- Βλέπω τον εαυτό μου να πέφτει ξανά και ξανά σε αμαρτίες, να επαναλαμβάνει σφάλματα, να κουβαλά αδυναμίες που θα ήθελα να είχαν ήδη ξεπεραστεί. Κι όμως, μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, νιώθω ότι ο Θεός δεν αποσύρει τη φροντίδα Του. Με σκεπάζει με μια πρόνοια μυστική και διακριτική. Δεν με προστατεύει επειδή το αξίζω αλλά επειδή με αγαπά.
Η αμαρτία έχει πόνο. Δεν είναι αθώα. Πληγώνει, σκοτεινιάζει, βαραίνει την ψυχή. Όμως η Αγάπη Του Θεού επιμένει. Η Αγάπη Του δεν εξαρτάται από την επίδοσή μου ούτε από την ηθική μου ακεραιότητα.
Όταν στρέφομαι προς Εκείνον με συντετριμμένη καρδιά, χωρίς διάθεση αυτοδικαίωσης, γεννιέται μέσα μου μια πνευματική παρηγορία. Μια ήρεμη βεβαιότητα ότι δεν είμαι εγκαταλειμμένος. Έτσι γίνεται αισθητή η Παρουσία Του, όχι ως εξωτερικό φαινόμενο αλλά ως εσωτερικός ησυχασμός και αγαπητικός γλυκασμός.
Και πέρα από τις προσωπικές μας εμπειρίες.
Στην Παραβολή του Ασώτου Υιού ο Πατέρας δεν κρατά κατάλογο λαθών. Ανοίγει τα χέρια. Χαίρεται για την επιστροφή. Αυτός είναι ο τρόπος της απροϋπόθετης αγάπης.
Το ίδιο μαρτυρεί η μετάνοια της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας και η άρνηση του Απόστολου Πέτρου. Δεν δικαιώθηκαν επειδή δεν έπεσαν στην αμαρτία αλλά επειδή δεν έμειναν στην πτώση τους.
Και όλη η ποιμαντική διδασκαλία της Εκκλησίας επιμένει σε αυτό το έλεος που περιμένει τον άνθρωπο να αναγνωρίσει το λάθος του και να θελήσει να επιστρέψει.
Το κλειδί που ενεργοποιεί την σωτήρια Αγάπη του Θεού δεν είναι η αναμαρτησία αλλά η επιστροφή στην Αγάπη Του με τη μετάνοια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου