Απολογία και διδαχή Οδυσσέα Ανδρούτσου

Στις 5 Ιουνίου 1825 δολοφονήθηκε μέσα στην Ακρόπολη των Αθηνών από το άλλοτε πρωτοπαλίκαρό του Γκούρα, ο αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης, Οδυσσέας Ανδρούτσος.

Με αφορμή αυτή την επέτειο, αναδημοσιεύουμε από το περιοδικό ''Πυρσός'' (2/1961 – Δίμηνο εικονογραφημένο εκπολιτιστικό μορφωτικό περιοδικό) το γράμμα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, με ημερομηνία 14 Φλεβάρη του 1824, προς τον Μοραΐτην Κοτζαμπάση, Αναστάσιο Λόντο (Ο Πυρσός το τοποθετεί το Γενάρη του 1824 αλλά κάνει λάθος).

Το γράμμα σκιαγραφεί με τρόπο συγκλονιστικό την προσωπικότητα μιας από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της Επανάστασης του 1821.

Μαζί με το γράμμα αναδημοσιεύουμε και το εισαγωγικό κείμενο του περιοδικού «Πυρσός»:

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ήταν μία από τις εξέχουσες στρατιωτικές φυσιογνωμίες του Εικοσιένα, που με τη μάχη της Γραβιάς στις 8 του Μάη του 18221 έσωσε στα πρώτα της βήματα την Επανάσταση. Βγαλμένος από το λαό και φλογερός υπερασπιστής του, κυνηγήθηκε από τους πολιτικάντηδες και τους κοτζαμπάσηδες και τέλος απαγχονίστηκε με κρυφή διαταγή της κυβέρνησής τους στον Πύργο της Ακρόπολης. Τον βάφτισαν κι αυτόν προδότη, όπως και τον Καραϊσκάκη και τον Κολοκοτρώνη, όπως και σήμερα οι απόγονοί τους βαφτίζουν τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης.

Ο Ανδρούτσος υπερασπίστηκε τη γνήσια εθνικολαϊκή συνείδηση του Εικοσιένα με τα δημοκρατικά αναγεννητικά της αιτήματα, που την προδοσία τους συμβολίζει και ο δικός του τραγικός θάνατος.

Τα γράμματα του Ανδρούτσου που σώζονται, στέκονται ανάμεσα στα καλύτερα κείμενα του Εικοσιένα. Ένα απ’ αυτά, που το απευθύνει στον μεγαλοκοτζαμπάση Αναστάσιο Λόντο στις 15 Γενάρη του 184 και που παρουσιάζει τον Ανδρούτσο τέτοιον όπως ήταν, παλικάρι και υπερασπιστή των δίκαιων του αγώνα, δημοσιεύουμε παρακάτω.

Προς τον Μοραΐτην Κοτζαμπάση, Αναστάσιο Λόντο

Η προ­σευ­χή εί­ναι σαν ένα πε­ρι­στέ­ρι, που το αφή­νεις από το στό­μα σου και το στέλ­νεις να πε­τά­ξει στο θρό­νο του Θεού...

 Η προ­σευ­χή εί­ναι σαν ένα πε­ρι­στέ­ρι, που το αφή­νεις από το στό­μα σου και το στέλ­νεις να πε­τά­ξει στο θρό­νο του Θεού, για να μας αν­τι­κα­τα­πέμ­ψει τη Χάρη Του.

Της Πα­να­γί­ας και του Χρι­στού το όνο­μα, δεν μπο­ρεί να το ανε­χθεί ο σα­τα­νάς. Και αν δεν θέ­λε­τε να πεί­τε τί­πο­τα άλλο στη ζωή σας, καμ­μιά άλλη προ­σευ­χή, ποτέ σας, κρα­τεί­στε αυτά τα 2 ονό­μα­τα και πεί­τε:
"Πα­να­γία Ιη­σού Χρι­στέ μου, Πα­να­γία Ιη­σού Χρι­στέ μου, Πα­να­γία Ιη­σού Χρι­στέ μου.."!

 Και δεν θα μπο­ρεί ο διά­βο­λος να σας πλη­σιά­σει και να σας πει­ρά­ξει. Μην πεί­τε ούτε το ''ε­λέη­σόν με ο Θε­ό­ς'', ούτε το ''Πά­τερ ημών'', ούτε το ''Πι­στεύ­ω''.
Κρα­τεί­στε μόνο αυτά τα 2 ονό­μα­τα, να περ­νούν από το μυα­λό σας, να κα­τε­βαί­νουν στην καρ­διά σας και να χρη­σι­μο­ποιούν­ται από την γλώσ­σα σας..

Να βά­λε­τε στην προ­σευ­χή σας και να λέτε κάθε πρωί στο Χρι­στό: 

Τί μπο­ρώ Κύ­ριε να κάνω σή­με­ρα για την δόξα Σου;Τί μπο­ρώ να κάνω σή­με­ρα για το Αίμα που έχεις χύ­σει για εμάς;

 Εδώ ο Χρι­στός Σταυ­ρώ­θη­κε για εμάς, για να ζή­σου­με εμείς και έρ­χε­ται μετά ο άλ­λος και σου λέει:''Το πολύ το Κύ­ριε ελέη­σον, το βα­ριέ­ται και ο Θεός''!

Δημήτριος Παναγόπουλος ο ιεροκήρυκας

Το Όνομα ενός Προσώπου είναι η Δύναμη αυτού

Με το να επικαλεσθείς το όνομα κάποιου προσώπου, είναι σαν να κάνεις αυτό το πρόσωπο ουσιαστικά παρόν.
Το Όνομα ενός Προσώπου είναι η Δύναμη αυτού.
(Ναι αυτά τα δύο που επιδιώκουν μεθοδικά να τα αντικαταστήσουν, το Όνομα με έναν αριθμό και το Πρόσωπο με μάζα.).
Πόση αφάνταστα μεγαλύτερη Δύναμη κρύβει το υπέρ παν Όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ''εις το οποίο παν γόνυ κάμψει επουρανίων, επιγείων και καταχθονίων δυνάμεων''.
'Εχει την ίδια Δύναμη με τότε, που μόνο στο άκουσμά Του ''νεκροί εγείρονται, τυφλοί αναβλέπουσι, χωλοί περιπατούσι και δαιμόνια φρίττουν''.
'Έχει την Δύναμη να καθαρίσει και να αγιάσει τον Χριστιανό και να τον κάνει έναν Ζωντανό Ναό Του.
Η επίκληση του Μονογενούς Υιού και Λόγου του Θεού, κινεί ολόκληρο το σύμπαν για να εκπληρωθεί το αίτημα που γίνεται στο Παντοδύναμο Όνομά Του διότι ''Δι´ Αυτού έγιναν τα πάντα τα ορατά και τα αόρατα''.
Ας γίνει αυτή η Αδιάλειπτη Προσευχή μας ένα με την αναπνοή μας και ο καθένας μας, ας ζήσει το θαύμα του.
''Αδιαλείπτως προσεύχεσθε'' Απόστολος Παύλος
''Αδελφοί, βοάτε από το πρωί έως εσπέρας, ει δυνατόν και όλην την νύκτα το Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με, και βιάσασθε τον νουν υμών εις το έργον τούτο έως θανάτου''.(Αγ.Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

 Χρήστος Κλητσινάρης

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΠΟΜΟΝΗ

ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ

Πολλές φορές δεν έχουμε υπομονή, μα ούτε και καταλαβαίνουμε τι είναι η υπομονή. Και όμως, είναι μεγάλη αρετή! Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο της Καθαράς Δευτέρας, στο Απόδειπνο, να περιγράφεται το τέλος του κόσμου, το τέλος της ιστορίας, η συντέλεια, αυτό που ονομάζουμε «Δευτέρα Παρουσία» (η περικοπή υπάρχει και στο κατά Ματθαίον και στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιον). Στις αφηγήσεις αυτές, οι ευαγγελιστές παρουσιάζουν πολύ όμορφα, με λίγες λέξεις αλλά παραστατικές εικόνες, πως θα συμβεί το τέλος του κόσμου. Βέβαια, η ανάγνωση και ακρόαση αυτών των περικοπών δημιουργεί την εντύπωση ενός φοβερού κυριολεκτικά γεγονότος. Παρουσιά­ζεται ένα μεγάλο δράμα, φαίνεται ότι οι άνθρωποι που θα ζήσουν εκείνες τις στιγμές θα ζοριστούν πολύ.

Μέσα σε αυτές τις περι­κοπές ανιχνεύουμε δύο σημαντικές εκφράσεις: «Ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται» (Ματθ. 24,13) -αυτός που θα υπομείνει μέχρι το τέλος αυτός και θα σωθεί. Και «εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών» (Λκ. 21,19)· 

Λέει δηλαδή ο Κύριος στους μα­θητές και δι’ αυτών σ’ όλη την Εκκλησία: «Κοιτάξτε, όταν θα έλθουν αυτές οι δύσκολες στιγμές και θα βρεθείτε σ’ αυτήν την κατά­σταση της ζάλης, της σύγχυσης, της ασφυξίας, ένα πράγμα να κάνετε: κρατήστε μέσα σας την υπομονή. Μ’ αυτή την υπομονή σας θα μπορέσετε να ελέγξετε την κατάσταση των ψυχών σας. Θα αποκτήσετε δηλαδή τις ψυχές σας στα χέρια σας. Αν δεν έχετε υπομονή, θα χάσετε τα πάντα».

Η Εικόνα του Αη Γιώργη που ξεβράστηκε στην παραλία της Θεσσαλονίκης κατά την Μικρασιατική καταστροφή.

Η εικόνα αυτή του Αγίου Γεωργίου ξεβράστηκε κατά την Μικρασιατική Καταστροφή στην παραλία της Θεσσαλονίκης. 

Όταν τους πετούσαν στη θάλασσακα τους κόβαν χέρια αυτή η εικόνα γλίστρησε στα νερά και βρήκε μόνη της τον προορισμό της.

Προσάραξε στην παραλία Θεσσαλονίκης. Την ιστορία της επιβεβαίωσε η απόγονος της κυρίας κατόχου της εικόνας.
Σήμερα βρίσκεται στο εκκλησάκι της Αγίας Σολομονίδος στη Θεσσαλονίκη..

Κειμήλιο…

Τότε που οι άνθρωποι κράταγαν εικόνες στα χέρια και όχι κινητά,όπως μου είπε χαρακτηριστικά ο αφηγητής της ιστορίας της..
dimpenews.com

Κόνιτσα.Ιερά Μονή Στομίου.Η Εικόνα της Παναγίας όπου προσευχόταν ο Αγιος Παΐσιος.

Κόνιτσα,Ιερά Μονή Στομίου. Η Εικόνα της Παναγίας όπου προσευχόταν ο Άγιος Παΐσιος.

Τρία περιστατικά που κάτι τα συνδέει.

Πρώτο περιστατικό.
Άκουσα στις ειδήσεις για τον 17χρονο νεαρό που ξυλοκόπησε έναν 50χρονο, ο οποίος δίνει αγώνα για να κρατηθεί στη ζωή. Ο 17χρονος γιός δύο καλών επιστημόνων.

Δεύτερο περιστατικό.
Διάβασα μια δήλωση της κ. Καρυστιανού, η οποία είπε: ¨Ήρθε η ώρα να προσέξουμε τα παιδιά μας¨. Σκέφτηκα, τι να εννοεί άραγε;

Τρίτο περιστατικό.
Σ΄ ένα Γυμνάσιο Δήμου της Αττικής, 14χρονος μαθητής έπαιζε την ώρα του μαθήματος μέσα στην τάξη. Ο καθηγητής που παρέδιδε μάθημα εκείνη την ώρα, ζήτησε από τον μαθητή να σταματήσει να παίζει με το μπαλόνι. Ο μαθητής τον αγνόησε και συνέχιζε να παίζει με το μπαλόνι. Ύστερα από τρείς παρατηρήσεις του καθηγητή προς τον μαθητή, να σταματήσει να παίζει με το μπαλόνι μέσα στην τάξη την ώρα του μαθήματος, και αφού ο μαθητής δεν σταματούσε, ο καθηγητής πλησίασε τον μαθητή και με τον στυλό που κρατούσε έσκασε το μπαλόνι του μαθητή. Ο στυλός, με την δύναμη που κτύπησε το μπαλόνι, έκανε και μια γραμμή χρώματος μπλε στο χέρι του παιδιού. Ο μαθητής κάλεσε την Αστυνομία, η οποία ήρθε να συλλάβει τον εγκληματία καθηγητή, τον οποίο οδήγησε στην διαδικασία του Αυτοφώρου.

Πιστοποίηση θαύματος του Αγίου Αρσενίου της Πάρου στον πλοίαρχο του εμπορικού ναυτικού κ. Ευάγγελο Φράγκο

 

ΠΗΓΗ

Η ψηφιδωτή παράσταση της Ανάληψης του Χριστού στον τρούλο της Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης

 Η ψηφιδωτή παράσταση της Ανάληψης του Χριστού στον τρούλο της Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης

Πρόκειται για ένα αριστούργημα της παγκόσμιας τέχνης, κορυφαίο έργο του 9ου αιώνα.

Εξαιρετικό δείγμα της Μακεδονικής Αναγέννησης

Όσιος Μεθόδιος της Πεσνόσα

Μαθητής του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ . Ήταν μοναχός της Μονής Αγίας Τριάδας στα χρόνια που ήταν μοναστικό ασκητήριο. Με την ευλογία του Αγίου Σεργίου, αποσύρθηκε στην έρημο κοντά στον ποταμό Γιαχρόμα και συγκέντρωσε γύρω του ζηλωτές της σωτηρίας. 

Το όνομα «Πεσνόσκι» προέρχεται από το γεγονός ότι ο Μεθόδιος έχτισε το μοναστήρι του «κουβαλώντας» βαριά ξύλα στην άλλη άκρη του ποταμού. Ίδρυσε μια νέα κοινότητα, τη Μονή Νικολό-Πεσνόσκι , και έγινε ηγούμενός της το 1391 .

Πέθανε το 1392 και αγιοκατατάχθηκε στη Σύνοδο της Μόσχας το 1549 .Η μνήμη του τιμάται στις 4/17 Ιουνίου.

Χαριτωμένες διηγήσεις του στάρετς, οσίου Νεκταρίου της Όπτινα

Ακολουθώντας το διδακτικό παράδειγμα του Μεγάλου Αντωνίου, ότι δεν πρέπει συνεχώς να τεντώνουμε το τόξο, γιατί θα σπάσει, ο Γέροντας (ο Στάρετς Νεκτάριος) έδινε τις οδηγίες και τις αυστηρές εντολές του αστειευόμενος και συχνά έλεγε ένα αστείο ανέκδοτο ή συμπεριφερόταν με αστείο τρόπο.
Είχε π.χ ένα γάτο κι έπαιζε μαζί του: έδενε ένα χαρτί σε μια κλωστή και το στριφογύριζε, ενώ ο γάτος το κυνηγούσε διασκεδάζοντας τον Στάρετς και όσους άλλους παρευρίσκονταν.
Ο γάτος τον υπάκουε σαν να ήταν άνθρωπος.
Έλεγε λοιπόν:
– Ο όσιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης ήταν μεγάλος Γέροντας και είχε ένα λιοντάρι. Εμείς είμαστε μικροί και έχουμε ένα γάτο!
Και διηγόταν μια φαιδρή ιστορία, πώς ο γάτος έσωσε την κιβωτό του Νώε:
– Ένα ακάθαρτο πνεύμα μπήκε σ’ ένα ποντίκι κι έτσι αυτό προσπαθούσε να ροκανίσει και να τρυπήσει το πάτωμα της κιβωτού, με σκοπό να μπουν μέσα τα νερά του κατακλυσμού κι έτσι να πνιγούν όλοι. Ο γάτος όμως έφαγε το ποντίκι κι έτσι η κιβωτός και όσοι ήταν μέσα σώθηκαν.
«Γι’ αυτό τον λόγο», έλεγε χαριτολογώντας, «όλες οι γάτες θα μπουν στον παράδεισο!»

Από το βιβλίο, «Όσιος Νεκτάριος, Ο τελευταίος μεγάλος στάρετς της Όπτινα», έκδοση Σταυροπηγιακής και Συνοδικής Ιεράς Μονής Οσίου Θεολόγου του Νέου Θεολόγου.

Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΞΕΓΝΟΙΑΣΙΑ ΜΑΣ...ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...

Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΞΕΓΝΟΙΑΣΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΩΤΕ!!ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ !!ΟΣΟΙ ΞΕΧΑΣΑΝ ΕΓΙΝΑΝ ΠΡΟΔΌΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΌΠΟΥ ΤΙΣ ΓΗΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΑΘΡΕΨΕ!! ΑΓΝΟΏΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΠΟΝΟ ΔΑΚΡΥ ΞΕΡΙΖΩΜΟ ΘΑΝΑΤΟ ΘΥΣΙΑ!!ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!

Ονομάζομαι Μαρία Λιασή, γεννήθηκα στην Κύπρο το 1965. Ήμαστε τρία κορίτσια. Εγώ ήμουν η μεγαλύτερη. Κατάγομαι από το Μαραθόβουνο, ένα χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου που έσφυζε από ζωή, είχε 3.000 κατοίκους φιλοπρόοδους και εργατικούς.
Το Μάιο και τον Ιούνιο, χρύσιζε αυτός ο κάμπος, ήταν έτοιμος για θερισμό. Οι περισσότεροι κάτοικοι, ήταν αγρότες, είχαν χωράφια, σπερνάνε το σιτάρι τους, είχαν το αλεύρι και το πλιγούρι τους. Το αλεύρι για να κάνουν τα ψωμιά τους, το πλιγούρι τους για να κάνουν τον τραχανά τους.

Οι γονείς μου χτίσανε ένα μικρό παράδεισο τον οποίο χαρήκαμε μόνο 8 χρόνια βέβαια. Το σπίτι μας είχε ένα όμορφο κήπο με τριανταφυλλιές μαγιάτικες που μοσχοβολούσαν όταν ανθίζανε. Μία πολύ μεγάλη αυλή που είχε μέσα μία τεράστια ελιά, λεμονόδεντρα στο πλάι του σπιτιού που οι λεμονανθοι την άνοιξη μοσχοβολούσαν και μεθούσαν τους περίοικους από τη μυρωδιά τους.
Οι γονείς μας κάθε Κυριακή, σχεδόν κάθε Κυριακή το πρωί θα μας έπαιρναν σε ένα μοναστήρι να λειτουργηθούμε και μετά σε ένα δάσος, σε ένα βουνό, σε μία θάλασσα. Θα συνεχίζαμε την εκδρομούλα μας με τα φαγητά της μητέρας μου έτοιμα εκεί μαζί της.

Και όλη αυτή την παραδεισένια ζωή και όλες αυτές τις χαρές, κι όλη αυτή την ξενοιασιά την παιδική ήρθε να την διακόψει η 20η Ιουλίου του 1974.

Από τα θαύματα της Δημιουργίας του Θεού

Η γλώσσα ενός δρυοκολάπτη τυλίγεται γύρω από το κρανίο του, προστατεύοντας τον εγκέφαλό του από τους κραδασμούς των τσιμπημάτων στους κορμούς των δέντρων που ισοδυναμούν με πάρα πολλά G.

Η εξαιρετική δύναμη του κεφαλιού του πουλιού και η παράξενη ανατομία της γλώσσας το καθιστούν ένα απίστευτο θαύμα.
Λίγα πουλιά είναι τόσο άμεσα αναγνωρίσιμα και σαγηνευτικά όσο ο δρυοκολάπτης, όχι μόνο για το πολύχρωμο φτέρωμά του αλλά και για το ταχύτατο σφυροκόπημά τους στους φλοιούς των δέντρων.
Αυτή η εντυπωσιακή συμπεριφορά δεν είναι απλώς για επίδειξη - παίζει κρίσιμο ρόλο στη διατροφή και την κατασκευή φωλιάς.

Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι μεγάλο μέρος της ανθεκτικότητας και της αποτελεσματικότητας του δρυοκολάπτη οφείλεται στην εξαιρετική γλώσσα του, η οποία είναι μοναδικά προσαρμοσμένη να εξάγει έντομα και χυμούς βαθιά μέσα από τα δέντρα.

ΑΝΘΡΩΠΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ: Το Απόλυτο Έγκλημα Κατά της Ανθρωπότητας.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ:

Η Ψηφιακή Θηλιά που Πλέον Είναι Εδώ!
Εισαγωγή:
Ας γυρίσουμε τον χρόνο πίσω.
Όχι πολύ, μόλις λίγα χρόνια, στο 2020.
Μια εποχή τόσο κοντινή, κι όμως μοιάζει με θολή ανάμνηση ή ένα σκοτεινό παραμύθι που ειπώθηκε βιαστικά και ξαναθάφτηκε.
Εκεί, στις αρχές της δεκαετίας, ο κόσμος άλλαξε βίαια, η κοινωνία λύγισε.
Εκεί όπου ο κοινωνικός ιστός κατέρρευσε, εκεί που ενώθηκαν άνθρωποι , αξίες, ελευθερίες και η συνείδηση άρχισε να ξεχειλώνει και να σκίζεται σαν ένα τίποτα.
Δεν ήταν πόλεμος με όπλα, ήταν κάτι πιο ύπουλο, ένας αόρατος εχθρός, που εμφανίστηκε ως υγειονομική απειλή αλλά έκρυβε πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εκτροπές. Ήταν η αρχή της μεγάλης δοκιμασίας, εκεί όπου η δημοκρατία φορούσε μάσκα και η ελευθερία τέθηκε σε καραντίνα.
Εκεί που το πείραμα της υποταγής και του τρόμου έπιασε στην συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού στον πλανήτη.


Κυρίως θέμα:
Πρώτη Παράγραφος:
Φαντάσου, εν καιρώ κορονοχούντας, να υπήρχε ήδη ο "Προσωπικός Αριθμός" συνδεδεμένος με το govgr…
Η ηλεκτρονική θηλιά θα είχε σφιχτεί εντελώς.


1) Δεν θα μιλούσαμε απλώς για έλεγχο, θα μιλούσαμε για απόλυτη υποταγή:
Εμβολιασμοί, μετακινήσεις, αγορές, εργασία, υγεία, φάρμακα, δωρεές σε αποκλεισμένους υγειονομικούς που αντιστάθηκαν στην υποχρεωτικότητα των πειραματικών σκευασμάτων, όλα υπό επιτήρηση, όλα υπό όρους.
Φτάνει ένα κλικ, ένα scanneρισμα, ένας αριθμός και η αξιοπρέπειά σου μηδενίζεται.


2) Μια φασιστική ψευδοψηφιακή δημοκρατία όπου το κράτος τα ξέρει όλα για σένα, και εσύ τίποτα για αυτό.
Ο πολίτης γίνεται "χρήστης", η ελευθερία μετατρέπεται σε προαιρετικό προνόμιο, και η ζωή σου περνάει από φίλτρα συμμόρφωσης.

3) Η αντίσταση θα είχε στιγματιστεί ψηφιακά.
Το σύστημα θα "μαρκάριζε" κάθε ανυπάκουο.
Όποιος δεν υπέγραφε την υποταγή του, όποιος δεν έσκυβε, αποκλειόταν.
"Δεν εμβολιάστηκες; Δεν μπαίνεις."
"Μίλησες; Κλειδώνεται ο λογαριασμός."
Ένα αόρατο χέρι θα σε έσβηνε από τη δημόσια ζωή, δεν θα υπάρχεις χωρίς τον αριθμό, δεν θα θυμάσαι καν πώς ήταν πριν και μάλιστα χωρίς κανένα δικαίωμα υπεράσπισης.
Χωρίς καμία αντίσταση,, καμία ελπίδα και καμία επιλογή.
Γιατί πολύ απλά δεν θα μπορείς...

Γιατί αἰσθανόμαστε κάποιες φορές τόν ἑαυτό μας ἄδειο καί σέ μοναξιά;

                           

π.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΗΛΗΝΑΙΟΣ

Holy Women at the Tomb

Holy Women at the Tomb, miniature painting from Syriac Gospel Lectionary, Northern Iraq, 1216–20 A.D.© The British Library.

Τέσσερεις Νεομάρτυρες Ιεράρχες γιορτάζουν σήμερα 3 Ιουνίου και οι 4 απαγχονίστηκαν από τους Οθωμανούς το 1821

Τέσσερεις Νεομάρτυρες Ιεράρχες γιορτάζουν σήμερα 3 Ιουνίου και οι 4 απαγχονίστηκαν από τους Οθωμανούς το 1821 με την κατηγορία της συμμετοχής στην Επανάσταση του Γένους.

 Είναι οι Άγιοι Ιωσήφ Γ΄ ο Αντωνόπουλος Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ,Δωρόθεος Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως, ο Πρώιος ,ο Γρηγόριος Επίσκοπος Δέρκων και ο Τυρνόβου Ιωαννίκιος.

 Στις 10 Απριλίου απαγχονίστηκε ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ και ακολούθησε την ίδια ημέρα ο απαγχονισμός των αρχιερέων Αθανασίου Νικομηδείας, Ευγενίου Αγχιάλου και Διονυσίου Εφέσου. 

 Στις 3 Ιουνίου 1821, έλαβαν χώρα οι απαγχονισμοί των υπόλοιπων φυλακισμένων μητροπολιτών σε διαφορετικό σημεία της Κωνσταντινούπολης: του μητροπολίτη Τυρνόβου Ιωαννικίου στο Αρναούτκιοϊ, του μητροπολίτη Αδριανουπόλεως Δωροθέου στο Μέγα Ρεύμα, του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωσήφ στο Νεοχώρι και τέλος του μητροπολίτη Δέρκων Γρηγορίου στα Θεραπειά. Άξιοι του Γένους και της Ορθοδοξίας Ποιμένες και Μάρτυρες.

πηγή

Κιέβου Ονούφριος: «Ζητήματα θεολογικού - κανονικού χαρακτήρα δεν διευθετούνται με πολιτικές μεθόδους»

Τη 1η Ιουνίου 2025 πραγματοποιώντας κήρυγμα εξ αφορμής του εορτασμού της 1700ης επετείου της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου ο Mητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριος, τόνισε τη σημασία της διαφύλαξης της συνοδικότητας στην Ορθόδοξη Εκκλησία:

«Αυτή η σύνοδος...ήταν επίδειξη ενός βαθέως σεβασμού έναν της κοινής εμπειρίας της Εκκλησίας, όπου κάθε φωνή είχε βάρος και η αλήθεια δεν καθοριζόταν από το κύρος της δυνάμεως, αλλά από την εν Πνεύματι Αγίω ομοφωνία…Η φωνή της Εκκλησίας δεν αποτελεί προσωπική γνώμη των απομονωμένων ανθρώπων, αλλά καρπό της συνοδικής προσέγγισης» της αλήθειας.

Ανταποκρινόμενος στην αυξημένη πίεση εκ μέρους των ουκρανικών Αρχών ο Μητροπολίτης Ονούφριος έδωσε παράδειγμα του ιστορικού ρόλου της κρατικής εξουσίας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

«Ο Μέγας Κωνσταντίνος επιδιώκοντας την ειρήνη στο κράτος του, πρωτοστάτησε στη σύγκληση αυτής της συνόδου. Με την υποστήριξή του προέκυψε η δυνατότητα να συγκληθούν επίσκοποι για μια πρωτοφανή μέχρι τότε ως προς εκτάσεις εκδήλωση και εδώ ευρίσκουμε παράδειγμα της καλής συνεργασίας μεταξύ της Εκκλησίας και του κράτους. Αλλά ο στενός σύνδεσμος μεταξύ του κρατικού και του εκκλησιαστικού στοιχείου, που ανάγεται στην Κωνσταντίνεια εποχή εμπεριείχε και απειλή, η οποία εκδηλώθηκε στη μεταγενέστερη ιστορία της Εκκλησίας: η επίδραση των πολιτικών φιλοδοξιών και συμφερόντων στη θεολογική λύση καθώς και πειρασμός μιας εξωτερικής ενότητας χωρίς την εσωτερική συμφωνία ενώπιον του προσώπου του Ρωμαίου ηγεμόνα» - τόνισε χαρακτηρίστηκα ο κ. Ονούφριος.

Διδαχές του Αγίου Στάρετς Σεβαστιανού της Καραγκάντα

~ Ο  Ά γ ι ο ς  Σ τ ά ρ ε τ ς  Σ ε β α σ τ ι α ν ό ς (Φόμιν) τ η ς Κ α ρ α γ κ ά ν τ α

Τα πνευματικά παιδιά του π. Σεβαστιανού († 19 Απρ. 1966) συγκράτησαν στη μνήμη τους αποφθέγματα και περιστατικά από τη ζωή του γέροντα. Ορισμένα απ’ αυτά παραθέτουμε στη συνέχεια.

Για την προσευχή έλεγε:
– Μπορούμε να προσευχόμαστε σε κάθε τόπο και σε κάθε περίσταση – όρθιοι, καθιστοί, ξαπλωμένοι, στη δουλειά, στον δρόμο και, κατεξοχήν, στον ναό, όπου κάθε συζήτηση την ώρα της ακολουθίας είναι μεγάλη αμαρτία.
✶✶✶

Όποτε έμπαινε σε λεωφορείο ή άλλο μεταφορικό μέσο, έκανε σιωπηλά το σημείο του σταυρού, χωρίς να δίνει σημασία σ’ εκείνους που τον χλεύαζαν. Και έλεγε:
– Η πίστη και η προσευχή ενός ή δύο ανθρώπων μπορούν να σώσουν πολλούς από ένα μεγάλο κακό.
✶✶✶

Κάποια φορά, μιλώντας για τις διαφορές των χαρακτήρων και των πνευματικών καταστάσεων των ανθρώπων, επισήμανε:
– Στους ανθρώπους που έχουν εγωισμό, πρέπει να προσέχουμε πώς μιλάμε, γιατί δεν σηκώνουν ούτε πείραγμα ούτε υπόδειξη ούτε επίπληξη. Απεναντίας, οι ταπεινοί τα σηκώνουν όλα.

Κάποτε μάλωνε άδικα έναν ταπεινό και μακρόθυμο άνθρωπο μπροστά σε άλλους, προκειμένου να νουθετήσει έμμεσα εκείνους, επειδή δεν μπορούσε να τους μιλήσει απευθείας για τις αδυναμίες τους.
✶✶✶

Συνιστούσε στους πιστούς να φροντίζουν την υγεία τους.
– Μην αδιαφορείτε για την υγεία σας, έλεγε, γιατί είναι δώρο του Θεού. Η αδιαφορία για την υγεία είναι αμαρτία.
✶✶✶

Ζητούσε απ’ όλους ευσπλαχνία, και έμπρακτη αγάπη προς τον πλησίον, ιδιαίτερα προς τους βασανισμένους, τους δυστυχισμένους, τους αναπήρους και τους αρρώστους. Παρακινούσε τις κοπέλες να εργάζονται σε νοσοκομεία και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά να επισκέπτονται τα ιδρύματα αυτά και να παρηγορούν τους τροφίμους τους.

– Ακόμα κι ο πιο σκληρόκαρδος άνθρωπος, έλεγε, όταν βλέπει συνανθρώπους του πονεμένους και αναλογίζεται ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να βρεθεί στη θέση τους, αισθάνεται συμπόνια και αγάπη γι’ αυτούς. Από τη συμπόνια και την αγάπη προς τον πλησίον εξαρτάται η σωτηρία της ψυχής μας.

Η ζωή του ανθρώπου είναι ένα ποτήρι γεμάτο πίκρα με μια σταγονίτσα μέλι.(Ηγουμένη Νυμφοδώρα)

Ιερά Μονή Παναγίας Κρεμαστής Ηλείας
[...]

«Περάστε να προσκυνήσετε την Παναγία, και θα έρθει η Ηγουμένη να σας δει». Στο μικρό εκκλησάκι το λιγοστό φως που μπαίνει από τα μισόκλειστα παράθυρα, δημιουργεί μια κατανυκτική ατμόσφαιρα… σχεδόν Βιβλική. Η Ηγουμένη Νυμφοδώρα, παρά τα 88 της χρόνια και τα προβλήματα υγείας που την ταλαιπωρούν το τελευταίο διάστημα, μας υποδέχεται με μεγάλη χαρά. Το βλέμμα της καθάριο και ζεστό. Όπως και ο λόγος της, ξεκουράζει τις ψυχές των ανθρώπων.

«Εδώ είναι το σπίτι της Παναγίας. Το φυλάμε με πόνο, με χαρά, με αγάπη. Αφιερωθήκαμε και δώσαμε τη ζωή μας. Μας κάλεσε η Παναγία… Μας άνοιξε την πόρτα και ήρθαμε μέσα», ήταν τα πρώτα της λόγια, καλωσορίζοντάς μας.

Η Ηγουμένη μπήκε στην Ιερά Μονή το 1958, νεαρό κορίτσι, όταν ένιωσε το πρώτο της κάλεσμα. Για όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, δανείζεται ένα στιχάκι από το αναγνωστικό όταν ήταν μαθήτρια : «Τα χρόνια περνούν, οι αιώνες βαίνουν, τα λόγια πετούν, μόνο τα καλά μένουν… Έτσι είναι τα πράγματα, αν τα ζούμε και τα βιώνουμε έτσι. Δεν πάει χαμένο τίποτα. Ας μην το βλέπουμε εμείς τώρα. Τα βλέπει ο Θεός, και τα κανονίζει όλα. Και κάποια στιγμή φαίνονται… Θα ακουστούν, θα λεχθούν. Το κακό πρέπει να αποφεύγουμε παιδί μου στη ζωή μας. Ζημιές και καταστροφές κάνει μόνο».

»Είμαστε αφιερωμένες στον Θεό. Η κλίση του ανθρώπου για τη ζωή που θα ακολουθήσει έρχεται από τον Θεό. Πάντα έρχεται η κατάλληλη στιγμή που θα μας την παρουσιάσει και θα μας πει «τώρα, ακολούθησε αυτόν τον δρόμο». Εγώ δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γίνω μοναχή όταν ήμουν κορίτσι. Είχα και εγώ τα όνειρά μου, ευγενή όνειρα. Ακούγαμε τις συμβουλές των μεγαλυτέρων και είχαμε προσγειωθεί στη ζωή. Θέλαμε κάτι καλό, να προοδεύσουμε ψυχικά και να προσφέρουμε στην κοινωνία. Να υπάρχει μια καλή βιωματική επαφή μεταξύ μας.

»Ήθελα να γίνω δασκάλα. Όταν τελείωσα το Γυμνάσιο, μου ήρθε ο πόθος να γίνω μοναχή. Δεν ξέρω τι έγινε… Δεν κατάλαβα τίποτα. Με κάλεσε η Παναγία, μου άνοιξε την πόρτα και ήρθα μέσα. Όταν ήρθα στο Μοναστήρι, παρακάλεσα την Παναγία και Της είπα «Παναγία μου, εάν θέλεις και πράγματι μ’ έχεις καλέσει να γίνω μοναχή, βοήθησέ με. Εδώ η ζωή μου εδώ και τάφος μου…»

»Όλα αυτά τα χρόνια που είμαι στο Μοναστήρι, και πίκρες έχω περάσει και στεναχώριες και δυσκολίες. Αυτά έχει η ζωή. Αλλά δια μέσου της προσευχής και της αφοσίωσης όλα αντιμετωπίζονται. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι βασανίζομαι ή κουράζομαι. Είπα «Σ’ ευχαριστώ Παναγία μου που μου έκανες την τιμή και μ’ έφερες εδώ. Να είσαι πάντα κοντά μου, να ενισχύεις τον δρόμο μου και να βοηθάς στον αγώνα μου».

Ανακοίνωση ΙΣΚΕ: Μια ακόμα φωνή αντίστασης που έρχεται να ενισχύσει τα ντεσιμπέλ του «ΟΧΙ» στον Προσωπικό Αριθμό

Μέρα με τη μέρα, βήμα με το βήμα, αγώνα με τον αγώνα το κύμα αντίστασης κατά της ψηφιακής σκλαβιάς που θέλει να επιβάλλει η κυβέρνηση φουντώνει.

Ακόμα και αν πολλές φορές ως λαός φανήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων, ο Θεός σπλαχνίζεται τις ανησυχίες μας και ρίχνει αγωνιστική «μαγιά» στο πικρό ζυμάρι του καιρού μας. Οι φωνές πολλαπλασιάζονται, η ευαισθητοποίηση εντείνεται και η καλή αγωνία για τη θεόσδοτη ελευθερία μας, αφυπνίζει όλο και περισσότερους.

Όπως συνέβαινε σε κάθε δοκιμασία του γένους μας, έτσι και τώρα το ιερό ράσο καλείται να ανεμίσει σαν πνευματική σημαία που στέκεται στην πρώτη γραμμή. Το ποίμνιο το έχει απόλυτη ανάγκη. Και μόνο με ικανοποίηση μπορεί να υποδεχθεί ο κάθε πιστός την ανακοίνωση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος για το ζήτημα του Προσωπικού Αριθμού.

Είναι μια ακόμη φωνή αντίστασης που έρχεται να ενισχύσει τα ντεσιμπέλ του «ΟΧΙ». Από τον απλό μαχόμενο κλήρο. Τον εφημέριο της γειτονιάς μας. Τον εξομολόγο μας. Τον ιερέα που καλησπερίζουμε στον δρόμο. Ο απλός παπάς που ως σάρκα από τη σάρκα του λαού είναι το πρώτο αυτί που θα αφουγκραστεί την αγωνία μας και το πρώτο στόμα που θα συμβουλέψει την πορεία μας.

«Είμαστε υποχρεωμένοι να ενημερώσουμε τους Χριστιανούς μας, για τα πνευματικά ρίσκα ενός συστήματος που ίσως στο μέλλον εκβιάσει την συνείδηση, αναφέροντας ότι η Εκκλησία, ο Χριστός δεν αριθμεί τους ανθρώπους- τους καλεί δια του βαπτίσματος με το όνομα τους», είναι τα τελευταία λόγια της ανακοίνωσης του ΙΣΚΕ. Κι εκείνα που εσωκλείουν όλο το νόημα της υγιούς αγωνίας του λαϊκού κλήρου.

Με τον Προσωπικό Αριθμό και τις ηλεκτρονικές ταυτότητες διακυβεύονται τεράστια ζητήματα πολιτικών και πνευματικών ελευθεριών. Βρισκόμαστε στον προθάλαμο μιας αναδυόμενης ψηφιακής δικτατορίας. Και ήδη αρκετοί ανυποψίαστοι Έλληνες έχουν περάσει τις πύλες του ψηφιακού «στρατοπέδου» αριθμοποίησής τους.

Για κάθε πολίτη που πέφτει στην παγίδα των κυβερνητικών ψεμάτων, λιγοστεύει η άμμος στην κλεψύδρα της ανεξαρτησίας μας. Συρρικνωνόμαστε ως πρόσωπα, ως δημοκρατία, ως έθνος. Από λαός, γινόμαστε βάση δεδομένων. Διαθέσιμοι προς πάσα χρήση. Εξαγοράσιμοι για κάθε υπερεξουσία. Εκμεταλλεύσιμοι για κάθε νεοταξικό σχέδιο.

Η ιστορία δεν έχει να επιδείξει ούτε ΜΙΑ περίπτωση που οι άνθρωποι να χαρακτηρίζονταν σαν αριθμοί και να μην συνδέθηκε αυτή η συνθήκη με θηριωδίες. Όπου οι άνθρωποι έγιναν αριθμοί, η εξόντωσή τους έγινε ψυχρή στατιστική. Σε όποιο σύστημα εξουσίας απαλείφθηκε το πρόσωπο, ακολούθησε ο απρόσωπος όλεθρος. Και σε αντίθεση με τους κυβερνώντες, η ιστορία δεν λέει ποτέ ψέματα.

Το σχέδιο τους, ορατό για κάθε νου που βρίσκεται σε εγρήγορση. Διασπούν τις κοινωνίες κάνοντάς τις μονάδες, και τις μονάδες με τη σειρά τους τις κάνουν αριθμούς για να τις εκμηδενίσουν. Κοινωνικά και υπαρξιακά. Εκεί αναδεικνύεται η τεράστια δύναμη της Εκκλησίας να λειτουργήσει ως δύναμη αποτροπής του τεμαχισμού μας σε αριθμητικά «προϊόντα».

Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, είναι η Άμπελος που αποτελείται από βαφτισμένα μέλη που ενώνονται στο Άγιο Ποτήριο ως ελεύθερες προσωπικότητες. «Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού Βασίλειος…, Αναστάσιος…, Κωνσταντίνος…» λέει ο ιερέας για κάθε πιστό όπου παραδίδει τα φρικτά μυστήρια, την βρώση και την πόση του Τιμίου Σώματος και Αίματος. Κοινωνία Χριστού με ονόματα, όχι με αριθμούς. Η οικειοθελής «εκδούλευση» στον φιλάνθρωπο Δεσπότη που μας ελευθέρωσε από τον θάνατο, είναι η μόνη πραγματική ελευθερία. Όποιος θέλει Τον ακολουθεί.

Οι τόποι που έζησε και θαυματούργησε ο Χριστός...

 Maria Sideri

ΜΕΣΑ στην καρδιά του Θηρίου.

Η στιγμή που ο Χαμπίμπ Νουρμαγκομεντοβ βάζει τα δικά του γκολ στον τελικό του Champions League.
Να σημειώσουμε:
ΡΩΣΣΟΣ στην υπηκοότητα παρά τους αμέτρητους αποκλεισμούς Ρώσσων αθλητών, μουσικών κλπ από την Ευρώπη και την Δύση, βγαίνει στην πλέον προβεβλημένη αθλητική διοργάνωση.
Τοξικά αρρενωπός λευκός, καυκάσιος ευρωασιάτης.
ΑΡΝΕΙΤΑΙ να δώσει το χέρι του στην Kate Scott η οποία ΟΧΙ μόνο δεν ενοχλείται γι' αυτό, αλλά του ζητά και συγγνώμη για την απρέπειά της να του προτείνει το χέρι της!

Κι όλα αυτά μπροστά στα μάτια 60-70 εκατομμυρίων θεατών, σε μια διοργάνωση που προωθεί την ισότητα μεταξύ των φύλων ακόμα κι αν υποστηρίζει πως αυτά είναι 50-60 σε αριθμό και βάλε. Και οι φεμινίστριες μόκο. Και οι αλληλέγγυοι τουμπεκί. Και οι άθεοι (κρυφοί αντιχριστιανοί) απόντες.

Βεβαίως και έχει να κάνει με τον σεβασμό των θρησκευτικών του δοξασιών! Δεν επιτρέπεται να ακουμπήσει γυναίκα με την οποία δεν συνδέεται συγγενικώς. Διότι η γυναίκα στην θρησκεία του δεν ειναι το ίδιο με τους άνδρες. Σεβασμός και συγνώμη λοιπόν από την Scott.

Προς Θεού, μην θεωρήσετε όμως πως αυτός ο σεβασμός επεκτείνεται και στις δοξασίες των Χριστιανών. Αυτοί που έχουν αποφασίσει να αλλάξουν την ταυτότητα της Ευρώπης τα έχουν ξεκαθαρίσει αυτά από καιρό. Είναι ξεκάθαρο ποιοι χαίρουν σεβασμού και προτεραιότητας. Δείτε και το πάνελ πως διαμορφώνεται φυλετικά.
Η αγαπημένη μας Δύση.Το λατρεμένο μας θηριοτροφείο.

Ευστάθιος Δαφνομήλης

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΙΟΣ (+2 Ιουνίου)

Το μαρτύριο του Αγίου Ιωάννη ,ενός  μεγάλου αγίου από την Τραπεζούντα    [Τοιχογραφία Μονή Βορονέτς-ΜΟλδαβίας.1488]

Ο Άγιος νεομάρτυρας Ιωάννης το λείψανο του οποίου βρίσκεται στην Σουτσεάβα της Ρουμανίας.

Εκποιήσαμε ιερά καί όσια 15 αιώνων για συμφωνία ηλεκτρικού ρεύματος

Οι καμπάνες του Σινά ηχούν πένθιμα για την «έρημο» της Ελλάδας

Ελευθέριος Ανδρώνης

sportime.gr

Από πνευματική σκοπιά, η δικαστική αιχμαλωσία της Μονής Σινά από τους Αιγύπτιους δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Είναι το έσχατο κατάντημά μας, μετά από μια σειρά αρνήσεων να σταθούμε στο ελληνορθόδοξο ανάστημά μας.

Αρνηθήκαμε να ομολογήσουμε τη χριστιανοσύνη της Βορείου Ηπείρου και της Μαριούπολης, σε όλες τις δοκιμασίες τους. Αρνηθήκαμε να υψώσουμε φωνή για τους εγκληματικούς διωγμούς στην Αγία Λαύρα του Κιέβου. Αρνηθήκαμε να αποτρέψουμε το μαγάρισμα της Αγιάς Σοφιάς και της Μονής της Χώρας από τους Τούρκους. Αρνηθήκαμε να πατήσουμε πόδι για τις σφαγές χριστιανών ρωμιών στη Συρία. Κάναμε εθνικούς μας «χωροφύλακες» τους υπονομευτές του Αγίου Φωτός που βιοπορίζονται με το να υποσκάπτουν τα θεμέλια του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Φωνάξαμε και περήφανα στην υφήλιο ότι είμαστε η πρώτη ορθόδοξη χώρα που νομιμοποιεί τον γάμο των ομοφυλοφίλων. Βάλαμε και ξόανα «καλλιτεχνικής» βλασφημίας στην Πινακοθήκη μας, και τα περιφρουρούμε σαν εθνικό θησαυρό.

Τώρα στην αγιοστόλιστη έρημο του Σινά λαλεί ο πετεινός της πολλαπλής προδοσίας. Κι εμείς ευχόμαστε να μην κλάψουμε πικρά. Όχι, δεν ήρθε από το πουθενά αυτή η δοκιμασία. Η Ελλάδα ως καρδιά της ελληνορθοδοξίας υποφέρει από καρδιακή ανεπάρκεια και φλερτάρει συνεχώς με το πνευματικό έμφραγμα. Ως συνέπεια, νεκρώνονται από αίμα και οξυγόνο όλα τα μέλη μας, τα παγκόσμια θησαυρίσματά μας. Οι νεκροί δεν έχουν συμμάχους. Κανένας δεν θα υπολογίσει για πολύ μια γέρικη καρδιά γεμάτη προδοσία, που συνεχώς προδίδει τον ίδιο της τον εαυτό. Θα ερχόμαστε πάντα τελευταίοι, πάντα ασθμαίνοντες και καταϊδρωμένοι.
Οι πατέρες του Σινά ξέρουν καλύτερα απ’ τον καθένα

Η ψυχή και το πνεύμα πώς μπορούν να διατηρηθούν σε νεότητα;

«Γηράσαντα, Κύριε, κόσμον πολλοῖς ἁμαρτήμασι, καινίσας τῷ πάθει Σου καί τῇ ἐγέρσει Σου, ἀνελήλυθας ὀχούμενος νεφέλῃ, πρός τά ἐπουράνια˙ δόξα τῇ δόξῃ Σου» (ωδή α΄εορτής Αναλήψεως).

(Αφού ανακαίνισες με το Πάθος Σου και την Ανάστασή Σου, Κύριε, τον κόσμο που είχε γεράσει από τις πολλές αμαρτίες, ανήλθες προς τα επουράνια εποχούμενος πάνω σε νεφέλη. Δόξα στη δόξα Σου).

  Ο άγιος Ιωσήφ ο Θεσσαλονίκης, ο υμνογράφος του δεύτερου κανόνα της μεγάλης Δεσποτικής εορτής της Αναλήψεως του Κυρίου, νιώθει την ανάγκη να δοξολογήσει τη δόξα του Κυρίου – και πώς αλλιώς; Κάθε τι που είναι του Θεού, ιδίως το δοξαστικό απολυτρωτικό έργο Του, είναι αντικείμενο έρωτα και αγάπης προς Εκείνον: το να δοξολογείς τη δόξα του Θεού σημαίνει να είσαι σε εκστατική πορεία θείου έρωτα, δίνοντας την καρδιά σου σ’ Εκείνον που σε αγάπησε «μέχρι τέλους».

 Και η πρόκληση έρχεται από τον αναλαμβανόμενο Κύριο επί «νεφέλης», ο Οποίος πηγαίνει «ὅπου ἦν τό πρότερον», εκεί από όπου ποτέ δεν έφυγε ως Θεός, στα δεξιά του Πατέρα δηλαδή, μαζί όμως πια με την ανθρώπινη φύση Του. Αυτό είναι το μέγιστο μυστήριο για το οποίο μένουν έκπληκτοι και όλοι οι άγγελοι και οι λοιπές επουράνιες δυνάμεις: ο ερχομός του Κυρίου στον κόσμο δεν ήταν μία απλή παρένθεση στη ζωή Του, όπως τα ευρήματα φαντασίας των αρχαίων ποιητών που έβαζαν τους «θεούς» να εισέρχονται στην ανθρώπινη ζωή και να επανέρχονται μετέπειτα στην «κανονικότητά» τους. Η «κανονικότητα» του Κυρίου Ιησού Χριστού είναι μετά την ενσάρκωσή Του να κρατάει διαπαντός και την ανθρώπινη φύση Του, ενωμένη με τη θεότητά Του στη μία Του θεϊκή προσωπικότητα και υπόσταση.

Εσύ είσαι πλασμένο από τον Ύψιστο για να πετάς ελεύθερα στους αιθέρες.

«Είσαι στεναχωρημένο; Ξέρω, το κλουβί ε; Τι περιμένεις παιδί μου ανθρώπινη εφεύρεση. Οι άνθρωποι ανακάλυψαν τη σκλαβιά....τη φυλακή… 

Άντε… Φεύγα!

 Φεύγα… 

Τι δουλειά έχεις με ‘μάς τους παλιανθρώπους; Εσύ είσαι πλασμένο από τον Ύψιστο για να πετάς ελεύθερα στους αιθέρες. 

Άντε, φεύγα!

Βασίλης Λογοθετίδης,'' Οι Γερμανοί ξανάρχονται '' (1948)

πηγή

«Κρειττότερον ἰδεῖν ἐν μέσῃ Πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων, ἢ καλύπτραν Λατινικήν».

Στην τελευταία πνοή μιας Αυτοκρατορίας, λίγο πριν τα τείχη της Πόλης σωριαστούν μαζί με τις ελπίδες του γένους, ένας λόγος διαπερνά τους αιώνες σαν προσευχή που δεν ειπώθηκε ποτέ μεγαλόφωνα κι όμως ακούστηκε παντού. «Κρειττότερον ἰδεῖν ἐν μέσῃ Πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων, ἢ καλύπτραν Λατινικήν».

Ο Λουκάς Νοταρᾶς, ο τελευταίος Μεγάλος Δούκας της Βασιλεύουσας, δεν μας άφησε απλώς ένα απόφθεγμα: Μας κληροδότησε το υπαρξιακό δίλημμα ενός έθνους: όταν όλα τελειώνουν, τι απομένει άξιο να σωθεί;
Το ρηθέν του Νοταρᾶ δεν είναι ούτε ξέσπασμα φανατισμού, ούτε μια λανθασμένη πολιτική εκτίμηση, είναι, πάνω απ’ όλα, μια θεολογική απόφανση· μια πνευματική κραυγή ανθρώπου που γνώρισε πως η ήττα του σώματος είναι λιγότερο φρικτή από την προδοσία της πίστης.
Εκεί όπου η σπάθη απειλεί τη ζωή, υπάρχει μαρτύριο, εκεί όμως όπου η πίεση ζητά την άρνηση του Δόγματος, γεννιέται η εσωτερική αποστασία και αυτή σκοτώνει όχι το σώμα αλλά την ψυχή.
Η επιλογή ανάμεσα στον Οθωμανό κατακτητή και τον Λατίνο ηγεμόνα δεν ήταν επιλογή πολιτικής, ήταν επιλογή πνευματικής ταυτότητας.
Οι Οθωμανοί δεν ζήτησαν ποτέ να αλλάξουμε το Πιστεύω μας: Ζήτησαν φόρο, υποτέλεια, ταπείνωση μας κράτησαν ζωντανούς μέσα στην εξάρτηση.
Οι Δυτικοί, όμως, ζητούσαν την Ένωση με όρους υποταγής στο παπικό πρωτείο, ζητούσαν να σωθούμε θεσμικά με τίμημα τη διάλυση της ορθόδοξης ταυτότητας.
Είναι εύκολο να κρίνουμε με γνώμονα τη λογική. Μα η Ιστορία δεν είναι μια άσκηση λογικής· είναι δράμα μνήμης.

Οἱ κολαοῦζοι τῆς ἐξουσίας

Οἱ κολαοῦζοι τῆς ἐξουσίας
πίνουν πάντα τά βρώμικα
ἀπόνερα τῶν μεγάλων.
...........................................
Κολλημένοι σέ ματαιόδοξα
ἀνδρείκελα,
χάνουν καί τή λιγοστή ἀξιοπρέπεια
πού ἔχουν.
...................................................
Ζοῦν στή σκιά
ἐπιτήδειων τζιτζιφιόγκων
καί γλείφουν,
ὡσάν ἐλεεινοί αὐλοκόλακες
τό σάπιο σύστημα.
.....................................
Μά σάν συνέλθουν ἀπό τήν
αὐταπάτη,
κλαῖνε γοερά καί πληρώνουν
τά λάθη τους.
....................................
Κάποτε ὄμως περνάει
ἡ γιορτή καί τό φαγοπότι
καί ἔρχεται ἀναπόφευκτα
ἡ θεία Δίκη....

π. Στ. Τρικ.

Ανάληψη σημαίνει Ελευθερία...

Γύρω μας επικρατεί μια ψεύτικη χαρά. Ο θάνατος είναι η μοίρα μας και κανένας δεν αντιδρά, δεν ψάχνει το παρελθόν, το παρόν της αγιότητας.

Το σώμα δεν περιορίζει την ελευθερία της ψυχής, όπως λένε οι Δυτικοί. Την εξασφαλίζει ως ολοκλήρωση. Είναι ολοκλήρωση της ελευθερίας.
Η Δύση νομίζει ότι η εξαφάνιση του σώματος δηλώνει θάνατο. Όχι ελευθερία. Αλλά είναι ήττα αυτό. Είναι απόδειξη ότι δεν νικάει το θάνατο.
Μας βάζει σε πολλούς προβληματισμούς, αλλά η ουσία είναι μια: δε γίνομαι αθάνατος, δε νικάω το θάνατο που με εξαφανίζει χωρίς ελπίδα.

Απαντήσεις ψυχολογικού τύπου δίνει η Δύση. Υποκειμενικό θέμα το χαρακτηρίζει. Προσαρμογή προτείνει στα παιδιά που δίνουν Έκθεση σήμερα.
Κανένας και ποτέ δε μιλάει για θάνατο. Έτσι νομίζουμε ότι θα νιώσουμε αθάνατοι, ευτυχισμένοι, ήρεμοι: με την αδιαφορία.
Ο Χριστός όμως ήρθε στη γη για να κάνει την ύλη του σώματος αιώνια. Γι' αυτό αναστήθηκε. Η Δύση όμως απομακρύνθηκε από την αλήθεια αυτή.

Δε μπορεί να αναστήσει το σώμα, γι' αυτό μιλάει μόνο για τη ζωή αυτή ως μόνη ζωή. Ταυτίζει την Ανάσταση με έναν μύθο, μια ψυχολογική νίκη.
Ο Χριστός όμως ήρθε για να αναστηθεί. Ήρθε για να δώσει Ανάσταση. Είναι απόλυτα σαφής. Γι' αυτό αναστήθηκε σωματικά.
Η Δύση όμως δεν κατανοεί την αποκάλυψη του Θεού. Επικαλείται μόνο την ανθρώπινη λογική, την Επιστήμη, τη μόνη πραγματικότητα.