Η λάρνακα του Αγίου Σπυρίδωνα είναι κενή και στέκει στην θύρα...

Η λάρνακα του Αγίου Σπυρίδωνα είναι κενή

Ο Άγιος στέκει στην θύρα για τρεις ημέρες και δίνει την Αγάπη του σ όλους, κι όλοι χωράνε στο βλέμμα Του.
Ας μας χαρίζει ταπείνωση κι Απλότητα καρδιάς απ' τη δική Του.

𝞛𝞹𝞺ά𝞫𝞸 𝞢𝞽𝞪ύ𝞺𝞸.𝞜𝞪 𝞴𝞮ς 𝞹ά𝞶𝞽𝞪 𝞭ό𝞷𝞪 𝞽𝟂 𝞗𝞮ώ 𝞬𝞲𝞪 ό𝞴𝞪....

𝞛𝞹𝞺ά𝞫𝞸 𝞢𝞽𝞪ύ𝞺𝞸 𝞟𝞶𝞮𝞾𝞵𝞸𝞶ί𝞭𝞰
 𝞜𝞪 𝞴𝞮ς 𝞹ά𝞶𝞽𝞪 𝞭ό𝞷𝞪 𝞽𝟂 𝞗𝞮ώ 𝞬𝞲𝞪 ό𝞴𝞪
𝞛𝞮𝞽ά 𝞪𝞹ό 𝞽𝞸 𝞹𝞺ώ𝞽𝞸 𝞬𝞳𝞸𝞴 𝞹𝞸𝞾 𝞹έ𝞽𝞾𝟀𝞮 𝞼𝞽𝞸 𝞞𝞴𝞾𝞵𝞹𝞲𝞪𝞳ός-𝞣𝞺έ𝞶𝞽𝞼𝞲𝞶 𝞬𝞸𝞶ά𝞽𝞲𝞼𝞮 𝞳𝞪𝞲 𝞵𝞮 𝞽𝞸 𝞫𝞴έ𝞵𝞵𝞪 𝞼𝞽𝞸𝞶 𝞗𝞮ό έ𝞳𝞪𝞶𝞮 𝞽𝞸𝞶 𝞢𝞽𝞪𝞾𝞺ό 𝞽𝞸𝞾

sportime

Ανεβαίνοντας στο καμπαναριό τ' Αγίου

           Όσοι έχουν ακούσει τις καμπάνες της εκκλησιάς του Αγίου Σπυρίδωνα να χτυπούν,κυρίως στην γιορτή του, θα νιώσει δέος

                         

Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας (Παλαιά) 

Σπύρος Κατσούρης - Ανεβαίνοντας στο καμπαναριό τ' Αγίου 

Διεύθυνση: Σπύρος Προσωπάρης 

Συναυλία Μπάντας 11.08.2021 

Προαύλιος Χώρος Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Παλαιού Φρουρίου

https://www.youtube.com/watch?v=oV8cUyx7uOc

ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ ΜΙΛΑ ΣΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΜΑΣ

Αγιογραφία από την Ι. Μ. Διχουνίου Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων.

 Ο λαός μας αγαπά ιδιαιτέρως αγίους της απλότητας. Ένας από τους κορυφαίους υπήρξε ο Άγιος Σπυρίδων, επίσκοπος Τριμυθούντος της Κύπρου, προστάτης της Κέρκυρας, αλλά και άγιος οικουμενικός. Βοσκός στην κατά κόσμον ζωή του, δεν έπαψε να βλέπει με αγάπη τόσο τον άνθρωπο όσο και την κτίση στην επί γης πορεία του. Υπερασπίστηκε την χριστιανική πίστη στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο και το λείψανό του παρέμεινε άφθαρτο, σημείο ανάστασης και ζωής.
Δεν ήταν μορφωμένος. Δεν δογμάτισε με γνώση της φιλοσοφίας. Ήταν πρακτικός θεολόγος. Αγαπήθηκε όμως όσο κανείς από τους ανθρώπους διότι νοιάστηκε για τους φτωχούς, τους πεινασμένους, τους συκοφαντημένους. Υπερασπίστηκε κάθε αδικημένο και το ποίμνιό του ένιωσε ότι ο επίσκοπός τους ήταν αληθινός πατέρας. Το ίδιο και οι πιστοί ανά τον κόσμο και ανά τον χρόνο. Αισθάνονται αυτή την πατρική τρυφερότητα στο βλέμμα του, αλλά και στη ανταπόκριση στις προσευχές τους προς τον Θεό δι’ αυτού, ιδίως στην Κέρκυρα, όπου φυλάσσεται το ιερό του λείψανο.

Τι έχει να πει στους καιρούς μας ένας τέτοιος άγιος απλότητας;
Πρώτον, ότι η ευτυχία δεν έχει να κάνει με τα υλικά αγαθά, αλλά με το να σχετίζεται ο άνθρωπος με τον Θεό και τον πλησίον μέσα από την αγάπη. Δεν είναι μία ηθική διαπίστωση ή προτροπή το να μην αγχωνόμαστε για τα υλικά πράγματα. Είναι η εφαρμογή του ευαγγελικού λόγου του Χριστού ότι προηγείται η αναζήτηση της βασιλείας του Θεού και της δικαιοσύνης Του, δηλαδή της ζωής στην κοινότητα της Εκκλησίας που υπερβαίνει διά της πίστεως στην Ανάσταση του Χριστού και στην αγιότητα, αλλά και της αγάπης, και έπονται τα αγαθά της επιβίωσης ή της αυτάρκειας ή της τέρψης. Δεν τα αρνείται κάποιος αυτά, αλλά δεν τα θέτει ως προτεραιότητα. Και αν τα έχει, δεν λησμονεί τον πλησίον. Την ελεημοσύνη. Το μοίρασμα.

Δεύτερον, ότι η γνώση από μόνη της δεν δίνει νόημα ζωής στον άνθρωπο, ιδίως

Πού είναι η υποσχόμενη επί Γης Ειρήνη;

'' Καὶ ἐξαίφνης ἐγένετο σὺν τῷ ἀγγέλῳ πλῆθος στρατιᾶς οὐρανίου αἰνούντων τὸν Θεὸν καὶ λεγόντων· 

Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.'' (Κατά Λουκάν Β' 13-14)

Πέρασαν 2.000 χρόνια από τότε και η γη δεν γνώρισε ποτέ Ειρήνη. Τοπικοί-παγκόσμιοι -εμφύλιοι πόλεμοι, επαναστάσεις, γενοκτονίες, δολοφονίες, δυστυχίες, αρρώστιες, εχθρότητες και ταραχές.
Το αίμα που χύθηκε και χύνεται καθημερινά δεν μπορεί να υπολογιστεί. Ποτίστηκαν ακόμα και τα έγκατα της γης.
Μας είχε προειδοποιήσει ο Ίδιος ο Χριστός ότι θα τα ζήσουμε όλα αυτά ''Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην· ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν''.
'' ἐγερθήσεται γὰρ ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, καὶ ἔσονται λιμοὶ καὶ λοιμοὶ καὶ σεισμοὶ κατὰ τόπους''.

Είναι Ψεύτικη λοιπόν αυτή η Επαγγελία της Αγγελικής Στρατιάς, την Άγια Νύχτα στη Βηθλεέμ για Ειρήνη στη γη;
ΟΧΙ σε καμιά περίπτωση, γιατί δεν αναφέρεται για την Ειρήνη που ΕΜΕΙΣ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ, ούτε για ΓΕΝΙΚΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ τους Ανθρώπους πάνω στη γη, γιατί τότε θα έπρεπε να λέει ''καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ΤΟΙΣ ἀνθρώποις''.
Ο Αγγελικός Ύμνος αναφέρεται ΕΙΔΙΚΑ για μια ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων ''ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία''.
Ειρήνη για Ανθρώπους ΕΥΔΟΚΙΑΣ, δηλαδή Ανθρώπους Ευμενής Διάθεσης ΑΠΟ τον Θεό και ΓΙΑ τον Θεό, ανθρώπους στους οποίους ο Θεός Αρέσκεται.
Και πού είναι θα πει κάποιος φιλόλογος το Τελικό Σίγμα ''ς'' στη λέξη Ευδοκία για να είναι πλήρης η ορθογραφία και το νόημα;
(αν και έτσι είναι κατανοητό γιατί δεν περιέχει το ΤΟΙΣ).

Αγαπητοί μου, όταν λέμε ότι και ένα τελικό σίγμα και μια οξεία έχει βαρύνουσα σημασία στην Αγία Γραφή, δεν είναι σχήμα λόγου αλλά πραγματικότητα.
Τα κριτικά κείμενα (κριτική είναι η επιστήμη η οποία ερευνά και ανακαλύπτει από τις πρωτότυπες συγγραφικές πηγές, τυχόν αντιγραφικά λάθη) έχουν εντοπίσει ότι τα Αρχαιότερα Κείμενα στο τέλος της λέξης Ευδοκία, έχουν Τελικό Σίγμα "ς" και αυτό δέχονται ως σωστό.

Στη φωτογραφία το βλέπετε από το μεγαλύτερο και πιο αξιόπιστο κριτικό κείμενο της Καινής Διαθήκης (Nestle-Aland) στο οποίο καταφεύγω σε δύσκολα σημεία για να βρω όσο γίνεται, την πιο αρχαία εκδοχή.
''Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκίας''
Αυτή είναι η σωστή του ορθογραφία όπως και ο μακαρίτης Παν.Τρεμπέλας δεχόταν.

Δηλαδή αυτοί οι ξεχωριστοί άνθρωποι, οι οποίοι έχουν την Ευδοκία και την Ευλογία του Θεού, δεν έζησαν πολέμους, διωγμούς και πόνους;
Όχι απλώς τους έζησαν και τους ζουν όπως οι άλλοι άνθρωποι, αλλά διπλά και τριπλά από αυτούς.
Οι συνειδητοί Χριστιανοί ήταν, είναι και θα είναι τα Πρόβατα Σφαγής ''ένεκά σου θανατούμεθα όλην την ημέραν· ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής''.
Θεωρούνται οι Αίτιοι όλων των κακών πάνω στη γη, από τις Πυρκαγιές της Ρώμης από τον Νέρωνα μέχρι και την πρόσφατη πανδημία.
Ένας συνεχής και ανελέητος σωματικός και ψυχολογικός πόλεμος.

Ποιά Ειρήνη λοιπόν επαγγέλλεται ο Αγγελικός Ύμνος της Βηθλεέμ;

Παραμονή τ' Αγιού σήμερα και ξεκινά ο τριήμερος εορτασμός της Χάρης Του.

Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ, Ο ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ!
Το κάθε σπίτι και ο κάθε Κερκυραίος έχει γιορτή.
Γιορτάζει ο Άγιος του, ο Προστάτης του, η Παρηγοριά και η Ελπίδα του, ο "Δικός του Άγιος, ο Δικός του Άνθρωπος"...
Μας κρατά το χέρι και μας βοηθά σε κάθε δύσκολη στιγμή!
Κάθε σπίτι έχει το Σπύρο του, για να δοξάζει και να εορτάζει τον προστάτη του και ο κάθε Κερκυραίος σε όποιο σημείο του κόσμου και αν βρίσκεται έχει τον Άγιο Του μαζί του, και την εικόνα Του δίπλα του. Παρέα του και παρηγοριά του.
Άγιε Σπυρίδωνα μου, πρέσβευε υπέρ ημών!
Το κεφάλι μας ακουμπάνε ταπεινά στο κρουστάλι Σου και σε παρακαλούμε να μην μας εγκαταλείψεις, Να μας ελεείς και να μας προστατεύεις.
Χρόνια Πολλά Κέρκυρα μου, Χρόνια Πολλά Κερκυραίοι απανταχού της γης.
Βοήθεια και προστασία της ζωής μας ο Άγιος μας και Βοήθεια του κόσμου όλου!

Ansi Karioti/Άνση Καρυώτη

Φωτογραφία: Σταμάτης Καταπόδης

Ο ευλαβής προσκυνητής Χριστόφορος επισκεπτόταν συχνά την Ι.Μονή Χρυσοβαλάντου ....

Ο ευλαβής προσκυνητής Χριστόφορος επισκεπτόταν συχνά την Ι.Μονή Χρυσοβαλάντου και συνομιλούσε με την Αγία ηγουμένη Ειρήνη.
Κάποτε όμως, ενώ ήταν απολύτως υγιής και δεν ένιωθε καμία ενόχληση στο σώμα, ζητώντας ευχή από την οσία για να φύγει, άκουσε φωνή να του λέει ήρεμα:
- Πήγαινε, τέκνο μου , και ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή σου με τους αγίους .
Ο Χριστόφορος ήταν συνετός και έξυπνος, κατάλαβε αμέσως ότι τα λόγια αυτά δεν ήταν τυχαία .
Ταράχθηκε λοιπόν και έσκυψε θλιμμένος.
Η οσία Ειρήνη βλέποντας τον να τρέμει, προσπάθησε να τον ηρεμήσει και να τον ενθαρρύνει.
- Μην τρομάζεις τέκνο μου , του είπε.
Είχα αλλού το νου μου και μου ξέφυγαν αυτά τα λόγια.
Εκείνος όμως, γνωρίζοντας τα χαρίσματά της , συνέχισε να είναι λυπημένος.
Τότε η οσία κάθισε κοντά του και άρχισε να του μιλά για τη βασιλεία των ουρανών, την απόλαυση των αιωνίων αγαθών, την ατελεύτητη μακαριότητα.
Ο Χριστόφορος γαλήνεψε .Έβαλε μετάνοια στην οσία, και έφυγε ειρηνικός.
Πήγε στο σπίτι του, έφαγε ήσυχος και λίγο αργότερα,κατά την ώρα του εσπερινού , εκοιμήθη τον αιώνιο ύπνο.

πηγή

Ένα «φ» μας οδηγεί από τον Παράδεισο στην κόλαση

Κατὰ τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ ὁ Παράδεισος χαρακτηρίζεται ὡς τὸ «ἀεὶ εὖ εἶναι», δηλαδὴ ἡ αἰώνιος εὐφροσύνη, ἐνῶ ἡ κόλαση χαρακτηρίζεται ὡς τὸ «ἀεὶ φεῦ εἶναι», δηλαδὴ ἡ αἰώνιος ταλαιπωρία καὶ καταδίκη. Ἡ διαφορὰ στοὺς δύο αὐτοὺς χαρακτηρισμοὺς βρίσκεται σὲ ἕνα μόνο γράμμα τῆς ἀλφαβήτου, στὸ γράμμα «φ».

Γιατί, ὅμως, ἕνα γράμμα μπορεῖ νὰ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν κόλαση;

Γιατὶ μὲ τὸ γράμμα αὐτὸ ἀρχίζουν λέξεις μὲ τὶς ὁποῖες ἐκφράζεται ἡ λύπη ποὺ προκαλοῦμε στὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, γιὰ τὸ ὁποῖο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παρακαλεῖ: «Μὴν λυπεῖτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον» (Ἐφεσ. δ΄ 30).

Τὶς ἴδιες λέξεις ποὺ ἀρχίζουν μὲ τὸ γράμμα αὐτὸ «φ» ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος, ὁ «ἐν Εὐβοίᾳ», μᾶς παρακαλοῦσε νὰ τὶς ἀποφεύγουμε λέγοντας στὸν καθένα μας: «Μὴν λυπεῖς τὸν Ἰησοῦν».

Πῶς, λοιπόν, λυποῦμε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, πῶς λυποῦμε τὸν Ίησοῦ; Μά, μὲ τὴν ἔμπρακτη ἐφαρμογὴ τῶν λέξεων ποὺ ἀρχίζουν μὲ τὸ γράμμα «φ» καὶ ποὺ ἡ ἀποφυγή τους μᾶς ἀνοίγει διάπλατα τὶς πύλες τοῦ Παραδείσου, μᾶς ὁδηγεῖ στὸ «εὖ εἶναι», ἐνῶ ἡ ἐμμονή τους μᾶς ὁδηγεῖ στὸ «ἀπευκταῖο», στὴν γέεννα τοῦ πυρός, στὸ «φεῦ εἶναι». Μὲ τὸ γράμμα «φ» ἐκφράζουμε, φεῦ,

*τὸν φόνο, εἴτε σωματικό, ποὺ προκαλοῦμε μὲ ὅπλα, μὲ ξύλα, μὲ πέτρες, μὲ ρόπαλα, μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια, εἴτε ψυχικό, ποὺ προκαλοῦμε μὲ συκοφαντίες, μὲ ἀργολογίες, μὲ ἔνοχη σιωπή μας στοὺς ἀδικουμένους,

*τὸν φθόνο, τὸν θεομίσητο καὶ ψυχοκτόνο, ποὺ προκαλεῖ ψυχικὴ ταραχή, χαλάρωση ἠθῶν καὶ ἀποπροσανατολισμὸ πορείας ζωῆς,

Το φαινόμενο του κρυπτοχριστιανισμού και η εθνική ταυτότητα των Τούρκων ...

                             

ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

πηγή

Για την ώρα που θα σε αναγνωρίσουν Οσία !

Eις μνήμην της μοναχής Μαρίας Μαγδαληνής , και για την γνωστή επίσκεψή της στο κελάκι του Αγίου Πορφυρίου ,θα ήθελα να γράψω δυό λόγια για την διά Χριστόν Σαλή αδελφή μας εν Χριστώ .

Παιδοψυχίατρος Καθολική το θρήσκευμα από πολύ πλουσία οικογένεια που την είχαν μεγαλώσει μέσα στον Καθολικισμό , πούλησε ότι είχε αποκτήσει με την εργασία της ,οι γονείς της την είχαν αποκληρώσει ,αλλά δικαιούτο ένα μέρος από το σπίτι τους , το οποίο μετά την πώλησή του από τον αδελφό της ,της έστειλε τα χρήματα και αγόρασε από τους βεδουίνους ένα μικρό τεμάχιο στην έρημο του Σινά , όπου έφτιαξε τη πνευματική της στέγη.

Με την Σκοπιανή Τερέζα σε ένα ταξίδι τους στις Ινδίες για προσηλυτισμό των Ινδουιστών,με τη φώτιση του Κυρίου γνώρισε και τον μακαριστό π. Ιγνάτιο υπεύθυνο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής ,ο οποίος της έδωσε ένα φυλλάδιο για τις διαφορές της Ορθοδοξίας με την αίρεση .

Αυτό ήταν !Πανέξυπνη όπως ήταν , αλλά πάντοτε με τη Θεία Φώτιση ,έκανε αμέσως την μεταστροφή.

Ήλθε στα Ιεροσόλυμα .Σαν το διψασμένο ελάφι έψαχνε ,γυρνούσε στα στενοσόκακα , ήταν στην αναζήτηση σαν μιά ζητιάνα της αγάπης του Χριστού .

Όπου έβλεπε γκρούπς Ελλήνων,πλησίαζε τους ανθρώπους σαν κάτι να αναζητούσε, άκουγε και το έβλεπες στο βλέμμα της και στο χαμόγελό της σε όλους ,εμάς και τους αγνώστους που έδειχνε σαλή αλλά κάθε άλλο , παρά ήταν .

Η Δια Χριστόν Σαλή , με μεγάλη θέληση έμαθε την Ελληνική και μάλιστα έγραφε και με τόνους . Και ο λόγος ; Για να μπορεί όχι μόνο να διαβάζει αλλά και να καταλαβαίνει στην Αρχαία Ελληνική ,όπως δηλ. είχαν γραφεί τα κείμενα των Αγίων Πατέρων μας .

Και πήγε σε πολλά Ορθόδοξα μοναστήρια της Ρωσίας , της Γαλλίας , και της Πατρίδος μας για να δεί που θα μπορούσε να μείνει ως μοναχή , μα πουθενά δεν αναπαυόταν η ψυχή της .

Η βαλίτσα της ήταν πάνω από είκοσι κιλά το επιτρεπτόν και μέσα είχε μόνον αυτά τα βιβλία ,είχε καταφέρε πλέον να μάθει άπταιστα Ελληνικά και ελάχιστα ρούχα μπαλωμένα και φορούσε τριμμένα παπούτσια . Την Αγία Γραφή ,τον Ευεργετινό κ.α. που θα τρόμαζε και τους καλύτερους θεολόγους ,πως τα κατάφερε σε μεγάλη ηλικία να τα διαβάζει και να τα κατανοεί .

«Υπέρ .. ευσταθείας των αγίων του Θεού Εκκλησιών και της των πάντων ενώσεως»

«Υπέρ .. ευσταθείας των αγίων του Θεού Εκκλησιών και της των πάντων ενώσεως».Γνωστή δέηση στη Μεγάλη Συναπτή..

Όχι πολλοί όμως, δυστυχώς, την κατανοούν σωστά, και ακόμη περισσότεροι την διαστρέφουν, προσπαθώντας να στηρίξουν τις οικουμενιστικές απόψεις και στοχεύσεις τους..

Το σωστό νόημα είναι: «Ευχόμεθα, όπως όλες οι κατά τόπους Εκκλησίες του Θεού (όχι οι πολλές σέκτες, που καταχρώνται το όνομα της χριστιανοσύνης, αλλά οι αυθεντικές Επισκοπές της Ορθοδόξου Παραδόσεως, που είναι απλωμένες σε κάθε τόπο της Οικουμένης) να έχουν ευστάθεια, να μην ταλαιπωρούνται από κλυδωνισμούς εκ της αδυναμίας των ανθρώπων ή από εξωτερικούς διωγμούς και να μένουν σταθερές στην ενότητα μεταξύ τους.

Το μέγιστο ιδανικό της ενότητος, να υλοποιείται εξακολουθητικά και να μην παρουσιάζονται αποσχιστικές τάσεις και ανταρσίες.

Στο μεταξύ, αν θέλουμε να εννοήσουμε ένα ευρύτερο αίτημα, να συρρεύσει και να ενωθεί όλος ο κόσμος και όλοι οι λαοί σε συμψυχία πίστεως και λατρείας του Μόνου Αληθινού, πάλι αυτονοήτως θα λογισθούμε την προσέλκυση πάντων στην πίστη και στο μυστήριο της δια του Κυρίου Ιησού και της Εκκλησίας Του σωτηρίας.

π.Θεολόγος Αμπόνης

Το να μην φιλτράρεις τα λόγια σου δεν σε κάνει ειλικρινή.

Το να μην φιλτράρεις τα λόγια σου δεν σε κάνει ειλικρινή.Αγενή σε κάνει…
Το στόμα δεν σου δόθηκε για να προσβάλλεις και να στεναχωρείς ανθρώπους.
Το στόμα, σου δόθηκε για να παρηγορείς. Για να φιλάς. Για να ανακουφίζεις.
Για να νουθετείς τον άλλον μαλακά. Για να τον καθοδηγείς όταν σου το ζητάει.

Το στόμα σου δόθηκε για να χαμογελάς. Για να τραγουδάς. Για να εύχεσαι. Για να διαβάζεις σοφά και άγια, χιλιοειπωμένα λόγια…

Για αυτό σου δόθηκε το στόμα. Για το καλό. Για το αγαθό.
Για να ειρηνεύεις ψυχές και συνειδήσεις.
Για αυτό το λόγο πρόσεχε, το πως το χρησιμοποιείς.
Το να μην φιλτράρεις τα λόγια σου δεν σε κάνει ειλικρινή.
Αγενή σε κάνει…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

"Πρόσεχε, παιδί μου, να μην κρίνης ουδεμία ψυχή...

"Πρόσεχε, παιδί μου, να μην κρίνης ουδεμία ψυχή· διότι εις τον κρίνοντα τον πλησίον παραχωρεί ο Θεός και πέφτει, για να μάθει να συμπαθει τον ασθενή αδελφό του.Όλους μας στηρίζει το έλεος του Θεού· και εάν υπερηφανευθούμε, σηκώνει ο Θεός την χάρη του, και γινόμεθα εμείς χειρότεροι των άλλων!"

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Ο άγιος που αγαπά να τους κάνει όλους να χαίρονται(ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ)

Τον Δεκέμβριο έχουμε μια ιδιαίτερη γιορτή: τη μνήμη του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού. Είναι διπλή όμως η χαρά μας, διότι η γιορτή αυτή είναι και η ονομαστική γιορτή του Αγίου Μάρτυρα Τσάρου Νικολάου Αλεξάντροβιτς. Όλοι γνωρίζουμε πόσα θαύματα έγιναν με τις πρεσβείες του Αγίου Τσάρου-Μάρτυρα, και μάλιστα πριν από την αγιοκατάταξή του. Απόδειξη αυτών είναι οι δύο τόμοι σχεδόν χιλίων σελίδων, όπου είναι συγκεντρωμένα αυτά τα θαύματα. Για τον Άγιο Ιεράρχη Νικόλαο, ίσως, δεν υπάρχουν τόσες πολλές μαρτυρίες, αλλά αν είχαν φροντίσει για αυτό, δεν ξέρω αν είναι κατάλληλος εδώ ο λόγος του Ευαγγελίου: ο κόσμος όλος δεν θα μπορούσε να χωρέσει αυτά τα θαύματα. Και αυτά τα θαύματα του Αγίου Νικολάου συνεχίζονται. Πρόσφατα λάβαμε μια επιστολή από την εκκλησιαστική επαρχία Οριόλ, η οποία μας μιλάει για ένα από αυτά τα θαύματα. Ας μου επιτραπεί να παραθέσω αυτή τη μαρτυρία:

«Τη γιαγιά μου την έλεγαν Μαρία Σεμιόνοβνα Κριούκοβα, το γένος Νεντορόντοβα, από οικογένεια κόμηδων. Ο παππούς μου Βασίλειος Φεοντόροβιτς ήταν έμπορος με καταγωγή από το Οριόλ. Ο πατέρας του ήταν ο κτήτορας της εκκλησίας στο χωριό Ντόμνινο. Εκεί είχαν ένα μεγάλο οικογενειακό κτήμα που το πούλησαν. Όταν η οικογένεια μεγάλωσε, αγόρασαν ένα σπίτι στο Μτσένσκ. Και να που η γιαγιά μου αρρώστησε από ανίατο καρκίνο . Οι γιατροί αρνήθηκαν να την αναλάβουν, την καταδίκασαν σε θάνατο.

 Αυτή, όμως, ήταν ακόμα νέα, είχε μικρά παιδιά. Μετά από προσευχή είδε σε όνειρο ότι απλώνει μπουγάδα στη σοφίτα του σπιτιού της, και καθώς γυρίζει, βλέπει τον Άγιο Νικόλαο να στέκεται εκεί και να της λέει: 

«Ράψε μου ένα πουκάμισο». Με αυτό ξύπνησε. Η οικογένειά της ήταν πλούσια, αλλά όλα τα χρήματα τα είχε ο σύζυγός της. Δεν είπε τίποτα σε κανέναν, πήγε σε ενεχυροδανειστήριο και έβαλε ενέχυρο όλα της τα χρυσαφικά, όλα της τα κοσμήματα, και παρήγγειλε στις μοναχές της Μονής των Εισοδίων της Θεοτόκου, που είχαν εργαστήριο χρυσοκεντικής, αρχιερατικά άμφια για τη γιορτή του Αγίου Νικολάου, κεντημένα με χρυσό. Και όταν ήταν έτοιμα, πήρε τη μεγαλύτερη κόρη της, έδεσαν χαμηλά-χαμηλά τα μαντήλια στο κεφάλι σαν καλόγριες και πήγαν με τα πόδια από το Οριόλ στο Μτσένσκ* στη θαυματουργή εικόνα του στον καθεδρικό ναό. Έφτασαν απόγευμα, έχοντας μαζί τους τα άμφια σε ένα μεγάλο κουτί. Άρχιζε η εσπερινή ακολουθία, φώναξαν τον νεωκόρο και του λένε: «Παρακαλώ, πάρτε το. Μια γυναίκα μου ζήτησε να το δώσω στον Νικόλαο τον Θαυματουργό, φορέστε το σε αυτόν». Και δεν είπε ότι ήταν από εκείνη. Και η γιαγιά μου θεραπεύτηκε. Είχε ανίατο καρκίνο. Ευλαβούνταν πολύ τον Άγιο Νικόλαο.

"ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ Η ΜΗΤΗΡ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ"

 Σαν την μέρα που ξημερώνει και κάθε 9 Δεκεμβρίου εκάστου έτους τιμάται από την Ορθόδοξη μας Εκκλησία η Σύλληψη της Αγίας Άννης, η ημέρα δηλαδή που η Παναγία συλλαμβάνεται με θαυμαστό τρόπο στα σπλάγχνα της μητέρας της, της Άννας.Ωστόσο η Αγία Άννα εορτάζεται ακόμη δύο φορές μέσα στον χρόνο,στις 25 Ιουλίου την Κοίμησή της και στις 9 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον σύζυγό της Ιωακείμ. Η Αγία Άννα τιμάται και από τη Μουσουλμανική Θρησκεία.

Φωτό) Αγία Άννα του Φαράς (8ος αιώνας) τοιχογραφία από τον καθεδρικό ναό του Φαράς, του μεσαιωνικού χριστιανικού βασιλείου της Μακουρίας στο Βόρειο Σουδάν.

Διακρίνεται η ελληνική επιγραφή

"ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ Η ΜΗΤΗΡ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ"

Η τοιχογραφία ανακαλύφθηκε το 1860 από ομάδα Πολωνών αρχαιολόγων και εκτίθεται σήμερα στο Εθνικό μουσείο Βαρσοβίας.

Το βασίλειο της Μακουρίας ή Μακογρίας ήταν ένα από τα τρία νειλοσουδανικά βασίλεια των Νούβιων, που προέκυψαν ύστερα από την διάλυση του κραταιού βασιλείου των Κουσιτών τον 4ο αιώνα. Ο πολιτισμός των τριών νουβιακών βασιλείων, φανερά επηρεασμένος από το Βυζάντιο, μαρτυρά την πνευματική ακτινοβολία του οικουμενικού ελληνισμού σε απομακρυσμένες περιοχές, όπως αυτή η γωνιά της Αφρικής. Τα ελληνικά ήταν μια από τις τρείς κύριες γλώσσες των βασιλείων μαζί με τα κοπτικά και τα νουβιακά. Η εμφάνιση των Αράβων και η επέλαση του Ισλάμ τον 7ο αιώνα απέκοψε το βασίλειο από τον βυζαντινό κόσμο. Παρ' όλα αυτά οι Νούβιοι διατήρησαν για αιώνες την ανεξαρτησία τους, τον ιδιαίτερο πολιτισμό τους και την χριστιανική τους πίστη, αντιστεκόμενοι σθεναρά στις συχνές επιθέσεις του μουσουλμανικού τους περίγυρου. Η αντίσταση κράτησε μέχρι το 1560 όταν οι Οθωμανοί κατέκτησαν το βόρειο Σουδάν ξεκινώντας την διαδικασία εξισλαμισμού του ντόπιου πληθυσμού.

Αθόλωτη αγάπη...

Σ'ένα τροπάριο της ακολουθίας του Οσίου Παταπίου η αγάπη, που είχε αποκτήσει ο Άγιος, χαρακτηρίζεται "αθόλωτη"

("Ταπείνωσιν, ἀγρυπνίαν καί σύντονον δέησιν, ἀγάπην ἀθόλωτον, πίστιν, ἐλπίδα κτησάμενος, γέγονας συνόμιλος, ἐπουρανίων Ἀγγέλων, Πάτερ Ὅσιε")

Τί είναι αυτό που "θολώνει",δηλαδή νοθεύει και αλλοιώνει,την αγάπη;Το συμφέρον και η ιδιοτέλεια,υλική ή συναισθηματική.

Έγραφε ο π.Ιωάννης Ρωμανίδης(Θεολογικές Μελέτες,εκδ.2024):

 "Εάν ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για μια ζωή τέλειας ανιδιοτελούς αγάπης,κατά την οποία όλες οι πράξεις του θα κατευθύνονταν προς τα έξω,προς τον Θεό και τον πλησίον,και ποτέ προς τον εαυτό του,τότε είναι φανερό πως η δύναμις του θανάτου και της φθοράς τώρα έχει κάνει αδύνατο το να ζήσει μια τέτοια ζωή τελειότητας.Η δύναμις του θανάτου έχει φέρει μαζί της την επιθυμία της αυτοσυντηρήσεως,τον φόβο και την αγωνία,οι οποίες με την σειρά τους είναι οι κύριες αιτίες που προκαλούν αυτοεπιβεβαίωση,εγωϊσμό, μίσος,ζήλεια και τα όμοια.

Ο γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος φέρνει τεμάχιο του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου στην ιδιαίτερη πατρίδα του

 Το έτος 1962 ο εκ Πακίων – Μολάων,ηγούμενος της Ιεράς Μονής Λογγοβάρδας Πάρου, Μακαριστός Αρχιμανδρίτης π. Φιλόθεος Ζερβάκος έφερε τεμάχιο του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου από την Ιερά Μονή του Αγίου στην Αίγινα, συνοδευόμενο με δωρητήριο έγγραφο του τότε Μητροπολίτου Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Προκοπίου και της Ηγουμένης Ευνίκης Μοναχής 

(απόσπασμα απο την Ι.Μ. Μονεμβασίας & Σπάρτης, φώτο: Σκιαδάς)

πηγή

Όταν ἡ μετάνοιά μας δεν είναι μιά βαθειά συντριβῇ στά πόδια τοῦ Κυρίου τότε ἡ Ἐξομολόγησή καταντάει μιά ξερή συνήθεια

Ἀπό τήν πεῖρα μου ἔχω διαπιστώσει, ὅτι πολλοί ἀπό τούς ἐξομολογούμενους προσέρχονται μέ πνεῦμα ψυχαναλύσεων καί ὄχι γιά νά λάβουν τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Γι’ αὐτό, ἀπαιτοῦν διάλογο, διάθεση πολλοῦ χρόνου γιά συζήτηση, μέ λεπτομέρειες, πού παίρνουν πολλές φορές τή μορφή κουτσομπολιοῦ, κατακρίσεως καί -τό κυριότερο- ἀποδίδουν εὐθύνῃ στούς ἄλλους.

Στήν ψυχανάλυση μπορεῖς νά ἀποδώσεις στούς ἄλλους εὐθύνῃ, γιατί τό αἰσθάνεται ὡς ἀνάγκη ἡ ψυχή σου. Στήν ἱερή ἐξομολόγηση, ὅμως, τήν εὐθύνῃ θά τήν πάρεις ἐσύ γιά νά ξαλαφρώσεις. Σημασία δέν ἔχει κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες ἔγινε ἡ πτώση. Σημασία ἔχει ἡ ἀναγνώριση τοῦ λάθους. Μπορεῖ ὅλες οἱ συνθῆκες νά ἦταν ἀρνητικές, ἀλλά ὅταν ἀναγνωρίσεις ὅτι φταῖς, τότε ἀπαλλάσσεσαι ἀπό τό βάρος τῆς ἔνοχής, διαφορετικά τό παίρνεις μαζί σου.

 Ὅταν ὁ ἐξομολογούμενος πέφτει στά γόνατα καί καταφεύγει στό πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ, συντρίβεται, κλαίει καί ζητᾷ συγχώρηση, τότε ἔρχεται ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Ἁγίου Θεοῦ μέσα ἀπό τό πρόσωπο τοῦ ἱερέα, ὁ ὁποῖος μέ πολλή συμπόνια καί ἀγάπη σκύβει στόν μετανοημένο ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, τοῦ λέει τόν παρηγορητικό λόγο καί τοῦ χαρίζει τήν ἄφεση ἀπό τό Θεό, κι ἔτσι ὁ ἄνθρωπος φεύγει λυτρωμένος, σωσμένος, ἀνάλαφρος, εἰρηνικός καί χαρούμενος. Ἡ ὄψῃ του γίνεται φωτεινή καί πολλές φορές αἰσθάνεται μιά ἀνεξήγητη σωματική καί ψυχική ἐλαφρότητα.
Αὐτό τό φαινόμενο εἶναι ἕνα ψυχικό βίωμα ἐλευθερίας καί λυτρώσεως, τό ὁποῖο κανένας ψυχαναλυτής δέν μπορεῖ νά τό προσφέρει στόν βασανιζόμενο ἀπό ποικίλες καταστάσεις καί ἐνοχές ἄνθρωπο.

 Ἀλλά καί αὐτοί πού ἐξομολογοῦνται συχνά, διατρέχουν ἕνα μικρό κίνδυνο (φαίνεται μικρός ἄλλα δέν εἶναι): νά καταντήσει ἡ Ἐξομολόγησή τους μιά ξερή συνήθεια, ἕνας ξερός τύπος, μιά ἄγονη ἀπαρίθμηση τῶν ἁμαρτημάτων τους, χωρίς συντριβῇ. Ὄχι συναισθηματισμούς καί κροκοδείλια δάκρυα, ἀλλά ἀληθινή μετάνοια θέλει ὁ Θεός! Γι’ αὐτό, πολλές φορές μετά ἀπό μιά τέτοια ξερή ἀπαρίθμηση τῶν ἁμαρτημάτων, ἐπαναλαμβάνουμε τά ἴδια καί τά ἴδια!

 Πρέπει νά εἶναι ἡ μετάνοιά μας μιά βαθειά συντριβῇ στά πόδια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπ’ ὅπου στή συνέχεια θά ριχτοῦμε στήν ἀνοικτή καί σπλαχνική ἀγκαλιά Του. Θά κάνουμε ἐξαγόρευση τῶν πτώσεων μας καί ἀσφαλῶς θά ἐκθέσουμε καί τά προβλήματα καί τίς ἀγωνίες μας μέσα στήν οἰκογένεια, τίς πνευματικές μας ἀνησυχίες, τόν ἀβάστακτο πόνο μας γιά τήν ἀπομάκρυνση τῶν παιδιῶν μας ἀπό τήν Ἐκκλησία, τίς οἰκογενειακές μας συγκρούσεις καί τραγωδίες, τίς ἐπιπτώσεις ἀπό τούς χωρισμούς καί τά διαζύγια, τούς προβληματισμούς μας γιά τήν ἔκπτωση τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν τῆς ζωῆς καί ὅλα ἐκεῖνα πού κυριολεκτικῶς τραυματίζουν θανάσιμα τή ψυχή μας.

Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος συνιστᾷ· «ἀποκαλύψτε στόν Πνευματικό ἱερέα καί τά πιό ἀπόκρυφα μέρη τῆς ψυχῆς σας, τίς ἀνησυχίες σας καί τά μεγάλα μυστικά τῆς καρδίας σας, μέ τόν ἴδιο τρόπο πού φανερώνει ὁ ἄρρωστος στό γιατρό τά κρυφά τραύματά του, κι ἔτσι μόνο θά πάρετε τή γιατρειά σας».

 Στήν Ἐξομολόγηση ἀφήνουμε τή δική μας γνώμη στήν ἄκρη. Γιατί καμιά φορά

Ο καλύτερος τρόπος να μοιραστούμε τον θησαυρό της Ορθοδοξίας είναι να ζούμε Ορθόδοξα...

 Όλοί κάναμε το λάθος να προσπαθήσουμε να μεταστρέψουμε τους φίλους και τους συγγενείς μας στην Ορθοδοξία. Εισπράξαμε απογοήτευση.

Έχουμε βρει έναν μεγάλο θησαυρό, θέλουμε να τον μοιραστούμε μ’ αυτούς που αγαπάμε και απογοητευόμαστε και απορούμε όταν δεν βλέπουν αυτό που βλέπουμε.

 Ο καλύτερος τρόπος να μοιραστούμε τον θησαυρό της Ορθοδοξίας είναι να ζούμε Ορθόδοξα. Αν ζούμε με σοβαρότητα και αφοσίωση την πίστη μας στον Χριστό, τότε θα γίνουμε αιτία μεγάλης «αλλοίωσης» των καρδιών αυτών που είναι έξω από την θεο-ίδρυτη Εκκλησία μας.

 Το πιο σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι και η δική μας μεταστροφή δεν οφείλεται σε συζητήσεις και στην πειθώ κάποιων άλλων, αλλά στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Αυτό φέρνει τους ανθρώπους στην πίστη, όχι εμείς.

 Αληθινός ιεραπόστολος, με την ορθόδοξη έννοια, δεν είναι κάποιος που κάνει κήρυγμα και πιέζει τους άλλους, αλλά εκείνος που βιώνει την πίστη του. Όταν αυτή διαποτίζει τη ζωή μας, όταν η αφοσίωση μας στον Κύριο είναι βαθιά, η Χάρη του Αγίου Πνεύματος αφθονεί και είναι αυτή που μεταμορφώνει τους άλλους γύρω μας.

Γέροντας Τρύφωνας του Βάσον από το βιβλίο «Μικρά Εωθινά»

Σπάνια φωτογραφία του Αγίου Ευμένιου Σαριδάκη μαζί με πνευματικά του παιδιά.

Σπάνια φωτογραφία του Αγίου Ευμένιου Σαριδάκη μαζί με πνευματικά του παιδιά.
Δεξιά είναι ο τότε φοιτητής Όμηρος και ο μετέπειτα Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος.
Αριστερά είναι ο Δημήτρης σήμερα ο πατήρ Γεννάδιος.
Αυτόν "ηγγάρευσε" ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης να τον ετοιμάσει για την ταφή του.
"Μη φύγεις...για να με ετοιμάσεις"του είπε ο Άγιος όταν ετοιμαζόταν ο Δημήτρης να φύγει από το Μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ (ως προσκυνητής είχε πάει).
Εκλεκτή... αθόρυβη ψυχή!Την ευχή τους να έχουμε!

πηγή

Το Γράμμα και το Πνεύμα(Κυριακὴ Ι΄ Λουκᾶ)

 Ὅταν ὁ Χριστὸς θεράπευε ἀσθενεῖς κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, οἱ Φαρισαῖοι θύμωναν. Τὸν κατηγοροῦσαν ὅτι παραβαίνει τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὅριζε ἀργία γιὰ τὸ Σάββατο. Ἔτσι ἔγινε καὶ μὲ τὴ θεραπεία τῆς γυναίκας ποὺ ἦταν συγκύπτουσα, δηλαδὴ σκυμμένη, κυρτωμένη ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ἀρρώστια της, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ σηκώσει ὄρθιο τὸ κεφάλι της. Μὰ ὁ Χριστὸς ἀνέτρεπε τοὺς συλλογισμούς τους (Κυριακὴ Ι΄ Λουκᾶ).

 Πολλὲς φορὲς δόθηκε στοὺς Ἰουδαίους ἡ εὐκαιρία νὰ κατηγορήσουν τὸν Χριστὸ γιὰ τὸ θέμα αὐτό. Ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς εἶχε πολλὲς ἀφορμὲς γιὰ νὰ τοὺς ἐξηγήσει, ὅτι δὲν πρέπει νὰ προσκολλῶνται στὸ γράμμα τοῦ νόμου, ἀλλὰ στὸ πνεῦμα. Σκοπὸς εἶναι πάντα νὰ βοηθηθεῖ ὁ ἄνθρωπος, εἴτε ὑλικὰ εἴτε πνευματικά, ὄχι νὰ ἐξοντωθεῖ. Γιὰ χάρη του ἀναστέλλονται ὄχι μόνο οἱ φυσικοὶ νόμοι (θαῦμα), ἀλλὰ καὶ νόμοι θεόσδοτοι, πνευματικοὶ θεσμοί, τουλάχιστον ἀπὸ τὴν κατὰ γράμμα ἐκτέλεσή τους, γιὰ νὰ γίνει, ὅπως λέμε, συγκατάβαση, «οἰκονομία». Ὄχι βέβαια εἰκῇ καὶ ὡς ἔτυχε, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάλογη διάκριση.

Οἱ ἐξωτερικοὶ τύποι καὶ θεσμοὶ εἶναι καλοὶ γιὰ νὰ φυλάγουν τὴν οὐσία, τὸ πνεῦμα τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, ὅτι δηλαδὴ προέχει πάντα ὁ ἄνθρωπος, ἡ ὠφέλεια τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι ἡ ἄκαμπτη τήρηση τῶν τύπων, τοῦ γράμματος τοῦ νόμου.

Ὁ Χριστὸς ἀναφέρει ἕνα παράδειγμα γιὰ τὸ πῶς μπορεῖ νὰ γίνει κάτι τέτοιο.

Κάποιο Σάββατο συνέβη νὰ περνάει μὲ τοὺς μαθητές του μέσα ἀπὸ τὰ σπαρμένα χωράφια. Πεινασμένοι οἱ μαθητές, μὴ ἔχοντας τί ἄλλο νὰ φᾶνε, ἄρχισαν νὰ μαδοῦν στάχυα, νὰ τὰ τρίβουν μὲ τὰ χέρια τους καὶ νὰ τρῶνε τοὺς σπόρους. Οἱ Φαρισαῖοι τὸ θεώρησαν αὐτὸ ἀμέσως ἐργασία, δηλαδὴ παράβαση τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου καὶ ζήτησαν τὸν λόγο ἀπὸ τὸν Χριστό.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ(Κυριακή Ι' Λουκά)

 Ένα από τα αιτήματα της ζωής μας, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η ειρήνη. Είναι ταυτισμένη με τη ζωή, διότι ο πόλεμος μεταξύ των ανθρώπων και των λαών φέρνει θάνατο και καταστροφή. Δεν περιορίζεται όμως μόνο στις διακρατικές σχέσεις.

 Ειρήνη ζητούμε και στην καθημερινότητά μας, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στο σπίτι μας, στην εργασία μας, στην κοινωνία.

 Ειρήνη ζητούμε και στην σχέση με τον εαυτό μας, στον τρόπο που βλέπουμε και αντιδρούμε στα γεγονότα της ζωής, στις προκλήσεις και τους πειρασμούς. Ταυτίζουμε την ειρήνη με την ησυχία, την γαλήνη, τον τρόπο χειρισμού των προβλημάτων μας με κριτήριο την επίλυσή τους χωρίς επιθετικότητα, χωρίς συγκρούσεις, χωρίς να βγαίνει η εικόνα του κακού ότι κυριαρχεί στη διάθεσή μας.

 Ο απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους Εφεσίους, αναφέρει ότι ο Χριστός «είναι η πραγματική ειρήνη, που έκανε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους έναν λαό και γκρέμισε με τον σταυρικό του θάνατο ό,τι σαν τείχος τους χώριζε και προκαλούσε έχθρα μεταξύ τους» (Εφεσ. 2, 14). Ο λόγος αυτός μάς υποδεικνύει ότι η ειρήνη που αναζητούμε, δεν θα έρθει χωρίς το Χριστό στη ζωή μας. Και για να έρθει ο Χριστός, χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τα πρότυπα που έχουμε για τη ειρήνη. Διότι πρωτίστως χρειάζεται να πολεμήσουμε εναντίον της διάσπασης.

Ο Χριστός ενώνει
 Ο Χριστός έγινε η ειρήνη για τον κόσμο γιατί θυσιάσθηκε για να ενωθούν οι άνθρωποι με το Θεό. Η διάσπαση είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, του κακού στις πολλές μορφές του. Η αμαρτία μας υπενθυμίζει ανά πάσα στιγμή τη δύναμη του «εγώ» μας και την ανάγκη αυτό να κυριαρχεί. Αυτό να ικανοποιεί τις επιθυμίες του, ακόμη και εις βάρος των άλλων.

ΣΚΙΑ θανάτου εἶναι ἡ ἀνθρώπινη ζωή...

ΣΚΙΑ θανάτου εἶναι ἡ ἀνθρώπινη ζωή. Ἐάν λοιπόν κανείς εἶναι μαζί μέ τό Θεό καί ὁ Θεός εἶναι μέ αὐτόν, αὐτός μπορεῖ νά εἰπεῖ ὁλοφάνερα αὐτό (πού γράφουν οἱ Ψαλμοί 22, 4): Καί ἄν ἀκόμη βαδίσω μέσα στη σκιά τοῦ θανάτου, δέν θά φοβηθῶ ὁ,τιδήποτε κακό, γιατί Σύ εἶσαι μαζί μου.

 Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

(Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν, Εκδόσεις «Αστήρ» Ἀθῆναι 1975 τόμ. Β')

πηγή

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗ ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΗ ΣΑΜΟ ΤΟ 1920

[.......]Αλλά ο 20ος αιώνας επεφύλασε για το ακριτικό νησί της Σάμου την ξεχωριστή ευλογία και τιμή να φανερωθεί θαυματουργικώς σε μια ήσυχη και απομακρυσμένη ορεινή περιοχή του νησιού ο λαοφιλής στους χριστιανούς της Ανατολής και της Δύσης και φιλάνθρωπος επίσκοπος στα Μύρα της Λυκίας Άγιος Νικόλαος ο θαυματουργός, ο υμνηθείς από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας ως «κανόνας πίστεως και εικόνα πραότητος», ο πολιούχος και έφορος της πόλεως Σάμου, επ’ ονόματι του οποίου είναι αφιερωμένος ο ιστορικός ιερός μητροπολιτικός ναός του νησιού, αλλά και ο θεμελιωθείς στο Κοκκάρι μεγαλύτερος ναός της Σάμου, ο τιμώμενος με πολυάριθμα γραφικά εξωκκλήσια και παρεκκλήσια στις θελκτικές ακρογιαλιές και στα καταπράσινα βουνά της μαγευτικής Σάμου προστάτης άγιος των ναυτικών.

 Έτσι στην ορεινή περιοχή «Νικήτα» που βρίσκεται ανατολικά από το δροσερό και καταπράσινο χωριό Πάνδροσο η χάρις του Θεού θέλησε να αποκαλύψει θαυμαστά σημεία και σ’ ένα επιβλητικό πέτρινο ύψωμα να ανεγερθεί χάρη στη θαυματουργική φανέρωση του Αγίου ένα από τα πλέον αξιοπρόσεκτα εκκλησάκια της Σάμου που τιμούνται στο όνομα του λαοφιλούς Αγίου Νικολάου και που εντυπωσιάζουν κάθε φυσιολάτρη επισκέπτη και ευσεβή προσκυνητή.

 Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι η παλαιά ονομασία του χωριού Πάνδροσο, το οποίο έλαβε αυτή την ονομασία το 1958 λόγω του δροσερού του κλίματος, ήταν Πάνω Αρβανίτες για να ξεχωρίζει από το όμορο χωριό Κάτω Αρβανίτες, το οποίο το 1960 μετονομάσθηκε σε Μεσόγειο. Μάλιστα το Πάνδροσο είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές του όρους Καρβούνης ή Άμπελος και σε υψόμετρο 630μ., γεγονός που το καθιστά ως το υψηλότερο υψομετρικά χωριό της Σάμου.

Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα δεν υπήρχε εκκλησάκι στον βραχώδη λόφο στην περιοχή «Νικήτα», όπου βρίσκονται και οι περιοχές «Ξερόλακκα» και «Καστράκι» , παρά μόνο ο θεόρατος βράχος που τους χειμερινούς μήνες μαστίζεται από τις βροχές, τα χιόνια και τους θυελλώδεις ανέμους σε μια μαγευτική περιοχή γεμάτη βαθύσκιωτα δάση πεύκων και ευωδιές από τα πουρνάρια, τους σχίνους και τα αρωματικά φυτά. Ο επιβλητικός αυτός πέτρινος λόφος κατέστη ένας ευλογημένος τόπος, ο οποίος τιμήθηκε και δοξάστηκε από τη θαυματουργική φανέρωση του Αγίου Νικολάου. 

Ο λαοφιλής προστάτης άγιος των θαλασσών προτίμησε να φανερωθεί θαυματουργικώς σ’ έναν άνυδρο πέτρινο λόφο σε μια ορεινή και δασωμένη περιοχή της Σάμου, όπου θα έβρισκε ησυχία και θα ατένιζε το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας για να αφουγκράζεται τις παρακλήσεις των ναυτικών για βοήθεια και να μεσιτεύει αδιάλειπτα για την πνευματική προκοπή κάθε ταλαιπωρημένης ψυχής. Ποιος γνωρίζει για πόσα χρόνια η εικόνα του Αγίου Νικολάου ήταν θαμμένη στο ξερό και άγονο χώμα του πέτρινου λόφου μέχρι τη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα το έτος 1920.

 Κατά το έτος εκείνο η Ευθαλία Βούρου, κόρη του καταγομένου από το χωριό Σταυρινήδες Ιωάννου Βούρου και γεννημένη στο χωριό Πάνδροσο το 1908, πήγαινε συχνά και βοσκούσε τις κατσίκες στο κτήμα του πατέρα της, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή του πέτρινου λόφου. 

Μια ημέρα και καθώς έβοσκε τις κατσίκες, είδε στη ρεματιά που βρισκόταν εκεί κοντά, έναν ασπρομάλλη γέροντα, ο οποίος αφού την πλησίασε, της αποκάλυψε ότι είναι ο Άγιος Νικόλαος. 

Μάλιστα της είπε να πάει να βρει τον ιερέα του χωριού και να του πει να σκάψει στον πέτρινο λόφο για να βρει την εικόνα του Αγίου. Ενδεικτικό είναι ότι της υποδείκνυε και το ακριβές σημείο του λόφου, όπου θα έβρισκαν την επί πολλά χρόνια θαμμένη εικόνα του θαυματουργού Αγίου, ενώ στη συνέχεια θα έπρεπε σύμφωνα με την επιθυμία Του να ανεγείρουν ναό αφιερωμένο στο όνομά Του. 

 Η δωδεκάχρονη Ευθαλία αποκάλυψε την εμφάνιση του Αγίου Νικολάου στον πατέρα της, ο οποίος δεν πίστεψε στις συγκλονιστικές αποκαλύψεις της κόρης του, της είπε δε να μην πει τίποτα σε κανέναν, διότι αυτά είναι πράγματα εξωπραγματικά που προκαλούν αντιδράσεις και ειρωνικά σχόλια.

Ο ΄Αγιος Νικόλαος χαρακτηρίζεται στην υμνολογία της Εκκλησίας ως...

ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ

Ο ΄Αγιος Νικόλαος χαρακτηρίζεται στην υμνολογία της Εκκλησίας ως κανόνας πίστεως, εικόνα πραότητας, εγκρατείας διδάσκαλος, μέγας αντιλήπτορας, άδυτος λαμπτήρας, φωστήρας παγκόσμιος, συμπαθής, φιλάγαθος, ρύστης θερμότατος, αληθής προστάτης, Πατήρ Αγγέλων, συμπολίτης των Αποστόλων, ισοστάσιος των Προφητών, κληρονόμος Θεού, συγκληρονόμος Χριστού, λειτουργός Κυρίου, αχείμαστος λιμήν, τείχος απροσμάχητον, πύργος ασφαλείας, θύρα μετανοίας, οδηγός ψυχών και πρόμαχος, παραμύθιον των θλιβομένων, καταφύγιον των εν κινδύνοις, πύργος της ευσεβείας, αντίπαλος της ασεβείας, υπέρμαχος της ευσεβείας, πρωτοστάτης της Εκκλησίας, καλλονή των Ιεραρχών, κλέος των Πατέρων, βρύση των θαυμάτων, μυροθήκη, έαρ ευφρόσυνον, καταγώγιον των αρετών, πυρσός ο της νίκης, ενδιαίτημα της Τριάδος, γαληνότατος όρμος, σκεύος εκλογης, εδραίωμα της Εκκλησίας, κυβερνήτης των εν θαλάσση.

 «Ουδείς εν πειρασμοίς σε πότε προσεκάλεσε και την λύσιν ευθύς ουκ εδέξατο, άγιε. Τους μεν εν θαλάσση, τους δε εν τη γη γαρ ου διαλείπεις σώζων εκάστοτε, ως έχων το δύνασθαι..».

 Μ' αυτά τα λόγια στιχούργησε και περιέγραψε ο άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, συνοπτικά, τα θαυματουργικά χαρίσματα του Αγίου Νικολάου, Επισκόπου Μύρων της Λυκίας.

Φθιώτιδος Συμεών: «Άγιος Νικόλαος Πρέσβης μέγας»

                         

Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος βλέπει στον ύπνο του τον Άγιο Νικόλαο...

.... «τὴν παροῦσαν μου γράφω ὑμῖν, ἅμα ἐγερθεὶς τῆς κλίνης, ὅπως ἀνακοινώσω ὑμῖν ὄνειρόν τι, τὸ ὁποῖον μοὶ ἐνεποίησε πολλὴν ἐντύπωσιν … διὰ τὸν ἀποκαλυπτικὸν αὐτοῦ χαρακτήρα»

Είδε ότι στεκόταν στα πόδια της λάρνακας με το λείψανο του Αγίου Νικολάου. Το παρατηρούσε και του φαινόταν ότι κοιμόταν. Στο μεταξύ, του φάνηκε ότι το λείψανο κινήθηκε, άνοιξε τα μάτια του κι ανακάθισε. Υψώνοντας τα χέρια του, τα έτεινε προς τον Άγιο, που έσκυψε από σεβασμό, για να τον ασπαστεί. Τότε ο άγιος Νικόλαος τον αγκάλιασε και τον φίλησε τρεις φορές  και τον φίλησε κι ο Άγιος.

 Μετά τον ασπασμό, τον κοίταξε και του είπε:

 «Ἐγὼ θὰ σὲ ὑψώσω ὑψηλὰ ὑψηλά,  ἀλλὰ θέλω καὶ ἐγὼ παρὰ σοὖ νὰ μοὶ κάμῃς ἕνα θρόνον ἀργυροὖν». 

Αυτά είπε και αμέσως έπεσε και κοιμήθηκε και ο Άγιος ξύπνησε. Αμέσως, θυμήθηκε ότι το όνειρο αυτό το είχε ξαναδεί πριν τρεις μέρες, αλλά το είχε ξεχάσει. Σην πρώτη φορά ο άγιος Νικόλαος μόνο τον ασπάστηκε, χωρίς να του πει τίποτα. Ση δεύτερη φορά, έγινε η αναγγελία και η αίτηση. Στη συνέχεια της επιστολής, φανερώνεται και η απάθεια, με την οποία ο ιερός πατήρ αντιμετωπίζει το όνειρο: «Ἴδωμεν εἰ ἀληθὲς τὸ ὄνειρον. Φαίνεται ἀληθοφανές, ἀλλ’ ἡμεῖς ἀπαθῶς διακείμεθα, ὁ Θεὸς νὰ ποδηγετήσῃ ἡμᾶς εἰς ἐργασίαν τοὖ ἀγαθοὖ». Ο Άγιος αποκαλύπτει στις μοναχές ότι ο ναός του Καΐρου τον οποίο «ἀπὸ πενιχροὖ» ανέδειξε «ἔκπαγλον», τιμάται στον άγιο Νικόλαο.

ΜΑΤΘΑΙΑΚΗΣ, Κατηχητικαί Επιστολαί 115, σ. 222.

Η άποψη του Αγίου σχετικά με τα όνειρα είναι απόλυτη και ξεκάθαρη: «Ἐπιθυμῶ πολὺ νὰ μὴ πιστεύωσι τὰ ὄνειρα». Και συμβουλεύει ότι, αν κάποια αδερφή δει κάποιο όνειρο ή οπτασία, πρέπει να του γράψει με κάθε λεπτομέρεια, έτσι ώστε να μην εισχωρήσει μέσα της κάποια πλάνη.

Ο ναός του Αγ.Νικολάου στην Σκόδρα επί δικτατορίας Χότζα...

Στην φωτογραφία βλέπετε το εσωτερικό της εκκλησίας του Αγίου Νικόλαου στη Σκόδρα της Αλβανίας το 1967, όταν η κομμουνιστική δικτατορία του Εμβέρ Χότζα την είχε μετατρέψει σε... γυμναστήριο. 

Λίγους μήνες μετά, το καθεστώς γκρέμισε τον ναό χρησιμοποιώντας στρατιωτικά τανκς και εκρηκτικά. 

Την ίδια χρονιά καταστράφηκαν με κυβερνητική εντολή σε όλη την Αλβανία 2172 θρησκευτικοί χώροι λατρείας, μεταξύ των οποίων 740 τζαμιά, 609 ορθόδοξες εκκλησίες, 158 καθολικές εκκλησίες και 530 τεκέδες.
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου ξαναχτίστηκε το 2008.

πηγή

π. Ευάγγελος Παπανικολάου: Πανάγιε Νικόλαε