Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2025
"Η σωστή ψαλμωδία είναι το ξεχείλισμα της εσωτερικής πνευματικής καταστάσεως
Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2025
«Τάς τών Δυτικών διδασκάλων φωνάς ούτε αναγνωρίζω ούτε παραδέχομαι, τεκμαιρόμενος* ότι διεφθαρμέναι εισίν.»
~Κι αυτό διότι, καί αυτός, τοποθετήθηκε πολεμικός, προς ότι απατηλό μάς έρχεται από την Δύση γιά να μάς "σώσει",με περισσή μάλιστα και υποκριτική "ανιδιοτέλεια".
~Και όπως οι Τρεις, με την δράση τους και με την χάρη τους, προστάτευσαν τούς Έλληνες τής Επτανήσου από το να απαρνηθούν τον εαυτό τους,
και να γίνουν "των Ευρωπαΐων περίγελα" όπως το λέει ο Παλαμάς, στο ποίημα του "Γύριζε", έτσι,~άνοιξε και ο Μάρκος, ο Επίσκοπος Εφέσσου,
το στόμα του και μονομάχησε όντως, αυτός μόνος, εναντίον τής Δυτικής ανταρσίας,
τής "πολιτισμένης" και "ευγενίζουσας",τής που σε πνίγει με την "φροντίδα"και τον "ουμανισμό" της, αυτής που με αλαζονεία και εωσφορική έπαρση δηλώνει, "πρώτη" και "αλάθητη",-(βλέπε, Πάπα τής Ρώμης, που ανεδαφικά και ψυχοπαθολογικά δηλώνει, αιώνες τώρα, "πρώτος" και "αλάθητος")-που κρύβει η Δύση, τις άνομες κ αρπακτικές προθέσεις της, πίσω από μικρές στρογγυλεμένες, επινοημένες λέξεις,από τότε έως σήμερα...
"Ο Μάρκος υπέγραψε ;"και παίρνοντας αρνητική απάντηση, είπε :
"Ουδέν εποιήσαμεν !"
... ξέροντας πως,γνωρίζοντας το εκτόπισμα τού Μάρκου,το ίδιο θα ρώταγαν κι οι Έλληνες...καί όταν μάθαιναν το, όχι, που είχε αντιτάξει,θα ακύρωναν την “ένωση" στην πράξη.
~Επειδή η ανάρτηση μου, είναι έτσι κι αλλοιώς εξειδικευμένη, να πω και κάτι ακόμα, γι'αυτούς που γνωρίζουν :
Λέει ο Σοφρώνιος τού Έσσεξ , Ορθόδοξος Άγιος τής εποχής μας, πως όσοι συζητούν γιά "ένωση"...(με συμπαρομαρτούν, όλο το σαθρά αγαπολογικό, αδελφολογικό, ειρηνολογικό υλικό)...αφ'ενός δεν γνωρίζουν το δυσθεώρατο πνευματικό, γιά την Ανθρωπότητα, ύψος τής Ορθοδοξίας, αλλά αφ'ετέρου, ούτε και το απύθμενο βάθος πνευματικής παρακμής και διαστροφής τής Χριστιανικής διδασκαλίας εκ μέρους των Δυτικών**Των "κουλουκιών" (των κουλών δηλαδή,των πνευματικά ανάπηρων) όπως τους χαρακτηρίζει ο Άγιος Επίσκοπος Κεφαλληνίας Πατέρας μας Γεράσιμος Φωκάς, γιά όσους το θυμόμαστε.
~Επιτέλους φθάνει, με την πνευματική μειονεξία, που επιβάλλει ήττα και ατροφικότητα σε όλα τα επίπεδα.Οφείλουμε να συγκρουσθεί το ισχυρό αληθές με το ασθενικό πνευματικά, ψευδές.Μόνον έτσι θα βγούμε πέρα.
• Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός,μάς το διασαλπίζει περίτρανα.
Καμμία "ενότητα" και καμμία "σωτηρία"δεν εξασφαλίζονται με σαθρή συγκολλητική ουσία, το ψεύδος καί την πλάνη.
...καί τό «ἑσπέρας Προκείμενον», ἀναγνῶναι ἀνέδραμες εἰς οὐράνια δώματα!
ΔΙΔΑΣΚΑΛΕ, ΠΟΥ ΜΕΝΕΙΣ;
«Στραφεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ θεασάμενος αὐτοὺς ἀκολουθοῦντας λέγει αὐτοῖς· τί ζητεῖτε; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· ραββί· ὃ λέγεται ἑρμηνευόμενον διδάσκαλε· ποῦ μένεις; λέγει αὐτοῖς· ἔρχεσθε καὶ ἴδετε. ἦλθον οὖν καὶ εἶδον ποῦ μένει, καὶ παρ' αὐτῷ ἔμειναν τὴν ἡμέραν ἐκείνην· ὥρα ἦν ὡς δεκάτη. ἦν ᾿Ανδρέας ὁ ἀδελφὸς Σίμωνος Πέτρου εἷς ἐκ τῶν δύο τῶν ἀκουσάντων παρὰ ᾿Ιωάννου καὶ ἀκολουθησάντων αὐτῷ» (Ιωάν. 1, 38-41)
«Στράφηκε τότε ὁ Ἰησοῦς καί, ὅταν τούς εἶδε νά τόν ἀκολουθοῦν, τούς λέει: «Τί ζητᾶτε;» Ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν: «Ραββί – πού ὅταν ἑρμηνεύεται λέγεται Δάσκαλε – ποῦ μένεις;» Τούς λέει: «Ἐλᾶτε καί θά δεῖτε». Ἦρθαν, λοιπόν, καί εἶδαν ποῦ μένει, καί ἔμειναν κοντά του ἐκείνη τήν ἡμέρα. Ἡ ὥρα ἦταν περίπου τέσσερις τό ἀπόγευμα. Ἦταν ὁ Ἀνδρέας, ὁ ἀδελφός τοῦ Σίμωνα Πέτρου, ἕνας ἀπό τούς δύο πού ἄκουσαν ἀπό τὀν Ἰωάννη καί τόν ἀκολούθησαν».
«Πού μένεις;», θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε τον Χριστό κι εμείς σήμερα. Η δική Του απάντηση προς εμάς θα ήταν και πάλι «Ελάτε και θα δείτε».
ΕΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ(Μνήμη Αγ.Αποστόλου Ανδρέα)
Ο Χριστός δεν προσπάθησε να προσελκύσει με λόγια τον Ανδρέα και τους άλλους αποστόλους. Τους είπε απλά: «Έρχεσθε και ίδετε». Τους κάλεσε να μείνουν κοντά του. Να τον γνωρίσουν στην πράξη. Προσφέρθηκε να τους δείξει τον τρόπο ζωής του. Να τους κάνει γνωστό τον εαυτό του.Επέτρεψε να συγχρωτισθούν μαζί του για μια μέρα. Η συντροφιά με τον Χριστό, έστω και για μία μέρα, ήταν αρκετή για να σαγηνεύσει και να ενθουσιάσει τον Ανδρέα, να του δώσει την απόλυτη βεβαιότητα ότι βρισκόταν μπροστά στον Μεσσία. Η συναναστροφή με τον Χριστό ήταν το καλύτερο κήρυγμα, ανώτερο μακράν από οποιονδήποτε άλλο πειστικό λόγο γι’ αυτόν.
Γι’ αυτό και ήρθε αυτοπροσώπως στη γη ο Χριστός.Για να μας εμφανίσει τον εαυτό του(Ιω. 14, 21).Να γνωρίσουμε τη δική του ζωή. Για να κάνουμε κι εμείς ό,τι έκανε και έζησε Εκείνος ως άνθρωπος. Και να μπορούμε ακολούθως να λέμε κι εμείς με τη σειρά μας στον καθένα:«Έρχου και ίδε». Έλα να δεις πώς είναι η ζωή με τον Χριστό. Μα εμείς συνήθως είμαστε μόνο λόγια. Λόγια κενά. Κάλπικες λίρες. Χωρίς αντίκρυσμα στην πράξη. Η ζωή μας είναι ασύμφωνη με τα λόγια μας. Γι’ αυτό και αυτά πέφτουν στο κενό. Δεν λένε τίποτε σε κανέναν.
Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2025
Ίσως η καλύτερη σειρά για το 1821.Με την λαίλαπα της ''Αλλαγής''χάθηκε για πάντα!!
ΙΣΩΣ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ ΓΙΑ ΤΟ 21
Το πατρικό σπίτι του Αγίου Φιλουμένου
Είναι ένα ταπεινό, παραδοσιακό κυπριακό σπίτι, χτισμένο με πέτρα και απλές γραμμές, όπως τα παλιά σπίτια των κυπριακών χωριών.
Τον Σοφιανό δεν τον χωρούσε ο χρόνος, δεν τον χωρούσε ούτε ο θρόνος!
Στέκει ακίνητος κι όμως ζωντανός, όπως το φως που πάλλεται χωρίς να κινείται. Το βλέμμα του δεν κοιτά, ευλογεί. Το χέρι του δεν αγγίζει, μα διαπερνά. Από τη σιωπή του αναδίνεται ειρήνη, από την ακινησία του ρέει ζωή. Και κάθε αυγή που γεννιέται, κάθε νύχτα που βαθαίνει, μοιάζει σαν να κατεβαίνει πάλι απ’ τα βουνά του χρόνου, όχι για να φανεί, αλλά για να θυμίσει. Για να θυμίσει πως ο Θεός δεν ξεχνά, κι ούτε οι ψυχές που Τον γνώρισαν.
Η Ευρώπη κινδυνεύει από την "ισλαμοφοβική ακροδεξιά" ή...;
Γερμανία: Αυξημένα μέτρα ασφαλείας υπό τον φόβο επιθέσεων στις Χριστουγεννιάτικες αγορές
Οι Άγ.Ραφαήλ και Νικόλαος και το πάθημα του Ιερομόναχου Φωτίου Λαυριώτου
«Η φιλοτεχνηθείσα από τον αείμνηστον αγιογράφο Φώτη Κόντογλου εικόνα των αγίων Ραφαήλ και Νικολάου δεν ήταν η πρώτη, καθώς ενόμιζε τότε ο μητροπολίτης Μυτιλήνης Ιάκωβος. Είχε προηγηθεί μία άλλη με τους δύο αγίους, την οποία είχε αγιογραφήσει ο ερασιτέχνης αγιογράφος ιερέας της Μαρίας Βασίλειος Μπάμιας. Είχε προβεί στην ενέργεια αυτή, γιατί είχε ονειρευτεί τον άγιο Ραφαήλ, ο όποιος, αφού σταύρωσε την κόρη του, που ήταν σοβαρά άρρωστη από παράτυφο, του είπε:
Από την άλλη μέρα η κόρη του ήταν απύρετη, κι ο παπα-Βασίλης άρχισε την αγιογράφηση, με νηστεία και προσευχή. Η εικόνα τέλειωσε τις μέρες πού βρήκαμε το μνημείο του διακόνου αγίου Νικολάου. Ο πατήρ Βασίλειος, φοβούμενος τον μητροπολίτη, γιατί δεν είχε το δικαίωμα να κάνει την εικόνα νέων αγίων χωρίς την άδεια του, την έφερε κρυφά στο σπίτι μας (Θερμή) με την παράκληση να τη φυλάξουμε, ώσπου ν' αναγνωρισθούν οι άγιοι.
Αυτή τη μέρα ήρθε στις Καρυές ο ιερομόναχος Φώτιος Λαυριώτης, σταλμένος από τον μητροπολίτη Ιάκωβο, να ιδεί το ιερό λείψανο του διακόνου αγίου Νικολάου, όπως ήταν ακόμα μέσα στον τάφο του, και να πει τη γνώμη του. Μόλις το είδε, σταυροκοπήθηκε και είπε:
-Και τυχαίως να έβλεπα αυτόν τον νεκρό, θα έλεγα ότι ήταν καλόγηρος... γιατί μόνον τους καλογήρους θάπτουν κατ' αυτόν τον τρόπο, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος.
Έμεινε αρκετή ώρα στις Καρυές προσευχόμενος. Όταν κατέβηκε στο χωριό, η ώρα ήταν περασμένη και δεν υπήρχε πια λεωφορείο για να φύγει. Γι' αυτό προσφερθήκαμε να τον φιλοξενήσουμε στο σπίτι μας. Την ώρα που τον οδηγούσα στο δωμάτιο που θα κοιμόταν, σκέφτηκα πώς επάνω στο τραπέζι είχα τοποθετήσει πρόχειρα την εικόνα που μας είχε φέρει ο πατήρ Βασίλειος. Φοβούμενη μήπως ο πατήρ Φώτιος βλέποντάς την ενημέρωνε τον μητροπολίτη, έτρεξα γρήγορα, την άρπαξα στην αγκαλιά μου και για να μην τη βγάλω από το δωμάτιο και την έβλεπε ο ιερομόναχος, άνοιξα ένα μεγάλο ντουλάπι, που ήταν επάνω από το προσκέφαλο του κρεβατιού, και την έκρυψα μέσα. Ο πατήρ Φώτιος δεν αντιλήφθηκε τίποτα.
Αφού προσευχήθηκε στο εικονοστάσι, πλάγιασε στο κρεβάτι για να κοιμηθεί. Πλαγιάσαμε κι εγώ με τη μητέρα μου στο πλαϊνό δωμάτιο. Ο σύζυγός μου απουσίαζε στο χωριό του, την Πέτρα. Περίεργο όμως... Ακούγαμε κάθε τόσο θόρυβο στο δωμάτιο πού είχε πλαγιάσει ο ιερέας.
Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2025
Ο Καραϊσκάκης προσεύχεται στον Όσιο Σεραφείμ Δομβούς πριν την Μάχη της Αράχωβας
Τό μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Σεραφείμ Δομβοῦς κατά τό 1821 γίνεται ὁρμητήριο ἐπιχειρήσεων καί ἐνισχύει τόν Ἀγώνα μέ πολλούς τρόπους. Σ’ αὐτό προσέτρεξαν καί ζήτησαν τή βοήθειά του πολλοί ἀπό τούς ὁπλαρχηγούς τοῦ Ἀγώνα καί σ’ ὅλους αὐτούς τό μοναστήρι τήν παρέσχε ἀφειδώλευτα. Πέρα ἀπό τήν οἰκονομική ἀρωγή καί τήν ἐνίσχυση σέ τρόφιμα, ἡ μονή παρεῖχε στούς ἐπαναστάτες κατά τή διάρκεια τοῦ Ἀγώνα καί νοσηλευτικές ὑπηρεσίες στούς ἀγωνιστές, ὅπως ἔκανε καί καθ’ ὅλη τή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας στούς κατοίκους τῆς περιοχῆς. (Τοῦτο ἦταν μιά μακρά καί γενικότερη παράδοση γιά τά μοναστήρια τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου).
Γύρω ἀπό τό Μοναστήρι ἔγιναν πολλές μάχες Ἑλλήνων καί Τούρκων. Κατά τό 1826 ὁ ἀρχιστράτηγος τῆς Ρούμελης Γεώργιος Καραϊσκάκης, ἐκστρατεύοντας ἀπό τήν Ἐλευσίνα πρός τήν Κεντρική Ρούμελη, τοποθέτησε σ’ αὐτό φρουρά μέ ἐπικεφαλῆς τό Νικόλαο Μπαρμπιτσιώτη, γιά νά ἐμποδίσει τίς κινήσεις τοῦ Κιουταχῆ. Μέ ἐπιθέσεις του ὁ Κιουταχής στίς 15 καί 17 Νοεμβρίου ἀπέτυχε νά καταλάβει τό μοναστήρι.
Ἐκεῖνες τίς ἡμέρες – παραμονές τῆς μάχης στήν Ἀράχωβα – ἀφηγεῖται ὁ Νεόφυτος, μέγας ἐπαναστάτης καί αὐτός στό Μεγάλο Ἀγώνα, ὁ εὐσεβής Καραϊσκάκης πέρασε ἀπό τό μοναστήρι, προσκύνησε μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου καί εἶπε:
Γέροντας Ισίδωρος ο Φιλοθεΐτης ο τυφλός(+27 Νοεμβρίου 2022)
Σε ηλικία 15 ετών χειρουργήθηκε στα μάτια, οπότε έμεινε τελείως τυφλός.
Σε ηλικία 40 ετών εκάρη μοναχός από τον μακαριστό Γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθεΐτη στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, στον οποίο εξομολογήτο ως λαϊκός στην Πάτρα.
Πριν γίνει μοναχός άρχισε ξαφνικά να βλέπει, και είπε στην Παναγία: Παναγία μου πάρε μου το φως, γιατί μοναχός δεν θα γίνω, και εν ώρα κρίσεως μη μου ζητήσεις ευθύνες.
Αμέσως έχασε και πάλι το φως του. Αυτό το ήθελε, γιατί πίστευε, ότι η αναπηρία που είχε τον βοηθούσε πνευματικά.
Όταν επανδρώθηκε το έτος 1980 η Ιερά Μονή Ξηροποτάμου από τον μακαριστό Γέροντα Εφραίμ τον Ξηροποταμινό και άλλους φιλοθεΐτες μοναχούς, ο π.Ισίδωρος ήταν ένας από αυτούς που την επάνδρωσαν.
Μέχρι τη μοναχική κουρά του πουλούσε λαχεία στην Πάτρα.
Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για την αναπηρία του. Αντιθέτως ευχαριστούσε τον Θεό για αυτήν.
Έλεγε: δεν έχω τίποτα και δεν μου λείπει τίποτα. Να σημειωθεί ότι ο π.Ισίδωρος έκανε απόλυτη υπακοή στον Γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθεΐτη, ενώ τους διέκρινε αμοιβαία αγάπη
Επισκέφθηκε αρκετές φορές στην Αριζόνα τον Γέροντά του για να πάρει την ευχή του.
Είχε ιδιαίτερη αγάπη προς το Πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου την οποία αποκαλούσε «Μανούλα».
Όταν του ζητούσαν την ευχή του, απαντούσε «της Παναγίας μας» ή «του Γέροντά μου».
Ο πατήρ Γεώργιος Χριστοδούλου μας περιγράφει τη συγκλονιστική εμπειρία του από την πρώτη του συνάντηση με τον μακαριστό Γέροντα:
Θυμάμαι την πρώτη φορά που επισκέφθηκα το Άγιον Όρος σε ηλικία 18 ετών, παρέα με τις έντονες υπαρξιακές μου αναζητήσεις. Μου είπαν πως θα άξιζε να επισκεφθώ έναν τυφλό μοναχό , τον γέροντα Ισίδωρο, στην Ιερά Μονή Φιλοθέου.
Μα τι θα μπορούσε να μου πει ένας τυφλός άνθρωπος αν δεν με κοίταζε στα μάτια, στο σώμα, στις κινήσεις μου, έτσι ώστε να με χαρτογραφήσει, σκέφτηκα…
Μόλις τον συνάντησα, μου πρότεινε να πάμε μια βόλτα έξω από το μοναστήρι. Με κράτησε από το ένα χέρι και στο άλλο είχε τη μαγκουρίτσα του. Καθίσαμε στο έδαφος κάτω από έναν μεγάλο πλάτανο. Άρχισε να μου μιλάει για τον Θεό και με ρωτούσε αν συμφωνώ.
Εγώ τότε του εκμυστηρεύτηκα πως έχω πρόβλημα με την πίστη.
Τι μυστήριος παππούλης σκέφτηκα.
Πήγα στο κελί του και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να μου βάλει ένα παλιό χαλάκι στη μούρη.
ΕΓΩ!!!
Δὲν πᾶμε καλά, γιατὶ κλείνουμε γραμματικὰ λᾶθος,τὴν ἀντωνυμία ἐγώ!Ἐμεῖς τὴν κλείνουμε, ἐγώ, ἐσύ, αὐτός,ἐνῶ τὸ σωστὸ εἶναι : Αὐτός, ἐσύ, ἐγώ!
Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2025
Τό ψέμα καί ό όρκος
"ΔΡΥΟΣ ΠΕΣΟΥΣΗΣ, ΠΑΣ ΑΝΗΡ ΞΥΛΕΥΕΤΑΙ"
Μεταφορικά, όταν αποδυναμωθεί κάποιος ισχυρός, τότε όλοι σπεύδουν να επωφεληθούν από την εξασθένισή του. Όταν κάποιος σταματήσει να έχει αξία - δύναμη – εξουσία, τότε όλοι βρίσκουν ευκαιρία για εύκολη νίκη.
(Από το ανθολόγιο γνωμικών "Μενάνδρου γνώμαι μονόστιχοι", στιχ. 123.)
ΙΛΙΑΔΑ - Χ 366-371
Οι Αχαιοί σπεύδουν να τρυπήσουν με το δόρυ τους τον νεκρό πλέον Έκτορα:
"Και αφού την λόγχην τράβηξε και απόθεσε το σώμα,
τον γύμνωσε από τ’άρματα στο αίμα του βαμμένα
κι έτρεχαν όλ’ οι Αχαιοί .......
και δεν εσίμωσε κανείς χωρίς να τον κεντήσει".
"ΑΙΣΧΥΛΟΣ- "Αγαμέμνων" στίχ. 884-85…
"σύγγονον βροτοίσι τον πεσόντα λακτίσαι πλέον"...
= είναι συνυφασμένο με τους ανθρώπους να ποδοπατούν εκείνον που θα πέσει.. ( ηθικά, ή εκείνον που ατύχησε).
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ: «Κοντεύει να μας γίνει συνήθεια, όταν καταρρέουν οι ισχυροί, να λοιδορούνται ή να ελεεινολογούνται».
ΑΙΣΩΠΟΣ: (η αλεπού χλεύαζε ένα λιοντάρι που το είχαν αιχμαλωτίσει) "Πολλοί των ενδόξων, δυσπραγίαις περιπεσόντες, υπ’ ευτελών εξουθενούνται".
Ζυγοβίστι Αρκαδίας-Οι Άθάνατοι του Γέρου!
Ουδέποτε ο εχθρός είδε τα νώτα των ΑθανάτωνΣτο Ζυγοβίστι υπάρχει ένα μαρμάρινο μνημείο σε σχήμα ανοιγμένου βιβλίου που είναι αφιερωμένο στους 200 “Αθάνατους” Ζυγοβιστινούς που αποτελούσαν σωματοφυλακή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη κατά την επανάσταση του 1821. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φωτάκο “ουδέποτε ο εχθρός είδε τα νώτα των Αθανάτων”. Στα όρια του χωριού, σε χαράδρα πάνω από τον ποταμό Λούσιο, βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας Αιμυαλούς.
Ο Παυσανίας, στα «Αρκαδικά» του, το Ζυγοβίστι το τοποθετεί στο Ιερό της Καλλίστης Αρτέµιδος και στον τάφο της Καλλιστώς!
Το χωριό είχε σημαντικό ρόλο κατά την Επανάσταση του 1821, καθώς κάτοικοί του ήταν από τους πρώτους που ακολούθησαν το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ο οποίος τους χρησιμοποίησε ως σωματοφύλακές του με την ονομασία “Αθάνατο Σώμα”: προς τιμήν τους η κεντρική πλατεία του χωριού λέγεται Πλατεία Αθανάτων, στην οποία υπάρχει μαρμάρινο μνημείο, με εγγεγραμμένα τα ονόματα των 200 Αθανάτων.
Το μνημείο ζυγίζει 25 τόνους και έχει ύψος 4 μέτρα, πλάτος 3,60 μέτρα και πάχους 0,70 μέτρα , κατασκευασμένο από λευκό μάρμαρο Θάσου το φιλοτέχνησε ο γλύπτης Νικόλαος Αρμακόλλας από το νησί της Τήνου. Στο κεντρικό του άνοιγμα είναι χαραγμένα τα ονόματα 197 Ζυγοβιστινών Αγωνιστών της επίλεκτης φρουράς του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Εδώ έχουμε μια φανέρωση της κοινωνικής και ψυχικής πραγματικότητας του ανθρώπου της εποχής μας.
Κι όσοι ζούμε στις «μετανεωτερικές» πόλεις, αυτό το βιώνουμε, γι' αυτό και το αναγνωρίζουμε εύκολα. Όσο αποδυναμώνονται οι παραδοσιακοί δεσμοί, τόσο ενισχύεται η ανάγκη να δημιουργούμε νέες μορφές μικρο-κοινότητας: Ο άνθρωπος με τα ζώα του, ο άνθρωπος με τις οθόνες του, ο άνθρωπος με τις διαδικτυακές του κοινότητες. Το κηδειόσημο, καταγράφει σιωπηλά τη μετατόπιση της οικογένειας από βιολογικό σχήμα σε συναισθηματική κατασκευή. Μέσα σ' αυτή τη νέα πραγματικότητα, τα ζώα χωρούν άνετα. Γιατί προβάλλουμε πάνω τους την παιδική μας ανάγκη για αποδοχή χωρίς όρους. Ο σκύλος δεν προδίδει, δεν απορρίπτει, δεν κρίνει. Είν' εκεί. Και πολλές φορές γίνεται ο μόνος σταθερός συνοδοιπόρος.
Πρόσφατα, στην ενορία, συνάντησα μια τέτοια περίπτωση.
Η μεταφορά του σκηνωματος του Αγίου Γεωργίου του Χιοπολιτη
Μετά την συγκλονιστική αποτομή της κεφαλής του, οι φίλοι του Αγίου παρέλαβαν το σώμα του που ειχε ριφθεί σε μια ρεματιά και το μετέφεραν σε μικρό ερημονήσι στον κόλπο του Αιβαλιού, που ονομάζεται Νησοπουλα. Εκεί το ενταφίασαν πίσω από το ιερό του μικρού ναού του Αγ.Ιωαννου.
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ-21 ελληνόπουλα επέστρεψαν από τα απάνθρωπα στρατόπεδα κράτησης του Τίτο
Το Παιδομάζωμα (1948–1950) ήταν η χειρότερη εγκληματική πράξη κατά παιδιών στην ελληνική ιστορία ισάξια σε απανθρωπιά με αυτήν τον Τούρκων με το παιδομάζωμα επί Οθωμανικού καθεστώτος. Τα παιδιά αφαιρέθηκαν βίαια από τις μητέρες τους, στοιβάχτηκαν σαν τα ζώα, και υπέφεραν από πείνα, κακή υγιεινή ανύπαρκτή ιατρική περίθαλψη και άλλους βασανισμούς. Στάλθηκαν στο κομμουνιστικό καθεστώς του Τίτο για να τα μετατρέψει σε «Γενίτσαρους» εχθρούς της Ελλάδος και της ίδιας της πατρίδας τους, καθώς υποβλήθηκαν σε πλύση εγκεφάλου για να ξεχάσουν την ταυτότητά τους.
Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2025
Διαδίδεται πως ο Πάπας υπαναχωρεί στο θέμα του Φιλιόκβε.
Θυμίζω το κατά Ιωάννην: 15, 26 και 14, 26, όπου λέει ο Κύριος:
"τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται"
"ὁ δὲ παράκλητος, τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ὃ πέμψει ὁ πατὴρ ἐν τῷ ὀνόματί μου".Η εμμονή λοιπόν του Παπισμού σε αυτό το δόγμα, για τόσους αιώνες, είναι κακοπροαίρετη εξ ορισμού και δεν έχει καμία σχέση με την πίστη.
Δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά εἶναι δίψυχος.
Τούς πήρανε ἐκεῖ χαμπάρι οἱ κάτοικοι καί ἄρχισαν να μαζεύονται καί να γελοῦν μέ τό θέαμα πού ἔβλεπαν. Αὐτοί μεθυσμένοι ὅπως ἦταν, δέν ἔλυσαν τή βάρκα. Ἡ βάρκα ήταν δεμένη καί αὐτοί κωπηλατοῦσαν χωρίς να προχωράει ἡ βάρκα.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι κωπηλατούμε, ζητᾶμε, λέμε τίς ἀνάγκες μας στήν προσευχή μας, ἀλλά ἡ ἁμαρτία μᾶς κρατάει στο μουράγιο, δεν πάει στον προορισμό της. Θα πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά ἀφήσει τήν ἁμαρτία, γιά νά μπορέσει να παρουσιαστεῖ στό Θεό. Δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά εἶναι δίψυχος. Νά ἐργάζεται τήν ἁμαρτία καί νά εἶναι καί μέ τό Θεό.
Όταν νιώθουμε στον αγώνα μας άγχος...
Η Αλεξάνδρεια στα χρόνια της Αγίας Αικατερίνης
Κατά τα χρόνια του Διοκλητιανού και του Μαξεντίου (τέλη 3ου – αρχές 4ου αιώνα), η Αίγυπτος ήταν μια ιδιαίτερη επαρχία της Ρώμης, κρίσιμη για τον εφοδιασμό σε σιτηρά. Ο Διοκλητιανός (284–305 μ.Χ.) ενίσχυσε τον διοικητικό έλεγχο, καταστέλλοντας τοπικές εξεγέρσεις και επιβάλλοντας αυστηρή φορολογία.
Οι πολιτικές και κοινωνικές εντάσεις συνδυάστηκαν με θρησκευτικούς ανταγωνισμούς.
Η Γαλάτεια Σουρέλη για τον Άγιο Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο
Δὲν εἶναι οὔτε δυὸ μῆνες ποὺ γράφτηκε στὶς ἐφημερίδες ἡ εἴδηση. Ὄχι στὶς ἀθηναϊκὲς ἐφημερίδες. Ὄχι, στὶς ἄλλες, τὶς ἐπαρχιακές. «Ἀπεβίωσεν ὁ ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος».
Μιὰ μόνον ἐφημερίδα ποὺ συνδέεται τοπικὰ μὲ τὸν «συχωρεμένο» στὸ μέσα φύλλο ἀφιέρωσε δίστηλο μὲ τίτλο: «Ὁ φλογερὸς καὶ ἡρωϊκὸς ἱεραπόστολος» ὑπότιτλος: Στοὺς μαύρους ἀγγέλους.
Σκέφτομαι τούτη τὴν ὥρα ἂν ἔτσι θἄπρεπε νὰ ἀρχίσω. Ἤ νὰ ἀρχίσω σὰν τό παραμύθι «μιἀ φορἀ κι’ ἕναν καιρό…».
Εἶναι ἕνας ἁπλός, χαρούμενος ἱερέας, ποὺ ὅταν περπατάει στοὺς στενόδρομους τῆς Ἔδεσσας περνάει ἐντελῶς ἀπαρατήρητος. Τὸ μόνο ποὺ τὸν ξεχωρίζει εἶναι ἡ φήμη πὼς αὐτὸς ὁ σαραντάρης παπᾶς πάει στὸ Γυμνάσιο. «Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά». Χαμογελάει πλατειὰ ὁ ἀρχιμανδρίτης, ὅταν τὸν ρωτᾶνε πῶς τὸ ἀποφάσισε νὰ τελειώσῃ τὸ Γυμνάσιο. «Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά» ἐπαναλαμβάνει στὸν ἑαυτό του γιὰ νὰ τοῦ δώσῃ κουράγιο ὅταν γράφει τὰ ἀνώμαλα ρήματα στὸ τετράδιο τῆς Γραμματικῆς.
Μαγειρεύει μοναχός του, νοικοκυρεύεται μοναχός του, μαζεύει νειᾶτα τριγύρω του, τὸν συγκινοῦν οἱ νέοι ἄνθρωποι, μιλάει στὴν ψυχή τῶν νέων ἄνθρώπων. Μιλάει μ’ ἕναν ἀλλοιώτικο τρόπο. Ὄχι μὲ τὸ σπουδαῖο κήρυγμα. Γιατί - ἐδῶ εἶναι ἡ ἀντινομία - δὲν ἔχει τὸ χάρισμα τοῦ λόγου. Τὸ ξέρει καὶ τὄχει ἀποδεχτεῖ.
Κι’ ὅμως «μιλάει» ἀσταμάτητα. Καὶ ἄριστα. Μιλάει μὲ τὸ παράδειγμα, μιλάει μὲ τὸ ἔντυπο, μιλάει μέσω τῆς μοναδικῆς — ὅπως λένε πολλοὶ — ἐξομολογήσεως ποὺ κάνει. Εἶναι τρομερὸς «ὁμιλητής» στὶς καρδιὲς τῶν νέων καὶ τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων. Κι’ ὁ ἴδιος εἶναι τόσο ἁπλός. Ὁ λαϊκὸς παπᾶς, ὁ χωρὶς πoλλὲς θεολογικὲς συζητήσεις, ὁ χωρὶς σημαντικὸ παράστημα, χωρὶς ἔξωτερικά σπουδαία χαρίσματα, ὁ παπᾶς ποὺ θὰ μπορούσε ν’ ἀπογοητέψῃ κάθε «διανοούμενο».


.jpeg)













.jpg)
















