Ήλιε Νοητέ,με τις ημερόφαντες ακτίνες Σου να λάμψεις μέσα μου και η νύχτα μου με φως να διαγαυσθεί.

Λυπήσου τη δύστυχή μου την ψυχή που μες στη σκοτοδίνη των παθών σκιαμαχεί και μην αργείς, Ήλιε Νοητέ,με τις ημερόφαντες ακτίνες Σου να λάμψεις
μέσα μου και η νύχτα μου με φως να διαγαυσθεί.
(Από την Ακολουθία της Κυριακής του Τυφλού).

Και στο πρωτότυπο:
Τὴν τάλαιναν ψυχήν μου, νυκτομαχοῦσαν τῷ σκότει τῶν παθῶν, προφθάσας οἴκτειρον, καὶ λάμψον νοητὲ Ἥλιε, ἡμεροφαεῖς ἀκτῖνας, ἐν ἐμοί, τοῦ διαυγάσαι τὴν νύκτα εἰς φῶς)

πηγή

Μακρυγιάννης και Μαυροκορδάτος

Με αφορμή που κάποιοι ορθοπολιτικοί ιστορικοί τιμούν πάλι το πολιτικό πρότυπό τους, τον Μαυροκορδάτο, τον οραματιστή πράγματι της αναξιοκρατίας, της ξενοδουλείας, άθλιας κατάστασης, της υποτέλειας και αδυναμίας της Ελλάδας, παραθέτουμε μερικές μόνον από τις σημειώσεις του Μακρυγιάννη για αυτόν:
"Ὕστερα ὁ κύριος Μαυροκορδάτος καὶ οἱ συνάδελφοί του μᾶς ἤφεραν τὰ φῶτα τῆς φατρίας καὶ τῆς μεγάλης διχόνοιας....
Ὁ Ἐκλαμπρότατος Μαυροκορδᾶτος ἦταν σύνφωνος κι᾿ αὐτός, ὁ Φαναριώτης, εἰς τὸ σκέδιον νὰ ξεκάμουν τοὺς στρατιωτικούς. Τὸ ῾βαλε καὶ αὐτὸς ῾σ ἐνέργεια εὐτύς, ἅμα ἦρθε ῾στὸ Μισολόγγι, χωρὶς νὰ χάση καιρόν. Ηὖρε πρόφαση ἡ Ἐκλαμπρότη τοῦ εἰς τὸ Μισολόγγι, ὅτι ὁ Καραϊσκάκης ἀγροικήθη μὲ τοὺς Τούρκους. Ἔβαλε ἀνθρώπους δικούς του, τοὺς ἔκαμε κριτᾶς νὰ τὸν περάσουνε ἀπὸ τὸ κανάλι τῆς δικαιοσύνης του, νὰ τὸν σκοτώσουνε. Τὸν κρίναν καὶ τὸν εἶχαν χαζίρι, κι᾿ ἂν δὲν τὸν γλύτωναν οἱ συντρόφοι του, θὰ τὸν σκότωναν.

Ἀκοῦτε, ἐσεῖς; Ὁ Καραϊσκάκης, ἀπὸ δέκα χρονῶν παιδὶ κλέφτης, θὰ γύριζε μὲ τοὺς Τούρκους, ὁποῦ τοὺς σκότωνε μέσα τοὺς λόγγους καὶ περπάταγε ξυπόλυτος ἀπὸ μικρὸ παιδὶ διὰ τὴν λευτεριά. Ὁ Ἐκλαμπρότατος, τὸ ζυμάρι τῶν Τούρκων, ὁ δουλευτὴς αὐτείνων, τῶν Τούρκων, ὁ Μαυροκορδᾶτος, ὁ ἀγαπημένος τῶν τύραγνων, κατάτρεχε τὸν Καραϊσκάκη νὰ τὸν καταδικάση εἰς θάνατον! Χαζίρι τ᾿ ἀργαλεῖα τῆς δικαιοσύνης του καὶ τῆς ἀρετῆς του νὰ τὸν πᾶνε εἰς τὸν Ἅδη, ἀφοῦ γλύτωσε ἀπὸ τόσες πληγὲς καὶ δυστυχίες, ὁποῦ ὑπόφερε δι᾿ αὐτείνη τὴν πατρίδα. Σκότωμα τὸν Καραϊσκάκη, ὅτι δὲν εἶναι κόλακάς του Μαυροκορδάτου, δὲν εἶναι ποταπὸς καθὼς ἐκεῖνοι ὁποῦ τὸν κολακεύουν....
Κι᾿ αὐτὸ τὸ σκέδιον ἦταν τοῦ Μαυροκορδάτου, νὰ μὴν γένη τίποτας καλὸ εἰς τὴν πατρίδα, καθὼς δὲν ἔγινε....

«Απόδοση του Πάσχα: Η Αιωνιότητα της Αναστάσεως»

Στον ρυθμό της Εκκλησιαστικής πορείας, όπου ο χρόνος αγιάζεται και η ύλη μεταμορφώνεται, στέκεται σαν λευκή κορυφή η Απόδοση του Πάσχα.
Δεν είναι απλώς μια τελετουργική σφράγιση μιας περιόδου: Είναι η μυστική επανάληψη της νύχτας που γέννησε φώς, είναι η υπενθύμιση πως η Ανάσταση δεν έχει παρελθόν, αλλά μόνο παρόν και αιωνιότητα.

Καθώς ο λειτουργικός κύκλος πλησιάζει στη μεγάλη Δεσποτική Εορτή της Αναλήψεως, η Εκκλησία επιμένει να σταθεί για λίγο ακόμη στο θαύμα της Αναστάσεως.
Δεν βιάζεται να προχωρήσει, γιατί γνωρίζει βαθιά πως η νίκη κατά του θανάτου δεν είναι γεγονός που απλώς συνέβη: Είναι τρόπος υπάρξεως, ρίζα της νέας κτίσεως, αιώνια πηγή του φωτός που διαλύει κάθε σκοτάδι.
Η Απόδοση του Πάσχα είναι σαν τον ύστατο αναστεναγμό μιας μυστικής χαράς που δεν εξαντλείται.
Είναι σαν το τελευταίο κύμα που φτάνει στην ακτή πριν η θάλασσα ησυχάσει.
Η Εκκλησία, στοργική Μητέρα και Παιδαγωγός, δεν θέλει η Ανάσταση να περάσει ως μια συγκίνηση στιγμής.
Θέλει να τη ζυμώσει με το αίμα και την ανάσα μας, να γίνει μέσα μας μέτρο κρίσεως και τρόπος σχέσης.
Να πάψει να είναι ένα «Χριστός Ανέστη» της γλώσσας και να γίνει «Χριστός ανέστη» της ζωής.
Το Πάσχα δεν τελείωσε, δεν τελειώνει ποτέ.

Η ίδια δικαιολογία συνέχεια...:"Δεν έχω χρόνο για προσευχή και μελέτη του Λόγου του Θεού"

 Η ίδια δικαιολογία συνέχεια και συνέχεια:"Δεν έχω χρόνο για προσευχή και μελέτη του Λόγου του Θεού". 

Ο μέσος άνθρωπος διαβάζει πάνω από 265 αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, email και μηνύματα κειμένου στο τηλέφωνο ή στον υπολογιστή του κάθε μέρα. 

Αυτό είναι απόδειξη ότι έχουμε πραγματικά χρόνο να διαβάζουμε την Αγία Γραφή και να προσευχόμαστε κάθε μέρα. 

Απλώς επιλέγουμε να χρησιμοποιούμε τον χρόνο μας σε λιγότερο σημαντικά πράγματα. Είναι δικό μας το φταίξιμο.

ΠΗΓΗ

Ξαναγιορτάζοντας το Πάσχα, μετά από σαράντα μέρες, δηλώνουμε ότι το Πάσχα, η Ανάσταση, συνεχίζεται.

Του Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη από το βιβλίο του «Πάσχα Κυρίου»

Ξαναγιορτάζοντας το Πάσχα, μετά από σαράντα μέρες, δηλώνουμε ότι το Πάσχα, η Ανάσταση, συνεχίζεται. Τι μας αποδίδει το Πάσχα; Κάθε τι στη ζωή κρίνεται από την απόδοση του. Εξετάζουμε τι αποδίδει ένα μηχάνημα, ένας εργάτης, μια θεωρία! Τι αποδίδει ένα γεγονός! Το Πάσχα είναι ένα γεγονός. Τι, λοιπόν, κερδίζουμε απ’ αυτό;

Το πρώτο: Μας απέδωσε ζωντανό τον Ιησού. Χάθηκε για τρεις μέρες απ’ την επίγεια ζωή ο Χριστός. Φάνηκε να τον καταπίνει ο θάνατος, όπως το κήτος κατάπιε τον Ιωνά. Τελικά το κήτος της θάλασσας απέδωσε ζωντανό τον Ιωνά. Έτσι κι ο θάνατος απέδωσε ζωντανό το Χριστό. «Ως εκ κήτους Ιωνάς εξανέστης του τάφου» (κανόνας του Πάσχα).Γιατί το θαλάσσιο εκείνο κήτος απέδωσε ζωντανό τον Ιωνά; Διότι δεν βρήκε στον Ιωνά κατάλληλη τροφή, τη συνηθισμένη του τροφή. Άγνωστη τροφή του φάνηκε ο άνθρωπος Ιωνάς, και γι’ αυτό δε μπόρεσε να τον κατασπαράξει και να τον χωνέψει. Αναγκάστηκε να τον αποβάλει ζωντανό. Και το θηρίο, που λέγεται θάνατος, απέδωσε ζωντανό τον Κύριο, επειδή δεν βρήκε σ’ Αυτόν την τροφή που γνώριζε. Η τροφή του θανάτου είναι η αμαρτία. Ο Χριστός ήταν άσχετος με την αμαρτία. Άρα δεν έκανε για το στομάχι του θανάτου (Ε.Π.Ε. 31,294).

Με το Πάσχα αποδόθηκε ζωντανός ο Χριστός, που είναι ο ακρογωνιαίος και πολύτιμος λίθος. Όταν ένας άνθρωπος καταπιεί ένα λίθο, πρώτα μεν το στομάχι του προσπαθεί να τον διαλύσει με τα υγρά που διαθέτει. Να τον χωνέψει. Να τον αφομοιώσει. Να τον εξαφανίσει. Αν αυτό δεν είναι δυνατόν, τότε αποβάλλει το λίθο, μέσα σε φρικτούς πόνους.

Λίγο το'χεις να σου πει ένας Άγιος ότι τον ξέχασες;

"Όσες φορές θυμάμαι ή ακούω αυτή τη φράση, μου έρχεται ευθυμία και γελώ με τον μπάρμπα-Νίκο, τον συνταξιούχο εργάτη ενός προπολεμικού εργοστασίου, κάπου εκεί στη Δραπετσώνα του Πειραιά.
Ο μπάρμπα-Νίκος με τα γυαλιά, που έχουν τους παλιούς χοντρούς φακούς και τα φορά από 20 χρόνια που είχε κάνει εγχείρηση καταρράχτη, με καθόλου μαλλιά σχεδόν στην κεφαλή του, στις συζητήσεις του, στις προσευχές του, τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσσο τον λέει φίλο και φίλο τον έχει!
Είναι παιδική η απλότητά του και η αφέλειά του!

"Ήρθα πάλι και φέτος, πάτερ, ήρθα να χαιρετίσω τον φίλο μου!
Ά! δεν μπορώ, πρέπει να του φέρω κεράκι στη γιορτή του, είναι φίλος μου!
Είμαστε χρόνια φίλοι!
Και πως να μην είμαστε, αφού δεν μου χαλάει χατήρι – ό,τι του ζητήσω αμέσως μου το κάνει!
Φίλος ε;"

Να, που ο μπάρμπα-Νίκος, μια μέρα ήρθε στενοχωρημένος και βαρύθυμος.
Μπαίνει στην Εκκλησία, δεν μας χαιρετά και πηγαίνει κατ’ ευθείαν στον φίλο του τον Όσιο Ιωάννη "να τα πούνε", όπως πάντα έλεγε.
Τελείωσε και πολύ λυπημένος μας είπε:
-Τι τα θέλετε, σήμερα έχω μεγάλη στενοχώρια και τι λέω σήμερα, από χθες το πρωί.
Χθες, κατά τις δέκα το πρωί αγόρασα μια μικρή συκωταριά αρνίσια, είπα στην κυρά μου να την βάλει στο τηγάνι και ΄γώ πετάχθηκα στο παντοπωλείο να αγοράσω λίγη βαρελίσια ρετσίνα.
Καλός μεζές βλέπεις η συκωταριά.

Στο φανάρι που σταμάτησα και περίμενα να ανάψει πράσινο άκουσα πίσω μου μια φωνή:«Έτσι ξεχνούν τους φίλους;»

Ο βίος του Αγ.Ιωάννη του Ρώσου μέσα από την ασημένια λάρνακά του...

 

Άγιος Ιούλιος ο Στρατηλάτης ο Μάρτυρας

 Ο Άγιος Μάρτυς Ιούλιος μαρτύρησε επί αυτοκρατόρων Διοκλητιανού (284 - 305) και Μαξιμιανού (285 - 305 ).

 Επειδή ήταν Χριστιανός, συνελήφθη το 297 στο Δορύστολο, επαρχία της Κάτω Μοισίας και οδηγήθηκε ενώπιον του επάρχου Μαξίμου, ο οποίος τον προέτρεψε να αρνηθεί τον Χριστό και να θυσιάσει στα είδωλα, για να ζήσει. 

 Ο στρατιώτης Ιουλιανός όμως με πνευματική ανδρεία ομολόγησε το Όνομα του Θεού ενώπιον των ειδωλολατρών. 

 Τότε ο άρχοντας έδωσε εντολή να θανατωθεί διά ξίφους.
Όταν έφεραν τον Άγιο στον τόπο της καταδίκης του, τον αποχαιρέτισαν όλοι. Κάποιος Χριστιανός, που ονομαζόταν Ησύχιος, τον παρακάλεσε να τον ενθυμείται στις προσευχές του μαζί με τους Μάρτυρες Πασικράτη και Βαλεντίωνα, που είχαν πεθάνει μαρτυρικά (τιμούνται 24 Απριλίου).

Οι Άγιος Ιούλιος ο Στρατηλάτης και ο Άγιος Ησύχιος.Έργο της  Elena Murariu,

Στην συνέχεια ο δήμιος εκτέλεσε την εντολή και αποκεφάλισε τον Άγιο. Έτσι ο Άγιος Ιουλιανός εισήλθε στη χαρά του Κυρίου αυτού και έλαβε τον αμαράντινο στέφανο της δόξας.

Η εύρεσις και μετακομιδή των ιερών λειψάνων των Αγίων Μητροπολιτών Κιέβου

 Η εύρεσις και μετακομιδή των ιερών λειψάνων των Αγίων Μητροπολιτών Κιέβου Φωτίου (τιμάται 2 Ιουλίου),Κυπριανού (τιμάται 16 Σεπτεμβρίου) και Ιωνά έγινε στις 27 Μαΐου του 1472 ,κατά την διάρκεια της ανέγερσης του νέου ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο.

Λένε πώς ὁ μέγας ἐν ὁμολογηταῖς καί ὁσίοις θεῖος Ἰωάννης γνώριζε ἀπό στήθους ὅλο τό Ψαλτήρι

  Λένε πὼς ὁ, μέγας ἐν ὁμολογηταῖς καὶ ὁσίοις ,θεῖος Ἰωάννης ,γνώριζε ἀπὸ στήθους ὅλο τὸ ψαλτήρι στὴν σλαβονικὴ (ρωσικὴ «καθαρεύουσα») καὶ τὸ ἀπήγγειλε ὁλόκληρο κάθε βράδυ στὴν σπηλιά - στάβλο ποὺ ζοῦσε ἐνῷ κάθε Σάββατο μετελάμβανε στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ὅπου καὶ φυλάχθηκε τὸ τίμιο λείψανο του ἕως τὸ 1845

Ο ΦΥΛΑΚΑΣ-ΑΓΓΕΛΟΣ

Στὸ ἀρχαιότατο ἔργο «Ποιμὴν» τοῦ Ἑρμᾶ,γίνεται λόγος γιὰ τὸν προσωπικὸ
φύλακα ἄγγελο κάθε ἀνθρώπου.

Αὐτὸς μάλιστα εἶναι τρυφερός, σεμνός, πράος, διδάσκει στὴν ἀνθρώπινη καρδιὰ
τὴ δικαιοσύνη καὶ τὸν δρόμο πρὸς τὸ ἀγαθό.

Καὶ ἄλλοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς διδάσκουν ὅτι ἀπαραίτητη προϋπόθεση
παραμονῆς τοῦ φύλακα ἀγγέλου δίπλα στὸν ἄνθρωπο, εἶναι ὁ ἅγιος βίος, διαφορετικὰ
ἀπομακρύνεται ἐξ αἰτίας τῶν πονηρῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἔργων.

Ὁ ἄγγελος αὐτὸς παρηγορεῖ στὶς θλίψεις,
βοηθᾶ στοὺς πόνους,συμπάσχει μὲ τὸν ἄνθρωπο,
τὸν ὁδηγεῖ στὴ μετάνοια καὶ τὸν προστατεύει ἀπὸ ὁρατοὺςκαὶ ἀόρατους ἐχθρούς.

''Πειραΐκή Εκκλήσια''Ἀρχιμανδρίτου Ἰωάννου Καραμούζη

Ὁ κόσμος τῶν Ἀγγέλων (ἀπόσπασμα) τεῦχος 378, Μάιος 2025

Ο γέροντας Σάββας Αχιλλέως πίσω από τα συρματοπλέγματα των φυλακών των Άγγλων τυρράνων.

Σημ: Κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, ο γέροντας Σάββας Αχιλλέως χάριτι του αγώνα ήταν ενδεδυμένος με ράσα (αντιπερισπασμός) εξυπηρετώντας τους ευλογημένους σκοπούς της οργάνωσης για την ελευθερία της Κύπρου. Δεν είχε χειροτονηθεί ακόμα ιερέας.

πηγή

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΑΡΤΙ, ΟΥΤΕ ΜΟΛΥΒΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΤΑ ΑΠΕΙΡΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ

".. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΑΡΤΙ, ΟΥΤΕ ΜΟΛΥΒΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΤΑ ΑΠΕΙΡΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ,έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

 " Δύο Οκτωβρίου του 1967, ο Γέροντας Ιάκωβος, ο Άγιος, πλέον, της Εκκλησίας μας, Άγιος Ιάκωβος, βρισκόταν στη Χαλκίδα, στην Κλινική του «Σούλα». Ταλαιπωρίες υπήρχαν και έπρεπε να χειρουργηθεί. Τον ετοιμάζαν για χειρουργείο, τέσσερις εγχειρήσεις επρόκειτο να κάνει.
Εκείνος πάντα για όπλο του, για βοήθειά του, για σύνδεσμο με το Θεό είχε την προσευχή. Η προσευχή, όπως έλεγε κι ο Άγιος Γέροντας Κύριλλος, παντρεύει τον άνθρωπο με το Θεό τους κάνει Ένα, Θεό και άνθρωπο.
Προσευχήθηκε ο Άγιος Ιάκωβος στον Όσιο Δαυίδ, αυτόν τον τόσο ζωντανό Άγιο και του λέει:
- Άγιέ μου Δαυίδ , ασφάλισε το Μοναστήρι σου και έλα σε 20 λεπτά στη Χαλκίδα και όπως θα περνάς απ' το Προκόπι, μην ξεχάσεις, σε παρακαλώ, -νόμιζα, λέει, ότι ήταν άνθρωπος που θα περνούσε απ' το Προκόπι-, πήγαινε και στον Θείο Ιωάννη το Ρώσο και παρακάλεσέ τον κι εκείνον να 'ρθει μαζί σου για να με βοηθήσετε.

Σε λίγο, στο θάλαμο της Κλινικής, βρέθηκε ο Ηγούμενός του, ο Μακαριστός Νικόδημος Θωμάς, ενάρετος άνθρωπος, άγιος άνθρωπος, από την Κύμη που ήταν τότε Ηγούμενος της Μονής του Οσίου Δαυίδ, Αρχιερατικός Επίτροπος της Περιφερείας και εφημέριος στην Παναγία τη Λιμνιά.
Μαζί του ήταν κι ο πατήρ Χριστόδουλος Τσιμπούκας, μοναχός, ιερομόναχος τότε της μονής του Οσίου Δαυίδ που διακονούσε, βέβαια, στη Μητρόπολη Χαλκίδος και ο οποίος ήταν και μετέπειτα ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους, ο καθηγητής, ο Ιωάννου και άλλοι δάσκαλοι και καθηγητές που γνώριζαν τον Γέροντα Ιάκωβο.

Ο πατήρ Ιάκωβος, ο Άγιος Ιάκωβος "Βλέπω, λέει, τότε έναν γέροντα μοναχό, σαν το δικό μας, τον πατέρα Σεραφείμ, το μακαριστό, με την άσπρη μακριά γενειάδα, με το κουκούλι του, ιδρωμένο και να λέγει -δίπλα του στεκόταν κι ένας νέος ιερέας, σαν τον πατέρα Χριστόδουλο, λέει, και μου λέγει :
- Τί κάνεις Ιάκωβε; τί κάνεις πάτερ Ιάκωβε;
- Δεν βλέπετε, ετοιμάζομαι για χειρουργείο και είναι δύσκολα τα πράγματα.
- Μη φοβείσαι, του λέει, εδώ, από εδώ ο Γέρων Δαυίδ, τον οποίον κάλεσες και από εδώ ο νεότερος, ο Θείος Ιωάννης ο Ρώσος. Μας κάλεσες και ήρθαμε να σε βοηθήσουμε.
Τους είδα ολοζώντανους τους Αγίους, έλεγε. 

Είπα στο Γέροντα τότε:
- Δεν βλέπετε τους Αγίους;
- Πάτερ Ιάκωβε, τί είναι αυτά που λες; μου είπε ο Γέροντας, είσαι φοβισμένος και φαντασίες βλέπεις;
Τότε ο Άγιος Δαυίδ μου είπε:
-Μη στενοχωρείσαι πάτερ Ιάκωβε αυτοί δεν μας βλέπουν, εμείς όμως ήρθαμε να σου συμπαρασταθούμε.
Σε λίγο έρχεται ένας νοσηλευτής από το χειρουργείο:
- Έλα πάτερ μου, του λέει, έλα να σε πάω στο χειρουργείο, σε θέλει ο κύριος Καλοχέρης, ο γιατρός, ο χειρουργός.

Για εσένα που δεν έχεις καταλάβει γιατί αρνούμαστε τις ψηφιακές ταυτότητες:

 κ. Γιώτα Τσελιου Δικηγόρος

 1)Αφού πάρεις ψηφιακή ταυτότητα, θα υποχρεωθείς εμμέσως να την "συνδέσεις" με το έξυπνο κινητό σου και έτσι το σύστημα δεν θα εντοπίζει μόνο τη συσκευή του κινητού σου αλλά και την ταυτότητά σου και εσένα μαζί με αυτήν.

 2) με την ηλεκτρονική σου υπογραφή που θα φέρει απάνω της η ταυτότητα σου, και που θα διακινείς ηλεκτρονικά μέσα από τις συσκευές του κινητού και των υπολογιστών σου, θα έχεις συναινέσει να σε παρακολουθούν νόμιμα και μόνιμα και δεν θα χρειάζεται κανείς να αποδεικνύει ότι εσύ είσαι πίσω από την συσκευή του όποιου κινητού, ή οδηγός του αυτοκινήτου με τον τάδε αριθμό κυκλοφορίας...
Με την ταυτότητά σου που θα "συνδέεται" με το κινητό σου, θα φανερώνεσαι αυτόματα μόνος σου σε ένα υπερκρατικό σύστημα εξουσίας που θα ελέγχει το κινητό σου, εσένα και το κράτος σου.

 3) όποιος μέχρι σήμερα, χακάρει τον λογαριασμό σου στην τράπεζα ή το κινητό σου, μπορεί να σου κλέψει κάποια χρήματα ή τέλος πάντων, κινητή περιουσία.
Όποιος σου χακάρει όμως την ταυτότητά σου θα μπορεί να σου κλέψει, όχι μόνο ότι έχεις μέσα στο σπίτι σου αλλά και το ίδιο το σπίτι σου, την ακίνητη περιουσία σου και το πτυχίο σου και όλη σου τη ζωή.

 4) το καθεστώς μέσω της σύνδεσης ψηφιακής ταυτότητας- κινητού, θα σε ελέγχει και θα σε επιτηρεί νομίμως με την συναίνεσή σου και μονίμως, χωρίς κόπο, χωρίς κόστος και με μεγάλη αποτελεσματικότητα.

 5) Παρανομία (εσκεμμένη ή κατά λάθος) πάντα υπήρχε γι' αυτό υπάρχουν μέχρι σήμερα και τα δικαστήρια. Με την αποδοχή της ψηφιακής ταυτότητας κάποιες ποινές, θα σου επιβάλλονται αυτόματα, χωρίς να μεσολαβεί η αστυνομία, χωρίς να περνάς από δικαστήριο.

Βάλτε τα μικρά αγνά παιδάκια να προσευχηθούν, για να μας σώσει ο Θεός και από χειρότερα.

Ντρεπόμαστε να κάνουμε τον Σταυρό μας.

 Ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για τον Χριστό.
Ντρεπόμαστε να πάμε εκκλησία.
Ντρεπόμαστε να εξομολογηθούμε.
Ντρεπόμαστε να είμαστε παιδιά του Χριστού.
Ο Χριστός δεν ντράπηκε να σταυρωθεί και εμείς ντρεπόμεθα να κάνουμε τον Σταυρό μας. Ντροπή μας! Και που να μας βάλουν και μαχαίρι στο λαιμό για την πίστη!
Χριστιανοί μου, λυπάμαι να το πω, αλλά θα το πω.
Βρέθηκα εφέτος στην Βουλή ήταν σχεδόν όλοι οι Βουλευτές. Απ᾽ αυτούς πολύ λίγοι έκαναν το Σταυρό τους. Καμμιά δεκαπενταριά περίπου (πολλούς είπα!). Οι άλλοι όχι!
Τι προκοπή τότε να δούμε, χριστιανοί μου, όταν οι άρχοντές μας είναι αλειτούργητοι και ασταύρωτοι και θεσπίζουν διατάγματα, που βγάζουν οι εχθροί του Σταυρού; Τι προκοπή να δούμε; Χαθήκαμε!
Βάλτε τα μικρά αγνά παιδάκια να προσευχηθούν, για να μας σώσει ο Θεός και από χειρότερα.

Μακαριστός Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας.

ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ένα σπίτι χωρίς τοίχο...

Του Μάνου Λαμπράκη

Υπήρχε κάποτε ένας τοίχος σε κάθε σπίτι. Ένας τοίχος που δεν κρεμούσε διακοσμητικά, αλλά μέτραγε τον χρόνο με δισταγμό. Τα παλιά ημερολόγια τοίχου, εκείνα με το καθημερινό χαρτάκι που σκίζαμε με ευλάβεια, δεν ήταν απλώς χρηστικά αντικείμενα. Ήταν μικρά λειτουργικά τοπία, χειροποίητα ρολόγια της απώλειας, επιμελητές του καθημερινού.
Στην πρόσοψη η ημερομηνία, ο Άγιος της ημέρας, οι ώρες Ανατολής και Δύσης, στην πλάτη, σχεδόν μυστικά, ένα ηθικό δίδαγμα: «να μην οργίζεσαι με τους αργούς», «το ψέμα ποτέ δεν νικά τον χρόνο», «ο καλός λόγος ελαφραίνει το τραπέζι». Δεν ήταν αποφθέγματα. Ήταν καθημερινές υπενθυμίσεις πως ο χρόνος δεν είναι εργαλείο, αλλά αίνιγμα.

Σε μια κοινωνία που μετρά σήμερα τον χρόνο με deadlines, ειδοποιήσεις και ψηφιακές διαγραφές, εκείνα τα χαρτάκια ήταν μια πράξη επιβράδυνσης. Έπρεπε να σταθείς μπροστά στον τοίχο. Να σκίσεις προσεκτικά το χθεσινό. Να διαβάσεις. Να σκεφτείς. Ίσως και να φυλάξεις μερικά, αυτά που μιλούσαν «κάπως πιο βαθιά» ή που έπεσαν τη μέρα που συνέβη κάτι ασήμαντα σημαντικό.

Εκείνο το ημερολόγιο δεν σε έκανε να θυμάσαι τη μέρα, σε καλούσε να τη ζήσεις. Δεν σε προκαλούσε να προγραμματίσεις, σου υπενθύμιζε ότι ζεις εντός μιας τάξης που υπερβαίνει την παραγωγικότητα. Ήταν μια μικρή θεολογία του εφήμερου. Κάθε σκίσιμο, και μια μνήμη του πεπερασμένου.

'Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου''

 Κάποτε στο Άγιο Όρος ρώτησα έναν Γέροντα: 

''Πώς θα αυξηθώ πνευματικά; '' και μου έδωσε μια απάντηση που με ξάφνιασε:'

''Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου''.

 Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα του λέω, μπορείτε να μου το εξηγήσετε;

''Με τους ανθρώπους της καθημερινότητας σου και τις καταστάσεις που δημιουργούνται στη ζωή σου. Με αυτές τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου θα χτίσεις την πνευματική σου οικοδομή. Μην τρέχεις μακριά για να τα κουβαλήσεις, δίπλα σου είναι, αρκεί να καταλάβεις ότι κανένας άνθρωπος και καμιά κατάσταση καλή ή κακή δεν έρχεται τυχαία στη ζωή σου. Όλοι και όλα συνεργούν για την οικοδομή σου''.

  Πόσο απλό ακούγεται αλλά και πόσο δύσκολα εφαρμόζεται στην καθημερινότητα μας, ειδικά στις μέρες μας που η σύγχρονη αρρωστημένη νοοτροπία χωρίζει τους ανθρώπους σε αρνητικούς και θετικούς.

Χρήστος Κλητσινάρης

Ἡ «προσευχή μέ λαχτάρα» εἶναι τό ἀντιφάρμακο στήν κατάθλιψη.

Ὁ καλλίτερος τρόπος καί ὁ πιό ἀποτελεσματικός γιά νά ἀγαπήσει ὁ ἄνθρωπος τόν Θεό ὥστε νά βγεῖ ἀπό τήν κατάθλιψη εἶναι, σύμφωνα μέ τόν πολυχαρισματοῦχο Γέροντα Πορφύριο, ἡ «προσευχή μέ λαχτάρα».
Πρέπει ν’ ἀγαπήσουμε τόν Χριστό, δίδασκε ὁ σοφός καθοδηγητής π. Πορφύριος, ὅπως ἡ μάνα τό παιδάκι της· νά Τόν ἀγαπήσουμε μέ ἔντονο πόθο καί βαθειά λαχτάρα.
Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό, ὁ Θεῖος Ἔρωτας σύμφωνα πάλι μέ τόν Γέροντα Πορφύριο θεραπεύει τήν κατάθλιψη.

 Ἡ προσευχή θεραπεύει τόν καταθλιπτικό διότι ὁδηγεῖ στήν πρός τόν Θεόν ἀγάπη καί στήν γνήσια ταπείνωση. Στόν ταπεινό ἔρχεται ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ πού αἰχμαλωτίζει τήν ψυχή του στό καλό, ἐλευθερώνοντάς τον ἀπό τήν κατάθλιψη.
Οἱ πειρασμοί καί οἱ διάφορες θλίψεις καί ἀδικίες, πού μᾶς συμβαίνουν τείνουν νά ρίξουν τήν ψυχή σέ ἀκηδία. Τότε ἐπίσης θά πρέπει νά προσευχόμαστε.

Λέγει ὁ Μ. Ἀθανάσιος ὅτι πρέπει νά ἀκολουθοῦμε τό πρότυπο-πρακτική τοῦ Χριστοῦ μας πού ἀποτυπώνεται στό ψαλμικό: ««Διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς... Σὺ δὲ͵ Κύριε͵ μὴ μακρύνῃς τὴν βοήθειάν σου ἀπ΄ ἐμοῦ». Ὁ Κύριος μᾶς διδάσκει μέσα ἀπό αὐτά ὅτι ὅταν πέφτουμε σέ πειρασμούς θά πρέπει νά ἐπικαλούμεθα τόν Θεό καί νά μήν καταπίπτουμε σέ ἀκηδία, οὔτε νά ἀποκάμνουμε ἀπό τίς ὅποιες θλίψεις».
Ἀκόμη καί ἄν «διαμοιράζουν τά ἱμάτια μας», ἐσύ Κύριε μή μακρύνης τήν βοήθειάν Σου ἀπό ἐμᾶς.

Χρῆστος Κελαϊδώνης: Ἡ προσπάθεια ὁλοκληρωτικῆς ὑποδούλωσης τοῦ ἀνθρώπου καί τό χάραγμα τοῦ ἀντιχρίστου

 

Χρῆστος Κελαϊδώνης: Ἡ προσπάθεια ὁλοκληρωτικῆς ὑποδούλωσης τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ χάραγμα τοῦ ἀντιχρίστου

ΜΕΡΟΣ Α'

ΜΕΡΟΣ Β'

Θλιβερές εικόνες από την ιστορική Μονή Αγίου Ιωάννη Βαζελώνος στον μαρτυρικό Πόντο

Θλιβερές εικόνες από την ιστορική Μονή Αγίου Ιωάννη Βαζελώνος στον μαρτυρικό Πόντο

https://artofwayfaring.com/destinations/the-monastery-of-st-john-the-forerunner-vazelon/

....Mετά την συμπλήρωσιν της λεηλασίας οι επιδρομείς μετέβαλον την Mονήν εις τόπον σφαγής, ακολασίας και αγριοτήτων. Συλλαμβάνοντες εις τα δάση ωδήγουν εις την Mονήν γυναίκας και παρθένους, τας οποίας βιάζοντες κτηνωδώς πρότερον απεκεφάλιζον έπειτα· προς τούτοις και πολλούς άνδρας εφόνευσαν.

Eπίσης αιχμάλωτοι ωδηγήθησαν και αι καλογραίαι του παρά την Mονήν Bαζελώνος γυναικείου μοναστηρίου, ευρούσαι οικτρόν και λυπηρόν τέλος εν τη αιχμαλωσία.

«Φρίττει ο νους του ανθρώπου”, έγραψεν ο μητροπολίτης Pοδοπόλεως Kύριλλος, δια τας διαπραχθείσας φρικαλεότητας και τον αριθμόν των θυμάτων, ανερχομένων εις 487 ψυχάς, αίτινες εύρον οικτρόν θάνατον εν τοις όρεσι, τοις σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης, όπου εκρύβησαν ίνα αποφύγωσι την δολοφόνον μάχαιραν των σφαγέων.

Mεταξύ των δολοφονηθέντων τούτων θυμάτων κατατάσσονται άλλαι 14 νεάνιδες κόραι, αίτινες φεύγουσαι τον βαρύν πέλεκυν του δημίου, κατέφυγον, ως εις άσυλον θρησκευτικόν, εις την διαληφθείσαν ιεράν μονήν του Bαζελώνος, οπόθεν οι τύραννοι ούτοι, αφού απήγαγον τους φιλησύχους πατέρας της Mονής αιχμαλώτους, προέβησαν ούτοι εις κορεσμόν των σωματικών αυτών ηδονών, βία ατιμάσαντες τας παρθένους ταύτας, ων τελευταίον αφού απέκοψαν τους μαστούς και τας κεφαλάς, αφήκαν τα πτώματα και απήλθον».

Η δεύτερη, αλλά από Ελληνικά χέρια αυτή τη φορά, καταστροφή και λεηλασία των Ψαρών.

 

ΤΟ ΑΓΟΣ ΤΩΝ ΨΑΡΩΝ

Όταν η ιδιοτέλεια ηγεμονεύει ,η ανομία της συμπαραστέκεται, και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η φιλοπατρία μπαίνουν σε χειμερία νάρκη. ....
Ένα τραγικό μήνυμα από το χθες.
Η δεύτερη, αλλά από Ελληνικά χέρια αυτή τη φορά, καταστροφή και λεηλασία των Ψαρών.

  Είναι γνωστή η καταστροφή των Ψαρών. Τόσο ο Κάλβος με την Ωδή εις Ψαρά, όσο ο Σολωμός, με το «Στων Ψαρων την ολόμαυρη ράχη»,όσο Έλληνες και φιλέλληνες ζωγράφοι, άφησαν αχνάρια στην συλλογική μνήμη από την θυσία αυτού του «πολύ-επίπεδα μεγάλου», μικρού ελληνικού νησιού. Άγνωστη όμως παραμένει η ληστρική και απάνθρωπη συμπεριφορά των “ελληνικών” κυβερνητικών δυνάμεων, που έφτασαν καθυστερημένα, όχι για να περιθάλψουν, αλλά για να ολοκληρώσουν το έργο της οθωμανικής θηριωδίας.

Μια μικρή εισαγωγή, πριν παρουσιάσουμε τα σημεία και τα τέρατα του στόλου της κυβέρνησης του Κουντουριώτη, και του υδραίικου στόλου τη πριν παρουσιάσουμε τις τραγικές καταγγελίες του Υδραίου Ναυαρχου Μιαούλη.

  Το Οθωμανικό κράτος αδυνατώντας να καταπνίξει την Ελληνική Επανάσταση, ζητάει την βοήθεια της Αιγύπτου, του Μεχμέτ Αλή Πασά (Μάρτιος 1824).
Ο Μεχμέτ της Αιγύπτου αποδέχεται την αίτηση βοήθειας του Μαχμούτ της Κωνσταντινούπολης αλλά με σκληρότατους όρους, την παραχώρηση στην επικυριαρχία του της Κρήτης και της Πελοποννήσου. Όρους που μπροστά στην αδυναμία του να καταπνίξει την Ελληνική Επανάσταση, αποδέχτηκε ο Σουλτάνος.
Αβοήθητη η Κάσος

 Τον Ιούλιο του 1824 ο αιγυπτιακός στόλος αναχωρεί από την Αίγυπτο. Στόχος πρώτος των Αιγυπτίων το τσάκισμα του Ελληνικού Ναυτικού ώστε να μπορούν ανενόχλητοι να χτυπήσουν την Πελοπόννησο. Στις 27 Μαΐου επιτίθενται στην Κάσο με 45 πλοία και 4.000 στράτευμα. Στις 30 Μαΐου πέφτει αβοήθητη η Κάσος, η φρουρά του νησιού 1.300 ντόπιοι, 700 πάροικοι και 1.000 περίπου μισθωτοί άνδρες από Βόρειες Σποράδες, Εύβοια και Μακεδονία, σύνολο 3.000 στρατιώτες υπό των Γούλα Κασάνδριο και Σκλαβούνο Ράδο. Η φρουρά αυτή αντιστάθηκε γενναία για δύο ημέρες, μέχρι που έπεσε βόμβα στη δεξαμενή νερού και την διέρρηξε.

 Όταν ο εχθρός όρμησε στο φρούριο, οι πολιορκημένοι έβαλαν φωτιά στην πυριτιδαποθήκη και ανατίναξαν στον αέρα τα οχυρώματα, τους εαυτούς τους και όσους Τούρκους βρίσκονταν στο φρούριο. Κατά τον ιστορικό Παπαρηγόπουλο: «Η Σεβαστή διοίκησις είχε χρήματα να πληρώνει τους στρατούς του εμφυλιου πολέμου, άφηνε δε την Κάσον να καταστραφεί. Και ουδέ μετά την καταστροφήν ελήφθει πρόνοια τις, ίνα εκπλεύσει ο στόλος».
Η λεία από την Κάσο: 15 καράβια αρματωμένα, 40 καΐκια και πυρπόληση τριών καινούργιων πλοίων. Τεράστιες ποσότητες, από γρόσια, μετάξι, τρόφιμα, ναυπηγική ξυλεία. 

Τι αναπαύει περισσότερο την Παναγία μας;

Ρωτήθηκε ένας ενάρετος γέροντας:
- Τι αναπαύει περισσότερο την Παναγία μας;
Και ο σοφός εκείνος γέροντας απάντησε:
α) να αγαπήσουμε και να μνημονεύουμε το όνομα του Υιού Της, με την ευχή του Χριστού.
β) να αγαπήσουμε και να μιμηθούμε τη ζωή του Υιού Της και τη δική Της, μια ζωή γεμάτη αγάπη, ταπείνωση και αγνότητα, κατεξοχήν αυτές τις αρετές και
γ) να αγαπήσουμε και να κάνουμε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας, περιέχουν πάρα πολύ Χάρη!

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

Δεν βοηθούν τα όπλα εκεί όπου ο Θεός δε βοηθά....

Δεν βοηθούν τα όπλα εκεί όπου ο Θεός δε βοηθά.... Εκεί όμως όπου ο Θεός βοηθά είναι αρκετή μια σφεντόνα ή μία ποιμενική ράβδος....

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς - Πόλεμος και Βίβλος

πηγή

Πέρασαν ἐν τάχει 25 ἔτη ὅπου, ἠθικά καὶ ὑλικά, πληρώνουμε τήν «λυπητερή» τῆς ψεύτικης εὐημερίας πού ζήσαμε μετὰ τὸν Β΄ Π.Π.

Ἀπ' ὅταν μπήκαμε στὴν τρίτη, μετὰ Χριστὸν χιλιετία, πέρασαν 25 ἔτη!
Πέρασαν ἐν τάχει 25 ἔτη ὅπου, ἠθικὰ καὶ ὑλικά, πληρώνουμε καὶ δὲν ξεχρεώνουμε, τὸν λογαριασμό, τὴν «λυπητερὴ» τῆς ψεύτικης εὐημερίας ποὺ ζήσαμε μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ὁπόταν ἄρχισε νὰ «χρυσοπουλάῃ» ἡ ἐλευθερία, ὁ ἀντιφασισμός, τὰ ἰδεολογήματα, οἱ δικαιωματισμοί, ἡ καλοπέραση, ὁ ῥιζοσπαστισμός, ἡ πονηρία, ὁ ἐαυτουλισμός, ἡ πλάνη, ἡ εἰρήνη χωρίς Χριστό!

* Καὶ ἰδοὺ ἡ Ε.Ε.. καὶ τὰ εύρώ της,
* Καὶ τὸ Δ.Ν.Τ. καὶ τὸ Α΄ καὶ τὸ Β΄ καὶ τὸ Γ΄ Μνημόνιο, τὰ τρίτο καὶ μακρύτερο, τὸ ἀριστερό,
* Καὶ νὰ οἱ καραβιὲς καὶ οἱ πεζοπόρες εἰσροές ἐποίκων,
* Καὶ νὰ φωτιές καὶ πλημμύρες καὶ λιμοί, λοιμοί, σεισμοὶ καὶ καταποντισμοί,
* Καὶ πράσινη ἀνάπτυξη μὲ φωτοβολταϊκὰ καὶ ἀνεμογεννήτριες οἱ ποὺ μισοῦν τὰ δέντρα,
* Καὶ ξενιτεμοὶ καὶ ἀνεργίες καὶ φτώχια,
* Νὰ καὶ τὰ πολυεθνικὰ Σκόπια νὰ καμαρώνουν ὡς ἐθνικὴ Μακεδονία,
* Καὶ ὁ Τούρκος νὰ ζητᾶ γαλάζια πατρίδα κι ἐμεῖς νὰ τοῦ τὴν παραχωροῦμε μὲ τὸ μαλακό, γιὰ νὰ μὴ μᾶς κάνει ΝΤΑ !
* Νὰ καὶ οἱ ψεκασμοὶ ποὺ μᾶς καθιστοῦν φυτὰ θερμοκηπίου («λεφτὰ ὑπάρχουν» γιὰ πιλότους, ἀεροπλάνα, καύσιμα καὶ χημικὰ
ποὺ «διορθώνουν τὸ κλίμα»!)
* Καὶ ὁ σπόρος τοῦ φόβου, τοῦ πανικοῦ, τῆς ἀρρώστιας καὶ τοῦ θανάτου, ίδού, ἀπέδωσε καρπούς,
* Καὶ δῶσ' του νὰ κλείνουν οἱ ἐκκλησίες, καὶ νὰ οἱ μουτσούνες καὶ τὰ θανατηφόρα ἐμβόλια καὶ νὰ τὰ πρόστιμα γιὰ ὅποιον
«δὲν συνεμορφώθην πρὸς τὰς ὑποδείξεις»
* Καὶ ὁ θρίαμβος τῆς ἀποδόμησης τῶν ὁσίων καὶ ἱερῶν μας καὶ ὁ προσηλυτισμὸς στὸ ἀφύσικο, τὴν βία, τὴν σαρκολατρεία
ἀπὸ τὰ νήπια ἀκόμα, καὶ ἀπὸ τοὺς παιδικοὺς σταθμούς,
* Καὶ δῶσ' του νὰ αὐξάνονται οἱ ἰθαγενοποιήσεις - ἑλληνοποιήσεις,

ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓ.ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΕΝ ΤΩ ΘΑΥΜΑΣΤΩ ΟΡΕΙ

 ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓ.ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΕΝ ΤΩ ΘΑΥΜΑΣΤΩ ΟΡΕΙ(Από Εδώ)

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΡΕΙΤΗΣ(+24 Μαίου)

***Ποιόν το έργο του μοναχού;***
Τὸ ἔργο τοῦ Μοναχοῦ εἶναι νομίζω ἡ ἐγκράτεια, ὥστε νὰ ἠρεμοῦν σὲ αὐτὸν οἱ ἡδονὲς τοῦ σώματος, νὰ ἔχη στὴν ψυχή του εἰρήνη, νὰ ψάλλη συνεχῶς, καὶ νὰ
προσεύχεται ἀδιαλείπτως μὲ τὸν νοῦ του· τὸ ἔργο τοῦ Μοναχοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη καὶ ἡ μὲ ταπεινὴ καρδιὰ ὑπακοή, διὰ τῆς ὁποίας καὶ ὁ Χριστὸς ἐδιάλεξε τὸν θάνατο, γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου,θανάτου δὲ σταυροῦ, γιὰ νὰ θανατώσουμε καὶ ἐμεῖς διὰ μέσου αὐτῆς τὶς ἐπιθυμίες τῆς σαρκὸς καὶ νὰ κλαῖμε τότε σὲ ἐξομολόγησι, καὶ νὰ προσευχώμεθα μὲ συντριβὴ καρδιᾶς σὰν τὸν Τελώνη· ἡ φωνὴ νὰ εἶναι σύμμετρη καὶ ὁ λόγος εὔτακτος, ἡ δὲ διαγωγὴ μὲ πραότητα καὶ ἡσυχία.

῎Εργο τοῦ Μοναχοῦ εἶναι νὰ μὴν ὁρκίζεται οὔτε στὸ ἐλάχιστο, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Πίστεψέ με ἤ Συγχώρεσέ με, ἡ φυγὴ τῶν σκανδάλων τῆς φιλαργυρίας, ἡ μετάδοσις τῶν πραγμάτων, καὶ ὄχι μόνο τὸ νὰ μὴ καταλαλῆ κάποιον, ἀλλὰ νὰ μὴν ἀνέχεται οὔτε αὐτὸν ποὺ καταλαλεῖ· νὰ συμπάσχη μὲ αὐτοὺς ποὺ εἶναι σὲ ὀδύνη καὶ νὰ νίπτη τὰ πόδια τῶν ἀδελφῶν, καὶ νὰ τοὺς διακονῆ στὶς ἀνάγκες τους, νὰ μὴ νικᾶται δὲ ἀπὸ τὸ φοβερὸ πάθος τῆς ὑπερηφανίας, ἀλλὰ νὰ θεωρῆ τὸν ἑαυτό του ἔσχατο πάντων...

῎Εργο τοῦ Μοναχοῦ εἶναι ἡ σωφροσύνη τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχῆς· ἄν δὲ σὲ κάποιον ἀπὸ σᾶς, ἀδελφοί, εἰσέλθη λογισμὸς ἀκαθαρσίας, ἄς βοᾶ μὲ δάκρυα τὰ ἑξῆς πρὸς τὸν Θεὸ μὲ συνοχὴ πνεύματος καὶ ὀλολυγμὸ καρδίας:

«Δέσποτα Χριστέ, ὁ τῶν οἰκτιρμῶν καὶ τοῦ ἐλέους Θεός, ὁ πάσης παρακλήσεως Κύριος, ὁ ἀεὶ ὤν καὶ διαμένων εἰς τοὺς αἰῶνας , ὁ μ ό ν ο ς φι λ ό σ τ ο ρ γ ο ς Πατ ή ρ , ὁ τ ο ὺ ς ἐπὶ Σοὶ–πεποιθότας μὴ καταισχύνων, ῥῦσαί με ἐκ χειρὸς ἐχθρῶν μου,
πρόσχες τῇ ψυχῇ μου, σῶσόν με ἐν τῷ ἐλέει Σου τὸ ἀγαλλίαμά μου, λύτρωσαί με ἀπὸ τῶν κυκλωσάντων με· 

Αγ.Ιγνατίου Μπριντσιανίνωφ: Διδαχή την ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ για την έπαρση και την ταπεινοφροσύνη

 «Eις κρίμα εγώ εις τον κόσμον τούτον ήλθον, ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται» 

(Ιω. 9:39)

 Αγαπητοί αδελφοί! Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μετά τη θεραπεία του εκ γενετής τυ­φλού, για την οποία ακούσαμε σήμερα στο ιερό Ευαγγέλιο, είπε: «Ήρθα για να φέρω σε κρίση τον κόσμο, έτσι ώστε αυτοί που δεν βλέπουν να βρουν το φως τους, κι εκείνοι που βλέπουν ν’ αποδειχθούν τυφλοί» (Ιω. 9:39). Τέτοια λόγια δεν μπορούσαν ν’ αφήσουν αδιάφορους τους υπερήφανους «σοφούς» και «δικαίους» του κόσμου τούτου, όπως ήταν οι Φαρι­σαίοι.
 
 Εξαιτίας της φιλαυτίας τους και της μεγάλης ιδέ­ας που είχαν για τον εαυτό τους, αισθάνθηκαν θιγμένοι από την παρατήρηση του Κυρίου. Αντέδρασαν, λοιπόν, με μιαν ερώτηση, που εκφράζει την αγανάκτηση και την έπαρσή τους, αλλά συνάμα και τη χλευαστική τους διά­θεση και τον φθόνο τους και την περιφρόνησή τους προς τον Χριστό: «Μήπως είμαστε κι εμείς τυφλοί;» (Ιω. 9:40).

Στην απάντηση του Κυρίου καθρεφτίζεται η ψυχική κα­τάσταση των Φαρισαίων, η οποία προκάλεσε την ερώτησή τους: «Αν ήσασταν τυφλοί, δεν θα ήσασταν ένοχοι· τώρα, όμως, λέτε με βεβαιότητα ότι βλέπετε· η ενοχή σας, λοιπόν, παραμένει» (Ιω. 9:41). Πόσο φοβερή ασθένεια της ψυχής είναι η έπαρση! Στα ανθρώπινα έργα, στερεί από τον υπερόπτη τη βοή­θεια και τη συμβουλή του πλησίον.

 Και στο έργο του Θεού, στο έργο της σωτηρίας, στέρησε από τους αλαζόνες Φαρισαίους της εποχής του Κυρίου και στερεί από τους Φαρισαίους κάθε εποχής τον πιο πολύτιμο θησαυ­ρό, τη θεία δωρεά που έφερε από τον ουρανό ο Υιός του Θεού· τους στέρησε και τους στερεί τη θεία αποκάλυψη και τη μακάρια κοινωνία με τον Θεό, κοινωνία που προ­ϋποθέτει την αποδοχή αυτής της αποκαλύψεως.

 Οι Φαρισαίοι θεωρούσαν ότι ανήκαν στους ανθρώπους «που βλέπουν», ότι δηλαδή είχαν φτάσει στην αλη­θινή και τέλεια θεογνωσία, δεν χρειάζονταν περαιτέρω πρόοδο και, επομένως, δεν είχαν ανάγκη από καμιά σπουδή ή διδαχή. Γι’ αυτό απέρριπταν τη διδασκαλία για τον Θεό, που τους την παρέδιδε άμεσα ο Ίδιος.

Η αρετή της ταπεινώσεως εναντιώνεται στο πάθος της υπερηφάνειας, το οποίο εκδηλώνεται με ξεχωριστό τρό­πο στο πνεύμα του κάθε ανθρώπου. Όπως η υπερηφάνεια είναι κατεξοχήν ασθένεια του πνεύματος, έτσι και η ταπείνωση είναι κατεξοχήν κατάσταση ευρωστίας του πνεύματος, μια αγαθή και μακάρια κατάσταση.

Στην Αγία Γραφή και στα έργα των Αγίων Πατέρων ονομάζεται συ­χνά και ταπεινοφροσύνη. Τι είναι η ταπεινοφροσύνη; Είναι η ορθή αντίληψη του ανθρώπου για την ανθρώπινη φύση και, επομένως, η ορθή αντίληψη του ανθρώπου για τον εαυτό του.
Το άμεσο αποτέλεσμα της ταπεινώσεως ή ταπεινο­φροσύνης ως ορθής αντιλήψεως για την ανθρώπινη φύ­ση και για τον ίδιο μας τον εαυτό είναι η ειρήνευση της καρδιάς. Ο ταπεινός άνθρωπος είναι ειρηνικός και απέναντι στους συνανθρώπους του και απέναντι στον εαυτό του και απέναντι στις κάθε λογής περιστάσεις και απέναντι στον Θεό, είναι ειρηνικός και με τη γη και με τον ουρανό.
 Η ταπείνωση έχει πάρει το όνομά της από την ειρήνη που γεννά στην καρδιά μας. Την κατάσταση της ηρεμίας, της χαράς και της μακαριότητας, που προκαλείται μέσα μας από την αρετή, την ονομάζουμε τα­πείνωση. Όταν θέλουμε μαζί με την κατάσταση να δεί­ξουμε και την πηγή της, τότε κάνουμε λόγο για ταπεινοφροσύνη.

 Μη σκεφθείτε, αγαπητοί αδελφοί, ότι ο ορισμός που δώσαμε στην ταπεινοφροσύνη, περιγράφοντάς την ως την ορθή αντίληψη του ανθρώπου για την ανθρώπινη φύση, γενικά, και για τον εαυτό του, ειδικά, είναι αυθαί­ρετος. Ο ίδιος ο Κύριος την όρισε έτσι, λέγοντας: «Θα γνωρίσετε την αλήθεια, και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει» (Ιω. 8:32).
Τι είναι αυτή η ελευθερία, η πνευματική ελευ­θερία, που παρέχεται από την αλήθεια, αν όχι η ευλο­γημένη ειρήνη της καρδιάς, αν όχι η αγία ταπείνωση, αν όχι η ευαγγελική ταπεινοφροσύνη; Η θεία αλήθεια είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός (Βλ. Ιω. 14:6). Εκείνος διακήρυξε: «Μάθετε από μένα», από τη θεία Αλήθεια, «ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυ­ση στις ψυχές σας» (Ματθ. 11:29).

Η ταπεινοφροσύνη είναι τρόπος σκέψεως του ανθρώπου εμπνευσμένος από τη θεία Αλή­θεια “Το στόμα του ταπεινόφρονα λέει την αλήθεια”, σημειώνει ο όσιος Μάρκος ο Ασκητής, (Περί νόμου πνευματικού Κεφάλαιο Σ’, θ’). Η έπαρση είναι θλιβερή και ολέθρια αυταπάτη, είναι θανάσιμη πλάνη, με την οποία η τυφλωμένη ανθρώπινη φύση ξεγελά τον εαυτό της και ξεγελιέται από τους δαίμονες.

 Λανθασμένες είναι οι κρίσεις και οι εκτιμήσεις του υπερόπτη. Τον εαυτό του τον θεωρεί αυθύπαρκτο ον, όχι πλάσμα του Θεού. Την επίγεια ζωή την αισθάνεται ατέλειωτη. Τον θάνατο δεν τον συλλογίζεται. Στην αιωνιότητα δεν πιστεύει. Η θεία πρόνοια γι’ αυτόν είναι ανύπαρκτη. Ως κυβερνήτη του κόσμου αναγνωρίζει την ανθρώπινη λογική.
Όλες οι σκέψεις του σέρνονται στη γη. Τη ζωή του την έχει προσφέρει θυσία στον κόσμο τούτο, στον οποίο επιθυμεί να εγκαθιδρύσει τη διαρκή απόλαυση μέσω της αμαρτίας. Αυτή ακριβώς είναι η άλο­γη και μάταιη επιδίωξη των τυφλωμένων Φαρισαίων και Σαδδουκαίων.

Τον ταπεινόφρονα άνθρωπο, απεναντίας, στον δρό­μο της επίγειας ζωής τον συνοδεύει η μνήμη του θανά­του, διδάσκοντάς τον να ενεργεί σε κάθε περίσταση με το βλέμμα του στραμμένο στην αιωνιότητα και επιδρώντας ευεργετικά σ’ όλα του τα έργα. Ο ταπεινός εργάζεται για την αρετή, όχι για την ικανοποίηση παθών, και γι’ αυτό ό,τι κάνει είναι ωφέλιμο για τους συνανθρώπους του.

Ο ταπεινός βλέπει τον εαυτό του σαν έναν ασήμαντο κόκκο μέσα στο σύμπαν, μέσα στους αιώνες, μέσα στις γενιές και τα γεγονότα που πέρασαν και που έρχονται.

Ο νους και η καρδιά του ταπεινού δέχονται πρόθυμα τη χριστιανική αλήθεια και προοδεύουν σταθε­ρά στις χριστιανικές αρετές. Ο νους και η καρδιά του τα­πεινού βλέπουν και αισθάνονται την πτώση της ανθρωπίνης φύσεως, γι’ αυτό μπορούν ν’ αναγνωρίσουν και να δεχθούν τον Λυτρωτή. Η ταπεινοφροσύνη δεν αναγνωρίζει αξία στην πε­σμένη ανθρώπινη φύση. Βλέπει τον άνθρωπο ως κορυ­φαίο θείο δημιούργημα, αλλά βλέπει και τηναμαρτία που έχει διαποτίσει και δηλητηριάσει όλη την ύπαρξή του.

Η ταπεινοφροσύνη αναγνωρίζει το μεγαλείο του πλάσματος του Θεού, αλλά συγχρόνως διαπιστώνει και την παραμόρφωσή του από την αμαρτία. Γι’ αυτή τη συμ­φορά θλίβεται συνέχεια. Βλέπει τη γη σαν έναν τόπο εξορίας του ανθρώπου και τον βιάζει να επιστρέψει με τη μετάνοια στον ουρανό, που τον έχασε με την έπαρση.

Η έπαρση, απεναντίας, που προκάλεσε την πτώση και την καταστροφή της ανθρωπότητας, δεν βλέπει και δεν αναγνωρίζει πτώση και παραμόρφωση στην ανθρώ­πινη φύση· βλέπει μόνο αξία, ωραιότητα, τελειότητα. Ακόμα και τα νοσήματα της ψυχής, τα πάθη, τα θεωρεί προσόντα. Μια τέτοια θεώρηση της ανθρωπίνης φύσεως κάνει τον Λυτρωτή τελείως περιττό.

Η όραση των υπερηφάνων είναι τυφλότητα, ενώ η τυφλότητα των ταπεινών είναι ικανότητα για θέαση της αλήθειας. Αυτό είναι το νόημα των λόγων του Κυρίου: «Ήρθα για να φέρω σε κρίση τον κόσμο, έτσι ώστε αυτοί που δεν βλέπουν να βρουν το φως τους, κι εκείνοι που βλέπουν ν’ αποδειχθούν τυφλοί». Οι ταπεινοί δέ­χονταν τον Κύριο και φωτίζονταν από το θείο φως Του.

Οι υπερήφανοι, ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους, Τον απέρριπταν και βυθίζονταν ακόμα περισσότερο στο σκοτάδι με την άρνηση και τη βλασφημία του Θεού. Λάμπουν ζωηρά μέσα στον καθαρό ουρανό της νύ­χτας τ’ αναρίθμητα αστέρια, παραβγαίνοντας ποιο θα στείλει στη γη περισσότερο φως. Μόλις, όμως, ξεπρο­βάλει ο ήλιος, όλα τ’ αστέρια γίνονται άφαντα σαν ανύπαρκτα, αν και στην πραγματικότητα παραμένουν στις θέσεις τους. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τις ανθρώπινες αρετές:

Όταν συγκρίνονται μεταξύ τους, έχουν κάποιο φως. Εξαφανίζονται, όμως, μπροστά στην απόλυτη αρετή, μπροστά στο φως της Θεότητας. Ο απόστολος, μιλώντας για τις αρετές του δίκαιου Αβραάμ, λέει ότι ο πατριάρχης «μπορούσε να καυχηθεί, όχι όμως απέναντι στον Θεό… Ο Αβραάμ πίστεψε στον Θεό, και γι’ αυτή του την πίστη ο Θεός τον αναγνώρισε δίκαιο» (Ρωμ. 4, 2-3).
 Έτσι έπρεπε να κάνουν οι Φαρισαίοι, που καμάρωναν για την καταγωγή τους από τον Αβραάμ, αλλά είχαν αποξενωθεί πνευματικά απ’ αυτόν. Σε αντίθεση με τον Αβραάμ, θέλησαν να διατηρήσουν τις νομιζόμενες αρετές του «παλαιού ανθρώπου», κι έτσι έγι­ναν ανίκανοι ν’ αποκτήσουν αυτογνωσία και θεογνωσία.

Άκουσαν, λοιπόν, τη φοβερή ετυμηγορία του Κυρίου: «Αν ήσασταν τυφλοί», αν, δηλαδή, αναγνωρίζατε την πνευματική σας τυφλότητα, «δεν θα ήσασταν ένοχοι· τώρα, όμως», όντας τυφλοί, «λέτε με βεβαιότητα ότι βλέ­πετε· η ενοχή σας, λοιπόν, παραμένει»· παραμένει, γιατί την αποδεχθήκατε και τη χαράξατε μέσα σας με την αμφιβολία σας.
 Μαθητής των Φαρισαίων ήταν στα νεανικά του χρό­νια ο άγιος απόστολος Παύλος. Όπως ο ίδιος διηγείται, για να μας διδάξει, ήταν «Εβραίος γέννημα θρέμμα» και «ως προς την ερμηνεία του νόμου Φαρισαίος». «Ήμουν άμεμπτος», λέει, «σε ό,τι αφορά την τήρηση του νόμου.

 Αυτά, όμως, που άλλοτε ήταν για μένα πλεονεκτήματα, τώρα με την πίστη στον Χριστό τα βλέπω σαν μειονε­κτήματα. Πραγματικά, όλα εξακολουθώ να τα θεωρώ μει­ονεκτήματα σε σχέση με το ασύγκριτα ανώτερο αγαθό που κέρδισα, γνωρίζοντας τον Ιησού Χριστό, τον Κύριό μου» (Φιλιπ.3, 5-8). Αγαπητοί αδελφοί! Ας μιμηθούμε τον απόστολο Παύλο και τους άλλους αγίους του Θεού.
 Ας πλησιά­σουμε τον Κύριο, έχοντας απορρίψει τελείως την κατα­στρεπτική έπαρση και έχοντας εγκολπωθεί την ταπείνω­ση. Μέσω της ταπεινώσεως ας προσκολληθούμε στον Πλάστη μας. Με την ταπείνωση ας ελκύσουμε την προ­σοχή και την ευσπλαχνία του Θεού μας, που είπε: «Σε ποιον θα ρίξω το βλέμμα μου, παρά στον ταπεινό, στον ήσυχο, σ’ εκείνον που τρέμει τα λόγια μου;» (Ησ. 66:2).

  Βλέ­ποντας και αναγνωρίζοντας τις αμαρτίες μας, ας συμπεριλάβουμε τον εαυτό μας στους αμαρτωλούς, τους αγαπημένους του Θεού. Απορρίπτοντας την έπαρση, ας δια­χωρίσουμε τον εαυτό μας από τους ψευτοδικαίους, για να μη μας αποστραφεί ο Θεός, που είπε: «Δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους, αλλά τους αμαρτω­λούς» (Ματθ. 9:13).

 Με την ταπείνωση η καρδιά μας ας γίνει πνευ­ματικό θυσιαστήριο του Θεού και ο θύτης, ο νους μας, ας προσφέρει σ’ Εκείνον θυσίες πνευματικές, ας προ­σφέρει τη θυσία της κατανύξεως, τη θυσία της μετάνοι­ας, τη θυσία της Εξομολογήσεως, τη θυσία της προ­σευχής, τη θυσία της ευσπλαχνίας, εμπλουτίζοντας κα­θεμιάν απ’ αυτές τις θυσίες με την ταπεινοφροσύνη· για­τί «ο Θεός δεν θα περιφρονήσει μια καρδιά γεμάτη συν­τριβή και ταπείνωση» (Ψαλμ. 50:19). Αμήν.

''Ασκητικές ομιλίες Α''

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας,

Εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής.

πηγή/αντιγραφή

"Με το φρόνημα της τυφλότητας" [Κυριακή του Τυφλού]

 «Φῶς εἰμι τοῦ κόσμου», ακούσαμε σήμερα τον Χριστό να λέει στους μαθητές Του. Κι η σημερινή ευαγγελική περικοπή είναι αφιερωμένη σ’ αυτό ακριβώς, στο φως του κόσμου που είναι ο Χριστός και που χαρίζει ο Χριστός. Γι’ αυτό και Τον βλέπουμε σήμερα να δίνει σε έναν εκ γενετής τυφλό τόσο το σωματικό όσο και το ψυχικό φως. Κι επειδή ακριβώς πρόκειται για μια συνολική, ψυχοσωματική παρέμβαση του Κυρίου, η περικοπή μάς μιλά κατ’ ουσίαν για τη δημιουργία και την ανακαίνιση του ανθρώπου από τον αναστημένο Χριστό.

 «Φῶς εἰμι τοῦ κόσμου». Όπως στη διήγηση της Γενέσεως, μία από τις πρώτες εντολές του Θεού είναι να λάμψει το φως (Γεν. 1,3), έτσι και στη σημερινή περικοπή, μία από τις πρώτες κουβέντες του Κυρίου είναι για το φως. 

 Κι όπως στη διήγηση της Γενέσεως ο Θεός παίρνει χώμα και δημιουργεί τον άνθρωπο (Γεν. 2,7), έτσι και στη σημερινή περικοπή, ο Ιησούς παίρνει χώμα από τη γη και θεραπεύει τον εκ γενετής τυφλό. 

 Κι έτσι, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, μ’ αυτό τον λεπτό συμβολισμό, θέλει να μας επισημάνει πως ο αναστημένος Χριστός είναι η συνέχεια και η ολοκλήρωση της δημιουργίας, είναι το τέλος και η θέωσή της. Δεν είναι απλά μια πηγή φωτός σαν τον ήλιο, αλλά ένα φως πάνω απ’ αυτόν, ένα φως άκτιστο που διεμβολίζει την κτιστότητα και γίνεται ζωή της, καταυγάζει τον άνθρωπο εσωτερικά και εξωτερικά και κρίνει τον κόσμο. Στο γεγονός του σημερινού θαύματος κρίνονται οι πάντες, μας λέει η περικοπή. Γι’ αυτό και βλέπουμε ότι ο ευαγγελιστής Ιωάννης δημιουργεί μια τόσο εκτεταμένη διήγηση, προκειμένου να δείξει σε αλλεπάλληλες σκηνές πως απέναντι στο φως του κόσμου είναι όλοι υποχρεωμένοι αναπόδραστα να πάρουν θέση.

  Οι πρώτοι που τοποθετούνται απέναντι στον θεραπευμένο άνθρωπο είναι οι «οἱ γείτονες καί οἱ θεωροῦντες αὐτὸν τὸ πρότερον», εκείνοι που καθημερινά τον έβλεπαν να ζητιανεύει κοντά τους («καθήμενος καὶ προσαιτῶν»). Αυτοί απορούν. Κάνουν ερωτήσεις — «είναι τάχα ο τυφλός που ξέραμε ή δεν είναι αυτός»; Ο ίδιος τους διαβεβαιώνει, αλλά μοιάζουν να μην πείθονται ολότελα. Η στάση τους είναι η στάση των φιλοπερίεργων ανθρώπων. Στέκονται, αναρωτιούνται, θαυμάζουν κάπως, συζητούν και ξανασυζητούν… Θυμίζουν τους ανθρώπους μπροστά στις κρεμασμένες εφημερίδες των περιπτέρων: διαβάζουν τίτλους, απορούν για το περιεχόμενο των αθέατων άρθρων, μονολογούν, πιάνουν κουβέντα μεταξύ τους, αλλά στο τέλος όλοι θα συνεχίσουν τον δρόμο τους. Κατ᾽ ουσίαν, αδιαφορούν. Ό,τι έγινε τούς ακούμπησε σ’ ένα επίπεδο επιφανειακό. Μέσα τους έμειναν ανέγγιχτοι. Μετά τις ερωτήσεις τους, τα ίχνη τους σβήνουν στην περικοπή.

"Δεν ήρθα να γκρεμίσω όσους με έριξαν. Ήρθα να τούς δείξω ότι δεν έπεσα".

“Κιβωτός του Κόσμου”: Αθώος ο π. Αντώνιος και δύο πρώην στελέχη της Πωγωνιανής, για την κατηγορία της βαριάς σωματικής βλάβης

"Δεν ήρθα να γκρεμίσω όσους με έριξαν. Ήρθα να τούς δείξω ότι δεν έπεσα".

Από την αρχή της δίωξης του πατρός Αντωνίου αυτή η φράση, που πάντα με συγκινούσε και την είχα κάποτε γράψει στο εφηβικό μου σημειωματάριο, στριφογύριζε στο μυαλό μου.
Ένα ένα θα βγουν κι ο άνθρωπος, που πρόσφερε όλη τη ζωή του στα παιδιά ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής και θρησκείας (βλέπεις, δεν είναι όλα μόνο τσάμπα ιδεολογήματα για τα like...), θα αποτινάξει από πάνω του κάθε ψόγο.
Για αυτόν τον ψόγο θέλω να πω, αλλά από τους ημέτερους.
Δεν με νοιάζουν ούτε οι δηθενάδες, ούτε οι μονίμως κομπλεξικοί περί Εκκλησίας.
Κάτι παπάδες όμως και θεολόγοι πρέπει να νιώθουν ντροπή!
- Που βγήκαν να δικάσουν πρώτοι πρώτοι!
- Που βγάζουν αφρούς, όταν το ράσο κάνει δουλειά. Έστω κι αν κάποιοι φοράνε οι ίδιοι ράσο!
- Που σκαρφίστηκαν "θεολογίες" για "πνευματικότητες μακριά από κοινωνικούς ακτιβισμούς", μόνο και μόνο για να υπηρετήσουν τον Καίσαρα (μην ακούς που τον κράζουν, για τον παλιό λένε...), ώστε να πάει η Κιβωτός σε ημέτερους.
- Που έριχναν το λίθο του αναθέματος για το "σκάνδαλο" που προκάλεσε, που ζητούσαν να βγει η αναφορά του από τα σχολικά βιβλία των Θρησκευτικών!
Τώρα;;;

Παναγιώτης Ασημακόπουλος

«ΜΗΔΕΝ ΠΡΑΞΗΣ ΣΕΑΥΤΩ ΚΑΚΟΝ» Κυριακή του Τυφλού

« ᾿Εφώνησε δέ φωνῇ μεγάλῃ ὁ Παῦλος λέγων· Μηδέν πράξῃς σεαυτῷ κακόν· ἅπαντες γάρ ἐσμεν ἐνθάδε» (Πράξ. 16, 28)

Φώναξε όμως με μεγάλη φωνή ο Παύλος λέγοντας: «Μην πράξεις στον εαυτό σου κανένα κακό, γιατί όλοι είμαστε εδώ».

Μία σκηνή, η οποία θυμίζει στιγμές της δικής μας ζωής, περιγράφει ο απόστολος Λουκάς στο βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων».

Οι απόστολοι Παύλος και Σίλας βρίσκονται φυλακισμένοι στους Φιλίππους, στη σημερινή Καβάλα, και τη νύχτα, στη φυλακή, γίνεται σεισμός, με αποτέλεσμα ο δεσμοφύλακας της φυλακής να πιστέψει ότι οι απόστολοι δραπέτευσαν και επειδή την ευθύνη θα έπρεπε να την αναλάβει ο ίδιος ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει με το μαχαίρι του. Δεν ήταν μόνο θέμα τιμής επειδή ένιωθε ότι δεν επιτέλεσε την εργασία του. Ήταν και θέμα ανάληψης της ευθύνης έναντι της κοινωνίας που του εμπιστεύθηκε αυτή τη θέση, ακόμη κι αν δεν φαινόταν κάτι το σημαντικό για τους πολλούς. Τότε ο απόστολος Παύλος τον προλαβαίνει και τον προτρέπει: «μηδέν πράξης σεαυτώ κακόν».

ΕΙΔΕ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΚΥΡΙΛΛΟ

«... Τις προάλλες, ήλθε άνθρωπος με εξέχουσα θέση στη κοινωνία της Θεσσαλονίκης, που μας ομολόγησε ότι ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ, χωρίς να τον γνωρίζει,τον επισκέφθηκε στο σπίτι του, του μειδίασε μ' αυτό το γλυκύτατο μειδίαμα της αγάπης του, και τον αγκάλιασε, όπως αγκαλιάζει η Παναγία μας το βρέφος Ιησού και Κύριό μας.
Αισθάνθηκε, λέει, τέτοια γλυκύτητα και τέτοια ζεστασιά, που ποτέ στη ζωή του δεν αισθάνθηκε.
Αυτός ο άνθρωπος ήταν λίγο φιλόσοφος, λίγο κοινωνιολόγος,αλλ' εκείνες τις ημέρες, κάποιος συνάδελφός του, του συνέστησε να διαβάσει ένα βιβλίο του Αγίου Παισίου.
Το διάβασα, λέει, εγώ έχω τέσσερα μεταπτυχιακά και ένα διδακτορικό και έλεγα " μα αυτός, είναι άνθρωπος του Δημοτικού, ο Γέρων Παίσιος,αλλά, σαν καλά τα λέει,έτσι, όπως τα λέει , εκφράζει τη κοινωνική πραγματικότητα και προσφέρει λύσεις.."
ΚΑΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΑΛΛΟΙΩΝΕΤΑΙ Η ΨΥΧΟΥΛΑ ΤΟΥ, Ο ΘΕΟΣ ΕΞΑΠΕΣΤΕΙΛΕ ΤΟ ΤΕΚΝΟ ΤΟΥ, ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΚΥΡΙΛΛΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΕ.

Δεν τον ήξερε όμως..

Έλεγα μέσα μου - έλεγε- μοιάζει σαν τον Άγιο Νεκτάριο, αλλά είναι πιο ευτραφής και έχει ένα μειδίαμα ιδιαίτερο.Ο Άγιος Νεκτάριος, τόσα που πέρασε ο καημένος, δεν φαίνεται στις εικόνες του να μειδιά.Και παρακάλεσα, λέει, τη Παναγιά, να μου φανερώσει ποιός είναι αυτός ο Άγιος Γέροντας, που μου πρόσφερε τέτοια ευλογία.Ενώ δεν πολυβλέπω τηλεόραση, λέει, ανοίγω και βλέπω στο STAR CHANNEL, μία εκπομπή .... που είχε ένα αφιέρωμα στον Άγιο Γέροντα Κύριλλο.
ΜΟΛΙΣ ΤΟΝ ΕΙΔΑ,ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑ ΑΜΕΣΩΣ!