"Το ωόν τού Πάσχα". 1874-75 του Νικηφόρου Λύτρα

"Το ωόν τού Πάσχα". 1874-75 του Νικηφόρου Λύτρα (1832- 1904). Ίδρυμα Τηνιακού πολιτισμού, Τήνος.
Η Πασχαλινή στολισμένη λαμπάδα κρέμεται στον τοίχο. Το χάλκινο κανατάκι με τα ανοιξιάτικα λουλούδια μπροστά στην εικόνα, η Πασχαλινή κουλούρα μισοπροβάλλει από το καλάθι, και το κοριτσάκι, ντυμένο με τη συνήθεια της εποχής, ακόμα και τον κεφαλόδεσμο. Δεν υπήρχαν ιδιαίτερα ρούχα παιδικά, αλλά η φορεσιά των παιδιών μιμούνταν αυτή των ενήλικων. Με προσοχή και ανυπομονησία, καθαρίζει το κόκκινο αυγό, ενώ τσόφλια έχουν πέσει στην ποδιά του και στο πάτωμα...Μια γοητευτική, γλυκιά και με ρεαλιστικές λεπτομέρειες παράσταση, κάποιας στιγμής της Πασχαλιάς...

πηγή

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Πρίν από σάς γιά σάς!

π.Κων.Στρατηγόπουλος

«Ανάστα ο Θεός»:Αναστήσου Θεέ μας,πάνω στην καλύτερη ώρα,τώρα που μας ζυγώνει το σκοτάδι!

Ελευθέριος Ανδρώνης

  «Ανάστα ο Θεός»: Αναστήσου Θεέ μας, πάνω στην καλύτερη ώρα, τώρα που μας ζυγώνει το σκοτάδι!
 «Ανάστα, ο Θεός, κρίνων την γην ότι συ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις έθνεσι»!
Αναστήσου Θεέ πάνω στην καλύτερη ώρα, όπως πριν 2.000 χρόνια, έτσι και σήμερα. Αναστήσου πάνω στην ώρα που οι διαχρονικοί εχθροί σου, φρόντισαν να σφαλίσουν τον Τάφο σου με τις βλασφημίες τους, με την απιστία τους, με την αντιχριστιανική μανία τους. Αναστήσου πάνω στην ώρα που οι φαύλοι κάνουν σχέδια για να καταλάβουν τον θρόνο σου.
  Αναστήσου πάνω στην ώρα που τα όργανα του διαβόλου λυσσάνε από χαιρεκακία γιατί νομίζουν πως θριάμβευσαν. Αναστήσου για μια ακόμη φορά, να πιάσεις στον ύπνο τους δολοπλόκους που νομίζουν πως ξεμπέρδεψαν μαζί σου. Αναστήσου πάνω στην ώρα που το θηρίο του Άδη φαίνεται να σε χώνεψε στα σπλάχνα του. Αναστήσου πάνω στην ώρα που κάποιοι πιστοί έχουν καταληφθεί από λιποψυχία, από φόβο, από απόγνωση και δειλία.
  Πάρε τα κλειδιά του Άδη στα χέρια σου, λάβε την κληρονομιά σου στα έθνη, βασίλεψε στον ουρανό, στη γη και στα καταχθόνια. Γκρέμισε το οικοδόμημα της σύγχρονης Βαβυλώνας, ρίξε από τον επίγειο θρόνο του, τον άρχοντα του κόσμου τούτου, και μοίρασε τη δικαιοσύνη σου, στους υπηρέτες του.
  Αυτοί που δεν σε αντικατέστησαν ως Θεό, με έναν άλλον «θεό» της εγωιστικής βολής τους, που είτε τον λένε επιστήμη, είτε τον λένε φιλοσοφία, είτε τον λένε πολιτική, είτε τον λένε πανσεξουαλισμό και αποκτήνωση, αυτοί, με καθαρή διάνοια, με ταπεινή καρδιά, θα αναμένουν την Ανάσταση σου, σαν λαμπάδες αναμμένες.

sportime

Η ἀνατριχιαστικά ἐπίκαιρη - Προσευχή τῶν Τριῶν Παίδων ἐν τῇ Καμίνω

  Θερμές πρωταναστάσιμες εὐχές, μέ ἕνα απόσπασμα ἀπό τήν ἐκπληκτική - καί ἀνατριχιαστικά ἐπίκαιρη - Προσευχή τῶν Τριῶν Παίδων ἐν τῇ Καμίνω. Εἶναι κυριολεκτικά λές καί γράφτηκε γιά ὅσα ζοῦμε σήμερα. Εἴθε ὁ φιλάνθρωπος Χριστός νά ἀκούσει τίς κραυγές μας μέσα σέ αὐτή τήν κατάμαυρη πνευματική, ἀλλά καί ὑλική σκλαβιά πού βουλιάζουμε ἐδῶ καί χρόνια (μέ δική μας φυσικά πρωτίστως εὐθύνη καί ὑπαιτιότητα) καί νά μᾶς λυτρώσει...
   «Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε ὁ Θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν καὶ αἰνετός καὶ δεδοξασμένον τὸ ὄνομά σου εἰς τοὺς αἰῶνας. 

Ὅτι δίκαιος εἶ ἐπὶ πᾶσιν, οἷς ἐποίησας ἡμῖν, καὶ πάντα τὰ ἔργα σου ἀληθινά καὶ εὐθεῖαι αἱ ὁδοί σου καὶ πᾶσαι αἱ κρίσεις σου ἀλήθεια…

Ὅτι ἐν ἀληθείᾳ καὶ κρίσει ἐπήγαγες ταῦτα πάντα, διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. 

Ὅτι ἡμάρτομεν καὶ ἠνομήσαμεν ἀποστῆναι ἀπὸ σοῦ καὶ ἐξημάρτομεν ἐν πᾶσι καὶ τῶν ἐντολῶν σου οὐκ ἠκούσαμεν, οὐδὲ συνετηρήσαμεν οὐδὲ ἐποιήσαμεν καθὼς ἐνετείλω ἡμῖν, ἵνα εὖ ἡμῖν γένηται.

 Καὶ πάντα, ὅσα ἐπήγαγες ἡμῖν καὶ πάντα ὅσα ἐποίησας ἡμῖν, ἐν ἀληθινῇ κρίσει ἐποίησας καὶ παρέδωκας ἡμᾶς εἰς χεῖρας ἐχθρῶν ἀνόμων, ἐχθίστων ἀποστατῶν, καὶ βασιλεῖ ἀδίκῳ καὶ πονηροτάτῳ παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν. 

Καὶ νῦν οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἀνοῖξαι τὸ στόμα· αἰσχύνη καὶ ὄνειδος ἐγενήθημεν τοῖς δούλοις σου καὶ τοῖς σεβομένοις σε. 

Σημεία μιας κοινωνίας που έχει χάσει την αίσθηση της ιερότητας.

Είμαι τυχερή γιατί έχω μνήμες από εποχές που Μ. Παρασκευή:
-Υπήρχε περισσότερος κόσμος να περιμένει να προσκυνήσει τον Επιτάφιο από κόσμο να περιμένει έξω από το σούπερ μάρκετ.

- Το βράδυ οι δρόμοι άδειοι και όλοι στην περιφορά. Τα λιγοστά αυτοκίνητα και τα λεωφορεία τραβούσαν χειρόφρενο όταν περνούσε ο Επιτάφιος και κατέβαιναν οι επιβάτες. Με σεβασμό έκαναν τον σταυρό τους. Τώρα περιφορά ανάμεσα σε κίνηση και με αυτοκίνητα να περνούν με ταχύτητα πλάι και μερικοί να κορνάρουν κιόλας. Απόψε μάλιστα ένας "έξυπνος" ερχόταν πλάι στον Επιτάφιο και χτυπούσε ρυθμικά την κόρνα (αναρωτιέμαι αν μπροστά είχαν το φέρετρο του γονιού ή του παιδιού του...έτσι θα έκανε;). Στα λεωφορεία ο κόσμος αδιάφορος, χωμένος στο κινητό.

- Μαγαζιά χωρίς μουσική και ραδιόφωνο με κλασική μουσική ή τα Εγκώμια. Πλέον κλαμπατσίμπαλα και στα δύο.

- Νηστεύοντες και μη (πάντα υπήρχαν οι δεύτεροι και δικαίωμα τους) κρατούσαν έναν σεβασμό που έδειχναν στην ιερότητα της μέρας και στον συνάνθρωπο πιστό. Τώρα "δείπνα φανερά" και γενικά να περνά ο Επιτάφιος και να συνεχίζει στην ταβέρνα να μασά ο άλλος με γυρισμένη την πλάτη σουβλάκι και γύρο με κρεμμύδι.

- Ο κόσμος είχε μια αίσθηση ότι η μέρα αυτή έχει κάτι διαφορετικό, κάτι από πένθος που αγγίζει τον καθένα για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Αυτό μεταφραζόταν σε μια συστολή. Σήμερα από βρισιές μέχρι clubbing, όλα στο πρόγραμμα.

Οι συμπεριφορές που αναφέρω είναι σημεία μιας κοινωνίας που έχει χάσει την αίσθηση της ιερότητας. Η θρησκευτικότητα δεν με αφορά, η επίγνωση της ιερότητας όμως ναι. Ακόμη και αν δεν πιστεύεις, έστω μπροστά σου είναι αναπαράσταση της τραγωδίας του Αθώου, η κηδεία Του. Αν σε μια κηδεία δεν έχεις μάθει να δείχνεις σεβασμό και δεν αντιλαμβάνεσαι την ιερότητα της στιγμής, αυτή που μπορεί να συγκλονίζει τον διπλανό σου, έχεις χάσει την ιερότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Καλή Ανάσταση!
Υ.Γ. Η ελευθερία στα πιστεύω δεν έχει καμία σχέση με τη γαϊδουριά.

Μαρία Αλβανού/Facebook

Σένα Αδάμ, σε προστάζω:σήκω από τον αιώνιο ύπνο σου

Σένα Αδάμ, σε προστάζω:σήκω από τον αιώνιο ύπνο σου. Δεν σε έπλασα, για να μένης φυλακισμένος στον Άδη. Ανάστα εκ των νεκρών.
Γιατί εγώ είμαι η ζωή των θνητών. Σήκω επάνω,πλάσμα δικό μου, σήκω επάνω συ που είσαι η μορφή μου, που σε δημιούργησα κατ' εικόνα μου. Σήκω να φύγουμε από εδώ.

 Άγιος Επιφάνιος Κύπρου

Ο πιό συγκινητικός ύμνος στην Αποκαθήλωση του Χριστού

                           

  Σὲ τὸν ἀναβαλλόμενον, τὸ φῶς ὥσπερ ἱμάτιον, καθελὼν Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ξύλου, σὺν Νικοδήμῳ, καὶ θεωρήσας νεκρὸν γυμνὸν ἄταφον, εὐσυμπάθητον θρῆνον ἀναλαβών, ὀδυρόμενος ἔλεγεν· Οἴμοι, γλυκύτατε Ἰησοῦ! ὃν πρὸ μικροῦ ὁ ἥλιος ἐν Σταυρῷ κρεμάμενον θεασάμενος, ζόφον περιεβάλλετο, καὶ ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο, καὶ διερρήγνυτο ναοῦ τὸ καταπέτασμα· ἀλλ' ἰδοὺ νῦν βλέπω σε, δι' ἐμὲ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον· πῶς σε κηδεύσω Θεέ μου; ἢ πῶς σινδόσιν εἱλήσω; ποίαις χερσὶ δὲ προσψαύσω, τὸ σὸν ἀκήρατον σῶμα; ἢ ποῖα ᾄσματα μέλψω, τῇ σῇ ἐξόδῳ Οἰκτίρμον; Μεγαλύνω τὰ Πάθη σου, ὑμνολογῶ καὶ τὴν Ταφήν σου, σὺν τῇ Ἀναστάσει, κραυγάζων· Κύριε δόξα σοι.

  Εσένα, που το φως φοράς σαν ιμάτιο, όταν κατέβασε από τον Σταυρό ο Ιωσήφ μαζί με τον Νικόδημο και (σε) αντίκρισε νεκρό, γυμνό, άταφο, άρχισε ευσυμπάθητο θρήνο και έλεγε οδυρόμενος: "Αλίμονο γλυκύτατε Ιησού, που, πριν λίγο, επειδή (σε) είδε ο ήλιος να κρέμεσαι στον Σταυρό, τυλίχθηκε με σκοτάδι και η γη από τον φόβο εσείετο και σκιζόταν το καταπέτασμα του ναού. 

Αλλά, να, τώρα σε βλέπω για μένα να έχεις υποστεί με την θέλησή σου θάνατο. Πως θα σε κηδεύσω Θεέ μου; και πως θα σε τυλίξω με σεντόνια; Με ποια χέρια θα πιάσω το πάναγνό σου σώμα; και ποια τραγούδια θα ψάλλω στην κηδεία σου Οικτίρμονα; Δοξάζω τα πάθη σου, υμνολογώ και την ταφή σου μαζί με την ανάσταση και κραυγάζω: Κύριε δόξα σοι."

Αναγνωστικό Β΄Δημοτικού, 1963. Ὁ Ἐπιτάφιος.

Σὲ λίγες ἡμέρες ἦλθεν ἡ Μεγάλη Παρασκευή. Οἱ καμπάνες ἐκτυποῦσαν πένθιμα. Ἡ Δαφνούλα καὶ ὁ Κωστάκης ἐρώτησαν τὴν μητέρα τους γιὰ τὴν ἡμέρα αὐτή.

 Ἐκείνη τοὺς εἶπε:
- Σήμερα, παιδιά μου, ἡ ἡμέρα εἶναι πολὺ λυπητερή. Σὰν σήμερα ἐσταυρώθηκεν ὁ Χριστός μας. Τὸ μεσημέρι θὰ πᾶμε στὴν ἐκκλησία νὰ προσκυνήσωμε τὸν Ἐσταυρωμένο καὶ τὸν Ἐπιτάφιο. Ἐλᾶτε τώρα μαζί μου κάτω στὸ περιβόλι.
Σὲ λίγο, καθισμένη μὲ τὰ παιδιά της ἡμητέρα στὴ ρίζα μιᾶς ἀμυγδαλιᾶς, τοὺς ἔλεγεπῶς ἐπρόδωσε τὸν Χριστὸ ὁ Ἰούδας. Ὕστερα τοὺς διηγήθηκε καὶ πῶς τὸν ἔπιασαν, τὸν ἐδίκασαν καὶ τὸν ἐσταύρωσαν.Ὅταν ἔλεγεν αὐτὰ ἡ μητέρα, τὰ μάτια της ἦσαν δακρυσμένα. Ἡ καμπάνα ἐκτυποῦσε πένθιμα. Τὰ παιδάκια ἄκουαν τὴν μητέρα καὶ ἦταν πολὺ λυπημένα.Ἕνα δάκρυ ἀπὸ τὰ μάτια τῆς μητέρας ἔπεσε στὴ ρίζα τῆς ἀμυγδαλιᾶς. Ἦταν καυτερὸ ἐκεῖνοτὸ δάκρυ. Ἡ ἀμυγδαλιὰ τὸ ἔνοιωσε. Ἐκούνησε τὰ φύλλα καὶ εἶπε:
- Ἄχ! τί κρῖμα, ποὺ εἶχα ἀνθίσει ἐνωρὶς καὶ δὲν ἔχω λουλούδια νὰ στολίσω τὸν Ἑπιτάφιο:
- Ἔχομε ἐμεῖς τριαντάφυλλα, ἐφώναξαν λυπημένες μερικὲς τριανταφυλλιές, ποὺ ἦταν ἐκεῖ.
- Κι ἐγὼ ἔχω μυρωδᾶτες πασχαλιές, εἶπε μιὰ πασχαλιὰ φορτωμένη λουλούδια.
- Κι ἐμεῖς ἔχομεν ὡραίους κρίνους καὶ πανσέδες, ἐφώναξαν ἄλλα λουλούδια. Τὰ ἔχομε γιὰ τὸν Ἐπιτάφιο.
- Πηγαίνετε, παιδιά μου, νὰ πλύνετε καθαρὰ τὰ χέρια σας στὸ νεράκι τῆς βρυσούλας καὶ μαζέψετε λουλούδια ἀπὸ τὸ περιβόλι. Μὲ προσοχὴ νὰ τὰ μαζέψετε. Θὰ τὰ πᾶμε στὸν Ἐπιτάφιο, εἶπεν ἡ μητέρα.Σὲ λίγη ὥρα ἡ Δαφνούλα καὶ ὁ Κωστάκής μαζὶ μὲ ἄλλα παιδάκια ἐστόλιζαν στὴν ἐκκλησία μὲ λουλούδια τὸν Θεῖο Νεκρό.
Ἐκεῖ κοντὰ ἐστεκόταν καὶ ἡ μητέρα καὶ παρακολουθοῦσε τὴν ὡραία αὐτὴ παιδικὴ ἐργασία.
Ὁ Χριστός, ποὺ πάντοτε ἀγαπᾷ τὰ παιδάκια,πόση εὐχαρίστησι θὰ ἐδοκίμαζε τώρα, ποὺ τὰ ἔβλεπε νὰ τοῦ προσφέρουν λουλούδια.

ΒΑΣΙΛ. Γ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

«Ίδε ο Aνθρωπος»: απέναντι στον Ιησού των Παθών

Δρ. Μαρία Αλβανού, Εγκληματολόγος

Η ευσέβεια και η συμπόνια μας- εκ του ασφαλούς- σε έναν Χριστό που είναι ισχυρός είναι υποκριτική. Ο σεβασμός και η συμπαράστασή μας σε κείνον τον άσημο, περιθωριοποιημένο, κατατρεγμένο συνάνθρωπο από τον οποίο δεν περιμένουμε τίποτα, αυτή είναι η πραγματική προσκύνηση των Παθών του Χριστού.

Η δίκη του Ιησού αποτελεί ίσως την πιο δραματική σελίδα στην ιστορία της ανθρώπινης Δικαιοσύνης. Άνθρωποι δίκασαν και καταδίκασαν τον Θεάνθρωπο. Έχουν γραφτεί επιστημονικές μελέτες για τις παραβιάσεις του μωσαϊκού νόμου σχετικά με τη σύλληψη του Ιησού και τη διαδικασία που έλαβε χώρα ενώπιον του Συμβουλίου Σανχεντρίν ως πρώτο βήμα για την πορεία προς τον Γολγοθά. Αξίζει προσοχής όμως και ο ανθρώπινος παράγοντας, ειδικότερα δε οι συμπεριφορές και οι στάση όσων ενεπλάκησαν στα γεγονότα που οδήγησαν στη Σταύρωση.

Κομβικό πρόσωπο πίσω από τη δικαστική απόφαση της σταύρωσης είναι ο Πόντιος Πιλάτος και ο διάλογος του με τον Ιησού είναι μνημειώδης. Καθίσταται ολοφάνερο ότι ο Ρωμαίος Διοικητής έχει εντυπωσιαστεί από τον άνδρα που έχει απέναντί του και δεν επιθυμεί την τιμωρία του. Όσο ο Χριστός δείχνει ήρεμα και χωρίς εντάσεις να αψηφά τη γήινη εξουσία ζωής και θανάτου που έχει πάνω Του ο Πιλάτος (μολονότι ο Ρωμαίος Διοικητής φροντίζει να Του την υπενθυμίσει), τόσο ο Δικαστής Του έχει διαρκώς στο μυαλό την εξουσία των ανωτέρων στους οποίους υπακούει. Πρόκειται για τη συνάντηση του Ελεύθερου Ανθρώπου με έναν ανθρωπάκο που παρά τα μεγαλεία της θέσης του είναι μικρός, σκλαβωμένος και εξαρτημένος από τον Καίσαρα που του εξασφαλίζει όσα απολαμβάνει σε αυτό το σύντομο βίο.

Όσο αθώος και αν φαινόταν ο άνθρωπος απέναντί του, όσο κι αν τον είχε συγκλονίσει η στιχομυθία μαζί Του, όσο κι αν υπήρχαν οι προτροπές της συζύγου του, ο Πόντιος Πιλάτος δεν θα ρίσκαρε για χάρη του Ιησού να δυσαρεστήσει στο ελάχιστο τον Καίσαρα και να διακινδυνέψει φυσικά τη θέση του (δεδομένων και των ατασθαλιών στις οποίες είχε υποπέσει γενικά στα χρόνια διοίκησης του). Δεν μπορεί να σταθεί στο πραγματικό ύψος της θέσης του, να κρίνει με βάση το δίκαιο και την αλήθεια. Διαδραματίζει τον ρόλο εκείνου που με την ένοχη ενεργητική ανοχή του αφήνει το κακό να θριαμβεύει. «Νίπτει τας χείρας του» και έτσι θεωρεί ότι δεν του καταλογίζονται ευθύνες, όταν στην πραγματικότητα είναι εκείνος που λειτουργεί ως καταλύτης για την αδικία.

Γιατί δεν κατέβηκε ο Χριστός από Τον Σταυρό;

Δημήτριος Παναγόπουλος(Ιεροκήρυκας) 

Είχα έναν άθεο θείο, που με έλεγε:
- Γιατί δεν κατέβηκε ο Χριστός από Τον Σταυρό; Άμα ήταν Θεός, θα μπορούσε να ξεφύγει. Τον πιάσανε, τον «κατεργάρη» και Τον Σταυρώσανε οι Εβραίοι! Δεν μπορούσε να ξεφύγει! Τον εαυτόν Του δεν μπορούσε να βοηθήσει...
Και τον ρώτησα:
- Τότε, πως ξέφυγε ο Χριστός, όταν κάποτε θέλησαν να Τον ρίξουν στον γκρεμό; τον ρώτησα. Ξέφυγε ανάμεσά τους. Πώς έγινε αυτό;
- Πού το αναφέρει αυτό; με ρώτησε.
Άνοιξα το Ευαγγέλιο και του έδειξα το χωρίο:
«Και αναστάντες εξέβαλον αυτόν έξω της πόλεως και ήγαγον αυτόν έως οφρύος του όρους, εφ’ ου η πόλις αυτών ωκοδόμητο, εις το κατακρημνίσαι αυτόν. Αυτός δε διελθών δια μέσου αυτών επορεύετο» (Λουκάς 4,29-30).
Είναι πολλών γνώμη αυτή, ότι ο Χριστός δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, Τον στρύμωξαν οι Εβραίοι και Τον Σταύρωσαν. Όχι, δεν είναι έτσι! Ο Χριστός από αγάπη προς τον άνθρωπο, ήρθε προς το εκούσιο πάθος και Σταυρώθηκε. Αυτό να το βάλουμε μέσα στο μυαλό μας και να Του χρωστάμε πολύ ευγνωμοσύνη και υποχρέωση.

Στη συνέχεια τον ρώτησα:
- Θείε, ο Χριστός πέθανε, ή τον πεθάνανε;
- Τον πεθάνανε!
- Καθόλου δεν τον πεθάνανε! Απέθανε! Πέθανε την ώρα που ήθελε Αυτός! Και ήρθε στο εκούσιο πάθος στο θεληματικό αγάπη προς τον άνθρωπο. Αλλά ο άνθρωπος αγνώμων, δεν θέλει να το εκτιμήσει αυτό το πράγμα.
Και του διάβασα ενθυμούμαι τότε – ήταν άρρωστος στο σανατόριο – αυτό που λέγει η Εκκλησία μας τη Μεγάλη Παρασκευή, πως πέθανε ο Χριστός.
Και του είπα εκείνη τη στιγμή του θανάτου του Χριστού:
- Γράφει η Γραφή, ότι ο Χριστός «κλίνας την κεφαλήν, παρέδωκεν το πνεύμα» (Ιωάν. 19,30).

 Εσύ πως θα πεθάνεις και εγώ αύριο θείε; Πες μου πως; Θα αφήσουμε το πνεύμα και κλίνουμε την κεφαλή, θα κατεβάσουμε τα ρολά... Και δεν πρόκειται να τα ξανά ανοίξεις... Αυτός όμως κλίνας της κεφαλήν, παρέδωκεν το πνεύμα. Πέθανε την ώρα που ήθελε...
Με κοιτούσε και συλλογίζετο...
Εν πάση περιπτώσει, έπειτα από 3 χρόνια πίστεψε αυτός και τολμώ να πω ότι σώθηκε την τελευταία στιγμή...

Θέλουμε Θαβώρ χωρίς Γολγοθά, θέλουμε Μεταμόρφωση χωρίς Σταύρωση.

Θέλουμε Θαβώρ χωρίς Γολγοθά, θέλουμε Μεταμόρφωση χωρίς Σταύρωση. ''Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι'' αλλά χωρίς ''ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι''. Εμ, δεν γίνεται!

Μοναχός Νικολάε Στάινχαρντ

πηγή

''Ο Επιτάφιος'' του ζωγράφου Θεόδωρου Ράλλη

''Ω γλυκύ μου έαρ ,γλυκύτατόν μου Τέκνον,πού έδυ σου το κάλλος ;''

‘’Ο Επιτάφιος ‘’ του ζωγράφου Θεόδωρου Ράλλη

Ελαιογραφία σε καμβά

ΟΡΑΤΕ, ΦΙΛΟΙ, ΜΗ ΘΡΟΕΙΣΘΕ... (Ερμηνεία του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτη στον κανόνα της Μεγάλης Παρασκευής)

  Ὁρᾶτε ἔφης, φίλοι μὴ θροεῖσθε· νῦν γὰρ ἤγγικεν ὥρα, ληφθῆναί με κτανθῆναι χερσὶν ἀνόμων, πάντες δὲ σκορπισθήσεσθε, ἐμὲ λιπόντες, οὓς συνάξω, κηρῦξαί με φιλάνθρωπον.

πηγή

Ξημερώνει Μεγάλη Παρασκευή...

Μόνος με τον Πατέρα Του.Μόνος στέκει και θωρεί την αχαριστία των ανθρώπων.Μόνος πονά βουβά. Άνθρωπο δεν έχει.Μόνος πίνει αυτό το πικρό ποτήρι της προδοσίας.Το σώμα Του ήδη έχει γεμίσει πληγές,μα θα έρθουν κι άλλες.Οι πληγές του Σταυρού.Μα οι πληγές στο σώμα Του είναι μικρές μπροστά στις πληγές της καρδιάς Του.Ένας Θεός, κάθεται και περιμένει.

Στέκει έκπληκτος στην αγριότητα των πλασμάτων Του.Κανείς δεν θα Τον υπερασπιστεί όπως Του αρμόζει.Δεν έχει άλλα λόγια.Ό, τι είχε να πει το είπε.Τώρα σιωπά.

Το αίμα Του ντύνει το σώμα Του.Η άκρα ταπείνωσή Του ντύνει την αγάπη Του.

Ένας Θεός ταπεινώνεται.Ταπεινώνεται ως κακούργος και βλάσφημος,

ως εγκληματίας και έσχατος.Δεν αντιδρά. Δεν κρύβεται.Δεν προσπαθεί να κάνει επίδειξη δύναμης.Αφήνεται στο μένος των ανθρώπων.Παραδίδεται στο τέλος που θα γίνει μια νέα αρχή.

Μόνος.Αυτό να θυμάσαι…

Μόνος Του ο Χριστός καθόταν και περίμενε.Περίμενε το τέλος. Δεν περίμενε την λύτρωση.Περίμενε τον θάνατο.Περίμενε εκούσια να πεθάνει για να ζήσουμε όλοι μας.Αυτό να θυμάσαι…Να το θυμάσαι και να κλαις.Να κλαις για τις προδοσίες σου.

Να κλαις για την αρχοντική αγάπη Του.Να κλαις με λύπη για την σκληρότητά σου.

Να κλαις με χαρά για το έλεός Του.Μην κλάψεις γι’ Αυτόν….Για σένα κλάψε και για μένα κλάψε….

π.Παύλος Παπαδόπουλος

Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο.

Μεγάλη Πέμπτη.
Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο.Έξω. Στο κρύο. Στην αυλή.
Δεν έχω μούτρα να πάω δίπλα στον Χριστό μας.
Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο.
Εκεί είναι η θέση μου. Μαζί του. Δίπλα στην φωτιά.
Τον άκουσα να Τον αρνείται τρεις φορές. Άκουσα και τον πετεινό να κράζει.
Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο.
Είδα την στιγμή της άρνησης να τον κοιτάει ο Χριστός στα μάτια.
‘’Έτσι είναι η κόλαση’’, σκέφτηκα.
Τη στιγμή της πτώσης σου, να σε κοιτάει στα μάτια ο Χριστός.
Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο.
Μεγάλη νύχτα απόψε. Αλλάζουνε ζωές.
Μισό…Τον βλέπω να σηκώνεται. Θα σηκωθώ και εγώ.
Μαζί του στην πτώση, μαζί και στην μετάνοια.
Θαρσείτε.Μεγάλο Σάββατο κοντεύει.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc

Θα δεχόμουν να σκύψει ο Χριστός και να μου πλύνει τα πόδια;

Θα δεχόμουν να σκύψει ο Χριστός και να μου πλύνει τα πόδια;
Μα είμαι ανάξιος για κάτι τέτοιο,θαρρώ πως είναι το πιο σωστό να ισχυριστώ.
Στην πραγματικότητα,δεν μπορώ να αντέξω αυτή Του την ταπείνωση,ούτε και τη σκέψη ότι θα πρέπει να Τον μιμηθώ σε αυτό.
Δεν το σηκώνει όλο αυτό ο δικός μου εγωισμός.
Κι αυτό που φοβάμαι είναι μήπως η επόμενη άρνηση μου θα είναι,όπως του Πέτρου,το να πω ότι δεν γνωρίζω ούτε έχω σχέση με αυτόν που πλένει τα πόδια των αλλωνών....

πηγή

O Εσταυρωμένος Κύριος λειτουργεί ως ζυγός δικαιοσύνης...

«Εν μέσω δύο ληστών, ζυγός δικαιοσύνης ευρέθη ο Σταυρός σου˙ του μεν καταγομένου εις Άδην τω βάρει της βλασφημίας, του δε κουφιζομένου πταισμάτων προς γνώσιν θεολογίας. Χριστέ ο Θεός, δόξα Σοι» (Ύμνος Θ΄ ώρας Σαρακοστής).

(Ανάμεσα σε δυο ληστές, βρέθηκε σαν ζυγαριά δικαιοσύνης ο Σταυρός σου. Γιατί ο ένας οδηγήθηκε στον Άδη από το βάρος της βλασφησμίας, ενώ ο άλλος ελευθερώθηκε από τις αμαρτίες του και γνώρισε τον Θεό. Χριστέ Θεέ μας, δόξα Σοι).

   1. Η εικόνα που παρουσιάζει ο ύμνος έχει βάση ιστορική: ο Χριστός σταυρώθηκε στον Γολγοθά, όταν ηγεμόνας στην Ιουδαία ήταν ο Ρωμαίος Πόντιος Πιλάτος, εν μέσω δύο κακούργων. Σαν κακούργος και ο Χριστός δέχεται τον πιο ατιμωτικό θάνατο της εποχής, τον θάνατο διά Σταυρού. Και τι μας λένε τα Ευαγγέλια για το γεγονός; Ο ένας ληστής βλασφημούσε τον Χριστό: Τον ειρωνευόταν, Τον πρόσβαλλε, Τον αμφισβητούσε, μη μπορώντας να δείξει ίχνος συμπάθειας για έναν άνθρωπο που περνούσε το ίδιο με εκείνον πάθος, και μάλιστα λίγο πριν από τον κοινό θάνατό τους. «Αν είσαι αυτός που λες, ο Υιός του Θεού, κατέβα από τον Σταυρό και σώσε τον εαυτό σου και εμάς».

  Ο άλλος, αυτός που έχει μείνει στην ιστορία ως ο ευγνώμων ληστής και που η Εκκλησία μας τον έχει εντάξει μέσα στους αγίους της, λειτούργησε απρόσμενα: σαν να ανοίχτηκαν τα μάτια του, της καρδιάς του τα μάτια, και είδε χαρισματικά ότι ο συσταυρωμένος με αυτόν δεν ήταν ένας κοινός άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Θεός ως άνθρωπος, ο Σωτήρας του κόσμου. Κι είναι πράγματι χάρη Θεού να μπορείς να δεις πέρα από τα φαινόμενα, το βάθος της ζωής, το αιώνιο στοιχείο. Η «ανάγνωση» που κάνει στα γεγονότα, είναι διαμετρικά αντίθετη του άλλου «συναδέλφου» του: ο ένας βλασφημεί, ο άλλος θεολογεί. «Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη βασιλεία Σου». Κι η απάντηση του Κυρίου άμεση: «Αμήν, λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω».

2. Η ιστορία λοιπόν είναι γνωστή. Αλλά τα ίδια τα ιστορικά στοιχεία μάς οδηγούν και στη θεολογία του Σταυρού, κάτι που αποτυπώνει και επεκτείνει ο άγιος υμνογράφος. Πώς; Χαρακτηρίζοντας τον Σταυρό ως ζυγό δικαιοσύνης, χαρακτηρίζοντας τον αμφισβητία ληστή ως βλάσφημο, χαρακτηρίζοντας τον πιστεύσαντα ληστή ως θεολόγο. Οι εκφράσεις: ζυγός δικαιοσύνης, βλάσφημος ληστής, θεολόγος ληστής, αποτελούν αξιολογικές θεολογικές εκτιμήσεις που χρήζουν βεβαίως επεξηγήσεως.

   (α) Βλάσφημος λοιπόν ο ένας ληστής, γιατί αδυνατεί να κατανοήσει ποιον έχει δίπλα του στον Σταυρό, που σημαίνει ότι ενώ συναντά τον Χριστό παραμένει τυφλός απέναντί Του, μέσα κυριολεκτικά στο πνευματικό σκοτάδι. 

Αιτία της τύφλωσης, κατά τον λόγο του Θεού, είναι η επιμονή στην πονηρία της ζωής: ο άνθρωπος που επιμένει στο αμαρτωλό εγωιστικό του φρόνημα δεν αφήνει καμία εσωτερική ρωγμή στην ψυχή του για να περάσει έστω και μία ακτίνα του φωτός του Θεού, ώστε να δει πού βρίσκεται το κέντρο και η πηγή της ζωής του. Αυτό δεν λέει και ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος ήδη από την αρχή του ευαγγελίου Του; Γιατί δεν αποδέχτηκαν τον Κύριο οι πολλοί της εποχής Του; «Ην γαρ πονηρά αυτών τα έργα». Αρνητής της πίστεως γίνεται με άλλα λόγια όχι αυτός που δεν μπορεί να πειστεί νοητικά και με τη λογική του, για λόγους θεωρητικούς δηλαδή, -αυτός κάποια στιγμή αν είναι γνήσια η αναζήτησή του θα βρει τον δρόμο της πίστεως- αλλά αυτός που δεν θέλει να απεμπλακεί από τα πάθη και τις αμαρτίες του. Οπότε ο άνθρωπος αυτός αρνούμενος τον Θεό οδηγείται στη βλασφημία του αγίου Πνεύματος, κι αυτό διαπιστώνουμε στον αρνητή ληστή. Κι είναι πολύ σημαντική η επισήμανση του υμνογράφου της Εκκλησίας: η βλασφημία αυτή δημιουργεί βάρος στην ψυχή του ανθρώπου. «Από το βάρος της βλασφημίας έφτασε στα άδυτα του Άδη ο ένας ληστής».

Κι ύστερα , χωρίς να ξέρουμε τον αριθμό σου, θέλουμε να απαντήσεις στις… κλήσεις μας!

Την φάτνη Σου Χριστέ μου την αντικατέστησαν με το χριστουγεννιάτικο δένδρο, και τον σταυρό Σου με αυγουλάκια και κουνελάκια.
Οι γιορτές Σου άλλαξαν σκοπό, έγιναν αφορμές για καλοπέραση , κατανάλωση, ταξίδια σε χώρες αλλόθρησκες , σπατάλη,ξεκούραση.
Για Σένα … τίποτα…
 Ένα βιαστικό κερί ίσως μεσοβδόμαδα της Αγίας Μεγάλης Εβδομάδας,ίσως μια

 «τυπική» Θεία Κοινωνία την Μεγάλη Πέμπτη κι ένα βιαστικό «Χριστός Ανέστη» τα μεσάνυχτα του Μεγάου Σαββάτου !
Η μετάνοια δεν χωράει στη ζωούλα των «αναμάρτητων» και η νηστεία δεν είναι απαραίτητη αφού κάνουμε θερμιδική δίαιτα.
Για την ελεημοσύνη δεν έχουμε ποτέ αρκετά , άλλωστε μπορούν και φροντίζουν οι άλλοι, ή στην χειρότερη, πώς ξέρουμε ότι έχει πραγματικά ανάγκη;
Είναι κι αυτές οι τόσο «κουραστικές» λειτουργίες με την ορθοστασία και τον «εκνευριστικό» διπλανό…
Πού να τρέχεις τώρα… έχει και μπάλα και τα σήριαλ στην τηλεόραση.
Νομίζουμε οι αφελείς ότι Εσύ τα χρειάζεσαι όλα αυτά… οι καημένοι…
Κι ύστερα , χωρίς να ξέρουμε τον αριθμό σου, θέλουμε να απαντήσεις στις… κλήσεις μας!

Σεβαστή Κ./Facebook

Ο σταυρός του Χριστού εγκαινίασε τα παράδοξα...

    Στην εικονογραφία μας ο Χριστός παρουσιάζεται ήδη νεκρός.Η εικόνα της σταύρωσης δεν αποτυπώνει την στιγμή του μαρτυρίου γιατί δεν καλείται να ταυτίσει συναισθηματικά τον Χριστό και τα Πάθη Του με τα δικά μας βάσανα ή να μας προσκαλέσει σε κάποιον "εξαγνιστικό βασανισμό για τις αμαρτίες μας".

   Ο Χριστός πάνω στον Σταυρό έχει πει ήδη το ''Τετελεσται'',έχει νικηθεί ο θάνατος,τα μνήματα ηνεωχθησαν,νεκροί αναστήθηκαν το καταπετασμα του σκληρού νόμου έχει ήδη σχισθεί.

  Ατενίζοντας τον νεκρό Χριστό υπερβαίνουμε τον πόνο και τα βάσανα μας εξαγιάζονται,γίνονται μαρτυρία επικείμενης νίκης και τελείωσης.

 Ο νεκρός Χριστός πάνω στον σταυρό είναι ο τελευταίος νεκρός,ο τελευταίος που υπέφερε,ο τελευταίος που θανατώθηκε.

 Μετά τον σταυρό ο πόνος λέγεται αγίασμα,ο θάνατος κοίμηση και κάθε καρφί που σου ανοίγει βαθια πληγή αποκαλύπτει μια πηγή κρυφής και ανεξήγητης χαράς.Ο σταυρός εγκαινίασε τα παράδοξα.

π.Παντελεήμων

Η μετάνοια δεν είναι ένας παροξυσμός τύψεων και αυτολύπησης, αλλά μεταστροφή...

   «H μετάνοια συνήθως θεωρείται ως θλίψη για την αμαρτία, ένα αίσθημα ενοχής, μια αίσθηση στενοχώριας και τρόμου για τις πληγές που προκαλέσαμε στους άλλους και στον εαυτό μας. Μια τέτοια άποψη όμως είναι επικίνδυνα ατελής. Η στενοχώρια και ο τρόμος υπάρχουν πράγματι συχνά στην βίωση της μετάνοιας, αλλά δεν είναι ολόκληρη η μετάνοια, δεν αποτελούν καν το σπουδαιότερο τμήμα της.

  Όμως, μετάνοια σημαίνει «αλλαγή του νου»· όχι απλώς λύπη για το παρελθόν, αλλά μια θεμελιώδης μεταμόρφωση της όρασής μας, ένας νέος τρόπος να βλέπουμε τον εαυτό μας, τούς άλλους και τον Θεό.
  Η μετάνοια δεν είναι ένας παροξυσμός τύψεων και αυτολύπησης, αλλά μεταστροφή, επανατοποθέτηση του κέντρου της ζωής μας στην Αγία Τριάδα».

Επίσκοπος Κάλλιστος Ware

Το Τροπάρι της Κασσιανής(Του Φώτη Κόντογλου)

(Από ένα από τα πρώτα άρθρα του Φώτη Κόντογλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

28/4/1948)

   Το τροπάρι της Κασσιανής είναι πολύ αγαπημένο από τον Ορθόδοξο λαό μας· πάνε να το ακούσουνε και άνθρωποι που δεν πηγαίνουνε στην εκκλησία. Σε τούτο συντελεί η έμπνευση με την οποία είναι γραμμένο και το πάθος της αμαρτωλής που μετανιώνει, καθώς και η ιστορία της Κασσιανής που το συνέθεσε. 

  Αλλά προπάντων κατά την ιδέα μου, συγκινούσε τον κόσμο η μουσική του, πού ΄ναι αργή και μεγαλοπρεπής· γιατί οι δάσκαλοι της εκκλησιαστικής μουσικής μας το τονίσανε με ξεχωριστή αγάπη και φροντίδα. Πλην αυτό μπορεί να το πει κανένας για τα περασμένα χρόνια· τώρα, δεν μπορώ να καταλάβω τι ακούνε στις περισσότερες εκκλησίες που το ψέλνουνε, ή καλύτερα το τραγουδούνε με κάποιον τρόπο αυτοσχέδιο, με μια μουσική τάχα ευρωπαϊκή, που τη φτιάνουνε άνθρωποι χωρίς χριστιανική κατάνυξη και χωρίς κανένα μουσικό αίσθημα, αλλά με κείνη τη νεκρή και ψεύτικη αντίληψη της μουσικής, που θαρρούνε πως είναι η μουσική που ταιριάζει στην εποχή μας.

Πρώτα πρώτα άλλο είναι ψαλμωδία κι άλλο είναι το τραγούδισμα. Ούτε αυτό δεν έχουνε καταλάβει αυτοί οι μαέστροι, που έχουνε σε όλα για ιδεώδες τους τη σκάλα του Μιλάνου. Σ’ αυτό πρέπει να είμαστε περήφανοι για την προκομμένη τη φυλή μας. Γιατί, όπως γίνεται σε όλα, ξεπεράσαμε τους Ευρωπαίους. Επειδή σ’ αυτούς είναι διαφορετική η κοσμική μουσική από τη θρησκευτική, ενώ σ’ εμάς πάει να γίνει η μουσική της εκκλησίας πιο κοσμική κι από την όπερα και από την οπερέτα μάλιστα. Να μη βασκαθούμε!

  Αυτά τα σιχαμερά κι ανάλατα κατασκευάσματα που παρουσιάζουνε κάθε τόσο

ΟΙ ΜΙΚΡΟΊ... "ΧΡΙΣΤΟΙ"...

Διανύουμε είδη την εβδομάδα των παθών του Κυρίου μας. Ας σκεφτούμε όμως λίγο και τους..."μικρούς Χριστούς".
Την εβδομάδα των Παθών φίλε μου, σκέψου για λίγο πόσους "μικρούς Χριστούς" προσπέρασες.
Πόσους αγνόησες χαμένος μες στις σκέψεις σου, ενώ εκείνοι ανέβαιναν τον "Γολγοθά" τους. Κι ας ήταν ο Γολγοθάς τους η ίδια τους η καθημερινότητα.
Την εβδομάδα των Παθών συλλογίσου για λίγο, πόσοι "μικροί Χριστοί" πέρασαν από δίπλα σου κουβαλώντας έναν τεράστιο Σταυρό στις μικροσκοπικές τους πλάτες. Μα δεν τους πρόσεξες... Δεν τους βοήθησες.
Την εβδομάδα των Παθών, θυμήσου πόσους "μικρούς Χριστούς" αδίκησες... Πόσους "κρέμασες επί ξύλου", πόσους πότισες με ξύδι και πόσους... "πρόδωσες".
Την εβδομάδα των Παθών, δες τους "μικρούς Χριστούς" που ζούνε δίπλα σου... Στο παρακάτω το στενό... Μέσα στο σπίτι σου... Πέσε και ζήτα τους συγχώρεση... Θα νιώσεις τότε το χέρι του ίδιου του Χριστού να σε βαστάει με συμπόνια και να σε συγχωρεί!
Την εβδομάδα των Παθών, ας κάνουμε όλοι μας μια προσευχή παραπάνω και για τους υγειονομικούς σε αναστολή και ειδικά για τους απεργούς πείνας, ώστε να έχει αίσιο τέλος ο "Γολγοθάς" τους...
Λέμε ότι αγαπάμε τον Χριστό φίλοι μου, μα "σταυρώνουμε" καθημερινά τους ανθρώπους Του, ξεχνώντας ότι Εκείνος μέσα τους κατοικεί!
Άλλαξέ το φίλε μου, προλαβαίνεις! Το ίδιο θα κάνω κι εγώ...

πηγή

Να θυμάστε ότι ο ληστής στον σταυρό ήταν ακόμα κρεμασμένος για ώρες και υπέφερε σκληρά...

Να θυμάστε ότι ο ληστής στον σταυρό ήταν ακόμα κρεμασμένος για ώρες και υπέφερε σκληρά για τις αμαρτίες του, παρόλο που είχε ήδη λάβει χάρη.
Έχουμε πολλά να αντέξουμε.

Ηγούμενος Νίκων (Bορομπιόφ)

Όταν προδίδεσαι με μάτια ανοιχτά, κι όχι επειδή σε πιάνουνε στον ύπνο...

Νομίζετε ότι εκείνος που προγνωρίζει μία πράξη είναι υπεύθυνος και ανεύθυνος αυτό που διαπράττει το κακό;Αν ένας γιατρός προλέγει την εξέλιξη μίας νόσου, είναι υπεύθυνος για τη νόσο; ΌΧΙ!Υπεύθυνος λοιπόν είναι αυτός που πράττει το κακό και όχι αυτός που το προλέγει. Αυτό ακριβώς έγινε και με τον Θεό. Προείδε και προείπε την προδοσία του Ιούδα. Ευθύνεται ο Θεός που προλέγει το κακό; ΌΧΙ!
Η πρόγνωση του Θεού δεν δεσμεύει την ελευθερία του ανθρώπου και άρα και του Ιούδα. Ο Ιούδας δεν πρόδωσε τον Χριστό για να εκπληρωθεί η προφητεία, αλλά επειδή θα γινόταν η προδοσία και το γνώριζε ο Θεός γι’ αυτό προλέχθηκε.

Ας μην λέμε λοιπόν, ότι δεν φταίει ο Ιούδας γιατί ήταν προορισμένη η προδοσία! Αν δεν τον πρόδιδε ο Ιούδας ίσως θα τον πρόδιδε κάποιος…. αλλά ας μην συζητούμε και θεολογούμε με όλα αυτά τα «εάν δεν γινόταν αυτό θα γινόταν το τάδε; ή το τάδε;», διότι οδηγούμαστε σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος: « Αιτία της σωτηρίας μας δεν είναι η κακία του Ιούδα που πρόδωσε τον Χριστό, αλλά η μεγάλη σοφία του Χριστού, που γνωρίζει τόσο εύκολα να μεταχειρίζεται την πονηρία των άλλων για την δική μας σωτηρία».

Ο Ιούδας φταίει γιατί δεν μετανόησε. Δεν αισθάνθηκε πόνο για το κακό ούτε πήγε να ζητήσει συγγνώμη από το διδάσκαλό του. Μόνο μία στιγμιαία μεταμέλεια έδειξε. Έτσι έφθασε στην απόγνωση και αυτοκτόνησε. Η αυτοκτονία είναι η χειρότερη αμαρτία (διότι είναι προϊόν της απογνώσεως, δηλαδή αμφισβητείς την φιλανθρωπία και το έλεος του Θεού-απορρίπτεις την Θεία βοήθεια και θέτεις τέρμα στην ζωή που σου χάρισε ο Κύριος)
Και να σκεφθεί κανείς πως ο Κύριος τον προειδοπίησε για να ξυπνήσει την κοιμισμένη του συνείδηση. «Ο μεν Υιός του ανθρώπου, υπάγει καθώς γέγραπται περί αυτού. Ουαί δε τω ανθρώπω εκείνω δι’ ου ο υιός του ανθρώπου παραδίδοται. Καλόν ην αυτώ ει ουκ εγεννήθη ο άνθρωπος εκείνος…» (Ματθ. 26,24)

π. Γεώργιος Καλπούζος

 Περιοδικό «Τα Κρίνα»

ΕΚ ΝΥΚΤΟΣ ΟΡΘΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΟΥ....

Αρχιμ. Πορφυρίου Προδρομίτου

Κατά την διάρκεια των καθημερινών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, διαβάζονται χύμα οι Ωδές του Ψαλτηρίου και στιχολογούνται οι τελευταίοι δώδεκα στίχοι, ως γνωστόν. Αλλά στις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου, στιχολογούνται μόνον οι δώδεκα στίχοι, όταν ψάλλονται όλες οι ωδές. Τουλάχιστο στα Μοναστήρια μας, προσπαθούμε να κρατούμε το Τυπικό της καθημερινής Εκκλησιαστικής μας Ακολουθίας.

Ο στίχος μας βρίσκεται στην Ε΄ (Πέμπτη) Ωδή του προφήτη Ησαΐα (κεφ. ΚΣΤ΄, στίχοι 1-21).

ῼΔΗ ΠΕΜΠΤΗ, ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΗΣΑΪΟΥ τοῦ ΠΡΟΦΗΤΟΥ
(Κεφ. κς', 9) Ἡσαΐου πρόρρησις, εὐχὴ τὸ πλέον.

Ἀρχὴ: Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν.
Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμά μου πρὸς σέ, ὁ Θεός, διότι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπὶ τῆς γῆς.

Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.

Πέπαυται γὰρ ὁ ἀσεβής, πᾶς ὃς οὐ μὴ μάθῃ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλήθειαν οὐ μὴ ποιήσῃ, ἀρθήτω ὁ ἀσεβής, ἵνα μὴ ἴδῃ τὴν δόξαν Κυρίου.

Κύριε, ὑψηλός σου ὁ βραχίων, καὶ οὐκ ᾔδεισαν, γνόντες δέ, αἰσχυνθήτωσαν.

Ζῆλος λήψεται λαὸν ἀπαίδευτον, καὶ νῦν πῦρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται.
Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν· πάντα γὰρ ἀπέδωκας ἡμῖν.
Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, κτῆσαι ἡμᾶς, Κύριε, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τὸ ὄνομα σου ὀνομάζομεν.

Οἱ δὲ νεκροὶ ζωὴν οὐ μὴ ἴδωσιν, οὐδὲ ἰατροὶ οὐ μὴ ἀναστήσουσι, διὰ τοῦτο ἐπήγαγες καὶ ἀπώλεσας, καὶ ἤρας πᾶν ἄρσεν αὐτῶν.

Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσθες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς.

Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθημέν σου· ἐν θλίψει μικρᾷ ἡ παιδεία σου ἡμῖν.

Καὶ ὡς ἡ ὠδίνουσα ἐγγίζει τοῦ τεκεῖν, καὶ ἐπὶ τῇ ὠδῖνι αὐτῆς ἐκέκραγεν, οὕτως ἐγενήθημεν τῷ ἀγαπητῷ σου.

Διὰ τὸν φόβον σου, Κύριε, ἐν γαστρὶ ἐλάβομεν, καὶ ὠδινήσαμεν, καὶ ἐτέκομεν πνεῦμα σωτηρίας, ὃ ἐποιήσαμεν ἐπὶ τῆς γῆς.

Τέλος: Οὐ πεσούμεθα, ἀλλὰ πεσοῦνται οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.
Ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ
εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ.

Ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σοῦ ἴαμα αὐτοῖς ἐστιν, ἡ δὲ γῆ τῶν ἀσεβῶν πεσεῖται.
Βάδιζε λαός μου, εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου, ἀπόκλεισον τὴν θύραν σου, ἀποκρύβηθι μικρὸν ὅσον ὅσον, ἕως ἂν παρέλθῃ ἡ ὀργὴ Κυρίου.

Δόξα... Καὶ νῦν...

Εκ νυκτός, λοιπόν, ορθρίζει το πνεύμα μου.

Θα μιλήσουμε γιά την νύχτα. Θα μάς απασχολήσει, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, η χρήση της νύχτας. Θα ήθελα να πώ «η νυχτερινή» μας ζωή. Πώς, δηλαδή, εμείς οι πιστοί, που θέλουμε να ζούμε εν Χριστώ, θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε τις νυχτερινές ώρες, γιά την πνευματική μας τελείωση, γιά την εν Χριστώ ζωή μας.

Πώς, ύστερα από μία ημέρα βιοπάλης και καθημερινότητος, θα συνεχίσουμε και κατά την διάρκεια της νύχτας την ζωή μας.

Από την ώρα του Εσπερινού, οι ευχές του ιερέως προετοιμάζουν την νύχτα μας. Έτσι στην ε΄ Ευχή, ο ιερέας προσεύχεται και λέει: «ἐπίσκεψαι ἡμᾶς ἐν τῇ σῇ ἀγαθότητι καί δός ἡμῖν διαφυγεῖν καί τό λοιπόν τῆς παρούσης ἡμέρας ἐκ τῶν τοῦ πονηροῦ ποικίλων μηχανημάτων καί ἀνεπιβούλευτον τήν ζωήν ἡμῶν διαφύλαξον, τῇ χάριτι τοῦ παναγίου σου Πνεύματος». Βλέπετε, οι ευχές που διαβάζονται κατά την διάρκεια των εκκλησιαστικών μας ακολουθιών είναι αυτές που δίνουν το νόημα στην ζωή μας.

  Και στην Ζ΄ Ευχή, θα πει ο λειτουργός, θα ευχηθεί και θα ζητήσει από τον Κύριο : Ὁ

Δακρύων μοι παράσχου, Χριστέ, ρανίδας, τον ρύπον της καρδίας μου καθαιρούσας...

"Δακρύων μοι παράσχου, Χριστέ, ρανίδας, τον ρύπον της καρδίας μου καθαιρούσας, ως άν ευσυνειδότως, κεκαθαρμένος, πίστει προσέρχωμαι, και φόβω, Δέσποτα, εν τη μεταλήψει των θείων Δώρων σου.
Εις άφεσιν γενέσθω μοι των πταισμάτων το άχραντόν σου Σώμα και θείον Αίμα, εις Πνεύματος Αγίου τε κοινωνίαν, και εις αιώνιον ζωήν, φιλάνθρωπε, και παθών και θλίψεων αλλοτρίωσιν."

Από την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως.

πηγή

Ο Πάγκαλος Ιωσήφ ως τύπος Χριστού

«Ο Άγιος Ιωσήφ ο πάγκαλος»
Θα προλογίσω ετούτο μου το κείμενο της σημερινής Μεγάλης Δευτέρας για τον Ιωσήφ τον Παγκαλο με μιαν ερώτηση:
«Σας έχει τύχει ποτέ να σας κατηγορήσει κάποιος;Να σας φτύσει;Να σας απορρίψει;Να σας αποστραφεί;Να σας συκοφαντήσει;
Να πλέξει τέτοιο σενάριο ώστε να σας αδικήσει και να σας καταρρίψει από την υπερέχουσα θέση σας;»
Να αναρωτιέστε, μα; Τι έκανα, τι είπα; Πού έπραξα λάθος ενώ ήμουνα σε όλα συνεπής κι υπόδειγμα σε όποια μου αποστολή;»

Στη θέση μας ετούτη βρέθηκε ο Ιησούς μας, και πριν από τον Ιησού ο Ιωσήφ ο Πάγκαλος και μετά από αυτούς έσεις κι εγώ, τύπος ομοίωση του Ιησού ο Παγκαλος, ο πιο αγαπητός και ο πιο ενάρετος για όλους!
«Μα γιατί;»«Τι έφταιξε;»
Η απάντηση είναι σε όλες τις περιπτώσεις η ίδια, ο φθόνος για εκείνα που κάποιος δεν μπορεί να αξιωθεί να φτάσει τότε το πιο ευκολο είναι να τα απορρίψει, να τα πονέσει, να τα συκοφαντήσει!
Έτσι έπραξε ο λαός στον Ιησού!«Άρον άρον σταύρωσον αυτόν!»Γιατί ήταν ο αγαπητός υιός του Θεού
Άνοιξαν οι ουρανοί την ημέρα των Θεοφανείων κι είπε ο Θεός:«Ιδού ο Υιός μου ο αγαπητός»
Περπάτησε και δώριζε αγάπη ο Ιησούς, γιάτρευε αρρώστους και πληθαινε καρπούς για τούτο και κάποιοι τον μίσησαν και τον σταύρωσαν.

Το αυτό έπραξαν για τον ενάρετο Ιωσήφ τον πάγκαλο τα ίδια τα αδέλφια του, δεν άντεχαν την τόση καλοσύνη του, την αγάπη που του είχε ο πατέρας του και τον έριξαν σε ένα πηγάδι λέγοντας πως τον έφαγε ένα άγριο θηρίο!
Στη θέση του Ιωσήφ του Παγκαλου, στη θέση του Ιησού, στη θέση αυτών που διακατέχονται από φθόνο και πράττουν με κακία μπορεί να βρίσκεται ο καθένας από μας!
Είναι προβληματισμός μαζί και επιλογή μας, τι και πού επιθυμούμε να είμαστε, πού ησυχάζει η συνείδηση και η ψυχή μας!
Στώμεν καλώς!Στώμεν μετά σεβασμού-φόβου Θεού!

Δέσποινα Αικατερίνης Ανδρέα Τενίζη

Και -ω του θαύματος!- σε μια στιγμή πώς άλλαξαν θέση...

Ο Ιούδας ήταν με το μέρος των μαθητών και ο ληστής με το μέρος των φονιάδων. Και -ω του θαύματος!- σε μια στιγμή πώς άλλαξαν θέση...

 Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης

Όλοι είμαστε Ένα.Κανένας δεν σώζεται από μόνος του.Δεν υπάρχει ατομική σωτηρία.Όπως δεν υπάρχει ατομική προσευχή.

Μια χαρά τα βόλεψα.Νήστεψα,ξομολογήθηκα,έκανα κάποιες ελεημοσύνες,
θα πάω το Πάσχα να κοινωνήσω,να δω Θεού Πρόσωπο!!
Βέβαια έχω και δυο τρία πράγματα ακόμη που δεν τα κατάφερα:
να κόψω κάποια πάθη,να συμφιλιωθώ με τον γείτονα,

να πάψω να κατακρίνω,
να πάψω να κατακρίνω,
να πάψω να κατακρίνω,
αλλά και αυτά σιγά σιγά θα τα παλέψω."
Αυτός είναι ουσιαστικά ο μονόλογος του Φαρισαίου ή έστω μια παραλλαγή του.
Κανείς δεν κοινωνάει επειδή τα κατάφερε. Η Θεία Κοινωνία δεν είναι έπαθλο.
Σχεδόν όλοι ,άλλος λίγο άλλος περισσότερο στο ίδιο καζάνι βράζουμε.

Μου έλεγε ένας φίλος που δεν έχει σχέση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:
"-Κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου να πάρω Σώμα και Αίμα Χριστού,
έχω την αίσθηση ότι μαζί μου κοινωνούν όλοι αυτοί γνωστοί και άγνωστοι για τους οποίους προσεύχομαι.Αυτοί που πνίγηκαν,αυτοί που έφυγαν από ξαφνικό θάνατο,
ακόμη και αυτοί που δεν θα σκεφτόταν καν να πλησιάσουν την Εκκλησία.
Άγιοι,σχεδόν Άγιοι,καθημερινοί άνθρωποι,ψεύτες,κλέφτες,μοιχοί,δολοφόνοι,
εγκληματίες.Κι όταν προσεύχομαι για τους γνωστούς και τους γείτονες που έφυγαν,μερικές φορές που προσπερνάω κάποιον,αισθάνομαι να με τραβάει απ' τι μανίκι και να μου λέει:
"Σήμερα γιατί με ξέχασες;;"
Όλοι είμαστε Ένα.Κανένας δεν σώζεται από μόνος του.Δεν υπάρχει ατομική σωτηρία.Όπως δεν υπάρχει ατομική προσευχή.

Πέθαινε ο παπα Βασίλης Καυμάκης που διακονούσε μισόν αιώνα στον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης και μαζεύτηκαν τα παιδιά του γύρω του για να πάρουν την ευχή του.
-Πατέρα σε ευχαριστούμε που όλα αυτά τα χρόνια προσευχόσουν για μας.
-Ελάχιστες φορές προσευχήθηκα για εσάς. Σας άφηνα στα πόδια του Χριστού. Για όλους τους άλλους που είχαν ανάγκη προσευχόμουν.
Έλεγε ο Άγιος Πορφύριος:
"Αν νομίζετε ότι πάμε στην Εκκλησία, για να προσευχηθούμε για τους εαυτούς μας
ή για την γυναίκα μας ή για τα παιδιά μας ή για τον κύκλο τον δικό μας,κάνετε πολύ μεγάλο λάθος.
Η Εκκλησία αρχίζει από την στιγμή που τον κύκλον αυτόν τον ξεχνάμε
και θυμόμαστε όλους τους άλλους εκτός από μας."

Μιχάλης Μάλαμας/Facebook

Τον μισούσαν και Τον σκότωσαν ακριβώς γιατί τους τάραξε, τους χάλασε την «κανονική» ζωή τους.

 "Συχνά η Μεγάλη Εβδομάδα χαρακτηρίζεται ως περίοδος γεμάτη με «ωραιότατες παραδόσεις» και «έθιμα», ως ξεχωριστό τμήμα του εορτολογίου μας. Τα ζούμε όλα αυτά από την παιδική μας ηλικία ως ένα ελπιδοφόρο γεγονός που γιορτάζουμε κάθε χρόνο, θαυμάζουμε την ομορφιά των ακολουθιών, τις επιβλητικές πομπές και ροσβλέπουμε με κάποια ανυπομονησία στο πασχαλινό τραπέζι... Και ύστερα,όταν όλα αυτά τελειώσουν, ξαναρχίζουμε την κανονική μας ζωή.

  Αλλά άραγε καταλαβαίνουμε πως όταν ο κόσμος αρνήθηκε τον Σωτήρα του, όταν ο Ιησούς «ἤρξατο ἀδημονεῖν» και έλεγε «περίλυπος ἐστίν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου», και όταν πέθανε στον Σταυρό, τότε η «κανονική ζωή» σταμάτησε; Δεν είναι πια δυνατόν να υπάρξει «κανονική ζωή» γιατί ακριβώς αυτοί που φώναζαν «Σταύρωσον Αυτόν!», αυτοί που Τον έφτυναν και Τον κάρφωναν στον Σταυρό ήταν... «κανονικοί άνθρωποι».

 Τον μισούσαν και Τον σκότωσαν ακριβώς γιατί τους τάραξε, τους χάλασε την «κανονική» ζωή τους. Και ήταν πραγματικά ένας τέλεια «κανονικός» κόσμος αυτός που προτίμησε το σκοτάδι και τον θάνατο από το φως και τη ζωή..."

''Μικρό οδοιπορικό της Μεγάλης εβδομάδας'', 

π Αλεξάνδρου Σμέμαν.porphyrabooks.gr"