Ευαγγέλιο της νίκης κατά του θανάτου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Πράγματι, ο Κύριος νίκησε την αμαρτία. Την νίκησε με την αναμάρτητη σύλληψη και γέννησή Του· έπειτα την νίκησε με τον καθαρό και αναμάρτητο βίο Του επάνω στη γη· έπειτα την νίκησε με το δίκαιο πάθος Του επάνω στον Σταυρό· και τέλος στεφάνωσε όλες αυτές τις νίκες με την πανένδοξη Ανάστασή Του. Έγινε φάρμακο, βέβαιο και αλάθητο φάρμακο κατά της αμαρτίας. Όποιος έχει μολυνθεί από την αμαρτία, μόνο με τον Χριστό μπορεί να θεραπευθεί. Όποιος δεν θέλει να αμαρτάνει, μόνο με τη βοήθεια του Χριστού μπορεί να πραγματοποιήσει αυτήν την επιθυμία του.
Όταν οι άνθρωποι βρήκαν φάρμακο κατά της ευλογιάς, έλεγαν: νικήσαμε αυτή την ασθένεια! Το ίδιο έλεγαν και όταν βρήκαν φάρμακο κατά της βρογχοκήλης, του πονόδοντου, των πόνων των οστών και άλλων ασθενειών. Νικήσαμε αυτές τις ασθένειες! Βρήκαμε το πάνω χέρι εναντίον τους! Το να βρει λοιπόν κανείς φάρμακο κατά μιας ασθένειας σημαίνει ότι νίκησε αυτήν την ασθένεια. Ο Χριστός είναι ασύγκριτα ο μέγιστος Ιατρός στην ανθρώπινη ιστορία, διότι έφερε στους ανθρώπους το φάρμακο κατά της ασθένειας που είναι πάνω από όλες τις ασθένειες, δηλαδή κατά της αμαρτίας, από την οποία γεννιούνται όλες οι άλλες ασθένειες και όλα τα άλλα ανθρώπινα βάσανα, ψυχικά και σωματικά. Αυτό το φάρμακο — είναι ο ίδιος, ο αναστημένος και ζωντανός Κύριος. Αυτός είναι το μόνο και μοναδικά βέβαιο φάρμακο κατά της αμαρτίας. Εάν οι άνθρωποι και σήμερα ακόμη αμαρτάνουν και χάνονται από την αμαρτία, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Χριστός δεν νίκησε την αμαρτία, αλλά μόνο ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν παίρνουν το μοναδικό φάρμακο κατά της θανατηφόρας νόσου τους· σημαίνει είτε ότι ακόμη δεν γνωρίζουν αρκετά τον Χριστό ως φάρμακο είτε, αν Τον γνωρίζουν, ότι παρ’ όλα αυτά δεν Τον χρησιμοποιούν για διάφορους λόγους.
Όμως η ιστορία μαρτυρεί με χιλιάδες χιλιάδων φωνές ότι όσοι εφάρμοσαν αυτό το φάρμακο στην ψυχή τους και το έλαβαν μέσα στο σώμα τους, θεραπεύτηκαν και υγίαναν. Γνωρίζοντας την αδυναμία της φύσεώς μας, ο Κύριος Χριστός διέταξε τους πιστούς να Τον λαμβάνουν ως τροφή και ποτό υπό τη φανερή μορφή άρτου και οίνου. Αυτό το έκανε ο Φιλάνθρωπος από άμετρη αγάπη προς τους ανθρώπους, μόνο και μόνο για να τους διευκολύνει την πρόσβαση στο ζωοποιό φάρμακο κατά της αμαρτίας και της φθοράς της αμαρτίας.
«Όποιος τρώει το σώμα μου και πίνει το αίμα μου μένει μέσα μου κι εγώ μέσα σ’ αυτόν» — «και αυτός θα ζήσει εξαιτίας μου» (Ιω. 6, 56-57).
Εκείνοι που αμαρτάνουν τρέφονται με την αμαρτία, και η ζωή μέσα τους χάνεται λίγο λίγο από την αμαρτία. Εκείνοι όμως που τρέφονται με τον ζωντανό Κύριο τρέφονται ακριβώς με τη ζωή, και η ζωή μέσα τους ολοένα πληθαίνει, ενώ ο θάνατος λιγοστεύει. Και όσο πληθαίνει η ζωή, τόσο πιο αποκρουστική γίνεται η αμαρτία. Η χλιαρή και θλιβερή γλυκύτητα της αμαρτίας αντικαθίσταται σε αυτούς από τη ζωοποιό και χαρμόσυνη γλυκύτητα του Χριστού του Νικητή.
Μακάριοι όσοι εξέτασαν και γεύθηκαν αυτό το μυστήριο στη ζωή τους. Αυτοί μπορούν να ονομαστούν υιοί του φωτός και τέκνα της χάριτος. Όταν αναχωρήσουν από αυτή τη ζωή, θα φύγουν σαν από νοσοκομείο, αλλά όχι πλέον ως άρρωστοι[..].
Μακάριοι όσοι εξέτασαν και γεύθηκαν αυτό το μυστήριο στη ζωή τους. Αυτοί μπορούν να ονομαστούν υιοί του φωτός και τέκνα της χάριτος. Όταν αναχωρήσουν από αυτή τη ζωή, θα φύγουν σαν από νοσοκομείο, αλλά όχι πλέον ως άρρωστοι[..].
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου