Μπορείτε και εσείς να οικοδομείτε ο ένας τον άλλο...

Μη λοιπόν τα επιρρίπτετε όλα στους διδασκάλους, μη όλα στους προϊσταμένους. Μπορείτε, λέγει, κι’ εσείς να οικοδομείτε ο ένας τον άλλο.
Αυτό έλεγε ο Παύλος και στους Θεσσαλονικείς γράφοντας· «να οικοδομείτε ο ένας τον άλλο, όπως και κάνετε»· και πάλι· «να προτρέπετε ο ένας τον άλλον με τα λόγια αυτά».
Αυτό και εμείς τώρα σας συμβουλεύουμε.

 Διότι περισσότερα από εμάς θα προσφέ­ρετε ο ένας στον άλλον, εάν θέλετε· διότι και περισσότερο χρόνο είσθε ο ένας με τον άλλο, και περισσότερο από εμάς γνωρίζετε ο ένας τα προβλήματα του άλλου και δεν αγνοείτε ο ένας τα ελαττώματα του άλλου, και περισσότερο θάρρος και αγάπη και οικειότητα έχετε μεταξύ σας· και αυτά δεν είναι μικρά για να σας οδηγήσουν στην αμοιβαία διδασκαλία, αλλά μεγάλα προνόμια και ευκαιρίες· και περισσότερο από εμάς μπορείτε να επιπλήξετε και να προτρέψετε.

 Και όχι μόνο αυτό, αλλά και ότι εγώ είμαι ένας, ενώ εσείς πολλοί, και θα μπορέσετε όλοι όσοι είστε, να γίνετε διδάσκαλοι.

Γι’ αυτό, σας παρακαλώ, μην παραμελείτε αυτό το χάρισμα· καθέ­νας έχει την γυναίκα του, τον φίλο του, τον υπηρέτη του, τον γείτονά του· αυτόν ας επιπλήττει, αυτόν ας νουθετεί.

Το μάθημα της "Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης" προωθεί μια ξεκάθαρη ιδεολογική και πολιτική ατζέντα.

(από Tilemachos Chormovitis)
Όσοι νομίζετε ακόμη ότι στο μάθημα της "Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης", οι μαθητές ενημερώνονται μόνο για το ανθρώπινο σώμα ή για τους πιθανούς κινδύνους που μπορούν να προκύψουν μέσω της σεξουαλικής δραστηριότητας, είστε πολύ γελασμένοι.

 Και για του λόγου το αληθές, να μερικά αποσπάσματα από το εκπαιδευτικό υλικό του μαθήματος που είναι ανεβασμένα στο σάιτ του Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. ( http://iep.edu.gr/el/ekpaideftika-programmata-yliko, σημειωτέον ότι το μάθημα απευθύνεται σε μαθητές Γυμνασίου ) :

"Γράψτε τη λέξη Φύλο στην κορυφή του πίνακα.
- Ζητήστε από τους/τις μαθητές/-τριες να απευθυνθούν στον/στην διπλανό/η τους και να συζητήσουν για το τι μπορεί να σημαίνει η λέξη. Αφήστε τους/τις μαθητές/-τριες να μοιραστούν τις απαντήσεις τους. Συνήθως οι μαθητές/-τριες θα πουν ότι το φύλο είναι το αν είσαι αγόρι ή κορίτσι.

-Πείτε στους/στις μαθητές/-τριες ότι το φύλο είναι η εσωτερική σου αίσθηση να είσαι κορίτσι, αγόρι, κανένα από τα δύο ή και τα δύο. Υπάρχουν πολλοί τρόποι που οι άνθρωποι προσδιορίζουν το φύλο τους και υπάρχουν πολλά φύλα.

Έχουμε έλλειψη από νορμάλ άθεους...

 

Πολλά έχουν γραφτεί για την ταινία "Ο άνθρωπος του Θεού". Η (εξαιρετική κατά τη γνώμη μου) ταινία που παρουσιάζει τα τελευταία 30 έτη της ζωής του αγίου Νεκταρίου, ανέδειξε άλλη μια έλλειψη που έχουμε σε αυτή τη χώρα: έλλειψη σε νορμάλ άθεους και αγνωστικιστές!

  Ένας ισορροπημένος άθεος και αγνωστικιστής ή θα έβλεπε την ταινία ή όχι. Στη λογική του "take it οr leave it". Και θα έβγαζε τα συμπεράσματά του. Δεν θα έγραφε και δεν θα έλεγε (ειδικά αν ΔΕΝ την έβλεπε) οποιαδήποτε άσχετη, ανυπόστατη και ξινισμένη ανοησία μπας και καλμάρει ελαφρώς την διαταραγμένη αντιχριστιανική του ομοιόσταση από το αίσθημα "το φυσάω και δεν κρυώνει"!
Κι όσο γράφουν και λένε, τόσο κόβει εισιτήρια η ταινία.
Το "καλό" είναι ότι αν συζητήσεις μαζί τους σε ανύποπτο χρόνο, θα σου πουν "τέτοιους παπάδες θέλουμε. Που να μη συμβιβάζονται με το θρησκευτικό κατεστημένο που τους κυνηγάει ανελέητα, να αγαπούν και να υπηρετούν όλους τους ανθρώπους, να προσφέρουν στην κοινωνία, να είναι ήρεμοι και γαλήνιοι, να μην εκδικούνται". Δηλαδή, περιγράφουν ....τον Άγιο Νεκτάριο!!!

Δεν είναι άθεοι σούπερ ουάου κι αγνωστικιστές προχώ κι έτσι. Είναι pure συμπλεγματικοί αντιχριστιανοί...

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

«Μα, ο Σούμπερτ ήταν ένας γλυκύτατος άνθρωπος…..»!

Βασίλης Στοϊλόπουλος

 Θα κατέληγε σήμερα ο Μότσαρτ στις γαλέρες επειδή συνέθεσε τον Ντον Τζιοβάννι; Για τον Ιταλό μαέστρο της «παλιάς σχολής» Riccardo Muti, θα ήταν κάτι το αναμενόμενο αφού στην εποχή μας «η απανθρωπιά έγινε πιο βαθειά και το έλλειμμα στις ανθρώπινες σχέσεις τρομακτικό».

  Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Corriere Della Sera» για τα 80χρονά του, ομολογεί ότι ανήκει «σε μια άλλη εποχή» και πως δεν θέλει ν΄ανήκει σ΄ έναν κόσμο που όλες οι αρχές του πολιτισμού και της καλλιτεχνικής ηθικής μεταστράφηκαν στο αντίθετό τους.

  Δεν κρύβει μάλιστα την κριτική του διάθεση για έννοιες όπως Diversity, Lockdown και Metoo. Κι αυτό γιατί αδυνατεί ν΄αντιληφτεί πως πηγές της μόρφωσης και της παιδείας στηλιτεύονται σήμερα από αμφιλεγόμενα κινήματα-Hashtag, όπως «#MeToo» ή «Black Lives Matter» τα οποία επιβάλλουν σιγά-σιγά την παράδοξη «κοσμοθεώρησή» τους, αναγορεύοντας, για παράδειγμα, τους Έλληνες τραγικούς σε «ρατσιστές» και «σεξιστές» ή την μουσική του Μπετόβεν, του Μπαχ και του Σούμπερτ σε «αποικιοκρατική». 

Κι αναρωτιέται πως είναι αυτό δυνατόν όταν «ο Σούμπερτ ήταν ένας γλυκύτατος άνθρωπος».

  Ο ίδιος, χωρίς να εντάσσει τον εαυτό του κάπου στο ξεπερασμένο δίπολο δεξιά-αριστερά, νοιώθει παράξενα γιατί κατηγορήθηκε σαν «δεξιός» μόνο και μόνο επειδή χρησιμοποιεί τη λέξη «patria» και δεν δίστασε να διευθύνει τον εθνικό ύμνο της Ιταλίας. Και λυπάται για την συντελούμενη «ευρωπαϊκή πτώση», που πιθανόν «να είναι και επιλογή της ίδιας της Ευρώπης την οποία και θα την υποφέρει». Ο ίδιος προτιμά πλέον την «απόλυτη σιωπή». Άλλωστε, δεν είναι ο μόνος από τους γίγαντες του παγκόσμιου πολιτιστικού στερεώματος που θα νοιώθει έτσι.

«Περιμένετε να λυπηθώ τα κτήματα και τα ρούβλια, όταν έχω δώσει πέντε παιδιά για την πατρίδα;»

Δώσανε τα πάντα κάποιοι για να έχουν να ξεπουλανε ανενόχλητοι αυτοί που δεν δίνουν δεκάρα για κανέναν!

  Η Αρχόντισσα Ελισάβετ Υψηλάντη της ξακουστής οικογένειας Φαναριωτών από την Κωνσταντινούπολη , με καταγωγή από την Τραπεζούντα, σύζυγος του Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Κωνσταντίνου Υψηλάντη, έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό και δε δίστασε να θυσιάσει τα παιδιά της για την πατρίδα. Ήταν από τις ελάχιστες γυναίκες που μυήθηκαν στην Φιλική Εταιρεία. Την αποκαλούσαν «Πρωτομάνα των Φιλικών» και από το σπίτι της ξεκίνησε η Επανάσταση στην Μολδοβλαχία.

Το 1821, στο αρχοντικό των Υψηλαντών στο Κίσνοβο της Ρωσίας, είναι μαζεμένοι οι τέσσερις αδελφοί (Αλέξανδρος, Νικόλαος, Δημήτριος και Γεώργιος) και οι δύο γραμματείς, Γ. Λασσάνης και Γ. Τυπάλδος και γράφουν την προκήρυξη της Επανάστασης.

 - Ναί, ἀδέρφια, λέει ο Αλέξανδρος , ὅλα τὰ προσφέρομε θυσία πατριωτική, καὶ τὰ δυὸ ἑκατομμύρια, ποὺ ἡ Ὀθωμανικὴ Κυβέρνηση, κατὰ τὴ συνθήκη, θὰ μᾶς πληρώση τὸν ἐρχόμενο Μάη. Δὲν μποροῦμε νὰ περιμένωμε! Ἡ ἑταιρία ἀνακαλύφτηκε! Ἂς προσφέρωμε καὶ τὰ κτήματά μας στὴ Βλαχία· ἀξίζουν ἕξι ἑκατομμύρια. Καὶ τοὺς μισθοὺς ποὺ παίρνομε ἀπὸ τὴ Ρωσία. Ἂς δώσωμε καὶ τοὺς ἴδιους τοὺς ἑαυτούς μας στὸ βωμὸ τῆς Πατρίδας. Ἔτσι θὰ ἐκτελέσωμε τὴν παραγγελία τοῦ πατέρα μας καὶ θὰ πάρωμε ἐκδίκηση γιὰ τὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέφερε ὁ πάππος μας καὶ πέθανε ἀπ’ αὐτά. Ὅλα ἂς τὰ δώσωμε στὴν πατρίδα. Ἂς κινήσωμε τὸν ἱερὸ ἀγώνα. ∆ιάβασε, Λασσάνη, τὴν προκήρυξη.

∆ιαβάστηκε ἡ προκήρυξη καὶ γίνηκε δεχτὴ μὲ μιὰ καρδιά. Προτού τεθεί η υπογραφή, ο μονοχειρας Αλέξανδρος λέει «είναι και κάτι άλλο».
Σηκώθηκε, βγῆκε ἀπὸ τὸ θάλαμο, πέρασε ἀπ’ ἄλλον καὶ μπῆκε ἴσια στῆς μητέρας του. Τὴ βρῆκε μὲ τὸ πιὸ μικρὸ ἀδέρφι, τὸ Γρηγόρη, δεκατεσσάρων χρονῶν ἀγόρι, καθισμένο στὸ πλάϊ της.
Ἀφοῦ προσκύνησε τὰ πολυσέβαστα γεράματα τῆς μάνας, τῆς τρανῆς Ἀρχόντισσας, τῆς ἔδωσε τὸ χέρι καὶ τὴν ἔσυρε σιγὰ στὸ θἀλαμο, ποὺ βρίσκονταν τ’ ἀδέρφια του.

 «Μητέρα,είπε προς την αρχόντισσα Ελισάβετ, η σωτηρία της πατρίδος πιθανόν να απαιτήσει και την θυσίαν του κτήματός μας της Κοζνίτσας, το οποίο επί σαράντα ακόμα χρόνια θα αποδίδει πενήντα τέσσαρες χιλιάδες ρούβλια τον χρόνον στο σπίτι σου. Προσφέρεις αυτό το κτήμα μητέρα εις την πατρίδα;». 

Η αρχόντισσα δάκρυσε και είπε: 

«Εγώ προσφέρω εσάς παιδιά μου και θα λυπηθώ τα δύο εκατομμύρια ρούβλια;». Μετά τα λόγια αυτά της μητέρας του ο Αλέξανδρος Υψηλάντης υπέγραψε την προκήρυξη και κήρυξε την επανάσταση. Η ηθική και υλική συμβολή στον αγώνα της Ελισάβετ ήταν τόση, που ο Αλέξανδρος συγκινημένος είπε στους άλλους φιλικούς : Γράψτε στο τέλος της διακήρυξης «φιλώ το χέρι της μητρός μου».
Όταν έδωσε και τα τελευταία της χρήματα για τον Αγώνα, η Ελισάβετ Υψηλάντη ρωτήθηκε «πώς θα ζούσε αυτή, μια πριγκίπισσα, ως φτωχή», για να δώσει την εξής απάντηση: «Περιμένετε να λυπηθώ τα κτήματα και τα ρούβλια, όταν έχω δώσει πέντε παιδιά για την πατρίδα;». Με τα τελευταία λόγια της επικυρώθηκε η προκήρυξη. Μετά υπέγραψε και ο Αλέξανδρος Υψηλαντης. Η Ελισάβετ Υψηλάντη έδωσε τελικά, δηλαδή έθαψε, έξι από τα επτά παιδιά της για την πατρίδα και κλήθηκε να συνεχίσει να ζει με έξι ανοιχτές πληγές μες στα στήθια.
Κείμενο: Αναγνωστικό της Στ Δημοτικού του 1952 και ''Μωραΐτες εν Χορώ''.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ

Είσαι ωραία, λένε οι ουράνιες δυνάμεις, σαν το φεγγάρι, κι όλα τα Χερουβείμ εκπλήσσονται και τα Σεραφείμ Σε δοξάζουν...

«Είσαι ωραία, λένε οι ουράνιες δυνάμεις, σαν το φεγγάρι, κι όλα τα Χερουβείμ εκπλήσσονται και τα Σεραφείμ Σε δοξάζουν, Εσένα που δεν ανέβηκες μονάχα ως τον ουρανό, σαν τον προφήτη Ηλία, ούτε μονάχα μέχρι τον τρίτο ουρανό, σαν τον απόστολο Παύλο, αλλά έφτασες μέχρις αυτόν τον θρόνο του Υιού Σου και στέκεις κοντά Του με πολλή κι ανείπωτη παρρησία!»

Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός

Αφού είναι τόσο Οικτίρμων απέναντί μας, γιατί εμείς θεληματικά Τον προσβάλλουμε με τις ανομίες μας;

  Λένε πολλοί ότι ο Θεός είναι Ελεήμων και Σπλαγχνικός και μας ελεεί και μας σπλαγχνίζεται. Ασφαλώς, ο Θεός είναι απέραντα Ελεήμων και Σπλαγχνικός. Αλλά, αφού είναι τόσο Οικτίρμων απέναντί μας, γιατί εμείς θεληματικά Τον προσβάλλουμε με τις ανομίες μας; Όσο πιό Καλός είναι απέναντί μας, τόσο πιό πολύ θα έπρεπε να Τον αγαπάμε, να Του είμαστε ευγνώμονες και υπάκουοι στο Άγιό Του Θέλημα. Αλλά πού είναι αυτή η αγάπη, αυτή η ευγνωμοσύνη, αυτή η υπακοή;

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

Ο ΙΑΤΡΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Andreas Moratos

 Παρουσιάσαμε αναλυτικά σε πρόσφατο σημείωμά μας (18 Ιουνίου) μια αναφορά του παλαιοδιαθηκικού βιβλίου «Σοφία Σειράχ» (κεφ. 38:1-15) στο θέμα του ιατρού, της επιστήμης (του) και της προσφοράς του(ς),(ΕΔΩ) με αφορμή το γεγονός ότι δαψιλής επίκλησή του έγινε πολλάκις τον τελευταίο καιρό στα εκκλησιαστικά-θεολογικά “φόρα” (εμείς, μάλιστα, αποκαλέσαμε τα “φόρα” αυτά «εκκλησιαστικοθεολογική “πιάτσα”», με την αίσθηση ότι μπορεί –ίσως αθέλητα, ίσως ασυνείδητα, ίσως ανεπίγνωστα– να αναπαράγεται σ’ αυτά τα “φόρα” η πολύβουη τύρβη της πλατείας –η ιταλική λέξη “πιάτσα” προέρχεται από την ελληνική λέξη “πλατεία”– αντί να παραπέμπει, ως όφειλε, στην «στενήν και τεθλιμμένην οδόν»… Αυτή την αίσθηση έχουμε, ευχόμαστε να κάνουμε λάθος...).

  Εκείνο που μας προκαλεί τεράστια αίσθηση εν προκειμένω είναι το (σκανδαλώδες, θα λέγαμε, αλλά οι λέξεις τείνουν πια να χάσουν το νόημά τους…) γεγονός ότι (όχι μόνο τώρα, με τη «Σοφία Σειράχ», αλλά από την αρχή του κο[τ]ρωνοϊού), ένα σωρό ποιμένες και θεολόγοι νιώθουν την ανάγκη να αναφερθούν εκτεταμένα και να ξιφουλκήσουν (κατά σύμπτωση, όταν [ή καλύτερα: επειδή] οι εμβολιασμοί δεν “περπατάνε” με τον ρυθμό που θα αναμενόταν…) στο τι λέει για τον ιατρό ένα παλαιοδιαθηκικό βιβλίο και να μη λένε κουβέντα (ξαναλέω, από την αρχή του κορωνοϊού) στο τι λέει («διακηρύσσει», θα ήταν πιο σωστό, αλλά μπορεί να ξενιζόταν η εν λόγω “εκκλησιαστικοθεολογική πιάτσα” με το ρήμα αυτό – πού να ’λεγα τη λέξη «κραυγάζει»…) η Καινή Διαθήκη για ΤΟΝ Ιατρό. Θα πρέπει να είναι η πρώτη φορά σε δύο χιλιετίες χριστιανισμού που “αδειάζεται” από την ίδια την Εκκλησία ο Ιατρός της χάριν του ιατρού και της επιστήμης… Είναι απίστευτο, αλλά αυτό φαίνεται να συμβαίνει…

 Η Καινή Διαθήκη ξεχειλίζει από θαυμαστές θεραπείες, μέχρι και επαναφορές στη ζωή (αναστάσεις), που επιτελεί ο Χριστός. Έτσι, ο Χριστός δεν παρουσιάζεται μόνο ως Σωτήρας (με κάθε έννοια) αλλά και ως Ιατρός. Εξάλλου, ακόμα και να θέλαμε να το ξεχάσουμε αυτό, μας το υπενθυμίζουν οι 52 Κυριακές του χρόνου, μεγάλο μέρος των οποίων έχει ως ευαγγελικό ανάγνωσμα στη Θ. Λειτουργία περιστατικό θαυματουργικής θεραπείας εκ μέρους του Χριστού – σε πολλές περιπτώσεις όταν κάθε ανθρώπινη ελπίδα έχει πια χαθεί…

Κύριε, Σε νοσταλγεί η ψυχή μου

''Να Τι είναι ο Κύριός μας. Θέλει να ζει στις ψυχές μας, αλλά μπορεί να Τον χάσει κανείς, λόγω της απειρίας. Όμως, η ψυχή θα Τον νοσταλγεί μέρα και νύχτα:

 Πού Είσαι, Κύριέ μου, κρύφτηκες από την ψυχή μου! Εσύ βλέπεις, Κύριε, Σε νοσταλγεί η ψυχή μου. Πώς να μη Σε ζητώ; Το ιλαρό και πράο βλέμμα Σου έλκυσε την ψυχή μου και η καρδιά μου και η ψυχή μου Σε αγάπησε. Έχασα τη Χάρη και την ψάχνω για 44 χρόνια και δεν την αποκτώ. Όμως, η ψυχή, ψάχνοντας μέρα και νύχτα, θέλει να την βρει''.
                                    Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (❈ 24 Σεπτεμβρίου 1938)

πηγή

Ξεριζώνοντας το πάθος σκίζει και την καρδιά!

Ευλογημένα μου παιδιά,

Λέγουν οι πατέρες ότι η καρδιά του ανθρώπου είναι μπλεγμένη με τις ρίζες των παθών, που είναι ακανθώδεις, και την έχουν «γαντζώσει» για τα καλά.

Μόλις, λοιπόν, επιχειρήση ο άνθρωπος με την φώτιση του Θεού να ξερριζώση ένα πάθος (ουσιαστικά να μεταμορφώση ένα πάθος) , να αρχίση να βγάζη τα ριζίδια, να τα πιάνη με την τσιμπίδα και να τα τραβάη, ξεριζώνοντας το πάθος σκίζει και την καρδιά! Σχιζομένη δε η καρδιά βγάζει αίμα και πονάει. Αν δεν κάνη ο άνθρωπος υπομονή στον πόνο, σταματάει εκεί και εγκαταλείπει τον αγώνα και μένει εμπαθής και αμαρτωλός. Αν όμως κάνη υπομονή στον πόνο, την βγάζει τη ρίζα του πάθους και απαλλάσσεται.

Από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΪΤΟΥ

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»

πηγή

Αδελφέ μου μην κοιτάς συνεχώς σε εκείνα που σου δείχνουν …κοίτα και μάθε από εκείνα που σου κρύβουν …

 Κρυφάκουσα σήμερα το πρωί απολείτουργα,έναν απλό και ταπεινό,από εκείνους που εμπιστεύονται την καθαρή τους συνείδηση για πληροφορία και συμμαρτυρία,του Θεού άνθρωπο διαλεχτό και διδαχτό να λέει σε κάποιον που τον ρωτούσε να μάθει και να φωτιστεί γεμάτος αγωνία …
-Αδελφέ μου μην κοιτάς συνεχώς σε εκείνα που σου δείχνουν …κοίτα και μάθε από εκείνα που σου κρύβουν …

Νώντας Σκοπετέας/19-9-2021

Έχετε τώρα αυτή τη στιγμή μπροστά σας έναν ατίμητο θησαυρό!

   Στο μνημόσυνο που τελέστηκε την επόμενη ημέρα από την Ανακομιδή των Ιερών λειψάνων, στη Μονή του Ευαγγελισμού ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης εκφώνησε επιμνημόσυνο ομιλία και απευθυνόμενος στις μοναχές με λόγια καρδιακά είπε: ''Έχετε τώρα αυτή τη στιγμή μπροστά σας έναν ατίμητο θησαυρό! Είναι ένας θησαυρός που δεν μοιάζει με τους θησαυρούς της γης. Τούτος ο θησαυρός είναι Ιερός, είναι Άγιος! Ήταν θησαυρός και τότε που ήταν κοντά σας... Οι θησαυροί αυτοί δε θα εκλείψουν ποτέ. Είναι οι Άγιοι, τα Ιερά τους λείψανα. Είναι θησαυροί που διδάσκουν. Τούτο το λείψανο θα σας θυμίζει τη φωνή του, τις συμβουλές του, τους κόπους του, τις θυσίες του, τα δάκρυά του, όλους τους αγώνες του. Μπροστά σε αυτόν τον θησαυρό αποθέτουμε όλη την ευλάβειά μας. Από τον θησαυρό αυτό σαν από πηγή θα παίρνετε τα νάματα, τις ευλογίες του''.

(♰ 19 Σεπτεμβρίου εορτή Aνακομιδής Ιερών λειψάνων Οσίου Αμφιλοχίου Μακρή)

Η περίπτωση του κορυφαίου μας γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά:Μοναδική και άκρως διδακτική

   Η περίπτωση του κορυφαίου μας γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά είναι μοναδική και άκρως διδακτική. Έχει ήδη φτιάξει το αριστούργημα του την "Κοιμωμένη" του στο Α’ Νεκροταφείο, μόλις στα 24 του, όταν εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της ψυχικής του ασθένειας πιθανώς συνδυασμός κληρονομικής
προδιάθεσης και ερωτικής απογοήτευσης (με την συγχωριανή του Μαριγώ Χριστοδούλου που οι γονείς της τον απέρριψαν).
  Η αυταρχική μάνα του θεωρεί ότι αυτή που τον τρελαίνει είναι η γλυπτική, ενώ συμβαίνει ακριβώς το ανάποδο. Μόνο η γλυπτική θα μπορούσε να τον γλιτώσει, όπως φάνηκε αργότερα. Του απαγορεύει αυστηρά να ασκεί την τέχνη του. Τον πάνε στο εξωτερικό, αλλά δε βλέπει βελτίωση. Δέκα χρόνια βολοδέρνει στην Τήνο, αποπειράται να αυτοκτονήσει κι έπειτα τον κλείνουν για 16 χρόνια στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Εκεί, χωρίς φάρμακα, μέσα στη βρώμα, δεμένος με αλυσίδες, αποτρελαίνεται. Η προσωπικότητα του μεγάλου καλλιτέχνη αποδομείται εντελώς. Όταν πεθαίνει ο πατέρας του, η μάνα του τον ξαναπαίρνει στην Τήνο, ενώ είναι πια 51 ετών. Η γριά συνεχίζει να του απαγορεύει κάθε επαφή με το μάρμαρο και τη γλυπτική. Έχει πετάξει ανάκατα τα έργα του στο υπόγειο που το έχει κλειδωμένο. Μερικές φορές τον πιάνει να φτιάχνει κάποια προπλάσματα κρυφά και του τα σπάει. 

  Ο μπάρμπα-Γιάννης είναι ο τρελός του χωριού.Γίνεται νεροκουβαλητής, οι χωριανοί του δίνουν τις κατσίκες τους να τις βοσκήσει, τα παιδιά τον κοροϊδεύουν κι αυτός τριγυρίζει κουρελής, μαζεύοντας από χάμω τις γόπες για να καπνίσει. Το βράδυ γυρίζει στο σπίτι του και κάθεται αμίλητος σε μια γωνιά, για να μην τον μαλώσει η γριά μάνα του. Η Αθήνα τον έχει ξεχάσει, το έργο του έχει τελειώσει πρόωρα.

  Και γίνεται το θαύμα! το 1916, η μάνα του πεθαίνει. Και τότε ο 65χρονος Γιαννούλης κάνει το απίστευτο.Δε χύνει σταγόνα δάκρυ, δεν ακολουθεί την κηδεία της, αλλά ανοίγει το υπόγειο και αρχίζει αμέσως να δουλεύει.Οι χωριανοί το θεωρούν ως την αναμενόμενη αντίδραση ενός τρελού, αλλά δεν είναι έτσι. Η καταπιεσμένη τέχνη του εκρήγνυται.Μέσα σε λίγους μήνες έχει θεραπευτεί εντελώς.Η σμίλη του αρχίζει να βγάζει και πάλι αριστουργήματα και μάλιστα με μια εντελώς νέα τεχνοτροπία.Από τα 65 του χρόνια ως τα 84 - που πέθανε σαν χθες το 1938- έφτιαξε μια ολόκληρη σειρά από αριστουργήματα. Η Αναπαυμένη, η Μήδεια, ο Οιδίπους κλπ. Πεθαίνοντας, συγκέντρωσε την αγάπη και τον σεβασμό ολόκληρης της Ελλάδας.

Η τελευταία φωτο, στο σπίτι-εργαστήρι του, στην οδό Δαφνομήλη 35, στο κέντρο της Αθήνας .

πηγή

«Στις έσχατες όμως ημέρες, όσοι θα δουλέψουν αληθινά στο Χριστό, θα κρύψουν έξυπνα τους εαυτούς τους από τους ανθρώπους»

Άγιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής

 «Μέχρι συντελείας του αιώνος, παιδί μου, δεν θα εκλείψουν οι προφήτες Κυρίου του Θεού, καθώς ποτέ δεν θα λείψουν και οι εργάτες του σατανά.
Στις έσχατες όμως ημέρες, όσοι θα δουλέψουν αληθινά στο Χριστό, θα κρύψουν έξυπνα τους εαυτούς τους από τους ανθρώπους.
Και αν δεν κάνουν σημεία και τέρατα όπως σήμερα, θα βαδίζουν πάντα στο δύσκολο δρόμο με κάθε ταπείνωση.
Αυτοί θα βρεθούν στη Βασιλεία του Θεού μεγαλύτεροι από τους σημειοφόρους Πατέρες. Διότι στην εποχή τους δεν θα υπάρχει κανείς που να τον βλέπουν να κάνει σημεία θαυμαστά, ώστε να αναζωπυρώνεται το φρόνημά τους για να προχωρούν σε πνευματικούς αγώνες. Διότι όσοι θα κατέχουν τους ιερατικούς θρόνους σε όλον τον κόσμο, θα είναι εντελώς ακατάλληλοι, και δεν θα έχουν ιδέα από αρετή.
Αλλά και οι ηγέτες των μοναχών θα είναι όμοιοι. Θα έχουν καταβληθεί από τη γαστριμαργία και την κενοδοξία, ώστε θα αποτελούν μάλλον σκάνδαλο για τους ανθρώπους και όχι υπογραμμό. Για αυτό θα παραμεληθεί η αρετή. Θα βασιλεύει παντού η φιλαργυρία. Αλλοίμονο όμως στους μοναχούς που θα ευπορούν σε χρυσάφι. Διότι αυτοί θα είναι όνειδος στα μάτια του Κυρίου και δεν πρόκειται να δουν Θεού πρόσωπο.
Μοναχοί και λαϊκοί θα τοκίζουν τα χρήματά τους. Δεν θα προτιμούν να τους τα πολλαπλασιάζει ο Θεός με την ελεημοσύνη στους φτωχούς. Για αυτό και, αν δεν απομακρυνθούν από αυτή την πλεονεξία, θα καταποντιστούν στον τάρταρο.
Τότε, λοιπόν, καθώς είπα και προηγουμένως, από άγνοια θα πλανηθούν οι πιο πολλοί στο χάος της πλατείας και ευρύχωρης οδού της απωλείας».

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ένας Ασκητής Επίσκοπος» από ανέκδοτο χειρόγραφο του 1334, Εκδόσεις ''Αστήρ'' σελ. 177.

πηγή

Η πράσινη αγκαλιά του προστάτεψε το ματωμένο ξύλο- το ευγενικό του άρωμα το φανέρωσε

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ

"Βασιλικός ''

Σαν τον παρατηρήσεις καλά, δύο στοιχεία που σημάδεψαν την ιστορία του σου έρχονται στο μυαλό: τα φύλλα του σχηματίζουν σταυρό βυζαντινο! Η άγραφη περιπέτειά του, αυτή που ταξίδεψε από στόμα σε στόμα και από καρδιά σε καρδιά τον θέλει να καλύπτει και να αποκαλύπτει το Σταυρό του μαρτυρίου: Η πράσινη αγκαλιά του προστάτεψε το ματωμένο ξύλο- το ευγενικό του άρωμα το φανέρωσε. Στην παρουσία του ένα επίθετο γίνεται ουσιαστικό: Βασιλικός. Το όνομά του είναι ενδεικτικό της ίδιας του της φύσης, ή αυτού που η Ελληνική συνείδηση θεωρεί αληθινά αρχοντικό: την ομορφιά που αναδεικνύει η απλότητα, τη δύναμη που βγάζει η απουσία κάθε έπαρσης. Τίποτα στο βασιλικό δεν είναι υπερβολικό, τίποτα βίαιο, τίποτα αλαζονικό. Κι όμως όλα πάνω του σε κερδίζουν: το φύλλωμά του πλούσιο, μικροί σταυροί ο ένας πάνω στον άλλον, ο ένας δίπλα στον άλλον, σα μικρές προσευχές, σε προστατεύουν. Σαν νιώσει την αγάπη σου, σου λέει ευχαριστώ με το άρωμά του κι ακόμα κι αν πληγωθεί, μετατρέπει την ελάχιστη βοήθεια που θα λάβει σε δύναμη και τη δύναμη σε ζωή:

Βασιλικός κι αν μαραθεί

κι αν γείρουν τα κλωνιά του

ρίξε νερό στη ρίζα του

να 'ρθει στα πρωτινά του...

Μα το πιο σημαντικο στοιχείο της ύπαρξής του είναι η πίστη του στη ζωή μετά το θάνατο κι αυτή διδάσκει σιωπηλά μα στεντόρεια:

Ακόμα κι όταν μαραθεί, το άρωμά του συνεχίζει να είναι. Ο θάνατος αλλάζει την εμφάνισή του, αλλά όχι τις ιδιότητες ούτε τη δύναμή του...

Κομμάτι εκείνης της πίστης που προσκυνά ένα Θεό που θυσιάζεται και δε θυσιάζει, κομμάτι ενός λαού που (κάποτε) αγάπησε την απλότητα, στολίδι σε αυλές και μπαλκόνια που αγναντεύουν το πιο γαλάζιο πέλαγο της γης, ο βασιλικός γιορτάζει μαζί με το σταυρό. Γιορτάζει μοσχομυριστά και χαριτωμένα: η ομορφιά του διδάσκει πως αληθινά βασιλικό είναι μοναχά ότι έχει απλότητα, ευγενική δύναμη και τη διάθεση να προσφέρει όσα έχει και όσα είναι ακόμα κι όταν πονά..."

(Από Σοφία Ορφανίδου)

Ξέρεις τι θα πη δαιμονισμός; Να μην μπορής να συνεννοηθής με τον κόσμο...

" Σπάνια να δης σήμερα άνθρωπο ισορροπημένο. Οι περισσότεροι είναι σαν να έχουν ηλεκτρισμό. Όσοι μάλιστα δεν εξομολογούνται, δέχονται επιδράσεις δαιμονικές, έχουν έναν δαιμονικό μαγνητισμό, γιατί ό διάβολος έχει εξουσία επάνω τους.
Λίγοι άνθρωποι έχουν ένα βλέμμα γαλήνιο. Δαιμονισμός! Ξέρεις τι θα πη δαιμονισμός; Να μην μπορής να συνεννοηθής με τον κόσμο " ( Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης )
****
Πριν πολλά χρόνια ο πατήρ Συμεών Κραγιόπουλος διάβαζε κάθε Τετάρτη βράδυ εξορκισμούς, συνέχιζε με ευχέλαιο κ μετά μικρή αγρυπνία.
Σε κάποιους φάνηκε παράξενο που διάβαζε εξορκισμούς και ο πατήρ Συμεών είχε απαντήσει : Σήμερα όλοι έχουμε ανάγκη από εξορκισμούς.

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ-Όποιος φοβάται τον θάνατο βλέπει παντού εχθρούς

«Εἶπεν ὁ Κύριος · ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει…». Ο Θεός δεν εξαναγκάζει κανένα να τον πιστεύει, αλλά σέβεται απόλυτα την ελευθερία που μας έδωσε όταν μας δημιούργησε. Ο κάθε άνθρωπος γεννήθηκε σαν ξεχωριστή και μοναδική προσωπικότητα και αυτό τον κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα δημιουργήματα. Η ελευθερία είναι το ιδιαίτερο χάρισμα που δίνει ο Θεός στα λογικά πλάσματά του. Μας θέλει ελεύθερους, έστω και αν τον εγκαταλείψουμε και στραφούμε αλλού.

Χωρίς την ελευθερία παύουμε να είμαστε άνθρωποι. Αυτή όμως γίνεται ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο πρόβλημά μας, γιατί η ελευθερία του άλλου, δεσμεύει την δική μας. Έτσι προσπαθούμε συνειδητά ή ασυνείδητα ή να του την περιορίσουμε ή να του την αφαιρέσουμε εντελώς. Από αυτή μας την διάθεση ξεκινούν όλοι οι πόλεμοι και οι μάχες, τόσο μεταξύ προσώπων όσο και εθνών. Ό άβουλος άνθρωπος, είναι πάντα εύκολο υποχείριο στα χέρια κάποιων επιτηδείων.

Ο Χριστός θέλει να τον ακολουθήσουμε ελεύθερα και αυτό γίνεται όταν απαρνηθούμε τον εαυτό μας και σηκώσουμε το σταυρό μας. Όλοι αγαπάμε τον εαυτό μας και επιδιώκουμε την καλοπέρασή μας, γεγονός που μας φέρνει σε σύγκρουση με τους άλλους, επειδή νομίζουμε ότι μας απειλούν. Αισθανόμαστε ότι μειώνεται η προσωπικότητά μας, γιατί μέσα μας υποβόσκει ο φόβος του θανάτου, σε ψυχολογικό ή σε βιολογικό επίπεδο. Ο άλλος τότε γίνεται ο εχθρός μας, αφού όποιος φοβάται τον θάνατο βλέπει παντού εχθρούς.

Με χείλη στεγνά προσευχής πως να μην διψάς ψυχή μου;

 

πηγή

Ας είναι αυτοί δισεκατομμύρια.Ας μας θεωρούν μωρούς όλοι οι διανοούμενοι και οι αμαθείς...

Ο Κωστής Παλαμάς στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Διονυσίου Σολωμού στον Εθνικό Κήπο(1925)

Ο Κωστής Παλαμάς εκφωνεί ομιλία στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Διονυσίου Σολωμού στον Εθνικό Κήπο (31 Μαΐου 1925).

Ο Κωστής Παλαμάς, ήδη από τα χρόνια που ήταν αρκετά νέος και ανερχόμενος ποιητής έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο να επανέλθει στο προσκήνιο των ελληνικών γραμμάτων ο Διονύσιος Σολωμός, ο οποίος είχε εν πολλοίς παραγκωνιστεί και ξεχαστεί μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Με ομιλίες του στον φιλολογικό σύλλογο "Παρνασσός" (1893, 1897) και με τον πρόλογο του στην έκδοση των Απάντων του Σολωμού τού 1901, έδωσε την ώθηση ώστε να (ξανα)γνωρίσει η ελληνική λογοτεχνική σκηνή τον σπουδαίο επτανησιώτη ποιητή και να επανεκτιμήσει το έργο του.
Αναφέρει χαρακτηριστικά ο κριτικός και ποιητής Τέλλος Άγρας:
“Ἴσως βέβαια μερικοί διαλεχτοί νά τόν μελετοῦσαν καί νά τόν προτιμοῦσαν, καί το Σολωμό καί τόν ἐπτανησιακό λυρισμό, καί μέσα στή ρωμαντική Ἀθήνα. Ἀλλά δέν ἦσαν οὔτε ἀρκετοί, οὔτε κανείς σημαντικός γιά νά τόν ἐπιβάλη. Τό λυρισμό τόν ἑπτανησιακό ζωντανά τόν ἀναγέννησε στήν Ἀθήνα ὁ Παλαμᾶς. Αὐτός ἐπέβαλε τό Σολωμό κι’ αὐτός τόν ἀκολούθησε. Τόν ἀκολούθησε, ναί. Μά δέν τόν ἐμιμήθη. Τό λυρισμό τοῦ Παλαμᾶ ἀπό κείνον τοῦ Σολωμοῦ τούς χωρίζει χάος. Ὁ Σολωμός, εἶν’ ἡ λύτρωση. Ὁ Παλαμᾶς εἶναι τό πάθος. Ὁ ἕνας εἶν’ ἡ κάθαρση, ὁ ἄλλος ἡ περιπέτεια. Ὁ Σολωμός εὑρῆκε τόν παράδεισό του. Ὁ Παλαμᾶς παραδέρνει πάντα μέσα σέ Κόλαση δαντική. Ὁ Σολωμός εἶναι θεῖος. Ὁ Παλαμᾶς εἶναι τραγικός.”

Τέλλος Άγρας, Ο Λυρισμός του Παλαμά (απόσπασμα)

πηγή

Σβούρες! σβούρες! Σβούρες! Σαμπώς δεν είναι στη ζωή όλα συμβολικά;

 

Σβούρες! σβούρες! Σβούρες! Σαμπώς δεν είναι στη ζωή όλα συμβολικά; Η ίδια η φύση κι οι δυνάμεις της!

Πόσοι από μας της δίκης μου δεκαετίας γεννημένοι δεν έχουμε στα χρονομπάουλα μας φυλαγμένη μια τέτοια σβούρα;

Πόσο μας είχε απασχολήσει τον συντονισμό χεριών, ματιών και σκέψης η κάθε μας προσπάθεια ώσπου να γίνει δεξιότητα στα χέρια μας και να καταφέρνουμε να χειριζόμαστε επιδέξια τη σβούρα, όλο και πιο μεγάλη διάρκεια να έχει η περιστροφή της!

Τώρα μεγαλύτερη πια διαπιστώνω πως όλα στη ζωή θέλουν αυτή την ώθηση, αυτή τη δοσμένη από καρδιάς ενέργεια, ώστε εφοδιασμένα πληρέστατα να κάνουν πληρέστατη περιστροφή, πληρέστατη μακρά πορεία, πληρέστατη διάρκεια ζωής, ακόμα κι η ποσότητα νερού στο ποτήρι που τη δίψα μου θα ξεδιψάσει, ακόμα και το δοσμένο νερό στο γλαστράκι του κάκτου στο περβάζι του παραθύρου μου που μπορεί έτσι αγέρωχος και αγκαθωτός να μοιάζει να έχει χίλιες άμυνες, να είναι η φύση του με μειωμένες απαιτήσεις ως ξηρανθεκτικού σε νερό, μα ακόμα και έτσι τη σταγονούλα του νερού για ανανέωση και ανατροφοδότηση τη θέλει.

Έτσι και το ζυμωτό στη σκάφη θέλει τους ποσοτικά ανάλογους ζυμωμύκητες, άρτο μα το κάνουν, τη δοσμένη θερμοκρασία στο φούρνο να ψηθεί, έτσι και το γλαστράκι της αγάπης, άμα είναι καλοποτισμένο τακτικά, θέλει και ετούτο έστω συντηρητικά τη μια σταγόνα του τη μέρα γιατί αν μένει και ξηραίνεται η βάση του χωματός του ξηραίνεται μαζί και το φυτό.

Είχανε το σκοπό τους ως εκπαιδευτικά παιγνίδια οι σβούρες στη ζωή μας είτε για να διδαχθούμε παρατηρώντας τους νόμους της φύσης, είτε για να διδαχθούμε την πορεία της περιστροφικής μετάπτωσης, πως για όσο η σβούρα θα παίρνει ενέργεια τόσο θα κάνει τις περιστροφές της και θα αναδεικνύει χαρωπά τις ζωγραφιές σε όλο το διάκοσμό της!

Δέσποινα Αικατερίνης Ανδρέα Τενίζη

Το δεξί και χαριτόβρυτο χέρι της παιδομάρτυρος αγίας Ελπίδας

Το δεξί και χαριτόβρυτο χέρι της παιδομάρτυρος αγίας Ελπίδας .

Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους.

πηγή

''Όλη μας η ζωή ας είναι καιρός προσευχής...''

 

πηγή

Αυτό το βιβλίο να το αγοράσεις και να το μοιράσεις όπως μπορείς. Ούτε εσύ καταλαβαίνεις τι καιροί έρχονται;

 Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός

  Πάντοτε ο Γέροντας μας έλεγε πως τον εχθρό πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε οπλισμένοι με γνώση. Όταν μια κοπέλα είδε κάπου τυχαία να πουλάνε το βιβλίο με τίτλο Αντίχριστος 666, φοβήθηκε και ούτε που το άγγιξε. Όταν επισκέφτηκε τον π . Γαβριήλ, της είπε:
- Αδελφή, μήπως έχεις κάποιο βιβλίο για τον Αντίχριστο ή μήπως το έχεις δει κάπου;
-Γέροντα, είδα ένα τέτοιο στο δρόμο, αλλά φοβήθηκα και το προσπέρασα, απάντησε εκείνη.
- Τι λες, γυναίκα! Αυτό το βιβλίο να το αγοράσεις και να το μοιράσεις όπως μπορείς. Ούτε εσύ καταλαβαίνεις τι καιροί έρχονται;

(Από το βιβλίο: Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός και ομολογητής σελ, 356. Μετάφραση NANA MEPKBIΛATZE)

πηγή

Ι.ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ως Προσωπικότητα, Ηθική & Πνευματική Οντότητα

                 

Η ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821, που διοργάνωσε η Ι.Μ.Κερκύρας, Παξών, Διαποντίων μετά του Ομίλου ΟΥΝΕΣΚΟ και λοιπών κερκυραϊκών Φορέων, ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ Υ.Θ.ΠΛΑΤΥΤΕΡΑΣ, την Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2021.

ΘΕΜΑ : Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ως Προσωπικότητα, Ηθική & Πνευματική Οντότητα. Δυνατή η ομιλία του κ. Γιώργου Σκλαβούνου για τον Καποδίστρια και την προσωπικότητά του (στο 20:00). Με αναφορά σε πηγές παρουσίασε την εργατικότητά του, την αυταπάρνησή του, το πνεύμα θυσίας, την βαθιά του πίστη στον Θεό, το όραμά του για ελευθερία συνδυασμένη με παιδεία, δημοκρατία, φιλελευθερισμό. Σολωμικός και καβαφικός ο ομιλητής έκλεισε με την παράθεση του στίχου του Καβάφη: "Υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός— ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιωτέραν". Κατακλείδα της Εκδηλώσεως, η Πρώτη παρουσίαση της Ωδής στον Ιωάννη Καποδίστρια, σε μουσική Σπύρου Ρουβά, στίχους Γιώργου Σκλαβούνου, απόδοση από τον βαρύτονο Παντελή Κοντό και κουϊντέτο χάλκινων πνευστών (στο 1:20:50). Συντονίζει, ο πρωτοπρεσβύτερος Θ.Μουρτζανός, Γ.Αρχ.Επίτροπος Ι.Μ.Κερκύρας, δρ.Θεολογίας και Φιλόλογος.

''Η Παρθένος με τον Χριστό που τρέφει τους φτωχούς''. 13ος αιώνας.

Τοιχογραφία στο Ναό της Παναγίας της Λιέβισκα στο Πρίζρεν - Νότια Σερβία. 

''Η Παρθένος με τον Χριστό που τρέφει τους φτωχούς''. 13ος αιώνας.

Η απιστία είναι θρονιασμένη μέσα στην καρδιά μας και γύρω της είναι τα παιδιά της...

 

Μη μου πεις "καλό χειμώνα". Πες μου να 'χω πάντα μέσα μου το καλοκαίρι !

Τι κι αν χάλασε ο καιρός;
Μη μου πεις "καλό χειμώνα".
Πες μου να 'χω πάντα
μέσα μου το καλοκαίρι !
Πες μου καλή αντάμωση !

Μια βουτιά ακόμα,
ένα φλύαρο τριζόνι,
ένα άσπρο άλογο,
ένας μικρός σκατζόχοιρος,
μια συκιά φορτωμένη,
πικρό αντίο και γίνομαι ΧΕΛΙΔΟΝΙ !

Μη μου πεις "καλό χειμώνα".
Πες μου να 'χω πάντα
μέσα μου το καλοκαίρι !
Πες μου καλή αντάμωση !
Ότι δεν θα χαλάσεις τη φωλιά μου.
Πες μου ότι με είδες ξανά
σ' αυτή την πατρίδα,
κι εγώ χαμογελούσα !

Δωροθέας Τεμπέλη (Dora Tempeli)

Είναι ανάγκη να προσεύχομαι;

 

-Είναι ανάγκη να προσεύχομαι; Δηλαδή τι παραπάνω θα μου δώσει τάχα η προσευχή; Δεν την μπορώ καθόλου. Θεωρώ ότι δεν έχει κάτι να μου προσφέρει. Με κουράζει, με πιάνει ύπνος, χασμουριέμαι, πονοκεφαλιάζω, την βαριέμαι. Την παρατώ,...τελείωσε!

-"Μέγα όπλον η προσευχή, θησαυρός ανελλιπής, πλούτος μηδέποτε δαπανώμενος, λιμήν ακύμαντος, γαλήνης υπόθεσις και μυρίων αγαθών ρίζα και πηγή και μήτηρ. Προσευχή βασιλείας δυνατοτέρα".(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

πηγή

Ὁ φόβος γιά τήν πολύτιµη ζωούλα µας, µᾶς ἔκανε µισανθρώπους!-Ἡ Βασίλισσα τῆς Ρουµανίας Maria µᾶς δίνει µάθηµα!

 Τόν Αὔγουστο πού µᾶς πέρασε, κυκλοφορήθηκε ἕνα νέο βιβλίο, τό ὁποῖο βοηθάει πολύ στήν κατανόηση τῆς Ἱστορίας τῶν Βαλκανίων γενικώτερα καί τῆς Ρουµανίας εἰδικώτερα. Εἶναι γραµµένο ἀπό τόν Paul Kenyon, Βρετανό δηµοσιογράφο και συγγραφέα καί ἔχει τίτλο: THE CHILDREN OF THE NIGHT: The Strange & Epic Story of Modern Romania.

  Σκοπός µας δέν εἶναι νά κάνουµε παρουσίαση τοῦ βιβλίου, ἀλλά νά σταθοῦµε σέ ἕνα σηµεῖο πού ἔχει ἰδιαίτερη σηµασία γιά τή σηµερινή µας ζωή καί νοοτροπία. Συγκεκριµένα, νά σταθοῦµε στή δεύτερη βασίλισσα τῆς σύγχρονης Ρουµανικῆς Ἱστορίας, στήν βασίλισσα Marie, σύζυγο τοῦ Φερδινάνδου Α´, ἡ ὁποία εἶχε ἐπέτειο θανάτου στίς 18 Ἰουλίου καί ἡ ὁποία ἔχει καί κάποια ἐκ πλαγίου σχέση µέ τήν χώρα µας, γιατί ἡ κόρη της Ἐλισάβετ, παντρεύτηκε τόν Γεώργιο Β´ τῆς Ἑλλάδος, πού ἔγινε ἔκπτωτος στίς 25 Μαρτίου 1924.

  Ὅπως καί στήν πατρίδα µας, ἔτσι καί στή Ρουµανία, οἱ Μεγάλες Δυνάµεις δέν ἐπέτρεψαν νά ἀναλάβει τή βασιλεία κάποιος ἀπό τίς ντόπιες εὐγενεῖς οἰκογένειες, ἀλλά ἐπέλεξαν ξένους καί, κατά προτίµηση Γερµανούς. Ἐνῶ, λοιπόν, ὁ σύζυγός της ἦταν ἀνηψιός τοῦ πρώτου Γερµανοῦ βασιλιά στή Ρουµανία, ἡ Μαρί ἦταν ἐγγονή τῆς Βικτωρίας, τῆς βασίλισσας τῆς Ἀγγλίας, κόρη τοῦ γιοῦ της Ἄλφρεντ, Πρίγκηπα τοῦἘδιµβούργου καί, ἀπό τήν πλευρά τοῦ πατέρα του, Δούκα τοῦSaxe -Coburg and Gotha. Μητέρα της ἦταν ἡ Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Ἀλεξάνδροβνα τῆς Ρωσίας.

 Ἡ Μαρί παντρεύτηκε 17 χρόνων, ἕναν σύζυγο, πού ἐπελέγη γι᾽ αὐτήν χωρίς τή δική της συµµετοχή καί πού, τόν καιρό τοῦ γάµου τους, ἦταν διάδοχος µιᾶς πρωτοσχηµατιζόµενης χώρας, γιά τήν ὁποία ἡ νεαρή κοπέλλα εἶχε ἐλάχιστη ἕως καθόλου γνώση. Κι ὅµως, παρά τήν πολυκύµαντη καί δύσκολη ζωή της, ἀγάπησε τή νέα πατρίδα της καί τούς ἀνθρώπους της. Καί αὐτό πού πραγµατικά ἐντυπωσιάζει καί παραδειγµατίζει, εἶναι ἡ στάση της, κατά τή διάρκεια τῶν Δευτέρων Βαλκανικῶν Πολέµων, ὅταν τά Ρουµανικά στρατεύµατα ἀποδεκατίζονταν, ὄχι άπό τούς ἐχθρούς, ἀλλά ἀπό τήν (πραγµατική) πανδηµία τῆς χολέρας.

Βασίλισσα Μαρία-1917-Επίσκεψη σ'ενα νοσοκομείο

Τότε, ἐνῶ οἱ σύµβουλοί της τήν προέτρεπαν νά ἀποµονωθεῖ (δέν εἶχε, βλέπετε, ἐφευρεθεῖ τότε ὁ ὅρος lockdown), ἐκείνη ἔφυγε γιά τό µέτωπο, ντυµένη σάν νοσοκόµα καί ἔµεινε ἐκεῖ νά ὑπηρετεῖ, κάτω ἀπό τραγικές συνθῆκες (πολλές φορές γονάτιζε πάνω στή λάσπη καί σέ ἀνθρώπινες ἀκαθαρσίες) φροντίζοντας τούς ἄρρωστους καί τούς ἑτοιµοθάνατους µέ αὐταπάρνηση. Δέν δέχτηκε ποτέ νά φορέσει µάσκα, γιατί, ἔλεγε ὅτι δέν µποροῦσε νά στερήσει, ἀπό τούς ἀνθρώπους πού πέθαιναν, τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ νά βλέπουν, τήν ὥρα τοῦ θανάτου τους, ἕνα ἀνθρώπινο πρόσωπο!

Τό ἴδιο ἀρνιόταν νά φορέσει γάντια, γιατί οἱ στρατιῶτες τῆς κρατούσαν τά χέρια