Η μορφή του Ιωσήφ από την Αριμαθαία φανερώνει μια σιωπηλή γενναιότητα που γεννιέται όταν η καρδιά αρχίζει να προτιμά την αλήθεια από την αυτοπροστασία. Μέσα στην πιο «ακατάλληλη» στιγμή—όταν όλα μοιάζουν χαμένα—εκδηλώνεται η φροντίδα για το σώμα του Κυρίου. Στην ορθόδοξη θεολογία αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος: το σώμα δεν είναι ένα απλό περίβλημα της ψυχής, αλλά ολόκληρος ο άνθρωπος στη σχέση του με τον Θεό. Η τιμή προς το σώμα του Χριστού φωτίζει και την τιμή προς το ανθρώπινο σώμα γενικά, που καλείται να γίνει ναός του Αγίου Πνεύματος. Η ταφή δεν είναι μόνο τέλος, αλλά και σπορά: ο Χριστός εισέρχεται στον χώρο της φθοράς για να τον μεταμορφώσει εκ των έσω.
Οι Μυροφόρες, από την άλλη, εκφράζουν τη «λογική» της αγάπης που δεν υπολογίζει τις πιθανότητες. Η μετάβασή τους στον τάφο δεν είναι αποτέλεσμα βεβαιότητας, αλλά πιστότητας. Η ορθόδοξη παράδοση βλέπει εδώ ένα σπουδαίο πνευματικό μοτίβο: πολλές φορές ο άνθρωπος βαδίζει προς τον Θεό κρατώντας «μύρα» δηλαδή την κενωτική αγάπη: δεν διεκδικεί δύναμη, αλλά προσέρχεται με ταπείνωση και αγάπη, κι έτσι η ανθρώπινη αδυναμία γίνεται τόπος φανέρωσης της θείας ενέργειας. Στον δρόμο της υπακοής και της ταπεινής επιμονής, αποκαλύπτεται ότι ο Θεός έχει ήδη ενεργήσει. Η πέτρα μετακινείται επειδή η θεία δύναμη προπορεύεται.
Η παρουσία του αγγέλου δεν είναι απλώς ένα υπερφυσικό στοιχείο· είναι σημείο ότι ο τάφος δεν είναι πια κλειστός χώρος. Η Εκκλησία κατανοεί την Ανάσταση ως κοσμικό γεγονός με οντολογικές συνέπειες: κάτι άλλαξε στην ίδια τη σύσταση της ανθρώπινης ζωής. Ο Χριστός, αναστημένος, δεν επιστρέφει σε μια πρότερη βιολογική κατάσταση, αλλά φανερώνει τον τρόπο υπάρξεως της Βασιλείας. Γι’ αυτό και το μήνυμα δεν περιορίζεται σε μια ιδιωτική παρηγοριά· είναι κλήση σε νέα σχέση με την πραγματικότητα της Αναστάσεως. Το κενό μνημείο δεν είναι απουσία, αλλά μαρτυρία μεταμορφώσεως: ο θάνατος έπαψε να κρατά ως ιδιοκτησία του τον άνθρωπο.
Ιδιαίτερη σημασία έχει ο φόβος και η σιωπή που συνοδεύουν το τέλος της περικοπής. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν σκανδαλίζεται από αυτό, επειδή γνωρίζει ότι το θείο μυστήριο δεν εξηγείται εύκολα με λέξεις. Ο φόβος εδώ δεν είναι απιστία, αλλά δέος μπροστά στο άρρητο. Η Ανάσταση δεν είναι μια είδηση που απλώς μεταδίδεται· είναι γεγονός που ζητά μεταστροφή της καρδιάς. Η σιωπή λειτουργεί ως χώρος ωρίμανσης: πριν γίνει κήρυγμα, χρειάζεται να γίνει συνάντηση. Η εμπειρία της θείας ζωής αρχίζει συχνά με ταραχή, γιατί γκρεμίζει τους παλαιούς τρόπους νοήματος. Έτσι ο άνθρωπος περνά από την ανάγκη ελέγχου στην εμπιστοσύνη.
Η Κυριακή των Μυροφόρων αναδεικνύει επίσης το εκκλησιολογικό βάθος της Αναστάσεως. Η πίστη δεν γεννιέται ως ατομική επινόηση, αλλά ως μαρτυρία που παραδίδεται. Οι γυναίκες αυτές—οι πρώτες μάρτυρες της Αναστάσεως—φανερώνουν ότι ο Θεός ανατρέπει ανθρώπινες ιεραρχήσεις και κοινωνικές βεβαιότητες. Η Εκκλησία βλέπει στην τιμή των Μυροφόρων την αποκατάσταση της ανθρώπινης φύσης, την οποία ο Χριστός προσλαμβάνει και ανακαινίζει, καθώς και το άνοιγμα της αποστολής σε εκείνους που η ιστορία συχνά υποτίμησε. Το ευαγγελικό γεγονός δεν εξυπηρετεί συμβολισμούς εξωτερικούς· αποκαλύπτει ότι ο Θεός επιλέγει την ταπείνωση ως οδό φανερώσεως της δόξης Του.
Τελικά, η περικοπή μάς καλεί να σταθούμε απέναντι στο μυστήριο του τάφου με μια άλλη βεβαιότητα: ο Χριστός κατέβηκε μέχρι το έσχατο όριο για να μη μείνει κανείς μόνος εκεί. Όποιος βαδίζει με «μύρα»—με ταπείνωση, υπακοή και αγάπη—συναντά την πραγματικότητα της Αναστάσεως ως πρόσκληση ζωής. Και τότε η Εκκλησία γίνεται ο τόπος όπου ο φόβος μεταμορφώνεται σε θάρρος και ελπίδα, η σιωπή σε δοξολογία, και ο θάνατος σε ζωή.
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου