ΚΥΡΙΛΛΟΣ Ο ΛΟΥΚΑΡΙΣ-Ο περίδοξος και πολυατλας

Στίς 13 Νοεμβρίου συμπληρώθηκαν τετρακόσια τριανταεπτά χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου ήγέτου της Ρωμιοσύνης και ενδόξου Ίερο-Έθνομάρτυρος Κυρίλλου του Λουκάρεως, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, του από Αλεξανδρείας (Χάνδακας - Ηράκλειο Κρήτης, 13 Νοεμ. 1572).
Κωνσταντίνος κατά κόσμον, παπαδοπαίδι, γιος του ιερέως Στεφάνου Λουκάρεως, συγγενής του μεγάλου Πατριάρχου Αλεξανδρείας Μελετίου του Πήγα, μαθήτευσε αρχικά κοντά στον σοφό ιερομόναχο Μελέτιο Βλαστό, στο Σιναίτικό Μετόχι του Χάνδακα. Στή συνέχεια στάλθηκε στην Ιταλία, όπου, κάτω από την άγρυπνη παρακολούθησι του περίφημου Μαξίμου Μαργουνίου, έκαμε λαμπρές σπουδές στη Βενετία καί στο Πατάβιο (Πάντοβα), επισκέφθηκε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις καί χώρες, τη Γενεύη, την "Ολλανδία, τη Γερμανία καί σχετίστηκε με επιφανείς ανθρώπους των γραμμάτων. Επιστρέφοντας στην Κρήτη (1592) έγινε μοναχός στην περιώνυμη Μονή της Άγκαράθου, στην οποία αργότερα ηγούμενος διαπρεπής διετέλεσε για πολλά χρόνια ό αδελφός του Μάξιμος. Φύσει φιλομαθής, οξυδερκής, εύστροφος, με εσωτερικές κεραίες ισχυρές, πού συλλάμβαναν τα μηνύματα των καιρών, ξεπερνούσε κατά πολύ τα συνήθη μέτρα. Ευσεβής, φιλακόλουθος, φιλάρετος, φιλόχριστος εξ απαλών ονύχων, έβάδιζε ακούραστα τη στενή καί τεθλιμμένη οδό του Κυρίου με φρόνημα μαρτυρικό.
Στό πρόσωπο του συνδυαζόταν άριστα ή λιπαρά παιδεία με την ευαγγελική αρετή καί την καθημερινή συσταύρωσι με τον Χριστό καί με το σταυρωμένο Γένος,
Ό θείος του Μελέτιος Πηγάς τον κάλεσε οτήν Αλεξάνδρεια {1593), όπου τον χειροτόνησε Διάκονο καί Πρεσβύτερο (Σύγκελλο), καί τον πήρε μαζί του οτήν Κωνσταντινούπολη για να λάβουν μέρος στη Σύνοδο πού συγκάλεσε ό Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Β' ό Τρανός. Τότε έβραζε ή Ανατολική Ευρώπη από τις λυσσώδεις προσπάθειες του Βατικανού για τον προσηλυτισμό των "Ορθοδόξων στο Λατινικό δόγμα, με δούρειο ίππο την Ούνία. Ο βασιλεύς της Πολωνίας Σιγισμοϋνδος ό Γ' (1587 - 1632) είχε γίνει όργανο του αμφιλεγόμενου Τάγματος των Ίησούίτών καί είχε εξαπολύσει απηνή διωγμό κατά των "Ορθοδόξων. Οί δύο Πατριάρχες έστειλαν τον νεαρό Κύριλλο Λούκαρι, μαζί με τον Αρχιμανδρίτη Νικηφόρο Παράσχη - Καντακουζηνό, να βοηθήσουν τους "Ορθοδόξους της Ρουθηνίας, της Ουκρανίας καί της νότιας Ρωσίας στην άντιμετώπισι του προσηλυτισμού των Ίησούίτών καί του διωγμού του Σιγισμούνδου.

Στή Βίλνα της Λιθουανίας ό Λούκαρις ίδρυσε Ακαδημία καί τη διηύθυνε για λίγο, πρωτοστάτησε δε στην ϊδρυσι τυπογραφείου, όπου θα έτυπώνοντο καί ελληνικά βιβλία «άνοθεύτως». Ακόμη εδίδαξε στο σχολείο του Λβώφ καί στην Ακαδημία του Οστρόγκ. Κατά τη ληστρική εκείνη «Σύνοδο» του Μπρέστ-Λιτόφσκ (1596), πού συγκάλεσε ό Σιγισμοϋνδος καί έσκηνοθέτησε τη δήθεν «ένωσι» των "Ορθοδόξων με τους Λατίνους, οι δύο φιλόχριστοι κληρικοί υπεράσπισαν με παρρησία το ευσεβές δόγμα, μαζί με τους λίγους Επισκόπους πού δεν υπέκυψαν στίς στραγγαλιστικές παπικές πιέσεις καί τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο Όστρόγκσκι. Ακολούθησε φρικαλέος διωγμός καί ο Κύριλλος με τον Νικηφόρο έγνώρισαν από την καλή το αληθινό πρόσωπο του λατινικού φανατισμού. Αγωνίστηκαν σκληρά, με προφητικό ζήλο καί άκαμπτο φρόνημα, αποκαλύπτοντας την καταχθόνια βατικάνια πλεκτάνη, διαφωτίζοντας κατάλληλα τους Όρθοδόξους καί προτρέποντας τους να παραμείνουν άνεν-δότως πιστοί οτήν πνευματική τους Μάνα "Ορθοδοξία, να μην προδώσουν την αλήθεια της Εκκλησίας αποδεχόμενοι τη σκοτεινή ψευδο-ένωσι. Οι Λατίνοι συνέλαβαν τον Νικηφόρο, τον φυλάκισαν καί τον έθανάτωσαν. Ό Λούκαρις κατάφερε να ξεφύγη, να έπιστρέψη για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, απ' όπου επανήλθε δριμύτερος, αγωνιζόμενος εναντίον της προπαγάνδας καί των άφιλάδελφων προσπαθειών των Ρωμαιοκαθολικών στη Μολδαβία, στην Ουκρανία καί στην Πολωνία. Στήν Πολωνία εργάσθηκε ανυψώνοντας την Ορθοδοξία μέχρι το 1601, οπότε ό Γέροντας του Μελέτιος Πηγάς τον κάλεσε πίσω στην Αλεξάνδρεια, προαισθανόμενος τον θάνατο του (+ 13 Σεπτ. 1601). Το 1599 ό Ιησουίτης Πέτρος Σκάργα έδημοσίευσε εδώ μια «Ομολογία Πίστεως» σαν τάχατες έργο του Λουκάρεως. στην οποία ο υποτιθέμενος συγγραφέας της παρουσιαζόταν ως παπικός καί άντιλουθηρανός. Πρόκειται για ένα κείμενο πέρα ως πέρα πλαστό καί ψευδεπίγραφο, το πρώτο πού ή αδίστακτη προπαγάνδα του Βατικανού θα έχάλκευε καί θα έκυκλοφοροϋσε για να συκοφαντήση τον αγωνιστή της ευσέβειας. Αυτόν πού πάντοτε έλεγε για τον Πάπα ότι «έχει φανερά τα σημάδια του αντίχριστου. Δεν λέγω πώς είναι αντίχριστος, αλλά πώς είναι πρόδρομος του αντίχριστου»
Κατά πάντα άξιος καί ικανός, εξελέγη, σύμφωνα καί με την επιθυμία καί υποθήκη του Γέροντα του, νέος Πάπας καί Πατριάρχης Αλεξανδρείας, ως Κύριλλος ό Γ' (1601 -1620), σε ηλικία τριάντα μόλις ετών. Ως Πατριάρχης Αλεξανδρείας ό Κύριλλος ανέπτυξε αξιοθαύμαστη δράση για την πνευματική καί υλική άνασυγκρότησι του Πατριαρχείου καί του ποιμνίου του. Έκαλλιέργησε το θειο κήρυγμα καί τη μελέτη των Αγίων Γραφών, επισκεύασε ναούς, έκτισε καινούργιους, ένοικοκύρεψε τα οικονομικά της Εκκλησίας, έτακτοποίησε τα χρέη του Πατριαρχείου. Επειδή οι Ιησουίτες με την προπαγάνδα τους προσπαθούσαν να προσηλυτίσουν τους αφελέστερους από τους πιστούς της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, τους πολέμησε σκληρά, καλώντας σέ επικουρία καί τους "Αγγλους. Οι Κό­πτες καί οι Νεστοριανοί πολεμούσαν κι αυτοί από κοινού το Ορθόδοξο Πα­τριαρχείο. «Οι τυφλοί με τους τυ­φλούς!». Αυτός ήταν ό σχολιασμός του Κυρίλλου για το κοινό μέτωπο των αιρετικών, ενώ τους Νεστοριανούς τους έχαρακτήρισε καί ως «Πανώλιν (πανούκλα) της Ανατολής» καί τους αντιμετώπισε κι αυτούς με συνέπεια. 0ι έμπερίστατες Εκκλησίες των Ιεροσο­λύμων καί της Κύπρου έζήτησαν τηβοήθεια του. Δεν την αρνήθηκε. Είχε την αίσθησι ότι ήταν διάκονος της Εκκλησίας του Χριστού οπουδήποτε Εκείνη είχε ανάγκη των υπηρεσιών του. Στή νοτιοδυτική Ρωσία η προπαγάνδα των Ίησούιτών είχε αρχίσει ξανά να κάνη θραϋση. Δεν εδίστασε. "Ετρεξε να βοηθήση κι εκεί τη χειμαζόμενη Ορθοδοξία. Καθ'όδόν, το 1512, στην Κωνσταντινούπολη, του ανατέθηκαν καθήκοντα Έπιτηρητου του Οικουμενικού θρόνου. Εκεί είδε με λύπη του ότι ή λερναία ϋδρα του Ιησουίτικου σκοταδι­σμού απειλούσε καί αυτό το ιερό κέ­ντρο της Ορθοδοξίας. Αφού έκαμε και στην Πόλη κατά δύναμιν το χρέος του προς την Εκκλησία, πορεύθηκε στη Ρωσία, στη Μολδαβία καί στη Βλαχία, όπου επί δύο χρόνια έθηριομάχησε κυ­ριολεκτικά, πολεμώντας, με καθημερι­νό κίνδυνο της ζωής του, τις ανόσιες προσηλυτιστικές προσπάθειες καί τίς καταχθόνιες μεθόδους πού μετήρχοντο οι Λατίνοι για να επιβάλουν στην περιοχή το εκκλησιαστικό τέρας της Ούνίας. Για να ενίσχυση τους Όρθοδόξους, ό Κύριλλος έγραψε καί δυο άντιλατινικές πραγματείες: α) Περί της αρχής ή του πρωτείου του Πάπσκαί β) Διάλογος φιλαλήθους καί ζηλωτοΰ.


Στά πλαίσια των αγώνων του εναντίον του παπικού προσηλυτισμού άρχισε από νωρίς ν' άναπτύσση σχέσεις με εξέχουσες προσωπικότητες του χώρου της Διαμαρτυρήσεως, όπως ό Άγγλικανός Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ Γεώργιος "Αμποτ, οι Βασιλείς Κάρολος Α' της Αγγλίας καί Γουσταϋος - Αδόλφος Β' της Σουηδίας κ.ά. Οί άνθρωποι αυτοί τον έθαύμασαν, τον έσέβονταν καί τον αγαπούσαν ειλικρινά ως μια μοναδική για την εποχή του προσωπικότητα της Εκκλησίας με στίλβουσα αρετή, σπάνια παιδεία καί γλωσσομάθεια, έξοχη θεολογική συγκρότηση, γνήσιο πατερικό καί μαρτυρικό ήθος. Σύμφωνα με τον Τrivier, «Οι μεγαλύτεροι πολιτικοί καί σοφοί της Ευρώπης έπεζήτουν την φιλίαν του καί ολόκληρος ή Ευρώπη κατά τάς αρχάς του ΙΖ' αιώνος αντηχεί από την φήμην των αρετών καί γνώσεων του Έλληνος Πατριάρχου». Ό Λούκαρις ήλπιζε ότι θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν στην άντιμετώπισι των προσπαθειών του Βατικανού εις βάρος της "Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Στίς 4 Νοεμβρίου 1620, ή Αγία καί Ιερά Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, εις διαδοχήν Τιμοθέου του Β' εξέλεξε τον «έπ' αρετή καί σοφία διαβόητον Πατριάρχη Αλεξανδρείας ως Οικουμενικό Πατριάρχη. Έτσι, ό Κύριλλος Α' ανέλαβε το πηδάλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου καί του Γένους σε ώρες εξαιρετικά δύσκολες. Στήν Ευρώπη μαινόταν ό Τριακονταετής Πόλεμος. Οί Παπικοί συγκρούονταν σκληρά με τους Προτεστάντες. Η Μεταρρύθμισις είχε αποδεκατίσει το ποίμνιο της Ρώμης καί το Βατικανό, ταπεινωμένο καί αγχωμένο, έπάσχιζε ν' ανάκτηση τίς δυνάμεις του δια πυρός καί σιδήρου. Παράλληλα, θέλησε ν' αναπλήρωση τους λαούς πού ξέφυγαν από τους κόλπους του με καινούργιους πιστούς, τους οποίους έκρινε πώς έπρεπε ν' απόσπαση από τον κόσμο των "Ορθοδόξων. Έτσι, ή διαβόητη Congregatio de propagandae fides χρησιμοποιώντας τους Ιησουίτες σαν δυνάμεις καταδρομών καί την Ούνία σαν στολή παραλλαγής (καμουφλάζ), αποδύθηκε σ' έναν ανίερο λυσσαλέο αγώνα κατά της "Ορθοδοξίας. Ό Λούκαρις δεν κάθισε οϋτε δευτερόλεπτο με σταυρωμένα χέρια. Με κηρύγματα, με επιστολές, με συστηματική διαφώτιση των πιστών αγωνιζόταν ν' απόκρουση τη λατινική προπαγάνδα. Δίπλα του στάθηκαν με ειλικρινή αγάπη ό Κορνήλιος Χάγα, Πρεσβευτής των Στάτων Γενεράλων (Όλλανδίας) στην Κωνσταντινούπολη κι ό Εφημέριος της Πρεσβείας "Αντώνιος Λεγήρος, καθώς κι ό "Αγγλος Πρεσβευτής Σέρ Τόμας Ρώσυ κι ό "Εφημέριος της Πρεσβείας του Έντουαρντ Πόκοκ. Ή βοήθεια τους ήταν συχνά ανεκτίμητη, την ώρα πού οι Πρεσβευτές της Γαλλίας Σεζύ {Philippe Harlay Comte de Cesy)) καί της Αυστρίας Rudolf Shmid Schwazenhorn - ό κατά τον ανεκδιήγητο Κονταρή: «Έκλαμπρότατος Άμπασαδόρε του Χριστιανικωτάτου καί Γαληνότατου Βασιλέως καί Αυτοκράτορας Ύπεραδόρου», όχι μόνο υπεστήριζαν αναφανδόν, με κάθε θεμιτό καί αθέμιτο μέσον τους "Ιησουίτες καί τους Καπουτσίνους, αλλά καί ετοίμαζαν μετά σπουδής την φυσική έξόντωση του μαρτυρικού Πατριάρχου. "Αλλωστε, ή διαβόητη Congregatio de Propagandae Fidei είχε λάβει κατά τη συνεδρία της 25-7-1628, προεδρεύοντος του Πάπα Ούρβανοϋ του Η' άπόφαση να εξόντωση τον Λούκαρι ως «αιρετικό».
Οί Ιησουίτες, τα κύρια προπαγανδιστικά όργανα του Βατικανού καί εν ταύτω πράκτορες (τότε) της γαλλικής διπλωματίας, την οποία εκ των παρασκηνίων διηύθυνε ο διαβόητος Πιέρ Ζοζέφ Τραμπλαί, ή «Τεφρά Πανιερότης»

9L'Eminance Grise) - όπως πέρασε στη διεθνή διπλωματική γλώσσα -είχαν ιδρύσει για προσηλυτιστικούς λόγους ελληνικό σχολείο μέσα στην Κωνσταντινούπολη Αυτό,όπως γράφει ό Λούκαρις, «τους χάρισε τόση επιτυχία, όση θα είχε καί μια αλεπού στο κοτέτσι». "Αναδιοργάνωσε, λοιπόν, ό Κύριλλος εσπευσμένα την Πατριαρχική Σχολή καί ίδρυσε το 1627 Πατριαρχικό Τυπογραφείο (το πρώτο ελληνικό Τυπογραφείο!), για να τυπώνωνται τα ιερά κείμενα καί τα Όρθόδοξα δόγματα στη γλώσσα του λαού, να φωτίζεται ο κόσμος καί να στερεώνεται στην πίστη του. Ή «αγάπη» όμως των Ίησουιτών έσπευσε να διαβάλη στις τουρκικές αρχές τον Πατριάρχη καί το Πατριαρχικό Τυπογραφείο, με αποτέλεσμα να ορμήσουν οι Γενίτσαροι καί να το καταστρέψουν παντελώς. Οί Ρωμαιοκαθολικοί επανηγύρισαν τη συμφορά μας καί παράλληλα κατηγορούσαν καί ειρωνεύονταν τον Ελληνισμό για την αμορφωσιά καί το κατάντημα του. "Ομως ό μεγάλος Πατριάρχης έκλεισε κάθε βέβηλο στόμα με τούτα τα λόγια:
«Ημπορούσε να ειπούν οι Λατίνοι ότι χειρότερα είσθε σεϊς οι Ανατολικοί παρά ημάς, διότι βασιλείαν δεν έχετε. Δια την ύπερηφάνειάν σας την έπήρεν. ό Θεός (...). Μάθημα καί σοφίαν δεν έχετε, άμή είστε δούλοι καί έχετε τους Τούρκους επάνω είς τα κεφάλια σας (...). "Οσον πώς δεν έχομεν σοφίαν καί μαθήματα, αλήθεια είναι, άμή ας μετρήσουν δύο πράγματα οι Λατίνοι: Πρώτον, ότι τον καιρόν τον παλαιόν, όσον ή σοφία έπολιτεύετο είς την Ελλάδα, τους Λατίνους οί "Ελληνες ειχον δια βαρβάρους. Καί τώρα, αν έβαρβαρώθημεν ημείς καί εκείνοι έσοφίσθησαν, παράδοξον δεν είναι. Ή πτώχεια καί ή άφαίρεσις της βασιλείας μας το έκαμαν καί ας έχωμεν ύπομονήν.
Δεύτερον, ας λογιάσουν ότι αν δεν έχωμεν σοφίαν έξωτερικήν, έχομεν, χάριτι Χριστού, σοφίαν άνωτέραν καί πνευματικήν, ή οποία στολίζει την Όρθόδοξόν μας Πίστιν, και είς τούτο είμεθα ανώτεροι από τους Λατίνους είς τους κόπους, είς τάς σκληρογωγίας, καί να σηκώνωμεν τον σταυρόν μας, καί να χύνωμεν το αίμα μας δια την πίστιν καί τήνάγάπην την προς τόνΚύριον ήμών Ίησούν Χριστόν. "Αν είχε βασιλεΰσει ό Τούρκος είς την Φραγκιάν δέκα χρόνους, Χριστιανούς έκεϊ δέν εύρισκες. Καί είς την Ελλάδα τώρα διακοσίους χρόνους ευρίσκεται καί κακόπαθοϋσιν οί άνθρωποι καί βασανίζονται δια να στέκουν είς την πίστιν τους, καί λάμπει ή Πίστις του Χριστού καί το μυστήριον της ευσέβειας, καί σεις μου λέγετε ότι δεν έχομεν σοφίον; Την σοφίαν σας δεν έθέλω εμπρός είς τον Σταυρόν του Χριστού. Κάλλιον ήτο να έχη τινός καί τα δύο, δεν το αρνούμαι, πλην από τα δύο, τον Σταυρόν του Χριστού προτιμώ».
Τον Σταυρόν του Χριστού πού προτιμούσε από την άδιαφόρετη κοσμική σοφία καί τίς άλεπουδοευγένειες των Ρωμαιοκαθολικών ό μεγάλος αυτός Πρωθιεράρχης μας, ο «Μωυσής του Γένους», όπως εύστοχα ονόμασε τον Λούκαρι ο Κ. Σαρδελής, αυτό τον Σταυρό τον έσήκωσε πολυειδώς και πολυτρόπως. Οι ασταμάτητες μηχανορραφίες, οί ατέλειωτες ραδιουργίες καί οί ασίγαστες διαβολές των Ίησουίτών, τους οποίους είχε επιτέλους καταφέρει να άπομακρύνη από τ' Όθωμανικό κράτος το 1627, έστω καί προσωρινά, ή ροή αφθόνου χρυσίου από τις Πρεσβείες των Παπικών βασιλιάδων προς τα θυλάκια του Μεγάλου Βεζύρη καί πολλών επί μέρους οργάνων της τουρκικής διοικήσεως, ή μικρόνοια καί μωροφιλοδοξία ωρισμένων ημετέρων καί μάλιστα του ανεκδιήγητου οπουδαρχίδου Κυρίλλου Κονταρή, του «Κακοεκβερροίας», ή βραδύτητα ή αδυναμία προς ενέργεια των ξένων φίλων του, ώδήγησαν στο μαρτύριο τον μεγαλόπνοο Πατριάρχη. Μέσα σε δεκάξι χρόνια, πέντε φορές κατέβηκε από τον Πατριαρχικό θρόνο. Μα καί άλλες τόσες ξανανέβηκε, μετά από άπαίτηση κλήρου καί λάου, πού αναγνώριζε στο σεπτό πρόσωπο του τον γνήσιο κοί καλό Ποιμένα, τον μιμητή του Αρχιποίμενος Χριστού. "Αλλωστε καί ή πλειονότης των Αρχιερέων τον αγαπούσε, τον σεβόταν, του ήταν αφοσιωμένη. Έξορίσθηκε επανειλημμένα, ταπεινώθηκε, προπηλακίσθηκε. Ή διαβόητη Congregatio de propangadae Fidei prosp;προσπάθησε να τον διαβαλη χαλκεύοντας στα σκοτεινά γραφεία της μια καλβινίζουσα πλαστή, κακέμφατη καί ψευδεπίγραφη «Όμολογία Πίστεως», την οποία ό Λούκαρις ουδέποτε αναγνώρισε ούτε υπεστήριξε πολεμούμενη. Καλβινιστής, λοιπόν, ό Λούκαρης! Πριν λίγα χρόνια τον είχαν παρουσιάσει ως παπιστή. Τώρα, ξαφνικά, έγινε ...Προτεστάντης!... Αιρετικός!... Ποιος; Αυτός πού τον διέκρινε τέτοια ευλάβεια για την Πανάγια, ώστε στα Πατριαρχικά του Συγίλλια, αναφερόμενος στη Θεοτόκο πάντοτε έγραφε «της Ύπεραγίας μου Θεοτόκου».
Ποτέ χωρίς εκείνο το μου, εκείνη την έκφρασι βαθειάς προσωπικής σχέσεως προς την Μάνα των Χρστιανών, την ώρα πού οί Καλβινιστές καί λοιποί Προτεστάντες στο άκουσμα καί μόνο της λέξεως Θεοτόκος αρρώσταιναν. Προτεστάντης, αυτός πού κατέταξε επισήμως στη χορεία των 'Αγίων τον Όσιο Γεράσιμο της Κεφαλλονιάς (Ιούλιος 1626), όταν οί Προτεστάντες αρνούνται την τιμή στους Αγίους. "Αξιος, λοιπόν, να τον γδάρη ζωντανό ή «Ιερά Έξέτασις» καί να τον κάψη επί της πύρας στη Μάλτα!... Έτσι, το ξεχείλισμα της άξιομισθίας των Ίησουίτών ήταν ή τελική κατασυκοφά-ντιση του αγίου Πατριάρχου στον αφειδώς χρηματισθέντα από την Αυστριακή Πρεσβεία Μεγάλο Βεζύρη Μπαϊράμ Πασά (συνεργοϋντος καί του παναθλιωτάτου Κονταρή) ως δήθεν συνεννοουμένου με τους Κοζάκους για έπανάσταση καί κοινή έπίθεση κατά της Όθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ό Σουλτάνος Μουράτ ό Δ', ευρισκόμενος σε εκστρατεία κατά των Περσών στη Μικρά Ασία για άνάκτησι της Βαγδάτης, στο άκουσμα του «κινδύνου», εξέδωσε την άπόφασι για θανάτωσι του Έθνάρχου. Έτσι, στις 27 Ιουνίου 1638, οί Γενίτσαροι συνέλαβαν τον Κύριλλο, τον πήγαν στα παράλια του 'Αγ. Στεφάνου (Πεσίλκιού, όπου σήμερα το αεροδρόμιο της Κων/πόλεως), τον έπνιξαν καί τον έθαψαν. Κι όταν η πικρή εϊδησι μαθεύτηκε καί ξεσηκώθηκε ό λαός (ήταν ή πρώτη φορά πού έφο-νεύετο Πατριάρχης) καί γύρεψε το ιερό Του λείψανο να το κηδέψη, «έντίμως καί μετά παρρησίας», ό ανάξιος «διάδοχος» Του καί συνένοχος του αιματός Του Κονταρής συνεννοήθηκε με τους Γενίτσαρους, οί όποιοι λαβόντες το ικανόν, ξέθαψαν το λείψανο καί το πέταξαν στη θάλασσα. Βρέθηκε αργότερα καί θάφτηκε στο νησύδριο του 'Αγ. Ανδρέα, στην Προποντίδα.
«Καί ούτως εκ ζηλοτυπίας, φθόνου καί υποκριτικών τε καί άδικωτάτων συκοφαντιών καταβληβείς, απεβίωσε Κύριλλος ό Λούκαρις, ό μέγιστος εκείνος άνήρ, όστις παρά τα άμεμπτα αυτού ήθη καί τον πάσης έπονειδίστου πράξεως άκηλίδωτον βίον,ήτο προωρισμένος να ύποστή, ϋπαρασπίζων την εύαγγελικήν θρησκεία,φοβερός συμφοράς καί σκληρότατον θάνατον» (Τh.Smith,Miscellanea,1866,p.130)
Σήμερα τα ιερά λείψανα του Αγίου ενδόξου Ιερομάρτυρος Κυρίλλου του Λουκάρεως θησαυρίζονται
στο Μοναστήρι του. Στή Μονή Αγκαράθου της Κρήτης. Ή χάρις Του ας σκέπη την ορθοδοξία όλη καί την πονεμένη μας Ρωμιοσύνη...

Σεβ.Μητροπολίτου Ν.Ζηλανδίας κ.Ιωσήφ

Κυριακή 10 Νοεμβρίου 1940

 Που βρισκόμαστε; Στό Σμόλικα στα 2000 μέτρα! Τί κι αν είναι Κυριακή καί σε πολιτείες καί χωριά χτυπάνε οί καμπάνες; Επάνω εκεί γίνεται πόλεμος! Καί ή σκληρή μάχη δεν επιτρέπει Θεία Λειτουργία. Μονάχα ένα γρήγορο σταυροκόπημα κάνουν οί φαντάροι μας.

 Όλη ή νύχτα 9 προς 10 Νοεμβρίου πέρασε άγρια καί σε μάχη ασίγαστη. Οί Ιταλοί πολεμάνε με σθένος. Δεν θέλουν να αφήσουν τις θέσεις τους. Θέλουν με κάθε τρόπο να κυριέψουν τη γλυκιά μας πατρίδα, την Ελλάδα μας. Να μας στερήσουν την Ελευθερία μας. Με τα χαράματα ή μάχη γίνεται σκληρότερη. Γίνεται πεισματική.

Μα μόλις ακούστηκε εκείνη ή βροντή: «ά-έ-ρ-α!», μόλις ιππείς καί φαντάροι με μια λαχτάρα, με μια ψυχή: «Για του Χριστού την Πίστη την αγία καί της Πατρίδας της Ελευθερία» όρμήσανε, οί εχθροί λιποψυχήσανε. Τα χάσανε. Πήρανε μεμιάς την κατηφοριά.
Το σθένος για να αντισταθούνε δεν το είχανε πια. Σάν να τους έσπρωχνε μια δύναμη αόρατη προς τα κάτω.
Ό Ιταλός Διοικητής του τάγματος πέφτει κι αυτός νεκρός με τους δυο επιτελείς του. Νεκρός καί ό σημαιοφόρος με τη σημαία του τάγματος. Θεέ μου, τί καταστροφή!...

Ή περίπολος ερευνώντας βρίσκει Ιταλούς τραυματίες. Οί "Ελληνες στρατιώτες λησμονούν κάθε εχθρότητα καί αμέσως, σα να τους είχαν αδέλφια, φροντίζουν για τη μεταφορά τους στο σταθμό έπιδέσεως.Έκεί τους ζεσταίνουν. Τους γλυκομιλοϋν. Τους περιποιούνται. Τρέχουν καί στους αιχμαλώτους. Τρέμουν αυτοί καί είναι μισοπεθαμένοι από το φόβο τους.
Όμως οί φαντάροι τους ενθαρρύνουν. Τους προσφέρουν κονιάκ να συνέλθουν. Τους χτυπούν στην πλάτη φιλικά.

Σέ ολόκληρο το πεδίον της μάχης είναι σωρός από υλικό διασκορπισμένο... Εδώ κάτω από το χιόνι κρύβονται δύο ορειβατικά πυροβόλα. Οί στρατιώτες αρπάζουν ό,τι μπορούν. Με «χιούμορ» ό καθένας τους κρατά κι από ένα άλπινιστικό κοντάρι*. 
Ά! αυτό είναι το πιο πολύτιμο τους ενθύμιο από την «γκλοριόζα Τζούλια», την ένδοξη (;) Ιταλική μεραρχία πού οι φαντάροι μας τη γελοιοποίησαν.

Μα ό Διοικητής και οί αξιωματικοί των τμημάτων δεν φεύγουν. Στέκουν και παρατηρούν με συμπόνια τον Ιταλό Διοικητή του Τάγματος. Ό δυστυχής!... Τι κι αν έχασε τη μάχη; Πολέμησε ηρωικά και πρέπει να τον τιμήσουν. Ανοίγουν οί στρατιώτες ένα λάκκο καί εναποθέτουν το νεκρό σώμα του. Κοντά του τοποθετούν καί τους δύο συμπολεμιστές καί συνεργάτες του. "Ενας πρόχειρος σταυρός δείχνει τον τάφο τους.
Κυριακή 10 Νοεμβρίου 1940. Ή μάχη της Πίνδου έχει πια κριθεί**. Ή ένδοξη μεραρχία Τζούλια πού δέκα μέρες πριν μας φοβέριζε καί φάνταζε αήττητη, τώρα καταδιώκεται από μια φούχτα "Ελληνες, πού δίχως καμιά αφορμή ορέχτηκε να κατακτήσει την πατρίδα τους.
Οί προσευχές παιδιών, αδελφών καί μανάδων, έχουν φθάσει στης Παναγίας το θρόνο.
* Αυτό το κοντάρι βοηθούσε τους Ιταλούς στίς ανηφοριές.

«Ιστορία του 'Ελληνοϊταλικού καί Έλληνογερμανικού πολέμου 1940-41» του αντιστράτηγου έ.ά. Άλ. Έδιττίδου, σ. 278 κ.έ.

Μονές του Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου στον Ελλαδικό χώρο

Ό Νοέμβριος είναι μήνας κατά την διάρκεια του οποίου εορτάζονται πολλοί και μεγάλοι "Αγιοι της Εκκλησίας μας μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατέχει ό Ιερός Χρυσόστομος. Αν και ευρίσκεται, όμως, στην κορυφή των Μεγάλων Πατέρων και Άγιων Όμολογητών της Εκκλησίας πολύ λίγοι Ναοί είναι αφιερωμένοι στην μνήμη του και ακόμη λιγότερα, αν όχι ελάχιστα, Μοναστήρια. Για τρία άπό αυτά (ίσως και τα μοναδικά) Μοναστήρια θα κάνουμε μια πολύ σύντομη αναφορά.

α) Ένα ιστορικό και παλαίφατο Μοναστήρι πού βρίσκεται στην μαρτυρική Μεγαλόνησο, στη νότια -πλευρά του Πενταδάκτυλου, ιδρύθηκε κατά την παράδοση το 328 από την "Αγία Ελένη και αφιερώθηκε στο όνομα της Άγιας Τριάδος, ενώ συγχρόνως ονομαζόταν και Μονή της Αγίας Ελένης, άττό σεβασμό και τιμή στο πρόσωπο της Θεοστέπτου και Ίσαποστόλου Βασιλομήτορος, πού παρείχε πλούσια σ' αυτό την προστασία και την αρωγή της.

Την ονομασία της ως Ιερά Μονή Χρυσοστόμου έλαβε από την ανέγερση ενός δευτέρου Ιερού Ναοϋ κατά το 1091 πού ονομάσθηκε «Ναός του Χρυσοστόμου» και σύντομα είχε ως αποτέλεσμα την μετονομασία του όλου κοινοβίου σε Μονή του Χρυσοστόμου, ή οποία ήκμασε μεταξύ των ετών 990 και 1191, πριν δηλαδή περιέλθει ή Κύπρος σε ξένη κατοχή. Σήμερα μετά την τουρκική εισβολή του 1974, επί 32 δηλαδή ολόκληρα χρόνια, βρίσκεται στο κατεχόμενο τμήμα της Μεγαλονήσου μας στερούμενος όχι μόνο έγκαταβίωσης αλλά και της στοιχειώδους λατρευτικής ζωής προς μεγάλη θλίψη του ευλαβούς Κυπριακού λαού, ό όποιος δεν μπορεί ελεύθερα να πραγματοποιεί τα προσκυνήματα του στον Μέγιστο Ιεράρχη.

Η Ι.Μ.Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου στη Νάξο

β) Στόν καθαρώς Ελλαδικό χώρο, επί έπτά και πλέον αιώνες (πιθανή ημερομηνία Ιδρύσεως 1280) ένα και μοναδικό Μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο λειτουργεί, ως Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή, χωρίς ποτέ να ερημωθεί από Μοναχές και χωρίς να παύσει ή αδιάκοπη λατρευτική ζωή των ενασκούμενων σε αυτή.
Είναι ένα κατάλευκο νησιώτικο κτίσμα, φρουριακού χαρακτήρος, με χαμηλή δοκαρόφρακτη πύλη και καταχύτη (λαδοζεματίστρα) από την εποχή των πειρατικών επιδρομών, πού βρίσκεται σε δεσπόζουσα θέση σε πλαγιά κοντά στην πρωτεύουσα της νήσου Νάξου, σε σημείο αμφιθεατρικό και περίοπτο, πού δίνει την δυνατότητα στον προσκυνητή να απολαμβάνει την θέα του Αιγαίου με όσα από τα διάσπαρτα νησιά του Κυκλαδικού συμπλέγματος διακρίνονται. Ό όγκος των διώροφων κελλιών κλιμακώνεται σε αρμονία με το έδαφος με κορύφωση τον ισχυρό τετράγωνο πύργο εντός του οποίου υπάρχει το Παρεκκλήσιο του Άγιου Νικολάου. Εσωτερικά σχηματίζεται μικρή ανθοστόλιστη αυλή την όποία καθιστά ιδιαίτερα θελκτική ή ύπαρξη μιας δροσερής πηγής. Το σχετικά μικρό καμαροσκεπές καθολικό φέρει ξυλόγλυπτο τέμττλο με σημαντικές βυζαντινές εικόνες από τις όποίες ξεχωρίζει ή μεγάλη άσημοσκεττής εικόνα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ή όποία παριστά τον Ιερό Πατέρα έ'νθρονο και φέροντα επί του στήθους Του, εν είδει Αρχιερατικού εγκολπίου, τεμάχιο του Ίεροΰ Του Λειψάνου.

Ό Ναός αυτός ανακαινίσθηκε στο β' μισό του 18ου αι. από τον άρχοντα Ανδρόνικο Πραδούνα. Στο άρχονταρίκι σώζεται ενδιαφέρουσα άποτροπαϊκή επιγραφή του 1757 (επισκευές επί Μητροπολίτου Παροναξίας Ανθίμου Βαρδή). Στή Μονή υπήρχε παλαιότερα αξιόλογη βιβλιοθήκη πολλά δε από τα βιβλία, πού μέχρι σήμερα διασώζονται, είχε αποστείλει ό "Αγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης στην μητέρα του, ή οποία αμέσως μετά την αναχώρηση του από τη Νάξο εμόνασε στη Μονή του Χρυσοστόμου ως μοναχή Άγάθη.
Ηγουμένη επί 36 συναπτά έτη είναι ή Γερόντισσα Θεοκτίστη ή οποία έγκαταβιοϊ στο Μοναστήρι από το 1950 και καταβάλλει άοκνες προσπάθειες τόσο για την λειτουργική ζωή της Μονής, την οποία ιδιαιτέρως εύλαβούνται και τιμούν οί Νάξιοι, όσο και για την πράγματι θαυμάσια συντήρηση της

Η εικόνα του Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου στη Μονή του στη Νάξο(1818)

Υπάρχει και Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, με έδρα την πόλη των Αθηνών και ώραϊο Μετοχιακό συγκρότημα στην περιοχή της Γλυφάδας, οπού και ό Ιερός Ναός του εν Άγίοις Πατρός ημών Ίωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου. Εκεί έτέλεσε ό μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Χριστόδουλος την ενθρόνιση του γέροντος Καλλίστου Λαβδάκη ως πρώτου Καθηγουμένου, την Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2004, επομένη της ίεράς μνήμης του Μεγάλου Πατρός της Εκκλησίας μας.


Θερμή ευχή όλων μας προς τον Κύριο είναι πρώτον να χαρίσει την ειρήνη και την αποκατάσταση της δικαιοσύνης στην μαρτυρική Μεγαλόνησο ώστε να λειτουργήσει και πάλι απρόσκοπτα το Μοναστήρι του Μεγάλου Αγίου μας και ελεύθερα να μεταβαίνουν σ" αυτό οί ευλαβείς προσκυνητές του, δεύτερον να ευδοκήσει ώστε να πορεύεται στην μακρόχρονη πνευματική πορεία του με ακόμη μεγαλύτερη ακμή και προσφορά το Μοναστήρι του Χρυσοστόμου στη Νάξο, γιατί αποτελεί τον τηλαυγή και ψυχοσωτήριο φάρο ολόκληρου του νησιού και τρίτον να αναδείξει την νεοπαγή Μονή του Ίεροϋ Πατρός μέσα στην πολύβουη σύγχρονη μεγαλούπολη των Αθηνών σε πνεύμονα πνευματικού οξυγόνου για τα εκατομμύρια των ανθρώπων πού την κατοικούν, ζώντας μέσα στο νέφος, στο άγχος, και στην ρουτίνα της καθημερινότητας

Αρχ.Καλλινίκου Δεμενόπουλου

«Ιδών αυτόν εσπλαγχνίσθη»-Κυριακή Η Λουκά

Σκύβει επάνω του με πόνο και παρατηρεί τον πληγωμένο. Δεν τον ξέρει καθόλου. Το μόνο πού κατα λαβαίνει από τη φυσιογνωμία και την ενδυμασία του είναι ότι ανήκει σε φυλή εχθρική: τούς Ιουδαίους.

Μάθετε ν' αγαπάτε όλους ανεξαιρέτως.

Και τούς γνωστούς και τούς άγνωστους σας, και τούς φίλους και τούς εχθρούς σας, μικρούς και μεγάλους, γέρους και παιδιά. Γιατί όλοι είναι παιδιά του Θεού. Αγαπάτε ολόψυχα τον κάθε άνθρωπο, πού βρίσκεται κοντά σας. Και τον απλοϊκό γέροντα της συνοικίας και τον δύστροπο γείτονα σας. Και τον συνεργάτη σας, πού σας φέρεται εγκάρδια, και τον άλλο πού περνάει συνήθως βαρύς. Μάθετε να προσφέρετε πλούσια, χωρίς καμιάαπαίτηση, την αγάπη σας προς όλες τις κατευθύνσεις. Ιδιαίτερα μην την αρνηθείτε ποτέ σ’ όποιον πονεί και θλίβεται και έχει την ανάγκη σας. Μάθετε να αναγνωρίζετε στο πρόσωπο του κάθε άνθρωπου, του μακρινού η κοντινού σας, την εικόνα του Χριστού.


Και προ παντός μη μένετε σ' ένα αόριστο αίσθημα συμπάθειας.

Μάθετε ν' αγαπάτε έμπρακτα και ηρωικά.

Τα έργα αποδεικνύουν τη γνησιότητα της αγάπης. Όποιος αγαπά ειλικρινά ανασκουμπώνεται, ενερ γεί, προσφέρει κάτι: χρόνο, χρήμα, κόπο, έννοια, φροντίδες. Προσέξτε πόσο προσπάθησε και πόσο κο πίασε ό καλός Σαμαρείτης. Μια αγάπη πού δεν στοιχίζει κατά κανόνα είναι νοθευμένη αγάπη. Πόσο συχνά το λησμονούμε αυτό! Προσπαθούμε ν' αγαπάμε, αλλά με το αζημίωτο.
Λοιπόν, ας μη ξεγελάμε τον εαυτό μας. Τα αισθήματα μας είναι ψεύτικα, αν δεν συνοδεύωνται από πράξεις. Ας φροντίσουμε να προσφέρουμε κάτι ουσιαστικότερο από λόγια. Να κινητοποιήσουμε τα χέρια μας, τα πόδια μας, τα λίγα έστω χρήματα μας, να επιστρατεύσουμε τις γνωριμίες μας, τη δραστηριότητα, την εφευρετικότητα μας.Ή αγάπη μας πρέπει να γίνει πιο συγκεκριμένη, πιο μεθοδική, πιο πρακτική, πιο ηρωική. Και να κάνει σωστό και πλήρες το καλό. Ό Σαμαρείτης δεν ησύχασε προ τού ταχτοποιήσει όσο το δυνατόν καλύτερα τον «έμπεσόντα» στους ληστές.
Και κάτι ακόμη μας τονίζει το παράδειγμα του Καλού Σαμαρείτη

Μάθετε ν' αγαπάτε χωρίς καμιά απαίτηση.

Χωρίς να ζητήσετε ποτέ ανταλλάγματα ή τον θαυμασμό των ανθρώπων. Ό τραυματίας και κα ταληστευμένος ζήτημα ήταν, αν θα ζούσε, αν θα τον ξανασυναντούσε ποτέ, για να του πει «ευχαριστώ». Κανένα μάτι δεν έβλεπε την προσπάθεια του ώστε να τον επαινέσει. Αυτή είναι ή γνήσια αγάπη. Κινείται με ζήλο μέσα στη σιωπή και τη σεμνότητα, χωρίς ιδιοτελείς υπολογισμούς. Αυτό πρέπει πολύ να το προσέξουμε όλοι και συν εχώς να εξαγνίζουμε την αγάπη μας, γιατί εύκολα νοθεύεται από εγωιστικά κίνητρα. Να βοηθήσω πρόθυμα τον άλλο, όχι για να έχω στο μέλλον την εύνοια ή την υποστήριξη του. Να γίνω θυσία για κάποιον αδελφό μου, χωρίς καμιά διάθεση να γίνει γνωστό, χωρίς καμιά απαίτηση να μου το αναγνωρίσουν. Μακριά από τις πράξεις καλοσύνης ή οποιαδήποτε σκοπιμότητα. Διότι κατεβάζει την αγάπη από το ουράνιο ύψος της στη λάσπη της γης. Από βασίλισσα των αρετών την καταντά δούλη του πιο μιαρού πάθους, του εγωισμού.
Μάθετε ν' αγαπάτε γνήσια μας τονίζει ό Καλός Σαμαρείτης.Αυτόν εικονίζει ή παραβολή. Αυτός έσκυψε με γνήσια αγάπη πάνω στην καταληστευμένη από την αμαρτία ανθρωπότητα και την πόνεσε και την έπλυνε «τώ ιδίω του αίματι» και την έσωσε. Ας ανοίξουν λοιπόν διάπλατα οι καρδιές μας και ας τις γεμίσει ή προσταγή του: Μάθετε ν' αγαπάτε όλους τούς ανθρώπους, έμπρακτα και ηρωικά, με ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια. Σύμφωνα με το παράδειγμα πού σας έδωσα με την σημερινή παραβολή μου και τη ζωή μου.

«ΖΩΗ»04/11/2010

ΠΗΓΗ

Χρυσόστομος και...''χρυσόστομοι''

Τίς μέρες αυτές γιορτάζουμε τη μνήμη ενός ανθρώπου πού το πέρασμα του από αυτό τον κόσμο δεν έμεινε αδιάφορο αλλά σφραγίσθηκε όχι μόνο από την ισχυρή του προσωπικότητα, το ήθος, την ενεργητικότητα καί τα πολυάριθμα έργα του αλλά καί από την αλλη να εκφράζει με το λόγο του ιδέες υψηλές, να συναρπάζει καί να εμπνέει το ακροατήριο του ωθώντας το σε πράξεις αγαθές. Για την ξεχωριστή αυτή αρετή του ό Ιωάννης, αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, τιμήθηκε από τους συμπολίτες του με το προσωνύμιο Χρυσόστομος πού τον συνόδευσε όχι μόνο στη διάρκεια της πολυκύμαντης καί γεμάτης αγώνες επίγειας ζωής του αλλά καί στους αιώνες πού ακολούθησαν μέχρι τίς μέρες μας.

Στή διάρκεια όλων αυτών των αιώνων πάμπολλοι ρήτορες - καί όχι μόνο εκκλησιαστικοί - δανείστηκαν από το θησαυρό των γραπτών κειμένων πού μας κληροδότησε προκειμένου να συνθέσουν τίς δικές τους ομιλίες, προκειμένου να ελκύσουν το δικό τους ακροατήριο. Καί οί μελετητές της διαχρονικής εξέλιξης της ελληνικής γλώσσας καί όσοι υποστηρίζουν ότι ή γλώσσα αυτή συνεχίζει να είναι ζωντανή καί ή ίδια από την εποχή του Όμηρου μέχρι σήμερα - υφιστάμενη απλώς μια φυσιολογική εξελικτική πορεία στο πέρασμα του χρόνου - βρήκαν στα γραφτά του έναν ισχυρό κρίκο πού συνδέει τη γλώσσα καί το λόγο του Ευριπίδη με εκείνη του Παπαδιαμάντη ή του Σολωμού. 
Το προσωνύμιο Χρυσόστομος, το γεννημένο από τα λαϊκά στρώματα της Βασιλεύουσας πού ενθουσιασμένα στριμώχνονταν να τον ακούσουν ή μανιασμένα αποδοκίμαζαν τους διώκτες του, όχι μόνο επέζησε, αλλά απέκτησε αυτόνομη υπόσταση, έτσι ώστε με υπερηφάνεια να το φέρουν ως κύριο όνομα τους πολλοί κληρικοί αλλά καί λαϊκοί.
Στίς μέρες μας, ωστόσο, έχει κανείς συχνά την εντύπωση ότι περισσεύουν εκείνοι πού χρησιμοποιούν την όποια λεκτική τους ευχέρεια για να προβάλλουν τον εαυτό τους στο πλήθος. Βοηθούν σ' αυτό καί τα παντοδύναμα πλέον Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως πού με πλέον προβεβλημένο εκπρόσωπο την τηλεόραση παρέχουν εύκολο βήμα σχεδόν στον οποιοδήποτε, για να πει ό,τιδήποτε θελήσει. Ίσως γι' αυτό έχουμε την αίσθηση ότι γεμίσαμε τελευταία από «χρυσόστομους». "Ενα πολύχρωμο πλήθος προσκεκλημένων παρελαύνει καθημερινά από τα τηλεοπτικά παράθυρα ομιλώντας επί παντός επιστητού και έχοντας έγκυρη πάντα γνώμη για ό,τιδήποτε του ζητηθεί να ομιλήσει, από Πολιτική μέχρι Αστροφυσική καί από Μοριακή Βιολογία μέχρι Αστρολογία. 
Μια απίθανη στρατιά από έντυπα - έγχρωμα ή μονόχρωμα, σε χαρτί απλό ή γυαλιστερό - μας κατακλύζει διοχετεύοντας τα κείμενα εκατοντάδων ανθρώπων, πού ό καθένας τους διατείνεται ότι αποτελεί έναν ακόμη μικρό ή μεγάλο χρυσόστομο. Άλλα καί οί ραδιοφωνικές συχνότητες βρίθουν παρουσιαστών, παραγωγών ή αναλυτών πού διεκδικούν τον ίδιο τίτλο.

Πανεπιστημιακοί καθηγητές, χαρτορίχτρες, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, διακεκριμένοι καί μη νομικοί, τραβεστί,πολιτευτές καί πολιτικάντηδες, συνδικαλιστές, μπαργούμεν, επαγγελματικά επιτυχημένοι αλλά καί ανεπάγγελτοι άγνωστον πώς λαθροβιουντες, όλοι έρχονται με περίσσιο θαρρος (ή θράσος;) να μας πείσουν για του λόγου τους το άληθές.
 Αλλοτε με λόγο συγκροτημένο κι άλλοτε ψελλίζοντας τα σπαστα ελληνικά της αμάθειας τους μοιάζουν όλοι εξ ίσου σίγουροι για τον εαυτό τους καί εξίσου βέβαιοι ότι αυτό πού μας προσφέρουν είναι το απόσταγμα της σοφίας των αιώνων - που ευτυχώς χώρεσε καί αποθηκεύτηκε στο συχνά κενό άλλου περιεχομένου κρανίο τους.
Για να παραφράσω την απελπισμένη κραυγή του ήρωα μιας παλαιάς ελληνικής ταινίας:
-Από "Χρυσόστομους» πήξαμε, κάναν καλό δε βλέπω.
Ευτυχώς ο χρόνος στο αδυσώπητο διάβα του σβήνει πολύ σύντομα τα ίχνη αυτών των «χρυσόστομων» καί ό απόηχος των κενών λόγων τους πνίγεται για πάντα στο σιωπηλό του πέπλο. Γιατί ό χρόνος, αυτός ό ίδιος πού σεβάστηκε καί διατήρησε άθικτα τα ίχνη του αληθινού Χρυσόστομου έχει συχνά πιο σωστή κρίση από μας, πού είτε το θέλουμε είτε όχι συγκροτούμε το ακροατήριο όλων αυτών καί δυστυχώς πολλές φορές τους θαυμάζουμε ή τους επιδοκιμάζουμε με αρκετή επιπολαιότητα ή έστω τους ανεχόμαστε χωρίς να αντιδρούμε.

Σίγουρα στην εποχή του Χρυσόστομου - όπως καί σε όλες τίς εποχές - θα υπήρχαν ρήτορες κενοί περιεχομένου, δημαγωγοί πού παρέσυραν το λαό προς τα εκεί πού υπαγόρευε το προσωπικό τους συμφέρον, φαφλατάδες πού ηδονίζονταν να τους αποθεώνουν κεχηνότα ακροατήρια. Όμως έχει κανείς την αίσθηση ότι στη σημερινή εποχή το κακό παράγινε, όλα αυτά τα παράσιτα πλήθυναν ή τουλάχιστο έγινε πιο εύκολο για πρόσωπα χωρίς ούτε καν στοιχειώδη προσόντα δημόσιας παρουσίας, να καλούνται να εκφέρουν γνώμη για ποικίλα θέματα από διάφορα βήματα.
Ισως γι' αυτό είναι απαραίτητο να αμυνθούμε έστω σαν άτομα κλείνοντας τ' αυτιά μας στους διάφορους χρυσόστομους καί αποδοκιμάζοντας όσους για ιδιοτελείς συνήθως σκοπούς μας βομβαρδίζουν με άνοητολογίες. Γνώμονας καί μέτρο "σύγκρισης για την αξιολόγηση όλων αυτών μπορεί να είναι το φωτεινό παράδειγμα βίου - καί όχι μόνο ωραίων λόγων - εκείνου του παλιού αλλά αξεπέραστου ιεράρχη, του αληθινού Χρυσόστομου,

του Αθανασίου Γιαλουρή

Ιατρού

ΤΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΜΗΝΑ ΣΤΟ ABU MENA

 Ο Άγιος Μηνάς γεννήθηκε στην Αίγυπτο στα μέσα περίπου του 3ου αιώνα μ.Χ. από γονείς ειδωλολάτρες. Ωστόσο, το ειδωλολατρικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνε, δεν κατάφερε να σκληρύνει την καρδιά του η οποία, όταν ήλθε η στιγμή, σκίρτησε ακούγοντας την φωνή του «ἐτάζοντος καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψαλμοί 7,10) Θεού και έτσι ο, έφηβος ακόμη, Μηνάς έγινε χριστιανόςΜεγαλώνοντας, επέλεξε να σταδιοδρομήσει στον Ρωμαϊκό στρατό, στο ιππικό τάγμα των Ρουταλικών, υπό την διοίκηση του Αργυρίσκου.

  Η έδρα της μονάδας του ήταν στο Κοτυάειον (σημερινή Κιουτάχεια) της Μικράς Ασίας. Εκεί ο Μηνάς διακρίθηκε και για την φρόνησή του αλλά και για το ανδρείο του φρόνημα και γι’ αυτό έχαιρε εκτιμήσεως στο κύκλο των στρατιωτικώνΟ Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός διέταξαν διωγμό εναντίον των λογικών προβάτων του Χριστού, διωγμό ο οποίος κράτησε από το 303 έως το 311 μ.Χ. Έτσι, οι Ρωμαίοι στρατιώτες διατάχθηκαν να συλλαμβάνουν και να τυραννούν τους χριστιανούς προσπαθώντας να τους κάνουν να αλλαξοπιστήσουν. Αυτή ήταν και η πρώτη κρίσιμη στιγμή κατά την οποία ο Μηνάς κλήθηκε να πει «το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι». Η πίστη του στον Χριστό νίκησε την κοσμική «σύνεση» και λογική.

Ο Άγιος δεν άντεξε, πέταξε στη γη την στρατιωτική του ζώνη απεκδυόμενος μ’ αυτόν τον τρόπο την ιδιότητα του στρατιώτη - διώκτη των χριστιανών, και διέφυγε στο παρακείμενο όρος. Εκεί ασκήτευε, προτιμώντας την συντροφιά των θηρίων της φύσης από την συντροφιά των αποθηριωμένων ειδωλολατρών.

Έτσι, σε ηλικία πενήντα περίπου ετών, μετά από θεία αποκάλυψη ότι είχε φτάσει η ώρα του μαρτυρίου, κατέβηκε στην πόλη, σε μέρα ειδωλολατρικού πανηγυριού και με παρρησία, εν μέσω των μαινομένων ειδωλολατρών, ομολόγησε τον Χριστό ως τον ένα και αληθινό Θεό, μυκτηρίζοντας τα κωφά και αναίσθητα είδωλα. Συνελήφθη και σύρθηκε δερόμενος μπροστά στον Πύρρο, τον διοικητή της πόλεως.Ο Πύρρος, ευλαβούμενος στην αρχή την ηλικία και την ευκοσμία του, προσπάθησε με λόγια και υποσχέσεις αλλά και με απειλές στη συνέχεια, να τον αποσπάσει από την πίστη του Χριστού. Όταν οι προσπάθειές του προσέκρουσαν στην σταθερή άρνηση του Αγίου, διέταξε να τον υποβάλουν σε ανυπόφορα βασανιστήρια. Μάλιστα, την ώρα του μαρτυρίου, κάποιοι παλιοί συστρατιώτες του τον προέτρεπαν να θυσιάσει στα είδωλα λέγοντας ότι ο Θεός του θα τον δικαιολογήσει βλέποντας τα βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλλαν.

 Ο Άγιος αρνήθηκε αποφασιστικά και τους απάντησε ότι προσφέρει θυσία ακόμη και τον εαυτό του στον Χριστό, ο οποίος τον ενδυναμώνει για να υπομένει τις πληγές.Τότε, απελπισμένος ο τύραννος, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Βαδίζοντας προς τον τόπο της εκτέλεσης ο Άγιος πρόλαβε να ζητήσει από κάποιους κρυπτοχριστιανούς να μεταφέρουν το λείψανό του στην Αίγυπτο.

Ο αποκεφαλισμός του έγινε την 11η Νοεμβρίου στις αρχές του 4ου αι. μ.Χ. (πιθανότατα το 304 μ.Χ.) και έτσι η ψυχή του πέταξε χαρούμενη προς τον Σωτήρα Χριστό τον οποίο τόσο επόθησε ο Άγιος και για τον οποίο θυσιάσθηκε. Οι δήμιοι άναψαν φωτιά για να κάψουν το σώμα του.Αυτό δεν κάηκε και κάποιοι χριστιανοί κατάφεραν ότι περίσωσαν να το μεταφέρουν στην Αλεξάνδρεια.

Όταν ο διωγμός των χριστιανών έπαυσε η παράδοση λέγει ότι άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στον πάπα Αλεξανδρείας Αθανάσιο,λέγοντας να φορτώσει το σώμα του Αγ.Μηνά σε μια καμήλα και να κατευθυνθεί προς τη Δυτική έρημο.Στο μέρος που κατά θεία παρέμβαση σταματησε η καμήλα,κοντά στη Μαρεώτιδα λίμνη έθαψαν το σώμα του.Για πολλά χρόνια δεν γνώριζαν τίποτα για τον μάρτυρα στρατιώτη Αγ.Μηνά.Μέχρι που κάποια στιγμή κάποια άρρωστα πρόβατα και ο βοσκός που βρισκόνταν σε εκείνα τα μέρη έγιναν κατά θαυμαστό τρόπο καλά.Πολλοί άρρωστοι άρχισαν να έρχονταν εκεί και γινόνταν καλά χωρίς να γνωρίζουν ποιός έκανε αυτά τα θαύματα.Μέχρι και η κόρη ενός αυτοκράτορα του Βυζαντίου(πιθανότατα του Μεγ.Κωνσταντίνου) ήλθε εκεί για να θεραπευθεί.

Ένα βράδυ και ενώ βρισκόνταν σ'αυτό το μέρος ,εμφανίστηκε στον ύπνο της ο Αγ.Μηνάς λέγοντάς της ότι εκεί βρίσκονται τα άγια λείψανά του και να χτιστεί εκεί ένας ναός προς τιμήν του.Στα 45 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Αλεξάνδρειας.ο αυτοκράτορας ,έχτισε προς τιμήν του όχι μόνο έναν  ναό αλλά μια πόλη,που συμπεριλάμβανε δρόμους,κτίρια εκκλήσίες και ένα βαπτιστήριο.Η μαρμάρινη πόλη του Αγ.Μηνά έγινε ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα της χριστιανοσύνης,αφού έχουν βρεθεί μπουκαλάκια λαδιού ή αγιασμού με χαραγμένο επάνω τους το όνομα του Αγ.Μηνά σε πολλές αρχαιολογικές ανασκαφές στην Χαιδελβέργη,στο Μιλάνο,στη Δαλματία,στη Μασσαλία και στην Ιερουσαλήμ.Στα μέσα του 7ου αιώνα η πόλη καταστράφηκε από τους μουσουλμάνους.Ο πάπας Αλεξανδρείας Κύριλλος ο VI(πάπας μεταξύ 1959-1971),έχτισε ένα από τα πιο εντυπωσιακά μοναστήρια της Αιγύπτου και εκεί φυλάσσεται το λείψανο του Αγ.Μηνά.

Από το 1979 η μαρμάρινη πόλη του Αγ.Μηνά(Abu Mena)ανήκει στα μνημεία παγκοσμίου κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Στον ναό πίσω από τα λείψανα του Αγ.Μηνά βρίσκεται μια εικόνα στην οποία οι Αιγύπτιοι παρουσιάζουν τον Αγ.Μηνα σε νεαρή ηλικία,με τα χέρια υψωμένα και δυο καμήλες δίπλα του .Οι καμήλες έχουν σχέση με το περιστατικό από τη ζωή του αγίου,όταν φορτωμένες με το σώμα του αγίου δεν ήθελαν να προχωρήσουν,δείχνοντας έτσι ο άγιος το μέρος που θα έθαβαν το σώμα του

www.proskynitis.blogspot.com

πηγή-www.miriamturism.wordpress.com

Ομιλία Αγ.Νεκταρίου στον Άγ.Νικόλαο Πειραιώς(14-11-1907)

Φοβερόν όντως αδελφοί, το άθλείν καί μη στεφανουσθαί διότι καί οί αγώνες (ημών) των έναθλούντων εις κενόν άπολήγουσι, καί αϊ ελπίδες κεναί, καί οι πόθοι, υπέρ ων τους αγώνας άνελάβομεν απλήρωτοι έμειναν καί τον δρόμον τον εν σταδίω εις μάτην διεδράμομεν, καί τάς θλίψεις καί τάς κακουχίας άνευ μισθού ύπεμείναμεν, καί τον χρόνον άκάρπως κατηναλώσαμεν καί τον βίον έδαπανήσαμεν, μηδέν κομισάμενοι καί το τέλος έφθάσαμεν έσχατοι καί κατησχυμένοι. Φοβερόν ναι, διότι καί ή σταδιοδρομία έληξε δι' ημάς εις το παντελές καί το στάδιον έκλείσθη δια τους διανύσαντας τον δρόμον.
Τις δε ό λόγος της μεγάλης ταύτης απώλειας; Ή μη νόμιμος άθλησις. "Ωστε ου μόνον άθλησις απαιτείται, αλλά καί νόμιμος άθλησις. Τις δε αύτη ή νόμιμος άθλησις;
Ή νόμιμος άθλησις εστίν ή άθλησις, ή βάσιν έχουσα την άρετήν καί τέλος την ήθικήν τελείωσιν. "Αρα κατά τους νόμους τους ηθικούς της χριστιανικής ηθικής δέον εστί, να άθλή τις, αφού άθλεί υπέρ της ηθικής αύτοϋ τελειώσεως, εις ην ό άφικνούμενος στεφανούται.
Τους ηθικούς νόμους της χριστιανικής ηθικής πάντες γινώσκομεν. Νόμος πρώτος ή αγάπη του Θεού, ή εξ όλης ψυχής, εξ όλης καρδίας, εξ όλης της ισχύος καί εξ όλης της διανοίας, καί ή αγάπη του πλησίον ως αδελφού" από δε της αγάπης του Θεού καί της αγάπης του πλησίον πηγάζουσιν οί νόμοι της άγάπης του καλού, του αγαθού, του αληθούς καί του δικαίου. Ως δε άγαπώμεν τον Θεόν, διότι είναι ή αύταγάπη καί το μόνον έπιπόθητον αγαθόν, καί τον πλησίον ημών, ως γενόμενον καθ' όμοίωσιν Θεού, ούτω όφείλομεν να άγαπώμεν καί το καλόν δια τον ηθικόν αυτού ή πνευματικόν χαρακτήρα, διότι είναι καλόν το αγαθόν διότι είναι αγαθόν, το δε αληθές δια την άλήθειαν καί το δίκαιον δια την δικαιοσύνην.
Αφού λοιπόν ή αγάπη του Θεού εστίν εν τω άνθρώπω έμφυτος, το δε καλόν, αγαθόν, αληθές, δίκαιον, πηγάζουσιν ως νόμος από του αρχικού νόμου της θείας αγάπης, αυτή δε εστίν εν ήμΐν έμφυτος δια το γεγενήσθαι ημάς κατ' εικόνα Θεού, έπεται ότι και οι προελθόντες εκ του νόμου της θείας αγάπης νόμοι, είσίν καί ούτοι εν ήμίν έμφυτοι. Διό ως άγαπώμεν τον Θεόν όρμεμφύτως, ούτως άγαπώμεν καί το καλόν, το αγαθόν, το αληθές, το δίκαιον όρμεμφύτως δια τον ηθικόν αυτών χαρακτήρα.

Ό Θεός έθετο εν τη καρδία ημών, ως θέλημα ημών, το ίδιον θέλημα, αφού άγαπώμεν ό,τι θέλει ό Θεός. Καί ούτως αληθώς έδημιούργησεν ή θεία άγαθότης τον άνθρωπον, αφού έποίησεν αυτόν κατ' εικόνα ιδίαν καί έπλασεν αυτόν, ϊνα καταστήση αυτόν κοινωνόν της ίδίας αγαθότητας καί μακαριότητος. "Ωστε ό άνθρωπος, ϊνα τελειωθή καί άποβή κοινωνός της θείας άγαθότητος καί μακαριότητος, ήτις εστίν ό στέφανος, οφείλει να τήρηση τον νόμον του Θεού, τον έγγεγραμμένον εν τη καρδία αύτοϋ καί να τείνη, να όμοιωθή προς το θείον, αγωνιζόμενος τον αγώνα της αρετής κατά τάς υπαγορεύσεις του ηθικού νόμου, παλαιών, πυκτεύων καί άνθιστάμενος προς τον νόμον της σαρκός, προς τον νόμον της αμαρτίας.
Μακράν άφ' υμών ή του κακού εργασία• μακράν άφ'υμών ή καταπολέμησις των αγαθών έργων μακράν άφ' υμών το ψεύδος το πολυσχιδές καί πολύμορφον καί πολυώνυμον, μακράν άφ' υμών ή αδικία του πλησίον, του αδελφού, του ανθρώπου. Ή αδικία καί το ψεύδος άναστατούσι τάς κοινωνίας, ταράττουσι την είρήνην καί φέρουσι παντοίας καί μεγάλος καταστροφάς. Προς τους χριστιανούς, τους αγωνιζόμενους τον αγώνα τον καλόν, ό Παύλος γράφων, νουθετεί ταύτα «το λοιπόν, αδελφοί, όσα εστίν αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγνά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα, εϊ τις αρετή καί εϊ τις έπαινος, ταύτα λογίζεσθε, ά καί έμάθατε καί παρελάβετε, καί ήκούσατε καί εϊδετε εν έμοί, ταϋτα πράσσετε καί ό Θεός της ειρήνης έσται μεθ' υμών».


ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Διάκονος Νεκτάριος Αλεξόπουλος
''Πειραική Εκκλησία΄΄Νοέμβριος 2000

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ-Εις τη βοήθειαν των πασχόντων

Ώδή α'
Άχραντε Θεοτόκε, Παρθένε παναγία Αγνή ευλογημένη, Θεόνυμφε Μαρία Ανύμφευτε Παρθένε Θεώ κεχαρισμένη, Κόρη δεδοξασμένη και κεχαριτωμένη. Προσπίπτω Σοι κραυγάζων, Δέσποινα, φύλαξόν με. Των οδυνών μου ρύσαι, πυρός έξάρπασόν με, Ή τον Θεόν άφράστως. Παρθένε, συλλαβούσα Και ώς υίόν εν χρόνω τον άχρονον τεκούσα. Αυτόν, έκδυσωπώ Σε, δυσώπει Σαίς πρεσβείαις Και λύτρωσαι με, Κόρη, εκ πάσης δυσμένειας. Άντιλαβού μου. Κόρη, άντιβολώ Σε, ρύσαι. Εν δεξιοίς της δόξης του δικαστού μου στησον.

Ώδή β'
Σέ την άνατραφείσαν εν τω Ναω Κυρίου, Και έπισκιασθείσαν εκ Πνεύματος Αγίου, Την άφιερωθεϊσαν Θεώ, τήν Παναγίαν, Την περιβεβλημένην την πίστιν, την σοφίαν, Την άμετρον δε σχούσαν ώς κόσμον παρθενίαν Την αμωμον τε χάριν, την άσπιλον άγνείαν. Την παρά του αγγέλου το χαίρε δεξαμένην. Την κεχαριτωμένην, υπερευλογημένην. Την μεμακαρισμένην, ύπερδεδοξασμένην, Την του Θεού Μητέρα αφράστως γενομένην, Σέ και ήμείς προφρόνω αίνούμεν, ευλογούμεν, Και εκ ψυχης άπαύστως θερμώς δοξολογούμεν. Δέχου τον ύμνον, Κόρη, φιλούντων εκ καρδίας, Και εκ ψυχης ύμνούντων και όλης διανοίας.

Ο Γέροντας Ιάκωβος και οι φτερούγες του αγγέλου

Μια φορά, ο Γέροντας λειτουργούσε και δεν μπορούσε να κάνει τη Μεγάλη Είσοδο εξ΄ αιτίας εκείνων των θαυμαστών που έβλεπε! Ο ψάλτης εν τω μεταξύ επαναλάμβανε συνεχώς «ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι» περιμένοντάς τον να εξέλθει, οπότε διηγείται ο Γέροντας «ξαφνικά νοιώθω να με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και να με οδηγεί στην  Αγία Πρόθεση. Νόμισα ότι ήταν ο ψάλτης και είπα: “ο ευλογημένος! Τόση ασέβεια! Μπήκε από την Ωραία Πύλη και με σπρώχνει”! Γυρίζω και βλέπω μια τεράστια φτερούγα που την είχε περάσει ο Αρχάγγελος από τον ώμο μου και με οδηγούσε να κάνω τη Μεγάλη Είσοδο. Τι γίνεται μέσα στο Ιερό κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας!!.. Μερικές φορές δεν μπορώ ν΄ αντέξω και κάθομαι στην καρέκλα…..Τι φτερουγίσματα παιδί μου οι Άγγελοι!»!!!

Αγγέλων θαύματα...

Το θαύμα της Μονής Δοχειαρίου

Ο π.Χρήστος μας μιλάει για το πάτημα του Ταξιάρχη

Ο φύλακας-άγγελος της Αγίας Τραπέζης

Διάβασα ένα συγκλονιστικό γεγονός και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας...

Κάποιο βράδυ ένας ιερέας, πήγε κάπως αργά στην εκκλησία, γιατί είχε ξεχάσει κάτι που έπρεπε οπωσδήποτε να το πάρει, ξεκλείδωσε την πόρτα και μπήκε μέσα. Ήταν σκοτεινά. Από την Ωραία Πύλη, την οποία είχε ξεχάσει ανοιχτή {δεν είχε τραβήξει την κουρτίνα), βλέπει έναν αστραφτερό Αγγελο με ξίφος πύρινο στο χέρι, να στέκεται δίπλα στην Αγία Τράπεζα! Τρόμαξε τόσο πολύ, που τράπηκε σε φυγή! Φοβήθηκε! Φτάνοντας στον Νάρθηκα (ο Ναός ήταν μεγάλος), ακούστηκε μία φωνή: "Στάσου!" Στάθηκε, λοιπόν, κοκκάλωσε, μαρμάρωσε!
Μη φοβάσαι, του είπε πολύ γλυκά η φωνή. Είμαι ο Αγγελος - φύλακας του Ναού. Όταν μία Τράπεζα σε έναν Ναό καθαγιάζεται και γίνεται Αγία, ο Κύριος, ο Παντοκράτωρ, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων, τοποθετεί έναν ακοίμητο Αγγελο - φύλακα δίπλα στην Αγία Τράπεζα.
Σε όλη αυτή τη διάρκεια που έλεγε ο Αγγελος αυτά στον ιερέα, αυτός ήταν ακίνητος στον Νάρθηκα και άκουγε έντρομος, με την πλάτη προς το Ιερό.

Και συνέχισε με ακόμη πιο γλυκιά φωνή ο Άγγελος:
Έλα, γύρισε, κλείσε σε παρακαλώ την Ωραία Πύλη, που ξέχασες ανοιχτή.
(Ο Αγγελος είπε στον ιερέα "σε παρακαλώ". Πόσοι από εμάς λέμε στον συνάνθρωπο μας "σε παρακαλώ;" Πόσοι;).
Γύρισε ο ιερέας, (του είχε φύγει ο φόβος, μέσα του βασίλευε γαλήνη) και δεν είδε πλέον τον Αγγελο. Προχώρησε διστακτικά, αλλά τώρα χωρίς φόβο,με σεβασμό. Με δέος έπιασε την κουρτίνα της Ωραίας Πύλης και σιγά - σιγά την έκλεισε.
Μέσα του όμως άρχισε να αναρωτιέται: "Μην ήταν φαντασία μου; Μήπως ονειρευόμουν; Μήπως έχω παραισθήσεις;".
Ως απάντηση, όμως, άκουσε μυριάδες Αγγελικές φωνές να ψάλλουν το"Άξιον εστί". Δεν άντεξε στο άκουσμα της γλυκιάς αυτής αγγελικής ψαλμωδίας και λιποθύμησε! Έπεσε κάτω!
Όταν ύστερα από λίγο συνήλθε, πήγε σπίτι του και δεν μίλησε σε κανέναν.
Μετά από 15 χρόνια διηγήθηκε το συμβάν, λίγο πριν πεθάνει.
Έτσι, σε κάθε Ναό, δίπλα στην Αγία Τράπεζα, υπάρχει ένας Άγγελος, που εμείς δεν τον βλέπουμε, αλλά εκείνος μας παρακολουθεί σιωπηλά !!!

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ ΛΟΥΚΑ-Οι βαθμίδες της πίστεως

'H πίστη δεν είναι κάτι το στατικό, αλλά βλασταίνει σιωπηλά και έχει όλα τα περιθώρια ν' αύξηθή και να ωρίμαση, μέχρις ότου εξελίχθη από απλή τυπική κατάσταση, σε ουσιαστική σχέση αγάπης και αύτοπροσφοράς.

Σέ τούτη την ευαγγελική περικοπή μπορούμε να δούμε στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών των γεγονότων τις βαθμίδες της πίστεως.
Ό 'Αρχισυνάγωγος πλησιάζει το Χριστό και του ζητάει να έπισκεφθή το σπίτι του, για να θεραπεύση την ετοιμοθάνατη κόρη του.

Δεν έχει τον βαθμό της πίστεως του έκατοντάρχου, ό όποιος απλώς του ζητεί να πή λόγο, με τη βεβαιότητα ότι θα ίαθή και από μακρυά ό παις του. Ωστόσο, ενώ ό Κύριος εγκωμιάζει την ισχυρή και μεγάλη πίστη, εν τούτοις και τη μικρή και ασθενική δεν την απορρίπτει. Την ενισχύει μάλιστα, όταν μεγαλύτερες θλίψεις και δυσκολίες έρχονται να την απειλήσουν με αφανισμό. «Μη φοβού μόνον πίστευε και σωθήσεται».
Ή αίμορροούσα διαθέτει άλλη, μεγάλη πίστη! Πιστεύει ότι και ένα σιωπηλό άγγιγμα των ιματίων αρκεί για το θαύμα: «Ήψατό μου τις», λέγει ό Χριστή, απευθυνόμενος σ' ένα αμέτρητο πλήθος πού όχι απλά τον άγγιζε, αλλά κυριολεκτικά τον συνέθλιβε.
Ό Χριστός επιβραβεύει μια τέτοια πίστη, ή οποία πηγάζει από μία καρδιά καιομένη, πού ξέρει ν' αγγίζει όχι με καταφρόνηση, περιέργεια ή αδιαφορία, άλλα με αγάπη.
Ριζικά διαφορετικοί, άπιστοι, στέκονται οί πενθηφορούντες στο σπίτι του Ίαείρου, πλάϊ στο άψυχο σώμα του μικρού κοριτσιού.
Δεν περιμένουν από το Χριστό τίποτε!
Μάλιστα τον χλευάζουν, όταν τους λέγει ότι «ούκ απέθανε, αλλά καθεύδει». «Κατέχων αυτού», στηριγμένοι στη νοητική βεβαιότητα. «Είδότες»! «Γνωρίζοντες»! Ή «άντικειμενική γνώση», πού ενισχύει το αίσθημα της αυτάρκειας και κάνει σταθερότερη την επικράτεια του θανάτου από την ανάσταση και τη ζωή!
Ή αναστάσιμη όσο και συγκλονιστική απάντηση του Χριστού θυμίζει ότι ό Θεός της Εκκλησίας γνωρίζεται με το δρόμο της πίστης.
Είναι άφυπνιστικό το μήνυμα για όλους εμάς, οί όποιοι, έχοντας διαταραγμένη τη σχέση μας με το Θεό, προσπαθούμε να υποκαταστήσουμε την πραγματικότητα της ζωής με τα επιχειρήματα της σκέψης!

Αρχιμ.Χρυσοστόμου Τριανταφύλλου

Οκτώ Νοεμβρίου-Η γιορτή των αγγέλων

Tη μέρα πού ώρισε ή Εκκλησία μας, για να γιορτάζει τίς στρατιές των αγγέλων, θα πρέπει να τη νιώθει καθένας μας, μέρα προσωπικής του γιορτής. Ένας στενός αχώριστος φίλος μας γιορτάζει. Ό "Αγγελος μας!

Μέρα και νύχτα στέκει δίπλα μας, αόρατη προστασία. Μας παρακινεί ή μας συγκρατεί, παρακαλεί το Θεό για μας καί θλίβεται για τα λάθη μας. Είναι ένα προνόμιο, ένα δώρο της άκρας θεϊκής φιλανθρωπίας, στον κάθε άνθρωπο. Με ποιο σωματοφύλακα «υψηλού» προσώπου, μπορεί να συγκριθεί ό φύλακας άγγελος μας;
Όμως ό νους μας, πού οι αισθήσεις τον παγιδεύουν στα φαινόμενα του κόσμου τούτου, ξεχνάει ασυγχώρητα, αυτόν τον αόρατο πιστό φύλακα. Δεν τον σκεφτόμασε, δεν τον προσκαλούμε σε βοήθεια μας, δεν δείχνουμε υποχρεωμένοι κι ευγνώμονες απέναντι του.
Μέσα στο χώρο της Αγίας Γραφής, άγγελοι κινούνται άδιάκοπα, από τον ουρανό στη γη. Κομίζουν την εντολή του Θεού, στον άνθρωπο. Είναι ή επικοινωνία Του με το πεσμένο πλάσμα. "Αλλοτε μ' ένα μήνυμα χαροποιό, ελπιδοφόρο κι άλλοτε προειδοποιητικό ή προφητικό. Μέσα άπ' τα δρώμενα στην Παλαιά καί την Καινή Διαθήκη, διαγράφεται ό ρόλος τους, δοξολογίας του Θεού καί διακονίας των ανθρώπων.

Ό Αβραάμ στέλνει το δούλο του 'Ελιέζερ στη γενέτειρα του, με σκοπό να βρει γυναίκα στο μονάκριβο Ισαάκ. Ανάμεσα στ' άλλα του λέει με πεποίθηση: Ό Θεός, θα σου στείλει οδηγό άγγελο για να σε βοηθήσει να διαλέξεις... Αλλά κι ό Ιακώβ, όταν φτάνει στη Βαιθήλ καί κατάκοπος πέφτει να κοιμηθεί, βλέπει στ' όνειρο του μια μακριά σκάλα πού στερεώνεται στη γη κι ακουμπά στον ουρανό. Πλήθη αγγέλων την ανεβοκατεβαίνουν. Στήν κορυφή της, ό Θεός, πού τον ευλογεί καί παραδίνει σ' αυτόν καί τους απογόνους του, τον τόπο.
Στόν Δανιήλ πάλι, διαβάζουμε το εντυπωσιακό περιστατικό των τριών Εβραίων, πού δεν προσκυνούν τα χρυσά είδωλα του Ναβουχοδονόσορα. Τότε εκείνος, προστάζει να τους ρίξουν σ' ένα φλογισμένο καμίνι. Ό Θεός όμως, στέλνει τον άγγελο Του, πού απομακρύνει τίς φλόγες άπ' τους τρεις νέους καί δημιουργεί δροσιά ολόγυρα τους, έτσι πού βγαίνουν άθικτοι, άπ' την πύρινη αυτή δοκιμασία.
Στούς ψαλμούς ό Δαβίδ, μιλάει συχνά για τους αγγέλους. Επικαλείται τη βοήθεια τους, εναντίον των εχθρών του «...άγγελος Κυρίου έκθλίβων αυτούς...» ή «άγγελος Κυρίου καταδιώκων αυτούς...». Καί άλλου, «ό ποιών τους αγγέλους αυτού πνεύματα...». Στήν Παλαιά Διαθήκη, πέρα από το φύλακα άγγελο του κάθε ανθρώπου, φαίνεται κι ό φύλακας άγγελος ενός ολόκληρου λαού, του Ισραηλιτικού. «... Στέλνω μπροστά από σένα τον άγγελο μου, για να σε προφυλάξει στο δρόμο σου καί να σε οδηγήσει καί εγκαταστήσει στη χώρα πού σου έχω ετοιμάσει...». Καί για να περάσουμε στο χώρο της Καινής Διαθήκης, ας θυμηθούμε ότι τη μυστηριακή νύχτα της Γέννησης του Χριστού, ανοίγουν πάνω άπ' τη γη οι ουρανοί καί τα πλήθη αγγέλων περπατούν ανάμεσα στους ανθρώπους, μιλάνε, ψάλλουν κι εξηγούν τα συμβαίνοντα, στον απλοϊκό κόσμο της Βηθλεέμ.

Συχνές οι εμφανίσεις των αγγέλων καί στις Πράξεις των Αποστόλων. Όταν τους έριξαν στη φυλακή εξ αφορμής της επιτυχίας του κηρύγματος καί θαυμάτων πού έκαμαν«... άγγελος Κυρίου δια της νυκτός ήνοιξε τάς θύρας της φυλακής έξαγαγών αυτούς...».
Άλλα καί όταν κρατείται ό Πέτρος, δεμένος με αλυσίδες, ανάμεσα σε δυο στρατιώτες πού τον φρουρούν κι ενώ κοιμάταιμέσ' στη φυλακή «...ιδού άγγελος Κυρίου επέστη καί φως έλαμψεν εν τω οίκήματι. Πατάξας δε την πλευράν του Πέτρου ήγειρεν αυτόν...». Στή συνέχεια του δίνει οδηγίες τί να κάνει καί αφού τον βοηθάει να βγει έξω ό ρόλος του τελειώνει καί εξαφανίζεται.

Ό Απόστολος Παύλος μας μιλάει για την ανυποψίαστη παρουσία των αγγέλων ανάμεσα μας «... της φιλοξενίας μη έπιλανθάνεσθε δια ταύτης γαρ έλαθον τινές ξενίσαντες αγγέλους...». Όταν όμως ό βασιλιάς Ηρώδης δέχεται σε επίσημη συνάντηση τους εκπροσώπους των κατοίκων Τύρου καί Σιδώνος, πού τον κολακεύουν καί τον επευφημούν σαν Θεό, «... παραχρήμα δε έπάταξεν αυτόν άγγελος Κυρίου άνθ' ων ουκ έδωκε την δόξαν τω Θεώ...» Εδώ έχουμε μια τιμωρητική επέμβαση του αγγέλου. Γεμάτη ή βίβλος από τα φτερουγίσματα. "Αγγελος αναγγέλλει στον Ζαχαρία τη γέννηση του Προδρόμου. Άγγελος απευθύνει στην Παρθένο το χαίρε, καί την ευδοκία του Θεού να φέρει τον Υίόν Του στα σπλάχνα της. Κι από κεί καί πέρα, μ' ένα αγγελικό μήνυμα, ή αγία οικογένεια μαθαίνει πάντα τη βούληση του Θεού.
Άλλα κι όταν ό Κύριος αποσύρεται στην έρημο, πρίν αρχίσει το σωτήριο έργο Του καί κει πειράζεται από τον διάβολο, μετά «άγγελοι προσήλθαν καί διηκόνουν αύτφ...».

Άλλα καί πόσες φορές δε μας θυμίζει τους αγγέλους καί το ρόλο τους στη ζωή μας ό ίδιος ό Κύριος, «άπ' άρτι όψεσθε τον ούρανόν άνεωγότα και τους αγγέλους του Θεού αναβαίνοντας καί καταβαίνοντας επί τον υίόν του ανθρώπου...». Καί μιλώντας για τους ταπεινούς: «οί άγγελοι αυτών εν ούρανοΐς δια παντός βλέπουσι το πρόσωπον του πατρός μου του εν ούρανοΐς...». Καί άλλου:«... πάς ός αν ομολογήσει εν έμοί έμπροσθεν των ανθρώπων καί ό υίός του ανθρώπου ομολογήσει εν αύτφ έμπροσθεν των αγγέλων του Θεού...» Καί«... ούτω λέγω ύμίν, χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού επί ένί άμαρτωλω μετανοοΰντι...».
Όλη ή ζωή του χριστιανού, από την ώρα της βάφτισης του, πού άγγελοι χαρούμενοι κυκλώνουν την κολυμβήθρα, για το καινούργιο μέλος της Εκκλησίας ως τη στιγμή πού κλείνει τα μάτια καί συνοδεύουν την ψυχή του στο Δίκαιο Κριτή, είναι δεμένη με την αγγελική παρουσία.

Ό Κύριος, μας μιλάει ακόμα για το ρόλο τους καί στην τελευταία στιγμή του κόσμου τούτου, την ώρα της συντέλειας, «...καί άποστελεί τούς αγγέλους αυτού μετά σάλπιγγας φωνής μεγάλης καί έπισυνάξουσι τους εκλεκτούς αυτού...».
Ελάχιστες από τις πολυπληθείς αναφορές του Κυρίου καί των κατά καιρούς ανθρώπων του Θεού στους αγγέλους, είναι τα όσα γράφτηκαν. Ουσιαστική ή παρουσία καί ή συμβολή τους στον καθημερινό αγώνα για τη σωτηρία μας. Για τούτο ή Εκκλησία μας, μια μέρα της εβδομάδος -κάθε Δευτέρα- την αφιερώνει στη μνήμη τους. Ψάλλει για τους Αρχαγγέλους: «Των ουρανίων στρατιών αρχιστράτηγοι δυσωπούμεν υμάς ημείς οί ανάξιοι ϊνα ταϊς υμών δεήσεσι, τειχίσητε ημάς σκέπη των πτερύγων της αυλού υμών δόξης...».
"Αγγελε μου, συνηθίζουμε να λέμε στον άνθρωπο πού στέκεται δίπλα μας, γεμάτος καλωσύνη καί αφοσίωση. Στόν άνθρωπο δηλαδή πού εκπληρώνει τον αγγελικό ρόλο. Τι ζηλευτή προσφώνηση! "Αγγελε μου... Όταν ή μέρα μας τελειώνει, μέσα στο Απόδειπνο πού τη σφραγίζει, υπάρχει ή ιδιαίτερη προσευχή στον φύλακα άγγελο. Ή ψυχή στρέφεται με τρυφερή εμπιστοσύνη στον ουράνιο φίλο καί του απευθύνει τα τελευταία αιτήματα της: «"Αγιε άγγελε... κράτησαν της αθλίας καί παρειμένης χειρός μου... πάντα μοι συγχώρησαν όσα σοι έθλιψα πάσας τάς ημέρας της ζωής μου καί εϊ τι ήμαρτον την σήμερον ήμέραν... σκέπασαν με εν τη παρούση νυκτί... πρέσβευε υπέρ έμοϋ προς τον Κύριον...».


της Ναύσης Ιεσσαί-Κασιμάτη

...είδα τον άγγελό σου...!

ΚΛΕΙΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Κύριε Παπαζάχο, σεις πώς τον γνωρίσατε; ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ: Είχε έρθει στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών για τα προβλήματα, πού είχε με την καρδία του. Μόλις έμαθα ότι ήταν εκεί, πήγα να τον δω. Ήταν ή μέρα, πού τον είχαν μετακινήσει από τη Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης σ' ένα δωμάτιο με τρία κρεβάτια κι ένα ράντζο, πάνω στο όποιο είχαν βάλει τον Γέροντα Ιάκωβο. Ή πρώτη εντύπωση μου μόλις τον είδα είναι κάτι πού δεν περιγράφεται. "Αν σας πω ότι ό άνθρωπος αυτός ακτινοβολούσε, θα είναι λίγο. Ή μορφή του ήταν το κάτι άλλο, πράγματι ακτινοβολούσε. Την ώρα πού μπήκα στο δωμάτιο του, ήταν εκεί οι γιατροί, πού έκαναν την καθημερινή επίσκεψη τους στους θαλάμους των ασθενών. Κατά σύμπτωση οί γιατροί εκείνοι ήταν πρώην φοιτητές μου στο Πανεπιστήμιο. Έτσι, μόλις με είδαν, ήρθαν κοντά μου καί με ενημέρωσαν για την κατάσταση της υγείας του Γέροντα. Όταν τελείωσαν κι έφυγαν οί γιατροί, πήγα καί κάθησα δίπλα στο Γέροντα Ιάκωβο, ό οποίος, μόλις με είδε, μου είπε το εξής, το όποιο μ' εκανε πραγματικά ν' άνατριχιάσω,γιατί ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ.

- Δεν σε ξέρω. Πρώτη φορά σε βλέπω. Άλλα βλέπω ότι πίσω σου στέκεται ό άγγελος σου.

Με συγκλόνισε κυριολεκτικά αυτό πού μου είπε. Δεν το λέω για υπερηφάνεια, Καί πρόσθεσε:
- Όλοι οι άνθρωποι έχουν άγγελο. Άλλα τον δικό σου τον είδα. Πρόσεξε να μη τον διώξεις από κοντά σου. Ανατριχιάζω ολόκληρος κάθε φορά, πού το σκέφτομαι, το ίδιο όπως την ώρα εκείνη. Κι ολοκλήρωσε ό Γέρων Ιάκωβος: -Αυτός ό άγγελος έχει κατονομασθεί την ήμερα της βαπτίσεώς σου. Από την ήμερα της βαπτίσεώς σου σε συνοδεύει καί δεν πρέπει να φεύγει από κοντά σου. Είναι αυτός, ό οποίος τελικά θα πάρει την ψυχή σου στα χέρια του καί θα την οδηγήσει την ήμερα της Κρίσεως. Κι όταν θα έρχονται οί δαίμονες καί θα λένε «αυτός έκανε εκείνο, έκανε το άλλο, διέπραξε αυτή την αμαρτία καί την άλλη», τότε ό άγγελος σου θα λέει «ναι, τα έκανε αυτά, αλλά ταυτόχρονα έκανε κι αυτό το καλό, έκανε καί το άλλο καλό». Αυτός είναι ό δικηγόρος, πού θα σε υποστηρίξει. Πρόσεξε, λοίπόν, να μη τον απομακρύνεις. Τον είδα να είναι κοντά σου. Από εκείνη την ώρα, ουδέποτε σταμάτησα να έχω την αίσθηση ότι δίπλα μου υπάρχει ένας άγγελος, ό δικός μου, προσωπικός άγγελος. Αυτό είναι ένα μέγα μήνυμα χαράς προς όλους όσους βαπτιστήκαμε Όρθόδοξοι χριστιανοί. ΚΛΕΙΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Αληθινά εντυπωσιακή εμπειρία αυτή, κύριε Παπαζάχο να δεί ό Γέρων Ιάκωβος το φύλακα άγγελο σας.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ: Όταν έβλεπες τον Γέροντα Ιάκωβο είχες την αίσθηση ότι ήταν άλλου κόσμου, ότι μιλούσε μεν για τα προβλήματα σου, αλλά με μια άλλη προοπτική. Καταλάβαινες ότι, όντας δίπλα σου, ζούσε κάπου άλλου. Κι αυτό σε γέμιζε μ' ένα αίσθημα πανηγύρεως.
ΚΛΕΙΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Ήταν απ'άλλου φερμένος.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ: Καί σου μετέδιδε ότι κι εσύ είσαι για άλλου πλασμένος,ότι δεν είσαι για εδώ.
Από το βιβλίο του ΚΛΕΙΤΟΥ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, «Σύγχρονοι Άγιοι Γέροντες», έκδ. Ι.Μ. Αγ. Μαρίνας καί 'Αγ. Ραφαήλ Ξυλοτύμπου, Λευκωσία 1994.

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΟ ΚΡΕΜΛΙΝΟ

Στις αρχές του 14ου αιώνα η Μόσχα κατείχε δευτερεύουσα θέση μεταξύ των ρωσικών πόλεων αφού οι κνέζηδες που την καθοδηγούσαν ήταν ασήμαντοι.Όλα αυτά μέχρι να πάρει τα ηνία ένας από τους ανηψιούς του Αλεξάνδρου Νέφσκυ ο Ιβάν ο επονομαζόμενος Καλίτα(δηλ.πουγγί με χρήματα)ο οποίος έφτασε να γίνει ο πιο ισχυρός κνέζης εξαπλώνοντας τα εδάφη του μέχρι την Λιθουανία.Τον μητροπολότη Πέτρο-ο οποίος ένωνε θρησκευτικα τις διηρεμένες ρωσικές χώρες-τον έφερε από το Βλαντιμίρ στη Μόσχα προσδίδοντας έτσι μεγαλύτερη αίγλη στην Μόσχα ως ανερχόμενη δύναμη.

Το 1333 ο Ιβάν Καλίτα έχτισε στο Κρεμλίνο έναν πέτρινο ναό προς τιμήν του Αρχαγγέλου Μιχαήλ,αντικαθιστώντας έναν παλαιό ξύλινο ναό.Ο Ιβάν Καλίτα ήταν ο πρώτος ρώσος κνέζης που θάφτηκε σ'αυτήν την εκκλησία.Ολοι οι διαδοχοί του,πριν τις μεγάλες μάχες ζητούσαν τη βοήθεια του Αρχαγγέλου Μιχαήλ κλίνοντας γόνυ ενώπιόν του.Ένας από αυτούς ο μετέπειτα άγιος, Ντιμίτρι Ντονσκόι(1359-1389)στις 8 Σεπτεμβρίου 1380 θα νικήσει στο Κουλίκοβο τον χάνο Μαμάι.Τα παλιά χρονικά μαρτυρούν ότι ''υπεύθυνος'' για αυτήν την νίκη ήταν ο αρχάγγελος Μιχαήλ.
Αργότερα ο Ιβάν ο ΙΙΙ,ο οποίος πανρεύτηκε την τελευταία κληρονόμο του Βυζαντίου την πριγκήπισα Ζωή Παλαιολογίνα και ο οποίος ανακυρήχθηκε τσάρος πασών των Ρωσιών,εισάγοντας την ιδέα της Τρίτης Ρώμης, γκρέμισε τον ναό και στην θέση του έχτισε έναν νέο,πάλι προς τιμήν του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.Την κατασκευή του ανέλαβε ο ονομαστός Βενετός αρχιτέκτινας Αλεβίσιο Νόβο.Το χτίσιμο του νέου ναού ολοκληρώθηκε το 1509.Είναι φτιαγμένη από λευκή πέτρα και είναι διαφορετική από τις παραδοσιακές ρωσικές εκκλησίες αφού έχει αναγεννησιακή σφραγίδα,έχοντας ωστόσο πέντε τρούλους σε στυλ ρωσικό.Σ'ένα παρεκκλήσιο πίσω από το εικονοστάσι του ναού βρίσκεται θαμμένος ο νέος κτήτωρας,ενώ εκεί βρίσκεται και ο τάφος του Ιβαν του Τρομερού και των γιών του Ιβαν και Φιόντορ.

Σους τοίχους βλέπουμε αγιογραφημένες σκηνές από την Αποκάλυψη,την Προσκύνηση των Μάγων,τον Ευαγγελισμό και απεικονίσεις των θαυμάτων του Αρχαγγέλου Μιχαήλ,όλες του 17ου αιωνα σε βυζαντινό στυλ.Έκει ο προσκυνητής θα βρει τους τάφους 46 ρώσων ηγετών.Από τον 14ο μέχρι τον 17ο αιώνα λείπει μόνο ο Μπόρις Γκοντούνωφ,ο οποίος είναι θαμμένος στην Λαύρα του Αγ.Σεργίου.
Απο την εποχή του Πέτρου του Μέγα,νεκρόπολη των Ρώσων ηγετών θα γίνει ο ναός των Αγ.Πέτρου και Παύλου στην Αγ.Πετρούπολη,την νέα πρωτεύουσα

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΤΙΧΒΙΝ

Η εικόνα της Παναγίας του Τιχβίν είναι μια από τις πιο αγαπημένες και σεβαστές εικόνες των Ρώσων.Βρίσκεται στη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην πόλη Τίχβιν και είναι μια εικόνα σπάνιας ομορφιάς.

Το Τίχβιν είναι μια πόλη χτισμένη στις όχθες του ποταμού Τίχβινα και βρίσκεται 230 χιλ.ανατολικά της Αγ.Πετρουπολης.Το όνομα της πόλης αποτελείται από δυο λέξεις,δρόμος και πλατεία και σημαίνει'' ο δρόμος που οδηγεί στην πλατεία''.Η πόλη έχει χτιστεί πάνω σ''έναν σημαντικό παλιό εμπορικό δρόμο.

Η εικόνα της Παναγίας της Μονής Τιχβίν-Ρωσία

Το 1383 στα βόρεια της Ρωσίας στο Νόβγκοροντ,όχι μακριά από τη Βαλτική θάλασσα,στα νερά του ποταμού Νέβα,κάποιοι ψαράδες ψάρευαν.Ξαφνικά εμφανίστηκε ένα εκτυφλωτικό φως το οποίο τους φώτισε.σε κάποια στιγμή βλέπουν μια εικόνα της Παναγίας η οποία μετά από λίγο εξαφανίστηκε.Το ίδιο συνέβη και κοντά στον ποταμό Τιχβίν και αργότερα εμφανίστηκε στο δάσος στις όχθες του ποταμού Τιχβίν,όπου χτίστηκε και η πρώτη εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία,όπου τοποθετήθηκε η εικόνα.

Κατά την ταραχώδη ιστορία του Νόβγκοροντ η εικόνα αυτή έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο.Λένε ότι όταν επιτέθηκε ο σουηδικός στρατός είδε μια ατελειωτη στρατια ανδρών απέναντι να τους περιμένει και υποχώρησαν.Φυσικά και εκεί δεν υπήρξε κάτι τέτοιο και θεωρήθηκε ως επέμβαση της Παναγίας

Μαρτυρίες ότι η εικόνα προέρχεται από την Κωνσταντινούπολη έχουμε σε παλιά εκκλησιαστικά βιβλία.Ανήκει στον εικονογραφικό τύπο της Οδηγήτριας.Η παράδοση λέει ότι όταν καποιοι Ρωσοι έμποροι πήγαν στην Κωνσταντινούπολη ο πατριάρχης τους ρώτησε εαν ξέρουν κάτι για την εικόνα της Παναγίας με το βρέφος η οποία εξαφανίστηκε ξαφνικά.Από τις περιγραφές κατάλαβε ότι η εικόνα βρίσκεται στι Τιχβίν και ότι αυτό ήταν το θέλημα της Παναγίας.

Ο πατριάρχης τους μίλησε για την «συνήθεια»της θαυματουργής αυτής εικόνας να φεύγει από την Κωνσταντινούπολη,ταξιδεύοντας πάνω στο νερο και  να πηγαίνει όπου η Θεία πρόνοια και φροντίδα ορίζει.Μετά από λίγο καιρό γύριζε πάλι.

Το συναξάρι της 26ης Ιουνίου μιλάει για την εικόνα της Παναγίας η οποία κατά θαυμαστό τρόπο ''έφυγε''από την Κωνσταντινούπολη και βρέθηκε στην περιοχή Τιχβίν.

Την Μονή του Τιχβίν την έκλεισαν οι σοβιετικοί το 1920.Την εικόνα την πήγαν πρώτα στο Πσκώβ και έπειτα στη Ρίγα της Λιθουανίας.

Το 1944.ο ιερέας Ιωάννης Γκάρκλαβς,μετέπειτα επίσκοποςΣικάγο και Μινεάπολις μετέφερε την εικόνα στο Σικάγο των ΗΠΑ.Με τη βοήθεια ενός 16χρονου,του μετέπειτα ιερέως Σεργίου Γκάρκλαβς,τον οποίο ο π.Ιωάννης υιοθέτησε,τηνέβγαλαν εκτός Λιθουανίας.Ο π.Σέργιος ήταν για 53 χρόνια ο φύλακας αυτής της εικόνας στην αμερικανική γη.Το 1982,λίγο πριν τον θάνατό του ο επίσκοπος Ιωάννης εκφράζει στο θετό του γιό την επιθυμία του όπως η εικόνα να επιστρέψει πίσω εκεί όπου ανήκει,στον ρωσικό λαό.

Στις 21 Απριλίου 1995 οι κάτοικοι της πόλης Τίχβίν μαζεύουν υπογραφές και ζητούν από τον πατριάρχη Αλέξιο τον Β  να ξανανοίξει η Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Τιχβίν.Σε λιγότερο από έναν μήνα εγκαταστάθηκε εκεί μια ανδρική μοναστική αδελφότηταΤον Ιούνιο του 2004 η εικόνα της Παναγίας επεστρεψε από τον Καθεδρικό Ναό της Αγ.Τριάδος του Σικάγο στην Ρωσία.Η επιστροφή της έγινε με ειδική πτήση και ήταν ασφαλισμένη για ένα τεράστιο ποσό.Η αντιπροσωπία της Ρωσικής εκκλησίας με επικεφαλής τον πατριάρχη Αλέξιο ταξίδεψε με άλλο αεροπλάνο.

Η υποδοχή του ρωσικού λαού που περίμενε την εικόνα ήταν εντυπωσιακή.Από εκεί μεταφέρθηκε στην Αγ.Πετρουπολη και έπειτα έφτασε στον τελικό της προοροσμό στη Μονή Τιχβίν.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ proskynitis.blogspot

Κλήρος και λαός ένα σώμα(Αγ.Ιωάννη Χρυσοστόμου)

Όταν έρχεται ή ώρα της τελέσεως των ύπερθαυμάστων μυστηρίων εύχεται ό ιερεύς στο λαό καί ό λαός στον Ιερέα, αφού ή φράση «καί μετά του πνεύματος σου» δε σημαίνει τίποτε άλλο από αυτήν την ανταπόδοση της ευχής.

Άλλα καί οι ευχές πού αναπέμπονται κατά την τέλεση της Ευχαριστίας λέγονται από κοινού. Δεν προσφέρει λοιπόν την Ευχαριστία ό ιερέας μόνος, αλλά μαζί του καί όλος ό λαός. Κάνει την αρχή βέβαια ό ιερέας με τον πρώτο λόγο, αλλά, αφού, στη συνέχεια, συμφωνήσουν όλοι ότι «άξίως καί δικαίως» γίνεται τούτο, τότε αρχίζει την ευχή της Ευχαριστίας.

Καί γιατί θαυμάζεις ακούγοντας ότι ό λαός εύχεται μαζί με τον ιερέα, όταν αυτός ό λαός καί με αυτά τα ίδια τα χερουβείμ καί τίς άνω δυνάμεις τους ιερούς εκείνους ύμνους αναπέμπει;

Όλα αυτά σας τα είπα για να εννοήσετε, ότι ό κάθε πιστός πρέπει να δείχνει άγρυπνο ενδιαφέρον να μάθει ότι όλοι μαζί αποτελούμε ένα σώμα καί έχουμε τόση διαφορά μεταξύ μας, όση έχει το ένα μέλος του σώματος από το άλλο καί να μην επιρρίπτουμε όλες τίς ευθύνες στους ιερείς, αλλά όλοι να ενδιαφερόμαστε για την Εκκλησία καί να φροντίζουμε γι' αυτή σαν δικό μας σώμα. Έτσι, άλλωστε, θα αισθανόμαστε περισσότερη ασφάλεια καί θα έχουμε καλύτερη επίδοση στον αγώνα της αρετής.

"Ακουσε λοιπόν πώς ζητούσαν τη γνώμη των πιστών για διάφορα ζητήματα, κατά την εποχή των αποστόλων:

Όταν επρόκειτο να χειροτονήσουν τους επτά διακόνους οί απόστολοι, συζήτησαν πρώτα με το λαό. Το ίδιο έκανε καί ό Πέτρος για την εκλογή του Ματθία: Συζήτηση με όλους εκείνους πού ήταν παρόντες κατά την ώρα εκείνη, άνδρες καί γυναίκες. Διότι όσα γίνονται στην Εκκλησία δε γίνονται για να αυξάνει ή αύταρχικότης των υπευθύνων, ούτε ή δουλοπρέπεια των αρχομένων, έφ' όσον ή εξουσία (των ποιμένων) είναι πνευματική καί ή υπεροχή της έγκειται στο ότι εκείνοι υποβάλλονται σε περισσότερους κόπους καί αναλαμβάνουν μεγαλύτερες φροντίδες για σας κι όχι στην επιζήτηση περισσοτέρων τιμών.

Πρέπει τελικά να ζούμε όλοι μέσα στην Εκκλησία σαν μια οικογένεια, σαν ένα σώμα, έτσι πρέπει να σκεπτόμαστε. Όπως ακριβώς καί βάπτισμα ένα υπάρχει καί ευχαριστιακή τράπεζα μία καί πηγή μία καί κτίση μία καί Πατέρας ένας.

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Ε,Π.Ε. Τόμος 19ος, σελ. 486,488