π.Ιουστινος Πίρβου-Μια ζωή αφιερωμένη στο Χριστό

π.Ιουστινος Πίρβου   +16 Ιουνίου 2013

«Χωρίς Θεό ο άνθρωπος είναι σαν άδεια πανοπλία. Απ’ όταν φοβάμαι το Θεό δε φοβάμαι τίποτα! Είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος (από την αμαρτία) και κάνω ότι θέλω (για το Θεό και τη ψυχή μου). Δε φοβάμαι τους ανθρώπους»

Αυτό το απόφθεγμα δεν θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε να το πει… επειδή και σε έναν εν ζωή άγιο (όπως θεωρείται ο π. Ιουστίνος Πίρβου από την πλειοψηφία όσων τον γνώρισαν)  κόστισαν 4 χρόνια φυλακή μαζι με τα 12 χρόνια που είχε κάνει μετά τον πόλεμο.

Στα 90 του χρόνια συνεχίζει να είναι ένα παράδειγμα αντοχής- φυσικής και ψυχικής – στη “χιονοστιβάδα” των ανθρώπων που στέκονται μέρα-νύχτα στην πόρτα του κελιού του στη Μονή Πέτρου – Βόντα – Νεάμτς, με τα προβλήματα και τις στενοχώριες τους και τους οποίους ο γέροντας δέχεται στο κελάκι του, ακουμπώντας το ασκητικό του σώμα σ’ ένα καναπεδάκι όπου στέκεται για πολλές ώρες.

 Σε υποδέχεται με ένα βλέμμα γαλάζιο, ζεστό αλλά και διεισδυτικό. Πότε δεν κουράζεται ν’ ακούει τον πόνο των χιλιάδων ανθρώπων που τον επισκέπτονται! Δε σου έρχεται να πιστέψεις πως ένας άνθρωπος που έμεινε στις κομμουνιστικές φυλακές 16 χρόνια, σε κελιά παγωμένα, πεινασμένος, χτυπημένος και φριχτά βασανισμένος ψυχικά και σωματικά, αντέχει στα 90 του χρόνια το άλλο «βασανιστήριο» αυτό του πόνου των ανθρώπων που έρχονται σ’ αυτόν για βοήθεια. Αλλά αυτό δεν εκπλήσσει επειδή:

«Όσοι φυλακίσθηκαν (σ.σ. στις κομμουνιστικές φυλακές) όσοι υποφέρουν και υπέφεραν είναι πιο δεκτικοί στα θαύματα, στο να καταλάβουν το θαύμα της ζωής. Τον άνθρωπο που είναι “έτοιμος” δεν τον τρομάζει ο θάνατος, ούτε φτάνει στην ώρα της Κρίσεως με το σακί αδειανό» (π. Ιουστίνος Πίρβου).

Και ο γέροντας τους ακούει με υπομονή όλους, βάζει το χέρι του στο κεφάλι τους και η παρηγοριά που προσφέρει δεν είναι μικρό πράγμα. Πολλοί ομολογούν ότι δέχτηκαν το Χριστό μετά από την πρώτη συνάντηση μαζί του. Μετά τη πρωινή Θ. Λειτουργία στην πόρτα τον περιμένουν όχι μόνο γέροι, γυναίκες, μοναχοί και μοναχές αλλά και πολλοί νέοι. Για τους νέους λέγει ο π. Ιουστίνος: «Οι νέοι θα τον βρουν το Θεό και θα βρουν και αυτούς που έζησαν εν πνεύματι και αληθεία αν ψάξουν, αν θελήσουν οπωσδήποτε να ζήσουν και αυτοί εν Αληθεία, μια ζωή με αξίες, καθαρή και άξια να πάει στην αιωνιότητα. Ο λόγος που πρέπει ν’ ακούγεται στο εσωτερικό της εκκλησίας είναι: πίσω στη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και των Αγίων που εδόξασε ο Θεός με αγία λείψανα. Αυτοί είναι τα μοντέλα της Ορθόδοξης Εκκλησίας».

Επίσης ο π. Ιουστίνος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου λέγοντας:

«Τώρα ο διωγμός της Εκκλησίας έχει άλλη μορφή. Οι εχθροί έρχονται με τα “ανθρώπινα δικαιώματα”, με την “ελευθερία συνειδήσεως” όπου κρύβεται η μεγάλη ανηθικότητα. Στόχος είναι η διάλυση του έθνους του οποίου οι αξίες είναι ακριβώς η ταυτότητά μας στον κόσμο. Εάν δε μετανοήσουμε και δε γονατίσουμε δε θα καταφέρουμε τίποτα. Εάν όμως προσευχηθούμε με ζήλο, ο Θεός θα βοηθήσει να ξεπεράσουμε όλες τις δοκιμασίες: την παγκοσμιοποίηση, τον οικουμενισμό και ποιος ξέρει ποια άλλα. ΟΛΑ ΘΑ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΘΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ».

proskynitis.blogspot

πηγή-περιοδικό LUMEA MONAHILOR

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΝΤΟΥΡΑΟΥ-Διηγείται ο ιερομον.π.Ιουστίνος Πίρβου

Τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας την έχω στην ψυχή μου. Τη λιτανεύαμε την ημέρα της Ζωοδόχου Πηγής περνώντας από διάφορα χωριά. Διανύαμε μια απόσταση 40-50 χιλιομέτρων.

Το 1948, το Πάσχα και λίγο πριν τη 14η Μαΐου (σ.σ. η 14η Μαΐου θεωρείται η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου για τη Ρουμανία. Πρόκειται για την πιο ειδεχθή και δολοφονική νύχτα στην πολιτική και κοινωνική ιστορία της Ρουμανίας. Σ’ ένα βράδυ συνελήφθησαν οι πιο άξιοι Ρουμάνοι, κυρίως επιστήμονες και ιερείς οι οποίοι ήταν αφιερωμένοι στο Χριστό στην Ορθοδοξία και στην πατρίδα. Φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και πολλοί απ’ αυτούς δολοφονήθηκαν),βρισκόμασταν με την εικόνα στην Φαρκάτα. Ήμουν σε μια καρότσα στα αριστερά της εικόνας ενώ ο π. Χρυσόστομος στα δεξιά, 4-5 χιλιόμετρα πριν από το μοναστήρι. Ξαφνικά ακούω έναν περίεργο ήχο σαν κάτι να έσπασε.

Κοιτάζω την εικόνα δεν βλέπω τίποτα. Σκύβω λίγο και βλέπω το τζάμι σπασμένο στη γωνία και διαγώνια. Αυτό είχε ακουστεί. Μόλις φτάσαμε στο μοναστήρι, διαβάσαμε ως συνήθως τον Ακάθιστο του Ευαγγελισμού, βάλαμε την εικόνα στη θέση της και διηγήθηκα στον ηγούμενο το συμβάν. Τότε μου λέει: «Να ξέρεις ότι αυτό είναι ένα σημάδι».

Και πράγματι, ήταν ένα σημάδι, επειδή εμένα μετά από λίγες ημέρες (14 Μαΐου) με συνέλαβαν και ξαναγύρισα στο μοναστήρι, στην εικόνα της, μετά από 17 χρόνια.

Οι ταραχές που ακολούθησαν, το γκρέμισμα του παρεκκλησίου όπου γίνονταν λειτουργίες για δεκάδες χρόνια, οι βίλες και τα ρεστωράν όπου έχτισαν εκεί, το κοιμητήριο όπου εξαφάνισαν, δεν διατήρησαν το πνεύμα της παλαιάς μονής.

Αλλά η εικόνα έμεινε μαζί με τους μοναχούς, οι οποίοι μέσω πειρασμών και δοκιμασιών θα σωθούν εάν διατηρήσουν την ορθή πίστη. Και όταν σκέφτομαι την εικόνα, σκέφτομαι τις μοναχές του μοναστηριού που ξέρουν ότι αυτή η εικόνα ευλογεί την αδελφότητα του Ντουράου εδώ και 200 χρόνια.

Και όλες αυτές οι εικόνες έρχονται να δώσουν μαρτυρία το πόσο μας αγαπάει η Παναγία: η Παναγία του Ραράου, του Νέαμτς, του Χαντέμπου, του Αρντεάλ, του Αγ. Όρους, με το κλάμα τους είναι μια συνέχεια του πόνου της Παναγίας και του Σωτήρος Χριστού – ο Οποίος έχυσε δάκρυα με αίμα – για τους χριστιανούς που χάνονται στον ωκεανό της ειδωλολατρίας που κυριαρχεί στους ανθρώπους του αιώνος τούτο

πηγή-περιοδικό Lumea credintei/proskynitis.

Ομολογία πίστεως μέσα στις κομμουνιστικές φυλακές.Διηγείται ο ιερομ.Ιουστίνος Πίρβου

….Και φτάνει σε μένα και με ρωτάει: “Εσύ τι δουλειά έκανες;”. Εγώ τότε ξέροντας τι με περιμένει εάν έλεγα ιερέας, απάντησα: “Αγρότης”. “Αγρότης; Θα σου δώσω μία…” Και προς έκπληξή μου, με πετάει στον τοίχο και αισθάνθηκα σαν να μου βγήκαν τα πνευμόνια επειδή με βρήκε απροετοίμαστο. Και πέρασαν πολλά χρόνια κι με βάρυνε η συνείδησή μου που δεν είχα θάρρος.

Και ήρθε η στιγμή να ξεχρεώσω. Ήταν τότε που η Δύση είχε αρχίσει να μαθαίνει τι γίνεται στις κομμουνιστικές φυλακές και το σχέδιό τους να μας εξοντώσουν όλους με την υποσίτηση. Γι’ αυτό οι κομμουνιστές αποφάσισαν να στείλουν τους πολιτικούς κρατούμενους σε καταναγκαστικά έργα. Γι’ αυτό μας είχαν μαζέψει όλους τους κρατούμενους στην αυλή. Η πρώτη ερώτηση ήταν: “Ποιος πιστεύει στο Θεό; Ποιος πιστεύει σ’ αυτήν την ηλιθιότητα;”

Τότε κάτι εξεγέρθηκε μέσα μου. Κατάλαβα ότι είχε φτάσει η στιγμή. Μου ήταν αδιάφορο τι θα μου συνέβαινε μετά. Όταν άκουσα την ερώτηση αναπήδησα. Στεκόμουν στην πίσω σειρά, ήμασταν περίπου 120. Βγήκα μπροστά. Με κρατούσαν. Όλοι ήμασταν αδυνατισμένοι σα σκιές, σα φαντάσματα. Μου είπε: «Έλα εδώ» δείχνοντας μου το αριστερό του χέρι. “Ποιος άλλος πιστεύει σαν αυτόν;” Μόνο 7 στάθηκαν στη θέση τους, οι πληροφοριοδότες τους που είχαν παρεισφρύσει ανάμεσά μας. Με έβαλαν στην απομόνωση 9 ημέρες και μου έδωσαν τη γνωστή μερίδα: 200mg αλατισμένο νερό και 100 γρ. ψωμί.

Μετά απ’ αυτό το διαβολικό φέρσιμο οι άλλοι με ρωτούσαν. “Γιατί είπες ότι είσαι ιερέας;” “Πως θα μπορούσα να πω κάτι άλλο; Μου έφτανε η προηγούμενη πτώση μου”.

Όποιος λέει την αλήθεια μπορεί να χάσει σήμερα αλλά να κερδίσει για πάντα, επειδή τίποτε δε γίνεται χωρίς να το ξέρει ο Θεός· όλα είναι μια δοκιμασία και μια απόδειξη της αγάπης του Θεού.

Εγώ δε θέλω να πω ότι έκανα κάτι θαρραλέο. Εγώ είπα:

«Κύριε, συγχώρεσέ με. Αμάρτησα και θέλησα να δοθώ σε Σένα αυτήν την επικίνδυνη στιγμή». Τότε όλοι με πρόσεξαν και να ξέρετε ότι οι φύλακες οι αξιωματικοί και όλο το στρατόπεδο άρχισαν να μου δείχνουν ένα σεβασμό. Με χλεύαζαν βέβαια αλλά όχι όπως πρώτα. Μετά από χρόνια ξαναείχα την ευκαιρία να ξεχρεώσω πολλές φορές.

πηγη-Viata parintelui Iustin-Minastirea Petru Voda

Μονή Νοβοντεβιτσι και η Παναγία του Σμόλενσκ

Για να φτάσεις στη Μονή των Παρθένων – την διάσημη λάβρα της Μόσχας πρέπει να κατέβεις στη στάση ¨Σπορτίβναια¨ - η στάση του μετρό κοντά στο στάδιο Λούζνικ. Βγαίνοντας στην επιφάνεια, το τεράστιο καμπαναριό της μονής σε βοηθάει να προσανατολιστείς.

Συναγωνίζεται σε ύψος τον πύργο του Ιβάν του Μέγα στην Κόκκινη Πλατεία. Φθάνοντας εκεί διασχίζει το κοιμητήριο όπου είναι θαμμένοι μεταξύ άλλων οι Προκοφιεβ, Σοστακόβιτς, Αϊζενστάιν, Γκογκολ, Τσέχοβ, Μαγιακόβσκι, Τολστοϊ αλλά και ο Χρουστσώβ και η Νεντεζντα- Αλιλουϊβα – Στάλιν.
Εν αρχή ην ο κάμπος των παρθένων…. Η ιστορία αρχίζει με την εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας. Την έφερε ως προίκα η Άννα η κόρη του Κωνσταντίνου του Μονομάχου, η οποία παντρεύτηκε τον κνέζη Βσεβολοντ Γιαροσλαβιτσι. Επειδή η εικόνα έμεινε για πολλά χρόνια στο Σμόλενσκ είναι γνωστή ως ¨ Παναγία Οδηγήτρια του Σμόλενσκ ¨.
Μετά το γάμο της πριγκίπισσας Σοφίας με τον κνέζη Δημήτριο ( 1398- 1425 ) η εικόνα θα έρθει στη Μόσχα. Για κάποια χρόνια όμως επειδή οι κάτοικοι του Σμόλενσκ, με επικεφαλής τον επίσκοπο Μιχαήλ, ζήτησαν από την επιτροπή της εικόνας, πράγμα που έγινε το 1456.
Την εικόνα συνόδεψαν τότε οι παρθένες της Μονής του Ευαγγελισμού του Κρεμλίνου όπου έμεινε η εικόνα για εξήντα χρόνια.
Πολλά δάκρυα έχυσαν οι μοναχές και εκείνη τη στιγμή αισθανόταν εγκατελειμένες από το Θεό.
Τα παλαιά χρονικά λένε ότι κάθε χρόνο στη επέτειο του χωρισμού, οι παρθένες ερχόταν σ’ εκείνο το μέρος. Εξαιτίας των ακολουθιών που γινόταν σ’ εκείνο τον κάμπο οι Μοσχοβίτες τον ονόμασαν κάμπο των παρθένων.
Το 1524 ο μέγας κνεζής Βασίλειος ο 3ος της Μόσχας μετά την νίκη του κατά των Πολωνών έχτισε στον κάμπο των παρθένων μια μεγάλη λαύρα προς τιμή της Παναγίας του Σμολενσκ. Το μοναστήρι ονομάστηκε Novodevici – Η νέα μονή των παρθένων.
Περιτριγυρισμένη από ένα χοντρό τείχος με 12 πύργους η μονή ανήκει στην πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO.
Το 1922 οι κομμουνιστές έκλεισαν τη μονή και τη μετέτρεψαν σε μουσείο της γυναικείας χειραφέτησης. Το 1943, ο Στάλιν κάνει κάποιες παραχωρήσεις προς την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ξανανοίγει για λίγο καιρό και το 1980 γίνεται έδρα του επισκόπου Κρουλίτσκι και Κολόμνας.
Το 1994 δημιουργήθηκε μια νέα αδελφότητα. Και οι 7 εκκλησίες διατηρηθήκαν. Στη μονή βρίσκονται και τα λείψανα της Οσίας Ελένης, πρώτης ηγουμένης του Novodevici

( Γκεοργκίτσα Τσιοτσιόϊ για το περιοδικό Lumea Credintei τ. Σεπτ. 2007 )

ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ ΑΡΡΩΣΤΟ(2)

¨Αλλά γιατί άλλοι που έκαναν πιο μεγάλες αμαρτίες δε φέρουν ένα σταυρό τόσο βαρύ;¨
Έχω ακούσει από άρρωστο πολλές φορές αυτήν την ερώτηση.
« Γιατί ο Θεός δε μου δίνει βάσανα πιο μικρά. Αυτά δε μπορώ να τα υποφέρω.»
Ο Θεός δεν είναι σαδιστής ο οποίος έχει μερικούς τόνους πόνου και τους ρίχνει στη γη τυχαία. Ο Θεός δεν κάνει λάθος. Ξέρει πάντοτε τι είναι αληθινά χρήσιμο. Ο Θεός επιτρέπει ο άνθρωπος να υποφέρει ακριβως για να καθαρίσει η ψυχή του μ’ αυτόν τον πόνο. Και αν κάποιοι έχουν πολύ δυνατούς πόνους αυτό δε σημαίνει ότι ο Θεός είναι άδικος μ’ αυτούς, αλλά σημαίνει ότι αυτοί οι πόνοι είναι το κατάλληλο φάρμακο για τη ψυχή τους.
Είναι αλήθεια ότι πολλοί άνθρωποι κακοί έζησαν μια ζωή γεμάτη απολαύσεις και υγεία. Ξέρουμε όμως αν αυτοί σώθηκαν; Δε ξέρουμε. Οι αμαρτωλοί που πέθαναν χωρίς να μετανοήσουν έφτασαν στη κόλαση. Δεν είναι δικό μας θέμα να κρίνουμε αν ο Θεός είναι πιο ανεκτικός με άλλους παρά εμάς.
Είμαστε ελεύθεροι να αμαρτήσουμε, είμαστε ελεύθεροι να κρίνουμε τον Θεό. Αλλά σε τι θα μας χρησιμεύσει μια τέτοια ελευθερία;
Ο Απ. Πέτρος μας προτρέπει : « Υποταχθείτε σαν ελεύθεροι από την κακίαν και από κάθε άτοπον και όχι σαν άνθρωποι που έχουν την ελευθερίαν ως πρόφασιν της κακίας και της απείθειας, αλλά σαν δούλοι Θεού» ( Α΄ Πετρ. 2,16). Είναι λυπηρό το ότι πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν την ελευθερία τους λανθασμένα.
Τι κερδίζουμε αν κρίνουμε το Θεό; Θ’ αλλάξουμε την μοίρα μας; Θα λιγοστέψουν οι πόνοι; Αντιθέτως. Και τότε; Αν θέλουμε την σωτηρία μας, τότε δεν πρέπει να κρίνουμε το Θεό.
Ωστόσο πολλές φορές κρίνουμε το Θεό και αφήνουμε την απελπισία να μας νικήσει. Έκανα κι εγώ αυτή την αμαρτία. Κι όχι μια φορά. Με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν απαλύνω τον πόνο μου. Προσπαθούσα να παλέψω με το Θεό και μ’ αυτό έδειχνα την ολιγοπιστία μου. Καταλαβαίνοντας το λάθος μου σταμάτησα να παλεύω με τον Θεό,.αλλά με τον πειρασμό της απελπισίας. Η μάχη δεν είναι εύκολη αλλά αν ξεκινήσει εγκαίρως οι πιθανότητες νίκης είναι μεγάλες, λέγει ο Αγ. Θεοφάνης ο Έγκλειστος « Η αρρώστια και η υγεία είναι στα χέρια του Θεού, μέσα για τη σωτηρία μας, όταν η μια ή η άλλη χρησιμοποιούνται με πίστη …. Αλλά μπορούν να μας οδηγήσουν και στο χαμό όταν ο άνθρωπος φέρεται ανάλογα με τις ορέξεις του.»
Από το ομώνυμο βιβλίο του Danion Vasile

ΑΓΙΑ ΙΟΥΛΙΑΝΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΕΒΟ-Η αγία με τα 13 παιδια και προστάτιδα της οικογένειας στη Ρωσία

Στις μέρες του Ιβαν του τρομερου(1553-1584),ζουσε σρην τσαρική αυλή ένας ευλαβης και εύσπλαγχνος άνθρωπος,ο Ιουστίνος Νεντιούρεβ,που είχε παντρευτεί τη Στεφανίδα από την πόλη ΜούρομΑυτοί απέκτησαν πολλά παιδιά,μεταξύ των οποίων και την μακάρια Ιουλιανή.Όταν ήταν έξι χρονών η μητέρα της πέθανε και την μεγάλωσε η γιαγιά της εν νουθεσιά Κυρίου.Όταν η Ιουλιανή ήταν δώδεκα χρονών πέθανε η γιαγιά της και το μεγάλωμά της το ανέλαβε η θεία της Ναταλία Αράποβα η οποία είχε οχτώ θυγατέρες και έναν γιό.Η Ιουλιανή ήταν υπάκουη στους θείους και τα ξαδέλφια της ,ήταν πολύ ταπεινή και αγαπούσε τη σιωπή.Νήστευε και προσευχόνταν και παρότι οι συγγενείς της την πίεζαν κάποιες φορές να φάει εκείνη δεν υποχωρούσε.Στα δεκαέξι της, την πάντρεψαν μ΄έναν ευγενή τον Γκεόρκι Οσόργκιν και μαζί απέκτησαν δεκατρία παιδιά,δέκα αγόρια και τρία κορίτσια.Απ’αυτά επέζησαν έξι αγόρια και ένα κορίτσι,επειδή η Αγία έζησε σε μία έποχη που χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη πείνα.

Μετά το γάμο της σκλύρηνε την άσκήση της και έτρωγε ελάχιστα μόνο το μεσημέρι.Εκανε πολλές ελεημοσύνες και βοηθούσε τους φτωχούς,τους ζητιάνους,τις χήρες και τις οικογένειες που είχαν ανάγκη.Είχε όμως και δοκιμασίες.Έναν γιό της τον σκότωσε ένας από τους υπηρέτες ενώ ένας άλλος σκοτώθηκε σε μια μάχη.Ο άνδρας της ,της έδιωξε κάποιες σκέψεις που είχε για να πάει στο μοναστήρι.Τότε αυτή άρχισε να ασκητεύει με μεγαλύτερη ένταση και ο βίος της ήταν ένα παράδειγμα για το πώς μπορείς να ζείς στην καθημερινή ζωή τον αυθεντικό χριστιανισμό.

Προσευχόνταν πολύ τη νύχτα,την Παρασκευή δεν έτρωγε τίποτα,τη Δευτέρα και την Τετάρτη έτρωγε αλάδωτο και κάθε Σαββατοκύριακο τάιζε τους φτωχούς.Μετά το θάνατο του συζύγου της,άρχισε να κοιμάται πάνω σε μία σόμπα,χωρίς σκεπάσματα, ενώ τοποθετούσε μυτερά ξύλα προς το σώμα της και σιδερένια κλειδιά προς τα πλευρά της,για να σκληραγωγεί το σώμα της.
Συμμετείχε στις ακολουθίες της εκκλησίας και στη Θεία Λειτουργία αλλά πιο πολύ ασκήτευε σπίτι.

Μία επέμβαση της Παναγιας την έκανε να συμμετεχει καθημερινά σ΄’ολες τις ακολουθίες της εκκλησίας: Μία μέρα ο ιερέας που λειτουργούσε στην εκκλησία,άκουσε από την εικόνα της Παναγίας μια φωνή που τον ρωτούσε που είναι η Ιουλιανή.Εκείνος πήγε και τη βρήκε και της το είπε και από τότε συμμετειχε ανελλιπώς στις ακολουθίες..
Υπέμεινε την πείνα δυο χρόνια δοξάζοντας το Θεό.Οι επιδρομές,οι επιδημίες,οι συμμορίτες,δεν την πτόησαν και έμεινε σταθερή στην πίστη της.
Εκοιμήθη στις 2 Ιανουαρίου του 1604.Μετα την κοίμησή της εμφανίστηκε σε μια υπηρέτρια και ζήτησε να τη μετακινήσουν στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου,στο χωριό Λαζάρεβο.
Όταν πέθανε ο γιός της Γεώργιος,και έσκαψαν τον λάκκο,βρέθηκαν τα λείψανα της άφθαρτα να ευωδιάζουν μύρο
Το 2004 καθιερώθηκε στη Ρωσία η 21η Αυγούστου ως ‘’Εθνική Ημέρα ελέους’’και είναι αφιερωμένη στην Αγία Ιουλιανή.

Επίσης θεωρείται στη Ρωσία προστάτιδα της οικογένειας.

Σήμερα τα λείψανα της βρίσκονται στην πόλη Μούρομ.

Πηγη- http://www.stjuliana.com/ η ιστοσελίδα του ναού που βρίσκεται στη Σάντα-Φε του Νέου Μεξικού-Η.Π.Α όπου βρισκεται ένα μικρό μέρος των λειψάνου της αγίας.Εκεί το μετέφερε ένας απογονος της αγίας μετά το 1917.

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ στο ιαματικό αγίασμα του ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ και στο δάσος μεταξύ Ντιβέεβο και Σαρώφ

Απολυτίκιο του Αγίου, Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Χριστώ εκ νεότητος ακολουθήσας θερμώς,ευχαίς και δεήσεσι, εν τη ερήμω Σαρώφ,ώς άσαρκος ήσχησας. Όθεν του Παρακλήτου,δεδεγμένος την χάριν, ώφθης της Θεοτόκου,θεοφόρος θεράπων, διό σε μακαρίζομεν

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ΣΤΑ ΑΓΙΑΣΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΡΩΣΙΑΣ ΟΠΟΥ ΕΖΗΣΕ,ΔΙΔΑΞΕ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗΣΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

ΑΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ

Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΝΤΙΒΕΕΒΟ

ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Βαθιά στο δάσος του Σαρώφ βρισκόνταν η πηγή του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ.Επειδή χρειαζόνταν μια πηγή με καθαρό νερό στο ερημητήριό του προσευχήθηκε στην Παναγία και εκείνη χτυπώντας με ένα ραβδί στο έδαφος,ξεπήδησε μία πηγή.Η Παναγιά του είπε ότι είναι θαυματουργό το νερό για όσους πλησιάζουν με πίστη και χιλιάδες πιστοί πηγαιναν εκεί για να γίνουν καλά.
Οταν έκλεισε το μοναστήρι οι σοβιετικές αρχές ‘’έχωσαν’’ την πηγή και τη δεκαετία του πενήντα έριξαν τσιμέντο.
Εντούτοις,τη δεκαετία του έξήντα ο Άγιος Σεραφείμ άρχισε να εμφανίζεται στη στρατιωτική ζώνη μεταξύ Σαρώφ και Ντιβέγεβο.Πολλοί στρατιώτες τον έίχαν δει και έκαναν αναφορά ότι βλέπουν έναν γέρο με άσπρο ζωστικό και ένα ραβδί στο χέρι.Τον πυροβολούσαν αλλά δεν τον άγγιζαν οι σφαίρες.
Μία νύχτα, τη δεκαετία του εξήντα, ο Άγιος εμφανίστηκε μπροστά στους στρατιώτες και όπως κάποτε η Παναγία,με ένα ραβδί χτύπησε έναν βράχο και από εκεί ανάβλυσε μια πηγή.
Οι στρατιώτες και οι φύλακες σοκαρίστηκαν τόσο πολύ που όταν άρχισαν να φτάνουν οι πιστοί (τους οποίους είχε ειδοποιήσει ο Άγιος)κανένας δεν τους εμπόδισε να φτάσουν στην πηγή.Αυτό συνέχισε να γίνεται μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του’70 όταν αποφάσισαν να κλείσουν την πηγή.Όταν η μπουλντόζα ξεκίνησε τη δουλειά για να χώσει την πηγή,χάλασε.Ο ένας εργάτης αναγκάστηκε να πάει να φέρει ένα ανταλλακτικό.
Εν τω μεταξύ ο άλλος εργάτης που καθόνταν στη μπουλντόζα ανεφερε ότι είδε έναν άντρα με άσπρο ζωστικό να έρχεται από το δάσος προς το μέρος του και να τον φωνάζει με το όνομα του’’Βασίλη,γιατί καταστρέφεις την πηγή μου;-Επειδη τέτοια διαταγή έχω,είπε αυτός εκνευρισμένος-Ο Άγιος του είπε,δεν θα τα καταφέρεις.
Το ανταλλακτικό που έψαχναν δεν βρέθηκε Μετα από τρεις μέρες όμως και ενώ η μπουλντόζα ήταν έτοιμη να ξαναρχίσει δουλειά,έλαβαν ένα επείγον μήνυμα από τη Μόσχα που έλεγε ότι το δάσος ανακυρήσσεται ως εθνικά προστατευόμενο και ίτι δεν βρίσκεται υπό στρατιωτική επιτήρηση
Ο Βασίλης,που δεν πίστευε,ανέφερε το γεγονός στη μητέρα του και εκείνη τον πήρε στην μοναχή Μαργαρίτα,η οποία ήταν η μόνη αδελφή από την αδελφότητα του προεπαναστατικού Ντιβέεβο που ζούσε.Εκείνη του έδειξε μια εικόνα του Αγίου Σεραφείμ και αυτός τον αναγνώρισε
Αυτή η πηγή υπάρχει και σήμερα.Χιλιάδες πιστοι πηγαίνουν εκεί καθημερινα για να γινουν καλά αλλά και για να πάρουν ευλογία.

Σε μια ξύλινη πλατφόρμα έχουν φτιαχτει ξύλινες καμπίνες οπου υπάρχει νερό αγιασμένο στο ύψος της πλατφόρμας. Εκεί οι πιστοί βουτάνε μέσα στο νερό τρεις φορές.Ακόμη και αν η θερμοκρασία είναι πολλους βαθμούς κάτω από το 0 οι Ρώσοι δεν διστάζουν να μπουν. Εχουν αναφερθεί πολλά θαύματα στην πηγή του Αγίου Σεραφείμ ακόμη και από ανίατες ασθένειεςΣτο δάσος του Σαρώφ με τα πανύψηλα έλατα και πέυκα και την εκπληκτική ομορφιά ,πριν το 1928,μπαίνοντας, συναντούσες στην είσοδο ένα πυργοειδές καμπαναριό και τρεις εκκλησίες-Του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ,των Αγιων Ζωσιμά και Σαββατίου και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
O Τιμοφίεβιτς περιγράφει την ευλάβεια και το δέος με το οποίο προσκύνησε το λείψανο του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ.Ο ίδιος περιγράφει ότι η πέτρα πάνω στην οποία προσευχήθηκε για χίλιες μέρες και νύχτες είχε αρχίσει να μικραίνει επειδή οι χριστιανοί την έκοβαν για ευλογία.
Ο ηγούμενος του Σαρώφ έδωσε εντολή να την κόψουν σε κομματάκια και να τη δώσουν σε διάφορα μοναστήρια του Σαρώφ και του Ντιβέεβο.
Το 1927 οι μπολσεβίκοι έκλεισαν το μοναστήρι και έκοψαν τα δέντρα του δάσους.Εν τούτοις με τον καιρό ανανεώθηκε και ξαναμεγάλωσαν τα δέντρα.Άργότερα το δάσος χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο συγκέντωσης για πιστούς χριστιανους και κρατουμένους του ποινικού δικαίου.Τους ανάγκαζαν να κόβουν την παρθένα ξυλεία..
Οι αρχές του στρατοπέδου συχνά υπέφεραν από κατάθλιψη,διανοητικές ασθένειες,ενώ συχνά αυτοκτονούσαν.
Οι αρχές αναγκάστηκαν να κλείσουν το στρατόπεδο.Μετά από κάποια χρόνια λειτούργησε ως οικοτροφείο για τα παιδιά των φυλακισμένων.Τα παιδιά ανέφεραν ότι έβλεπαν συχνά ένα γέρο με άσπρο ζωστικο και μαύρο μικρό μανδύα. Όταν λοιπόν το 1793 συμπλήρωσε τα 34 χρόνια της ζωής του και χειροτονήθηκε ιερέας, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1793, αποσύρθηκε μονίμως στην έρημο, διπλασιάζοντας τούς πνευματικούς του αγώνες και οδηγούμενος με την νηστεία, την εγκράτεια, την απομόνωση και προπαντός την προσευχή στην κορυφή της πνευματικής τελειώσεως.Μεταξύ του κελλιού του και της Μονής βρίσκεται μία τεράστια πέτρα. Κατά το παράδειγμα των στυλιτών ο Άγιος προσεύχεται γονατιστός επί της πέτρας για χίλιες ημέρες και χίλιες νύχτες.

Ένα ξύλινο εκκλησάκι έχει φτιαχτει εκεί ενώ η αίσθηση που έχεις σ’αυτό το υπέροχο δάσος είναι ότι από σε στιγμή σε στιγμή μπορεί να φανεί ο Αγιος Σεραφείμ με το ραβδάκι του.
proskynitis.blogspot

ΩΡΟΣΚΟΠΙΟ 2010(ένα...σοβαρό αστείο για όσους έχουν ακόμα αυτό το πάθος)

Iσως τη νέα χρονιά να μην σας πάνε όλα καλά.Είναι φυσιολογικό.

Τα σχέδια που κάνετε ίσως να μην εκπληρωθούν όλα.Δεν εξαρτάται μόνο από εσάς.

Τη χρονιά που έρχεται θα μαλώσετε με πολλούς:με την οικογένειά σας,τους συναδέλφους σας ή με οποιοδήποτε άλλον.Ακομη και αν κάποιος συνεχίσει να σας αντιλέγει,ενώ του έχετε παραθέσει το καλύτερό σας επιχείρημα,αλλάξτε θέμα συζήτησης.Για να μην καταλήξετε πάλι σε καυγά.

Δεν συμφωνούν όλοι οι άνθρωποι με τη γνώμη σας.Συγχωρέστε τους.Ούτε και εσείς συμφωνείτε με τη γνώμη των άλλων πάντοτε.

Ίσως να μην λάβετε το μισθό σας εγκαιρα,να χαλάσει ο ανελκυστήρας στην πολυκατοικία σας,να σας σπρώξουν στο λεωφορείο,να μην σας δώσουν όλα τα ρέστα.Μη βρίσετε.

Ίσως ένας καλός σας φίλος να σας ξεγελάσει,να σας κλέψει τα λεφτά,να προδώσει ένα μυστικό σας,να σας κατηγορήσει για πράγματα που δεν κάνατε.Συμφιλιωθείτε,κάντε εσείς το πρώτο βήμα.Μην ξεχνάτε ότι ίσως εκείνος να ντρέπεται πιο πολύ από εσάς .

Μην ξεχνάτε,υπάρχουν πολλοι άνθρωποι,αλλά ο καθένας αισθάνεται μοναδικός στον κόσμο.Αγαπήστε τον.

Ίσως σας συμβεί κάτι άσχημο:να αρρωστήσετε,να πεθάνει κάποιος αγαπημένος,να σας συμβεί κάποια άλλη συμφορά.Δείξτε θάρρος.Αν πιστεύετε ότι υπάρχει Θεός,προσευχηθείτε.Αν δεν πιστεύετε στην ύπαρξή Του,κάντε κάτι ώστε να υπάρχει.Υπάρχουν κάποια θέματα στα οποία Εκείνος έχει τη λύση.

πηγή-bisericasecreta.wordpress.com

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!Αποβλήθηκε από το σχολείο επειδή ζωγράφισε το Χριστό εσταυρωμένο

Ένα οκτάχρονο αγόρι από το Taunton UK,αποβλήθηκε από το σχολείο και υποχρεώθηκε να επισκεφτεί ψυχολόγο,επειδή ζωγράφισε το Χριστό εσταυρωμένο.

Ο πατέρας του παιδιού,το οποίο πηγαίνει στη δευτέρα τάξη,έλαβε ένα τηλεφώνημα το οποίο τον ειδοποιούσε ότι ο γιός του έφτιαξε ένα’’ βιαίο σκίτσο’’.
Σε ότι με αφορά εμένα,καταγγέλω ότι το σχολείο’’ βιάζει’’τη θρησκεία του γιού μου,δήλωσε ο πατέρας ο οποίος ζήτησε να μείνει ανώνυμος.

Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι το παιδάκι ζωγράφισε το συγκεκριμένο θέμα στα πλαίσια μιας εργασίας που ζητούσε να ζωγραφίσουν τα παιδιά κατι σχετικά με τα Χριστούγεννα!

Πηγή-www.patriotledger.com

Και όλα αυτά σε μια χώρα που έχει εως σήμερα προστάτη της τον Αγιο Γεώργιο,ο οποίος απεικονίζεται και στα νομίσματά τους.

Φαίνεται ότι ο Χριστός είναι ένα βίαιο σύμβολο στη μεταμοντέρνα και μετά χριστιανική Ευρώπη,όπου μόνο τα δώρα κατω από το δέντρο και ο Santa Claus της Coca-Cola θεωρούνται σύμβολα των Χριστουγέννων

Π.ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΙΣΚΟΥ.ΠΕΘΑΝΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟ ΤΟΥ

Ο π Γεράσιμος Ίσκου γεννήθηκε στις 21 Ιανουάριου 1912 στο Μπακάου της Ρουμανίας . Μπήκε στη μονή Μπαγδάνα ως δόκιμος από νεαρή ηλικία . Το 1937 ήταν ηγούμενος στη μονή Άρνοτα . Το1943 έγινε ηγούμενος στη μονή Τισμάνα

Με τη καθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Ρουμανία και την έναρξη του διωγμού της εκκλησιάς η μονή Τισμάνα γίνεται ένας από τους σημαντικούς πυρήνες αντικομμουνιστικής δράσης.
Συνελήφθη στις 26 Σεπτέμβρη 1948

ΑΠΟ ΦΥΛΑΚΗ ΣΕ ΦΥΛΑΚΗ

Στις φυλακές της Κραϊόβας όπου γίνεται η ''δίκη ''του, παρά τα βασανιστήρια, δεν προδίδει κανέναν. Από εκεί τον μεταφέρουν στο τρομερό Αϊούντ όπου τον ανάγκασαν να βγάλει το μοναχικό του ένδυμα (στη Κραϊόβα του το επέτρεψαν ).
Στη φυλακή ο πατέρας Γεράσιμος γαληνεύει τις ψυχές των κρατουμένων με τη δύναμη της πίστης . Το μεγαλύτερο ''όπλο'' του ήταν η προσευχή του Ιησού. Εκτός από τα βασανιστήρια τους υποχρέωναν στις πιο δύσκολες και ταπεινωτικές εργασίες Οι φύλακες που είχαν διαλέξει ήταν από του πιο σκληρούς και πιο άπιστους ανθρώπους .

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟ ΔΗΜΙΟ ΤΟΥ
Ανάμεσα στους βασανιστές ξεχώριζε για τη σκληρότητα του κάποιος Βασιλεσκου ,ποινικός κρατούμενος, ο οποίος με θέρμη είχε αγκαλιάσει την ''αναδιαπαιδαγώγηση'' (δηλαδή τη μετατροπή σε κομμουνιστικό άνθρωπο)
Οι ιερείς που είχαν φυλακιστεί στο Κανάλι ήταν ένα παράδειγμα ταπεινοφροσύνης και αντοχής για τους άλλους κρατουμένους.
Παίρνοντας τεράστια ρίσκα και πληρώνοντας με το αίμα τους, κάθε μέρα τελούσαν τη Θεία Λειτουργία, φέρνοντας το Χριστό στη μέση της κολάσεως . Τη περίοδο που ήταν στο Κανάλι ο π Γεράσιμος αρρώστησε από φυματίωση και τον πήγαν στο νοσοκομείο των φυλακών της Τιργκου –Οκνα. Τον μετέφεραν στο δωμάτιο 4 όπου βρισκόταν οι ετοιμοθάνατοι . Η ιατρική περίθαλψη ήταν ανύπαρκτη, για φάρμακα ούτε λόγος . Όσοι κρατούμενοι είχαν ιατρικές γνώσεις βοηθούσαν τους φυματικούς ρισκάροντας την υγεία τους .
Το δωμάτιο 4 ήταν πάντα γεμάτο, έτσι ώστε σε κάθε κρεβάτι βρίσκονταν 2-3 ασθενείς . Ο π Γεράσιμος βρισκόταν στο ίδιο κρεβάτι με το στρατηγό Τουτιρέσκου, τον οποίο γύρισε στην αληθινή πίστη.

Ο π. Γεράσιμος Ίσκου, ο οποίος έλαμπε επειδή είχε τη χάρη του Θεού, προγνώριζε τη μέρα του θανάτου του και παρακάλεσε να του πλύνουν το σώμα( κατά το σύνηθες ). 
Πριν εγκαταλείψει τον κόσμο τούτο όμως έκανε μια χειρονομία που έδειξε στους γύρω του το μέγεθος της αγιοσύνης του. Ο Βασιλέσκου ο βασανιστής του έφθασε και αυτός στο νοσοκομείο ,άρρωστος από φυματίωση. Στις 25 Δεκεμβρίου 1951, ο π Γεράσιμος σηκώθηκε από το κρεβάτι του με πολύ δυσκολία και πήγε στο προσκέφαλο του Βασιλέσκου ο οποίος βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο. Με αγάπη χριστιανική, του έπλυνε το πρόσωπο και του είπε: «Ησύχασε είσαι νέος και δεν ήξερες τι κάνεις . Σε συγχωρώ με όλη μου τη καρδιά .Αφού συγχωρούμε εμείς τότε σίγουρα και ο Χριστός που είναι πιο καλός από εμάς θα σε συγχωρέσει.»

Τον εξομολόγησε και τον κοινώνησε. Μετά ο π Γεράσιμος γύρισε στο κρεβάτι του και παρακάλεσε να του διαβάσουν τις προσευχές και παρέδωσε τη ψυχή του ακούγοντας αγγελικούς ύμνους . Την ίδια νύχτα ,τη νύχτα των Χριστουγέννων, ο π Γεράσιμος και ο Βασιλέσκου έφυγαν μαζί για το Κύριο. Όπως ακριβώς ο ληστής στο σταυρό που γνώρισε το Θεό και μετανόησε για τις πράξεις του.
Τα σώματα τους τα πέταξαν οι κομμουνιστές ,όπως συνήθιζαν, για να κρύβουν τα εγκλήματά τους, στους κοινούς λάκκους των φυλακών της Τιργκου –Οκνα.(φωτο)

Πραγματικά ο βίος των νεομαρτύρων των κομμουνιστικών φυλακών είναι το Νέο Πατερικό της Ορθοδόξου εκκλησίας.Ταπεινωμένοι,στριμωγμένοι,φριχτά βασανισμένοι,αντί για μίσος έδειχναν ατελείωτη αγάπη.Ακόμη και ‘ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της σεκιουριτάτε έγραψε στα απομνημονεύματά του ότι σιγουρα στις φυλακές υπήρχε ο Χριστός,αλλιώς δεν αξηγείται πως κράτησαν την πίστη τους μετά από τόσα βασανιστήρια.

Μετάφραση:proskynitis.blogspot
Πηγή:www.hotnews.ro

Χριστός γεννάται,Καλή Ανάσταση!

Κοιτάζω τη βυζαντινή εικόνα των Χριστουγέννων. Κι όσο την προ­σέχω, μου φαίνεται πώς εντοπί­ζω δύο στοιχεία πού με ξαφνιάζουν. Δύο στοιχεία πού μοιάζουν με πλαστογραφίες! Πρώτον: Ό χώρος όπου έγινε ή γέννα

του Χριστού, σύμφωνα με τά ευαγγέλια ήταν στάβλος, Στήν εικόνα όμως ζωγρα­φίζεται όχι στάβλος, αλλά μια σπηλιά.
Δεύτερον: Σύμφωνα με τα Ευαγγέλια, ή λεχώνα Παναγία ακούμπησε το νεογέν­νητο Χριστό σε παχνί. Στήν εικόνα, όμως, Τον βλέπουμε ξαπλωμένο σε κάποιο χτι­στό παραλληλεπίπεδο, σε κάτι σαν κουτί. "Αν κοιτάξω καλύτερα, θα δω ότι αυτό, μέ­σα στο όποιο ό αγιογράφος έχει ακουμπή­σει το νεογέννητο Χριστό, είναι τάφος. Και μάλιοτα, εντείνει κι άλλο την «πλαστο­γραφία»: Μέσα σ' αυτό, ό Χριστός δεν είναι ζωγραφισμένος σαν μωράκι σε φα­σκιές, αλλά σάν ενήλικας (σμικρυμένος στο μπόι, αλλά ενήλικας σε σάβανα.

Είναι, λοιπόν, πλαστογράφος ή ορθό­δοξη εικονογραφία; Κι αν ναί, μήπως θα πρέπει να θυμώσουμε μαζί της, πού δεν απεικονίζει τα πράγματα πιστά σαν φωτο­γραφία;
Είναι φως φανάρι ότι ή βυζαντινή εικό­να δε λειτουργεί σαν φωτογραφία. Μα, νομίζω πώς ακριβώς εδώ, σ' αυτές δηλα­δή τις «πλαστογραφίες», βρίσκεται ή εκρηκτικότητα της εικόνας και ό λόγος για τον όποιον πρέπει να της είμαστε ευγνώ­μονες. "Ας σκεφτούμε: Ποια είναι ή λογική της φωτογραφίας (της κάθε φωτογρα­φίας);
Ή φωτογραφία αιχμαλωτίζει κάποια στιγμή του χρόνου, την αποτυπώνει και κατόπιν σε σένα, τον άνθρωπο των επο­μένων εποχών είναι σαν να του λέει: «Κοί­τα. Έτσι έγινε τότε αυτό το σημαντικό γε­γονός. Κρίμα. Δεν ήσουνα εκεί τότε».
Ή ορθόδοξη εικόνα όμως (όπως δια­μορφώθηκε μέσα από αιώνων δημιουργική έκφραση) είναι αποφασισμένη να μη λει­τουργήσει σαν φωτογραφία. Αρνείται ηθε­λημένα να παραστήσει τη φωτογραφία. Ό­χι επειδή τάχα αρνείται ότι ή Σάρκωση έγι­νε μέσα στον πραγματικό χρόνο, "εν ημέραις Ηρώδου του βασιλέως».
 Αυτό πού θέ­λει είναι να φανερώσει ότι το εν λόγω ιστορικό γεγονός δεν είναι έγκλειστο στο πα­ρελθόν, αλλά είναι ένα γεγονός πού αφορά το εκάστοτε παρόν, το σημερινό άνθρωπο. Αυτό πού ονομάσαμε «πλαστο­γραφία» , είναι στην πραγματικότητα ή με­γαλύτερη πιστότητα στην ουσία των πραγ­μάτων: Ή εικόνα αποκαλύπτει θεολογικά νοήματα εντελώς επίκαιρα.

     Ή Εκκλησία θέλει, πρώτα άπ' όλα, να δώσει το μήνυμα ότι ή Σάρκωση του Χρι­στού άφορα τα σύμπαντα. Φέρνει νόημα ζωής σε όλη την κτίση. Με τα Χριστού­γεννα το σύμπαν βρίσκει το νόημα του, αφού πραγματώνεται αυτό για το οποίο φτιάχτηκε ό κόσμος: Να γίνει ό κόσμος, ή ΰλη, το σύμπαν, Σώμα του Δευτέρου Προ­σώπου της Αγίας Τριάδας κι έτσι ό κόσμος να αντλήσει Ζωή χωρίς ημερομηνία λήξης, δηλαδή Ζωή πού από μόνος του δεν δια­θέτει. Γι' αυτό ή ορθόδοξη εικόνα ζωγρα­φίζει το Χριστό να γεννιέται μέσα στα σπλάχνα της γης κι όχι σε ένα κλειστό οίκημα σαν να ήταν γέννημα θερμοκηπίου, απομονωμένο από το λοιπό σύμπαν. Τα Χριστούγεννα, κοντολογίς, έχουν να κά­νουν με όλες τις διαστάσεις του κτιστού, με όλους τους κόσμους, με όλους τους λαούς, με όλες τίς φυλές, με όλο το σύ­μπαντα κόσμο.

     Όσον άφορα στη δεύτερη «πλαστο­γραφία», ή οποία και συμπληρώνει την πρώτη: Βάζοντας το νεογέννητο σε τάφο, ή εικόνα είναι σαν να λέει στο σημερινό πι­στό: «Μη νομίσεις ότι στα Χριστούγεννα γιορτάζουμε κάτι πού έγινε, ολοκληρώθη­κε κι έκλεισε. Θα κάνεις λάθος αν νομίσεις ότι ή Γέννηση του Χριστού ήταν σαν του­ριστική επίσκεψη ενός Θεού στη γη. Τη Γέννηση Του καλούμαστε να την δούμε όχι σαν κάτι κλειστό, όχι ως τέρμα, αλλά ως ξεκίνημα. Ό Υιός πήρε την ανθρώπινη φύση για να την ανακαινίσει, να την οδη­γήσει δηλαδή στην Ανάσταση. Εκεί, στην Ανάσταση είναι πού θα αναδυθεί από τον τάφο ή καινουργωμένη ανθρώπινη φύση, ό άνθρωπος, όπως τον θέλησε ό Θεός, δηλαδή δίχως φθορά καί θάνατο. Στή Βη­θλεέμ ξεκίνησε αυτή ή θαυμαστή διαδικα­σία άναβάθμισης-άνακαίνισης της κτίσης, ή οποία ανακαίνιση θα φτάσει στην πλη­ρότητα της, στο τέρμα της, στην καθολι­κή Ανάσταση, στα Έσχατα πού προσδοκά ή Εκκλησία.
Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να κλείσω με μιαν ευχή, παράδοξη ϊσως, πού φρονώ όμως ότι εκφράζει το μεδούλι της εκκλη­σιαστικής κατανόησης των Χριστουγέν­νων: «Χριστός γεννάται. Καλή Ανάστα­ση!»

Περιοδικό ‘’Πειραικη Εκκλησια’’Δεκεμβριος 2004

Του Θανάση Παπαθανασίου

Δρος Θεολογίας,Καθηγητή στην ΑΕΣΑ Αρχισυντακτη του περιοδικού ‘’Σύναξη’’

ΚΥΡΙΕ ΣΩΣΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗ...ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ

«….ΗΜΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΑΝΗΓΑΓΕΣ ΚΑΙ ΤΗ. ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΣΟΥ ΕΧΑΡΙΣΩ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ»
( Ιωάννου Χρυσοστόμου , Θεία Λειτουργία , ευχή της αγίας αναφοράς)

Η μόνη καταληκτική οδός για μας, μεταβάλλεται σε δίοδο: «εκ του θανάτου προς τη Ζωήν την άληκτον…» Ο καιρός της αιχμαλωσίας στα είδωλα τερματίζεται με τη ΓΕΝΝΗΣΗ του Ιησού, την εναθρώπιση του Λόγου.
Αυτός είναι ο Ιησούς της Βηθλεέμ , της ιστορίας και των αιώνων των ερχόμενων μέχρι της «συντέλειας των» και ΠΕΡΑΝ…
Αυτός ήταν ο Ιησούς ο μαραγκός από τη Ναζαρέτ …
Η ιστορία δεν τον έκρυψε , οι Μάγοι έφεραν δώρα , ο Ηρώδης , η ωμή έκφραση της εξουσίας ,οργάνωσε απόπειρα δολοφονίας …
Και η άρχουσα θρησκευτική «τάξη» Φαρισαίων ,Σαδδουκαίων, Γραμματέων , πονηρότεροι του Ηρώδη , Τον αντιμετώπισαν με ρεαλιστική φονικότητα ,διαστροφή της διδασκαλίας Του ,διαρκές μίσος για τη παρουσία Του.
Ωστόσο, Κύριε η κατάληξη είναι άλλη τα «δώρα σου προσήνεγκες» και τα δώρα σου παραμένουν μαζί με τη διαρκή παρουσία σου ανάμεσα μας … από τη νύχτα της Βηθλεέμ και πέρα .
Εκείνο που μας προσέφερες και συνεχίζεις να μας προσφέρεις, η συμφιλίωση με το Θεό, ο ανοιχτός δρόμος για τον ουρανό, ο δρόμος που αρχίζει από αυτή τη ζωή προς τους κόσμους τους νέους του ΦΩΤΟΣ και της ΩΡΑΙΟΤΗΤΟΣ –γνωρίζουμε Κύριε τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις – είναι αυτά που παραμένουν «αναφαιρετα»
Αν θέλουμε σε δεχόμαστε Κύριε ή Σε απορρίπτουμε ή Σε «αφήνουμε στην άκρη» το πολύ –πολύ σε βιβλιοθήκες ή έστω ,στις αναμνήσεις των παιδικών χρόνων!
Αυτές οι παιδικές αναμνήσεις … είναι οπωσδήποτε ένα …αγκάθι , προκαλεί, ενοχλεί, ξυπνάει ή τυλίγεται σε «χρυσόχαρτα δώρων» για να μη φαίνεται;
Αυτή η νύχτα μας το ζητάς ,να μείνουμε για λίγο μόνοι μας να ακούσουμε τη φωνή Σου επιτέλους.
Αυτή η νύχτα, είναι μια «απαρχή»: να μείνουμε λίγο μόνοι γιατί οι άνθρωποι «φοβούμεθα λίαν» την ησυχία ,ας είναι και σύντομη, και αγαπάμε τόσο την ταραχή;
Δεν μας είναι άγνωστα τα δώρα των Μάγων ούτε τα δικά σου Κύριε….Τα «κρατήσαμε»,τα βάλαμε στη καρδιά μας αλλά: και αμφιβάλλαμε και μπορεί να αμφιβάλλουμε ακόμα για την αξία τους …
Ο Ιησούς ελάχιστα αναφέρθηκε στο «χθες» και όταν το έκανε, ήταν για να κάνει περισσότερο κατανοητό το σήμερα. Ο Ιησούς είναι το αύριο που είναι κιόλας εδώ…
Όχι το αύριο της αναβλητικότητας, το αύριο του Ιησού και εκείνο του διαβόλου: δρόμος προς τον ουρανό το πρώτο , αδιέξοδο σκότους το δεύτερο.
Αν τα Χριστούγεννα δεν «προκαλούν» τότε…αυτό που μένει…είναι μια εορταστική εκδήλωση …ντυμένη ακριβά κουρέλια!
Ο Ιησούς είναι κάποιος από εμάς είναι το μέγιστο θαύμα Θεός και άνθρωπος και «μοναδικός»…
Αυτό υπενθυμίζουν τα Χριστούγεννα το μέγιστο δώρο που η αγάπη του Θεού πρόσφερε στον άνθρωπο είναι αυτό εκεί το παιδί, στη φάτνη τότε, κάθε μέρα μαζί μας ως τη συντέλεια του κόσμου…
Δύσκολο Κύριε , να εξηγηθούν αυτά ,στα παιδιά μας …ίσως …και αν εντός μας τα έχουμε απορρίψει ή τα φιλοξενούμε ακρωτηριασμένα και «παραμορφωμένα», όχι μόνο «δύσκολο» αλλά αδύνατο. Μια ευχή ανεβαίνει στα χείλη μας «Κύριε σώσε τα παιδιά μας από τη…γελοιογραφία Χριστουγέννων που τους δείχνουμε».
Γεώργιος Σχίζας
Περιοδικό-‘’Πειραική Εκκλησία’’

ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΣΤΗ ΜΕΓ.ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΕΙΔΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ

Μία καθηγήτρια θρησκευτικών στη Μεγ.Βρετανία κινδυνεύει να μην ξαναδιδάξει ποτέ,επειδή προσφέρθηκε να πει μια προσευχή για μια αρρωστη μαθήτρια.
Η Olive Jones είπε ότι αισθάνεται σαν δολοφόνος και ότι οι χριστιανοί στη Μεγ.Βρετανία διώκονται,εξαιτίας του ‘’πολιτικά ορθού’’,αναφέρει η Mail Online.
Η καθηγήτρια,η οποία διδάσκει αρρωστα παιδιά,κατά τη διαρκεια της επίσκεψής της στο σπίτι μιας άρρωστης δωδεκάχρονης,προσφέρθηκε να πει μια προσευχή.Η μητέρα της έκανε αμέσως καταγγελία.

Λίγες ώρες αργότερα ο διευθυντής , της ανακοινωσε ,ότι δεν θα ξαναεργαστεί στο Oak Hill Short,stay of Nailsea σχολείο του Somerset

Ρώτησα το κοριτσάκι αν μπορώ να προσευχηθώ γι’αυτή.Εκείνη κοίταξε τη μητέρα της και είπε:’’Εμείς δεν πιστεύουμε στο Θεό’’.
‘’Ειμαι πολύ στενοχωρημένη.Δεν το πιστεύω ότι δεν θα παραδώσω ξανά.,θα είναι πολύ δύσκολο’’,.είπε η Jones, μητέρα δύο παιδιών.
Λάβαμε μια καταγγελία,πρέπει να την ελέγξουμε ,δήλωσε η εκπρόσωπος τύπου του τοπικού συμβουλιου του North Somerset.Η απόλυση της Βρετανίδας στενοχώρησε τις χριστιανικές οργανώσεις και πιστεύουν ότι η ισότητα των θρησκειών,σπρώχνει τους χριστιανούς στο περιθώριο της κοινωνίας,

Από τα δεκαέξι μου επιθυμούσα να διδάσκω θρησκευτικά.Τώρα αισθάνομαι ότι είκοσι χρόνια από τη ζωή μου,σβήστηκαν μ’ένα σφουγγάρι,πρόσθεσε η Jones.

Oργανώσεις προτρέπουν να απαγορευτεί ο εορτασμός των Χριστουγέννων στα Ιεροσόλυμα

Η οργάνωση’’Lobby for Jewish values’’στο Ισραήλ άρχισε να μοιράζει στους περαστικούς των δρόμων της Ιερουσαλήμ,ένα φυλλάδιο με το οποίο προτρέπει τους Εβραίους πολίτες των Αγίων Τόπων να μπούκοτάρουν τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια ‘’που λέρωσαν την τιμή τους με τα χαζά σύμβολα της γιορτής των Χριστουγέννων’’.
Τα Μ.Μ.Ε. του Ισραήλ αναφέρουν ότι αυτή η κίνηση προσκάλει στη βία εναντίον των χριστιανών.Ο αρχηγός της οργανωσης’’Lobby for Jewish values’’,-Ofen Kohen δήλωσε ότι θα δημοσιεύσει μια λιστα με όλους αυτους που στόλισαν τις επιχειρήσεις τους με χριστουγεννιάτικα σύμβολα για να τους μπουκοταρουν,αλλά με τη μεσολάβηση των ραβίνων να πάρουν και την άδεια λειτουργίας ,απ’όλους αυτούς τους ‘’ασεβείς’’.
Ο Samuel Scott πρώην αμερικανός δημοσιογράφος και νυν μέλος της οργάνωσης ο οποίος οργανώνει μαθήματα ΄΄πώς να ζείτε μια εβραικη θρησκευτική ζωή δήλωσε:
‘’To Ισραήλ θέλει να είναι ένα ελεύθερο κράτος και ταυτόχρονα δημοκρατικό.Τι κάνεις στην περίπτωση που οι δύο αυτές αρχές συγκρούονται;
Εάν οι Εβραίοι γιορτάσουν τα Χριστούγεννα,έστω κατά τον σύγχρονο,μοντέρνο εκκοσμικευμένο τρόπο,τότε η χώρα δεν είναι εβραική.Εάν όμως το κρατος απαγορεύσει ότι σχετίζεται μ΄αυτήν τη γιορτή τότε θα πάψει να είναι ελεύθερη και δημοκρατική''

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ-ΜΟΝΗ ΑΓ.ΠΑΥΛΟΥ

«Οι δε ακούσαντες του βασιλέως επορεύθησαν και ιδού ο
αστήρ όν είδον έν τή ανατολή προήγεν αυτούς ,εως ελθών επάνω ου ην το
παιδίον¨
Ιδόντες δε τον αστέρα εχάρησαν χαρά
μεγάλη σφόδρα , και ελθόντες εις την οικία είδον το παιδίον
μετά Μαρίας της μητρός αυτού ,και πεσόντες , προσεκύνησαν αυτώ και
ανοίξοντες τους θυσαυρούς αυτών προσήνεγκαν αυτώ δώρα ,χρυσόν και λίβανον και
σμύρναν. (Ματθ. Β΄9-11)

Οι Άγιοι πατέρες διδάσκουν ότι τα δώρα των μάγων ήταν από αρχής σύμβολα .Τον χρυσό τον έφεραν σαν σ΄ ένα βασιλιά, το λιβάνι σαν σε κάποιον που ήταν ο ίδιος ο Θεός και τα σμύρνα σαν σ΄ έναν που έμελλε να πεθάνει.
Πως έφθασαν αυτά τα δώρα μέχρι τα βυζαντινά χρόνια κανείς δεν ξέρει. Πιθανόν η Παναγία να τα φύλαξε και να τα παράδωσε στον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή ή σε κάποιον άλλο. Το βέβαιο είναι ότι το 1453 βρισκόταν σε κάποια εκκλησία της Κωνσταντινούπολης.
Αυτό που λίγοι ξέρουν είναι ότι η μητέρα του Μωάμεθ του Πορθητή ήταν χριστιανή ορθόδοξη. Το όνομα της ήταν Μαρία Μπράνκοβιτς, κόρη του κράϊλου της Σερβίας , η οποία έγινε σύζυγος του Μουράτ του Β΄ μετά την ήτα του πατέρα της. Της επέτρεψαν όμως να κρατήσει τη πίστη της .Μετά τη πτώση της Κωνσταντινούπολης κάποιος , ίσως για να κερδίσει την εύνοια της ή για να πει μια «καλή κουβέντα» της πρόσφερε τα δώρα των μάγων.
Η παράδοσή μας λέει ότι ήθελε να τα παραδώσει η ίδια προσωπικά στη μονή του Αγ Παύλου στο Άγιο Όρος η οποία τότε ήταν σέρβικη.
Βρισκόμαστε στο 1470 «.Σταμάτα ! Εγώ είμαι εδώ αυτοκράτειρα , η Παναγία η προστάτιδα του Άγιου ¨Όρους ! Τρομαγμένη η Μαρία Μπράνκοβιτς άφησε τα δώρα και έφυγε βιαστικά. Στο μέρος που έγινε το θαύμα χτίστηκε ένα παρεκκλήσιο. Τα δώρα των μάγων διατηρούνται και σήμερα στη Μονή του Αγ. Παύλου στο Άγιον Όρος. Πετρωμένα και ραγισμένα μετά το πέρασμα τόσων αιώνων , μαζί με το χρυσό δουλεμένο σε φίλντισι, έχουν τη μορφή τραπεζοειδών πλακών.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ ΡΟΥΜΑΝΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ

http://www.youtube.com/watch?v=LAVhCN8VHOM&feature=related

Κάτω εκεί στη Βηθλεεμ...από τη Ρουμανικη χορωδία Madrigal

Πανέμορφα κάλαντα...!!

ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ-Ο τάφος του-το σπίτι του-ο βίος του-η αγιοποίηση του -οι τελευταίες του στιγμές κ.α.

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΑΓ.ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΚΡΟΝΣΤΑΝΤ

Η Κροστάνδη ήταν ναυτική βάση και απαγορευόνταν η είσοδος σ΄αυτήν τον καιρό της κομμουνιστικής δικτατορίας.Τεράστιeς σοβιετικές πολυκατοικίες,πάρκα με καστανιές.Η εκκλησία που λειτουργούσε ο Αγιος Ιωαννης από το 1855 είχε ανατιναχτεί από τους μπολσεβίκους.Το περίγραμμα της(φώτο 1) έχει τώρα ζωγραφιστεί στο πάρκο,ενώ στο χώρο του ιερού έχει φτιαχτεί ένα μνημείο

Βρήκαμε όμως το σπίτι του Αγ.Ιωάννου του θαυματουργου(φώτο 2,3,4),η φήμη του οποίου είχε εξαπλώθει σ΄ολη τη Ρωσία και ο οποίος είχε την ευλογία της συνόδου να εξομολογεί ομαδικώς.

Οι προφητείες του που ειχαν καταγραφεί και διαδοθεί χερι-χέρι ,στήριξαν την Ορθόδοξη πίστη στα δύσκολα χρόνια της κομμουνιστικής αθειας.
Σε μια συνηθισμένη πολυκατοικία,κατοικίσιμη και τώρα,στον πρώτο όροφο βρίσκεται η οικία του Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης.Τα έπιπλα του, οι εκκλησιαστικές του ενδυμασίες,μία εικόνα,του Αγίου Ιωάννου της Ρίλας στην οποία προσεύχονταν και λουλουδια…
Στην είσοδο της πολυκατοικίας μια μικρή πλάκα υποδεικνύει τον τόπο που έζησε ο Αγιος Ιωαννης.
Στους Ρώσους οι άγιοι υπάρχουν ζωντανοί μεταξύ των ανθρώπων,η δυνατή τους πίστη κατέβασε τον ουρανό στη γη.
Πως να είναι άραγε να ζεις στο διπλανό διαμέρισμα;

πηγή www.miriamturism.wordpress.com
επιμέλεια www.proskynitis.blogspot.com

Ο βιος του Αγ. Ιωαννου της Κροστάνδης

Ό βίος του σε συντομία

Ό "Αγιος και δίκαιος Ιωάννης γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1829 στο χωρίο Σούρα της Περιφέρειας Άρχάγγελσκ. Γονείς του ήτανε ο Ίεροφύλαχας και α­ναγνώστης της έκκλησίας του χωρίου Ηλίας Μιχάηλοβιτς και η σύζυγος του Θεοδώρα Βλάστιβνα Σεργχίεβα. Ό παππούς του και άλλοι του πρόγονοι από την πλευρά του πατέρα του είχανε διατελέσει ιερείς καλύπτοντας συνολικά ένα χρονικό διάστημα τουλάχι­στον 350 χρόνων.

Ή υγεία του νεαροΰ- Ιωάννη ήτανε επισφαλής και ή επίδοση του στα μαθήματα δεν πήγαινε καλά, προσ­ευχότανε δε πολύ ό μικρός μαθητής να του χαρίσει ό Κύριος άντίληψη για να κατανοεί τα διδασκόμενα." Ε­κείνος είσήκουσε τις προσευχές του. 'Έτσι, όταν τέ­λειωσε το σχολείο της ενορίας του, φοίτησε και τέλει­ωσε την Ιερατική Σχολή Άρχάγγελσκ πρώτος στην επίδοση (1851) όπως και τη Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως (1855).

Νυμφεύθηκε τη θυγατέρα του πρωτοπρεσβύτερου π. Κωνσταντίνου Νιεσβήτσκυ Ελισάβετ. Μαζί οι δύο νεόνυμφοι επέλεξαν την άθληση της παρθενίας.
Μετά τη χειροτονία του σε πρεσβύτερο (1855) διορίστηκε εφημέριος στον ιερό ναό του Αποστόλου Αν­δρέου του Πρωτοκλήτου στην Κρονστάνδη. Ό πατήρ Ιωάννης ήτανε συνάμα καθηγητής θρησκευτικών στο σχολείο της πόλης και στο Κλασσικό Γυμνάσιο.

 Το ποιμαντικό του έργο ο πατήρ Ιωάννης το έβλεπε να πραγματοποιείται στην αδιάλειπτη προσευχή, στην πνευματική-ήθική θεραπεία των ανθρώπων και στο ξαλάφρωμα της μοίρας των φτωχών, των αστέγων και των ορφανών. Ή αγαθοεργία του και ή άνιδιοτέλειά του ήτανε δίχως όρια. Χρήματα δικά μου δεν έχω», συνήθιζε να λέει ό π. Ιωάννης, «μου τα δίνουνε σαν δωρεά-θυσία κι εγώ σαν δωρεά-θυσία τα δίνω...» 

Ι­δρυσε τον΄'Οίκο της Φιλοπονίας'', πού διέθετε παιδική βιβλιοθήκη και δωρεάν δημοτικό σχολείο και εργαστή­ριο, όπως και Ιδρύματα για την παροχή βοηθημάτων στους φτωχούς, σπίτια παροχής νυχτερινού καταλύμα­τος σ' ενδεείς, ξενώνες, μοναστήρια κι εκκλησίες σε διά­φορες επαρχίες" άλλα σαν αληθινό αναρρωτήριο για τις ψυχές που περνούσανε μεσ' από θλίψεις, ό Άγιος Ιωάννης θεωρούσε τον ιερό ναό, τον οίκο του Χρίστου, και σαν το πιο δραστικό μέσο θεραπείας, τη Θεία Λειτουργία. Στόν Άγιο Ιωάννη προσέτρεχαν για έξομολόγηση -με­ρικές φορές οί εξομολογήσεις διαρκούσαν 12 ώρες-μέ­χρις 6.000 πρόσωπα. Ό π. Ιωάννης τελούσε τη Θεία Λειτουργία σχεδόν κάθε μέρα.

Ό ζήλος του για το Θεό και τους ανθρώπους του Θεού του προσκόμισε σαν καρπό το χάρισμα της παρ­ρησίας στις προσευχές του και της ίάσεως ασθενειών. Το όνομα του π. Ιωάννη έγινε γνωστό πολύ πλατιά·

Από ολόκληρη τη Ρωσία, την Ευρώπη, τις Ινδίες και την Αμερική του έστελλαν χιλιάδες επιστολές και τη­λεγραφήματα, με τα όποια του ζητούσανε τις προσευ­χές του. Ό Επίσκοπος Θεοφάνης ό ‘’Εγκλειστος’’ (γ. 1894) έγραφε: «Ό πατήρ Ιωάννης της Κρονστάνδης είναι άνθρωπος του Θεού. Ή προσευχή του φτάνει μέ­χρι το Θεό εξαιτίας της μεγάλης του πίστης». Ή πλή­ρης συλλογή των έργων του (πού εκδόθηκαν πριν το 1917) περιλαμβάνει τις Επιστολές του, το Ημερολό­γιο του («Ή εν Χριστώ ζωή μου»),"στοχασμούς για την οδό πού οδηγεί προς το Θεό και διδαχές για τη με­τάνοια και το κήρυγμα.

Στίς 9 Δεκεμβρίου 1908 ό π. Ιωάννης τέλεσε την τελευταία του Θεία Λειτουργία και το πρωί της 20ης Δεκεμβρίου παρέδωσε ήσυχα το πνεύμα του στο Θεό. Θάφτηκε στην ισόγεια εκκλησία της Ιεράς Γυναικείας Μονής Αγίου Ιωάννου, που ό ίδιος είχε ιδρύσει το Δεκέμβριο του 1902 στις όχθες του πόταμου Καρπόφκα στην Αγια Πετρούπολη. 

Στή Μονή αυτή τώρα ιδρύθηκε μετόχι της Ιεράς Μονής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πιουχτίτσκυ της Μητροπόλεως Τάλλιν. Ό π. Ιωάν­νης αναγνωρίστηκε άγιος από τη Σύνοδο, το 1990. Ή μνήμη του εορτάζεται στις 20 Δεκεμβρίου.

πηγή φώτο http://www.ioandekronstadt.wordpress.com/

ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ

Χάρη στον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς,το 1964 έλαβε μέρος ένα σημαντικό γεγονος για την ρωσική Ορθοδοξη εκκλησία,η αγιοποίηση του Αγ.Ιωάννου της Κροστάνδης.Η εκκλησία της Σοβιετικής Ένωσης δε μπορούσε να αγιοποιήσει τον θαυματουργό αυτόν άγιο,επειδή ήταν δηλωμένος μοναρχικός,είχε βγάλει πύρινους λόγους εναντια στα σοσιαλιστικά ρεύματα και είχε προφητέψει τη ματωμένη επανάσταση.
Γι’αυτό άφησαν τη διασπορά να αποφασίσει πότε είναι ο κατάλληλος χρόνος.Ο Άγιος Ιωαννης Μαξίμοβιτς πρωτοστάτησε και μάλιστα επισκέφτηκε ιεράρχες από άλλες αδελφές Ορθόδοξες Εκκλησίες και ζήτησε να βοηθήσουν και αυτοί.Παρότι δεν βρήκε ανταπόκριση για διπλωματικούς κυριως λόγους,.χωρίς φοβο συνέχισε τις προετοιμασίες και έγραψε μάλιστα και την ακολουθία του πολυαγαπημένου του Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης.

Αγ.Ιωαννης Kροστάνδης και καθηγητής Αλεξανδρώφ

Μια φορά ο καθηγητης Α.Ι. Αλεξανδρωφ καθυστέρησε στην παράκληση που τελούσε ο Αγιος Ιωάννης της Κροστάνδης σ΄ένα σπίτι στην πόλη Καζάν.Μη θέλοντας να γίνει αντιληπτός ότι άργησε σταμάτησε στο διπλανό δωμάτιο.Όταν οι πιστοί προσκύνησαν το σταυρό,ο Αγιος κοιτώντας προς την πόρτα του διπλανού δωματίου,όπου βρισκόνταν ο καθηγητής φώναξε

-Γιατί δεν έρχεται ο κύριος καθηγητής;
Τότε εμφανίστηκε και ο Άγιος τον ρώτησε’’Μήπως φοβάστε το σταυρό;Γιατί;και εσείς σύντομα θα τον δίνετε σε άλλους για να τον προσκυνούν.
Τα λεγόμενα του επαληθεύτηκαν αφού σύντομα ο καθηγητής εκάρη μοναχός.,έγινε ρέκτορας της Θεολογικής Ακαδημίας του Καζάν και επίσκοπος.Απο τότε πίστεψε στην πνευματική δύναμη του Αγίου Ιωάννη.

πηγη φώτο www.ioandekronstadt.wordpress.com