι αυτό γιατί η απουσία του Θωμά θα απεκάλυπτε περίτρανα την αγάπη του Θεού απέναντι και σ’ εκείνον, αλλά και σε κάθε εγκλωβισμένο στις αισθήσεις του άνθρωπο της κάθε εποχής μέχρι σήμερα και όσο θα υπάρχει κόσμος: τη συγκατάβασή Του ώστε να ερευνηθεί και να ψηλαφηθεί «χειρί» του αμφισβητούντος αποστόλου, οπότε και να «πιστωθεῖ» έτι πλέον η Ανάστασή Του. «Χαίρει ἐρευνώμενος» ο Κύριος (ωδή δ΄) τονίζει ο άγιος υμνογράφος, για να διευκρινίσει πιο έντονα παρακάτω (ωδή ε΄): «Ἀπιστίαν πίστεως γεννήτριαν ἡμῖν τήν τοῦ Θωμᾶ ἀνέδειξας∙ σύ γάρ πάντα τῇ σοφίᾳ σου προνοεῖς συμφερόντως, Χριστέ ὡς φιλάνθρωπος» (Ανέδειξες την απιστία του Θωμά γεννήτρια πίστεως για χάρη μας. Διότι Συ Χριστέ ως φιλάνθρωπος που είσαι, προνοείς με τη σοφία Σου τα πάντα κατά το συμφέρον μας).

 Την πρωτοβουλία της ψηλάφησης βεβαίως είχε ο ίδιος ο Κύριος, όταν είδε το καλοπροαίρετο του μαθητή Του – έφυγε από την απομόνωσή του και ήλθε έστω και με λογισμούς στη σύναξη των μαθητών.

15-12-1974.Χειροτονία καί ενθρόνιση του Ηγουμένου της Μονης Αγίου Παύλου κ. κ. Παρθενίου...

 15-12-1974.Χειροτονία καί ενθρόνιση του Ηγουμένου της Μονης Αγίου Παύλου κ. κ. Παρθενίου... Ο οποιος διακρίνεται 3ος από αριστερά....
Επίσης πρωτος από αριστερά διακρίνεται ο ηγούμενος της Μονης Γρηγορίου πατήρ Γεώργιος Καψάνης...Στο μέσον ο μακαριστός Μητροπολιτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ.κ. Διονύσιος. Δίπλα του οι .... Ηγούμενος Γέροντας Γαβριήλ Διονυσιάτης καί ο τότε διάκονος Μητροφάνης της συνοδείας των Γερασιμαίων (Μικρά Αγία Αννα).

πηγή

Ο Γέροντας Αρσένιος ο συνασκητής του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή

                       

«Αββά, μην εξευτελίζεσαι έτσι· αυτή είναι τρελή». «Εσείς είστε τρελές», απάντησε στις 400 Μοναχές ο άγιος...

1 Μαΐου, μνήμη τῆς ἁγίας Ἰσιδώρας τῆς διά Χριστόν σαλῆς...

...Στην Ταβέννηση υπάρχει γυναικείο μοναστήρι με 400 (!!!) περίπου μοναχές, στην απέναντι όχθη από το αντρικό.
Σε αυτό ήταν κάποια μοναχή, η Ισιδώρα, η οποία, για τον Χριστό, παρίστανε τη χαζή, ταπεινώνοντας και εξευτελίζοντας τον εαυτό της.
Αυτήν τόσο πολύ τη σιχάθηκαν όλες οι αδελφές, ώστε ούτε έτρωγαν μαζί της·
και εκείνη το δέχτηκε αυτό με πολλή χαρά.
Η αρετή της ήταν πολύ ωφέλιμη στο μοναστήρι, γιατί έκανε κάθε υπηρεσία, υπακούοντας σε όλες σαν δούλη σε ό,τι χρειάζονταν και υπηρετώντας τες με κάθε πραότητα.
Αυτή ήταν το σφουγγάρι της αδελφότητας, όπως είπε ο Κύριος:
«Όποιος θέλει να είναι μεγάλος, ας είναι δούλος όλων» (Ματθ. 20:26-27) και «όποιος νομίζει ότι είναι σοφός, ας γίνει μωρός» (Α’ Κορ. 3:18).

Όλες οι άλλες είχαν κουρεμένα τα μαλλιά και φορούσαν στο κεφάλι κουκούλια, ενώ αυτή έδενε ένα κουρέλι στο κεφάλι της και έτσι έκανε κάθε υπηρεσία.
Καμία από τις τετρακόσιες δεν την είδε ποτέ να τρώει ή να παίρνει ένα κομμάτι ψωμί, αλλά της ήταν αρκετά τα ψίχουλα που μάζευε όταν σφούγγιζε τα τραπέζια και έπλενε τις χύτρες.
Ποτέ δεν φόρεσε παπούτσια·ποτέ δεν μίλησε άσχημα σε κανέναν· δεν γόγγυσε· δεν είπε το παραμικρό, αν και την έβριζαν και τη χτυπούσαν και την καταριόνταν και πολλές τη σιχαίνονταν.

Σχετικά με αυτή την οσία παρουσιάστηκε άγγελος στον άγιο Πιτηρούν, άνθρωπο εξαιρετικό και ενάρετο αναχωρητή, και του είπε:
«Γιατί έχεις μεγάλη ιδέα για τα κατορθώματά σου, ότι είσαι ευλαβής και κάθεσαι σε τέτοιον έρημο τόπο;Θέλεις να δεις γυναίκα πιο ευλαβή από εσένα;Πήγαινε στο γυναικείο μοναστήρι των Ταβεννησιωτών και εκεί θα βρεις μία που φορά στέμμα στο κεφάλι.Αυτή είναι καλύτερη από εσένα· γιατί, ενώ παλεύει με τόσο πλήθος και τις υπηρετεί όλες με κάθε τρόπο, ποτέ δεν άφησε τον νου της να απομακρυνθεί από τον Θεό, παρόλο που όλες τη σιχαίνονται.Εσύ όμως, ενώ κάθεσαι εδώ, με τον νου σου φαντάζεσαι τις πόλεις, εσύ που ποτέ δεν είδες κατοικημένη περιοχή».

Σηκώθηκε τότε ο μέγας Πιτηρούν, πήγε στην Ταβέννηση και παρακάλεσε τους διδασκάλους να τον πάνε στο μοναστήρι των γυναικών.
Επειδή λοιπόν ήταν από τους σεβαστούς πατέρες και είχε γεράσει στην άσκηση, άφοβα τον πέρασαν στην απέναντι όχθη και τον πήγαν στο μοναστήρι.
Αφού προσευχήθηκαν, ο όσιος ζήτησε να δει κατά πρόσωπο όλες τις μοναχές.
Και ενώ όλες του παρουσιάστηκαν, εκείνη δεν εμφανίστηκε.
Είπε τότε:
«Φέρτε μου όλες».

Η Αγία Ματρώνα τάφηκε στην Μονή Ντανιλόφσκι για να ''ακούει την Ακολουθία''

Η Αγία Ματρώνα της Μόσχας εκοιμήθη στις 2 Μαΐου του έτους 1952, ημέρα Παρασκευή. Την Κυριακή των Μυροφόρων 4 Μαΐου, έγινε η κηδεία της. Κατά την επιθυμία της ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο του Μοναστηριού Ντανιλόφσκι, για να ''ακούει την Ακολουθία'' (τότε εκεί βρισκόταν ένας από τους λίγους Ναούς της Μόσχας, που δεν κλείσανε).

 Η κηδεία και ο ενταφιασμός της, έγιναν η αρχή της αναγνωρίσεώς της ως Αγίας από το Ρωσικό Λαό.

Στη φωτογραφία η τιμία σορός της Αγίας Ματρώνας, μετά την κοίμησή της.
1952-2025 • εβδομήντα τρία έτη από την κοίμηση της Αγίας.

πηγή

Ο τάφος της Οσίας Ματρώνας στην Μονή Ντανιλόφσκι

” Όταν θα πεθάνω λίγοι θα έρχονται στον τάφο μου,μόνο οι οικείοι μου, και όταν θα πεθάνουν και εκείνοι θα ερημώσει ο τάφος μου, σπάνια θα έρχεται κανείς. . Αλλά μετά από χρόνια ο κόσμος θα με γνωρίσει, και άνθρωποι ταλαιπωρημένοι από τις θλίψεις θα με παρακαλάνε να προσεύχομαι γι΄ αυτούς… Και εγώ θα τους ακούω και όλους θα τους βοηθώ.
Ολους πού ζητάνε βοήθεια από μένα θα τους συναντώ μετά τον θάνατό τους.
Να έρχεσθε σε μένα και να μου λέτε σαν να είμαι ζωντανή, τις θλίψεις σας και τα προβλήματά σας και εγώ όλους θα τους ακούω και όλους θα τους βοηθώ…”

Οσία Ματρώνα η Ρωσίδα η Αόμματος της Μόσχας.

Βρε ευλογημένε σε έβαλα που σε έβαλα πάνω στο κορμό, κούνα και συ τα χέρια σου.

  Ο γέροντας Ιερόθεος, κατά κόσμο Ιωάννης Σώμος, γεννήθηκε στην Πρόνοια Ναυπλίου 31/12/1934 και κοιμήθηκε στο Περιβόλι της Παναγίας που αγάπησε και διακόνησε ως το τέλος του επίγειου βίου του, ημέρα Παρασκευή 24/4/2015.

Διηγείται ο γέροντας Ιερόθεος ο αγιορείτης σε κάποιον προσκυνητή:
Στα χρόνια του εμφυλίου τα αδέλφια μου ήθελαν να με πάρουν στο βουνό και εγώ αντιδρούσα. Μια μέρα κατέβηκαν των Θεοφανείων για να με πάρουν με το ζόρι.
Εγώ τους ξέφυγα και έπεσα στα ορμητικά νερά του Στρυμόνα για να σωθώ. 

Όμως κολύμπι δεν ήξερα και όπως με παρέσυραν τα νερά επικαλέσθηκα τον Άγιο Νικόλαο.
Αίφνης βλέπω να με κρατούν δυο χέρια από τους ώμους και να με τοποθετούν πάνω σε ένα κορμό δένδρου που και αυτόν το παρέσερνε το νερό.
- Ήμουν που ήμουν παγωμένος, τώρα πάγωσα περισσότερο από το γεγονός αυτό, με αποτέλεσμα να ακινητοποιηθώ πάνω στον κορμό.
- Οπότε ακούω μια φωνή από πίσω μου…
- Βρε ευλογημένε σε έβαλα που σε έβαλα πάνω στο κορμό, κούνα και συ τα χέρια σου.

"Προσέχετε τόν ἐγωισμό, πού κρύβεται κάτω ἀπό τή μορφή τοῦ δικαιώματος.."

Δέν θέλω νά θλίβεστε καί νά συγχύζεστε γιά ὅσα συμβαίνουν ἀντίθετα στή θέλησή σας, ὅσο δίκαιη κι ἄν εἶναι αὐτή. Μία τέτοια θλίψη μαρτυρεῖ τήν ὕπαρξη ἐγωισμοῦ.
Προσέχετε τόν ἐγωισμό, πού κρύβεται κάτω ἀπό τή μορφή τοῦ δικαιώματος.
Προσέχετε καί τήν ἄκαιρη λύπη, δημιουργεῖται ὕστερ’ ἀπό ἕναν δίκαιο ἔλεγχο. 

Ἡ ὑπερβολική θλίψη γιά ὅλα αὐτά εἶναι τοῦ πειρασμοῦ. 

Μία εἶναι ἡ ἀληθινή θλίψη.Αὐτή πού δημιουργεῖται, ὅταν γνωρίσουμε καλά τήν ἄθλια κατάσταση τῆς ψυχῆς μας. Ὅλες οἱ ἄλλες θλίψεις δέν ἔχουν καμιά σχέση μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ.

Φροντίζετε νά περιφρουρεῖτε στήν καρδιά σᾶς τή χαρά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί νά μήν ἐπιτρέπετε στόν πονηρό νά χύνει τό φαρμάκι του. προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ὁ παράδεισος, πού ὑπάρχει μέσα σας, μετατραπεῖ σέ κόλαση.

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Ο ΚΡΥΦΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ

ΤΑ ΞΥΛΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ
Πέμπτη τοῦ Πάσχα κι ὁ πάπα-Λευτέρης πρωΐ-πρωῒ φόρτωνε τὸ ζῶο του κι ἑτοιμαζόταν νὰ κατεβεῖ στὴν Τραπεζούντα. Τὴν ἴδια ὥρα ἀκούστηκαν οἱ πρῶτοι χτύποι τῆς καμπάνας. Ὁ συνεφημέριός του ὁ πάπα-Γαβριὴλ φαίνεται πὼς εἶχε ἀϋπνίες. Χθὲς ἦταν ἡ σειρά του νὰ λειτουργήσει. Μετὰ πῆρε τὰ βουνὰ καὶ τὰ λαγκάδια νὰ μαζέψει ξύλα. Καὶ σήμερα νά τον ξημερώματα, ἕτοιμος νὰ κάνει τὸν πραματευτή. Κανονικὰ ὄφειλε νὰ πάει στὴν ἐκκλησιά. Τέτοια μέρα, ἀκόμη Πασχαλιά, ποὺ ξανακούστηκε νὰ λείπει ἀπ᾿ τὴ Λειτουργία!

Ἂς ὄψονται, ὅμως, τὰ τόσα στόματα ποὺ περιμένουν στὸ σπίτι. Κάποιος ἔπρεπε νὰ νοιαστεῖ γιὰ τὸ καθημερινό τους... Ὀκτὼ τοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς κι ἄλλα τρία ὁ Ἀναστάσης ὁ κουμπάρος του: Τὴ γυναῖκα του, τὴν πεθερά του, τὴν «κυρὰντουλάπα», καὶ τὸν κουνιάδο του, ποὺ δὲν φτουρᾶ σὲ δουλειά… Ἔκανε τὸ σταυρό του καὶ ξεκίνησε… Εἶχε μπροστά του πολὺ δρόμο. Ὑπολόγιζε πρὶν τὸ μεσημέρι νὰ φτάσει στὴν πόλη κι ἂν ὅλα πᾶν καλά, ἀργὰ τὸ βράδυ νὰ εἶναι πάλι πίσω. «Βαστᾶτε ποδαράκια μου», ἀναστέναξε καθὼς ἀναλογίστηκε τὸ δρόμο ποὺ ᾿χε νὰ κάνει. Κατὰ πὼς τὸ εἶχε συνήθειο ἄρχισε τὸ ψάλσιμο, νὰ σπάει κι ἡ μονοτονία. Νὰ κάνει ὅμως καὶ τὸ κέφι του.

Μέσα στὴν ἐρημιὰ ποιός τὸν ἀκούει; Μόνο ὁ Θεός. Ἀποφεύγει καὶ τὰ κοροϊδευτικὰ χαμόγελα τοῦ πάπα-Γαβριὴλ ἢ τὶς εἰρωνίες τοῦ Ἰορδάνη, τοῦ ψάλτη: «Ἐξαιρετικὰ τὰ λὲς παπᾶ. Σὰν μανάβης!». Τὸ ξέρει. Ἡ φωνή του ἀκούγεται ἄσχημα. Μὰ ὅτι λέει, τὸ ψέλνει μὲ τὴν καρδιά του κι αὐτὸ θέλει ὁ Θεός. Ὅπως τότε ποὺ ἦταν μικρός. Καὶ φλεγότανε ἀπ᾿ τὸ μεράκι τῶν ὕμνων... Ἀκόμη κι ὁ δεσπότης τὴ μοναδικὴ φορὰ ποὺ λειτούργησε μαζί του τοῦ εἶπε: «Σούς, μπρέ. Δὲν τὸ λέγεις καλά». Ἦταν ἕνα ὅριο ποὺ τοῦ ἔβαλε ὁ Θεὸς καὶ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ ξεπεράσει. Τί κι ἂν πάλαιψε; Τί κι ἂν προσευχήθηκε; Τί κι ἂν ἔκλαψε; Τὸ μόνο ποὺ κατόρθωσε εἶναι, ὅσα λέει, νὰ τὰ λέει μέσα ἀπ᾿ τὴν καρδιά του. Κι αὐτὸ εἶναι ποὺ θέλει ὁ Θεός. Τὴν καρδιά, ὄχι τὸ λαρύγγι!

Ἡ παρηγοριά του γιὰ τὴν σιωπὴ ποὺ ἔχει ἐπιβάλλει στὸν ἑαυτό του. Σιωπὴ γιὰ νὰ μὴν ἐνοχλεῖ, ὅπως ἐνοχλοῦσε τότες ποὺ μικρὸς στεκόταν παράμερα στὸ ψαλτήρι. Ὅπως ἐνοχλοῦσε ἀργότερα τοὺς φίλους του ποὺ προχώρησαν στὴν ψαλτικὴ κι ἂς πίστευε πὼς θὰ τὸν θέλουν κοντά τους. Ὅπως ἐνοχλοῦσε τὸ φίλο του τὸν Ἀποστόλη, ποὺ ἔγινε δεξιὸς ψάλτης στὸ διπλανὸ χωριό. Σταμάτησε, ἔτσι, νὰ ψέλνει μπροστὰ στὸν κόσμο καὶ προτιμοῦσε τὶς ἐρημιές. Μὲ τὰ τροπάρια μετροῦσε τὶς ἀποστάσεις. Ξεκίναγε μὲ τὸν Ὄρθρο, ἔλεγε καὶ λίγα ἀπ᾿ τὸν Ἑσπερινὸ κι ἂν εἶχε κι ἄλλο δρόμο πρόσθετε καὶ μερικὰ σκόρπια τροπάρια. Αὐτὸ θὰ ἔκανε καὶ τώρα, μέρες τῆς Πασχαλιᾶς. «Μπρός, λοιπόν, παπᾶ, δῶσε του νὰ καταλάβει» μονολόγησε. Ἔκανε τὸ σταυρό του κι ἄρχισε:

«Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν λαοί…». Ἀφοῦ ἔψαλε ὅλον τὸν Κανόνα, προχώρησε καὶ στοὺς Αἴνους κι ἐκεῖ κατὰ τὸ δοξαστικὸ ἔμπαινε πιὰ στὰ πρῶτα σπίτια τῆς Τραπεζούντας. Μὲ τὸ ψάλσιμο κάπου εἶχε ἀφαιρεθεῖ. Ὅταν κατάλαβε πὼς ἦταν στὸν τουρκομαχαλὰ σκέφτηκε νὰ γυρίσει πίσω. Στάθηκε λίγο νὰ προσανατολιστεῖ κι ὕστερα πῆρε ἕνα σοκάκι ἐκεῖ στ᾿ ἀριστερά. Περίμενε νὰ τὸν βγάλει ἔξω ἀπὸ τὸ Κάστρο, μ᾿ αὐτὸ φιδογύριζε ἀνάμεσα στὰ τουρκόσπιτα. Σὲ κάποια στροφὴ φάνηκε ἕνας καφενὲς κι ἀπόξω δύο τρεῖς τοῦρκοι ἀραχτοί, ἀπολάμβαναν τὸ ναργιλέ τους. Καθὼς περνοῦσε μπροστά του ὁ ἕνας τοῦ φώναξε: 

«Πόσο τὰ ξύλα, παπᾶ;». 

«Πέντε γρόσια, ἐφέντη μ’».

 «Πολλὰ δὲν εἶναι, βρὲ καραμπὰς (μαυροκέφαλε);». 

«Ὄχι, ἐφέντη μ’, ὄχι. Ἔρχουμαι ἀπὸ μακριά», ὁ πάπα-Λευτέρης ἤξερε ν’ ἀντιστέκεται στὰ παζάρια τῶν τούρκων. «Κι ὑστέρα τί παίρνεις μὲ πέντε γρόσια;». 

«Ἄντε νὰ σοῦ δώσω τρία νὰ τὰ φέρεις καὶ στὸ σπίτι».

Το κρεβάτι του πόνου της έγινε η διαΣταύρωση που πολλές άλλες ψυχές βρήκαν τον Θεό!(Αγ.Ματρώνα)

Απόψε θα αγρυπνήσουμε από αγάπη για την Αγία Ματρώνα την αόμματη.....
Έχει μια γλυκύτητα η μορφή της....
Πολύ την αγαπώ την Αγία αυτή,με σαγηνεύει ο Σταυροαναστάσιμος βίος της.
Και ξέρεις μέσα σε αυτόν βρίσκονται οι απαντήσεις σε κάθε ερώτημα την καθημερινής μας προσευχής....
Ένα κοριτσάκι που τα πρώτα κιόλας βήματα της ήταν ''ματωμένα''
(βήματα Γολγοθά με την τύφλωση και την παραλυσία)
Κι όμως από το ύψος του Σταυρού είχε την καλύτερη θέα....
Γι' αυτό το κρεβάτι του πόνου της έγινε η διαΣταύρωση που πολλές άλλες ψυχές
βρήκαν τον Θεό!
Ξέρεις από φυσιατρικής απόψεως ήταν ΑΜΕΑ η Αγία…..
Και κοίτα τι συμβαίνει σε μια ψυχή που έχει Χριστό ‘’δεν μασάει πουθενά’’....
Πως να μη μας γοητεύουν τέτοιοι άνθρωποι του Θεού....
Να κάθεσαι κάτω από τον Σταυρό τους και να παίρνεις κουράγιο, δύναμη…..
Είναι που οι ‘’πληγές’’ τους στάζουν βάλσαμο στις δικές μας….
Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!

π.Ιωάννης

WHAT SAINT ELISAVET FOEDOROVNA DID ON PASCHA

...στο Μάη που σήμερα προβάλλει στη γη

Τ’ αηδόνια συμφώνησαν της γης τ’ αγγελούδια
και βρήκαν και τόνισαν καινούρια τραγούδια
στο Μάη που σήμερα προβάλλει στη γη.

Η θάλασσα γίνεται καθρέφτης και πάλι,
το κύμα της χύνεται κι ο φλοίσβος τον ψάλλει,
στο Μάη που σήμερα προβάλλει στη γη.

~ Ιωάννης Πολέμης ~

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ

 Ἀνῆκε στόν Βυζαντινό Αὐτοκράτορα Ἀνδρόνικο Γ' Παλαιολόγο (1328 - 1341) καί σύμφωνα μέ τήν διαθήκη του δωρήθηκε μετά τόν θάνατό του στήν Μητρόπολη Μονεμβάσιας. 

 Τό 1821, μέ τήν ἔκρηξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως κατά τῶν Τούρκων, ὁ Ἐπίσκοπος Ἀγαπητός πῆρε τήν Εἰκόνα γιά περισσότερη ἀσφάλεια μαζί του στήν Πάτρα, ὅπου πρίν πεθάνει τήν ἐμπιστεύθηκε στόν συγγενή του Ν. Ἰ. Βλασόπουλο, Πρόξενο τῆς Ρωσίας στήν Πελοποννησιακή πρωτεύουσα.

  Τό 1839, ὁ γιός τοῦ Βλασόπουλου δώρησε τήν Εἰκόνα στόν Τσάρο Νικόλαο Α' καί ἐκεῖνος τήν κατέθεσε στό Παρεκκλήσιο τῶν Χειμερινῶν Ἀνακτόρων, στήν Ἁγία Πατρούπολη. Τριάντα χρόνια ἀργότερα ἡ Εἰκόνα μεταφέρθηκε στόν Καθεδρικό Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τό 1877 κατατέθηκε στό Καθολικό τῆς Μονῆς τῆς Παναγίας τοῦ Καζάν, στό Τβέρ.

Στήν Εἰκόνα εἰκονίζεται μόνον τό σεπτό πρόσωπο τῆς Παναγίας. Εἶναι ἔργο ἐξαιρετικῆς τέχνης, φέρει ἀσημένιο κάλυμμα, διακοσμημένο μέ πολυτίμους λίθους καί φέρει τήν ἐπιγραφή, "αὐτή ἡ πολυβέβαστη Εἰκόνα εἶναι δῶρο τοῦ εὐσεβοῦς Αὐτοκράτορος Ἀνδρονίκου στήν Μονεμβάσια".
Τιμᾶται τήν 1η Μαΐου καί την 22α Ὀκτωβρίου.

Αντωνίου Μάρκου

Πέτρος Γαϊτάνος, Πηγή Λυκούδη - Χαίρε Νίκαια - Κλέος Ορθοδοξίας

                          

Χαίρε Νίκαια – Κλέος Ορθοδοξίας»

Νέα Κυκλοφορία του Συμφωνικού ποιήματος της Πηγής Λυκούδη & του Γιάννη Π. Ιωαννίδη με ερμηνευτή τον Πέτρο Γαϊτάνο από την Fm Records με αφορμή τη συμπλήρωση 1700 ετών από την Α' Οικουμενική Σύνοδο.
Ένας Ύμνος στην Πίστη, την Ιστορία και τη Μουσική

Νέα μουσική κυκλοφορία «Χαίρε Νίκαια – Κλέος Ορθοδοξίας», ένα συμφωνικό ποίημα που υπογράφουν η διακεκριμένη συνθέτις Πηγή Λυκούδη και ο λογοτέχνης – ποιητής Γιάννης Π. Ιωαννίδης, με ερμηνευτή τον κορυφαίο εκφραστή της εκκλησιαστικής μουσικής παράδοσης, Πέτρο Γαϊτάνο.

Η κυκλοφορία αυτή έρχεται ως φόρος τιμής στην επέτειο των 17 αιώνων από τη σύγκληση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας, γεγονός ορόσημο για τη συγκρότηση της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης.

Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ., με πρωτοβουλία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου, και ξεκίνησε επίσημα στις 20 Μαΐου 325 μ.Χ.. Φέτος, στις 20 Μαΐου 2025, συμπληρώνονται ακριβώς 17 αιώνες από εκείνη την ιστορική ημέρα.

Ο πνευματικός φτιάχνει καρδιές...που βαδίζουν από το σκοτάδι στο φως και ζούν την Ανάσταση!

Ο πνευματικός φτιάχνει καρδιές...που βαδίζουν από το σκοτάδι στο φως και ζούν την Ανάσταση!!

Γερόντισσα Σωφρονια Ιερά μονή Αγίας Τριάδος Ακράτας.

ΟΧΙ ΜΟΝΟ «ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ», ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΑ!(Περί συνεορτασμού του Πάσχα)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 31η Μαρτίου 2025

ΟΧΙ ΜΟΝΟ «ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ», ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΑ!
(Απάντηση σε άρθρο παπικού «αρχιεπισκόπου)

«Αρχιεπίσκοπος» της εν Ελλάδι «Καθολικής Εκκλησίας» δημοσίευσε πρόσφατα μακρόσυρτη ανοικτή επιστολή, με την οποία πάσχισε να αποδείξει την «αναγκαιότητα» του συνεορτασμού του Πάσχα όλων των χριστιανών, αλλά και να πείσει ότι «όλοι το ίδιο είμαστε», «δεν μας χωρίζει τίποτε», ότι «δεν υπάρχουν δογματικές διαφορές, αλλά παρεξηγήσεις» κ.α.

Θεωρήσαμε λοιπόν σκόπιμο να δώσουμε τις δέουσες απαντήσεις, στην παρούσα ανακοίνωσή μας, διότι διαπιστώσαμε στοιχεία ανακριβειών και αποπροσανατολισμού σε αυτή.

  Αρχίζουμε την ανασκευή των γραφομένων του με μια απαραίτητη διευκρίνιση. Βάζουμε τους εκκλησιαστικούς όρους, τους οποίους χρησιμοποιεί ο συντάκτης, σε εισαγωγικά, διότι θεωρούμε ότι αυτοί είναι όροι και ιδιότητες της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού. Δεν μπορούμε να τους χαρίζουμε στον οποιοδήποτε εκτός Αυτής να τους χρησιμοποιεί διότι μας το απαγορεύει η ορθόδοξη αυτοσυνειδησία μας. 

 Μας το απαγορεύει η γνήσια εκκλησιολογία της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, όπως αυτή έχει οριοθετηθεί από τις Άγιες Συνόδους, κατανοήθηκε από τους Αγίους και θεοφόρους Πατέρες και βιώνεται, εν Αγίω Πνεύματι, από το εκκλησιαστικό πλήρωμα. Κι’ αυτό διότι δεν υπάρχουν «πολλές εκκλησίες», ούτε «μητέρες», ούτε «αδελφές», αλλά Μία και Μοναδική, Αυτή που ίδρυσε ο Σωτήρας και Λυτρωτής μας Χριστός και συνέπηξε του Πανάγιο Πνεύμα την Αγία Ημέρα της Πεντηκοστής και φανερώνεται σε κάθε λειτουργική σύναξη, η οποία συνάζεται με γνώμονα την γνήσια πίστη. 

 Αυτή που ομολογούμε στο γνήσιο (και όχι παραχαραγμένο) «Σύμβολο της Πίστεως», την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η οποία δεν μπορεί να είναι άλλη από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία μας, η οποία, μόνη Αυτή, διασώζει και βιώνει με κάθε ακρίβεια την «άπαξ αποκαληφθείση τοις αγίοις πίστη» (Ιουδ.3), χωρίς καμιά προσθαφαίρεση, σε αντίθεση με τη δική του «εκκλησία», η οποία, αφότου αποκόπηκε από την Μία και Αδιαίρετη Εκκλησία και έπαψε να είναι Εκκλησία παραλλάσσει συνεχώς την πίστη της Εκκλησίας. 

Είναι η αληθινή Εκκλησία, η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, διότι έχει ως κεφαλή Της τον Κύριο Ιησού Χριστό, όπως θεοπνεύστως αποφάνθηκε ο Απόστολος των Εθνών Παύλος «αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς ἐκκλησίας» (Κολ.1,18) και όχι κάποιον «Πάπα», ο οποίος Του πήρε τη θέση, εξορίζοντάς Τον στον ουρανό, και ορίζοντας τον εαυτό του, με δαιμονική αλαζονεία, ως «επί γης αντιπρόσωπό» Του, παρά το γεγονός ότι ο Ίδιος μας διαβεβαίωσε ότι θα είναι αιωνίως παρών στην Εκκλησία Του, «έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ.28,20) και ως εκ τούτου, Αυτού αεί παρόντος, δεν έχει ανάγκη αντιπροσώπου!

  Η θεωρία του (μαζί με αυτή των θιασωτών του οικουμενιστικού συγκρητισμού) ότι η Εκκλησία «σχίστηκε» και «διασπάστηκε», δεν είναι απλά αίολοι ισχυρισμοί, αλλά σοβαρή κακοδοξία, η οποία προσβάλλει, αφ’ ενός μεν την αεί αδιαίρετη φύση της Εκκλησίας και αφ’ ετέρου τον Ίδιο το Χριστό, ο Οποίος, ενώ είναι «κεφαλή τῆς ἐκκλησίας, καί αὐτός ἐστι σωτήρ τοῦ σώματος» (Εφ.5,23), του ενός εκκλησιαστικού σώματος, ορίζεται ως κεφαλή πολλών σωμάτων!

 Πως μπορεί να νοηθεί μια κεφαλή με πολλά σώματα; Μόνο ως μια τερατώδη και μυθική σύλληψη μπορεί να νοηθεί!

 Σύμφωνα με τον μακαριστό Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Παν. Αθηνών Κ. Μουρατίδη, «όπως δε εις την κεφαλήν εν σώμα αναλογεί, ούτω και εις την αιώνιον της Εκκλησίας κεφαλήν τον Κύριον Ιησούν, εν επίγειον δύναται να αναλογεί σώμα, εις επίγειος θείος και ανθρώπινος οργανισμός, ο οποίος συνιστά το εν σώμα της Εκκλησίας»[1]. Και γι’ αυτό η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού είναι άτρωτη, ακηλίδωτη, ώστε ούτε «πύλαι Άδου κατισχύσουσι αυτής» (Ματθ.16,18). Κι ακόμα πιο ευτελιστική για την Αγία μας Εκκλησία, είναι η θεωρία των «δύο πνευμόνων», αγγίζοντας τα όρια της φαιδρότητας!

  Η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία μας αναγνωρίζει ως κανονικούς και γνήσιους επισκόπους στις περιοχές που «λειτουργούν» και «επίσκοποι» ετεροδόξων, μόνο όσους βρίσκονται και λειτουργούν στην αληθινή Μία και Αδιαίρετη Εκκλησία, με ορθόδοξο φρόνημα, οι οποίοι έλκουν την διαδοχή τους στους ιδρυτές των Επισκοπών αυτών. Δεν μπορούμε να θεωρούμε ως Εκκλησίες τις «εκκλησίες» των αιρετικών, διότι μας το απαγορεύει και αυτή ακόμη η Σύνοδος της Κρήτης του 2016 (παρά τις διαφωνίες μας), η οποία ως «ιστορικές ονομασίες εκκλησιών» και τίποτε περισσότερο!

 Αρχίζουμε την κριτική τα μακρόσυρτης ανοιχτής επιστολής του, με τίτλο: «ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ», με μια καίρια για μας παρατήρηση. Τόσο η απλότητα, όσο κυρίως η ταπεινότητα είναι έννοιες απόλυτα ασύμβατες με τον Παπισμό. Αν ήθελε πραγματικά να το διαπιστώσει, ας μελετήσει το παρελθόν και το παρόν της «εκκλησίας» του, την χλιδή, την παπική αλαζονεία, η οποία αναγάγει τον «Πάπα» σε επί γης «θεό».

 Να του θυμίσουμε πως ως το 1978 δεν καταδεχόταν να πατεί στη γη και γι’ αυτό τον κουβαλούσαν στην πλάτη τους, στον ειδικό θρόνο γνωστό ως «sedia gestatoria» και όταν, είδε ο «Πάπας» Ιωάννης Παύλος Α΄, ότι η συνήθεια αυτή είχε αγγίξει πια την φαιδρότητα και ήταν καταγέλαστη, η οποία δεν απαντάται ούτε στους ανιμιστές της Αφρικής και της Πολυνησίας, αναγκάστηκε να την καταργήσει.

  Να σας θυμίσουμε επίσης ότι οι Φράγκοι «Πάπες», καταληψίες του σεβασμίου πατριαρχικού θρόνου της Δύσεως, απαιτούσαν και ανάγκαζαν τους πάντες, αντί για το χειροφίλημα, τον ασπασμό της …παντόφλας τους! Αυτό απαιτούσε και ο υπερφίαλος «Πάπας» Ευγένιος, από τα μέλη της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας, πριν την Ψευδοσύνοδο Φεράρας – Φλωρεντίας (1438). Όλα αυτά αναγκάστηκε η «Αγία Έδρα» να τα καταργήσει, αλλά η ιστορία δεν μπορεί να καταργηθεί, για να μας θυμίζει ότι ο «Πάπας» ενσάρκωνε και ενσαρκώνει την απόλυτη αντιστροφή της ταπεινότητας του Ιησού Χριστού, η οποία έχει σαφώς εωσφορική υφή, εφόσον αντίκειται στο λόγο Του: «εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος» (Μαρκ.9,35).

 Κύριο θέμα της επιστολής του ο μελετώμενος συνεορτασμός του Πάσχα.

Γεώργιος Κολοκοτρώνης, εγγονός του Γέρου του Μοριά,

  Ο Γεώργιος Κολοκοτρώνης, εγγονός του Γέρου του Μοριά, έλαβε μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, στην Κρητική Επανάσταση του 1897, στον Μακεδονικό Αγώνα. Σκοτώθηκε στη μάχη της Κρέσνας στο Βαλκανικό Πόλεμο.
Ο Γεώργιος Κολοκοτρώνης σκοτώθηκε σε μάχη στα στενά της Κρέσνας την 12η Ιουλίου 1913. Τάφηκε επί τόπου σε έδαφος που μετά το τέλος του πολέμου παρέμεινε στη βουλγαρική επικράτεια. Ως επικεφαλής του «1ου Τάγματος Κρητών», μπήκε πρώτος στη Θεσσαλονίκη στις 26 Οκτωβρίου 1912.

Ο Γεώργιος Κολοκοτρώνης (1866 - 1913) ήταν Έλληνας αξιωματικός.

  Καταγόταν από την οικογένεια Κολοκοτρώνη και ήταν πρωτότοκος γιος του Πάνου Κολοκοτρώνη. Παππούς του ήταν ο στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων και κατατάχθηκε στο Πεζικό.

  Έλαβε μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, στην Κρητική Επανάσταση του 1897 και στον Μακεδονικό Αγώνα ως ένας από τους 4 αξιωματικούς που το 1904 εξήλθαν στη Μακεδονία για εκτίμηση της κατάστασης (οι υπόλοιποι τρεις ήταν οι Παύλος Μελάς, Α. Κοντούλης και Α. Παπούλας). 

 Η απόφαση για την επιλογή του οφειλόταν στο αρχηγό της αποστολής Αλέξανδρο Κοντούλη, ο οποίος μετά από χρόνια ανέφερε πως οδηγήθηκε στην επιλογή αυτή λόγω του οικογενειακού ονόματός του καθώς δεν τον θεωρούσε ικανό αξιωματικό. Ενστάσεις για την επιλογή του είχε και ο Παύλος Μελάς.

Αρχιεπίσκοπος Βιγκανό: Σπέρνουν Χάος & Καταστροφή για να Αποδεχθούμε την Ψηφιακή Τυραννία τους.

Ο Αρχιεπίσκοπος Κάρλο Μαρία Βιγκανό δημοσιοποίησε στον X μερικά σχετικά σχόλια για την παγκόσμια ιστορία των 3 τελευταίων αιώνων και για τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί στην παρούσα χαλεπή εποχή.

 «Για πάνω από τρεις αιώνες, η Μ@σονία (Τεκτ@νισμός) διεξάγει έναν αδυσώπητο, έναν ολοκληρωτικό πόλεμο κατά της Χριστιανικής Καθολικής Εκκλησίας & της Χριστιανικής κοινωνίας. Στόχος της είναι ολοκάθαρα να ανατρέψει την κοινωνική & Χριστιανική τάξη του κόσμου —δηλαδή να καταστρέψει το κόσμημα του Θεού— μέσω της Επανάστασης & της Ανατροπής, η οποία θα είναι η αρχή του Χάους της κόλασης», γράφει ο Αρχιεπίσκοπος Βιγκανό.

«Αυτή την Επανάσταση, την ανατροπή, την έχουν σχεδιάσει να είναι διαρκής, όπως διαρκείς είναι και οι κρίσεις & οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης —που βιώνουμε όλοι μας, τα τελευταία χρόνια— με τις οποίες δικαιολογούν δήθεν την καταστροφική τους δράση. Οι εωσφοριστές εφαρμόζουν το αλχημιστικό δόγμα: «Solve et coagula».

“Solve et Coagula” (λατινικά) είναι η διδασκαλία των μάγων Αλχημιστών αποκρυφιστών που σημαίνει «Διαλύω και πηχτώ», διασπώ μια ουσία στα βασικά της στοιχεία πριν τη διαμορφώσω σε κάτι νέο. Αυτή την σατανική αρχή εφαρμόζουν σε όλους τους τομείς οι παγκοσμιοποιητές. «Διαλύουν & ανασυνθέτουν»… «Χάος & μετά Νέα Τάξη». Καταργούν τα χαρτονομίσματα & εκδίδουν ψηφιακά χρήματα

Η επιστολή του Οσίου Εφραίμ Κατουνακιώτη στον παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη

       

“Εν Χριστώ αγαπητέ αδελφέ παπα-Δημήτριε,Χριστός Ανέστη!

… Οι Άγιοι δεν παρακαλούσαν τον Θεόν να τους αφαιρέση τα βάσανα και τας θλίψεις, αλλά να τους δίδη υπομονήν να τα υπομένουν αγογγύστως.
Αι θλίψεις αδελφέ μου και τα βάσανα είναι τα μέσα, τα αυτοκίνητα που θα μας πάνε στον Παράδεισον.

Σε αυτόν τον κόσμον, άλλο μη περιμένης.
Η χαρά και η αγαλλίασις επιφυλάσσεται για την άλλην ζωήν.

Ο Χριστός δεν λέγει στο Ευαγγέλιον «εν τω κόσμω θλίψιν έξεται; Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων; Στενή και τεθλιμένη η οδός;».
Κάθε μέρα τα διαβάζουμε αυτά.
Αν δεν υπήρχαν οι τύραννοι ούτε και μάρτυρας θα είχαμεν.

Η θλίψις γεννά την χαράν.
Θάρρος, λοιπόν, και μην απελπίζεσαι εύκολα.
Καλά, πολύ καλά κάνεις και προσεύχεσαι συχνά και ζητάς βοήθεια από τον Θεόν.
Πάντα έτσι να κάνης.

Καλόν όμως θεωρώ να σου πω, πως πρέπει και να λες την ευχήν, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Μεγάλη παρηγοριά θα βρης.