Η ΙΣΧΥΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΙΣΧΥΣΗ

Ζωγραφική Γιώργου Κόρδη: «Η εκβλαστήσασα τον στάχυν» (1992)

Τώρα πια τι άλλο, λοιπόν;
Τώρα που όλες μαζί οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν επαληθευτεί. Τώρα που η ανθρώπινη τερατουργία έχει ξεπεράσει, κι αυτές, τις επιδόσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τώρα που «απλό» κίνητρο των κραταιών της ισχύος διατρανώνεται ο σαδισμός.
# Τώρα λέω, που αυτοπροσώπως ο πλανητάρχης ομολογεί πως βομβαρδίζει/σκοτώνει ανθρώπους «για πλάκα» (σε πιο ακριβόλογη μετάφραση: «για διασκέδαση») τώρα τι άλλο, πια, θα περιμένουμε για να νικήσουμε εν τέλει την καταφοβισμένη σιωπή μας;

Πριν κι απ’ αυτό, ωστόσο: Τι άλλο θα περιμένουμε για να παραδεχθούμε ότι… έχουμε καταβάλει πολλή προσπάθεια για να πείσουμε τον εαυτό μας να… μην πιστεύει τα μάτια του: Να μην βλέπει ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν» σημαίνει ανήκομεν στους «κομψούς των ασεβών»…
Μα κι ότι, ανήκομεν εις τους ασεβείς σημαίνει ότι δεν θα σταματήσουμε πριν τρέψουμε την πλάση σε κόλαση!
Δεκαετίες τώρα, παιδαγωγούμασταν με την ιδέα (και την αναπαράγαμε με ξέχειλο ζήλο, οι ίδιοι) ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την «θεοκρατία». [Παρότι δεν υπήρξε, ποτέ, στην υφήλιο καθεστώς που αυτο-ορίστηκε έτσι!]
# Μία βούληση αντίθεσης, τότε, προς την ίδια τη λέξη «θεός» διαλάνθανε τάχα απαρατήρητη…

Κι όταν τώρα βλέπουμε πως, στην πραγματικότητα, δεν επρόκειτο ουδέποτε να υπάρξει ο,τιδήποτε χειρότερο από την σατανοκρατία – ε, τώρα απλώς… δεν βρίσκουμε λέξη για να ιστορήσουμε, πλέον, το γίγνεσθαι.
Βρισκόμαστε οπότε εντός του τέλους της ιστορίας;Ποιος ξέρει;[....]
[....]

Γιώργος Καστρινάκης