Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω σαν βιβλιοπώλης) να βλέπεις στις βιτρίνες παλιών μικρών βιβλιοπωλείων της Σαλονίκης, βιβλιοπωλείων που ήταν φωλιές της σκέψης, τα βιβλία της βιτρίνας τους να έχουν χάσει τα χρώματά τους και τα φύλλα τους να κιτρινίζουν. Πράμα που σημαίνει στασιμότητα βιβλιοκίνησης.
Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω και σαν βιβλιόφιλος και σαν βιβλιοπώλης) να μαθαίνεις απ΄ τις ίδιες τις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους, ότι τα τελευταία πέντε χρόνια στην Ελλάδα, οι ''ενάρξεις επαγγέλματος'' βιβλιοπωλείου, αν δεν είναι μηδενικές, μετριούνται στα τρία δάχτυλα του ενός χεριού.
Αντίθετα, οι ''ενάρξεις Καφέ και Φαγάδικών'' είναι κάθε χρόνο τουλάχιστον 5.000, με μέσο όρος ζωής 18 μήνες. Πράμα που σημαίνει σε απλά ελληνικά, ότι αν αυτό συνεχιστεί μ΄ αυτό το ρυθμό, σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα είναι η μόνη χώρα χωρίς βιβλιοπωλεία και η μόνη χώρα που θα είναι γεμάτη Καφέ και Φαγάδικα.
Πράμα που σημαίνει, ότι ο λαός μας το μόνο που ξέρει με μαεστρία να κάνει, είναι να πίνει καφέδες, να πίνει τσίπουρα, ρακιές, ούζα και κρασιά, και να πίνει μαζί με όλα αυτά, μονορούφι, απνευστί, αφιλτράριστη, χωρίς σκέψη και ''...μετ΄ ευσυνειδήτου ακριβείας'' όπως θα ΄λεγε κι ο Παπαδιάμάντης, την όποια διαδικτυακή και μη σαχλαμάρα.
Ότι το μόνον που ξέρει να κάνει καλά, είναι να καταβροχθίζει ''αγογγύστως'' και ''απλήστως'', πανσέτες λουκάνικά και ψάρια, καθώς επίσης και την προπαγάνδα του κάθε επικίνδυνου πολιτικάντη και της κάθε καπάτσας πρωτοπορίας, αφού το μόνο εργαλείο που θα του έτρεφε το σκέψη και θα τον απέτρεπε να είναι έρμαιο όλων αυτών των επικίνδυνων, το βίβλίο, απουσιάζει πια απ΄ τη ζωή του -για την ακρίβεια έχει εξοριστεί- με τη συνηγορία σ΄ αυτό, του μακάριου ελληνικού δημόσιου και ενός άθλιου συστήματος (ο Θεός να το κάνει σύστημα) παιδείας (ο Θεός πάλι να την κάνει παιδεία) που το μόνο που καταφέρνει είναι το μικρό ελληνόπουλο να μισήσει το βιβλίο.
Είμαι απογοητευμένος. Δεν αναμετριέμαι με τις θέσεις και τις απόψεις κανενός. Τις σέβομαι όλες, ολονών. Και αν μ΄ αυτά που μόλις έγραψα, στεναχώρεσα και πρόσβαλα κάποιον του ζητώ συγνώμη. Όμως εγώ έχω άλλες αφετηρίες, και έχω άλλη πορεία σαν άνθρωπος και δε γίνεται να μη μιλήσω. Δεν γίνεται να μην επισημάνω τον κίνδυνο : ότι είμαστε η χώρα που σε λίγα χρόνια δεν θα έ χ ε ι β ι β λ ι ο π ω λ ε ί α -ό,τι κι αν αυτό σημαίνει.
Ότι το βιβλίο, εάν στη απευκταία δυστοπική εκδοχή θα πάψει να υπάρχει στην Ελλάδα, σίγουρα, δε θα διακινείται πια στο φυσικό του χώρο, στο βιβλιοπωλείο, άλλά, στη χειρότερη, ανάμεσα σε μορταδέλλες, σε χωριάτικα λουκάνικα και υγρά καθαρισμού πιάτων, και στην καλύτερη, ανάμεσα σε πληντύρια και ηλεκτρικές κουζίνες.
Το ''προστύχεμα'' του Σεφέρη, όπως λέει ο ίδιος όχι μόνο ''προοδεύει'' και καλά κρατεί ακόμη, αλλά ριζώνει και βλασταίνει στον τόπο και η ''αποβλάκωση του λαού'', όπως λέει πάλι ίδιος, γίνεται πια ριζική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου