Κερκυραϊκά Κάλαντα Χριστουγέννων

Τραγούδα, ψυχή μου, τα κάλαντα!

Να τραγουδάς τα κάλαντα, ψυχή μου!
Όσα χρόνια κι αν περάσουν,
όσοι αιώνες δυσβάσταχτα αιματοκυλισμένοι.

Εσύ, να τραγουδάς πάντα τα κάλαντα.
Όσο κρύο κι αν κάνει,
όσες τρύπες κι αν έχει το τριμμένο αποφόρι σου,
τα λιωμένα σου παπούτσια. 

Ούτε για μια στιγμή μη σκεφτείς να σταματήσεις.
Όσες πόρτες κι αν βρεις κλειστές,
όσα πρόσωπα κατσουφιασμένα, βαριεστημένα, θλιβερά.
Μη σταματάς να λες τα κάλαντα.
Κι ας μη σου δίνουν τίποτα, ας σου δίνουν ελάχιστα,
ας παίρνεις αμοιβή δυσανάλογη του κόπου σου,
της παγωνιάς, της βραχνιασμένης φωνής σου.
Δεν είναι μόνο αυτό που ξέρεις.
Ούτε κι αυτό που φαίνεται μπροστά στα αθώα παιδικά σου μάτια.
Έστω και για μια διψασμένη καρδιλα, αξίζει να τραγουδάς τα κάλαντα. Πίστεψέ με. 

Άλλοτε κρυμμένη στα υπόγεια του πόνου,
άλλοτε χαντακωμένη κάτω απ' το χώμα
κι άλλοτε φτερουγίζοντας στους αιθέρες,
πάντα θα υπάρχει τουλάχιστον μια καρδιά που σ' ακούει
σε περιμένει με λαχτάρα. Σκιρτά κι αναγαλλιάζει.
Τραγούδα τα κάλαντα, ψυχή μου.
Έστω για το παιδί που γεννιέται για να σε κρατήσει για πάντα στοργικά στην αγκαλιά του. 

Έστω για τη μανούλα του που 'ναι ακόμα παιδί
και καλά καλά δεν καταλαβαίνει πώς γίνεται
να γεννά ένα παιδί να γεννά ένα παιδί Θεό.

«Παραμονή της Γέννησης»(Ζωής Καρέλλη)

Παραμονή της Γέννησης

1ο

Στον όγκο του χρόνου υπάρχει η στιγμή.

Επίσημη την τοιμάσαμε, τη θελήσαμε,

τοιμάσαμε την έκσταση, θελήσαμε τον θαυμασμό.

τοιμάσαμε την ανάταση, θελήσαμε τη χαρά,

τοιμάσαμε τη γιορτή, θελήσαμε τον εαυτό μας

γεμάτον έκσταση, θαυμασμό και χαρά.

«Εν ανθρώποις ευδοκία».

Βγαίνουν οι άνθρωποι,

λαλούν οι άνθρωποι στην παγερή έναστρη νύχτα

που λάμπει ιώδης και μαύρη,

κρυστάλλινη, διαυγής, διάφανη, άυλη.

Οι άνθρωποι είναι πολλοί μαζί

και μιλούν, γελούν κι απαντούν ο ένας στον άλλο,

πηγαίνουν ν’ ακούσουν και δεν ακούν

τη φωνή του ανθρώπου καν μέσα τους.

Ήσυχοι, κουρασμένοι, ανύποπτοι,

στέκονται και περπατούν, διαβαίνουν.

Οι άνθρωποι είναι γελαστοί.

Αύριο είναι γιορτή,

αύριο είναι διασκέδαση,

αύριο είναι ανάπαψη.

Οι άνθρωποι χαίρονται, χαίρονται,

πηγαίνουν, περπατούν, διαβαίνουν,

βλέπουν ό,τι έμαθαν να βλέπουν.

Παραμονή της Γέννησης

2ο

Δάκρυα εμποδίστε μου το βλέμμα.

Δάκρυα κλείστε μου τα μάτια.

Δάκρυα σκοτίστε μου το κοίταγμα.

Ψυχή χτυπημένη,

νικημένη απ’ τον ίδιον εαυτό μου,

ψυχή μου αφανισμένη απ’ το βάρος,

του ανθρώπινου σώματος δύσκολο βάρος,

δεν έχεις φωνή, ψυχή μου, ν’ ακουστεί,

για ν’ ακούσεις στης νύχτας το φέγγος

υπερούσια λόγια, ψυχή μου, δεν τοίμασες

συνοδεία αγγέλων στη νύχτα του σκότους δεν τοίμασες,

συνοδεία μέσ’ τη νύχτα για σένα δεν τοίμασες.

Σωπαίνεις και δεν ακούς

τη φωνή της έναστρης νύχτας ακόμα,

κινούνται τάστρα, το φέγγος κινείται

ιώδες και μαύρο, γαλάζιο,

κινούνται τακίνητα πάντα ακόμα,

ψυχή μονάχη, δίχως φωνή

παραμένεις, δίχως ακοή περιμένεις ακόμα

δεν έχεις φωνή να φωνάξεις

τον εαυτό σου στους άλλους

ανάμεσα να χαθείς, να βρεθείς

να μην είσαι μονάχη, ψυχή μοναχή.

Παραμονή της Γέννησης

3ο

Γέλια και μιλήματα,

φωνές γλυκές παιδιάτικες,

ψιλές φωνές γυναικείες

και βαρειές αντρικές.

Ακούν όλοι∙ εκκλησία

τους κλείνει η έκκληση,

καλούν το παιδί

που υπάρχει υπέροχο,

την ασώματη υπερέχουσα ύλη

που το γεννά απείραχτη,

άφθαρτη, αειπάρθενη, διαρκής

παρθένος στους αιώνες των αιώνων.

Παραμονή της Γέννησης

4ο

Αμήν αμήν λέγω, Κύριε,

συγχώρησε την αδυναμία μου,

χώρον χάρισε στην αδυναμία μου, Κύριε,

με την αδυναμία μου να χωρέσω στην έκκληση

της ψυχής μου. Συγχώρεσε

την σκληρή κατάπτωση,

της σκληρότητας ψυχρής την κατάσταση,

της στείρας ψυχρότητας την κατάκτηση,

της σκληρότατης πτώσης τη στάση,

της ψυχής τη στειρότητα.

Εκείνος που δεν γεννά, δεν γεννάται,

δεν αναγεννάται ποτέ, Κύριε,

της Γέννησης «σκήνωσον εν εμοί»,

ο την Σάρραν και την Ελισσάβετ

γονίμους διδάξας, προς δόξαν σου αιώνιαν.

Από τη συλλογή Πορεία (1940)

Η Ζωή Καρέλλη (Χρυσούλα Αργυριάδου το γένος Πεντζίκη) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1901. Αδελφός της ήταν ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης. Ασχολήθηκε με την εκμάθηση ξένων γλωσσών και τη μουσική και παρακολούθησε μαθήματα Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μετά το 1944 ταξίδεψε σε πολλά μέρη του κόσμου. Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο των ελληνικών γραμμάτων το 1935 από τις στήλες του περιοδικού «Το 3ο μάτι», όπου δημοσίευσε το πεζογράφημα «Διαθέσεις». Το 1937 πρωτοδημοσίευσε ποίημά της (Φετεπουρσικρί) στο περιοδικό «Μακεδονικές Ημέρες». Υπήρξε μέλος του κύκλου του περιοδικού «Κοχλίας της Θεσσαλονίκης». Αξιοσημείωτο είναι επίσης το δοκιμιακό της έργο κυρίως γύρω από τη λογοτεχνία και το θέατρο. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1998

Η ποίηση της Ζωής Καρέλλη χαρακτηρίζεται από πυκνότητα νοημάτων και από την αφομοίωση της ελληνικής και της ευρωπαϊκής λογοτεχνικής παράδοσης.  Στο έργο της κυριαρχεί ο εσωτερικός λόγος και η υπαρξιακή αγωνία.  Επιλέξαμε το ποίημά της «Παραμονή της Γέννησης» λόγω επικαιρότητας.

Κατερίνα Χουζούρη/ΠΗΓΗ

Η ΑΓΙΑ ΕΥΓΕΝΙΑ Η περίδοξος γόνος της Ρώμης και ασκητικώς διαλάμψασα πάνσεμνος νύμφη του Χριστού

 Μέσα στην πολυάριθμη χορεία των καλλιπαρθένων γυναικών μαρτύρων που αγάπησαν με όλη τους την ψυχή τον Νυμφίο Χριστό και έλαβαν τον αμάραντο στέφανο της αγιότητος και της θεϊκής δόξας, συναριθμείται και η ένδοξος οσιοπαρθενομάρτυς του Χριστού Αγία Ευγενία, η χαριέστατη αυτή αμνάς του Κυρίου και πανάμωμος νύμφη του Υψίστου, η οποία αξιώθηκε να μαρτυρήσει για την αγάπη Του κατά την ημέρα της ευφροσύνου εορτής της Ενανθρωπήσεως του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. 

Η τιμωμένη υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας στις 24 Δεκεμβρίου καλλιπάρθενος και πάνσεμνος νύμφη του Χριστού Αγία Ευγενία, η οποία αναδείχθηκε «κρηπίς παρθενίας καί συνέσεως», «ἐνδιαίτημα θείας ἀρετῆς», «φωτόλαμπρος λαμπάς χρηστοηθείας καί ἀνδρικῆς φρονήσεως», καταγόταν από τη Ρώμη και έζησε το δεύτερο μισό του 3ουμ.Χ. αιώνα κατά τους χρόνους του βασιλιά Κομμόδου.

Οι γονείς της ονομάζονταν Φίλιππος και Κλαυδία, είχε δε και δύο αδελφούς, τον Αβίτα και τον Σέργιο. Όταν όμως ο επιφανής και πλούσιος πατέρας της, ο Φίλιππος, διορίσθηκε έπαρχος στην Αλεξάνδρεια, έχοντας μάλιστα υπό την εξουσία του ολόκληρη την Αίγυπτο, εγκαταστάθηκε εκεί και η ευγενέστατη στην ψυχή, η ενάρετη στη βιοτή και η όμορφη στην εξωτερική εμφάνιση κόρη του, η Ευγενία. 

Στην περιώνυμη πόλη της Αλεξάνδρειας, η οποία την εποχή εκείνη ήταν κέντρο παιδείας, γραμμάτων και τεχνών με μεγάλη πνευματική ακτινοβολία, μορφώθηκε η ευφυής Ευγενία και απόκτησε ελληνική και ρωμαϊκή παιδεία και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε όλοι τη θαύμαζαν για τη σοφία της, όταν έγινε δεκαπέντε ετών. Για τον Ιησού Χριστό όμως δεν της είχε μιλήσει κανείς, αφού ο πατέρας της ήταν ειδωλολάτρης. Παρόλα αυτά ο ειδωλολάτρης αυτός έπαρχος κυβερνούσε τον λαό με δικαιοσύνη και αγαπούσε τους καλούς και ενάρετους ανθρώπους. Γι’ αυτό και συμπαθούσε τους χριστιανούς, οι οποίοι διακρίνονταν για την ενάρετη βιοτή και τη σωφροσύνη τους. Ακολουθώντας όμως πιστά τις προσταγές του βασιλιά δεν τους επέτρεπε να κατοικούν μέσα στην πόλη, αλλά έξω από τα τείχη αυτής. Απεναντίας εξεδίωκε και συχνά φόνευε τους κακούς ανθρώπους και ιδιαίτερα τους Ιουδαίους και τους μάντεις. 

 Στο μεταξύ η φήμη της ενάρετης και σοφής Ευγενίας προσέλκυσε το ενδιαφέρον του άρχοντα Ακυλίνου που είχε μάλιστα το αξίωμα του υπάτου στη Ρώμη και ζήτησε από τον πατέρα της, τον Φίλιππο, να την παντρευτεί. Η σεμνή και ενάρετη όμως Ευγενία αρνήθηκε μία τέτοια πρόταση, αφού δήλωσε στον πατέρα της ότι επιθυμεί να μείνει σε όλη της τη ζωή παρθένος. 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ-Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Μυστήριο παράξενο και παράδοξο ἀντικρύζω. Βοσκῶν φωνές φτάνουν στ' αὐτιά μου. Δεν παίζουν σήμερα με τις φλογέρες τους κάποιον τυχαῖο σκοπό. Τα χείλη τους ψάλλουν ὕμνο οὐράνιο.
Οἱ ἄγγελοι ὑμνολογοῦν, οἱ ἀρχάγγελοι ἀνυμνοῦν, ψάλλουν τα Χερουβείμ και δοξολογοῦν τα Σεραφείμ. Πανηγυρίζουν ὅλοι, βλέποντας το Θεό στη γῆ και τὸν ἄνθρωπο στοὺς οὐρανούς.

Σήμερα ἡ Βηθλεέμ μιμήθηκε τον οὐρανό: Ἀντί γι' ἀστέρια, δέχτηκε τους ἀγγέλους· ἀντί για ἥλιο, δέχτηκε τον Ἥλιο τῆς δικαιοσύνης. Και μη ζητᾶς να μάθεις το πῶς. Γιατί ὅπου θέλει ὁ Θεός, ἀνατρέπονται οἱ φυσικοί νόμοι.
Ἐκεῖνος λοιπόν το θέλησε. Και το ἔκανε. Κατέβηκε στη γῆ κι ἔσωσε τον ἄνθρωπο. Ὅλα συνεργάστηκαν μαζί Του γι' αὐτόν το σκοπό.
Σήμερα γεννιέται Αὐτός που ὑπάρχει αἰώνια, και γίνεται αὐτό που ποτέ δεν ὑπῆρξε. Εἶναι Θεός και γίνεται ἄνθρωπος! Γίνεται ἄνθρωπος και πάλι Θεός μένει!

Ὅταν γεννήθηκε, οἱ Ἰουδαῖοι δεν δέχονταν την παράδοξη γέννησή Του: Ἀπό τη μία οἱ Φαρισαῖοι παρερμήνευαν τα ἱερά βιβλία· κι ἀπό την ἄλλη οἱ γραμματεῖς δίδασκαν ἀλλα ἀντα το τιμήσει, μα για να το θανατώσει.
Ἐ λοιπόν, ὅλοι αὐτοί σήμερα τρίβουν τα μάτια τους, βλέποντας το Βασιλιά τ' οὐρανοῦ να βρίσκεται στη γῆ μ' ἀνθρώπινη σάρκα, γεννημένος ἀπό παρθενική μήτρα.

Και ἦρθαν οἱ βασιλιάδες να προσκυνήσουν τον ἐπουράνιο Βασιλιά τῆς δόξας.Ἦρθαν οἱ στρατιῶτες να ὑπηρετήσουν τον Ἀρχιστράτηγο τῶν οὐράνιων Δυνάμεων.Ἦρθαν οἱ γυναῖκες να προσκυνήσουν Ἐκεῖνον που μετέβαλε τις λύπες τῆς γυναίκας σε χαρά.
Ἦρθαν οἱ παρθένες να προσκυνήσουν Ἐκεῖνον που δημιούργησε τους μαστούς και το γάλα, και τώρα θηλάζει ἀπο Μητέρα Παρθένο.

Αλίμονο όμως στους μοναχούς που θα ευπορούν σε χρυσάφι(Αγίου Νήφωνος)

 Σήμερα γιορτάζει ο Άγιος Νήφων, επίσκοπος Κωνσταντιανής.

 Πόσο στ' αλήθεια πάλεψε ο άνθρωπος αυτός με το θέλημά του ώστε να γίνει θέλημα Θεού; 

Είδε πόσο μικρός ήταν, κατάλαβε την ολιγότητά του μπροστά στο μεγαλείο του Θεού, που δεν άντεξε τελικά χωρίς Αυτόν -είδε το σκοτάδι, είδε και τη μοναξιά. Κι αφού αγωνίστηκε -όπως λέει ο βίος του- με θηρία νοητά και δράκοντες, ο Χριστός τονε χαρίτωσε με το χάρισμα της προφητείας. 

Μεταξύ άλλων, λέει και σ' εμάς σήμερα: “...οι ηγέτες των μοναχών θα είναι όμοιοι. Θα έχουν καταβληθεί από τη γαστριμαργία και την κενοδοξία, ώστε θα αποτελούν μάλλον σκάνδαλο για τους ανθρώπους και όχι υπογραμμό. Γι' αυτό θα παραμεληθεί η αρετή. Θα βασιλεύει παντού η φιλαργυρία. Αλίμονο όμως στους μοναχούς που θα ευπορούν σε χρυσάφι. Διότι αυτοί θα είναι όνειδος στα μάτια του Κυρίου και δεν πρόκειται να δουν Θεού πρόσωπο”.

Λέμε κι εμείς: ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, ὅτι ἐπί πολύ ἐπλήσθημεν ἐξουδενώσεως, ἐπὶ πλεῖον ἐπλήσθη ἡ ψυχή ἡμῶν. Τό ὄνειδος τοῖς εὐθηνοῦσι, και ἡ ἐξουδένωσις τοῖς ὑπερηφάνοις.

Που θα πει: ελέησε μας Κύριε, ελέησε μας γιατί κουραστήκαμε από τον εξευτελισμό. Κουράστηκε η ψυχή μας από τον χλευασμό των αλαζόνων, από την καταφρόνια των υπεροπτικών(Ψαλ. 122, 3-4)

Ιάσονας Διάκονος

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Η Γέννηση του Χριστού από τον Άγιο Νικόλαο Ορφανό, Θεσσαλονίκη 1310-1320

Ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ὁ ἀρχάγγελος τῆς Κ. Διαθήκης, ὁ ἀγαθός ἄγγελος τῆς εἰρήνης καὶ εὐλογίας τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν εὐαγγελικῶν μηνυμάτων, ὁ προστάτης τῆς Παναγίας καὶ τῆς λεγομένης «ἁγίας Οἰκογενείας».

Ἡ Παναγία, ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου, ἡ Θεοτόκος και Ἀειπάρθενος, ἡ ὑπάρχουσα καὶ ὑπομένουσα, ἡ Γραμματέας τῶν θείων Μυστηρίων καὶ ἀληθειῶν, ἡ θεόπνευστη ὑμνωδὸς τῶν Μεγαλείων του Θεοῦ, ἡ ἀεὶ μένουσα καὶ ἀκούουσα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της, ἡ Μαθήτρια τοῦ Χριστοῦ καὶ Διδασκάλισσα τῶν Ἀποστόλων.

Ὁ Ἰωσήφ, ὁ δίκαιος και ἅγιος και σιωπηλός προστάτης τῆς Παναγίας και τοῦ θείου βρέφους, ὁ ἐνάρετος και ἀπονήρευτος, ὁ καλοκάγαθος καὶ εὐσπλαγχνικός, ὁ ὑπὸ ἁγίων ἀγγέλων χρηματιζόμενος.

Ἡ Ἐλισάβετ, ἡ γηραιά μητέρα τοῦ Προδρόμου, ἡ ἐμπνευσμένη Ὁμολογήτρια τοῦ Μεγαλείου τῆς Θεοτόκου καὶ τῶν θείων δογμάτων τοῦ Χριστοῦ μυστικὴ ἀναφωνήτρια.

Ὁ Πρόδρομος, το ἐμπνευσμένον δοξολογικό βρέφος, ὁ συγγενής τοῦ Κυρίου, ὁ μάρτυρας τῆς ἀληθείας ἐκ κοιλίας μητρός αὐτοῦ, ὁ μέγας ἀσκητὴς καὶ προφήτης, ὁ μείζων τῶν προφητῶν.

Ὁ Καίσαρας, ὁ αὐτοκράτορας τῆς ἀπογραφῆς καὶ τῆς φορολογίας, ὁ ἄρχοντας τῆς πολυαρχίας.

Οἱ Βηθλεεμίτες, οἱ συμφεροντολόγοι καὶ ἄσπλαγχνοι ἀφιλόξενοι τῶν ἐγκύων γυναικῶν καὶ παραδόπιστοι ξενοδόχοι.

Ὁ Χριστός, Ὁ Ἐμμανουήλ, ὁ Ἰησοῦς, Ὁ Κύριος, Ὁ Ναζωραῖος, ὁ Μεσσίας, ὁ ἀναμενόμενος, ἡ προσδοκία τῶν Ἐθνῶν, τὸ Παιδίον, Ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Λυτρωτὴς τοῦ Κόσμου, ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ.

Οἱ Ἄγγελοι, ἡ χορωδία και ὀρχήστρα τοῦ Οὐρανοῦ, τὰ 9 τάγματα τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ θείου Φωτός, τὸ ἐναρμόνιο μέλος τῶν θείων ἀποκαλύψεων, οἱ ταχυδρόμοι καὶ οἱ ψάλτες τοῦ Θεοῦ, τὰ περιστέρια τῆς ἄνω Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Ἡρώδης, ὁ μανείς, ὁ θηριώδης, ὁ σφαγέας, ὁ παιδοκτόνος, ὁ μέθυσος τῆς ἐξουσίας, ὁ ἀδίστακτος, ὁ ὑποκριτής, ὁ τελικὰ παιζόμενος καὶ ἐμπαιζόμενος, ὁ ψεύτης, ὁ φονέας.

Οἱ Μάγοι, οἱ ἀγαθοί ἐπιστήμονες, οἱ βασιλεῖς τῶν Περσῶν, οἱ φέροντες, χρυσόν τὴν ἀγάπην εἰς τὸν Βασιλέα, λίβανον τὴν προσευχὴν εἰς τὸν Θεὸν καὶ σμύρναν τὰ μύρα εἰς τὸν ἄνθρωπον, οἱ καλόπιστοι, οἱ ἀδιακόπως ἐρευνῶντες τὸν οὐρανὸν καὶ ἀναζητοῦντες τὸν ἀληθινόν Θεόν, οἱ ἱεραποδημητὲς καὶ προσκυνητὲς τῶν Ἁγίων Τόπων, οἱ ἀχθοφόροι τῶν θείων δώρων, οἱ συνεργαζόμενοι καὶ ὁμονοοῦντες, οἱ εὐλογημένοι.

Οἱ Ποιμένες, οἱ ἀθῶοι, οἱ καρδιακοί, οἱ πιστοί, οἱ το θαῦμα θαυμάζοντες, προσκυνοῦντες καὶ κηρύττοντες, οἱ ἀποφασιστικοί, οἱ δρομεῖς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς θείας ἀλήθειας, οἱ ἀγγελοπληροφορούμενοι, οἱ σεβαστικοί, οἱ φοβούμενοι τὸν Θεόν.

Ὁ ἀστήρ, ὁ προπορευόμενος ὁδηγός, ὁ ἄγγελος τῶν Μάγων, ὁ ἐμφανιζόμενος καὶ κρυπτόμενος, ὁ φαίνων καὶ σβεννύμενος, τὸ ἄλλο ὄνομα τῆς χάριτος, ἡ χαρὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν ψυχῶν μας

Ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος, ὁ ἅγιος ἀσκητής τοῦ Σπηλαίου, ὁ ἑρμηνευτής τῆς Βίβλου καὶ προσευχόμενος ὑπέρ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, ἔνδοθεν τοῦ σπηλαίου.

Ἐμεῖς ὅλοι, οἱ μετά Χριστόν Βηθλεεμίτες, οἱ εὐλογημένοι ποιμένες καὶ προσκυνοῦντες μάγοι, οἱ ἐπίγειοι ἄγγελοι καὶ οὐράνιοι ἄνθρωποι, οἱ ἐν τῷ σπηλαίῳ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὸ θαῦμα κηρύττοντες, οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, οἱ ἀναγεννημένοι δι᾽ ὕδατος καὶ πνεύματος.

πηγή

"Η Εσωτερική Ελεημοσύνη"

 Μας έλεγε συχνά ο γέρων Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης: «Την εσωτερική ελεημοσύνη να προσέχετε. Εκεί κυρίως να φροντίσετε να σπουδάσετε τον κόπο σας, εκεί να φροντίσετε να αποθέσετε τον κοπετό σας». 
Παράξενα λόγια, αμφίσημα ακούσματα τότε, στα ήδη ανήσυχα, ακόμη και τώρα, εφηβικά μας ώτα.

 Εσωτερική ελεημοσύνη που παραλληλίζεται με την εκούσια μόνωση του πιστού, την αυτοθέλητη απόπειρά του να ¨μορφώσει νουν Χριστού¨, να ¨παραμορφωθεί¨ διά τον κόσμον για να ¨μορφωθεί¨ τον Νυμφίο Χριστό. 
Και ασφαλώς ο σεβαστός μας γέροντας αναφερόταν στην προσπάθεια του πιστού να καλλιεργήσει την περισυλλογή του νου, ν΄αγαπήσει την ησυχία, να εναρμονιστεί με την προσευχητική ενατένιση των ουρανίων και αρρήτων! Όχι βέβαια πως ακύρωνε την αξία της ελεημοσύνης προς τον συνάνθρωπο, αλλά κυρίως, εναπόθετε το βάρος της πνευματικής ζωής και ορθοπραξίας στην καλλιέργεια της προσευχής και δη, της μονολόγιστης ευχής «Κύριε Ιησού Χριστέ ,Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό».

Ὁ Φώτης Κόντογλου για τὰ Χριστούγεννα

Την πνευματική χαρά και την οὐράνια ἀγαλλίαση που νοιώθει ὁ χριστιανός ἀπό τα Χριστούγεννα, δεν μπορεῖ να τη νοιώσει, με κανέναν τρόπο, ὅποιος τα γιορτάζει μοναχὰ σαν μία συγκινητική συνήθεια, που εἶναι δεμένη περισσότερο με τις συνηθισμένες χαρές τοῦ κόσμου, με τον χειμώνα, με τα χιόνια,με το ζεστό τζάκι.

Μοναχά ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός γιορτάζει τα Χριστούγεννα πνευματικά, κι ἀπό την ψυχή τοῦ περνᾶνε ἁγιασμένα αἰσθήματα, και τη ζεσταίνουνε με κάποια θέρμη παράδοξη, που ἔρχεται ἀπὸ ἕναν ἄλλο κόσμο, τη θέρμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κατά τον ἀναβαθμό ποὺ λέγει: «Ἁγίω Πνεύματι πάσα ψυχή ζωοῦται, και καθάρσει ὑψοῦται, λαμπρύνεται τη τριαδική μονάδι, ἱεροκρυφίως».

Ψυχή και σῶμα γιορτάζουν μαζί, εὐφραίνουνται με τη θεία εὐφροσύνη, που δεν την ἀπογεύεται ὅποιος βρίσκεται μακριά ἀπό τον Χριστό.

Πεζός Κανών τῶν Χριστουγέννων, Κοσμᾶ τοῦ Μελῳδοῦ

με νεοελληνική ἀπόδοση

Ὁ Κανών τοῦ κυρίου Κοσμᾶ, φέρων Ἀκροστιχίδα τήν δε· Χριστός βροτωθείς, ἦν ὅπερ Θεὸς μένῃ.	Ὁ Κανόνας τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ μελῳδοῦ, που φέρει την ἑξῆς ἀκροστιχίδα: Ὁ Χριστός γενόμενος ἄνθρωπος, παραμένει Θεός ὅπως ἦταν[1].
ᾨδὴ α´. Ἦχος α´. Ὁ Εἱρμός.	πρώτη ᾠδή
Χριστὸς γεννᾶται· δοξάσατε. Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν· ἀπαντήσατε. Χριστὸς ἐπὶ γῆς· ὑψώθητε. ᾌσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ, καὶ ἐν εὐφροσύνῃ, ἀνυμνήσατε λαοί· ὅτι δεδόξασται.	Ὁ Χριστὸς γεννιέται, δοξολογήσετε. Ο Χριστὸς ἀπὸ τὰ οὐράνια (ἔρχεται), προϋπαντῆστε τον. Ὁ Χριστὸς φάνηκε στὴ γῆ, ὑπερυψωθεῖτε. Ἂς τραγουδήσει στὸν Κύριο ὅλη ἡ γῆ[2], καὶ μὲ εὐφροσύνη ἀνυμνολογήσετε οἱ λαοί, διότι εἶναι δοξασμένος[3].
Ῥεύσαντα ἐκ παραβάσεως, Θεοῦ τὸν κατ᾿ εἰκόνα γενόμενον, ὅλον τῆς φθορᾶς ὑπάρξαντα, κρείττονος ἐπταικότα θείας ζωῆς, αὖθις ἀναπλάττει, ὁ σοφὸς Δημιουργός· ὅτι δεδόξασται.	Ὅταν ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δημιουργήθηκε κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ, ἐξέπεσε λόγῳ τῆς παραβάσεως, καὶ ὅλος ὑπῆρχε μέσα στὴ φθορά, στερούμενος τὴν καλύτερη θεία ζωή, ὁ σοφὸς δημιουργὸς πάλι τὸν ξαναδημιουργεῖ, διότι εἶναι δοξασμένος.
Ἰδὼν ὁ Κτίστης ὀλλύμενον, τὸν ἄνθρωπον χερσὶν ὃν ἐποίησε, κλίνας οὐρανοὺς κατέρχεται· τοῦτον δὲ ἐκ Παρθένου, θείας ἁγνῆς, ὅλον οὐσιοῦται, ἀληθείᾳ σαρκωθείς· ὅτι δεδόξασται.	Βλέποντας ὁ Κύριος ὅτι ὁ πλασμένος μὲ τὰ χέρια του ἄνθρωπος χάνεται, ἀφήνοντας τοὺς οὐρανοὺς κατέρχεται (στὴ γῆ) καὶ ἀπὸ τὴ θεία καὶ ἁγνὴ Παρθένο ἑνώνεται ἐξ ὁλοκλήρου καὶ κατ᾿ οὐσίαν μὲ αὐτόν, σαρκούμενος ἀληθῶς, γι᾿ αὐτὸ εἶναι δοξασμένος.

Ένας Θεός(Κωστής Παλαμάς)

Ω! μέσα μου γεννιέται ένας Θεός!

και το κορμί μου γίνεται ναός,

δεν είναι ως πρώτα φάτνη ταπεινή

μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί.

το μέτωπο μου λάμπει σαν αστέρι...

Στο Θεό φανείτε τώρα, ήρθεν η ώρα,

από τ΄άγνωστα μυστικά σας μέρη,

Μάγοι, φέρτε στο Θεό τα πλούσια δώρα.

Φέρτε μου Μάγοι -θεία βουλή το γράφει-

τη σμύρνα της ελπίδας, το λιβάνι

της πίστης, της αγάπης το χρυσάφι!

Μυστήρια τέτοια ανθρώπου νους δε βαίνει!

Και σεις, Θρόνοι πανάχραντοι, αγγελούδια,

στην καρδιά μου -στην κούνια του- σκυμμένα,

με της αθανασίας τα τραγούδια

υμνολογείται εσείς τη θεία τη γέννα.

Μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί,

και το κορμί μου, φάτνη ταπεινή,

βλέπω κι αλλάζει, γίνεται ναός

ω! μέσα μου γεννιέται ένας Θεός!

Five Byzantine Churches

Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη

Σχόλιο: Καθς ἔρχεται ἡ παραμονή τῶν Χριστουγέννων, ἀνεβάζουμε ἕνα παπαδιαμαντικὸ χριστουγεννιάτικο, ὄχι τοῦ Παπαδιαμάντη ἀλλὰ “γιὰ τον Παπαδιαμάντη” -τοῦ Κώστα Βάρναλη. 
Ὁ Βάρναλης σαν ἦταν νέος εἶχε γνωρίσει τον Παπαδιαμάντη στη Δεξαμενή -την πρώτη μάλιστα φορᾶ, πρὶν συστηθοῦν, ὁ Βάρναλης εἶχε φωναχτὰ διαμαρτυρηθεῖ στὸ καφενεῖο για τις ἀλλεπάλληλες γενικές ἑνός ἄρθρου τῆς ἐφημερίδας (“ὅλο γκέων, γκέων, γκέων”), μὲ τρόπο ποὺ εἶχε ἐξοργίσει τον Παπαδιαμάντη. 
Ὁ Βάρναλης ἔχει γράψει κι ἄλλα διηγήματα «εἰς ὕφος Παπαδιαμάντη», ἀλλὰ τοῦτο ἐδῶ ἔχει τὸ μοναδικὸ γνώρισμα ὅτι παρουσιάζει ὡς ἥρωα καὶ τον ἴδιο τον κυρ Ἀλέξανδρο. Ἐκτός αὐτοῦ, ὁ προσεκτικός ἀναγνώστης θὰ δεῖ μέσα στο κείμενο ξεσηκωμένες αὐτούσιες φράσεις ἀπὸ διηγήματα τοῦ Παπαδιαμάντη καὶ θα εὐφρανθεῖ με λέξεις παπαδιαμαντικές.

Τοῦ Κώστα Βάρναλη

Ὁ οὐρανός ἔβρεχε διαρκῶς λεπτόν νερόχιονον, ὁ γραῖος ἀδιάκοπος ἐφύσα και ἦτο ψῦχος καὶ χειμὼν τὰς παραμονάς τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους… Ὁ κυρ Ἀλέξανδρος εἶχε νηστεύσει ἀνελλιπῶς ὁλόκληρον τὸ Σαρανταήμερον καὶ εἶχεν ἐξομολογηθεῖ τὰ κρίματά του (Παπᾶ-Δημήτρη τὸ χέρι σου φιλῶ!). Καὶ ἀφοῦ ἐγκαίρως παρέδωσε τὸ χριστουγεννιάτικον διήγημά του εἰς τὴν “Ἀκρόπολιν” καὶ διέθεσεν ὁλόκληρον τὴν γλίσχρον ἀντιμισθίαν του πρὸς πληρωμὴν τοῦ ἐνοικίου καὶ τῶν ὀλίγων χρεῶν του, γέρων ἤδη κεκμηκῶς ὑπὸ τῶν ἐτῶν καὶ τῆς νηστείας, ἀποφεύγων πάντοτε τὴν....
πολυάσχολον τύρβην, ἀλλά φιλακόλουθος πιστός, ἔψαλεν, ὡς συνήθως, μὲ την βραχνήν καὶ σπασμένην φωνήν του, πλήρη ὅμως ἐνθέου πάθους, ὡς ἀριστερός ψάλτης, εἰς τὸ παρεκκλήσιον τοῦ Ἁγίου Ἐλισσαίου τὰς Μεγάλας Ὥρας, σχεδόν ἀπὸ στήθους, καὶ ὄτε ἐπανῆλθεν εἰς τὸ πτωχικόν τοῦ δωμάτιον, δεν εἶχεν ἀκόμη φέξει!

Ἤναψε το κηρίον του και τῆ βοηθεῖα τοῦ κηρίου (καὶ τοῦ Κυρίου!) ἔβγαλε το ὑπόδημά του το ἀριστερόν, διότι τον ἠνώχλει ὁ κάλος, καὶ ἠμικλιντος ἐπὶ τῆς πενιχρᾶς στρωμνῆς του, πολλά ρεμβάζων καὶ οὐδέν σκεπτόμενος, ἤκουε τας ὀρυγᾶς τοῦ κραταιοῦ ἀνέμου καὶ τους κρότους τῆς βροχῆς καὶ ἔβλεπε νοερῶς τὸν πορφυροῦν πόντον νὰ ρήγνυται εἰς τους σκληροὺς αἰχμηροὺς βράχους τοῦ νεφελοσκεποὺς καὶ χιονοστεφάνου Ἄθω.

Ἐκρύωνεν. Ἀλλά τό καφενεῖον τοῦ κυρ Γιάννη τοῦ Ἀγκιστριώτη ἦτο κλειστόν. Ἀλλὰ καὶ ὀβολὸν δὲν εἶχε νὰ παραγγείλει:
– Πάτερ Ἀβραάμ, πέμψον Λάζαρον! (ἕνα ποτηράκι ρακή ἢ ρώμι).
Ἐκείνην τὴν χρονιάν τὰ Χριστούγεννα ἔπεσαν Παρασκευήν. Τόσον τὸ καλύτερον. Θὰ νηστεύσει καὶ πάλιν, ὡς τὸ εἶχε τάμα νὰ νηστεύει διὰ βίου κάθε Παρασκευὴν διὰ νὰ ἐξαγνισθεῖ ὁ ἁμαρτωλὸς δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸ μέγα κρῖμα τῆς νεότητός του, ποὺ εἶδε τυχαίως ἀπὸ τὴν κλειδαρότρυπαν τὴν νεαράν του ἐξαδέλφην νὰ γδύνεται.

Η δίψα της ειρήνης κι ο τρόμος της μπόμπας(Φ.Κόντογλου)

Ο κακόμοιρος ο κόσμος διψά ειρήνη. Μα χωρίς την απομέσα ειρήνη, δεν μπορεί να γίνη ειρήνη εξωτερική. Χωρίς την ψυχική ειρήνη, η πολιτική και κοινωνική ειρήνη είναι ψεύτικη. 

«Ειρήνη αφίημι υμίν, είπε ο Χριστός στους μαθητές Του κατά το Μυστικό Δείπνο, ειρή­νην την εμήν δίδωμι υμίν. Ου καθώς ο κόσμος δίδωσι, εγώ δίδωμι υμίν». Πρόσεξες για να δης καλά τί λέγει ο Χριστός; 

«Ου καθώς ο κόσμος δίδωσι, εγώ δίδωμι υμίν». «Δεν σας δίνω, λέγει, εγώ την ειρήνη που δίνει ο κόσμος», την ψεύτικη, την οργισμένη ειρήνη, την ανειρή­νευτη ειρήνη, την ειρήνη που στ' αληθινά δεν έχει ολότελα ειρήνη και ησυχία. 

Τέτοια είναι η ειρήνη που μπορεί να κάνη ο κόσμος, οι άνθρωποι, που τρώγονται με τα πάθη τους και που τους κατατρώγει η περηφάνεια, η ματαιοδοξία-φιλαργυρία, η σκληροκαρδία και η απονιά στους άλλους, η μανία της ακολασίας και η επιθυμία της καλοπέρασης. Όλα τούτα τα πάθη είναι οργισμένα και όχι ειρηνικά. Αυτά κάνουνε τους ανθρώπους να μαλώνουνε, να εχθρεύονται ο ένας τον άλλον, αυτά λιγοστεύουνε την αγάπη, που είναι δα πολύ λίγη ανάμεσά τους, και φέρνουνε την παραζάλη, την έχθρα, «την έριδα» που λέγανε οι αρχαίοι. Με άλλα λόγια, φέρνουνε τη βασιλεία του διαβόλου επί της γης, και όχι τη βασιλεία του Θεού, που είναι η ειρήνη.

Ο Χριστός μας δίδαξε να λέμε στο «Πάτερ ημών» «ελθέτω η βασιλεία Σου». Μα ποιος πιστεύει στη βασιλεία του Θεού, παρεκτός από κάποιους λίγους, που τους έχει ο κόσμος για τρελούς;

Το Σώμα και Αίμα του Κυρίου μεταμορφώνει ριζικά όλον τον άνθρωπο

Επισκέφτηκε κάποτε τον Γέροντα Σεραφείμ Δημόπουλο στη Λάρισα...ένα πνευματικό του τέκνο και είδε έναν ψυχοπαθή με τον συνοδό του να φεύγουν.
Με αυτή την αφορμή τον ρώτησε: 

«Γέροντα, τι κάνετε με αυτούς; Πως βοηθάτε τους ψυχοπαθείς;»

Και ο Γέροντας απάντησε:
«Τους λέω να τους κοινωνούν συχνά. Το Σώμα και Αίμα του Κυρίου μεταμορφώνει ριζικά όλον τον άνθρωπο. Αναζωογονείται η ψυχή και το σώμα. Γίνεται ένας καινούργιος άνθρωπος με άλλο χαρακτήρα και ψυχισμό. Αλλά και τα κύτταρα αναζωογονούνται. Βλέπω πως πολύ σύντομα βελτιώνονται».

Από το βιβλίο ''ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ'' σελ.357. εκδ.Ι, Ησυχ. Αγ.Ιωάννου Προδρόμου Μεταμορφ.Χαλκιδικής)

πηγή

Ομιλία του Αγ.Γρηγορίου Νύσσης εις το Άχραντον και θείον Γενέθλιον του Μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού

Ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Ἐπισκόπου Νύσσης εἰς τὸ ἄχραντον 

καὶ θεῖον Γενέθλιον τοῦ Μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, 

καὶ εἰς τὰ νήπια ποὺ ἐφονεύθησαν εἰς τὴν Βηθλεὲμ ἀπὸ τὸν Ἡρῴδη.

(νεοελληνικὴ ἀπόδοσις: Πατερικὸν Κυριακοδρόμιον, σσ. 632-634).

users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/

Ἡ 25η Δεκεμβρίου ὡς ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων βάσει τῆς ἑρμηνείας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Στο κείμενο αυτό αποδεικνύεται, βάσει του α΄ κεφαλαίου του Κατά Λουκάν Ευαγγγελίου και της νομικής λατρείας της Παλαιάς Διαθήκης, ότι η Γέννηση του Θεανθρώπου έγινε πράγματι στα τέλη Δεκεμβρίου και δεν υπήρξε η ρύθμιση της ημερομηνίας αυτής προσπάθεια εναρμονίσεως με εορτή ηλιακού θεού ή με το χειμερινό ηλιοστάσιο, όπως δέχονται συγκρητιστές θρησκειολόγοι και πλανηθέντες Ορθόδοξοι.

Εἰσαγωγή
Βιβλική ἐξέταση τοῦ θέματος
Τό θυσιαστήριον τοῦ θυμιάματος
Ἡ ἀπόσταση Ζαχαρία καί λαοῦ
Ὁ Ζαχαρίας ἦταν μόνος ἐντός τοῦ Ναοῦ
Ἡ λατρευτική συνάφεια τῆς θυμιάσεως τοῦ Ζαχαρία
Ὁ Ζαχαρίας ἱερεύς ἤ ἀρχιερεύς κατά τόν Εὐαγγελιστή Λουκᾶ;
Οἱ ὑπόλοιποι ὑπολογισμοί μέχρι τή Χριστοῦ Γέννηση
Σύνοψη τῶν ἀνωτέρω βιβλικῶν προσδιορισμῶν
Ἡ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης
Ὀρθόδοξη ἀποδοχή τῆς ἐχθρικῆς ἑρμηνευτικῆς
Ἐπίλογος: ὁ ρόλος τῆς θείας Προνοίας

*********

Εἰσαγωγή

  Τά τελευταῖα χρόνια ἀκούγεται ὅλο καί συχνότερα ἡ ἄποψη, ὅτι ἐπειδή ἡ ἀκριβής ἡμέρα τῶν Χριστοῦ Γεννῶν μᾶς εἶναι ἄγνωστη ἡ Ἐκκλησία τοποθέτησε τά Χριστούγεννα στή δῆθεν ἡμέρα εἰδωλολατρικοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ «Ἀνικήτου Ἥλιου» (τοῦ «θεοῦ» Sol Invictus), συμβολικῶς, γιά νά σημάνει ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης καί νά ἀντικαταστήσει τήν εἰδωλολατρική ἑορτή ἐπικαλύπτοντάς την.

 Ἀντιθέτως, ὅμως, σέ παλαιότερη ἱστορική μελέτη του ἱστοχώρου μας, ἀποδείχθηκε ὅτι «τόσο ὁ διαχωρισμός τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων ἀπό τήν ἑορτή τῶν Θεοφανείων, ὅσο καί ἡ ἐπιλογή τῆς 25ης Δεκεμβρίου ὡς ἡμέρας ἑορτασμοῦ, ἔγιναν γιά πραγματιστικούς ἐκκλησιαστικούς λόγους καί ὄχι γιά λόγους ἀντιγραφῆς ἤ ἀνταγωνισμοῦ παγανιστικῶν προτύπων»·

ἀποδεικτικῶς, κατεγράφη ἡ ἱστορική διαδρομή καί οἱ μεταγενέστερες πηγές τοῦ ὅλου εἰσαγόμενου αὐτοῦ προβληματισμοῦ καί ἀποδείχθηκε ὅτι ἡ ἐκκλησιαστική καθιέρωση τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων τήν 25η Δεκεμβρίου (γιά πρώτη φορά στή Ρώμη, τό 336) προηγήθηκε αὐτῆς τοῦ «Ἡλίου», ἡ ὁποία καθιερώθηκε ἀπό τόν Ἰουλιανό περί τό 362 μ.Χ. τήν 25η Δεκεμβρίου, στή θέση τῆς παλαιότερης ἑορτῆς τῆς «γεννήσεως τοῦ Ἀνικήτου» (“Natal Invicti”), πού δέν ἦταν ὁ ἥλιος· αὐτή τοῦ Ἰουλιανοῦ ἦταν ἥσσονος σημασία ὡς πρός τίς ἄλλες ἡλιακές ἑορτές· ἔτσι, εἶναι πιθανότερο ὅτι ὁ Ἰουλιανός ὁ Παραβάτης προσπάθησε νά ἀντικαταστήσει τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων μέ τή δική του ἑορτή τοῦ ἡλίου καί δέν ἔπραξε ἡ Ἐκκλησία τό ἀντίθετο.

Τέλος, ἔγινε ἀναφορά στήν ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης ἐγνώριζε χάρη στά ἀρχεῖα της, ὡς Πρωτεύούσας, τήν ἀκριβῆ ἡμερομηνία τῆς ἀπογραφῆς τοῦ Καίσαρος Αὐγούστου, ὅταν ἐγεννήθη ὁ Χριστός (Λουκ. 2, 1-7)· ὁ Χρυσορρήμων ἀναπτύσσει ἐπιπλέον ὡς τεκμήριο καί τά βιβλικά γεγονότα ἀπό τόν εὐαγγελισμό τοῦ Ζαχαρία μέχρι τή Γέννηση τοῦ Κυρίου [1].

Στό παρόν κείμενο, θά δώσουμε μία σύντομη περιγραφή ἀκριβῶς αὐτοῦ τοῦ βιβλικοῦ προσδιορισμοῦ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως, ἔχοντες ὡς ὁδηγό τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, τόν «λειμῶνα τῶν λόγων τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν» [2].

Οι μπερδεμένοι ψυχικά άνθρωποι γίνονται αιρετικοί.

«Οι μπερδεμένοι ψυχικά άνθρωποι γίνονται αιρετικοί. Η αίρεσις όμως είναι σύστημα και, ως σύστημα που είναι, κάνει τους ανθρώπους δραστηρίους, ενεργητικούς, μεθοδικούς. Η Εκκλησία μας όμως δεν είναι σύστημα. Είναι αγάπη, είναι σεβασμός προσώπου, είναι ελευθερία προσώπου, είναι ο Χριστός, είναι το παν.

Για να είσαι μεθοδικός, ενεργητικός, αποτελεσματικός μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πρέπει να έχεις σωστή σχέση με τον Χριστό. Εάν δεν έχεις σωστή σχέση με τον Χριστό, τότε γίνεσαι σκληρός, δηκτικός, μεσσίας, ζηλωτής, τεμπέλης και χίλια-δυο άλλα πράγματα και το πιο τραγικό είναι ότι όλα αυτά τα ανάγεις σε πνευματικότητα και θεωρείς ότι εργάζεσαι για τον Χριστό, ενώ εργάζεσαι για τον διάβολο και έτσι γίνεσαι χειρότερος από τον αιρετικό».

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ : Από το Σημειωματάριο ενός Υποτακτικού. ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ. ΜΗΛΕΣΙ ΑΤΤΙΚΗΣ. 

eptalofos

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΧΑΜΑΚΙΩΤΗ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ Γέροντα Αθανάσιο Χαμακιώτη

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΚΥΡΙΕ!;

*Εγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ' ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.(Ιωαν.η,12)

*Εγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι' ἐμοῦ. εἰ ἐγνώκειτέ με, καὶ τὸν πατέρα μου ἐγνώκειτε ἄν. καὶ ἀπ' ἄρτι γινώσκετε αὐτὸν καὶ ἑωράκατε αὐτόν.(Ιωαν.ιδ,6-7)

*Εγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός. ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων·(Ιωάν.ι,11)

*Εγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή.ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. πιστεύεις τοῦτο(Ιωαν.ια,25-26)

*Εγώ εἰμι ἡ θύρα· δι' ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ νομὴν εὑρήσει(Ιωάν.ι,9)

*Εγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν(Ιωάν.ιε,5)

*'Αρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν·(Ματθ.ια-29-30)

*Ελεγε δὲ πρὸς πάντας· εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἔρχεσθαι, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καθ᾿ ἡμέραν καὶ ἀκολουθείτω μοι.  ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ, οὗτος σώσει αὐτήν. (Λουκ.θ,23-24)

*Αὐτὸς γὰρ ὁ πατὴρ φιλεῖ ὑμᾶς, ὅτι ὑμεῖς ἐμὲ πεφιλήκατε, καὶ πεπιστεύκατε ὅτι ἐγὼ παρὰ τοῦ Θεοῦ ἐξῆλθον.(Ιωάν.ιστ,27)

Επιμέλεια proskynitis.blogspot

Οι νέοι και η Θεία Ευχαρίστια

Οι περισσότεροι έφηβοι στην πατρίδα μας, παρότι είναι χριστιανοί, δεν εκκλησιάζονται συχνά. Ακόμη κι όταν αυτό συμβαίνει στα πλαίσια του σχολείου ή σε κάποια γιορτή, δε δείχνουν να κατανοούν τι σημαίνει μετοχή στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, παρότι η πλειοψηφία τους κοινωνεί. Είναι ένα σημείο των καιρών. Το κομβικότερο στοιχείο της εκκλησιαστικής ζωής, αυτό που μας ενώνει με τον Θεό και τον συνάνθρωπο, να είναι υπόθεση συνήθειας ή «για το καλό».

Την αδυναμία μετοχής όλης της ύπαρξης στο μυστήριο την αποδίδουμε στην απουσία κατήχησης ή στην αδυναμία της οικογένειας να το καταστήσει πηγή ζωής για τα νεώτερα μέλη της. Συμβάλλει στο πρόβλημα η έλλειψη κινητοποίησης από την πλευρά των κληρικών, κάποτε και η στενομυαλιά ορισμένων πνευματικών -εξομολόγων, οι οποίοι θεωρούν ότι η συχνή μετοχή στην ευχαριστία καθιστά το μυστήριο συνήθεια και μαγεία, ενώ η αμαρτωλότητα όλων, μικρότερων και μεγαλύτερων, δεν μπορεί να θεραπευθεί, αν δεν την συναισθανθούν μέσω της τιμωρίας να στερούνται του ποτηρίου της ζωής. Αγνοούν βεβαίως ότι σύμφωνα με τα κριτήρια της καθαρότητας και της αγιότητας του Θεού ουδείς αξίζει να μετάσχει, αλλά κοινωνούμε επειδή είναι Φιλάνθρωπος και μας αγαπά, για να λαμβάνουμε άφεση για τις αμαρτίες μας και να γευόμαστε τον τρόπο της αιωνιότητας.

ΜΗΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Έχασα το νόημα.Χρόνια τώρα το ψάχνω.

Και έρχεσαι εσύ και μου λές:

"Μην ψαχνεις τα Χριστουγεννα σε χιονια,σε στολίδια.Μην τα ψάχνεις σε δώρα και χοντρούς Αη-Βασίληδες.Σε στολισμένα δέντρα,σε τσάντες φορτωμένες δώρα,σε κόκκινα σκουφάκια.Σε τραγούδια,πανηγύρια, τραπέζια γεμάτα φαγητά.

Μην ψαχνεις τα Χριστουγεννα γύρω σου.Δεν θα τα βρεις πουθενά.Γι' αυτό η μελαγχολία σου.
Γι' αυτό χάνεται η χαρά οταν τα φωτα σβήσουν.Όταν περάσουν οι γιορτές.
Τα Χριστούγεννα είναι μέσα σου.Στην καρδιά σου.Το δέντρο σου το στόλισες,την καρδιά σου την στόλισες;Την καθάρισες;Την ετοιμασες να δεχτεί τον Χριστό;

Ένιωσες το μύνημα της γέννησης Του;Το άγγελμα της σωτηρίας μας;
Την ελπίδα,την χαρά,την ενσαρκωση του Λόγου;

Γι' αυτό σου λέω.
Μην ψάχνεις τα Χριστούγεννα μέσα στον κόσμο.Ψάξε τον Χριστό.Ψάξε την καρδιά σου."
Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη!

Alexis Alexadrou

Έρχονται Χριστούγεννα(Γέροντας Αιμιλιανός)

Έρχονται Χριστούγεννα. Το ξέρετε ότι τα προεόρτια τροπάρια αρχίζουν από τις είκοσι Δεκεμβρίου. 

Η Εκκλησία έχει ρυθμίσει σοφά και την τελευταία ημέρα κατά την οποία μεγαλώνει η νύχτα. Από τις είκοσι μία του μηνός η ημέρα αρχίζει πια να μεγαλώνει. Οι νύχτες και τα νοητά σκοτάδια φεύγουν και αυξάνει το φως και οι ημέρες. 

Άς παρακαλέσουμε τον Θεό να μας πάρει το σκοτάδι της καρδιάς μας τώρα που μεγαλώνει η ημέρα και γίνεται ολοφώτεινη, τώρα που αλλάζει η φορά του χρόνου. 

Η Εκκλησία μάς το αναγγέλλει με την ανατολή του πραγματικού φωτός, του Ηλίου των ψυχών ημών.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ

facebook

Περιμένει Αυτός που μοναδικά μ΄ αγαπάει...

Αν κάποιος μου έλεγε ότι στο τέρμα του δρόμου ή σε μιαν άλλη πόλη ή σε μιάν άλλη ήπειρο με περιμένει κάποιος που μοναδικά αγαπάω,η ύπαρξή μου όλη θα προσανατολιζόταν προς τα κει.

Η ζωή μου δεν θα ήταν παρά ένα τρέξιμο, ένα ταξίδι να φτάσω εκεί που είναι ο θησαυρός μου...

Τώρα ξέρω πως στο τέρμα του δρόμου δεν με περιμένει κάποιος που
μοναδικά εγώ αγαπάω... Περιμένει Αυτός που μοναδικά μ΄ αγαπάει...
Αυτός που ποτέ δεν λείπει, ποτέ δεν εγκαταλείπει...

Μαρία Μουρζά