Σήμερα ἔχουμε καταλάβει πόσο ἐπικίνδυνο εἶναι,νά εἴμαστε Χριστιανοί;

  Σήμερα, ἔχουμε καταλάβει πόσο ἐπικίνδυνο εἶναι, νὰ εἴμαστε Χριστιανοί; Ἂν τὸ ἔχουμε καταλάβει, φοβᾶμαι ὅτι οἱ μισοὶ ἀπὸ ἐσὰς, θὰ σηκώνονταν νὰ φύγουνε...!
Ἴσως γι' αὐτὸ ἀκόμη ὁ Χριστὸς ἐπιτρέπει νὰ μὴν τὸ καταλαβαίνουμε! Σᾶς σκεπάζει μὲ ἕνα συννεφάκι γιὰ νὰ μὴν τὸ πάρετε καλὰ-καλὰ χαμπάρι γιατί θὰ κιοτέψετε, θὰ δειλιάσετε. Θὰ ἔχετε πρόβλημα...
Γιατί; Γιατί δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ζήσουμε τὸν Χριστὸ στὴν πράξη. Δὲν εἴμαστε νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Χριστὸ σὲ αὐτὰ τὰ στάδια: τοῦ Λόγου, τῆς Πράξης, τῆς Ὁμολογίας, καὶ τῆς Θυσίας... 

π. Γεωργίου Σχοινᾶ

Το Μεγάλο Απόδειπνο

 Το Μεγάλο Απόδειπνο είναι μία από τις πιο αγαπημένες και χαρακτηριστικές ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Το ίδιο το όνομά του φανερώνει τον σκοπό του: τελείται «μετά το δείπνο», στο κλείσιμο της ημέρας, όταν ο άνθρωπος ολοκληρώνει τον κύκλο των κόπων του και ετοιμάζεται να παραδοθεί στην ανάπαυση της νύχτας. Είναι ακολουθία κατανυκτική, με έντονο χαρακτήρα μετανοίας, σαν πνευματική σφραγίδα που κλείνει την ημέρα: ο πιστός ευχαριστεί τον Θεό, ζητά συγχώρηση για τα σφάλματά του και παρακαλεί για θεία προστασία κατά τον ύπνο.

 Στην εκκλησιαστική παράδοση διακρίνονται δύο μορφές: το Μικρό Απόδειπνο και το Μεγάλο Απόδειπνο. Το Μικρό Απόδειπνο διαβάζεται συχνά στις οικίες (και, όπου υπάρχει τάξη καθημερινών ακολουθιών, τελείται και στους ναούς ή στις μοναστικές αδελφότητες), ως πιο σύντομη βραδινή προσευχή. Το Μεγάλο Απόδειπνο έχει πιο εκτεταμένη δομή και είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένο με τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, οπότε τελείται στους ναούς με κατανυκτικό χαρακτήρα—χωρίς βέβαια να αποκλείεται η ανάγνωσή του και στο σπίτι, ιδίως όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Στη λειτουργική πράξη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το Μεγάλο Απόδειπνο τελείται συνήθως τις καθημερινές (ιδίως από Δευτέρα έως Πέμπτη) ως κατανυκτική βραδινή ακολουθία.

 Τι το καθιστά τόσο ξεχωριστό;

''...όσο περισσότερες γλώσσες, κεφάλια ή αυτιά τού πήγαιναν, τόσο περισσότερα κέρδη θα είχαν. ..''(1822-Η σφαγή της Χίου)

Η διαταγή του Σουλτάνου ήταν ξεκάθαρη και προέβλεπε τη θανάτωση βρεφών έως τριών ετών, των αγοριών άνω των δώδεκα ετών, των γυναικών άνω των σαράντα ετών και την αιχμαλωσία κοριτσιών και γυναικών από τριών έως σαράντα ετών, και αγοριών από τριών έως δώδεκα ετών. Όσοι επιζούσαν, θα πουλιούνταν ως σκλάβοι. Θα γλίτωναν μόνο όσοι θα ασπάζονταν τον μωαμεθανισμό.

Συγχρόνως, ο Οθωμανός διοικητής του νησιού Βαχήτ Πασάς είχε τάξει στους στρατιώτες του ότι όσο περισσότερες γλώσσες, κεφάλια ή αυτιά τού πήγαιναν, τόσο περισσότερα κέρδη θα είχαν. 

Μάλιστα, οι εισβολείς, ανήμερα Κυριακή του Πάσχα του 1822, μπήκαν στο μοναστήρι του Αγίου Μηνά από ένα μικρό άνοιγμα που υπήρχε στον περίβολο και κατέσφαξαν περίπου 3.000 Χιώτες που είχαν κρυφτεί εκεί και το μοναστήρι το πυρπόλησαν. Η αναμενόμενη βοήθεια από τα γύρω νησιά και την Πελοπόννησο δεν ήρθε παρά μόνο όταν ήταν ήδη πολύ αργά.

Οι συγκλονιστικές εμπειρίες του παπα Φώτη Λαυριώτη στον ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ

Ο Παπα-Φώτης ο δια Χριστόν σαλός ήταν κοντός αλλά γίγαντας στο πνεύμα.Στο παρακάτω απόσπασμα οι συγκλονιστικές εμπειρίες του στον ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ

Απ το βιβλίο του ηγουμένου της μονής Αγίου Νικολάου Αναπαυσά Μετεώρων π Θεοφάνη Κάσσου «Παπαφώτης Λαυριώτης ,ο διά Χριστόν σαλός»Στα μονοπάτια της ταπείνωσης.Αφηγηματική βιογραφία

"Τρώγε και σκάζε!"

Πρέπει να το καταλάβουμε καλά αυτό το πράγμα, τα πάθη θεραπεύονται με τα αντίθετά τους, όχι με παραπλήσια πράγματα.
Είσαι θυμώδης;Θα θεραπεύσεις το θυμό σου με το να σκάσεις, να μην πεις λέξη.
Να μη βγάλεις λέξη από το στόμα σου!Δεν σας άρεσε η λέξη που είπα; (γέλια)

Ο Γέροντάς μας, ο αείμνηστος Γέροντάς μας, κάποτε είχαμε έναν αδερφό ο οποίος ήρθε να γίνει μοναχός και ήταν ασθενής ο καημένος, ψυχικά ασθενής, και τον βάλαμε να υπηρετά στην τράπεζα και να στρώνει το τραπέζι.
Βέβαια, εντάξει, δεν έκανε για μοναχός αλλά για να μην τον απελπίσει ο Γέροντας, του είπε μείνε και βλέπουμε.
Ξέραμε ότι θα φύγει κάποια ώρα.Τον έβαλε τραπεζάρη.

Αυτός είχε την καλοσύνη όποτε έστρωνε το τραπέζι που τρώγαμε το μεσημέρι, στον Γέροντα σε μένα και στον πάτερ Εφραίμ -ήμασταν οι ιερείς εμείς οι δύο και ο Γέροντάς μας ο Γέροντας της Μονής- όλα τα ξεροκόμματα, τα μουχλιασμένα, τα σαπισμένα, τα ξινισμένα (τα έβαζε) σε μας, στον Γέροντα, σε μένα και στον παπά Εφραίμ.

ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΤΟΥ BEZDIN

 Στην πόλη Αράντ ,στην Δυτική Ρουμανία και σε απόσταση 36 χλμ βρίσκεται το σέρβικο μοναστήρι του Μπεζντίν.Είναι ένα από τα πέντε σέρβικα μοναστήρια που βρίσκονται σε ρουμανικό έδαφος[Στην Δυτική και ΒόρειοΔυτική Ρουμανία ζει σερβική μειονότητα.Η αναγνωρισμένη από το κράτος Σερβική Επισκοπή της Τιμισοάρας αριθμεί εκτός από τα πέντε μοναστήρια και 56 ενορίες].

Μονή Bezdin και ο τόπος που βρέθηκε το λείψανο

Σε αυτό το μοναστήρι λοιπόν του Μπεζντίν βρίσκεται το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Κυρίλλου το οποίο βρέθηκε το 2011 στην αυλή της μονής.

Ο Άγιος Κύριλλος γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1791 στο Baoşici της περιοχής Μπόκα του Μαυροβουνίου.Οι γονείς ονομάζονταν Ιωάννης και Άντζεα.Προερχόνταν από παλιά ιερατική οικογένεια και οπαππούς του ήταν ιερέας.

Στην βάπτισή του έλαβε το όνομα Κωνσταντίνος.Σε ηλικία 14 ετών έγινε δόκιμος μοναχός στην Μονή Savina στο Μαυροβούνιο και εκάρη μοναχόςτο 1810.Το 1812 χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Βενέδικτο Κράλιεβιτς του Σιμπένικ(Δαλματία) και ο ίδιος τον χειροτόνησε ιερομόναχο το 1815
Ήταν γραμματέας του επισκόπου Βενεδίκτου σε μία περίοδο που η περιοχή ήταν μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.

Ο Άγιος Κύριλλος αντιτάχθηκε στην φιλοπαπική πολιτική και στις προσπάθειες του Βενεδίκτου(ίσως κατόπιν πιέσεων των Παπικών)να περάσουν οι Ορθόδοξοι της επαρχίας του στους Ουνίτες.

Αόρατα τα βομβαρδιστικά πάνω από τη Ζούρβα…(Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε!)

Το καθολικό της Ιεράς Μονής Παναγίας Ζούρβας στην Ύδρα

Είναι τέτοια η δύναμη τούτης της προσευχής…Ο Θεάνθρωπος στο κέντρο της. Η Θεοτόκος Γέφυρα να ενώνει τα άνω και τα κάτω, τον απερίγραπτο υψηλό Λόγο και το Φως με την προσιτή και ταπεινή ανθρώπινη σάρκα.. Εφύμνια να διώχνουν μακριά, να καταποντίζουν και να πατάσσουν με αορασία κάθε νοητό Φαραώ, εχθρό του κραταιού Χριστού…

Τότε στην Παναγία της Ζούρβας…

Τα βομβαρδιστικά πετούσαν μανιασμένα με εντολή να ισοπεδώσουν και να αφανίσουν το μοναστηράκι Της.

 Η ηγουμένη Καλλινίκη σύναξε στο προαύλιο όλες τις μοναχές και ξεκίνησαν μαζί να απαγγέλλουν και να συμβοούν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους τους Χαιρετισμούς Της…Οι πιλότοι έχοντας τις ακριβείς συντεταγμένες δεν έβλεπαν τίποτα άλλο παρά μόνο θάλασσα! Ούτε καν βράχια ή έδαφος! Έτσι τα βομβαρδιστικά…Χριστέ μου, μη ενεγκαντά Σου την ισχύν, έφυγαν και το ενδιαίτημά της τούτο το πανίερο σώθηκε!

Νώντας Σκοπετέας

Ένα συγκλονιστικό θαύμα όπως περιγράφεται σε ένα ανεκτίμητης αξίας βιβλίο: "Τα θαύματα των Χαιρετισμών…Οι απαρχές…" του συγγραφέα και εκπαιδευτικού Αριστομένους Φλουράκη.(εκδόσεις Εφύμνιον) Στο 3ο και τελευταίο μέρος της σειράς των εκπομπών με τίτλο: Οι βαστάζοι της Κυρίας Θεοτόκου

https://www.youtube.com/watch?v=AMF_8RpiS3A&t=1s

29/3/44. Η ΦΡΙΚΤΗ ΣΦΑΓΗ τοῦ ἱερέα τῆς Στιμάγκας Νικολάου Μπερτσεκᾶ από τον ΕΛΑΣ!

Η ΣΤΙΜΑΝΓΚΑ Κορινθίας ήταν μετά τον ΦΕΝΕΟ το μεγαλύτερι Σφαγείο του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο το 1943-44!

Ἡ ἀειθαλής θυγατέρα του, η Βασιλική Νικ. Μπερτσεκᾶ*, γεννηθεῖσα τό 1925, μοῦ εἶπε:
«Ὅταν ἄρχισαν νά φθάνουν στή Στιμάγκα καθημερινά κρατούμενοι, νά κλείνονται στό σχολεῖο καί μετά νά ὁδηγοῦνται στό Καμάρι γιά σφαγή, ἕνας πού ἐξανέστη καί ἄρχισε νά καλεῖ δημόσια τά στελέχη τοῦ ΕΑΜ νά συνετιστοῦν καί νά σταματήσουν αὐτήν τήν ἀπαράδεκτη κατάσταση, ἦταν ὁ ἱερέας τοῦ χωριοῦ, ὁ πατέρας μου Νικόλαος Μπερτσεκᾶς.

Ὁ πατέρας μου εἶχε ζήσει 8 χρόνια στήν Ἀμερική. Ὅταν γύρισε διορίστηκε δάσκαλος στό Ἑλληνοχώρι, ἀλλά ὁ Μητροπολίτης Κορίνθου τόν ἔπεισε νά γίνει παπάς. Πῆγε στήν Ἱερατική Σχολή στήν Τρίπολη, χειροτονήθηκε παπάς καί ἦρθε ἐδῶ στή Στιμάγκα. Στήν πείνα τῆς Κατοχῆς ἔτρεχε παντοῦ νά βρεῖ τρόφιμα γιά συσσίτια γιά τά παιδιά τοῦ χωριοῦ. Πήγαινε καί ζητιάνευε, στήν Κόρινθο στόν ἔπαρχο Πανούση, στή Μητρόπολη στόν Δεσπότη, καί σέ ἄλλους.

«Πεινάει τό ποίμνιό μου!», ἔλεγε.
Ὅταν ἄρχισαν ἐδῶ οἱ σφαγές δέν μποροῦσε νά τό χωρέσει ἡ ψυχή του. Μιά ἡμέρα, κάτω ἀπό τό σπίτι μας βρῆκε μιά πλάτη ἀνθρώπου καί τήν ἔτρωγαν τά σκυλιά. Τήν πῆρε καί τήν ἔθαψε καί μετά ἦρθε μέσα στό σπίτι καί ἔκλαιγε. Ἔλεγε: «ἐγκληματίες, ἐγκληματίες, σφάζετε τούς χριστιανούς!». Τό εἶπε καί στήν ἐκκλησία καί τόν ἄκουσε ὁ δάσκαλος τοῦ χωριοῦ ὁ Ποῦλος, ἕνας κομμουνιστής ἀπό τίς Κρῆνες, ὁ ὁποῖος ἐκείνη τήν ἡμέρα καθόταν στόν Δεσποτικό θρόνο.

Ὁ πατέρας μου τόν κάκισε:
- «Κατέβα ἀπό ἐκεῖ, δέν εἶναι ἡ θέση σου ἐκεῖ. Σφάζετε τούς ἀνθρώπους καί τούς πετᾶτε καί τούς τρῶνε τά σκυλιά. Γιατί τά κάνετε αὐτά; ».
Ὁ Ποῦλος τοῦ εἶπε:
- «Παπά πρόσεχε, γιατί ἄλλη Κυριακή δέν πρόκειται νά λειτουργήσεις!».
Ὅταν ἦρθε στό σπίτι, μοῦ εἶπε:
- «Κικίτσα μου, ἔλα δῶ νά σοῦ πῶ. Ἐμένα θά μέ σκοτώσουνε!».
- «Πατέρα φύγε, πήγαινε στή Μητρόπολη».
- «Παιδί μου δέν προλαβαίνω πιά. Ἄν φύγω θά σκοτώσουν ὅλους ἐσᾶς». (σ.σ. γνώριζε την Αρχή της Οικογενειακής Ευθύνης ο ιερέας)
Ἐκείνη τή χρονιά τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἦταν Σάββατο καί λειτούργησε στό ἐξωκκλήσι τῆς Εὐαγγελίστριας, μίλησε μετά καί εἶχε πεῖ:
- «Ζήτω τό Ἔθνος», «Ζήτω ὁ Στρατός!»..

Τήν Κυριακή, στίς 26 Μαρτίου τοῦ 1944, λειτούργησε κανονικά στό χωριό. Τό βράδυ εἶχε πάει στό σπίτι τοῦ Μπακόγιαννη νά βαφτίσει ἕνα παιδάκι τοῦ Κώστα Κούμπουλα. Αὐτοί, οἱ Στιμαγκιῶτες κομμουνιστές εἴχανε πιάσει τά στενά γύρω ἀπό τό σπίτι, τόν παρακολουθούσανε μέ τά φανάρια, ὅπως πιάσανε τόν Χριστό.

Ήλθε στο κελί μου και μου μετέφερε ευλογία, χαρά, ειρήνη.

Ένα πρωινό, μόλις είχε ξημερώσει κι είχα τελειώσει τον Όρθρο, άκουσα ένα διακριτικό κτύπημα στη θύρα. Πηγαίνοντας ν’ ανοίξω σκεπτόμουν ποιος να ‘ταν πρωί-πρωί. Αντίκρισα σκυφτό τον Γέροντα Παΐσιο.
-Ευλογημένε, μου λέει, πως τακτοποιήθηκες; 

Αδύνατος, κοντός, πρόχειρα ντυμένος, μ’ ένα ελαφρύ χαμόγελο. Χάρηκα έκτακτα για την απρόσμενη επίσκεψη.
Πέρασε διστακτικά μέσα. Ανέβηκε να προσκυνήσει το εκκλησάκι. Κατέβηκε στο κάτω μεγάλο δωμάτιο. Ήταν τότε σχεδόν άδειο. Δυο καρέκλες κι ένα τραπέζι. Κάτι του πρόσφερα. Στερεωμένος, μου είπε. Μου μίλησε για τους παλαιούς εδώ Γέροντες. Ήταν εργατικοί, φιλακόλουθοι, ενάρετοι.

Σήμερα, λίαν πρωί, είχα δύο κρούσματα μου ‘πε.
Ήλθε ένας μεσόκοπος να γίνει υποτακτικός μου. τον ρώτησα αν έχει οικογένεια. Έχει δυο παιδιά στο Δημοτικό, μου ‘πε. Του λέω: Θα τελειώσουν το Δημοτικό, το Γυμνάσιο, το Λύκειο, το Πανεπιστήμιο, θα τα παντρέψεις και μετά θα έλθεις να σου πω που θα μονάσεις, γιατί εγώ δεν βαστώ μοναχούς. Έτσι κάνουμε παιδιά και τα παρατάμε και πάμε για μοναχοί;…
Η δεύτερη περίπτωση χειρότερη της πρώτης. Ήλθε ένας άλλος και μου λέει: Γέροντα, βρήκα μια γυναίκα πιο πνευματική της γυναίκας μου και ήλθα να πάρω την ευλογία σου… Παλάβωσε ο κόσμος. Πήρα τα βουνά. Ήλθα να δω τι κάνεις.

Παντού στους Αγίους Τόπους συγκλονίστηκα, αλλά όταν πήγα στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, εκεί έσπασε η καρδιά μου! (Όσιος Εφραίμ)

Θυμάμαι έλεγε ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ότι:
Παντού στους Αγίους Τόπους συγκλονίστηκα, αλλά όταν πήγα στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, εκεί έσπασε η καρδιά μου! Έγινε χίλια κομμάτια! Και είπα, πώς ο Θεός εγεννήθηκε σ' αυτόν τον χώρο, μέσα σ' αυτό το σπήλαιο, χωρίς παρηγορία, πεταμένος, έξω από την πόλη.
Αυτός ο Θεός, ο οποίος μπορούσε να κάνει τα πάντα περί του εαυτού Του κι όμως αθορύβως, μακρυά από κάθε κοσμικότητα, σε μια νύχτα -την πιο παγωμένη νύχτα του χρόνου- την πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου, σ' ένα τελείως περιφρονημένο χώρο, Αυτός που τα πάντα εδημιουργούσε -τον ουρανό και τη γη- Αυτός εγεννήθηκε σ 'εκείνον το χώρο!
Κι όταν επέστρεψα",λέει,"στο κελί μου και μπήκα μέσα και είδα κουβέρτες" (και τι κουβέρτες είχε αυτός... τελοσπάντων)"και είδα το τι είχα εγώ, εντράπηκα και είπα: εάν ο Θεός γεννήθηκε σε τούτο το σπήλαιο, εγώ πώς μπορώ να χρησιμοποιώ όλα αυτά τα πράγματα;
Είδα κατσαρόλες, είδα μπρίκια" (βέβαια αν σας περιγράψω τις κατσαρόλες του... ούτε οι σκύλοι μας δεν τρώνε μέσα! Κι αν σας πω το κρεβάτι του... ούτε τα γουρούνια μας δεν τα βάζουμε εκεί μέσα!).
Κι όμως εθεώρησε αυτόν τον χώρο, τον δικό του, σαν μια πολυτέλεια, μια υπερβολή. Κι από τότε, καμιά φορά, που του έλεγα: Γέροντα, μικρό το κελί σου, έλεγε: "Ο Θεός εγεννήθηκε σ' ένα σπήλαιο! Εάν σκεφτώ την σπηλιά του Θεού, ε, τότε τι θα πω περί του εαυτού μου;"

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

πηγή

“Ὅταν ἔχεις στενοχώρια, νά γράφεις ἄπειρες σελίδες μέ τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ ἤ τό “Κύριε Ἐλέησον”.

«“Δέν ἔχει γεννηθεῖ ἀκόμη ὁ ἄνθρωπος πού θά μέ λυπήσει”. Αὐτή ἡ ἀνιδιοτελής ἀγάπη καί ἡ διαρκής χαρά τήν ὁποία ἐξέπεμπε (η οσία Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη) ἦταν τό ἀποτέλεσμα τῆς αἴσθησης τῆς διαρκοῦς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Ὅ,τι καί νά τῆς ἔλεγες σοῦ ἔδινε τήν ἴδια συνταγή: “Ὅταν ἔχεις στενοχώρια, νά γράφεις ἄπειρες σελίδες μέ τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ ἤ τό “Κύριε Ἐλέησον”. Νά διαβάζεις τό Εὐαγγέλιο κάθε μέρα. Καί ὅταν θέλεις νά ἔχεις πιό πολλή χάρη, νά διαβάζεις τίς ἐπιστολές”. Ἄν πάλι πήγαινες ὅλο μιζέρια καί θρῆνο καί τῆς ἔλεγες ὅτι ἔχεις στήν ψυχή σου θλίψη, τότε σοῦ ἔδινε μιά ἄλλη πρόταση ζωῆς: “Ἄν θές νά πάψεις νά ἔχεις θλίψη, θά πρέπει νά πάψεις νά ἀσχολεῖσαι μέ τόν ἑαυτό σου. Θά πρέπει νά γίνεσαι ὁ ἄλλος, καί νά ἔχεις ἐμπιστοσύνη στόν Θεό. Πρῶτον πίστη, δεύτερον πίστη, τρίτον πίστη”» (Μοναχής Φιλοθέης, Η Γερόντισσα της χαράς, Μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη, εκδ. Επιστροφή, σελ. 131).

 Παράδοξος ο λόγος της οσίας Γαβριηλίας. Πώς είναι δυνατόν ευρισκόμενος κάποιος σ’ έναν κόσμο πεσμένο στην αμαρτία, με κύριο χαρακτηριστικό την ταραχή και την αντιπαλότητα στις ανθρώπινες σχέσεις, να μην λυπηθεί από την επίθεση που θα δεχτεί όχι λίγες αλλά πολλές φορές και μάλιστα όχι από έναν αλλά μάλλον από πολλούς συνανθρώπους του; Όταν ο άλλος θα σε αμφισβητήσει, θα σε χλευάσει, θα σε ζηλέψει, θα σε αδικήσει, ιδίως όταν είσαι χριστιανός, πώς εσύ δεν θα αντιδράσεις, δεν θα λυπηθείς, δεν θα ταραχτείς; Τι μπορεί να συμβαίνει; 

 Η Γερόντισσα Φιλοθέη που είχε γνωρίσει την οσία όταν η ίδια ήταν νεαρή και η Γαβριηλία προχωρημένης ηλικίας, δίνει την απάντηση. Η οσία Γαβριηλία ζούσε διαρκώς μέσα στην παρουσία του Θεού, γι’ αυτό και διακατεχόταν από ανιδιοτελή αγάπη και διαρκή χαρά.

Στο γκρεμισμένο ιερό της εκκλησιάς στα Φάρασα των πολιούχων Βαραχησίου και Ιωνά.

14 Αυγούστου 2024. 100 χρόνια από την Έξοδο, τον ξεριζωμό των κατοίκων του χωριού Φάρασα Καισαρείας, με οδηγό τους τον Χατζηεφεντή, τον Άγιο Αρσένιο,
είμαι εκεί, είμαι εκεί με τη φορεσιά των Φαρασιωτισσών (ευχαριστίες στο σύλλογο Βαρασός Πλατέος)

Είμαι εκεί, μπροστά στο γκρεμισμένο ιερό της εκκλησιάς στα Φάρασα των πολιούχων Βαραχησίου και Ιωνά 100 χρόνια μετά τον ξεριζωμό των προγόνων.

Εκεί όπου κάποτε ακουγόταν ψαλμωδίες και ο Χατζηεφεντής ιερουργούσε,σαν σήμερα θα γιόρταζαν τους αγίους τους οι Φαρασιώτες, τον Ιωνά και τον Βαράση

Εκεί που πονάει η καρδιά σου βλέποντας τα χαλάσματα.
Είμαι εκεί, αφού πρώτα είδα κομμάτια της ιστορίας μας, αναλαμπές της.
Είμαι εκεί με τα κεράκια που ανάβω για τη μνήμη των ξεριζωμένων και όσων έμειναν για πάντα εκεί.

Δέσποινα Βιτούνη

Σε ποιό πασίγνωστο ποίημα μιλάει μία πόλη;;

«Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τά νικητήρια...»
Ίσως ο πιο γνωστός ύμνος.... Δεν είναι όμως σαφές ότι αυτός που μιλάει ως υμνωδός είναι η ίδια η Πόλις, δηλ. η Κωνσταντινούπολη.
Το Κείμενο:
❝ Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια,
ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια,
ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε·
ἀλλ' ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον,
ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον,
ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε, νύμφη ἀνύμφευτε❞
Τι σημαίνει:
Είναι ένας ύμνος ευχαριστίας που αναπέμπει η Πόλις (η Κωνσταντινούπολη) στην Υπέρμαχο Στρατηγό (την Παναγία). Λέει ότι της προσφέρει τα "νικητήρια" (τρόπαια της νίκης) ως "ευχαριστήρια" (ευχαριστήριους ύμνους), επειδή την λύτρωσε από μεγάλους κινδύνους ("δεινών").

Γιατί; Τα ιστορικά γεγονότα του 626 μ.Χ.

Όποιος γνώρισε τον Χριστό πέταξε στα σκουπίδια τον παλιόν του εαυτό !(Οσία Μαρία Αιγυπτία)

 Κυκλοφορούσε σαν αγρίμι στην έρημο η Οσία Μαρία η Αιγυπτία η μεγαλύτερη ασκήτρια όλων των αιώνων.
Πριν 1.400 χρόνια μια κοπέλα, μόλις δώδεκα ετών, κάπου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μπλέκεται στα δίχτυα του αγοραίου έρωτα. Δίνεται με σώμα και ψυχή στην πτώση, στην αμαρτία, στη φθορά.

Η σαρκολατρεία, η ηδονοθηρία, η ακόρεστη λαγνεία την κατακυριεύουν πολύ νωρίς. Επί δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια ζούσε αχόρταγα αυτή τη ζωή δίχως αναστολές, ντροπές, επιφυλάξεις, ενοχές και τύψεις. Θεωρούσε τον εαυτό της ελεύθερο, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο και ακατανίκητο. Θαύμαζε την ωραιότητά της, τα πλούτη της, τις κατακτήσεις της και την προκλητικότητά της.

Ένα θαυμαστό σημείο που της συνέβη στα Ιεροσόλυμα και δεν μπορούσε να εισέλθει στο ναό την έκανε να γονατίσει, να δακρύσει, να θυμηθεί την αθωότητα των παιδικών της χρόνων. Άρχισε να κλαίει. Άρχισε η μεταστροφή της. Η φιλόσαρκη γίνεται ξαφνικά φιλόθεη.

Μεταμορφώνεται, ξεμασκοφορεί, φιλοκαλεί, ανασταίνεται. Στην καρδιά της, μετά από αυτή την απρόσμενη υπαρξιακή αλλαγή, κυριαρχεί ο θεός έρωτας. Η ζωή της λαμβάνει βαθύ νόημα. Πρόκειται για μια ηρωίδα, μάρτυρα και οσία.
Αναχωρεί για την έρημο, την πέραν του Ιορδάνου, αποφασιστικά και ανυποχώρητα. Οι λογισμοί επιστροφής στην πρότερη ζωή δεν την αφήνουν να ησυχάσει ούτε για ένα λεπτό. Τυραννιέται από τους σφοδρούς κι αισχρούς λογισμούς επί δεκαεπτά χρόνια. Όσα χρόνια ζούσε στην αμαρτία. Κόντεψε ν’ απελπιστεί. Έγινε ένας σκελετός από τη νηστεία.

Πρόστιμο… μαμούθ της UEFA στον Ερυθρό Αστέρα για το κόρεο του… Αγίου Συμεών

«Αυτό αποτελεί απόλυτη ντροπή και σκάνδαλο! Η #UEFA επέβαλε πρόστιμο ύψους 95.500€ στον Ερυθρό Αστέρα για αυτή τη χορογραφία!

Τιμωρία σκάνδαλο από την UEFA, σύμφωνα με όσα καταγγέλουν οι Σέρβοι, επέβαλε στον Ερυθρό Αστέρα, ο οποίος καλείται να πληρώσει πρόστιμο ύψους 95.500 ευρώ για το κόρεο που είχε στην αναμέτρηση με τη Λιλ, στις 27/2 για τους “16” του Europa League.
Oι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα, γνωστοί ως «Delije», mε την είσοδο των παικτών στον αγωνιστικό χώρο, παρουσίασαν ένα εντυπωσιακό κορεό που προκάλεσε αίσθηση σε όλη την Ευρώπη.
Συγκεκριμένα, ξεδίπλωσαν την εικόνα του Αγίου Συμεών του Μυροβλύτη, τιμώντας τη σημερινή γιορτή, που είναι και ο προστάτης των φιλάθλων της ομάδας.
Kάτω από τη βόρεια εξέδρα αναρτήθηκε πανό με το μήνυμα: «Είθε η πίστη μας να σας οδηγήσει στη νίκη».
Η ατμόσφαιρα ήταν θερμή καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, με τους Σέρβους οπαδούς να στηρίζουν θερμά την ομάδα τους, αλλά τελικά γνώρισαν την ήττα από τη Λιλ.

Το μεγαλύτερο μέρος, ύψους 40.000€, επιβλήθηκε για την υποτιθέμενη “προβολή μηνύματος που κρίθηκε ακατάλληλο για αθλητική εκδήλωση και για την υποτιθέμενη υπονόμευση της φήμης και της ακεραιότητας τόσο του ποδοσφαίρου όσο και της ίδιας της UEFA”.

Το μήνυμα ήταν: “Είθε η πίστη μας να σας οδηγήσει στη νίκη”.»

dimokratia.gr

Πριν καιρό όμως περιχαρείς, επευφημούσαν και θαύμαζαν τους Γερμανούς οπαδούς της Καϊζερσλάουτερν όταν σήκωσαν ένα τεράστιο πανό με τον διάβολο να αναδύεται μέσα από μια πεντάλφα, μαζί με ένα ακόμα πανό που έγραφε: «Άκουσέ μας, Εωσφόρε, και ανέβα από την άβυσσο, πάρε τις ψυχές μας. Οδήγησέ μας στο φως, βασιλεύεις στον κόσμο, αναδύεσαι από τις φλόγες και εμφανίζεσαι».

Ο αντιχριστιανικός συρφετός με τους κομπλεξικούς και διεφθαρμένους οπαδούς του, μόλυνε άλλη μια φορά τα Ευρωπαϊκά γήπεδα με την σαπίλα και την μπόχα του βούρκου τους!Αυτοί δεν τιμωρήθηκαν από την ΟΥΕΦΑ!Λογικό!Αφού πια ζούμε στην εποχή του Αντιχρίστου

1400 ΕΤΗ,144 ΧΑΙΡΕ, 144000 ΑΓΙΟΙ.

 [....] Ἐφέτος συμπληροῦνται χίλια τετρακόσια ἔτη ἀφ’ ὅτου, εἰς τιμὴν τῆς Θεοτόκου, ἐψάλη ἐπισήμως ἐπ’ ἐκκλησίας, καὶ μάλιστα ὀρθίων ἱσταμένων πάντων τῶν πιστῶν, τὸ σήμερον παγκοίνως γνωστὸν ὡς ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος» Κοντάκιον, ποίημα ὑψήγορον καὶ διθυραμβικόν, ἀναφερόμενον, ἱστορικῶς καὶ θεολογικῶς, μὲ μοναδικὸν πλοῦτον καλλιε-πείας, εἰς τὴν Ἔνσαρκον Θείαν Οἰκονομίαν καὶ τὴν εἰς αὐτὴν μοναδικὴν συμβολὴν τῆς Παναχράντου Θεομήτορος.

 Οἱ προσευχόμενοι πιστοὶ διὰ τοῦ Κοντακίου τούτου χαιρετίζουν εὐσεβῶς τὴν Παναγίαν μὲ ἀλλεπαλλήλους ἐπαναλήψεις τῆς πρώτης πρὸς τὴν Κεχαριτωμένην προσφωνήσεως τοῦ εὐαγγελιζομένου τὴν χάριν καὶ τὴν χαρὰν Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, τῆς λέξεως «Χαῖρε», δι᾽ ἧς φανεροῦται τὸ «ἀπ᾽ αἰῶνος μυστήριον» καὶ συγκροτεῖται τῆς «σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον». 

 Ἡ εἰς τὸν Ὕμνον τοῦτον ἐπανάληψις τοῦ «Χαῖρε» ἐπὶ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας φορὰς πρὸς τὴν Παμμακάριστον Παρθένον, ἔχει προδήλως μυστικὴν ἔννοιαν.

 Παραπέμπει εἰς τὰς ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρας χιλιάδας τῶν ἁγνῶν ἐκείνων Ἁγίων τῆς Ἀποκαλύψεως, τῶν ᾀδόντων ἐν κιθάρᾳ τὴν «καινὴν ᾠδὴν» ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ «ἀκολουθούντων τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ». 

Ἁγνεύων ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ κατά τε τὸ ἦθος καὶ τὸ δόγμα, ἀφωσιωμένος ἕως ἐσχάτου εἰς τὸν σαρκωθέντα Θεὸν Λόγον, καὶ ἡνωμένος ἀρρήκτως μετ’ Αὐτοῦ, ὑμνεῖ τὴν σωτηριώδη Θείαν Οἰκονομίαν καὶ ταυτοχρόνως χαιρετίζει ἐν ᾠδαῖς ᾀσμάτων μουσουργικῶν τὴν Ὑπερένδοξον Μητέρα τοῦ Κυρίου καὶ Μητέρα τῆς Ἐκκλησίας, τὴν κραταιὰν προστασίαν αὐτῆς καὶ τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματός της![..........]

+ Βαρθολομαίος Οικουμενικός Πατριάρχης

ec-patr.org

Μια κουλτούρα θανάτου πλανάται απειλητικά πάνω από την Ευρώπη.

Η κρατική δολοφονία της Noelia Castillo στην Ισπανία μας αφορά περισσότερο απ΄όσο νομίζουμε, αφού κάποιοι προοδευτικοί και ψευτοφιλελεύθεροι κάνουν ήδη κινήσεις για να ψηφιστεί και στην Ελλάδα νόμος που θα νομιμοποιεί την "ευθανασία". Το άρθρο του Brendan O' Neill με τίτλο "Δεν υπάρχει τίποτα ευσπλαχνικό στον θάνατο της Noelia Castillo" από τον Spectator αυτής της εβδομάδας εκθέτει τη φρίκη και την ηθική αθλιότητα πίσω από αυτή την κρατική πρακτική :
«Αυτή την εβδομάδα, στην Ισπανία, ένα θύμα βιασμού δολοφονήθηκε από το κράτος. Μια νεαρή γυναίκα σε πόνο και απόγνωση δεν έλαβε ούτε αγάπη ούτε δικαιοσύνη, αλλά θάνατο. . Η λύση της κυβέρνησης για τα βάσανά της δεν ήταν να την αγκαλιάσει με στοργή, αλλά να της χορηγήσει θανατηφόρα φάρμακα για να πεθάνει. Ακούγεται σαν σκηνή από ένα δυστοπικό μυθιστόρημα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα υπό το καθεστώς ευθανασίας που έχουν υιοθετήσει πολλά κράτη.

Το όνομά της ήταν Noelia Castillo. Ήταν 25 ετών. Η ζωή της ήταν δύσκολη. Πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας σε ορφανοτροφεία. Είπε ότι είχε υποστεί δύο φορές σεξουαλική κακοποίηση από άνδρες – πρώτα από έναν πρώην φίλο της και στη συνέχεια από τρεις νεαρούς το 2022. Η δεύτερη επίθεση την έριξε σε βαθιά ψυχική οδύνη. Στα τέλη του 2022, προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή της πηδώντας από τον πέμπτο όροφο ενός κτιρίου. Οι τραυματισμοί της την άφησαν παράλυτη.

Και τώρα είναι νεκρή. Χθες, στη Βαρκελώνη, περιτριγυρισμένη από τους αγαπημένους της που θρηνούσαν, άφησε την τελευταία της πνοή από κάτι που μόνο ως κρατικά εγκεκριμένη δολοφονία μπορεί να περιγραφεί.

Κέρδισε το "δικαίωμα στον θάνατο" βάσει του νόμου περί ευθανασίας της Ισπανίας, που ψηφίστηκε το 2021. Το κράτος ευλόγησε τον θάνατό της με την έγκρισή του το 2024, αλλά σταμάτησε την τελευταία στιγμή μετά από δικαστική προσφυγή του πατέρα της. Υποστήριξε ότι η ψυχική της κατάσταση επηρέαζε την ικανότητά της να αποφασίσει για κάτι τόσο σοβαρό όσο ο θάνατος. Αγωνίστηκε σκληρά για να σώσει την κόρη του. Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου απέρριψε την προσφυγή του και επέμεινε ότι η Ισπανία είχε το δικαίωμα να συνδράμει στην καταστροφή της ζωής της Noelia.

Κάποια μας ΞΕΠΕΡΑΣΕ.(Κυριακή Ε΄ Νηστειών)

Στην εκπνοή της Μεγάλης Σαρακοστής και προ της Μεγάλης Εβδομάδας η Εκκλησία θέτει ενώπιόν μας το τρανταχτό «υπόδειγμα μετανοίας» της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Η πνευματική μας μάχη εν όψει του Πάσχα πλησιάζει στο τέλος της, το αποτέλεσμα για κάποιους πιθανόν να είναι νικηφόρο, για πολλούς ίσως αμφίρροπο, για άλλους όμως, τους περισσότερους μάλλον από μας, απογοητευτικό, ή, στην καλύτερη περίπτωση, απλώς στάσιμο (Κυριακή Ε΄ Νηστειών).

 Έρχεται λοιπόν η αγία Μαρία να μας αφυπνίσει. Όχι με χάδια και αβρότητες. Αλλά με τρόπο βίαιο, επαναστατικό, τρομερά ρηξικέλευθο. Κόντρα σε καθετί που έχουμε συνηθίσει, κόντρα σε κάθε κατεστημένο μέσα μας, κόντρα σε κάθε πνευματικό μας ψιλοβόλεμα, κόντρα σε κάθε κατάσταση πνευματικής ψευδοαυτάρκειας και επανάπαυσης, με την οποία ξεγελάμε την υπνώττουσα, ρέγχουσα συνείδησή μας.

  Η αγία Μαρία είναι ένας ηχηρός κόλαφος στα λιμνάζοντα ύδατα των υπαρξιακών μας ψευδαισθήσεων. Η ζωή της ξεπέρασε συνήθεις κανόνες και όρια, σε όποια φάση και αν την παρατηρήσουμε. Αν επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην εφάμαρτη βιοτή της, η εκρηκτική της αμαρτωλότητα είναι, το λιγότερο, σοκαριστική. Αν στρέψουμε το βλέμμα στη συγκλονιστική, ανατρεπτική της μετάνοια, ολόκληρος ο κόσμος, φυσικός και πνευματικός, άγγελοι και άνθρωποι, στεκόμαστε μπροστά της άφωνοι, ενεοί.

  Σε όποια κατάσταση λοιπόν και αν βρισκόμαστε εμείς, η αγία Μαρία βάζει στο στόμα μας φραγή.

Διακονώντας Μυστήριο

Ένας ενάρετος κληρικός εκοιμήθη πρόσφατα και με αγαθή διάθεση δημοσιεύθηκαν κείμενα με θαυμαστά περιστατικά, όπως ότι κάποιοι είδαν φως όταν προσευχόταν, είδαν θαυμαστά σημεία, ότι «κάτι» υπερκόσμιο συνέβη γύρω από την παρουσία του. Δεν τα απορρίπτω. Ούτε θέλω να απομειώσω ό,τι ο Θεός μπορεί να παραχωρεί ως παρηγοριά.

Κι όμως, μέσα μου μένει μια σκέψη που δεν με αφήνει ήσυχο: μήπως συχνά καταντάμε να μοιάζουμε με τους ανθρώπους της εποχής του Χριστού, που ζητούσαν «σημεῖον ἰδεῖν»; Μήπως αγαπάμε πιο πολύ το θέαμα από την ουσία; Μήπως διψάμε για το έκτακτο, και περνάμε βιαστικά μπροστά από το καθημερινό θαύμα της θυσιαστικής διακονίας;

Διότι, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, το πιο μεγάλο «σημείο» στη ζωή αυτού του κληρικού δεν ήταν κάτι που έλαμψε για λίγο μπροστά στα μάτια κάποιων. Ήταν κάτι που κράτησε δεκαετίες. Ήταν η σταθερή διακονία του ως εφημερίου, σε μια ενορία, με ανθρώπους, με δυσκολίες, με καθημερινή εκνευριστική ρουτίνα, με φθορά. Ήταν η αφιέρωση στην εξομολόγηση και την πνευματική καθοδήγηση—μια εργασία που την θεωρούμε δεδομένη, αλλά στην πραγματικότητα απαιτεί καρδιά που «καίγεται» για την διακονία του Σώματος του Χριστού.

Πόσο εύκολα το λέμε: «πήγα να εξομολογηθώ». Κι όμως, από την άλλη πλευρά υπάρχει ένας άνθρωπος που κάθεται. Ώρες. Μέρες. Χρόνια. Ακούει αμαρτίες, λογισμούς, ερωτήσεις, μπερδέματα, φόβους, δικαιολογίες, μεταμέλειες, δάκρυα, πείσματα, σιωπές. Βλέπει πρόσωπα διαφορετικά, χαρακτήρες αντίθετους, διαθέσεις που αλλάζουν. Κι όσο περνά η ώρα, το σώμα πονά. Το κεφάλι βαραίνει. Η φωνή κουράζεται. Το πνεύμα στεγνώνει. Κάποια στιγμή, ανθρώπινα, θα ήθελες να σηκωθείς—να τελειώνει το μαρτύριο.

Αλλά δεν σηκώνεσαι. Γιατί εκείνη την ώρα δεν «κάνεις μια συζήτηση» ή «ψυχανάλυση». Διακονείς Μυστήριο. Κρατάς μια πόρτα ανοιχτή για να περάσει ένας αδελφός σου από το σκοτάδι στο φως της μετανοίας. Και αυτό θέλει θυσιαστική διάθεση. Θέλει να μη δυσφορήσεις. Θέλει να μην αφήσεις την κόπωση να γίνει σκληρότητα.

Φθόνος μεταμφιεσμένος σε ζήλο δικαιοσύνης

Σήμερα είδα κάπου, σε μια ανάρτηση, να λέει  «η επανάσταση του 21 είναι αποτυχημένη επειδή αυτοί που έδιωξαν τους Τούρκους ξέχασαν να διώξουν τον άλλο μεγάλο εχθρό, τους κοτζαμπάσηδες»(η ρήση αποδίδονταν στον Σκαρίμπα). Σωστό. 

 Αλλά χρειάζεται μια καίριας σημασίας υποσημείωση: Ακόμη και αν διώχνονταν οι κοτζαμπάσηδες θα προέκυπταν ένα σωρό αντικαταστάτες τους μεταξύ των όσων θα τους έδιωχναν.
Και αυτό διότι σε αυτόν τον τόπο η κριτική στους κοτζαμπάσηδες σχεδόν ποτέ δεν γίνεται επειδή οι ασκούντες την κριτική είναι πεινώντες και διψώντες για δικαιοσύνη, παρά μόνο επειδή δεν βρίσκονται οι ίδιοι στην θέση των κοτζαμπάσηδων.

 Πρόκειται για φθόνο μεταμφιεσμένο σε ζήλο δικαιοσύνης. Πράγμα που μπορεί να γίνει αντιληπτό από το πόσο εύκολα αλλάζουν τρόπο ζωής, από το πόσο επιρρεπείς είναι στο να εγκολπώνονται τις ανοησίες της ΄΄μουράτης΄΄ ζωήςόταν τους δίνεται η ευκαιρία να αποκτήσουν χρήμα.

Στο τιμόνι είναι ο Χριστός.

Σ' ένα καράβι, μπορεί μερικοί ναύτες να σκοτώνονται και να τρώγονται. Το καράβι όμως πάει το ταξείδι του και φτάνει στον προορισμό του. Έτσι και η Εκκλησία.
Γιατί στο τιμόνι είναι ο Χριστός.

Οσία Γαβριηλία Παπαγιάννη(✞ 28 Μαρτίου 1992)

ΑΓΙΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Ἕνας χωρικός συνήθιζε νά διαβάζει στό σπίτι του καθημερινά τούς Χαιρετισμούς τῆς Παναγίας. Ὅταν πῆγε στό μοναστήρι καί τόν εἶδε ὁ ὅσιος Γέροντας τοῦ χαμογέλασε. Ἐκεῖνος τότε ὡς νά φοβήθηκε καί τόν ρώτησε:
«Γιατί, Γέροντα, τί ἔκανα;»
Τοῦ ἀπάντησε ἀμέσως χαρούμενος:
«Αὐτό πού κάνεις νά τό κάνεις, νά διαβάζεις τούς Χαιρετισμούς. Νά συνεχίσεις νά τούς διαβάζεις. Εἶναι μεγάλη εὐλογία».

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης
~~

Όσοι γνώρισαν την Οσία Σοφία την ασκήτρια της Κλεισούρας αναφέρουν ότι συχνά την άκουγαν να σιγοψιθυρίζει κάτι, και όσοι με παρρησία ή και με άδολη αφέλεια την ρωτούσαν τι λέει, η Γερόντισσα με χαρά τους απαντούσε “Τους Χαιρετισμούς , παιδ ί α, τους Χαιρετισμούς της Πανα ί ας μας !”

~~

Άγιος Παΐσιος

-Γέροντα, οι Χαιρετισμοί της Παναγίας είναι δο­ξολογία;
– Δοξολογία είναι. Μπορείς να τους λες σαν ευχαρι­στία στην Παναγία, όταν εκπληρώνη κάποιο αίτημά σου. Όχι όλο να ζητάμε από την Παναγία, αλλά να Την ευχαριστούμε κιόλας. Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας έχουν πολλή Χάρη. Ανώνυμος τους έγραψε. Να τους μάθης απ’ έξω και να τους λες και μέσα στην ημέρα.

~~

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης ευλαβείτο πολύ την Παναγία, όπως και όλοι οι αγιορείτες. Έλεγε ότι ο χριστιανός δεν μπορεί να είναι χριστιανός αν δεν σέβεται ειλικρινά την Παναγία. Αγαπούσε να ακούει τους ύμνους της και τους Χαιρετισμούς της. Μάλιστα συνιστούσε να διαβάζονται και οι Χαιρετισμοί στο Απόδειπνο καθημερινώς, όπως γίνεται στα μοναστήρια. Δεν ήθελε όμως αυτό να το επιβάλει. Συμβούλευε ότι αυτό πρέπει να το αποφασίσουν μόνοι τους οι χριστιανοί (μοναχοί και λαϊκοί). Να πουν δηλαδή ότι «ακούσαμε ότι στο τάδε μοναστήρι διαβάζουν και τους Χαιρετισμούς μαζί με το Απόδειπνο, να το κάνουμε κι εμείς». Κι έτσι να το αποφασίσουν μόνοι τους και να μην τους το επιβάλλει κάποιος άλλος.

Ο Ιερομόναχος Ευγένιος Διονυσιάτης (1875 - 10 Δεκεμβρίου 1961) αγαπούσε υπέρμετρα την Παναγία και την αγία μητέρα της, τη «μάμμη» όλων των Αγιο­ρειτών. Τους Χαιρετισμούς της έλεγε πολλές φορές την ημέρα. Δεν είναι δίχως σημασία που ο θάνατός του ήλθε στο δειλινό της εορτής της Αγίας Άννης. Το πρωί είχε τελέσει την τελευταία θεία Λειτουργία του. Εξήλθε του ιερού βήμα­τος μετά δακρύων και χαράς. Στο πρόσωπό του έβλεπες όλη τη μακάρια ανάπαυση των πολλών κόπων του. Στα χείλη του ίσα που άκουγες τα τελευταία «Χαίρε» των ασίγαστων Χαιρετισμών προς την Αειπάρθενο Θεοτόκο. Πράγματι, η μητέρα της μητέρας του Παναγία, τον παρέλαβε με τις πρεσβείες της κοντά της. Εκεί που από μικρός προσδοκούσε να κατευθυνθεί και να τερματίσει, ο έτοιμος από καιρό. Καθήμενος στο σκαμνί του και βαστώντας το κομποσχοίνι του τελείωσε τον βίο του οσιακά.

~~

Νὰ προσεύχεσθε στὴν Παναγία μὲ τοὺς Χαιρετισμοὺς καὶ τὴν Παράκλησή της.
Ἂν δὲν προλαβαίνετε, νὰ τῆς φωνάζετε: «Παναγία μου, Παναγία μου προφθάσε».
Τὸ ὄνομά Της, τὰ ’χει ὅλα μέσα. Νὰ λέτε πολλὲς φορὲς καὶ τὸ «χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε».
Καὶ μόνο νὰ πεῖτε μὲ τὴν καρδιά σας: «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἡμᾶς» ἔχει τέτοια δύναμη, ποὺ μπορεῖ νὰ σᾶς κρατήσει ὅλη τὴν ἡμέρα. Ἀρκεῖ νὰ τὸ λέτε ὅπως πρέπει.
Γερόντισσα Γαλακτία

~~

Ησύχιος μοναχός Γρηγοριάτης (1896 - 1999)

Έζησε 76 χρόνια στη μονή με πέντε ηγουμένους. Και στους πέντε έκανε την ίδια υπακοή. Μόνο γι’ αυτό είναι σπουδαίος. Μετά από 50 έτη μοναχικής ζωής, υπακούοντας βγήκε στον κόσμο για μία απαραίτητη εγχείρηση. 

Υπάρ­χουν μόνο 2 είδη αν­θρώ­πων...

Υπάρ­χουν μόνο 2 είδη αν­θρώ­πων: Εκεί­νοι που λένε στον Θεό: ''γεν­νη­θή­τω το θέ­λη­μά Σου'' και εκεί­νοι τους οποί­ους ο Θεός του λέει: ''ας γί­νει το θέ­λη­μά σας...''.
Όλοι όσοι εί­ναι στην κό­λα­ση, επι­λέ­γουν να ανή­κουν στην δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρία.

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

ΠΟΤΕ ΙΣΧΥΕΙ ΤΟ «ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ Η ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΗΓΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΤΟ ΕΜΟΝ ΟΝΟΜΑ»;

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

  Ἡ παρερμηνεία τῶν Γραφῶν ἀποτελεῖ διαχρονικὸ χαρακτηριστικὸ τῶν αἱρετικῶν ὁμάδων, οἱ ὁποῖες ἀπομονώνουν χωρία γιὰ νὰ στηρίξουν τὴν ἀτομική τους πλάνη. Μία ἀπὸ τὶς πλέον διαδεδομένες παρεξηγήσεις ἀφορᾶ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου γιὰ τὴν παρουσία Του ἀνάμεσα σὲ «δύο ἢ τρεῖς».

  Ἐνῶ οἱ Προτεστάντες καὶ οἱ Πεντηκοστιανοὶ ἐκλαμβάνουν αὐτὴ τὴν παρουσία ὡς μία αὐτόματη, σχεδὸν μηχανικὴ συνέπεια κάθε συνάθροισης, ἡ πατερικὴ σοφία θέτει ὡς ἀπαράβατο ὅρο τὴν πνευματικὴ προϋπόθεση καὶ τὴν ἐκκλησιολογικὴ συνέπεια. 

Ὁ Μέγας Βασίλειος, ξεκαθαρίζει ὅτι ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι μαγικὴ πράξη, ἀλλὰ καρπὸς ὑπακοῆς στὸ θέλημά Του.
Ἐπειδὴ ὁ Κύριος εἶπεν· «ὅπου εἶναι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἶμαι ἐν μέσῳ αὐτῶν», πῶς θὰ ἀξιωθῶμεν τούτου;

ΑΠΟΚΡΙΣΗ
 Οἱ συναχθέντες εἰς τὸ ὄνομα κάποιου ὀφείλουν ὁπωσδήποτε νὰ γνωρίζουν τὸν σκοπὸν αὐτοῦ ποὺ τοὺς συνήγαγε καὶ νὰ ἑτοιμάζωνται πρὸς αὐτὸν τὸν σκοπόν, διὰ νὰ ἀξιωθοῦν τῆς χάριτος τῆς πρὸς αὐτὸν εὐαρεστήσεως καὶ διὰ νὰ μὴ ὑποπέσουν εἰς τὴν κρίσιν ποὺ προκαλεῖ ἡ κακία ἢ ἡ ἀμέλεια. 

Σε ελάχιστο χρόνο από την θυσία του,γέμισε η φήμη της Αγιότητας του στα Βαλκάνια.

Στο Μουσείο της Αχρίδος . Έτος 1844. 

Στην κάτω σειρά Οι Νεομάρτυρες της Εκκλησίας. 

Κάτω δεξιά ο Νεομάρτυρας Αγιος Γεώργιος ο εν Ιωαννίνοις αθλήσας .

 Βλέπετε σε ελάχιστο χρόνο από την θυσία του,γέμισε η φήμη της Αγιότητας του στα Βαλκάνια.

πηγή

Η ΑΟΡΑΤΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΡΓΟΣ ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Πολλές φορές ο άνθρωπος πιστεύει πως αντιλαμβάνεται όσα συμβαίνουν γύρω του, ενώ στην ουσία αγγίζει μόνο τις σκιές των πραγμάτων και χάνει την ίδια την πραγματικότητα.

Σε μια τέτοια εποχή ζούμε σήμερα. Ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος έχει εκπαιδευτεί να αναγνωρίζει τον πόλεμο μόνο όταν εμφανίζεται με τις εικόνες που του κληροδότησε ο κινηματογράφος και η συλλογική μνήμη του περασμένου αιώνα.
Για να πειστεί ότι υπάρχει πόλεμος, αναζητεί φάλαγγες στρατευμάτων πάνω σε καμένη γη, άρματα που διασχίζουν ποτάμια, αεροσκάφη που σκίζουν τον ουρανό πάνω από πόλεις, βροχή πυραύλων, στρατιώτες που σωριάζονται στο πεδίο της μάχης με τη σημαία στο χέρι.
Αυτόν τον πόλεμο τον γνωρίζει. Τον έχει δει στις ταινίες, τον έχει διαβάσει στα βιβλία, τον έχει ακούσει στα ντοκιμαντέρ, τον έχει κληρονομήσει από τη μεγάλη ιστορική αφήγηση του εικοστού αιώνα. Υπάρχει όμως και ένας άλλος πόλεμος, πιο ύπουλος, πιο σύνθετος, πιο τεχνοκρατικά καμουφλαρισμένος, και ακριβώς αυτόν δυσκολεύεται να διακρίνει.
Κι όμως, αυτόν ακριβώς τον πόλεμο βιώνουμε.

Όλοι περίμεναν πως η επόμενη φάση μιας παγκόσμιας αναμέτρησης θα εκδηλωνόταν με τις γνώριμες εικόνες της καταστροφής, με εκρήξεις πάνω από τα κεφάλια μας και μετωπικές συγκρούσεις που θα γέμιζαν τους ορίζοντες με φωτιά. Η εκτίμηση αποδείχθηκε εσφαλμένη.
Η νέα φάση αποκαλύφθηκε πολύ πιο περίπλοκη, πολύ πιο διεισδυτική, πολύ πιο αθόρυβα βίαιη απ’ όσο φανταζόμασταν. Δεν αναγγέλλεται με εμβατήρια, ανακοινώνεται από τράπεζες, αγορές και επιτελεία.
Δεν ξεκινά με γενική επιστράτευση, ξεδιπλώνεται με ενεργειακές κυρώσεις, με διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες, με κλειστά θαλάσσια περάσματα, με κυβερνοεπιθέσεις, με λογοκρισία, με ψυχολογικές επιχειρήσεις, με καλλιεργημένο πανικό, με μια καθημερινότητα που κάθε μήνα γίνεται ακριβότερη, στενότερη, πιο αποπνικτική.

Λιποθυμίες μετά των...αυστηρών περί κολάσεως λόγων ιεροκήρυκος..!

Εφημερίδα "Ανατολικός Αστήρ", 25 Μαρτίου 1865.

πηγή

Είναι η πιο παλιά τεχνική της εξουσίας: να κατασκευάζει τον φόβο και ταυτόχρονα να καταγγέλλει τον φόβο.

Ο Peter Thiel, ο δισεκατομμυριούχος της Palantir, μιας εταιρείας που έχει χτίσει την ίδια της την ύπαρξη πάνω στην επιτήρηση, τα δεδομένα, τα στρατιωτικά συμβόλαια και την αρχιτεκτονική του ελέγχου, κατέφθασε πριν μέρες σχεδόν προσκυνηματικά δίπλα στο Βατικανό για να μιλήσει, λέει, για τον Αντίχριστο. Κεκλεισμένων των θυρών, φυσικά.Με προσκλήσεις.
Χωρίς δημοσιογράφους.
Σχεδόν σαν λειτουργικό σεμινάριο υψηλών προσκεκλημένων.

Μόνο που εδώ το θυμίαμα είναι τα data centers και το ευαγγέλιο γράφεται σε κώδικα. Και ο ίδιος, με την άνεση εκείνου που συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση των μηχανισμών εξουσίας του 21ου αιώνα, έρχεται να μας εξηγήσει ότι ο Αντίχριστος δεν θα είναι πρόσωπο αλλά ένα «παγκόσμιο σύστημα» που θα εκμεταλλευτεί τους φόβους των ανθρώπων για την τεχνητή νοημοσύνη, για το κλίμα, για τον πόλεμο.

Δηλαδή, για όλα όσα ήδη διαχειρίζονται, επενδύουν, αναπαράγουν και κεφαλαιοποιούν οι ίδιοι και το δίκτυό τους. Η αποκάλυψη ως outsourcing.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό θέατρο. Γιατί η μεγάλη ειρωνεία, όχι, η μεγάλη ύβρις, δεν είναι ότι ένας άνθρωπος της Silicon Valley μιλά για τον Αντίχριστο.
Είναι ότι τον τοποθετεί πάντα αλλού.
Πάντα στον «άλλον».
Στον διεθνή θεσμό, στον ρυθμιστή, στον πολιτικό που τολμά να πει ότι ίσως η αγορά δεν είναι το Ευαγγέλιο.

Πάντα εκεί.
Ποτέ στο ίδιο το σύστημα που συγκεντρώνει δύναμη, δεδομένα, επιτήρηση, πολεμική τεχνολογία, και μετά εμφανίζεται ως ο τελευταίος προφήτης της ελευθερίας.

Ορε τι μου λες; Αυτά που διαβάζω εδώ σ’ αυτό το φύλλο είναι σαν να τα ‘γραψε ο ίδιος χθες!

Αποφάσισα στο δειλινό επετείου της 25ης Μαρτίου, να διηγηθώ μια ιστορία.
Η ιστορία αφορά την Ευτυχία Χειμαριού – Καμονάχου, από το χωριό Αρκαδάδες της Βόρειας Κέρκυρας, που έφυγε από τη ζωή πριν από τρία και πλέον χρόνια.
Η Ευτυχία αναρτούσε με επιμέλεια την Ελληνική Σημαία στο μπαλκόνι της κάθε Εθνική Γιορτή και κάθε μεγάλη Θρησκευτική γιορτή επίσης, αν και ήταν σε προχωρημένη ηλικία και με κινητικά προβλήματα.
Ολιγογράμματη (μέχρι 3η Δημοτικού το πολύ!) κατάφερνε και διάβαζε άπταιστα τα εκκλησιαστικά λειτουργικά βιβλία και όχι σπάνια έψαλλε στην Εκκλησία!
Μου έλεγε ότι δεν ήξερε γράμματα αλλά εγώ της απαντούσα ότι γνώριζε, χωρίς να το ξέρει, Αρχαία Ελληνικά, για να εισπράττω την έκπληξή της και να εξηγώ κατόπιν.

Μια μέρα έγινε η εξής στιχομυθία:
- Σπύρο μου, μπορείς να μου κάμεις μια χάρη;
- Αν μπορώ!
- Να μου βρεις το τηλέφωνο του Ηλία του Μηνιάτη.

Ο Όσιος Δαβίδ καλογεροδάσκαλος στην Μονή Βαρνακόβης

Για να μη ξεχνάμε...
" Ω! Πληγωμένο Γένος μου,μέσα στο ράσο λούφαξες
τον πόνο να μερώσεις!"

Το ράσο πάντοτε σκέπαζε το Γένος και πρώτα , βέβαια, τα παιδιά.
Ο Όσιος Δαυίδ, ως Ηγούμενος στο Μοναστήρι της Παναγίας Βαρνάκοβας , (τα έτη 1520-1532, πριν κτίσει το Μοναστήρι του στην Εύβοια) , μέσα στην Τουρκοκρατία, με κίνδυνο της ζωής του, ίδρυσε σχολείο, όπου, όχι μόνο, κρατούσαν την γλώσσα και την πίστη, αλλά πολλούς μαθητές, τους κρατούσε εκεί μέσα, οικότροφους , για να τρώνε ένα κομμάτι ψωμί και να αποφεύγουν τα επικίνδυνα " πήγαινε- έλα".
Είχε δε την τόλμη να προσφέρει άσυλο σε όσα απ αυτά κατέφευγαν στο Μοναστήρι κυνηγημένα από τους Τούρκους.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ , ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ , ΠΑΝΤΑ, ΕΚΕΙ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ, ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΜΑΣ, ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ, ΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ..
ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΠΟ ΝΑ ΛΟΥΦΑΞΕΙ ΤΟ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΓΕΝΟΣ ΜΑΣ..
Χρόνια πολλά, ευλογημένα,Ορθόδοξα και Ελληνικά.

πηγή

Μνήμες και θρίαμβοι της Επανάστασης

Στην καρδιά της Ιστορίας, οι ψυχές των πρώτων ζωντανεύουν, οι σκιές του παρελθόντος ανασαίνουν και κάθε λέξη φέρνει τον θρίαμβο και την ανδρεία του ’21 μπροστά στα μάτια μας.
*****
«Πάμε να ιδούμε τους παλιούς Έλληνες», να ακούσουμε τους πολέμαρχους του ’21, μας πνίγουν οι αναθυμιάσεις των τωρινών δημοπιθήκων. Διαβάζεις τα απομνημονεύματα και τις φυλλάδες για την Εθνεγερσία και νομίζεις ότι ανοίγεις ένα «μυρογιάλι», εκείνα τα μικρά φιαλίδια που περιέχουν αρώματα εξαίσια. Οσμή ευωδίας πνευματική αναδίδεται, παρ’ όλα τα πάθη και τους καπνούς εκείνης της περιόδου.

Έχω τη συνήθεια, όταν συναντώ στα αναγνώσματά μου λόγια και επεισόδια που στέκεσαι και τα ξαναδιαβάζεις, που κρύβουν στα φυλλώματά τους πετράδια, να τα καταγράφω, για να μη λησμονηθούν. Σκοπός μου να τα μοιραστώ με τους μαθητές μου. Σ’ αυτές τις εξοπλιστικές ηλικίες, τα παιδιά δεν θέλουν περισπούδαστες αναλύσεις και κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν με το παράδειγμα, με το παραμύθι, με την αξία και την αρετή σαρκωμένες σε πρόσωπα.

Παράδειγμα. Μάχη της Γράνας, 10 Αυγούστου του 1821. Βγήκαν οι πολιορκημένοι στην Τριπολιτσά Τούρκοι να χτυπήσουν τους Έλληνες. Ο Κολοκοτρώνης είχε διατάξει να ανοιχθεί τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ενός και πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμή οι Τούρκοι επιτίθενται στη γράνα και από τις δύο μεριές. Έπρεπε ο Γέρος του Μοριά να διατάξει τα παλικάρια του να χωριστούν, να μοιραστούν τα καριοφίλια, να «χτυπούν» οι μισοί προς τη μία πλευρά και οι άλλοι μισοί προς την άλλη.

Ερωτώ τους μαθητές μου πώς το έκανε πάνω στην αντάρα της μάχης. Τους βασάνισα κανένα πεντάλεπτο και άκουσα απίθανες απαντήσεις. Τι είπε ο Κολοκοτρώνης και αμέσως χωρίστηκαν τα ντουφέκια;
«Κώλο με κώλο, ωρέ Έλληνες!». «Χαμός» στην τάξη, γέλια και θαυμασμός για τη μεγαλοφυΐα του Γέρου.

Ο Μιαούλης ήταν γνωστός για την παλληκαριά του και την αφοβία του εμπρός στον θάνατο. Μια φορά, σε νεανικό του χρόνο, ο Άγγλος ναύαρχος Νέλσων τον έπιασε να προσπαθεί να σπάσει με το καράβι του έναν αποκλεισμό του. Όταν τον έφεραν μπροστά του, τον ρώτησε:
– Αν ήσουν εσύ στην θέση μου τι θα μ’ έκανες;
– Θα σε κρεμούσα στο πιο ψηλό κατάρτι του σκάφους σου, απάντησε ο Μιαούλης. Και ο Νέλσων, κατάπληκτος από το θάρρος του, τον άφησε ελεύθερο. (περ. «Γνώσεις», σελ. 66, 1958).

Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία

Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι η υπενθύμιση ότι ένας λαός, απέναντι σε έναν ισχυρό κατακτητή, επέλεξε την ελευθερία αντί της υποταγής. Επέλεξε να πάει στο «Ελευθερία ή Θάνατος» από το να χάσει την ταυτότητά του.
Η 25η Μαρτίου είναι η μέρα που συναντιούνται η Πίστη και η πατρίδα, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και η έναρξη ενός Αγώνα που είχε λίγες πιθανότητες να κερδηθεί. Δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ πως το σπαθί της Επανάστασης ακονίστηκε στην πέτρα της Πίστεως.
Τα λόγια του Μακρυγιάννη δεν είναι απλώς ιστορία – είναι οδηγός. Πίστη, αγάπη για την πατρίδα, αρετή και παιδεία. Αυτές ήταν οι αξίες που κράτησαν ζωντανό το ελληνικό Έθνος και αυτές παραμένουν το θεμέλιο για το μέλλον του.
«Το λοιπόν, αν θέλωµεν το λίγον να γένη µεγάλον,
πρέπει να λατρεύωµεν Θεόν.
Ν’ αγαπάµε πατρίδα.
Να ‘χωµεν αρετή.
Τα παιδιά µας να τα µαθαίνωµεν γράµµατα κ’ ηθική»
Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν, η 25η Μαρτίου μας θυμίζει ποιοι είμαστε. Και κυρίως, τι δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε.

"ΧΑΤΖΗ ΧΑΛΙΛ ΕΦΕΝΤΗΣ".Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΟΘΩΜΑΝΟΣ ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΠΟΥ ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΖΩΕΣ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 δεν υπήρξε μόνο πεδίο ηρωισμού και αίματος στα βουνά και τις θάλασσες της Ελλάδας. Υπήρξε και μια σιωπηλή, σκοτεινή μάχη μέσα στην ίδια την Κωνσταντινούπολη εκεί όπου μια μόνο υπογραφή μπορούσε να μετατρέψει την Πόλη σε απέραντο σφαγείο.
Όταν έφτασαν στον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ τα νέα της εξέγερσης, η οργή του υπήρξε αμείλικτη. Η σκέψη της γενικής σφαγής των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης εμφανίστηκε ως πράξη εκδίκησης και παραδειγματισμού. Όμως, ακόμη και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η απόλυτη εξουσία δεν μπορούσε να κινηθεί χωρίς θρησκευτική νομιμοποίηση. Απαιτούνταν ο φετφάς η έγκριση του ανώτατου θρησκευτικού αξιωματούχου του Ισλάμ.

Τότε προς καλή μας τύχη Σεϊχουλισλάμης ήταν ο Χατζή Χαλίλ Εφέντης.Άνθρωπος γνωστός για τη μετριοπάθεια, τη θεολογική του κατάρτιση και το αίσθημα δικαιοσύνης, ο Χατζή Χαλίλ βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα που ξεπερνούσε την πολιτική να επικυρώσει τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων αθώων ή να σταθεί απέναντι στον ίδιο τον Σουλτάνο.Η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη και βαριά σαν καταδίκη για τον ίδιο.Σύμφωνα με το ισλαμικό δίκαιο, η συλλογική τιμωρία αθώων για πράξεις ενόχων απαγορευόταν ρητά.Έτσι ο Χατζή Χαλίλ αρνήθηκε να υπογράψει τον φετφά.Δεν επικαλέστηκε πολιτικές σκοπιμότητες αλλά τον Θεό και τη συνείδησή του.
Αναζητώντας χρόνο και αποδείξεις, φέρεται να ζήτησε σαφή τεκμήρια ότι ολόκληρο το ρωμαίικο γένος συμμετείχε στην επανάσταση. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η παρουσίαση του γνωστού "αφορισμού" του Αλέξανδρου Υψηλάντη από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ ενός κειμένου που στην ουσία ιστορικά λειτούργησε ως προστατευτικό άλλοθι για τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Πόλης.
Η άρνηση του Χατζή Χαλίλ εξόργισε τον Σουλτάνο.

Η συγκατάθεση της Παρθένου, δεν είναι μια λεπτομέρεια της ιστορίας...

 Ακούσαμε στο δοξαστικό των αποστίχων του Μεγάλου Εσπερινού της Δεσποτικοθεομητορικής εορτής του Ευαγγελισμού: 

«Σήμερον χαράς ευαγγέλια, παρθενική πανήγυρις, τα κάτω τοις άνω συνάπτεται..».

 Στην παραπάνω πρόταση, ο υμνογράφος, δεν θέλει απλώς να πει κάτι συμβολικό αλλά ότι πραγματικά αλλάζει όλη η Δημιουργία! Δηλαδή, η διάσπαση που μπήκε στον κόσμο με την πτώση, η απομάκρυνση του ανθρώπου από Τον Θεό κι από τον ίδιο του τον εαυτό, θεραπεύεται μέσα σ' ένα γεγονός που δεν γίνεται με το ζόρι αλλά με την ελευθερία ενός προσώπου. Η Παρθένος δεν είναι απλώς ένα μέσο, γίνεται ο τόπος όπου ο άνθρωπος προσφέρεται ολόκληρος χωρίς φόβο και γι' αυτό μπορεί να δεχθεί την ενέργεια Του Θεού. Κι απ' αυτή την προσφορά, αρχίζει ν' αλλάζει ο άνθρωπος, αρχίζει να ξαναγίνεται καινούριος ο Αδάμ και να φεύγει η λύπη της Εύας. Δεν σβήνεται το παρελθόν, αλλάζει και παίρνει άλλο νόημα.

Και πως συνεχίζει ο ύμνος;
«Η σκηνή της καθ’ ημάς ουσίας… ναός Θεού κεχρημάτικεν», μια φράση που είναι ίσως το πιο βαθύ σημείο του ύμνου, γιατί δεν μιλά για ένα θαύμα που συντελείται εξωτερικά αλλά για μια αλλαγή μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο. Η ανθρώπινη φύση, αυτό που είμαστε όλοι μας, το «φυράμα», το παίρνει ο Χριστός και το ενώνει με τον εαυτό Του χωρίς να τα μπερδέψει και χωρίς να τα χωρίσει. Δηλαδή, ο Θεός, δεν ακουμπά απλώς τον άνθρωπο, γίνεται άνθρωπος, χωρίς να πάψει να είναι Θεός. Και μέσα απ' αυτή την ένωση, η φύση μας δεν μένει κλεισμένη στον εαυτό της αλλά γίνεται χώρος σχέσης. Δεν μιλάμε απλώς ότι γίναμε λίγο καλύτεροι. Μας δόθηκε η δυνατότητα να ενωθούμε με Τον Θεό! Κληθήκαμε να ζήσουμε όχι απλώς καλύτερα, κληθήκαμε να ζήσουμε αληθινά!